Asnjë shenjëz blu?

Shenjëza s’paska gishta të shkruaj,

bluja të flasë nuk paska kurrkund gjuhë?

Rrëmujë rrëzohu, o, rrëzomë ngrihu !

Ç’paske ndër gishta ? Qiri të ftohur, ?

Ç’paske shtat ? Një drobitje njeriu?

Drobitja, drithshëm, aty cak-cak,

heraz luan me shtegun e brinjës,

brinjës së gruas

vetullat flaktë.

Drobitja zbriti vrapvrapthi

qysh herët, vrapi përpiqet

thellë natës së vranët

së mbrami të mos

flerë vrerët.

Rrëzohu rrëmujë, o, ngrihu rrëzomë!

Shtegu plot gjinj, shtegu prerë gjunjsh,

tërfili qesh në gojë. Para, prapthi,

zërat s’janë të hershmit dëbonjë.

Akoma faj të pafajshmit ?

Mbrëmja plotplot me qirinj të fshehtë,

të dashuruarit s’vuajnë të jetojnë

heronj, ata heroike kanë

përleshjen e vet.

Ajri i drobitur, buzë tërfiltë.

Bota s’paska ujë një pikël?

Një pikël xixëllonje

ngroh gishtrinjtë.

Asnjë shenjëz blu ?

Mbrëmja sonte nga njerëzit

paska tjetër gjuhë.

Ç’ka ngjarë, paçka, drethklat

e hijes na ecin përkrah,

paçka se trishtimi

rritet shkurtëz,

vrojtohet thellë nesh

fle në një krah,

aty përgjysëm.

Me pëshpërimë tani ngadhnjen nata,

nata ndjehet, gënjehet pak qan

shplan duart,

mbyll sytë

tej reve.

Nuk prehet, asku’ nuk mpihet.                                  Nata del nga qëndisjet.

Bluja shend shenjëz,

mërzia k’put’ grep,

Furtuna plot sy duket e verbër,

rrëmuja, sonte, e njelmët,

e butë, e shenjtë.