-Mbesë, mos fishkëlle. Mos fishkëlle se nuk të rritet gjoksi.

-Noke nënoke, po ç’e dua unë gjoksin e madh?

-Eh, se do ti, por e duan …

-Kush e do, o noke nënoke?

-E duan çunat.

-Po unë çunat i kam më të vegjël se

vetja. Ndonjë sa vetja. Ata më kanë mua si motër.

-Motër për lodër edhe ca, o mbesë. Shpejt ata rriten çdo mëngjes.

-Ooo, noke nënoke. Sa të fshehta paska?

-Si përhera, mbesa ime, si përhera. Sa

zgjon sytë në mëngjes ti je tjetër.

-Tjetër ?

-Po, ti je tjetër nga shtati.

-Nga shtati ?

-Shtati a nuk të duket ty ndonjëherë tjetër. A e ndjen?

-Ua, moj noke? Më bëre të skuqem. E ndjej, e ndjej.

U bëra pesëmbëdhjetë vjeçe.

-Mbesë, pesëmbëdhjetë sa je ti janë

lastar ende për një vogëlushe.

-Po ti, nënoke Nurie sa ishe kur…

-Tek të tetëmbëdhjetat, mbesa ime. U bëra nuse në vogëli.

-Nokja ime, unë jam e vogëlth, ende e vogëlth.

-Ti je si zogu terzi akoma.

-Zogu i zi ? Ç’është ky zog?

-Zogu terzi, jo i zi.

-Edhe zog edhe … Unë di se  zogjtë janë të bardhë, të verdhë, të…por asnjëherë të zinj.

-Ti qëndis bukur, mbesa ime. Si zogu terzi.

-Ç’është ky zog? S’e kam dëgjuar ndonjëherë, o nana.

-Zogu terzi nuk jeton këtu. Jeton shumë e shumë larg. E njeh bota.

-Po ne pse nuk e njohim? Pse nuk e sjellim këtu këtë zog nga larg?

-Secili zog jeton në vendin e vet. Dikush do diell. Dikush cicëron edhe në borë.

-Edhe në borë këndojnë zogjtë?

-Po, ka zogj që këndojnë edhe në borë, në shpella, edhe në…Ç’të të them, o mbesë.

-E ke parë ti, nana zogun terzi?

-Zogu terzi jeton shumë e shumë larg. Është zog qëndistar.

-Qëndiskan edhe zogjtë ? Si qëndisin ata?

-Me gjilpërë e pe si ty, moj mbesë.

-O nana, po më çudit.

-Zogu terzi këput gjethet e pemëve dhe…

-Këput gjethet?…Po pse i këput ?. Nuk i vjen keq për gjethet. Edhe ato marrin frymë.

-Nga ia dëgjon frymën gjetheve ti, moj mbesë.?

-Dje mbasdite dola tek parku. Lexova tek trungu i dy -tri pemëve tabela të shkruara ” Mbani qetësi! Këtu cicërojnë zogjtë.!”

-Po ti më the moj mbesë se marrin frymë gjethet?

-Noke nënoke, gjethet kur fëshfërijnë a nuk marrin frymë?

-Gjithçka merr frymë në natyrë. Lart e poshtë.

-Edhe gjyshi merr frymë atje poshtë?

-Gjyshi ka ndërruar jetë. U bënë ca mote. Atje poshtë merr pak frymë edhe gjyshi.

-Ooo, s’qenka keq, gjyshi edhe i padukshëm edhe merrka frymë.

-Gjyshi yt ka jetuar me zogun terzi. Shumë e shumë larg nga këtu.

-Po, a nuk jetonit bashkë ju, o noke?

-Bashkë jetuam pesëdhjetë vite. Gjyshi yt u kthye këtu ku ne jetojmë sot. Unë sapo mbarova gjimnazin e Tiranës. U martuam shpejt. Lindëm tri vajza. Njëra është mamaja jote. Nga ajo linde ti.

-Po terziu, zogu terzi flinte me ju? Me ty dhe gjyshin? Po mami ime ku flinte ?

-O mbesë, moj e mira mbesë. Gjyshi yt nuk e solli zogun këtu. Mua m’i rrëfeu të gjitha këto për zogun kur erdhi nga larg. Nga andej solli ca erëza që ta kënaqnin hundën.Gjyshi yt jetoi shumë larg kaptuar.

-Si kaptuar?

-Tutje e tutje maleve e deteve. Në tjetër botë jetoi.

-Pse ka shumë botë bota, moj noke?

-Bota është një, bota e Zotit. Vendet janë shumë, vendet e njeriut.

-Po pse jetoi kaq larg gjyshi? Nuk e merrte malli për ty, moj nënoke?

-Ne njiheshin, por akoma …

-O nana, sa larg…

-E mori fati dhe e çoi tej. Gjer në Azi. Herë misionar, herë tregtar.

-Noke nënoke, kush e çoi aq larg gjyshin?

-Fati dhe Zoti ahere. Edhe poshtë e çoi Zoti dhe fati.

-O nënokja ime, sa mirë që flemë në një dhomë bashkë.

-Atje ku jetoi gjyshi yt, vetëm atje rritet zogu terzi. Ky zog këput tre katër gjethe të njoma dhe…

-Mua s’më vjen mirë që i këput gjethet. Edhe gjethet kanë lotë e qajnë.

-Nuk kanë lotë gjethet moj bijë. Janë pikat e shiut që bien nga gjethet, moj mbesë.

-Jo, noke nënoke, jo. Po kur s’bie shi? Gjethet prapë qajnë.

-Janë rrezet e ty të duken si lotë.

 Ja, i këputi, ç’bën me gjethet ky terziu?

-Me sqep çpon vrrimthka rreth e rreth gjetheve. Pastaj merr fije bari, fije nga merimangat e s’mbaj mend, ç’më thoshte tjetër Aliu im.

-Ja i mori, po pastaj, o nana ç’bën?

-I kalon fijet në vrimthkat e gjetheve. I qep gjethet.

-Ua, u qepkan gjethet pa gjilpërë e fill.?

-Sqepi i zogut është gjilpërë e shkuar gjilpërës, mbesa ime. Gjethet qepen bashkë.

-Po gjethet bashkë ishin tek pema. Zogu pse i këputi? Tani i bën bashkë. U pendua?

-Bën folenë e tij me gjethet. Si pëllëmbë i afron ato. Si pëllëmbë që nuk mbyllen. Shtron aty bar të njomë dhe fshihet.

-Ah, sa mirë, o nana, flenë edhe gjethet me zogun. Ah, sa mirë!

-Mbesë moj, zog je dhe ti. Qëndis.

-O nana, nënokja ime, por edhe ne vend i ngrohtë jemi.

-Jo aq sa për zogun.

-T’i themi zogut të vij njëherë këndej nga ne.

-Çdo zog fluturon e fle kudo. Po erdhi këtu atëhere nuk është zog, por mërgintar.

-Si gjyshi nana kur iku tutje.

-Zogun terzi s’e zë gjumi këtu. Nuk fluturon dot gjer këtu.

-Ta sjellim me kafaz, o nana. Pastaj e nxjerrim nga kafazi. Të rrijë me mua në dhomën time. Dhe me Ogin, papagallin tim.

-Do fluturoj pak. Si i çalë, moj mbesë.

-E mbaj unë ngrohtë, e mbështjell me shallin tim. Flemë bashkë.

-Mbyllur i mbahet fryma. Do përplaset sa andej – këndej nëpër mure e dritare.

-Dal bashkë me zogun në kopsht.

-Do ketë ftohtë edhe në diell.

-Nana, unë e mbarova qëndismën.

-Dritë shpirti, të kam moj mbesollkë!

-O nënoke, po sikur ta fluturoj nga dritarja këtë qëndismë?

-Do t’i dalin krahët, moj mbesë. Do ngjitet lart e më lart.

-Ah, sikur ta kap me sqep ndonjë zog !

-Zogjtë qëndisin vet, moj mbesë. Por e duan edhe çdo qëndismë tjetër.

-Sikur jemi në përrallë, o gjyshe.

-Ne hyjmë e dalim nga përrallat çdo ditë, ëngjëlli im. Natën edhe përrallat flenë si ne.

-Po tani është mëngjes, o nana. Akoma flenë përrallat ?

-Përrallat kanë dal herët në rrugë.

-Ecin dhe ato?

-Njerëzit ecin me përrallat e tyre përkrah. Me ato të vërtetat, që asnjëherë nuk janë përralla, por duken si trille.

-O nana, o nana ime. Unë po dal tani. Më lejo, të lutem të fishkëllej…