Znj. Ministre,

Një grua, një nënë, me inicialet V.Ç., prej më shumë se dy vitesh pret një vendim që lidhet drejtpërdrejt me jetën e saj.

Ajo është diagnostikuar me aneurizëm. Një diagnozë që nuk pret dhe që kërkon trajtim të specializuar. (embolizim)

Ky trajtim nuk realizohet aktualisht në sistemin publik, për shkak se pajisja e nevojshme (angiografia/DSA) nuk është funksionale.

Për këtë arsye, zonja ka ndjekur procedurat për t’u trajtuar jashtë vendit, në Turqi. Ka dorëzuar dokumentet pranë Ministrisë së Shëndetësisë dhe ka pritur. Ka pritur gjatë.

Në fillim të vitit 2026, pas një periudhe të gjatë pritjeje, asaj i është kërkuar të riaplikojë, pasi dokumentacioni kishte skaduar.

Ndërkohë, gjendja e saj mbetet e njëjtë: një rrezik real dhe i vazhdueshëm për jetën. Kjo diagnozë njihet ndryshe eshte si “minë me sahat”. E keqja mund të ndodhë në çdo moment.

Znj. Ministre,

Burokracia e ministrisë suaj, po mban në fije të perit jetën e një nëne. Ky rast është urgjent.

Nëse ky trajtim nuk mund të ofrohet në Shqipëri, atëherë duhet të garantohet menjëherë trajtimi jashtë vendit. A mund të presë një aneurizëm dy vite?

Vendimi është në dorën tuaj.

Znj. Ministre, nëse asaj zonje i ndodh gjë, a do e mbani në ndërgjegjen tuaj, që patët në dorë shpëtimin e jetës së saj dhe nuk e bëtë?