Poezi e shkruar nga Idriz Lamaj, një figurë e nderuar e diasporës Shqiptaro-Amerikane kushtuar patriotit dhe veprimtarit të shquar Nexhat Peshkëpia.

.

Kjo poezi u botua në gazetën “ Shqiptari i lire “ numri i parë pas vdekjes së Nexhatit, që u nda nga jeta më 8 shkurt 1970.

.

Kjo poezi është ribotuar edhe përmbledhjen poetike të Idriz Lamajt, me titull “Rrugëve të Mërgimit”, që shoqërohet me parathënien e Zef Nikajt.

.

Nexhat Peshkëpia ishte mësues, publicist, botues, anëtar i Nënkomitetit të Shtypit të Ballit Kombëtar, delegat i Ballit Kombëtar në Kuvendin e Mukjes, i përndjekur nga regjimi komunist, i vendosur në SHBA ku vijoi aktivitetin patriotik dhe kulturor si veprimtar i shquar i Komunitetit Shqiptaro-Amerikan. Nexhat Peshkopia bën pjesë në brezin e studiuesve shqiptarë të diasporës – krahas Ernest Koliqit, Martin Camajt dhe Arshi Pipës – që zhvilluan një kritikë letrare të pavarur nga doktrina e realizmit socialist, duke ruajtur një qasje akademike, evropiane dhe jo-ideologjike ndaj kulturës shqiptare. Manush Peshkëpia, vëllai i tij u pushkatua nga regjimi komunist, ndërsa nipi i tij Gëzim Peshkëpia u burgos dhe internua me familjen.