Hija e la vetëm njeriun, e braktisi. Pastaj shpejt ajo lëndohet në vetminë e saj. Asnjë fjalë. Asnjeri s’i afrohet, kushdo e sheh tërthorazi, shpejt, kalimthi. Hija e madhe…sa gishti.

Hija mbështetet në thuprën e vet ose fshikullon me atë thupër gjunjtë e saj të hirtë. Pas pak fillon t’i  ledhatojë, zgjat buzët e veta dhe i puth. Kë puth? Afërmendsh…gjunjtë.  Ngre kryet të shoh njeriun. S’sheh njeri. Asnjeri në këtë zallamahi, në këtë përmbytje, në këtë rrezatim të gjirit ishull.

Hija kërcen. Asnjë nuk shikon. Asgjë nuk gjen. Oh, ja gjeti hijen tjetër përkrah. Të drejtë e të qeshur, kërcyer një vetull. Sytë shpëlarë. E madhja, hija e parë, për vete një këmbë të ngrirë, të përtharë. Një këmbë zjarrmi … për veten e saj pa asnjeri. Afërith’ kërcen hija e vogël, aty shpupurit flokët. S’po gjen një krehër të quajtur erë a një gugu kukull me fjongë. S’po gjen kund pak dritë të quajtur mesditë. Hija e madhe s’e ça kokën s’e po i këputen sandalet, s’e po i rripen gjunjtë … në katund.

Ec, e madhja hije ec, s’u bë që s’u bë me shtat e me shpresë. Ajo e madhe me shtat por tharë si baltë. Si baltë e squllur në mes të qytetit. Ata njerëz që i rrinë asaj rrotull këmbëkryq shfryjnë baltë prej hundëve. Shkundin llohëra ata q’ecin.

*

Gjithandej hijet u binin kambanave, por askush s’i dëgjon. Sikur t’i kenë veshët prej dylli jo me dyll mbyllur. Rrezet ua tretin shpejt e shpejt dyll e timpan, ua rrëzojnë përtokë si një vijë vezulluese e ndritshme. Kjo vijë vezulluese popullore vjen rreth e rrotull ngrehinës bashkiake, rrëshqet farfuritëse në rrugën e pjerrët për tek stacioni i trenit motmotshëm ngrysur. Aty e mbyll cakun e vet mbështetur tek një lokomotivë. Lokomotiva, pa asnjë motiv greve ose gjyqi, mpakej e mpakej ndryshk, pa i shkuar kujt ndërmend me e heq andej. S’e merr njeri m’sysh. Na duket sikur do t’i hipim së shpejti po kësaj lokomotive. Pastaj do na dalldis, dhembshurojë e dhunoj ky çast sa kërkojmë të zbulojmë se makinisti “o ka ngatërruar shinë o shinat e kanë shtypur në pritje për një dekoratë.

E vogla hije luan me karficë, me tollumbacë, qesh gufon, rreket të ngjitej përpjetë, nuk ngjitet, plas. Nuk plas hija vocërr-vocërr, jjjjooo, plas dinakëria përhera, ngado. As dinakëria nuk plas ashtu hapur as qorrthi. Vishet, krekoset, parfumoset përsëmbari, hovshmi.

*

Stacioni ndihet i gjithi kalimtar, brumbull, breshkë nga hapi i parë tek grushti i fundit. Qyteti vërvit andej-këndej s’pata, flatra, llulla kuvendi, pordhë policie, trumcakë urgjence nga flatrimi fillestar. Drapëri, kombajna e gjumit po gatiten fushave. Po fushat a u mbollën me farë?

Gjumi drapër, kombajnë? Ç’korr gjumi? U plaçin sytë hijeve, u plaçin! Na mburren se janë t’urta, na qëllojnë prapthi. Oh, gjumi korr natën e natës gjer në mëngjes çka mbeti nga mërzia i pakët. Çka do ujis e plehëroj mesdita, gjoja përtëritëse dhe mbrëmja e vapshme ndër buzë me dy gisht shëllirë do dallgëzoj, do prehet,  rrëmbehej rrëshqas pritave? Gjumi ardhacak i paparë, I përtërirë. Ngre përpjetë mijëra e mijëra keëmbë. Gjinjtë trandafila me noj gjëmb.

*

Hija e vogël lozonjare, hedh sytë dritare më dritare. Q’andej e përshëndesin tufa borziloku, ndonjë mace dhe tështima pleqsh nga mëhalla “Eja.”  Eja se jashtë do gjesh belanë, do gjesh bushtër belanë, po ike nga ne asgjë s’do gjesh.

Veçse ndonjë kasapahnë. Kasapahnë ku k’puten koka yjesh dhe lista të gjata plot premtime të rrëmujshme, vende pune dhe buste … të plasura.

Hija e madhe shfryn hundët. Pi çaj një dimër të gjatë gjithë bubullima e faj. Nuk lëndohet. Nuk lëndohet se jetoi  mugët.  Hija e madhe pi verë gjak të ndritur krishti, për të mbajtur frymën gjallë, për të bërë pak banjo Dielli u çel merr hua tek farefisi. Hija ecën drejt, ndonjëherë me këmbalec.  Dita e merr ca mbarë, nata e merr për dreq.

*

Dreqi e mban në t’errët mos t’i mbajnë mëri të tjerët, mos t’ia hanë përtypin kokën mos ta shohin se pastaj ata e bëjnë për uthullvaj, e bluajnë kokërr me kokërr. Hija nuk mpaket veç hije, nuk luan veç domino tespije,  hija luan me toka dhe brigje me ura tunele që shembën sa gëzojnë e pagëzojnë thirrjet-hare helmesh. Hija zilepset nga hijet për shëndet e lumenj që shtrihen gjatëgjerë e përlajnë toka, diku pa u ndjerë rrëmbejnë frymë keërthie dhe…epoka. Hija na shëmb e shëmbim, mbledh shpeërndan kuvendin, begatë e brengosje syndjell, kravatë e pelhurë argjendi. Ata që na deshën dikur, dikurshmin e sotmit na përqeshin. Ç’ përbuzje, ç’tallje, torturë ! I mjeri popull, i lumi, askurrë i lumi !!!, I lumi në qivurë…

Hija miqësisht jeton, puthet me nekro-batërditë. Nekro-batërditë, nekro-hijet prej zambaku dhe zilie.

Hija drobitet duke mbushur me borëra e pellgje rrugët që i shtruam gjysëm, ua vodhëm bukën. Hija daravitet që i lamë prindërit të sfiliten. Hija ndjek hijen, nuk e përzë, hija zë hijen të përqafet me të.

Hija këndellet shpejt : gjykatë me rrudhë, doganë udhëtimi pa udhë, fo(rcë)shnjërisht xhamikishë pa bekime e lutje … dredhi e mprehtë këndellet, përtërihet, përmbyt e përmbyset shtet.

Po e lë mënjanë hijen bulldoke të gatitet për fushatën e vjeljes së votave.

Hija ushqehet me lëpjetë, në hone e në kurbet, duket e zhduket atje…pa gjak e mëmëdhe.

*

Ç’të bëj hija e vogël? Nata mund ta  rrëmbej, t’ia pres flokët. Mund t’ia lyej me salcë buzëhundën. Mollëzat, ah sa do skuqeshin mollëzat,  dritat, tështima dhe kolla.

Dreq kolla, ç’dreq, mes nesh jeton, heq keq prej nesh. Ia marrim frytin, fytin ia thajmë, kollemi, kollemi, kollemi, shajmë, shajmë, kë shajmë?!

Hija, njëherë, është e ndërgjegjshme, më se e ndërgjegjshme në mes të haresë : kur vdes. Po a vdes … ndonjeherë hija, hijeza e saj valënxehtë e bardh’zezë?