Syri i nënës mbeti në mjegull
.
Ne nuk lindëm. Na zgjoi një këngë
që askush nuk e kishte kënduar ende.
Ende pa marrë emra, mbanim në pëllëmbë
një copë qielli të njomë,
dhe besonim se bota hapej me qepallën e një nëne.
Kur ajo ngrinte syrin e kaltër, detet humbnin brigjet,
zogjtë harronin fluturimin,
dhe koha, si një fëmijë i hutuar, na ndiqte zbathur.
Nuk e dinim se mjegulla nuk zbret nga malet.
Ajo lind nga zemrat që historia nuk i lejon të dashurojnë.
.
Një mëngjes, nëna u bë mjegull.
Syri i saj mbeti i hapur mbi të gjitha horizontet,
si ylli i fundit që nuk pranon të shuhet.
Ne ecëm. Jo drejt së ardhmes. Drejt largësisë.
Në valixhet tona nuk kishim bukë, as rroba, as atdhe.
Mbanim vetëm atë sy.
Dhe këngën.
Atë këngë që nuk gjeti kurrë një gojë njerëzore.
Prandaj e këndonin lumenjtë.
E këndonte bora kur binte mbi varret pa emër.
E këndonte era duke kaluar mbi det,
deri në brigjet ku ne u plakëm në një gjuhë tjetër.
.
Sot, kur mbrëmja na mbështet kokën mbi supet e heshtjes,
e kuptojmë: nuk ishte vetëm nëna që humbëm.
As rinia. As atdheu.
Humbëm derën nga ku hyhej në mrekulli.
Dhe që atëherë, jeta është vetëm udhëtimi i gjatë
i një kënge që ende kërkon zërin tonë.
.
Dorëshkrimi i mjegullës
.
Një ditë koha do të hapë sirtarin e saj të vjetër
dhe do të gjejë rininë tonë ende të palosur.
Do të habitet që nuk është zverdhur.
Sepse vitet nuk e plakën, por e harruan.
Ne e kishim shkruar me bojën e pranverës,
por dikush e ktheu librin
para se të mbaronte kapitulli.
.
Që atëherë ecim si fjalë
që kërkojnë fjalinë e tyre.
Në një stinë, në vite
Ishte e vetmja dritare
nga ku Zoti shihte tokën.
Ne hymë jo në dashuri, por në pafundësi.
Pastaj mjegulla e mbylli librin.
Askush nuk e pa.
Vetëm era vazhdoi të kthente faqet.
Dhe ne mbetëm brenda një fjalie
që nuk mori kurrë pikë.
Prandaj kur na pyesin sa vjeç jemi,
ne heshtim.
Dhe numërojmë fjalët e harruara në xhepa.
që ende presin në anën tjetër të mjegullës.
.
Katedralja
.
Me katedrale brenda vetes lind çdo njeri,
Plot dritë dhe shkëlqim është në fëmini.
Në të këndon zëri i nënës, mrekullueshme melodi,
lutet një ëndërr në vogëli,
lulëzon dashuria e parë gjithë bukuri,
Një vajzë dritaren e shpirtit hapi
Aty ruhet e gjithë ajo që nuk mund të vdesi.
Por vjen një ditë… njeriu harron
rrugën përndritur për te vetja.
Dyert mbeten hapur, por atje askush nuk hyn.
Këngët bien si pluhur mbi gurë.
Lutjet treten në heshtje.
Dhe ne plakemi pa e ndjerë
duke ruajtur një katedrale
ku nuk u ndez kurrë qiriu ynë.
Pastaj syri i vajzës ikën nxitimthi,
Dhe vonë me dhimbje kuptojmë:
Nuk ishte vetëm një sy gjithë bukuri.
Ishte dritarja nga hynte në shpirt mëngjesi.
Kur dritarja u mbyll, brenda nesh,
mbeti një katedrale e madhe, bosh
ende pret hapat e dikujt nëse vijnë…
.
Mërgimi
.
Gjithë jetën ecëm pranë ëndrrës,
pa e prekur kurrë.
e ndiqnim si një dritë larg në horizont,
që largohej sa herë afroheshim.
Jo Kanadaja.
Jo Shqipëria.
Mërgimi ynë ishte më i thellë.
midis zemrës dhe kujtesës hapësirë mbeti,
ku njeriu humbet mes vedi
pa lëvizur nga vendi.
Mund të banosh në shtëpinë tënde,
të njohësh çdo derë, çdo rrugë,
dhe përsëri je i huaj me veten tënde.
Bulëza e fundit e shpresës
që pikonte nga gjiri i hënës,
u tret ngadalë nën frymën e kohës.
.
Kënga
.
Kënga nuk lind nga buzët.
Ajo lind në vendin më të thellë të shpirtit,
aty ku njeriu ruan atë që nuk mund ta thotë.
Kënga është ura e përjetëshme
që lidh të ikurit me të mbeturit,
të djeshmen me të nesërmen,
lotin e drithëruar të nënës me dritën.
Ne menduam se këngën era e shoi si qiri
Por si gjithnë na mundonte gabimi.
Nuk ishte kënga që humbi.
Ishim ne që humbëm rrugën për te zëri,
Ajo në pragjet e vjetra ende rri,
nën hijet e pemëve, në duart e nënave
në heshtje këndon shpirti.
Kënga pret. Pret, që ne të kthehemi.
Ndoshta një ditë dhe fëmijët tanë
do ta dëgjojnë.
Jo si të vjetrën këngë,
por si rrahjen e një zemre
që nuk pranoi kurrë të vdiste.
KRISTAQ@TURTULLI
.
MBRËMË PASHË DIELLIN NË SY
.
Diellin në sy pashë mbrëmë,
në çastin kur bota mendonte
se ai po vdiste.
Askush nuk më tha,
se edhe perëndimi ka verbërinë e vet.
Flaka e tij nuk më dogji retinën.
Ajo depërtoi më thellë, atje ku syri
ia dorëzon shikimin shpirtit.
Dhe shpirti u drodh, që atëherë
më dhembin sytë.
Jo sepse pashë shumë dritë,
por sepse pashë
atë që drita fsheh gjatë gjithë ditës.
Pashë se koha është një plagë
e mban të hapur që universi.
Se njeriu ecën mbi tokë
duke u quajtur i gjallë,
ndërsa çdo hap është një fije
që e tërheq drejt përjetësisë.
.
Pashë se dashuria është e vetmja dritë
që nuk perëndon,
por është edhe ajo që na verbon më shumë.
Pashë fytyra që buzëqeshnin,
ndërsa brenda tyre rrënoheshin qytete të tëra.
Pashë se se nuk ka ze e vërteta.
Ajo shfaqet si një diell
që të detyron ta shohësh drejt,
derisa të mos shohësh më asgjë.
Ndoshta Zoti nuk na fshihet.
Ndoshta dielli është tepër i ndritshëm
që sytë tanë ta përballojnë.
.
Prandaj Zoti na dhuroi mbrëmjen,
si një mëshirë midis nesh dhe pafundësisë.
Sot ende më dhembin sytë.
Por nuk kam frikë nga kjo dhimbje.
Kam frikë nga dita kur do të mund
ta shoh diellin drejt në sy pa ndier asgjë.
Sepse atë ditë nga drita nuk do të jem verbuar
Do të kem humbur aftësinë për t’u mahnitur.
KRISTAQ@TURTULLI
.
MOS E ZGJONI PËRSËRI HISTORINË!
.
Mos e zgjoni përsëri historinë!
Ajo fle me plagët hapur,
e shpuar brinjë më brinjë.
Jastëk ka gurët e varreve.
Nga oxhaku fryn erë e fortë,
të përmbyt hiri i shekujve.
Mos ia prekni plagët historisë.
Ato nuk mbyllen me harresë.
Nën koren e kohës marrin frymë,
duke ushqyer rrënjët me gjakun e brezave.
Ky vend ka qarë aq thellë,
sa edhe heshtja mësoi të flasë,
ndërsa librat ulën sytë.
Historia ecte në shtegun e të verbërve,
me qefinin e reve mbi supe.
Varroste agimet,
para se gurët të mësonin emrat e të vdekurve.
Flamujt ndërronin ngjyrën e erës;
tradhtia rridhte pikë-pikë
si rrëshirë e zezë nga plagët e lisave.
Nën rrapin e moçëm
buka ngurtësohej në duart e njeriut;
frika i hante hijen,
shpresa i mbinte vetëm si bar mbi varr.
Fitimtarët hynin me kurora drite,
dhe dilnin të zhveshur nga gjyqi i kohës.
Pas tyre mbeteshin vetëm gurët që nuk flinin,
dhe shamitë e zeza,
që era i numëronte si vitet e këtij vendi.
Ndaj me ngërç, e dhunë
mos e zgjoni përsëri historinë.
Lëreni të flejë.
Le të zgjohet vetëm ardhmëria,
nga buzagazi dhe lumturimi i syve të nënave.
KRISTAQ@TURTULLi
LETRA E PAPA LEONIT NUK ËSHTË VETËM PËR KARDINALIN TONË, POR PËR TË GJITHË NE, (EDHE PËR ATA QË S’DUAN TA LEXOJNË…)- Nga VISAR ZHITI
SHKODRA NUK E HARRON HISTORINË E SAJ- Nga Frank Shkreli
In Memoriam: Lisa Milicaj: “Ndiqni ëndrrat tuaja dhe mos u dorëzoni kurrë!” Intervistoi Ruben Avxhiu
A është Rama partner i besueshëm për Uashingtonin?- Nga KASTRIOT HAXHIAJ
Revolta masive për dorëheqjen e Ramës, Arben Malaj: Protestat paqësore atdhetare duhet të kulmojnë pa vonesë në “Mosbindje Civile”! 5 rastet frymëzuese që ndryshuan rrjedhën e historisë
“Mos u dorëzoni”- Rezistenca për dorëheqjen e Ramës në ditën e 66, Dua Lipa dhe Lea Ypi inkurajojnë qytetarët: Protestat sjellin ndryshim, mbrojnë demokracinë
Lara Gut-Behrami ka vendosur të mbyllë karrierën e saj
Opozita qendrim antagonist dhe puç kundër sistemit demokratik të Kosovës Nga Elida Buçpapaj
“Protesta ka futur në panik Edi Ramën”- Studenti: “Gjenerata Z” do ndryshojë Shqipërinë, jemi gati! Do luftojmë klasën e vjetër politike
Paradoksi i reformës territoriale – Bashkitë nën 10 mijë banorë mbeten, ndërsa shkrihen 4 që kanë mbi 25 mijë banorë
Raporti i Dhomës Amerikane të Tregtisë ngre alarmin: Mijëra shqiptarë humbin jetën para kohe për shkak të investimeve të ulëta në shëndetësi
LDK kërkon postin e presidentit
