Belinda Balluku mburrej në çdo dalje publike si ministre e Infrastrukturës për “cilësinë europiane” të rrugëve që kushtonin miliona euro, për standardet e tyre, për kontrollin dhe investimet model.

Rrugët “e florinjta” po shemben dhe tunelet pikojnë ujë.

Rrugët nuk mashtrojnë. Kur ato çahen, rrëshqasin dhe kthehen në rrezik për qytetarët, nuk kemi të bëjmë me “fatkeqësi natyrore”, por me projekte të dobëta, mbikëqyrje formale vetëm për show televiziv dhe para publike të shpërdoruara ose të vjedhura. Monitorimi i mangët gjeologjik, ndërhyrjet brutale e pa kontroll në natyrë dhe mungesa e masave mbrojtëse po lëshojnë sot faturën e tyre.

Pasojat po ndihen përtej asfaltit. Juglindja rrezikon izolim real, bizneset dëmtohen, tregtia ngadalësohet, kostot dhe çmimet rriten. Qytetarët po gjejnë alternativa lëvizjeje, deri te përdorimi i rrugës romake mbi 2000-vjeçare, Egnatia, e cila ironikisht duket më e qëndrueshme se investimet miliona euro.

Balluku reklamonte një epokë të re në infrastrukturë, por historia nuk gjykon nga fjalët. Ajo gjykon nga gjurmët që mbeten. Mund të ndërtohen narrativa, të fryhen shifra, të priten shirita përurimesh, por kur toka hapet dhe asfalti çahet, e vërteta del në sipërfaqe dhe nuk kursen askënd. Ajo nxjerr zbuluar përballë përgjegjësisë ata që premtuan cilësi, por lanë pas rrugë të dështuara, pasiguri publike dhe besimin e thyer të qytetarëve.