Sot flamuri valon dhe nuk është vetëm era që e lëviz; është një zë që zbret nga qielli mbi tokën tonë dhe na thërret me emrin e Atdheut. Është një kushtrim që zgjon kujtesën, që troket në zemrat tona dhe na kujton se ka çaste kur një burrë nuk qëndron thjesht në këmbë, por qëndron përpara historisë, përpara tokës së vet dhe përpara flamurit që mbledh nën hijen e tij një popull të tërë.

Rreshtohuni!

Rreshtohuni përpara flamurit, ju që e mbani në zemër kujtimin e atyre që mungojnë; rreshtohuni ju që dikur nisët me një ëndërr dhe sot ktheheni me kujtesën e një kohe që nuk shuhet; rreshtohuni ju që e dini se liria nuk është vetëm fjala që shqiptojmë, por përgjegjësia që mbajmë mbi supe.

Rreshtohuni, sepse flamuri nuk ju thërret vetëm juve; ai thërret edhe hijet e atyre që nuk mund të rreshtohen më. I thërret emrat që jetojnë në gurë, në fotografi, në kujtimet e nënave, në sytë e fëmijëve dhe në heshtjen e shtëpive ku mungon një zë. I thërret ata që sot janë pjesë e qiellit dhe që, sa herë flamuri ngrihet, duket sikur kthehen për një çast në mesin tonë.

Rreshtohuni!

Sepse sot nuk është vetëm një ceremoni. Sot është një përballje me kujtesën. Përballë jush qëndron flamuri dhe brenda tij duket sikur mblidhet e gjithë toka jonë: mali dhe fusha, gurët dhe krojet, shtëpitë dhe pragjet, nëna dhe biri, dhimbja dhe krenaria, nata e gjatë dhe mëngjesi i lirisë.

Shikojeni flamurin!

Shikojeni mirë, sepse ai nuk valon vetëm mbi kokat tuaja; ai valon mbi kujtimet tona. Në çdo palosje të tij duket një faqe historie, në çdo valë të kuqe duket një plagë e vjetër, ndërsa shqiponja duket sikur hap krahët dhe na thotë se një popull nuk mbahet gjallë vetëm nga ajo që fiton, por edhe nga ajo që nuk harron.

Rreshtohuni sërish!

Jo për të kërkuar një luftë të re, por për të mos lejuar që kujtesa të shpërndahet. Jo për të ngritur armët, por për të ngritur kokën. Jo për të kthyer kohën pas, por për t’i dhënë së ardhmes një themel mbi të cilin ajo mund të ecë me dinjitet.

Rreshtohuni për nënat që ende i mbajnë emrat e bijve të tyre në zemër. Rreshtohuni për fëmijët që sot rriten nën një qiell të lirë. Rreshtohuni për gurët e pragjeve ku u dhanë përshëndetjet e fundit. Rreshtohuni për malet që ruajnë heshtjen e tyre. Rreshtohuni për çdo emër që nuk duhet të humbasë në harresë.

Dhe kur flamuri të ngrihet edhe më lart, mos e ulni shikimin.

Le ta shohë secili veten në atë flamur.

Le ta shohë atje babanë që nuk u kthye, nënën që priti, fëmijën që u rrit me një fotografi në duar, ushtarin që qëndroi deri në fund dhe Atdheun që ende kërkon nga bijtë e vet një gjë të vetme: kujtesë, dinjitet dhe bashkim.

Rreshtohuni!

Rreshtohuni krah për krah, jo sepse jeni të njëjtë, por sepse ju bashkon e njëjta tokë. Rreshtohuni me zemrat e hapura, me ballin lart dhe me emrat e të rënëve në kujtesë. Bëjeni rreshtin tuaj një urë mes së kaluarës dhe së ardhmes, një dëshmi se ajo që është përjetuar nuk harrohet dhe se ajo që është fituar me sakrificë duhet të nderohet.

Sot flamuri valon.

Sot toka dëgjon.

Sot kujtesa zgjohet.

Dhe sot, përpara këtij flamuri, një zë ngrihet mbi heshtjen:

Rreshtohuni, bij të kësaj toke!
Rreshtohuni përpara flamurit!
Rreshtohuni përpara kujtesës!
Rreshtohuni përpara Atdheut!

Sepse disa rreshta shpërbëhen kur mbaron ceremonia, por rreshti i kujtesës nuk shpërbëhet kurrë.

Ai vazhdon në zemrat tona.

Ai kalon nga babai te biri, nga nëna te vajza, nga një brez te tjetri.

Dhe sa herë flamuri ngrihet në qiell, ai kushtrim do të dëgjohet përsëri:

Në rresht!
Përpara flamurit!
Përpara Atdheut!
Përpara kujtesës që gjithmon Jetë do të ketë.