“Nëse është e vërtetë, shkruaje!”
Marcus Auerelius

   E kam ndarë në tri pjesë rrëfimin tim,se dy pjesë i përkasin shekullit XX-të dhe pjesa e tretë në ditët e sorme. E pëbashkëta e të tri pjesëve,është  MJEKËSIA dhe figura e MJEKUT. Enkas i shkruaj me gërmë të madhe që të dy emërtimet,se kam respekt për MJEKËSINË,po se po, po edhe për MJEKËT. Nuk shkruaj me apriori,se e kam parë me sy këtë shërbim kaq njerëzor. Unë që po  shkruaj këto radhë jam plot 84-vjeç dhe,pse i kam provuar, ndaj po shkruaj.

                                               *
Pjesa e parë e rrëfmit tim,ka të bëjë  me një mjek nga Gjirokastra në kohën e Mbretërisë.  Nëna ime (tani  në Parajsë prej 22-vjetësh) ma ka treguar këtë histori për atë kohë. Sot është dita e ndarjes  së saj nga jeta dhe ndaj u ula që ta tregoj.
Xhaxhai im,- tregonte ajo,- vuante nga një”zgrebull” rënkonjëse. E kishte në duar dhe duarët,dimër-behar mend lëngëzonin sa të jepte të keqtë. Qe i pasur dhe shkoi në Itali për t’u vizituar. Siç shkoi,erdhi dhe po njësoj. Nuk u afrohej njerëzve,se i kishin thënë: është sëmundje ngjitëse. Po,kur ke hall, gjithmonë do ta ndashë me të tjerët dhe një ditë prej ditësh,dikush i kish thënë:- Po ç’t’u desh Italia,pa shko në Gjirokastër se është një doktor,jo si të gjithë doktorët,por dhe”ilaç”.  NËNA ime është nga fshati NISHICË .Ky fshat i  Skraparit është mu në rrrëzë të TËNDËS së QYPIT dhe xhaxhai, ashtu  si i mbyturi që kapet pas fillit të kashtës, shaloi mushkën dhe nga mali në mal,kur  zbardhi mëngjesi,u gjend në Gjirokastër. Lidhi mushkën në han dhe,ngaqë kishte filluar puna,pyeti  për doktorin. Sapo u fut në klub,- i tha ai që pyeti. Hyri në klub dhe kamerieri i tregoi doktorin që qe tek banaku. Xhaxhai,- vazhdonte tregimn NËNA,-iu afrua me drojtje dhe një farë,si të kish bërë turp, i tha:-  Doktor,unë kam qenë dhe në Itali dhe më thanë se jo vetëm nuk gjej derman,por sëmundja e duarëve të mia është ngjitëse. Doktori vërtet që paskësh qenë babaxhan apo ilaç,siç thoshte NËNA e shkretë. Kur i foli doktorit,duarët i mbante “fshehur”,se,sado me dorashka (qenë prej leshi),kullonin atë lëngun e trashë , të kaftë  të zgrebullës,
Vëri duarët mbi banak,- i tha doktori.  Hiqi dorashkat. Doktori, si u hodhi një sy duarëve, iu kthye xhaxhait.
Demek, të kanë thënë se nuk shërohen dhe janë ngjitëse!!! Dhe në sy të gjithëve, me duarët e tij, i fërkoi të dyja duarët e të sëmurit dhe bërtiti:- Ja,sa ngjitëse janë këto!  Kur tha kështu,me duarët e qelbëzuara,doktori fërkoi fytyrën e tij. Një  akt sa human,po aq i guxmishëm e psikologjik njëherësh. Doktori i dha dhe një ilaç,por ia hoqi si me dorë atë siklet aq stresues shëndetësor. MJEKU duhet të jetë dhe psikoog,si ka qenë ai doktori gjirokastrit.