Bung i Dyzit,
më i fortë se hekuri
dhe çeliku.

Shpata pashallarësh,
krajlash e agallarësh,
u kryqëzuan mbi ty.

Dimra të ashpër
pamëshirshëm t’i rrahën trup e degë.

Por prapë mbete,
ikonë që të njeh i gjithë Llapi.

Nën hijen tënde
mrizuan bagëtia,
e u lanë zanat.

Jusufi dhe Beqiri
u kënduan kreshnikëve.

Mehmeti mësoi kalorësinë.

Nënat përkundën foshnjat
në djep.

Kalimtarët u munduan t’i numërojnë vitet dhe plagët.

Askush s’të di moshën,
por të gjithë thonë: i shenjtë në Llap je.

Bujqit, pas kositjes së livadheve
dhe mihjes së misrit,
drekuan dhe pinë çajin e vluar
me zjarrin e zemrës.

Vashat qëndisën këmishët e nusërisë me shqiponjë.
U fejuan djem e goca.
U pritën krushqit.
U shuan hasmëritë.

Në hijen tënde mbajtën kuvende
çlirimtarët.

U qëndrove rrebesheve ndër shekuj;
shpërblim,
ke lirinë,
me ditë të bardha e net të qeta.

Bung i Dyzit — kandil i lashtësisë dhe epokës së re.

Arif Ejupi
Gjenevë, 27 shkurt 2026