Po u përgjigjem në italisht shumë miqve dhe kolegëve të mi të dashur që më kanë dërguar privatisht artikuj dhe imazhe rreth Shqipërisë gjatë tre javëve të fundit –

Faleminderit.

Kur filloi gjithçka, isha sa më larg Zvicrës nga ana kulturore; isha në Islandë.

Jam kthyer.

Tani, në terma “të dobët”, mund të them se jam e mbingarkuar nga emocionet.

Megjithatë, duhet të mbetem e kthjellët dhe e ekuilibruar – mosha dhe përvoja ime e diktojnë këtë.

Shqiptarët më në fund kanë ngritur kokën.

Të rraskapitur, të tallur, të shtypur brenda një sistemi korrupsioni ekstrem që i ka bërë të ndihen si skllevër të 1 përqindëshit.

Nuk është çështje e një “algoritmi” të çmendur dhe fajtor, as e “armiqve të jashtëm” të Shqipërisë, siç pretendon Kryeministri shqiptar.

Rama refuzon të pranojë se protestat masive drejtohen kundër tij dhe kontrollit të tij kriminal dhe me grusht të hekurt të pushtetit.

Si do të përfundojë, nuk e di.

Por e di që të shoh njerëzit e mi të dashur në rrugë për tre javë rresht është një përvojë aq mrekullisht e bukur.