(Kjo poezi satirike pasqyron zhgënjimin qytetar ndaj etjes për pushtet dhe largimit të shumë njerëzve nga profesionet e tyre për interesa politike e materiale. Përmes figurave të forta poetike, autori ngre shqetësimin se vetëm respektimi i profesionit, përgjegjësisë dhe institucioneve mund ta nxjerrë Kosovën dhe Shqipërinë nga “mjegulla” e krizës dhe përçarjeve politike.)

Pse gjithë kjo dëshirë dhe etje
për t’u marrë me politikë?

Aktori, këngëtari, mjeku,
prokurori, mësuesi,
ushtaraku, farmacisti,
punëtori, hoxha e prifti…

Aktori duhet të jetë
në film e teatër.

Këngëtari në estradë,
e jo Kuvendit
me iu bërë metastazë.

Mjeku në ordinanca e spitale.

Mësuesi në shkolla.

Punëtori në fabrika e uzina.

Ushtaraku në Armatë.

Prokurori në Prokurori.

Farmacisti në farmaci.

Hoxha në xhami
e prifti në kishë.

Kur secili kryen punën
në profesionin e vet,
atëherë mund të kemi
institucione të shëndetshme
dhe shtet.

Të gjithë e kemi kuptuar
se pa qenë në Parlament e në Qeveri,
s’do ta kishit gjithë këtë pasuri.

Katër veta në një shtëpi,
secili me nga një parti.

Rroga të majme e mëditje,
fare pa punuar,
njëri-tjetrin duke akuzuar
e sabotuar.

Shumica prej jush,
t’u e ndjekur gjahun
nga partia në parti,
keni varfëruar
Kosovë e Shqipëri.

Kaluan muaj e stinë mjegull
mbi Tiranë,
mjegull mbi Prishtinë.

ARIF EJUPI
Gjenevë, 13 maj 2026