Me dhimbje të thellë mësuam sot, më 22 tetor 2026, lajmin e ndarjes nga jeta të mikut tonë të mirë, Izet DURAKU, gazetarit, poetit, shkrimtarit, publicistit, botuesit dhe bashkëpunëtorit të shquar të “Gazeta e Alpeve”. Familjes së tij të dashur, të afërmve, miqve, kolegëve dhe lexuesve u përcjellim ngushëllimet tona më të sinqerta. Në këtë ditë të rëndë, jemi pranë tyre me respekt, dashuri dhe mirënjohje për njeriun që humbëm.

Izet Duraku i kushtoi afro gjysmë shekulli fjalës shqipe, gazetarisë, letërsisë dhe kulturës sonë. Pas tij mbeten librat, shkrimet, puna në institucionet mediatike e kulturore, autorët që mbështeti dhe kujtimet e njerëzve që e njohën. Në të gjitha këto, ne do të kërkojmë e do të gjejmë përsëri praninë e tij: mendimin e matur, fjalën e kujdesshme dhe përkushtimin ndaj punës së mirë.

Për mua, humbja e Izetit është edhe humbja e një miku prej dekadash. E kam njohur në vitet ’80, kur shkoja në Kukës si gazetar i gazetës “Shkëlzeni” të Tropojës, që shtypej në shtypshkronjën e atij qyteti. Izeti ishte gazetar i “Bashkimit” për Kukësin, Tropojën e Hasin dhe drejtues i Degës së Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve në Kukës. Aty nisën njohja dhe miqësia jonë, të cilat koha i bëri më të çmuara.

E njoha në punë e në krijimtari, në biseda për gazetarinë dhe letërsinë, në shqetësimet e përbashkëta për kulturën dhe njerëzit e trevave tona. Tek ai çmova thjeshtësinë, urtësinë, korrektësinë dhe besnikërinë ndaj miqve. Izeti dinte të dëgjonte dhe të thoshte fjalën e duhur. Bënte mirë pa zhurmë. Në kujtesën time mbetet një njeri me të cilin mund të ndaje një mendim, një merak dhe një gëzim, duke ndier sinqeritetin e miqësisë së tij.

I lindur më 1956 në Morin të Lumës, pranë kufirit me Kosovën, ai e mbarti vendlindjen në kujtesë dhe në krijimtari. Fëmijëria buzë telave me gjemba, Drini i Bardhë dhe jeta e njerëzve të Lumës e të Kukësit ushqyen ndjeshmërinë e tij. Pas studimeve për letërsi në Universitetin e Tiranës, punoi si mësues në një fshat të thellë të Kukësit. Ajo përvojë e afroi edhe më shumë me jetën, vështirësitë dhe botën shpirtërore të njerëzve të malit alpin.

Në gazetën “Bashkimi”, në drejtimin e Radio Kukësit dhe më pas në Radio Tirana, ai e pa gazetarinë si përgjegjësi ndaj faktit dhe ndaj njeriut. Në faqet e shtypit e në mikrofonin e radios përcolli jetën dhe shqetësimet e trevave verilindore. Me respekt kujtojmë veçanërisht punën e tij në Radio Kukësi, kur zëri i saj shërbeu si urë informacioni e solidariteti me Kosovën. Ky kontribut do të mbetet pjesë e rëndësishme e kujtesës sonë profesionale e kombëtare.

Letërsisë shqipe Izet Duraku i la një krijimtari në poezi, tregime, roman e publicistikë. Që me vëllimin “Drini i Bardhë”, të botuar më 1985, ai dëshmoi lidhjen e thellë me vendlindjen dhe ndjeshmërinë ndaj fatit njerëzor. Në romanin “Libri i udhëtarit” trajtoi kërkimin e drejtimit dhe të kuptimit në një realitet të pasigurt. Në shkrimet e tij, përvoja personale u bashkua me kujtesën e vendit dhe me vëmendjen ndaj njerëzve të zakonshëm.

Ai i shërbeu kulturës edhe si drejtues e botues, përmes angazhimeve në Ministrinë e Kulturës dhe në revistat “Dy Drina”, “Kallz” e “Illz” dhe në vitet e fundit si Drejtor i revistës “Illz” – revistë e Tiranës, revistë kombëtare. Mbështeti krijues, inkurajoi talente dhe ndihmoi që fjala letrare të mbërrinte te lexuesi. Për Izetin, botimi ishte punë që kërkonte kujdes e përgjegjësi. Këtë përvojë dhe këtë dashuri për fjalën i solli edhe në bashkëpunimin e tij të çmuar me “Gazeta e Alpeve”.

Gazeta jonë humbi një bashkëpunëtor të shquar dhe një mik të mirë. Shkrimet, mendimi dhe prania e tij na kanë nderuar. Në Konventën Euro-Ballkanike të Alpeve, të zhvilluar në Valbonë më 15–16 maj 2026, ai u nderua me Çmimin e Lartë “Pena Alpine”, për kontributin në pasqyrimin dhe lartësimin e jetës e të vlerave të trevave alpine shqiptare. Sot ky nderim merr për ne një peshë të veçantë: patëm mundësinë t’ia shprehnim mirënjohjen sa ishte mes nesh.

Në gusht të këtij viti i kushtuam shkrimin “Izet Duraku, Njeriu i mirë i fjalës, i familjes dhe i punëve të mira”. E botuam me dashurinë dhe respektin për mikun, në një kohë kur ai përballej me sëmundjen e rëndë. Na mbetet ngushëllim që ai e lexoi dhe u gëzua shumë prej tij. Ato fjalë ia thamë në kohën e duhur. Sot i rikthehemi atij shkrimi me lot në sy, por edhe me qetësinë se respektin tonë ia dëshmuam kur ai mund ta ndiente.

Mendimi ynë shkon te bashkëshortja e tij, dr. Kujtime Duraku, te vajza Eva, te djali Vetoni, te mbesa e vogël Edeni dhe te gjithë familja. E dimë sa vend të madh zinte familja në jetën e Izetit dhe sa gëzim i sillte të qenët gjysh. Asnjë fjalë nuk e zëvendëson praninë e njeriut të dashur. Urojmë që kujtimet e jetës së përbashkët, dashuria që ju la dhe respekti i njerëzve për të t’ju japin forcë në këto ditë të vështira.

I dashur Izet, do të na mungosh në bisedat tona, në punët e përbashkëta dhe në faqet e gazetës. Do të na mungojë fjala jote e matur dhe ajo mënyrë e thjeshtë me të cilën ishe pranë mikut. Do t’i ruajmë me kujdes kujtimet, shkrimet dhe shembullin Tënd. Në “Gazeta e Alpeve”, emri Yt do të ketë gjithmonë vendin e nderuar të bashkëpunëtorit dhe mikut tonë.

Lamtumirë, miku ynë i mirë, Izet DURAKU! Mirënjohje për jetën, veprën dhe miqësinë Tënde. Qoftë i paharruar kujtimi Yt!

Ramiz LUSHAJ

Botues dhe Kryeredaktor i Gazetës së Alpeve

Në emër të Gazetës së Alpeve dhe të miqve të saj

Tiranë, 22 tetor 2026