Nga Vincenzo Musacchio, HUFFINGTON POST

Në Romë, rrjetet kriminale shqiptare nuk merren më vetëm me shpërndarjen e drogës: ato kanë konsoliduar një prani ekonomike gjithnjë e më të rëndësishme dhe kanë fituar një rol kryesor në disa zona.

Megjithatë, për të kuptuar përmasat e këtij fenomeni, duhet të nisemi nga trafiku i drogës. Prej vitesh, këto organizata menaxhojnë tregtinë me shumicë, kryesisht të marijuanës dhe kokainës, ndërsa shitjen me pakicë ua besojnë shpesh shpërndarësve marokenë dhe tunizianë.

Forcat e rendit arrijnë rrallë të godasin drejtuesit e këtyre rrjeteve, të cilët ndodhen në Shqipëri ose në vende të tjera. Ky është një model i ngjashëm me atë që mafia nigeriane ka përdorur prej kohësh në trafikun e heroinës: përgjegjësit i mbajnë kontaktet nga jashtë vendit, ndërsa në rrugë veprojnë të ashtuquajturit “ushtarë”, të ngarkuar me shitjen me pakicë. Për këtë arsye, operacionet më të rëndësishme zhvillohen shpesh jashtë Italisë.

Në vitin 2026, policia shqiptare dhe Interpoli arrestuan në Tiranë një trafikant shqiptar droge, 46 vjeç, i cili ishte në kërkim që prej vitit 2022 dhe konsiderohej drejtues i një rrjeti të specializuar në importimin e kokainës, të destinuar për tregjet e drogës në Romë.

Ky është një nga rastet e rralla të ndërhyrjeve të rëndësishme që godasin zemrën e klaneve shqiptare.

Megjithatë, një arrestim i vetëm vështirë se mund të jetë i mjaftueshëm. Ndërsa hetimet në Romë dhe në provincat përreth zhvillohen me ritme të shpejta, vazhdojnë të qarkullojnë sasi të mëdha droge, shpesh të lidhura me rrjetet shqiptare. Rreziku është që të përpiqesh të zbrazësh detin me një kovë të vogël.

Në Ponte Milvio, Acilia, Castelli Romani, në zonën bregdetare në jug të kryeqytetit, në San Basilio dhe Tor Bella Monaca, prania e këtyre rrjeteve është veçanërisht e theksuar.

Sipas rindërtimeve të bëra nga hetuesit, ato kontrollojnë një pjesë të konsiderueshme të trafikut lokal të drogës dhe kanë shtrirje edhe në lagje të tjera të qytetit. Aktivitetet e tyre përqendrohen kryesisht te marijuana, e kultivuar në Shqipëri, dhe kokaina.

Raportet më të fundit të Drejtorisë së Hetimeve Antimafia (DIA) dhe të Drejtorisë së Rrethit Antimafia (DDA) të Romës e përshkruajnë kriminalitetin shqiptar si një nga realitetet kriminale të huaja më të fuqishme dhe më të rrënjosura në territor, të specializuar në trafikun e drogës dhe me aftësi të spikatura sipërmarrëse.

Në vend që të funksionojnë si një organizatë e vetme, këto rrjete janë të organizuara në federata “familjesh”, të lidhura mes tyre përmes marrëdhënieve të ngushta farefisnore.

Lidhjet e gjakut forcojnë kohezionin e brendshëm dhe ushqejnë ligjin e heshtjes, duke ua vështirësuar hetuesve infiltrimin në këto grupe dhe rindërtimin e hierarkive të tyre.

Pengesa, në fakt, nuk është vetëm gjuhësore dhe nuk lidhet ekskluzivisht me përdorimin sistematik të programeve të komunikimit të enkriptuar.

Ajo është kryesisht strukturore: arrestimi i një anëtari mund të bëjë të mundur goditjen e një grupi të caktuar, por jo domosdoshmërisht identifikimin e drejtuesve të të gjithë rrjetit.

Ndërkohë, hetimet sinjalizojnë edhe një zgjerim të aktivitetit të këtyre rrjeteve në ekonominë e ligjshme.

Në Romë dhe në provincat përreth, përfaqësues të këtyre rrjeteve blejnë bare, komplekse plazhore dhe restorante.

Transfertat e parave mund të duken krejtësisht të rregullta, për shembull kur kryhen përmes transfertave bankare nga Tirana.

Megjithatë, sipas asaj që ka dalë nga hetimet, pas disa prej këtyre transaksioneve dyshohet se fshihen kapitale të paligjshme, të cilat pastrohen përmes aktiviteteve ekonomike dhe investimeve në pasuri të paluajtshme.

DDA ka dokumentuar përdorimin e kompanive fiktive për të fshehur blerjen e komplekseve të pasurive të paluajtshme, apartamenteve që jepen me qira për të gjeneruar të ardhura, si dhe të aktiviteteve tregtare.

Pikërisht këtu ky fenomen mund të shndërrohet në një darë që shtrëngon ekonominë e Romës: organizatat kriminale disponojnë kapitale të mëdha, me të cilat mund të shtrembërojnë konkurrencën dhe të depërtojnë në sektorët e ligjshëm të ekonomisë.

Në Romë, për më tepër, rrjetet shqiptare veprojnë krahas organizatave italiane të rrënjosura historikisht në territor, veçanërisht ‘Ndrangheta-s dhe Camorra-s.

Sipas DIA-s, me ‘Ndrangheta-n ato kanë zhvilluar një partneritet të qëndrueshëm tregtar, të bazuar në përfitimin e ndërsjellë logjistik dhe furnizimin me lëndë narkotike me çmime konkurruese.

Pra, nuk ka shumë arsye për t’u qetësuar.

Në mënyrë paradoksale, një shkëmbim zjarri ose një larje hesapesh mes grupeve kriminale mund të nxjerrë të paktën në pah një realitet, i cili në rrethana të tjera priret të mbetet i fshehur dhe të mos tërheqë vëmendjen e forcave të rendit.

Megjithatë, të mbështetesh te sinjale kaq dramatike është gabim: shkëmbimet e zjarrit dëmtojnë aktivitetin e biznesit, ndërsa këto rrjete prej kohësh po përqendrohen kryesisht te pastrimi i parave.

Për këtë arsye, vëmendja duhet të përqendrohet jo vetëm te dhuna e dukshme, por edhe te flukset financiare, kompanitë e përdorura si mbulesë dhe shtrirja ekonomike që u mundëson klaneve të konsolidojnë gjithnjë e më shumë pushtetin e tyre. sn