VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Zëri i Amerikës: Tahiri dënohet me 3.4 vjet shërbim prove

By | September 20, 2019

Komentet

Fatmir Merkoçi: Kur pengohem unë që jam themelues i PD-së, lëre më se çfarë i bëjnë njerëzve të thjeshtë!

Protesta – Demokratët i zënë pritë Lulzim Bashës në njësinë 7

Themeluesi i PD-së Fatmir Merkoçi së bashku me dhjetra protestues demokratë, e kanë pritur me protesta Lulzim Bashën në takimin e tij te Njësia 7.

Lulzim Basha me njerëzit e tij ka refuzuar themeluesin e PD-së të jenë në këtë takim, gjë e cila ka sjellë edhe reagimin e tij publik.

Merkoçi: Kur pengohem unë që jam themelues i PD-së, lëre më se çfarë i bëjnë njerëzve të thjeshtë.

Ne që nuk pranohemi në takim jemi dhe quhemi të përjashtuar, derisa nuk pranohemi në takim. Ky është Lulzim Basha i cili e tregoi vetë fytyrën e tij.

Dashuria për SHBA-të nuk ka nevojë për ndërmjetës – Nga Luçiano Boçi

Ka një përpjekje të shfrenuar për t’i ndarë anëtarët e PD sot apo drejtuesit e saj ndër vite, në proamerikanë dhe në anti. Investuesit politikë shqiptarë të kësaj teze, spekulojnë me një akt diplomatiko-politik, me të drejtën ligjore të atakimit, i cili i drejtohet një personi (Berishës) pavarësisht përfaqësimit dhe vendit që mund të zerë ai në hierarkinë politike.

Sipas tyre, distanca ndaj këtij “mallkimi” afekton jo vetëm njerëzit që kërkojnë e mbështesin sot një proces normal zgjedhor legjitim të inspiruar nga anëtarësia e mbartësi i non-grata-s, por dhe forcën politike ku aderon, nëse e mban atë në gjirin e saj.

Retorika banale shkon deri aty sa këtë sjellje ta tundin si vërtetim dashurie ndaj SHBA-ve dhe si një kartabiankë e cila i siguron ose jo të drejtën atyre, për të qenë ata ndërmjetësit e dashurisë për vetë SHBA-në.

Shkojnë deri ne etiketime të tilla fantazmagorike me terma “bandë” apo “organizatë” antiamerikane, duke krijuar tymnajën e një ndjenje dhe realiteti që nuk ekziston.

Shpërndajnë profecira antike të një “armiqësie” hipotetike që do shfaqet në horizont me përmasa shkatërruese për PD, nëse ndodh “gjëma”, por që ekziston vetëm në kokat e tyre.

Spekulohet me një marrëdhënie tashmë solide, joartificiale e as momentale, me partnerin tonë kryesor dhe mbështetësin e disafishtë të vendit, SHBA-në.

E gjitha kjo bëhet për arrivizëm politik, me një kosto të pallogaritshme dhe një verbëri ulëritëse.

Sepse po vendosin përdhunshëm një pikëpyetje që kurrë nuk ka ekzistuar së paku në këto vite demokraci.

Pikëpyetjen e mirënjohjes për Amerikën.

E një tentativë e tillë është e rrezikshme dhe e dëmshme.

Një pikëpyetje e tillë duhet të anulohet, duhet të zhduket e fshihet menjëherë.

Ajo dëmton ndenjën proamerikane të shqiptarëve dhe hedh dyshime për vlerat e saj të pakontestueshme.

Shqiptarët kudo, anëtarët e formacioneve politike, veçanërisht të Partisë Demokratike, për shkak të historisë si dhe përfaqësuesit e saj politikë janë thellësisht proamerikanë.

Në çdo kohë e moment.

E kjo është e dëshmuar jo vetëm me politikat proatlantike të ndjekura nga çdo qeveri që ka drejtuar vendin në këto vite demokraci.

Shqiptarët e duan Amerikën. Anëtarët e PD thelbësisht. Pa kushte.

E duan për vlerat e lirisë e demokracisë, përmasën e të drejtave universale, për fuqinë dhe zhvillimin që imponon, për rolin historik në mbrojtje të interesave të shqiptarëve.

Prandaj ata sot kërkojnë me ngulm “të pakuptuar” nga spekulantët politikë, respektimin e vullneteve të lira dhe votës së lirë.

Është një dashuri e cila as mund të dyshohet, as mund të keqpërdoret e as të negociohet.

Ajo asnjëherë nuk ka pasur nevojë të imponohet dhe kur është kërkuar të ndalohet nga diktatura, sepse thjesht ajo nuk pranon ndërmjetës.

Prandaj tezat e “të përzgjedhurit”, apo “të mallkuarit” sot janë e mbeten teza false.

Sepse askush nuk mund të kushtëzoje apo të negociojë këtë marrëdhënie të ndërtuar mbi bazën e mirënjohjes, e cila është dhe e njohur dhe e pranuar si e tillë nga partneri ynë startegjik. Jo a priori, por në bazë të kontributeve edhe të personave për rolin në ardhjen e demokracisë, anëtarësimit në NATO, apo akteve të tjera.

Për më tepër askush qoftë drejtues politik, nuk mund të marrë tagrin e atij që ndan kufirin midis dashurisë dhe jo dashurisë.

Një demokrat në dashurinë për Amerikën nuk ka nevojë për ndërmjetësinë e lidershipit të PD, sikurse një socialist nuk ka nevojë për Ramën.

Perandorët u zhveshën nga e drejta hyjnore që me iluminizmin kur njerëzit kuptuan e pranuan që dashuria për Zotin nuk kishte nevojë për ndërmjetës politik.

Përgjatë historisë një rol i tillë, madje dhe nga e kundërta, nuk ka pasur sukses dhe nuk mund të ketë.

Mjafton të sjellim në kujtesën historike sjelljen e Hoxhës para viteve ‘90.

I vetëshpallur shpikësi dhe imponuesi i dashurive kombëtare, ai çfarë nuk bëri për të mbjellë me dhunë tek shqiptarët dashuritë jugosllave, sovjetike e kineze dhe për të ndaluar dashurinë për Amerikën e perëndimin.

Dhe asnjëherë nuk ia doli megjithëse përdori gjithcka. Nga propaganda e deri tek terrori e pushkatimet për çdo ndjenjë proamerikane të shqiptarëve.
‘90-ta e dëshmoi qartazi që lidhja shpirtërore e shqiptarëve nuk ishte mbytur dhe ata para saj kishin refuzuar çdo “pro” tjetër të imponuar.

Ardhja e Xhejms Beker-it shpërtheu realitetin që shpërdahet dhe ekziston dhe sot.

Ndërmjetësia nuk funksionon.

Një shembull tjetër për padobishmërinë e ndërmjetësisë:

Sado që mundohet Rama me prirjet e tij autoritariste të imponojë një “flirt” me Serbinë nëpërmjet projekteve rajonale, propagandës e me lloj-lloj marifetesh, ai nuk mundet t’ia dalë.

Ai nuk mund t’i imponojë asgjë shqiptarëve. Shqiptarët nuk mund të jenë dot proserbë. Ndërmjetësia apo shkuesia nuk jep rezultat si në demarshet për pro si në ato për kundër.

Në këto marrëdhënie “partneri” as nuk zgjidhet e as nuk funksionon, as për mirë e as për keq.

Prandaj proamerikanizmi i anëtarëve të PD, i përfaqësuesve të saj politikë, i liderve të saj në çdo kohë, sikurse i gjithë shqiptarëve i ngjason atij malit të lartë që sado ta gjuajnë ai po mal ngelet.

Shqiptarët shkojnë vetë tek ky mal.

Nuk ka nevojë që dikush t’i zërë prej dore…

PARTIA E BABAIT… – Nga REX KASUMAJ

Berlin, dimër
Skenë e çuditshme shqiptare.
Me ç’duket qartë, Memli mban vetëm kumbonën. Sepse është i ati, islamisti Milazim K., që i prinë grigjës.
Çdo prononcim i tij në media shndërrohet në vendim të partisë së të birit.
Një ditë para seancës kuvendare mbi referendumin serb, ai do të dilte hapur kundës idesë.
Dhe partia e urtë, si rregull tashmë, ndoqi sugjërimin e tij.
Po lexuat, ndaj, shkrimet e babait në momente të mëdha politike, ju e dini saktë, qysh më parë, qëndrimin e pritshëm të pdk-së!
Sa poshtë ka rënë e mjera, “partia e luftës”!
R.

18 janar 1976, gjetje arkeologjike në fund të detit – Nga Moikom Zeqo

Durrësi për arkeologjinë është një qytet i trishtë: ai shtrihet nëntokë, mbi tokë dhe në fundin e detit. Kazma e punëtorit që hap themele të reja në këtë qytet shpesh është zanafillë dhe prolog i kazmës së arkeologut. Po si qëndron puna në fundin e detit? A fshehin dallgët pjesë të qytetit të vjetër, të përmbysur nga tërmetet dhe inondatat?

Gojëdhëna popullore flet për Durrësin e nëndetit, për lashtësinë që e ruan deti i madh dhe shekullor. Kjo gojëdhënë është besuar brez pas brezi si e vërtetë, por ka pasur edhe raste që është konsideruar thjesht si një fantazi e këndshme dhe tërheqëse, një trill dhe asgjë më tepër. Dhe ky qëndrim skeptik deri-diku justifikohej me mungesën e zbulimeve konkrete. Por gojëdhëna popullore megjithatë nuk u zhduk.

Në vitin 1860 arkeologu francez Leon Hezei desh të bindej për dëshminë e tërthortë dhe vërtetësinë në origjinë të gojëdhënës së qytetit. Në shënimet e veta ai tregon se iu lut kapitenit të anijes franceze “La Biche”, që ish ankoruar në limanin e Durrësit, të bënte një sondim të kujdesshëm mbi shtresën e shkëmbinjve nënujorë në perëndim të bregut të qytetit (është fjala për shkëmbinjtë dhe gurorët e Currilave (shënimi im, M. Z.) për të parë në se të vjetrit kishin përfituar të mbështetnin mbi to themelet dhe strukturën e një moloje. Përgjigja qe negative; nuk mund të zbulohej asnjë shenjë punimi nga dora e njeriut. Por në fakt kjo përgjigje nuk spjegoi asgjë.

Kanë kaluar 115 vjet nga ajo kohë. Në muzeumin arkeologjik të Durrësit janë grumbulluar mjaft materiale të lashta (kryesisht amfora) të nxjerra nga fundi i detit prej rrjetave të peshkatarëve, ose, edhe nga vetë dallgët. Por, siç dihet, amforat janë material i transportueshëm dhe në një shumicë rastesh kanë rënë në fundin e detit nga hambarët e anijeve të lashta të mbytura në brigjet. Duhej pra zbulimi i një konstruksioni të palëvizshëm, elementë të një ndërtimi njerëzor. Është e vetmja dëshmi me peshë, që vërteton në mënyrë të padiskutueshme ekxistencën e qytetit nëndet, të përmbytjes së tij nën dallgë.

Çështja e topografisë së qytetit antik, e përcaktimit të qendrës dhe periferisë së tij, si edhe të gjitha pikave të banimit është një çështje e ndërlikuar, e hapur dhe shumnë pak e studjuar. Kjo çështje kërkon një angazhim të madh dhe sistemim shkencor të të dhënave dhe në fund fare konkluzione të sakta. Hidroarkeologjia, zbulimi i pikave arkeologjike nëndet këtu ka rëndësinë e vet, të cilën s’mund të mos e përfillësh dhe ta lesh mënjanë.

Të pajisur me një akualang të thjeshtë, gjatë muajit gusht të vitit që shkoi u zhytën, natyrisht të nisur nga amatorizmi në disa pika të bregut, kryesisht tek pika e quajtur Batlla dhe në Currila. Rezultati: tri gryka amforash me vegje të dyfishta dhe shumë copa që u përkasin me siguri atyre. Pastaj, të informuar nga polumbari pensionist R. Balashi dhe peshkatari i vjetër H. Istrefi, për disa gërmadha gurësh në det pranë Portëzës (Porto Romanës), vazhduam kërkimet aty.

Disa qindra metra në veri të molit të vogël të Portëzës dhe hidrovorit, mbi dajlanin e ish kënetës dhe detit, gjatë rrypit ranor që bashkon kepin e Bishtit të Pallës, si edhe 40-50 metra në det që nga bregu, mbas disa zhytjesh hasëm në trakte muresh nënujë. Thellësia ishte e vogël: 1,80 m. deri në 2 m. Dallohet qartë një trakt muri në drejtim verilindje – jugperëndim ndërtuar me gurë të mëdhenj poligonalë, material shtufi, të vendosur njëri mbi tjetrin pa llaç, me nga një kanal të gdhendur për t’u kapur dhe mbajtur. Ja disa nga përmasat e tyre: 0,79 m x 0,64 m x 0,32 – 0,97 x 0,61 x 0,38 – 1,02 x 0,85 x 0,55 – 0,73 x 0,45 x 0,58 etj. Ky trakt afro 3,5 m. mbaronte me një gur trekëndësh me brinjë 1,04 x 0,99 x 0, 93, kundrejt, një gur qosheli ku lidhej një mur me gurë me përmasa më të vogla përpendikularisht me faqen e brendshme. Disa metra më tej, paralelisht me traktin e parë, zgjatej një trakt i tretë, pjesërisht i ruajtur mirë, por pa lidhje me njëri tjetrin.

Fundi i detit ishte plot leshterikë dhe midis gurëve kishte iriqë deti të panumërt. Rretheqark në një sipërfaqe të madhe qenë shpërndarë nënujë mjaft gurë të shkulur nga dallgët. Ajo që të bënte më tepër përshtypje në mënyrë të veçantë qe qeramika masive, një numër mjaft i madh tjegullash antike të thyera, disa prej tyre edhe të ruajtura plotësisht të pathyera. Derdhjet e hidrovorit në det në këtë zonë kanë bërë që fundi të mbulohet me një shtresë llumi, nën të cilin duhen bërë pa tjetër kërkime të kujdesshme. Tjegullat ishin solene, të sheshta dhe të mëdha me trashësi 2,5 cm. Dhe buzë me lartësi 5,5 cm., etj. Kishte edhe tjegulla kaliptere me buzë konvekse. Tjegulla të tilla janë përdorur në sh.IV p.e.r. deri në sh.I e.r. Janë të epokës helenistike. Dalloheshin mirë disa tjegulla kulmi si edhe tjegulla të periudhës romake të gjata deri në 0,80 cm. bile njëra prej tyre ishte e ngjyrosur nga brenda me ngjyrë të kuqe të fortë dhe në pjesën e jashtme ishte e sigluar me dy vija të thelluara të ndërprera. Në materialin e nxjerrë në breg mund të klasifikoje pesë lloje të kësaj qeramike masive. Tjegulla të tilla helenistike dhe romake janë përdorur edhe në nekropolin e Apollonisë, si edhe atë të Durrësit të vjetër. Mbishkrime dhe monograme, vula mbi tjegullat, deri tani s’kemi gjetur, por mundësia për të gjetur ekziston, sepse fundi i detit është ende plot me këtë qeramikë.

Ç’përfaqëson ky zbulim? Ku qëndron rëndësia e tij? Le t’i referohemi kronikanëve të vjetër. Ata thonë se qyteti i Dyrrahut u ndërtua në gadishullin kodrinor me të njëjtin emër, por nuk përmendin se ku, në veri apo në jugë. Disa të dhëna nga Pausania (historian grek i sh.II e. sonë), flasin për banorët e Dyrrahut që banojnë në një qytet që është pak larg nga qyteti i vjetër i braktisur (ndoshta më në jug. Shënimi im, M.Z.). Sipas Ana Komnenës dhe Gulielmit të Apulies (autorë të shek.XI) në veri të murit të qytetit ka patur gërmadha shtëpish të vjetra, me të cilat u ngrit kampi i normanëve dhe u strehuan, kur Robert Guiskardi rrethoi Durrësin në vitin 1081. Muri dhe fortifikimi i Porto Romanës ndodhet 7 kilometra larg nga qyteti i sotëm. Ky mur me tulla konsiderohet më i vjetër dhe i një tipi tjetër nga muret bizantine në juglindje të qytetit. Që qyteti ka lëvizur në hapësirë dhe e ka çvendosur pikën e gravitetit të tij disa herë në drejtime të ndryshme kjo s’ka dyshim. Një gjë është lehtë për t’u kuptuar: pika e Portëzës ka patur përherë rëndësi strategjike për qytetin. Në lashtësi kjo pikë mund të ketë qenë bile moli i parë dhe kryesor sepse krijonte me kënetën grykëhyrjen e një limani të madh të brendshëm, të mbrojtur nga të gjithë erërat, të përshtatshëm për anijet e lashtësisë që s’kërkonin shumë thellësi për të lundruar dhe lëvizur për shkak të konstruktit dhe madhësisë së tyre jo të konsiderueshme. Ç’mund të jetë ahere ky ndërtim i lashtë, me sa duket i mbuluar nga uji i detit nga ndonjë fundosje tektonike? Mos kemi të bëjmë me mbeturinat e tempullit të famshëm të Artemisit në portat e të cilit arritën dikur legjionet e Cezarit në luftën me Pompeun, siç dëshmon Apiani? Me sa duket jo, sepse tempujt, zakonisht ndërtoheshin në lartësi dhe mbeturinat e tempullit të Artemisit për shumë arsye duhen kërkuar në majë të kepit të Bishtit të Pallës, ku është pozicioni më i përshtatshëm.
Mos kemi të bëjmë me mbeturinat e një sistemi fortifikimi që dublojnë atë të Porto-Romanës në takimin e kënetës me detin? Gurë të mëdhenj shtufi të tillë të një mënyre ndërtimi arkaik të kujtojnë faktin që jep Prashnikeri për ekzistencën e gurëve të tillë prej shtufi në murin juglindor, si ato të ndërtimeve arkaike, ndoshta të murit të parë rrethues fillestar, shumë të afërt me ndërtimet ilire për të cilin deri tani s’kemi asnjë provë dokumentare të ruajtur sepse kanë humbur. Apo kemi të bëjmë thjesht me një shtëpi banimi të lashtë ose ndërtesë publike? Sasia e madhe e tjegullave masive (të punuara padyshim në punishtet vendase) tregon se ky objekt ka qenë përdorur nga njerëzit për një kohë shumë të gjatë, në vazhdimësi shekujsh. Më së fundi shprehim mendimin se ky s’do të jetë një objekt i vetmuar.

Peshkatarët që peshkojnë në këtë zonë, domethënë midis Porto Romanës dhe Bishtit të Pallës, përdorin toponimin “qyteti” për fundetin e zonës në fjalë dhe pikërisht këtu rrjetat e tyre kanë nxjerrë edhe tulla, edhe elementë arkitektonikë, copa kolonash etj. Sidoqoftë, zbulimet e ardhshme hidroarkeologjike do të sqarojnë gjithçka dhe specialistët do të thonë fjalën e tyre. Arkeologu i pajisur me akualang është diçka e re për lashtësinë e këtij qyteti. Deti fsheh nën peshën e kaltërisë, si një arkiv i jashtëzakonshëm vigan, fragmente të historisë së Durrësit të vjetër.

DW për vizitën e Erdogan në Shqipëri: Godisni FETO-n që marrëdhëniet tona të mos errësohen

Bilanci i vizitës së presidentit turk Erdogan, të hënën, (17.01) në Tiranë ka një spektër të gjerë. Me pak fjalë ai mund të përmblidhet në konkretizim zotimesh  të ndërsjellta për të forcuar më tej marrëdhëniet dypalëshe Turqi-Shqipëri dhe kushtëzim të tyre me goditjen e gülenistëve në Shqipëri.

Gjatë 12 orëve të qëndrimit të tij në Shqipëri,  (09.30-21.30) u nënshkruan shtatë marrëveshje bashkëpunimi përfshirë ato në fushën e medias, zbatimit të ligjit, emergjencave civile dhe kulturës.  Erdogan inaguroi kompleksin me 522 apartamente të reja në bashkinë e Kurbinit, qarku i Lezhës , të prekur rëndë nga tërmeti shkatërrimtar i 26 nëntorit 2019, të financuar nga Turqia me një fond prej 42 milionë eurosh dhe siguroi për një rol konstruktiv të Turqisë në shërbim të paqes dhe stabilitetit në rajon.

Erdogan: Marrëdhëniet me Shqipërinë – më të qëndrueshmet në Ballkan 

Inagurimi i 522 apartamenteve të reja është pjesë e konkretizimit të zotimit të Turqisë, në konferencën ndërkombëtare të donatorëve, më 17 shkurt 2020 në Bruksel  për të mbështetur me 1 miliardë euro rimëkëmbjen e Shqipërisë nga tërmeti, strehuar mijra njerëz të mbetur pa banesa, rindërtuar godina publike, shkolla dhe spitale. Turqia rezulton vendi me donacionin më të lartë për rimëkëmjen e Shqipërisë nga tërmeti i sipërpërmendur. Në një deklaratë në prag të vizitës në Tiranë, presidenti turk Erdogan i vlerësoi marrëdhëniet me Shqipërinë, “një nga më të mirat dhe më të qëndrueshmet në Ballkan”. Ai theksoi se në Shqipëri operojnë “600 kompani turke, janë punësuar 15 mijë shqiptarë duke e bërë Turqinë investitorin dhe partnerin e saj më të madh tregtar.”

“Lidhjet mes dy vendeve janë në nivelin e partneritetit strategjik. Synojmë ta ꞔojmë në 1 miliardë dollarë vëllimin e tregëtisë dypalëshe. Në Shqipëri Turqia ka investuar 3,5 miliardë dollarë,” theksoi ai në deklaratën e tij. Me një fond prej 40 milionë euro qeveria turke po ndërton në qëndër të Tiranës, në një sipërfaqje prej 6 mijë metrash katrorë “Xhaminë e Namazgjasë,” një nga më të mëdhatë në Ballkan.

59367959 401
59367959 401

Kërkesa: Godisni FETO në Shqipëri, që marrëdhëniet tona mos të errësohen

Zotimin për forcim të mëtejshëm të marrëdhënieve me Shqipërinë presidenti turk Erdogan e kushtëzoi në Tiranë, të hënën (17.01), me goditjen e elementeve të organizatës së njohur me inicialet FETO, të drejtuar nga Fetullah Gülen, kundërshtari politik i presidentit Erdogan dhe të klasifikuar si organizatë terroriste pas grushtit të shtetit të 15 korrikut 2016, ku u vranë mbi 300 vetë dhe u plagosën rreth 2.100 të tjerë.

Lëvizja güleniste duket se ka ende kolegje private në Shqipëri, të ngritura me fondet e klerikut Fetullah Gülen të fokusuara në matematikë, shkenca dhe predikimin e një islami tolerant dhe reformator. Pas grushtit të shtetit, kur presidenti Erdogan vizitoi Tiranën 6 vjet më parë, ai u kërkoi autoriteteve të saj t’i godiste këto kolegje duke i mbyllur dhe dorëzuar mësuesit gülenistë. Kërkesa u përsërit me forcë edhe gjatë vizitës së djeshme në Tiranë. “Fakti që FETO është ende e aftë të gjejë fushë veprimi në vendin mik dhe vëlla, në Shqipëri, e lëndon thellë popullin turk. Pritshmëria jonë është që në periudhën që kemi përpara të ndërmerren masa më konkrete, vendimtare dhe hapa të shpejtë kundër strukturave të FETO-s në Shqipëri”, tha presidenti turk Erdogan në konferencën e përbashkët për shtyp me kryeministrin Rama.

60455835 401
60455835 401

Në fjalën përshëndetëse që ai mbajti në mbrëmjen e të hënës, në seancën e parë parlamentare të këtij viti, Erdogan shkoi më tej kur theksoi se ” ꞔështjen e FETOs e shohim si parakusht të vëllazërisë, miqësisë dhe partneritetit strategjik. Presim që Shqipëria të marrë masa të menjëhershme dhe të mos lejojë që marrëdhëniet tona të errësohen.”

Roli i Turqisë në rajon

Kryeministri Rama tha në konferencën e përbashkët për shtyp që “roli i Turqisë në rajonin tonë është i pazëvendësueshëm, i patjetërsueshëm dhe pa diskutim një rol konstruktiv në funksion të paqes. Turqia është një valvul e pazëvendësueshme për BE”, theksoi Rama duke zhvleftësuar opinione të studiuesve dhe politologëve lidhur me përpjekjet e Turqisë për të fituar influencë politike dhe ekonomike në Ballkanin Perëndimor. Presidenti Erdogan iu referua rolit që luan Turqia si vend anëtar i NATO-s kur tha në konferencën e përbashkër për shtyp se Turqia „ do të vazhdojë të bëjë detyrat siç ka bërë deri tani. Për Ballkanin është e rëndësishme qetësia dhe qëndrueshmëria. Turqia do të bëjë çfarë është e nevojshme për qetësinë e Ballkanit, për të siguruar dhe garantuar një të ardhme paqësore.”/DW

Ndërtohet ferma e parë lundruese në botë në qytetin holandez të Roterdamit

Ferma e parë lundruese në botë  është ndërtuar në qytetin holandez të Roterdamit. Me sipërfaqe 1 200 metra katrore, e ndërtuar në kanalin Merwehaven shquhet si një zgjidhje e rëndësishme për holandezët që kanë mungesë toke.

Minke Van Wingerden, një nga themelueset e fermës, tha se objekti funksionon me kapacitet të plotë me rreth 40 lopë dhe se nga çdo lopë marrin nga 20 deri në 25 litra qumësht në ditë.

Qumështi, kosi, gjalpi dhe djathi janë disa nga produktet që kjo fermë ofron për klientët në dyqanin e saj, por edhe në raftet e dyqaneve të tjera të Roterdamit. Ferma gjithashtu prodhon dhe shet plehra organike.

Fakti që ferma ndodhet në ujë, ofron përfitime për fermerët për shkak të afërsisë së saj me qendrën e qytetit./Burimi:Abc

Disa rreshta dërguar zotit Gabriel Escobar – Nga Gjergji Kristo Frashëri

 

I nderuar zoti Gabriel Escobar, Intervista juaj sa më poshtë më ka lënë pa gjumë për humorin që shkaktoi në një rreth miqësor në Tiranë (mund të them dashamirës amerikan), për këtë “non grata”, “pro grata”, “grata-grata”, “super grata”, “dobët grata” …

Pjesën e humorit, jua them sinqerisht, ma solli pa dashje kujtimi i një shoqes sime maturante të vitit 1967, e cila asokohe sapo kishte filluar të mësonte latinisht, por njëkohësisht kishte rënë në dashuri edhe me një shokun tim të ngushtë, pak më i madh se unë në moshë, asokohe student në UNI Tirana për Mjekësi. Prej saj kam dëgjuar për herë të parë fjalën “molto grata”. I kishte zgjedhur ato për të më treguar me kujdes në koenfidencë si shok rinie, se kishte rënë në dashuri të plotë me shokun tim të ngushtë.

Doja të thosha, i nderuar politikan, mos u lodh shumë nga Uashingtoni, duke klasifikuar shqiptarët “super grata” apo “non grata”. Vërtet mos u lodh, i nderuar! Po ta dërgoj këtë këshillë sepse shqiptari nuk është amerikan, domethënë se nuk është komb i ri konglomerat si amerikanët, i porsadalë nga barku i lopës dyshekullore.

Ne shqiptarët në viset tona historike nuk bëhemi dot amerikanë. Unë vetë jam njeri prej tyre dhe nuk dua të bëhem as amerikan dhe asgjë tjetër në botë. Dua të jem shqiptar dhe të shfaq mundësisht tërë karakteristikat e tyre, sado primitive t’u duken ato amerikanëve dhe juve personalisht. Shqiptarët jetojnë në trojet e tyre më të lashta historike të botës. Edhe zoti Berisha ka këtë prejardhje. Ai është në vendin e vet dhe nuk i ka marrë Amerikës, as Uashingtonit dhe as dhe juve personalisht asgjë.

Nëse do filloni përsëri të mos silleni mirë me Shqipërinë dhe shqiptarët siç keni bërë mjerisht edhe jo në pak raste edhe më parë, do ta humbni miqësinë e njerëzve të këtij vendi dhe do mblidhni trajsat si 70 e kusur vjet më parë. Via Egnatia që i duhet aq shumë SHBA-së, nuk mund të bëhet e USA, pa dëshirën e shqiptarëve. (Shqiptarët nuk janë miqtë tuaj, miqtë tuaj janë udhëheqësit provizorë që bëjnë dezhurnin një herë në katër vjet dhe u lëpihen të huajve pa skrupull, midis tyre edhe administratës së Uashingtonit…). Më duket se historia e Kohës së Re është dëshmitare për këtë.

Diçka të fundit për sot. Unë ndoshta nuk kam qenë dhe nuk jam mbështetës politik i zotit Berisha, por jam me siguri kundërshtar politik i zotit amerikan ambasador Arvizu, që përkrahu Berishën në ngjarjen kriminale të 21 janarit 2011 në Tiranë, duke e cilësuar atë burrë shteti. (Lexoni shkrimin tim të vitit 2015, “Republika e një krimineli dhe e tre milionë engjëjve”). Atë që ju keni në dorë dhe ju takon ta bëni dhe duhet ta bëni është të shpallni “non grata” zotin Arvizu brenda kufijve të së drejtës amerikane, si nënshtetas amerikan që ai është.

Për shkak sepse nëse ju pretendoni se keni të drejtë në gjykimin tuaj mbi veprimet e zotit Berisha, rezulton se ambasadori amerikan, zoti Arvizu në Tiranë, na paska gënjyer, gjë e cila nuk i nderon aspak përfaqësuesit zyrtarë të SHBA-së në vendin tonë. Më e keqja është se jeni duke harxhuar edhe kohën, edhe penën, edhe bojën, duke shpallur një qytetar shqiptar “non grata”. Bëheni qesharak si shtetas me nacionalitet amerikan që shpallni të padëshirueshëm çfarëdo qytetari që jeton diku në Republikën e Shqipërisë. Rezultoni joserioz edhe si njeri i administratës politike amerikane.

Veprimi juaj na vë në dyshim ne qytetarët e tjerë të Republikës së Shqipërisë, në lidhje me simpatinë dhe mirënjohjen e padiskutueshme që kemi për SHBA-në. Edhe unë jam si Berisha, në pension. Tani e gjeti administrata amerikane të drejtën të merret me Berishën, pra, me një pensionist, pas më se dekadash që ai ka kontribuar për demokratizimin e R. Shqipërisë nën këshillat e përditshme të Uashingtonit?

Sipas konstatimit tim, Uashingtoni ka të paktën 20 vjet që dërgon në Tiranë ambasadorë të shëmtuar dhe të pahonepsur për nga shkalla e civilizimit (përfshirë edhe këtë zonjën qe është dërguar së fundmi), të cilën, po të kisha qenë me kompetencë detyre, do t’i kisha këshilluar në rrugë të urta, të largohej një orë e më parë nga Shqipëria. Me veprimet që po bëni dhe më kësi intervistash që botoni, i nderuar diplomat amerikan, do ta humbni jo shumë larg R. e Shqipërisë, siç e humbët në periudhën 1946-1990.

Shqipëria është e vendosur në Mesin e Dheut qëkurse është krijuar njerëzimi mbi tokë. Inteligjenca e shqiptarëve patriotë e këtij vendi brenda dhe jashtë Shqipërisë e di këtë. I di edhe vlerat strategjike të saj. Historia botërore është historia “në luftë kush ta sundojë Via Egnatian (Durrës-Stamboll)”.

Udhëheqësi shqiptar i fundit para se të vinit ju, bashkë me gjyshërit dhe baballarët tanë, e luajtën atë lojë në ruajtje të pavarësisë së Republikës së Shqipërisë, që t’u kujtonit ju superfuqive mbas 1944, fillimisht Rusisë (BS), më tej Europës Perëndimore njëkohësisht dhe Bllokut Lindor komunist, se Via Egnatia mund të komandohet edhe nga vetë shqiptarët.

Apo jo? Ka shumë shqiptarë si puna ime që e dinë këtë vlerë dhe janë njohës të ndërgjegjshëm të kësaj strategjie. Si historianë, këto 31 vitet e fundit kemi bërë edhe ne analiza sesa “përpara” ka shkuar vendi ynë. E kam fjalën, mos lozni duke e prekur çdo shqiptar aty ku nuk e gëlltit tradita e këtij vendi kokëfortë në të vetën, se do të na humbi. Do t’ju heqim vizën.

Veprimet tuaja të pamatura duke na fyer në shtëpinë dhe vatrën tonë familjare, po na detyrojnë të bashkohemi me Berishën, për hir të prepotencës tuaj. Kam frikë, atë që nuk do ta desha kurrë – do fillojmë dalëngadalë t’ju urrejmë dhe siç e thotë tradita jonë, do përfundojmë të flemë me mullixhiun. Mos e dëmtoni mirënjohjen tonë të thellë dhe të freskët për USA. Ne kemi zgjedhur me ju Perandorinë e radhës.

Por ka edhe perandori të tjera në ofertë në zhvillimet aktuale botërore për të zgjedhur. Kujdes vëllezër! Nuk duam kurrsesi dhe nuk kemi të drejtë t’ju humbim! Por edhe ju mos na fyeni! Berisha është njëri prej nesh, ju do të jeni përherë një i huaj. Nuk gjeta fjalë më të sinqerta për të thënë hapur atë që mendoj./PANORAMA

Një pyetje ruse dhe një përgjigje ruse për “Ballkanin e hapur” – Nga SHABAN MURATI

 

“Çfarë fiton në fund të fundit Serbia me “Ballkanin e hapur”?

Ajo, që synimi i presidentit Vuçiç për mbrojtjen e interesave kombëtare të Serbisë do të mishërohet në kontekstin e “Ballkanit të hapur”, as mund të vihet në dyshim”.

-Mihail Plisjuk, diplomat rus, “Balkanist.ru”, 17 janar 2022

Shqipëria dhe Turqia thellojnë bashkëpunimin

Presidenti turk, Recep Tayyip Erdogan duke e përshëndetur kryeministrin shqiptar, Edi Rama. Tiranë, 17 janar 2022.

Gresa Kraja

Shtatë marrëveshje dhe memorandume bashkëpunimi u nënshkruan mes Shqipërisë dhe Turqisë më 17 janar, me rastin e vizitës zyrtare në Shqipëri të presidentit turk, Recep Tayyip Erdogan.

Ato përfshijnë pajtueshmërinë mes dy vendeve për thellim bashkëpunimi në fushën e mediave, rinisë e sportit dhe menaxhim të fatkeqësive natyrore.

Në një konferencë të përbashkët, presidenti turk, Erdogan dhe kryeministri shqiptar, Edi Rama thanë se të dy vendet do të thellojnë edhe më shumë bashkëpunimin, veçanërisht në aspektin ekonomik.

Presidenti i Turqisë tha se si një vend anëtar i NATO-s, Turqia “e ka të rëndësishme qetësinë e Ballkanit”.

“Ne jemi anëtar të NATO-s dhe do vazhdojmë të bëjmë detyrat tona siç kemi bërë deri më sot. Në lidhje me Ballkanin, jemi të mendimit se është e rëndësishme qetësia dhe qëndrueshmëria e Ballkanit, ndaj ne do të bëjmë çfarë është e nevojshme për qetësinë e Ballkanit, duke siguruar një të ardhme paqësore, do jemi një nga vendet që e garanton këtë”, tha Erdogan.

Kryeministri Rama tha se është mirënjohës për rolin që Turqia ka pasur për Shqipërinë, por theksoi se “kushdo qoftë në Shqipëri apo BE nuk duhet të shqetësohet për këtë marrëdhënie mes dy vendeve sepse kjo është një marrëdhënie tradicionale”.

Këto komente Rama i bëri në një kohë kur shtetet perëndimore vazhdimisht ngrenë shqetësim për ndikimin turk në rajonin e Ballkanit Perëndimor.

“Po e mbyll me një fjali: Në fund të ditës çdo vendimmarrje është për Shqipërinë e shqiptarët, e nuk është as për Turqinë e aspak për të tjerët”, tha Rama.

Më herët gjatë ditës, Erdogan mori pjesë në ceremoninë e dorëzimit të banesave të ndërtuara nga Qeveria turke për personat që mbetën pa strehë, pas tërmetit të 26 nëntorit të vitit 2019, në qytetin e Laçit.

Presidenti turk përuroi 522 banesat që Turqia ndërtoi në Laç, të cilat u tha se kushtuan afër 42 milionë euro.

Gjatë ceremonisë së dorëzimit të këtyre banesave, Erdogan foli për afërsinë mes dy vendeve dhe “ndjenjën e vëllazërisë” që ato kanë mes vete.

“Duke qenë se edhe populli turk ka përjetuar dhimbje të ngjashme, tërmetet e shtatorit dhe nëntorit lënduan zemrat tona njëlloj si popullit shqiptar. Fakti që Turqia është nga vendet e para që i erdhi në ndihmë Shqipërisë, është dëshmi e qartë e solidaritetit të fortë mes nesh”, tha Erdogan.

Nga Laçi, Erdogan adresoi edhe situatën me pandeminë e koronavirusit, ku tha se shtetet e fuqishme të botës nuk kanë pasur qasje të drejtë ndaj vendeve më të varfra.

“Gjatë pandemisë të gjithë shtetet e mëdha u kyçën dhe mbyllën edhe sytë e tyre, por ne bëmë të kundërtën, dolëm edhe jashtë kufijve për të parë dramat e vëllezërve tanë për t’u qëndruar pranë me çdo mundësi”, tha Erdogan.

Amanetin e Jusufit, Kadriut dhe Bardhoshit, duhet ta bëjmë realitet..! Nga Hafiz Gagica

Sot, e mote do përulemi me dhimbje dhe krenari kombëtare për punën dhe sakrificën e tre lajmëtarëve dhe heronjve të lirisë së Kosovës, Jusufit, Bardhoshit dhe Kadri Zekës, të cilët më 17 janar të
vitit 1982 nga dora kriminale e UDB-së ish jugosllave në Untergrupenbach afër Heilbronn-it në Gjermani, u vranë mizorisht!
Këta tre martirë të kombit u detyruam t’i varrosim në Bad Cannstatt afër Shtutgartit, meqë regjimi ish jugosllav nuk lejonte që trupat e tyre t’i përcillnim në Kosovë, kështu që deri në vitin 2002 ata u prehen në Gjermani, kur më në fund do i kthehen gjirit të tokës së Kosovës.
Për 20 vite rresht varret e tyre në Bad Cannstatt ishin shndërrue në simbol dhimbjeje dhe krenarie kombëtare, ku mërgata jonë në nderim të veprës dhe sakrificës së tyre për atdhe, me lot dhe vaje në sy përulej para varrezave të tyre, duke u betue, se do ta vazhdon realizimin e ëndrrave dhe idealeve të tyre deri në çlirim të plotë të Kosovës!
Vepra dhe ideali i tyre për liri dhe çlirim nga robëria e gjatë serbosllave, u bë realitet më 12 qershor të vitit 1999, gjegjësisht me 17 shkurt 2008, me pavarësimin e Kosovës, por fatkeqësisht akoma nuk është zbardh vrasja e tyre, siç nuk kemi ende as dënime meritore të kriminelëve serbë për masakrat e shumta që i kanë bërë ndaj mijëra shqiptarëve në Reçak dhe gjithandej Kosovës!
Për këtë rast kam kërkue vazhdimisht që institucionet dhe Qeveria e Kosovës duhet ta formojnë një komision të posaçëm i cili do i fillonte negociatat me qeverinë gjermane për zbardhjen e vrasjes së Jusufit, Bardhoshit dhe Kadriut, si dhe të bashkëpunëtorëve të tyre të afërt, se a kishte në mesin e tyre persona që e informonin shërbimin e UDB-së jugosllav për lëvizjet e tyre, me qëllim që të zbardhet vrasja makabër e 3 heronjve !
Sikur të ishte sot gjallë Jusufi, do thoshte; “Tani e kemi lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, të cilën duhet ta ruajmë si sytë e ballit, por këtu nuk përfundojnë aspiratat tona kombëtare për bashkim, dhe se ditë e natë duhet punue për shtetin e Kosovës”!
Amanetin që na e lanë këta tre martirë duhet ta çojmë në vend që dy shtetet tona t’i zhvillojmë dhe forcojmë ekonomikisht, të vendosim vetë për fatet dhe të ardhmen tonë më të sigurt, si njerëz të barabartë në mesin e popujve të Evropës!
Qoftë i përhershëm kujtimi për Jusufin, Kadrinë dhe Bardhoshin !
Prishtinë, 17 Janar, 2022

Një parakalim rekord i 41 delfinëve në Detin e Ligurias

VOAL – Një parakalim rekord i 41 delfinëve, më i madhi në katër vitet e fundit të shoqatës “Delfini del Ponente”, u dëshmua më 17 dhjetor, disa qindra metra larg brigjeve të Imperias. Lajmi është bërë i ditur tashmë, pasi ka përfunduar identifikimi me foto i të gjithë ekzemplarëve.

“Ata u panë para parkut urban të Imperia-s, fillimisht disa qindra metra larg bregut – thotë biologia e shoqatës, Elena Fontanesi –. Në atë moment u organizuam për një shëtitje me gomone, për t’i identifikuar ata”.

“Në fund numëruam 41 delfinë me hundë shishe. Për ne që operojmë që nga viti 2018, ky është parakalimi më i madh. Delfinët u organizuan në grupe të vogla, kishte edhe shumë femra dhe këlyshë, disa prej të cilëve lindën në verë.” sda-eb

Gjermanët e përzënë të Rusisë në kërkim të rrugës së kthimit

Prindërit dhe gjyshërit e tyre u dëbuan nga shtëpitë e tyre në Bashkimin Sovjetik, dhe u zhvendosën në zona të largëta të Rusisë gjatë Luftës së Dytë Botërore, sepse autoritetet sovjetike i konsideronin ata tradhtarë të mundshëm. Tani pensionistë, shumë gjermanë duan të kthehen në vendet nga ku ishin dëbuar familjet e tyre. Ky është rrëfimi i 70-vjeçares Alisa Meissner, e cila ka luftuar dhe ka fituar rastin e saj në Gjykatën Kushtetuese të Rusisë – por ende nuk po mund të shkojë. (Përgatitën: Trim Haliti dhe Arben Hoti)


Send this to a friend