(Poemë epiko-lirike kushtuar Gjeneralit Wesley K. Clark, komandant suprem i NATO-s gjatë Luftës së Kosovës)

Emri yt – dritë në tokë, dritë në qiell.

Kur mbi kokat tona sillej hija e shfarosjes,
kur na shkelej nderi,
kur nënat dhe motrat tona
çaheshin me thika e bajoneta në bark,
kur foshnjat digjeshin në djep,
kur shtëpitë shpërthenin në flakë,
kur ne merrnim arratinë,
kur Evropa, me hilet e saj të vjetra,
rrinte e heshtur,
kur fushat dhe malet
laheshin me gjak
dhe mbusheshin me varre ,

atëherë u shfaqët Ju, Gjeneral,
si dielli mbi tokë të ngrirë,
si zëri i ndërgjegjes njerëzore.

Mobilizuat oficerë e ushtarë,
na erdhët në ndihmë.
Ia çatë kokën më dysh
dhe i thyet putrat e dhëmbët
kudrës siberiane.

Ajo, e përgjakur dhe e llahtarisur
nga goditja Juaj rrufe,
bashkë me këlyshët e saj,
u tret në humnerat e turpit,
me bishtin e përzhitur nën shalë.

Ne, të katandisur nëpër kampe e rrugë,
me plagë në trup
dhe zemra të copëtuara,
sërish na ngritët në këmbë.

Na kthyet në vatrat tona,
na dhembshurat me fjalë të ëmbla,
na i shtruat sofrat me bukë.
Na ngushëlluat për tragjedinë
dhe na bekuat
me fjalën e shenjtë:

“Liri.”

Gjeneral me katër yje nderi,
me stoicizëm të pashembullt,
me besë burri,
me forcë luani,
me shikim skifteri
që sheh përtej mjegullës,
me dëgjim që ndien
edhe rrahjen e akrepave të orës,
me trup si lis
dhe i drejtë si qiri,
me zemër të bardhë si dëbora ,

Ju na sollët
dritë në qiell
dhe dritë në tokë.

Zoti Ju bekoftë!

ARIF EJUPI