Duket se Zoti ka vendosur një pasion të veçantë për diversitetin e jetës në Krijimin e tij: biodiversiteti është gjithashtu një nga fjalët kyçe të “Sezonit të Krijimit”, një periudhë liturgjike që kishat e krishtera e festojnë në mënyrë ekumenike nga 1 shtatori deri më 4 tetor, për të kujtuar urgjencën dhe domosdoshmërinë e ruajtjes së mjedisit.

Ekziston një kontradiktë e çuditshme në kohën tonë. Na thuhet vazhdimisht: “Ji vetvetja”. Por pastaj, çdo ditë, na tregojnë se si duhet të jemi. Si duhet të vishemi. Si duhet të flasim. Si duhet t’i rrisim fëmijët tanë. Si duhet të punojmë. Madje edhe si duhet të jemi të lumtur.

Kështu, pothuajse pa e kuptuar, ne përfundojmë duke u bërë gjithnjë e më shumë të ngjashëm. Më bën të buzëqesh kur mendoj se nëse Zoti do ta kishte dashur homogjenizimin, ai do të kishte krijuar vetëm një lloj peme, një lloj luleje, një zog. Dhe ndoshta vetëm një lloj qenieje njerëzore.

Do të kishte kursyer shumë punë.

Në vend të kësaj, asnjë pemë nuk është e njëjtë, asnjë gjethe nuk është e njëjtë. Edhe flokët e dëborës kanë forma të ndryshme. Zoti duket se kënaqet në larmi. Ai krijoi miliarda njerëz të ndryshëm me shumë mendje të ndryshme.

Gjë që vërteton dy gjëra: se Zoti ka një imagjinatë të pashtershme… dhe se ai kurrë nuk ka pasur nevojë të organizojë një takim famullie!

Në librin e Jobit, në një moment të caktuar Zoti flet. Jobi po vuan. Ai ka humbur fëmijët e tij, shëndetin e tij, pasuritë e tij, siguritë e tij, gjithçka… Dhe kështu ai dëshiron një shpjegim. Si mund ta fajësosh atë? Ai dëshiron të dijë: “Pse?” Dhe Zoti? Ai i flet për kafshët. Dhitë e egra. Strucat. Kuajt. Skifterët. Çfarë lloj përgjigjeje është kjo? Dikush vuan dhe Zoti flet për strucat. Megjithatë, pak nga pak, ne e kuptojmë se Zoti nuk po e ndryshon temën. Ai po e zgjeron perspektivën e tij. Jobi është i mbyllur në dritaren e ngushtë të dhimbjes së tij. Zoti hap një horizont më të gjerë para tij, pafundësinë e jetës në të cilën ekziston jeta jonë e vogël. Ai i tregon atij një botë pafundësisht më të madhe, ku jeta vazhdon të lindë në një mijë forma të ndryshme. Dhitë lindin në male. Gjerdanët fluturojnë. Kuajt vrapojnë. Strucët… sillen si strucët.

Jeta vazhdon. Dhe është krejtësisht ndryshe.

Krijimi duket se ka një pasion për diversitetin e jetës. Biodiversitetin. Mendoni për një pyll. Nëse do të kishte vetëm një lloj peme, do të ishte një pyll i varfër. Nëse do të kishte vetëm një lule, pas një kohe ne madje do të ndalonim së shikuari atë. Pasuria lind nga takimi i dallimeve. Ne, megjithatë, kalojmë shumë kohë duke krahasuar veten, sepse shpesh ndihemi në siklet përballë ndryshimit. Nga njëra anë, dëshirojmë që të tjerët të mos ishin shumë të ndryshëm nga unë, të mos ishin shumë… të çuditshëm… nga ana tjetër, dëshirojmë që të kishim karakterin e dikujt tjetër, vetëbesimin e dikujt tjetër, qetësinë e dikujt tjetër. Gjithmonë na duket se versioni më i mirë i vetes është diku tjetër. Dhe ndërkohë, rrezikojmë të harrojmë se kush jemi.

Pisha nuk e kalon jetën duke u përpjekur të bëhet lis. Struci nuk turpërohet që nuk është lejlek. Gjelbëruesi nuk përpiqet të vrapojë si kalë.

Vetëm ne njerëzit duket se besojmë se për të qenë të lumtur duhet të bëhemi dikush tjetër. Kungimi nuk lind nga uniformiteti. Ai rritet kur secili person sjell atë që vetëm ai ose ajo mund të sjellë.

Jezusi nuk zgjedh dymbëdhjetë njerëz identikë. Ai i quan ata meshkuj dhe femra, peshkatarë dhe mbledhës taksash. Impulsivë dhe të menduar.

Po sikur ndryshimi të jetë vetë firma e Zotit? Një thënie e lashtë rabinike thotë: “Kur një njeri pret njëqind monedha me të njëjtën stampë, të gjitha dalin njësoj. Por i Shenjti, Sakramenti i Bekuar, megjithëse krijoi të gjithë njerëzit nga Adami e tutje, nuk bëri dy të njëjt.” Një fabrikë përpiqet të prodhojë vepra identike. Një artist, Zoti, krijon vepra unike.

Përgjigja e Zotit ndaj Jobit sot është gjithashtu një ftesë për ne. Le ta ngremë shikimin tonë. Realiteti është më i madh se shpjegimet tona. Krijimi na kujton se nuk jemi qendra e botës, por një pjesë e saj. Dhe mësojmë të shikojmë me habi atë që shumë shpesh e konsiderojmë të zakonshme.

Mbrojtja e krijimit, pra, nuk do të thotë thjesht mbrojtja e specieve shtazore ose bimore. Do të thotë gjithashtu të mësosh diçka rreth zemrës së Zotit.

Sot, krijimi na mëson të mos kemi frikë të jemi ndryshe. Krijimi gjithmonë e ka kënduar këtë të vërtetë. Çdo gjethe është e ndryshme. Çdo fytyrë është e ndryshme. Çdo histori është e ndryshme. Dhe të gjitha janë të nevojshme.

Ky është qëllimi i krijimit. Jo një botë ku të gjithë bëhen të barabartë, por një botë ku çdo person është më në fund i lirë të jetë vetvetja, dhe pikërisht për këtë arsye i aftë të jetojë në bashkësi me të tjerët. Triniteti, në fund të fundit, nuk është një individ i përkryer, por një marrëdhënie e përkryer. Siç i thotë Zoti Jobit sot, ju jeni brenda një misteri që ju paraprin dhe ju mbështet. Biodiversiteti, diversiteti i jetës, është mrekullia e krijimit. Bashkësia është thirrja e tij. Po Zoti? Zoti është Vendi ku ndodh e gjithë kjo mrekulli.

Në librin biblik të Jobit, kapitulli 39, lexojmë: “A e dini kur lindin dhitë e egra? A keni vërejtur kur lindin drerët? Struci i tund krahët me gëzim; por a janë puplat dhe pendët e tij si të lejlekut? A je ti ai që i jep forcë kalit? Që ia vesh qafën me një krifë të gjatë? A është me anë të zgjuarsisë sate që skifteri ngrihet dhe i hap krahët drejt jugut?” (Jobi 39:1, 13, 19, 26) rsi