Shqiptarë! Vështroni pas dhe shihni plagët që bartim mbi supet tona. Fragmentimi ka gërvishtur çdo cep të tokës dhe çdo cep të shpirtit tonë. Ka qytete që digjen nga rivaliteti i brendshëm, ka fshatra ku heshtja e indiferencës është më e egër se armiku. Ka zemra që rrinë të ngrira nga xhelozia dhe lakmia, ndërkohë që kombin e lëmë peng, të copëtuar dhe të dobët.

Kur një pjesë e kombit përpiqet të ngrejë krye, tjetra hesht. Kur një luftë për liri shpërthen, rivalitetet e brendshme e shkatërrojnë. Kur një shpresë fillon të rritet, ambicia personale e shpartallon. Çdo përpjekje për bashkim thyhet nga vetëdija e pabarabartë, nga inercia e ngurtë dhe nga tradhtia e heshtur.

Shihni rënien e besimit midis nesh: shqiptari tradhton shqiptarin, bashkëpunon me të huajin kundër vëllait të vet, dhe çdo akt egoist kthen plagët e vjetra në plagë të reja. Ky është mallkimi që jeton shekuj me rradhë, dhe secila kohë e kaluar e ka thelluar më shumë.

Dhe megjithatë, shpresimi nuk është i pamundur. Historia na tregon se vetëm ata që veprojnë me guxim dhe koordinim mund ta shndërrojnë mallkimin në bekim. Por guximi nuk është vetëm një ndjenjë; ai është veprim i vendosur, strategjik, i bashkuar dhe i disiplinuar.

Shqiptarë! Shihni pamjet e pasojave të heshtjes sonë:

• Ka qindra breza që largohen, sepse kombi nuk u dha mundësi të jetojnë të lirë.

• Ka institucione të shkatërruara nga rivalitetet dhe mungesa e përgjegjësisë.

• Ka kulturë dhe histori të harruar, gjuhë që ngrihen si flamuj të shuar.

• Ka tokë dhe burime të braktisura, duke u kthyer në pasuri të huaj dhe humbje të përhershme.

Por çdo plagë, çdo humbje dhe çdo dështim mund të shërbejë si dritë udhërrëfyese. Bashkimi nuk është ëndërr; ai është detyrë dhe urgjencë. Nuk është një zgjedhje për ata që janë të ndarë nga vetvetja; ai është detyrë për ata që duan të shohin një të ardhme.

Ribashkimi kërkon:

1. Unitet pa kompromis, që vendos kombin mbi çdo interes personal.

2. Veprim të koordinuar dhe strategjik, ku çdo hap, çdo vendim, çdo iniciativë është pjesë e një plani të përbashkët.

3. Përballje me historinë, ku çdo tradhti, çdo përçarje dhe çdo gabim shërben si mësim për të mos përsëritur dështimet.

4. Ruajtja e identitetit dhe kulturës, sepse pa gjuhë, histori dhe traditë nuk ka bashkim të qëndrueshëm.

5. Guxim dhe disiplinë kolektive, që shndërrojnë dobësinë në forcë dhe përçarjen në bashkëpunim.

Shqiptarë! Çdo vonesë, çdo heshtje, çdo përçarje shton mallkimin e shekujve. Çdo egoizëm ushqen dobësinë dhe forcon armiqtë. Por kush vepron, hap rrugën drejt epokës së bashkimit dhe fuqisë kombëtare. Le të ngrihemi bashkë!

Të vendosim zemrën mbi egoizmin, kombin mbi kolltukët, bashkimin mbi rivalitetin. Të shndërrojmë mallkimin në bekim, përçarjen në pajtim dhe dobësinë në forcë. Historia po na vështron. Koha për veprim është tani. Kush nuk vepron, mbetet peng i vetvetes. Kush vepron, krijon të ardhmen!

Vendi i Lekës;11.03.2026