Më 30 mars, Donald Trump e kërcënoi Iranin me “shkatërrimin e plotë” të ishullit Harg, nëse nuk arrihet një marrëveshje me Teheranin për t’i dhënë fund luftës me SHBA-në dhe Izraelin.

Paralajmërimi i presidentit amerikan ka bërë që vëmendja të përqendrohet mbi rolin qendror të këtij ishulli në det të hapur në ekonominë e Iranit dhe në tregjet globale të energjisë.

Harg u përshkrua në vitet 1800 si “pika strategjike më e rëndësishme në Gjirin Persik”, për shkak të pozicionit të tij në krye të gjirit dhe furnizimit me ujë natyror.

Në vitet ‘50, Hargu u përdor si një koloni ndëshkuese për kundërshtarët e Shahut, përpara se të zgjidhej si vend për një terminal të planifikuar eksporti nafte.

Ishulli me korale i pjekur nga dielli, i cili ndodhet 31 kilometra larg bregdetit të Iranit, u zgjodh për t’u bërë qendra kryesore e eksportit të naftës për vendin e Lindjes së Mesme për shkak të ujërave të thella përreth dhe detit relativisht të qetë.

Të dy këta faktorë ua mundësojnë cisternave të mëdha të naftës të ankorohen pranë ishullit dhe të mbushen me naftë iraniane, para se të lundrojnë drejt jugut përmes Ngushticës së Hormuzit dhe më pas drejt tregjeve botërore të naftës.

Tubacione nënujore që transportonin naftë rreth 37 kilometra nga toka iraniane u vendosën drejt Hargut, ku rezervuarë magazinimi deri në një milion fuçi secili mund ta ruanin naftën.

Gjeografia e ishullit lejonte që nafta të rridhte me gravitet drejt cisternave pa pasur nevojë për sisteme komplekse të pompimit.

Pas Revolucionit Islamik të vitit 1979, objektet në Harg, të cilat pjesërisht drejtoheshin nga gjiganti amerikan i naftës Amoco, u morën nën kontroll nga sundimtarët e rinj të Iranit.

Në vitin 1990, Teherani pagoi më shumë se gjysmë miliardi dollarë si kompensim për Amoco për konfiskimin e infrastrukturës së naftës në Harg, si dhe disa fushave të shpimit në det të hapur.

Analistët thonë se çdo sulm ndaj objekteve të naftës në Harg, të cilat i sjellin Teheranit dhjetëra miliarda dollarë të ardhura çdo vit, do të paralizonte aftësinë e regjimit iranian për të funksionuar.

Por, një veprim i tillë do të kishte gjithashtu një ndikim të madh në ekonominë botërore në një kohë kur çmimet e energjisë tashmë janë në rritje të ndjeshme.