VOAL

PEISAZH GRUAJE- Nga RUZHDI GOLE

August 5, 2026

1.

T’ju them një të vërtetë:

Poezitë e mia

po i shkruan gruaja

në moshën e tretë.

Frymë tjetër prej gruaje

i ka shkruar

poezitë e mia

në moshën e dytë,

tani ajo është paksa

shumëçka mjegulluar

kujtim mjegulluar

nga sytë.

Në moshën e prozës

moshë të tretë

ç’mund

të shkruajmë

unë dhe gruaja

për valët dhe retë?

2.

Gruaja ime abetare

me një alfabet

të njëjtë dhe ndryshe

nga të tjerët,

e lexova vonë

farërave

ndonëse

gratë i njoha herët.

Gruaja ime bibliotekë

e gjitha e lexuar,

pafundësisht

shkronja

livadhe fletësh

troje, ngjarje

në vete

dhe tek mua.

Gruaja ime

është shtëpi

frymëmarrje

së rilinduri,

unë aty unë

ndonjëherë më pak

më shumë se i gjithi.

3.

S’po e shoh

një çast gruan,

Ajri në guzhinë

pi çaj

të ngrohet

drita

ngroh lulet

lulet zgjuar

flejnë

duke rrokur duart.

I shoh të gjitha

gjithçka shëndetshëm,

nga gjella nuhata

aroma

që shkuan

nga uji dëgjoj flatra

që s’do të k’puten

as nesër.

Po gruaja, ku është gruaja?

Ajër dhe dritë

duke rrokur

duart?!

4.

Peisazhi prej gruaje

përhera hijeshon

hijen edhe dritën,

përqafon perëndimin

pa perënduar

as mbrëmjen

as natën,

peisazhi prej gruaje

i huton të gjithë

i ngre të gjithë

në këmbë

edhe ndrojtjen

edhe frikën

ndonjerën e rrëzon

më shpejt se yjet

më ngadalshëm.

5.

Në gjithçka

tingëllojnë gratë

pa i rënë

asnjë vegle muzike,

ato janë orkestra

më me fat

se kudo janë

përhera

dëgjohen

prej të gjithëve.

Orkestrat e botës heshtin

përpara kësaj orkestre…

për ta dëgjuar burrat

veçanërisht burrat

që mburren se ata

vetëm ata

i mbajnë në këmbë

kontinentet.

6.

Në tezgjahe

vrapojnë gishtat

ngrihen velat

vela joshjesh

pa u dukur

kopshtet vilen,

kjo pëllëmbë

tezgjahu i mbrëmjes

thurr mbrëmjen

e përbotshme

velat valëve

gufojnë gjiret.

Gjithçka prej gruaje…

më afër zogjve

kopshteve

më larg, më lart statujave.

7.

Ajo vajzë, grua sot

herët më mundi

motit shkuar

kopësht,

kur zogjtë çukisnin

frutat pa i lënduar

kur mbrëmja

gjak pastër

jetonte

botë.

Ajo botë prej gruaje

jeton pak e ndjerë

tej përtejmë cak,

cipa e atij dimri

nën vete paprerë

s’ka tehe të tjerë

s’ka shpellë

por kopshte fryme

që shkundin

ndonjëherë

t’artën borë

zjarrmth.

8.

Andej jemi, përhera andej,

ndjehemi të këtushëm,

Deti e mban bluzën

veshur përhera

se përhera

ka ftohtë

edhe kur dimri

s’është dimër

neve

nënë diell

na dridhen buzët.

Mot’ i keq për motin

paj, i rëndë burrash

për gratë e nuset

mosmëkeq,

Mali

s’e tret borën

as në verë

shpuzërash

Vera

për nusegratë

pikon lotëvjeshtë.

9.

Përqafohemi çdo mbrëmje

pafund puthemi

lakuriq xhvesh,

besnikërisht

e pabesë nata

mes këmbëve tona

u bie këmborëve

të na mëshirojë

me fjalë qorre

se jemi fishkur

nga mesi e poshtë

(jo nga mesi përpjetë).

Protezë nata mban

mban syze

shpesh

neve na pyet

ajo vet është natë?

Ne

puthemi pafund

përhera stinë korrjesh

drapinjtë tanë

korrin

korrin natën dinake

të kambanave

qorre

buzëthatë.

10.

Nata urtë – urtë

merr teshat tona

symbyll i fsheh diku

shpejt i nder për fresk,

të vetat tesha nata

i bën lëmsh

kur flora

nga blu

bëhet syzezë.

Nata

në mëngjes

vesh teshat tona…

11.

Fryma kapërceu natën,

t’errta, më t’errta

pa fresk

veriget e padukshme

shpuzarake të vapës.

Frymë tjetër bisqet…

Do të flemë ne sonte?

Do të përqeshim dikë

do na përqeshin?

A do grindemi me natën

se nuk jemi ne

të shurdhërit

as gjysma

të verbërit?

twitter
Follow
facebook
linkedin

Fjalë kyçe: RUZHDI GOLE

twitter
Follow
facebook
linkedin

Send this to a friend