I VETMI VEND KU ENDE JETON E DJESHMJA Dy poezi nga Oriada Dajko

September 15, 2026

Të gjithë kërkonin dikë tjetër tek unë

Kur unë linda, gjithësia prej shekujsh qe krijuar.

Toka, qielli edhe yjet.

E ç’rëndësi mund të kishte ardhja dhe ikja ime

për miliarda e miliarda yje,

kur atëherë ekzistonim vetëm unë dhe nëna ime.

Megjithatë, çdo ditë, drejt meje, do të vinin njerëz,

që unë nuk i kisha parë kurrë më parë,

njerëz që unë nuk do t’i shihja kurrë më pas.

Gjithësecili nxitoi… kush të më zbulonte më parë,

se mos ndoshta në zemrën time kishte ndopak shpresë

për ato që kurrë nuk patën, për ato që kurrë nuk dhanë,

e më pas duarzbrasur, gjithësecili kthehej në skaj të vet,

se zemra ime, krejt e rrafshët nga çdo ndjenjë,

mund t’u falte veç qiell.

Dhe mesa duket në jetën time,

s’ka rëndësi sa vitet shkojnë,

​

për ta parë qiellin, ende gati, nuk është askush.

***

Të gjithë kërkonin dikë tjetër tek unë.

Dikush kërkoi birin që nuk pati kurrë,

të birin që e kishte, por nuk e njihte,

dikush kërkoi për fëmijën që vetë nuk qe dot kurrë,

ndërsa unë mund t’iu falja vetëm qiellin

se pa qiellin, asnjë humbje nuk do të ishte kuptuar!

Dhe kurdoherë, pas çdo ardhjeje dhe pas çdo ikjeje,

mbeteshim vetëm unë, qielli dhe nëna ime.

***

Po, tani që në zemrën time gjenden

të gjithë ata që kurrë nuk ishin, ata që kurrë nuk janë,

po, tani qiellin kush do ma falë?!

​

I VETMI VEND KU ENDE JETON E DJESHMJA

Më kishin thënë se së shpejti

do të më kthehej një dashuri e vjetër,

por përveç shiut, në këtë qytezë

nuk rikthehej më asgjë tjetër.

Ç’të ishin vallë kёto tё nesёrme kështu

qё premtonin tё

sillnin sёrish tё djeshmen?

Tё

ishin vallё

ёndrrat e njё

kohe tё

shkuar

qё

ende

kërko

jnё tё rikthehen

në ditët e mia

nё

formёn e vesёs, borёs a shiut?

Kurrrё mё parё, nё asnjё vend e nё asnjё stinё

e shkuara nuk kishte premtuar tё rikthehej aq shpesh

se sa nё zemrёn time.

Mesa duket i vetmi vend nё hapёsirё

ku ende jeton e djeshmja

ёshtё

zemra.

***

Për të mbijetuar, më është dashur të mësoj shumë gjuhë,

edhe gjuhën e zogjve, por jo gjuhën e zemrës sime

(askush me mend nuk të jep këshillë të tillë!)

dhe pikërisht për këtë

zemrën ua kam treguar të gjithëve.

Se mos ndokush di të lexojë se ç’është shkruar

brenda zemrës sime.

Në këtë botë ku çdo ditë zbulohet diçka e re

mbetet vetëm një vend i pazbuluar nga njeriu.

Askush nuk e njeh si është në të vërtetë

​

ne e njohim veçse me të dëgjuar

se vetë zemra është më larg

nga të gjitha vendet që kemi shkuar.

​

• twitter

  Follow
• facebook
• linkedin

Fjalë kyçe: Oriada Dajko