VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Visho Ajazi ja pse dekorohet nga Presidenti Meta

By | December 6, 2017
1 Comments
  • author avatar
    Anonymous 7 months ago Reply

    Nuk dihet a kishte me pas mundesi ekonomike presidenca ,per te stampuar Medalje te arta per hajdudat!
    Po ja bej kete kerkes z.Meta , pasi hajnia eshte sporti me popullor ne 30 vjetet e fundit dhe duhet stimoluar edhe me shume. z.Meta ka dhene nje kontribut te çmuar ne zhvillimin e ketije sporti per te cilen eshte shperblyer ,ne postin me te larte si kryetar shtetit!
    Besoj se Meta duhet te dekoroje shoket e skuadres arritjet ne kete sport!

Komentet

Rivlerësimi, shkarkohet anëtari i Kushtetueses Dizdari

Në Shqipëri, komisioni i pavarur i Kualifikimit njoftoi sot vendimin për shkarkimin nga detyra të anëtarit të Gjykatës Kushtetuese Gani Dizdari

Gjyqtari Dizdari u penalizua për shkak të problemeve të vërejtura me pronësinë në një nga apartamentet në zotërim të tij si dhe të një apartamenti tjetër të blerë nga e bija. Gjithashtu ndaj tij, Komisioni ngriti dyshime për “lidhje të papërshtatshme”, për shkak të një nipi të gjykatësit i dënuar pasi kishte marrë një sasi parash për të ndërhyrë, për uljen e një dënimi në Gjykatën e Lartë, në kohën kur atje punonte zoti Dizdari.

Me vendimin e sotëm, procesi i rivlerësimit për anëtarët e Gjykatës Kushtetuese konsiderohet i mbyllur. Ndërsa tre gjykatës të saj kishin dhënë dorëheqjen më parë, 4 anëtarë u shkarkuan dhe veëtm dy mundën të kalonin.

Sot një tjetër trupë e Komisionit zhvilloi seancën dëgjimore me anëtarin e Gjykatës së Lartë Artan Zeneli, ndaj të cilit gjithashtu janë hedhur dyshime lidhur me pasurinë e tij për mospërputhje mes deklaratave apo mos deklarim të një trualli. Gjyqtari Zeneli është ndërkohë një prej përfaqësuesve të lartë të gjyqësorit ndaj të cilit ambasada amerikane ndërmori vitin e shkuar masën e revokimit të vizave.

Nesër pritet vendimi për dy anëtarë të tjerë të kësaj Gjykate, Ardian Thanza dhe Tom Ndreca.

“Sot e kishim lënë të takoheshim”, Muharrem Hoxha flet për vdekjen e Fadil Hasës

Ndarja nga jeta e një prej ikonave të komedisë shqiptare në moshën 78-vjeçare, Fadil Hasa ka qenë lajm i hidhur për adhuruesit e tij por më shumë për kolegët, për ata me të cilët punoi një jetë të tërë në Estradën e Durrësit.

Mëngjesin e sotëm një telefonatë nga vajza e Fadil Hasës në telefonin e Muharrem Hoxhës, shokut të ngushtë, njeriut më të afërt të aktorit dha lajmin e hidhur. Me lot në sy ajo tha se babai i saj nuk mundi t’ia dilte.

 

Më pas Muharrem Hoxha ka njoftuar të gjithë kolegët. Ish-trupa e estradës është mbledhur brenda pak minutash në hollin e teatrit të Durrësit. Vajzat iu kërkuan kolegëve të babait që të organizonin edhe ceremoninë mortore dhe është vendosur që nesër nga ora 10 deri në 11 të zhvillohen homazhe në teatrit “Aleksandër Moisiu” për t’i dhënë lamtumirën e fundit kolosit të humorit shqiptar.

Muharrem Hoxha me lot në sy tha se Fadil Hasa ishte i pari që e mori për dore dhe e futi në teatër.
“Ai ishte babai im që më mësoi skenën. Sot në 11 e kishim lënë të takoheshim. Do shkoja në shtëpinë e tij. Kam shkuar këto ditë në shtëpinë e tij dhe ishte mirë, kemi qeshur, kemi bërë humor si zakonisht. Sot do shkoja në 11 sërish për vizitë. Por më mori vajza e tij në telefon dhe më dha lajmin e zi, të ndarjes nga jeta. 30 vjet më parë ai humbi gruan dhe iu përkushtua tërësisht vajzave të tij dhe nipërve e mbesave. Iu përkushtua shumë familjes pas humbjes së parakohshme të gruas, duke u bërë edhe nënë edhe babë”, tha mes lotësh artisti i merituar Muharrem Hoxha.

 

Edhe aktori tjetër i estradës Roland Koça tha se Fadil Hasa ishte babai i humorit. “Humbëm babain e humorin, gjigandin e humorit. Ai që na bënte shumë për të qeshur, sot na ka mbytur në lot”, u shpreh Koça.

Po ashtu kolegia e tij, artistja e merituar Aishe Stari tha se kjo është një humbje jo vetëm për estradën por për gjithë Shqipërinë.

“Kam humbur jo vetëm kolegun por një njeri shumë të shtrenjtë, të cilin e kam pasur shok klase që në gjimnaz dhe madje për dekada me radhë kemi ndarë së bashku skenën e estradës, të teatrit. Kjo nuk është një humbje vetëm për teatrin e Durrësit por Shqipëria humbi një aktor të madh”, tha Aishe Stari.

Fadil Hasa iu bashkua skenës së teatrit profesionist në vitin 1974 duke shënuar me dhjetëra e qindra role të pashlyeshme në memorien e gjithë shqiptarëve, duke u bërë një nga aktorët më të dashur të publikut.

Me vdekjen e bashkëshortes së tij, në moshë të re, Fadil Hasa u tërhoq disi nga humori, megjithatë rolet e tij nuk harrohen duke u kujtuar brez pas brezi.

Shqipëri, ceremoni përkujtimore për 15 Korrikun

TIRANË – Ambasada e Turqisë në Tiranë, Ministria e Rinisë dhe e Sportit e Republikës së Turqisë dhe Agjencia Turke për Bashkëpunim dhe Koordinim (TIKA) kanë organizuar një ceremoni përkujtimore me rastin e përvjetorit të dytë të tentativës për grusht shteti të organizatës terroriste FETO.

Pjesë e ceremonisë së organizuar në Tiranë ishin ministrja e Shtetit për Mbrojtjen e Sipërmarrjes e Shqipërisë, Sonila Qato, deputetë të Kuvendit të Shqipërisë, përfaqësues të institucioneve turke në Shqipëri, si dhe personalitete nga fusha të ndryshme.

Ceremonia filloi me një minutë heshtje në nder të dëshmorëve të 15 Korrikut, dhe pas himneve kombëtare të të dy vendeve, u shfaqën edhe video gjatë momenteve të tentativës për grusht shteti.

Ambasadori i Turqisë në Tiranë, Murat Ahmet Yörük, në fjalën e tij në ceremoni tha se tentativa për grusht shteti e FETO-s ishte sulmi më i rëndë kundër rendit kushtetues demokratik, të drejtave dhe lirive themelore të shtetasve turq dhe sigurisë kombëtare.

Ai tha se “Gjatë kësaj tentative për grusht shteti që kishte vënë në shënjestër vullnetin, unitetin, tërësinë dhe demokracinë e vendit tonë, me thirrjen e presidentit tonë Recep Tayyip Erdoğan me miliona shtetas u bashkuan si një trup i vetëm”.

Ambasada e Turqisë në Tiranë, Ministria e Rinisë dhe e Sportit e Republikës së Turqisë dhe Agjencia Turke për Bashkëpunim dhe Koordinim (TIKA) kanë organizuar një ceremoni përkujtimore me rastin e përvjetorit të dytë të tentativës për grusht shteti të organizatës terroriste FETO.Pjesë e ceremonisë së organizuar në Tiranë ishin ministrja e Shtetit për Mbrojtjen e Sipërmarrjes e Shqipërisë, Sonila Qato, deputetë të Kuvendit të Shqipërisë, përfaqësues të institucioneve turke në Shqipëri, si dhe personalitete nga fusha të ndryshme.

 

“Karakteristikat tipike të kësaj organizate janë pastrimi i parave, shpifjet, falsifikimi i dokumenteve zyrtare, evazioni fiskal, konspiracioni, mbyllja në vetvete, prodhimi i fakteve false në labirintin e obskurantizmit, organizimi në celula dhe larja e trurit. Organizata është e shkrirë me krimin. Kështu pjesëtarë të FETO-s të arratisur drejt Shqipërisë pas 15 korrikut janë kapur në Shqipëri me karta identiteti dhe pasaporta false”, tha ambasadori turk.

Duke folur për elementët e organizatës terroriste FETO në Shqipëri ambasadori Yörük tha: “Pastrimi i kësaj organizate nga Shqipëria para së gjithash është në të mirë të Shqipërisë dhe shqiptarëve. Kur ne themi se kjo organizatë duhet asgjësuar plotësisht në këtë vend, duam që ajo që na ndodhi neve në sytë e të gjithë botës të mos u ndodhë edhe vëllezërve tanë shqiptarë. Sepse organizata është e njëjta organizatë. Funksionimi i saj është i njëjtë me atë në Turqi ose në vendet e tjera të Ballkanit”.

Ndërkohë në kuadër të programit “Heronjtë mes nesh”, në pranishëm në ceremoni ishin edhe veteranët Abdullah İrgin, Erdoğan Demir dhe Mehmet Tahir İkiler të cilët ndanë për të pranishmit përjetimet e tyre gjatë tentativës për grusht shteti.

Të pranishëm ishin edhe të afërm të dëshmorëve të 15 Korrikut, mes tyre edhe Nihal Olçok, bashkëshortja e dëshmorit Erol Olçok dhe nëna e dëshmorit Abdullah Tayyip Olçok.

Kujtojmë se më 15 korrik shënohet përvjetori i dytë i tentativës për grusht shteti në Turqi, organizuar nga organizata terroriste FETO, ku 251 policë, ushtarakë dhe civilë ranë dëshmorë dhe më shumë se 2000 të tjerë u plagosën.

Me rastin e 15 Korrikut, “Ditës së Demokracisë dhe të Unitetit Kombëtar” organizohen aktivitete të ndryshme brenda dhe jashtë Turqisë.

Me jaht luksoz në Lecce/ Prokurorët kanë në dorë foto kompromentuese të Tahirit?

I zhveshur nga posti i ministrit të Brendshëm, në kulmin e akuzave të opozitës për lidhje me trafikantët e drogës, Saimir Tahiri udhëtoi me jaht luksoz nga Mali i Zi në Lecce të Italisë. Ky udhëtim, është zbuluar së fundmi nga grupi i prokurorëve që po heton për aktivitetin e ish-ministrit, pas këqyrjes së telefonit të njërit prej personave të dyshuar, ku janë gjetur foto të Tahirit dhe personave që e shoqëronin. Ky udhëtim daton në verën e 2017, pak javë përpara se Prokuroria për Krime të Rënda të niste hetimin ndaj Tahirit.

Burime pranë grupit të hetimit thanë se gjatë hetimit ka rezultuar se ish-ministri ka udhëtuar me automjet nga Shqipëria drejt Malit të Zi dhe prej andej me jaht në drejtim të Lecces. Por, grupi i hetimit, kërkon të zbulojë se kush është pronari i jahtit, me kë udhëtoi ky i fundit nga Mali i Zi në Itali, ku u akomodua ish-ministri dhe miqtë e tij dhe kush i pagoi shpenzimet.

Në fakt kjo nuk ishte hera e parë, që Saimir Tahiri udhëtonte drejt vendeve fqinje duke drejtuar mjete lundruese në pronësi të personave të tretë. Në 2014, vetëm një vit pasi kishte marrë detyrën e ministrit të brendshëm, ai udhëtoi drejt Greqisë, me një skaf në pronësi të Orgest Liperit. Në dosjen e prokurorisë thuhet se skafi pësoi defekt dhe Saimir Tahiri kërkoi ndihmën e Artan Habilajt dhe një zyrtari policie. Të dy ata e sollën mjetin lundrues në Shqipëri. Momenti që e implikon në këtë pikë ish-ministrin, është fakti se skafi në pronësi të Liperit u dërgua në Itali nga vetë Moisi Habilajt, i dyshuar si kreu i grupit kriminal e që aktualisht ndodhet në burg në Catania.

E ndërsa prokurorët e dosjes “Tahiri” janë duke renditur të gjitha provat mbi bazën e të cilave pretendojnë të provojnë akuzat ndaj ish-ministrit dhe nuk ndalen në përpjekjet e tyre, për ta çuar prapa hekurave përmes rekursit të bërë së fundmi në gjykatën e Lartë, Saimir Tahiri shfaqet i qetë në rrjetet sociale. Nga shëtitjet me kalë tek rritja e bletëve, këto janë mënyrat sesi e vret kohën, njeriu që dikur konsiderohej ministri kampion, por që ndryshe nga dje, tashmë i duhet të zhvillojë betejën e jetës, siç e ka cilësuar vetë ai; përballjen me drejtësinë. Deri më tani, Saimir Tahiri i ka fituar betejat me gjykatat, njëherë kur ja doli të rimerrte pasaportën e tij, e më pas kur e bindi Apelin ta lirojë nga arresti shtëpiak. Ndalesa e radhës pritet të jetë gjykata e Lartë, në sirtarët e së cilës dy rekurset e prokurorisë për çështjen Tahiri, presin për t’u shqyrtuar.

/News 24/

Shtëpia Botuese Onufri përgënjeshtron lajmin e rremë për shëndetin e shkrimtarit tonë të madh Ismail Kadare

Ka qenë Shtëpia Botuese Onufri që ka ekskulzivitetin e veprës të shkrimtarit tonë të madh Ismail Kadare që ka bërë përgënjeshtrimin e një lajmi se gjoja gjendja shëndetësore e Ismail kadaresë është e rënduar dhe ai ndodhet për kurim në Paris. Është e gjithë një gënjeshtër. Më poshtë po ju sjellim reagimin e Onufrit:

“KUR NJË BUDALLA HEDH NJË STATUS NË FACEBOOK

Shtëpia botuese Onufri përgënjeshtron me vendosmëri një lajm të rremë për shëndetin e shkrimtarit Ismail Kadare.

Jemi të autorizuar të njoftojmë të gjithë shqiptarët kudo që ata ndodhen, se Kadare gëzon shëndet të plotë dhe për momentin ndodhet në rezidencën e tij verore në Malin e Robit, Golem, Durrës.

Kemi rastin e lumtur që t’ju bëjmë me dije lexuesve të tij të shumtë, se Kadare është në përfundim të librit të tij më të ri “Kur sunduesit grinden”, i cili do të dalë në Panairin e Librit të Tiranës.”

Voal.ch me këtë rast komunikoi direkt me zotin Bujar Hudhrin, botuesin e Kadaresë, i cili na informoi se shkrimtari gëzon shëndet të plotë dhe po pushon bashkë me familjen në Malin e Robit!

 

Rilindja pas vitit të pestë – Nga Moikom Zeqo

Në 9 korrik të 2018 u botua në gazetën DITA shkrimi: “Rama, një vit nga mandati i dytë”. Ky opinion paraqitet si një diagnozë, pa mëtuar për të qenë një prognozë. Në substancë është kriticist në kuptimin e plotë të fjalës.

Konceptualisht kishte disa nyje të perceptimit dhe të ligjërimit analizues. Konkretisht tre nyje të tilla: 1) Një paralele e pushteteve Berisha-Rama. 2)Rama një gjyle, jo një xhoker në luftën kundër pandëshkueshmërisë. 3) Sabotimi i reformës në drejtësi. 4) Ekonomia në pikëpyetje, ashtu si zgjedhjet e ardhshme lokale.

Optika e tij paraqet një shqetësim të madh publik. Në të vërtetë në shkrimet të paktën që nga viti 2013 e deri sot të gazetës DITA nuk ka patur kurrë një dozë kaq të madhe kriticizmi. Dihet  që gazeta DITA është një gazetë e lirë në kriticizmin e saj dhe sot konsiderohet një nga simbolet kryesore të shtypit shqiptar.

Në thelb në këto katër nyjet kemi shtjellimin e dilemës midis një shprese për arritje më të mira dhe një zhgënjimi për mosarritje. Dy pushtetarët kryesorë në këtë variant krahasimtar janë Berisha dhe Rama, që në fakt në simbolikën e semantikën e politikës janë paraqitur si të kundërt, madje si antagonistë.

Por një mënyrë e tillë përjashtuese mund të ketë një metamorfozë të tillë të çuditshme sa që të bëhet e ballafaqueshmja një shtjellim paralel, ku e pangjashmja kthehet në të ngjashme. Kështu mund të ndodhë kur Kryeministri i ri imiton pushtetin pa limite të kryeministrit më të vjetër, kur zëvendësuesi në postin e Kryeministrit imiton atë që rrëzoi.

Të mos harrojmë se mandati i dytë i PS-së dhe i Edi Ramës si Kryeministër lëviz në shtratin e legjitimitetit formal juridik që ka të bëjë me fitoren e dy mandateve të zgjedhjeve të përgjithshme politike. Kjo është e pamohueshme. Kjo tregon se vijimësia e këtij votimi, që ka arritur përmasat e përfaqësimit politik në Kuvend, pra i një njohjeje urbi-et-orbi nga elektorati më i madh në Shqipëri, pra nga elektorati i majtë përbën një proces jo të studiuar siç duhet nga politikologët, apo analistët e sociologjisë politike.

Për të gjithë ne, pra edhe për mua, ardhja në pushtet e PS-së mbas tetë viteve në një opozitë të një realiteti të vrazhdë dhe gati absurd përbënte së paku një atu të një ndryshimi radikal dhe të një pozitiviteti të pandalshëm.

Kalimi pushtetor nga mandati i parë bazuar në një aleancë dy partiake PS-LSI, në mandatin e dytë, pra në mandatin më të ri përbën dukurinë e pushtetit monopartiak, pra të vetëm PS-së me maxhorancën parlamentare më të madhe se asnjëherë tjetër.

Ndihet që sfidat e qeverisjes së Kryeministrit Edi Rama kanë qenë sfida në emër të reformave, të pretendimit të reformave, që tingëllojnë pak të bujshme, por edhe tejet të arsyeshme si “reforma e shtetbërjes” (term juridik ky jo i saktë, më tepër metaforik) apo reformat e tjera siç janë ato të arsimit të lartë, të Policisë së shtetit, si dhe të hullisë së koncensioneve shtetëroro-private, që duhen alternuar më saktë si privato-shtetërore.

Mandati i dytë i Edi Ramës u bë dhe u arrit në një terren ku niveli politik i opozitës si subjekt kushtetues dhe përfaqësues në Kuvend pati tronditje kaotike, jo thjesht probleme strukturore sesa të karakterit institucional të një partie politike që duhej reformuar në mënyrë urgjente, për të mbijetuar.

U krijua përshtypja, që është zotëruese edhe sot se Fati, se Koha Fatidike e Edi Ramës qe pikërisht opozita e dobët, për të mos thënë e shpërbërë frikshëm. Kështu lehtësia e të përballuarit të pushtetit, deri në atributet e një autoritarizmi, që s’përfill asgjë ngjante me një modus-vivendi.

Shkrimi i G.Burimit i 9 korrikut shpreh në mënyrë të shkurtër, lakonike, se pesë vjet më vonë, Rama “nuk ka më forcën morale ta udhëheqë betejën kundër ish-abuzuesve, se Rama është vet sot në rolin e një abuzuesi me pushtetin. Nga Rama pritej të riparohej e kaluara që trashëguam nga ish ministrat e Berishës dhe jo tregohej ai me gisht nga taboret e Berishës si më i keq se më të këqinjtë e Berishizmit.”

Edhe sabotimi i reformës në drejtësi është gati një vetiluzion i Ramës për t’u mbiquajtur si demiurg.

Por kritika më e krahasuar me shifra është ajo që lidhet me rrafshin ekonomik. Borxhi Berishian, 62 për qindëshi i prodhimit të brendshëm bruto, që Rilindja e konsideronte si katastrofik jo vetëm që s’ka rënë por është rënduar në 10 pikë më tepër. Borxhi publik i Shqipërisë, në masën 72 për qind të PBB-së sot është propocionalisht më i larti në Europë. Taksat që në epokën Berishiane ishin nën nivelin 25 për qind të PBB-së, sot po rendin të gllabërojnë të PBB-së së ekonomisë shqiptare duke synuar t’i afrohen vendeve me taksimin më të lartë si Franca dhe Danimarka.

Mbyllja e bizneseve është pasoja më imediate e kësaj politike makroekonomike të gabuar. Kështu në 2017-n mbi 3000 biznese të vogla kanë mbyllur dyert. Kërkesa për emigracion të kujton sindromën e eksodit masiv të vitit 1991. Përsa i përket reformës në drejtësi; shkrimi thekson se vonesa në këtë reformë lidhet me vetë Ramën.

Gazeta DITA i ka hapur fletët e saj për një debat publik. Debati për mua është normal. Askush nuk duhet të ketë frikë nga ky debat substancial. Madje nuk duhet patur frikë në asnjë lloj debati pavarësisht emërtesave, apo titujve.

Publicisti i njohur, B.Islami reagoi menjëherë duke qenë edhe i pari njeri serioz edhe i përgjegjshëm që mori pjesë në këtë debat. Në shkrimin e tij “Gjashtë “përparësitë” rrënuese të Edi Ramës” ku shtjellon tezat e tij figurativisht ai pyet: “Ferrari, Rama ka nevojë për servis?” ose “Ekskluziviteti i tepsisë së madhe të pushtetit të mbajtur nga një dorë dhe rreziqet reale që i kanosen Kryeministrit në mandatin e dytë.”

Për Bedri Islamin Rama luan me disa “përparësi”. “Përparësia” e parë është Basha, shefi i paaftë i opozitës, ose i konsideruar i tillë. “Përparësia” e dytë rrënuese është ekonomia e papërcaktuar. Shkatërrimi që i është bërë regjimit të Berishës i dhanë alibinë Edi Ramës për borxhet që duheshin larë, për boshllëqet që duheshin mbushur, madje edhe për mesazhin se rrypi duhet shtrënguar.

B.Islami thekson se instrumenti për “të fuqizuar” ekonominë, krijimi i tre emërshit PPP do të jetë humnera për Edi Ramën sidomos për vitet e ardhshme. Nëse Fondi Monetar Ndërkombëtar e këshillon Kryeministrin Edi Rama që të ketë kujdes me PPP-në, të gjithë e dinë se është e vështirë që Kryeministri të largohet nga fetishi i PPP-së.

“Përparësia” e tretë rrënuese është grupi parlamentar socialist. Ky grup i madh në pikëpamje statistikore është gati i klonuar, dhe nuk luan rolin të kundërshtimit nëse nuk bindet , të parametrave të vërtetë kushtetuese të ushtrimit të detyrës së deputetit por voton përherë pro, është një grup gati memec, por solid për të miratuar gjithçka të Kryeministrit.

“Përparësia” e katërt rrënuese, sipas Bedri Islamit është shefi i grupit parlamentar që quhet Taulant Balla, militant, përherë i gatshëm për t’u ndeshur, por një polemist mesatar dhe shpesh në një pozicion të gabuar, pa autoritetin intelektual të përfaqësimit, të shkallës së lartë të dinjitetit dhe urtësisë dhe mendjes së mprehtë. “Përparësia” e pestë rrënuese është e tërë opozita me përbërësit e saj. “Përparësia” e gjashtë rrënuese është qeveria dhe themeltarja e saj Vettingu.

Siç shihet analiza e Bedri Islamit është gjithashtu kriticiste, por dhe argumentuese në thelbin e vet.

Sinqerisht e kam të vështirë edhe unë për të patur një angazhim qytetar, jo se nuk e kam vetedijen për këtë çështje, përkundrazi, por edhe për faktin që u bë një kohë që jam shkëputur nga analizat e mirëfillta politike, nga kriticizmi politik i problemeve të ditës apo të kërkimit të vizionit politik të perspektivës.

Ka gati 30 vjet, që kam shkruajtur pa pushim për këto subjekte. Nuk e fsheh as arsyen më të kuptueshme të zhgënjimit tim ndaj politikës në këto 30 vjet (Çudi e madhe sesi kanë kaluar kaq shumë vjet!) kur të gjithë lexuesit e dinë që për hir të një karakterizimi shkencor unë klasën politike në Shqipëri e kam quajtur përherë si një “klasë parapolitike”.

Ky mendim më rezulton, për fat të keq, edhe sot, i pakundërshtueshëm dhe i parrëzueshëm. Një klasë politike e një vendi qoftë ajo që është në pushtet qoftë pjesa tjetër e opozitës përbëjnë gjithmonë diçka të vetme.

Nuk mund të kemi një parti pushtetare të mirë dhe një parti opozitare të keqe, në kuptimin e ndarjes absolute midis tyre.  Ato përbëjnë të njëjtën klasë politike, apo subjekte që kanë alternuar njëra-tjetrën, që kanë zëvendësuar njëra-tjetrën edhe në pushtet edhe në opozitë.

Ajo që ka ndodhur në Shqipëri me shkatërrimet në të gjitha fushat e jetës për të patur një kulminacion me piramidat  financiare apo me vitin e kobshëm 1997, me grushtin Berishian të shtetit në 1998-n, etj tregon qartë se politikanët tanë janë vërtetë përfaqësuar me mandate të pushtetarëve por nuk kanë bërë, nuk kanë arritur të bëjnë zhvillimet pozitive, që janë ëndërruar dhe pritur kaq gjatë.

Për fat të keq sindromi i klasës “parapolitike” shqiptare duket edhe në Republikën e Kosovës, por edhe në partitë shqiptare në Maqedoni, etj.

Ajo që të bën përshtypje dëshpëruese është fakti se partitë politike shqiptare në antagonizmin e tyre me njëra-tjetrën të kujtojnë sferat e sistemit të Ptolemeut, që vërtiten secila në hesap të vet, që duken sikur s’kanë asnjë lidhje me njëra-tjetrën.

Pse ka ndodhur kështu?  A duhet të ndodhte kështu? Këto janë pyetje të mëdha historike.  Pse janë këto vonesa të tilla?  Pse përfaqësimi politik që bëhet me zgjedhje të përgjithshme elektorale nuk ka arritur një cilësi të re në rradhët e deputetëve të të gjitha partive, përkundrazi, nga dhjetëvjeçari në dhjetëvjeçar, pra në tridhjetëvjeçar të tillë niveli i përfaqësimit ka ardhur duke u ulur, duke u bërë më mediokër, më i pabesueshëm në anonimatin e vet.

Kam shkruar shpesh se ndryshimet e kobshme kushtetuese të vitit 2008  ku kryetarët e partive fituan të drejtën e monarkut për t’i bërë vet listat e deputetëve që do të votojnë elektoratet, do ta pengojnë, do ta sundojnë skenën politike, do ta arkaizojnë thelbin e politikës.

Por më duhet edhe mua të jap një përgjigje publike se ç’mendoj për teza konkrete të shtruara numrat e fundit në DITA. Analiza objektive dhe shkencore duhet të mos i shmanget as guximit kriticist , as detyrimit të ndërgjegjshëm për ta thënë atë.

Mendoj se qeveria e PS-së në mandatin e mëparshëm dhe në mandatin e tanishëm është një vijimësi e një tradite qeverisëse që nga viti 1992 deri më sot që ka krijuar një subkulturë qeverisëse, që jo vetëm nuk e ka shkatërruar por e ka stimuluar korrupsionin.

Kjo është e dukshme.  Nuk mund të mohohet.

Pa dyshim që Kryeministri Edi Rama ndryshon nga Sali Berisha. Por kjo mund të thuhet edhe për ndryshimin midis kryeministrave të tjerë si Fatos Nano, Ilir Meta dhe Pandeli Majko.  Secili nga këta kryeministra ka kronologjinë e vet, të viteve mandatore, të bëmave si dhe inventarin e veprimtarive por vepra e tyre qeverisëse e ka bërë të mundur një ndryshim radikal?

Pa dyshim që ka edhe ndryshime. Por janë të mjaftueshme?  Janë plotësisht të kënaqshme?  E vërteta qëndron midis dy skajeve: midis pozitivizmit të skajshëm të propagandës qeveritare dhe negativizmit të skajshëm të propagandës opozitare.

Unë mendoj se e keqja nuk vjen nga asnjë lloj kriticizmi. Aq më tepër që kriticizmi është më tepër një proces iluminues i politikës. Apologjia e arritjeve të mëdha është naive.

Që të analizojmë siç duhet edhe periudhën qeverisëse të Edi Ramës kërkojmë të gjejmë dhe shikojmë rezultanten të veprimeve qeverisëse.

Elemente të rendit shtetëror, të stabilitetit relativ, të kapërcimit të situatave kaotike, të pakontrollueshme dot, janë diçka e pakrahasueshme me të kaluarën.

Po a janë reformat e ndërmarra vërtetë metafora epistemologjike, me një Ardhmëri të sigurt? Kjo është një çështje e diskutueshme.

Pra duke mos parapëlqyer pozicionin e një negativizmi të plotë, pra të një absurdizimi shterp të së keqes unë jam i prirë për të parë një proces të vështirë, të dialektikës negative siç thoshte Adorno, pra për të parë situatën me sy më të qetë, me një vështrim më inkurajues, ndonëse jo të pranueshëm plotësisht.

Ne jetojmë në Epokën Post-faktuale, ku përleshja e opinioneve paraqitet si konkurrencë spektaklesh dhe jo si kërkim i të së vërtetës.

Përfaqësuesit e politikës në Shqipëri nuk spikatin për kulturë politike të lartë. Edhe vetë ata e kanë shprehur këtë gjë, madje e kanë konsideruar si një mundësi kreative faktin që nuk janë politikanë të mirëfilltë. Kjo ka bërë që diletantizmi politik të bëjë kërdinë në Shqipëri.

Habitem sesi polemika e opozitës së sotme, që ka një përgjegjësi kolosale dhe shkatërrimet apo vonesat e shoqërisë sonë, sot bëhen në emër të idealeve të moralit, në një kohë që ata nuk janë aspak mishërime apo avatarë të moralitetit.

Ajo që më shqetëson është fakti që politika shqiptare e ushtron betejën e saj si një ballafaqim të pakompromis “dhëmbë për dhëmbë” dhe “sy për sy” me kundërshtarët e demonizuar. Ky demonizim i largon plotësisht pjesët përbërëse të klasës politike së pari nga vetë integrimi dhe nga karakteri komplementar i tyre, duke përjashtuar konceptet politike të sinkronizimit dhe të gjithëpërfshirjes.

Betejat e mëdha të një kombi janë gjithmonë betejat mendore. Në betejat mendore triumfon arsyeja.  Në betejat mendore krijohet kauza e së Ardhmes. Është e pamundur që kjo të arrihet nga një pakicë politikanësh dhe të mos arrihet nga të tjerët sepse vetvetiu do të kishim përherë një segregacion të pashmangshëm.

Kjo nuk ka të bëjë me një metaforë uniteti, por ka të bëjë me prirjet jetike drejt një të ardhmeje.

Në Epokën Post-faktuale është bërë e tmerrshme Propaganda. Nuk është më Propaganda instrument i Politikës, por është vet Politika instrument i Propagandës.  Dhe Propaganda është përherë me terma përjashtues. Të krijohet ideja se brenda një bashkësie me qytetarë të njëjtë disa janë qytetarë kurse të tjerët përjashtimisht dhe përfundimisht nuk janë të tillë.

Kjo është e pabesueshme por në realitetin shqiptar kjo për fat të keq është e dallueshme. Kjo përbën një skenar distopik, që të kujton shpesh utopitë negative të Oruellit dhe të Zamiatinit.

Klasa politike shqiptare po përjeton krizën e saj. Kjo është një krizë në të gjitha krahët. Lehtësisht mund të kuptohet se Vettingu nuk është gjë tjetër veçse përballja me “shkëlqimin” dhe “rënien” e politikës shqiptare për tri dekada.

Pse duhet të lindtte domosdoshmëria e Vettingut nëse politikanët shqiptarë do të ishin brenda ligjeve të një normaliteti të kuptueshëm dhe real?

Vettingu u krijua pikërisht për të kundërshtuar dhe ndrequr diçka nga një histori anormale e politikës. Jo vetëm nuk e luftoi korrupsionin por e zbehu dhe e humbi besueshmërinë morale dhe institucionale.

Ndërkohë për të qenë më i drejtë dua të them se Kryeministri Edi Rama është paraqitur më mirë në takimet ndërkombëtare dhe pavarësisht ndonjë eksesi prej “artisti” e ka përfaqësuar politikën e jashtme të Shqipërisë më me dinjitet dhe më mirë.

Asnjë kryeministër nuk është i përhershëm. Pa dyshim dhe Kryeministri Rama nuk është i përjetshëm, ashtu siç nuk janë të përjetshëm ata që do të vijnë pas tij.  Përsa i përket vlerësimit të tyre të roleve emblematikë dhe sarkistikë në histori, në të vërtetë kjo është një çështje që i takon një analize më gjakftohtë, të vet Historisë e cila siç thotë filozofi Hegel i ngjan “Fluturimit të kukumjaçkës së Minervës e cila ngrihet kur perëndon dita” pra vet koha e veprimit të personazheve historikë.

Por mua më shqetësojnë edhe gjëra të tjera që lidhen sidomos me kulturën e Shqipërisë.

Përdorimi i termave konvencionalë si “Rilindja”, qoftë e politikës qoftë gjoja e urbanistikës, mua nuk më shqetësojnë. Në një studim bihoverist mund të shpjegohen edhe metafora të tilla. Por çështja e kulturës është një çështje më e madhe, më e ndërlikuar sesa politika.

Që do të thotë që politika nuk duhet në asnjë mënyrë ta klonojë kulturën, as të krijojë ide të gatshme si stampime biskotash, as të marrë privilegjin, apo copywriting e kulturës.

Çdo ndërhyrje e politikës në kulturë për të gjitha epokat dhe sistemet ka qenë e panatyrshme dhe e dhunshme. Ky është një mësim i shekujve.

Politikanët aq më tepër të votuar dhe që janë mandatorë, pra të përkohshëm, duhet të jenë të kujdesshëm shumë dhe as të mos vendosin veton absolute mbi problemet e kulturës.

Poeti Oktavio Paz, Nobelist, i ka dërguar një letër Presidentit të vendit të tij ku i thotë se nuk ka të drejtë asnjë President të ndërhyjë në çështjet e kulturës dhe të artit. Ndryshe do të kishim një narrativë oruelliane.

Nuk ka përse të merret politika me prishjen apo me ndërtimin e një teatri. Nuk ka përse të merret politika me rikonceptimin e shesheve urbane.

Kultura dhe arti i takojnë artistëve, ku ato kanë ekskluzivitetin e tyre të padiskutueshëm, por edhe për veprat urbane është shkenca në disiplina të tejet specializuara të urbanistëve, ku ata kanë përvojë dhe autoritetin e tyre sovran.

Këto janë parime të diskutuara apo të kundërshtuara.

Kur pushteti politik vendos pa asnjë kufizim mbi të gjitha gjërat, qoftë ky pushtet i ashtuquajtur i djathtë, qoftë i ashtuquajtur i majtë atëhërë do të kemi përplasje të deformimeve.

Filozofi francez Michel Foucault përdori projektin e Jeremy Bentham-it për Panoptikonin, që është struktura përcaktuese e pushtetit të sipërm mbi të gjithë qytetarët të futura në parametra të përcaktuara jo nga ata vetë.

Kjo kryemetaforë e pushtetit, Panoktikoni tregon një strukturë administrative, me një fjalë një lloj korseti prej hekuri në trupat e qytetarëve.

Sociologu i madh që vdiq para disa kohësh Zygmunt Bauman, në kryeveprën e tij “Liquid Modernity” (“Moderniteti i Lëngët”) që trajton teknikat panoptike të pushtetit, sidomos në periudhën pas modernitetit.

Një nga meritat e mëdha të këtij gjeniu të sociologjisë është analiza e tij që lidhet me konceptin “kolonizimet të publikes nga privatja”.

Kjo tendencë ka një karakter totalitar.

Për Baumanin “çështjet publike” bëhen befas probleme private të figurave publike. Shkatërrimi i çdo gjëje publike duke favorizuar privaten krijon një asimetri të frikshme.  Bauman në këtë pikë e kritikon edhe Kryeministrin e Anglisë Tony Blair, i cili ka qenë nismëtari i shumë politikave të tilla të favorizimit të privates mbi çdo gjë publike.

Bauman citon edhe një mendimtar me shumë ndikim të shkollës gjermane të Frankfurtit, Jurgen Habermas, i cili i pari e ka ngritur këtë shqetësim duke treguar se humbja e çdo kriteri apo përmbajtjeje dobëson edhe karakterin shoqëror, pra vetë ndërgjegjen e shoqërive civile apo konceptin e qytetarit që humbet autenticitetin.

Bauman njëkohësisht kritikon neoliberalizimin që e konsideron një hiperbolizim, që ndryshon nga vetë koncepti i liberalizmit

Gjithashtu, për të qenë një pikë reference në shoqërinë shqiptare është pikërisht Bauman i cili me përdorimin e formulës PPP, si një lloj llampe të Aladinit, e konsideron edhe si strehën e një xhindi që do të dalë në ndonjë ditë nga llampa për të vendosur pushtetin e tij monstruoz mbi konceptin publik.

Dikur filozofi Thomas Hobs shihte me tmerr krijimin “e njeriut që nuk njeh asnjë ndalim”. Kjo do të shkatërronte domethënien e gjësë më publike që ka shoqëria, që është shteti. Postmodernizmi politik, me neoliberalizmin e gjen situatën ekonomike problematike të Shqipërisë plot pasiguri dhe mundësi të papriturash. Jeta bëhet e papërcaktuar.

Qytetarët kërkojnë një të ardhme të sigurtë. Nuk arrijnë ta konceptojnë, nuk e gjejnë dhe kanë vetëm një vizion paniku: largimin në emigracion.

Mendimtari i madh amerikan George Steiner thotë se një subkulturë e tillë e pasigurisë në të vërtetë është një “subkulturë e kazinosë”.

Ne kërkojmë të gjejmë fatin dhe rastin, fantazojmë, sakrifikojmë por nuk arrijmë asgjë. Kështu çdo ëndërr për një jetë më të sigurt shtyhet në ad calendas graecas.

Kam lexuar këto ditë libra të arkitektit amerikan Michael Graves për arkitekturën post moderne. Ky arkitekt i famshëm në krejt botën flet për katastrofën urbane midis horizontales dhe vertikales. Ai citon edhe mendimet e arkitektëve të famshëm Van der Rou ,Gropius, F.L Wright etj.

Kam reflektuar nga idetë e tij ndonëse ai hyn tek arkitektët e avangardës më të suksesshme në arkitekturë.

Kam heshtur për një kohë të gjatë dhe nuk kam marrë pjesë në çështjen e quajtur tashmë “të Teatrit Kombëtar”.

Pa dyshim që nuk kam qenë as në vitin 1998 dakord, as tani në 2018-n për prishjen e Teatrit Kombëtar dhe dhënien e hapësirës publike një firmeje private.

Përgjithësisht veprimet qeveritare bëhen me VKM. Vendimet janë urdhra ekzekutive. Është absurde të mendosh që veprime të tilla të bëhen me ligje parlamentare në Kuvend. Është fakt substancial juridik që ligjvenësit bëjnë dhe aprovojnë ligje me karaktere të përgjithshëm, jo thjesht me një subjekt të përcaktuar.

Janë pikërisht VKM-të që kanë funksionin zbatues dhe detyrues për subjekte të veçanta.  Po pse ndodh një gjë e tillë në Kuvendin e Shqipërisë?  Dhe pse duhet të ndodhë?

Si ka mundësi që një firmë private të jetë subjekt i ligjvënësve shqiptarë në një mënyrë të tillë?  Pse ndodh kështu?

Ndërkohë nuk mund të lë pa përmendur edhe një letër të studiueses Ana Tostoes, kryetare e “Docomomo International”, dërguar Kryeministrit të Shqipërisë Edi Rama ku i bën thirrje që të ruhet arkitektura e Teatrit Kombëtar të Shqipërisë, për arsye të karakterit historik të kësaj arkitekture të konceptuar nga një arkitekt italian shumë i njohur Giuglio Berte.

Kurrë nuk ma ka marrë mendja që do të kishte një konflikt të artificialtë dhe kaq të pakuptimtë midis qeverisë dhe artistëve, që do të merrte madje dhe formën groteske të antinomisë apo antagonizmit të shumicës me opozitën.

Në të kaluarën Edi Rama ka treguar edhe shenja të mirëkuptimit.

Kujtoni ju lutem debatin për armët kimike në Shqipëri, debat që u bë i thekshëm, përvëlues, anatemues por Rama tregoi fleksibilitet dhe tërheqja e tij jo vetëm që nuk e uli por e ngriti në atë moment figurën kryeministrore.

Dikur Volteri me novelën e tij filozofike “Kanditi” ironizonte dhe tallej me thënien e filozofit gjerman Lajbnic, i cili mendonte se bota ku jetojmë “është bota më e mirë e mundshme”.

Por unë besoj se shqiptarët meritojnë një të ardhme më të mirë. Kjo do të thotë se nuk duhet të humbasë koncepti i Shpresës.  I përmirësimit.  I zhvillimit.

Vonesat kronologjike nuk janë aq fatale në histori. Vonesat konceptuale do të ishin diçka e tmerrshme.  Jam një qenie njerëzore që kam prirjen të besoj se gjërat do të bëhen patjetër më mirë dhe do të kemi edhe një histori tjetër më ndryshe nga ç’e kemi sot.

Nuk besoj se qoftë dhe një shkrim si ai i 9 korrikut në DITA që hapi këtë debat nuk sjell konceptime pozitive të stimuluara, ashtu si nuk do të thotë që Qeveria mund të bjerë nga minuta në minutë, përkundrazi, mandati kohor i kësaj Qeverie do të përfundojë brenda afateve kushtetuese.

“Ky është super krim”, deputeti i PS i nxjerr faktet ministrit të kabinetit Rama

Deputeti i PS-se, Erjon Braçe, njeheresh kreu i Komisionit te Ekonomise ka ngritur sot shqetesimin e madh per ate qe ndodh me token bujesore.

Me nje shenim te gjate ne faqen e tij ne Facebook, Brace shkruan se 10 muaj më parë i ka kërkuar ministrit Niko Peleshi  të ndërhynte e të verifikonte kontratat e dhënies së tokës bujqësore me qera tek biznesmenë të ndryshëm, që s’kanë lidhje me bujqësinë.

“Ky eshte krim me super token bujqesore, minister! Troc e qarte, krim! Shihe! Eshte toka me pjellore ne vend!”- shkruan Braçe.

Postimi i Braçes

 

KRIMI ME SUPER TOKEN BUJQESORE!
10 MUAJ PASI I KERKOVA MINISTRIT TE NDERHYNTE!

10 muaj me pare,
i kerkova ministrit te Bujqesise,
te verifikonte zbatimin e kontratave te
dhenies se tokes bujqesore me qira,
tek biznesmene te ndryshem pa lidhje me bujqesine.

I solla te qarte rastin e nje siperfaqe mbi 100 hektare,
ne Sektor Ferras-njesia Grabian, bashkia Divjake!

Nje kontrate e dites se fundit e qeverise Berisha per Luleshtrydhe, Rukola e Fasule,
ishte nenkontraktuar per te kultivuar oriz mu aty!!!!

10 muaj me pas,
gjendja eshte kjo ne kater fotot e para;
Sic duket, ne toke nuk ka as luleshtrydhe, as rukola e as fasule, madje nuk ka as oriz!

Ka vec ferra!
Toka pas “kultivimit” te orizit u shkaterrua
deri ne kete gjendje!
Ka marre fund-me thane bujqit ne Ferras!

Ky eshte krim me super token bujqesore, minister!

Troc e qarte, krim!
Shihe! Eshte toka me pjellore ne vend!

Nderkohe,
pikerisht ne, kemi ndertuar te gjithe infrastrukturen aty;
Vaditje, kullim dhe rruge.

Nderkohe,
bujqit siper ne koder-Spolata eshte aty,
nuk gjejne me asnje centimeter toke per serat e tyre;
bujqit ne parcelat ngjitur, mirembajne token me punen e shpenzimet e tyre,
madje deri ne bukuri.

Shihini pamjet!

Ndekohe akoma,
ne te Divjakes, vijojme te sherbejme fort per kominitetin,
me sa fuqi mundemi- vaditje e kullim,
sic ne keto foto ne Cerme Sektor,
madje duke shpetuar edhe banesat e fundit,
lene nen meshiren e ujrave!

Diferenca eshte e thelle!

E dini pse?
Sepse prona publike nuk mbrohet si “e jona”,
madje nga “e jona” e dorovisim si “e tyre” dhe,
ata e shkaterrojne si “e jona”!

Kaq!

Ndërron jetë operatori i njohur i filmave shqiptarë dhe artisti i merituar, Ilia Tërpini

TIRANE- Ka ndërruar jetë në moshën 82-vjeçare operatori i njohur i filmave shqiptarë Ilia Tërpini.

Operatori Ilia Tërpini ishte ‘Artist i merituar’, dhe ka marrë disa medalje dhe çmime si ‘Medaljen e punës’ dhe ‘Çmimin e Republikës’.

Ilia Terpini është vlerësuar me medalje në 6 festivale të filmit si dhe ka çmim kombëtar për fotografinë artistike.

Ai mban gjithashtu urdhrin ‘Mjeshtër i madh’. Ilia Terpini filmoi filmat e njohur shqiptarë si ‘Dimri i fundit’, ‘Balle për balle’, ‘I teti ne bronx’, ‘Mësonjëtorja’, “Flutura ne kabinën time’.
ilia_terpini_-_operator

BIRN: Pasuritë e pajustifikuara dhe dënimi i nipit si “sekser” rrezikojnë Gani Dizdarin

Komisioni i Pavarur i Kualifikimit konstatoi pasuri të pajustifikuara dhe të padeklaruara nga Dizdari dhe e bija si dhe kontaktet e papajtueshme me nipin e tij të dënuar për ndikimin e një vendimi për vrasje në Gjykatën e Lartë.  Avokati i Dizdarit kërkoi konfirmimin: Për gjashtë muaj del në pension.

Avokati i Gani Dizdarit, Sokol Hazizaj përballë trupës gjykuese të drejtuar nga Pamela Qirko dhe anëtarë Roland Ilia dhe Olsi Komici.

NGA BIRN

Pasuria e pajustifikuar dhe marrëdhëniet me nipin e tij të dënuar për “ushtrim ndikimi të paligjshëm” rrezikojnë të rrëzojnë edhe Gani Dizdarin- anëtari i fundit i Gjykatës Kushtetuese që përballet me procesin e vetingut.

Dizdari mungoi në seancën dëgjimore të zhvilluar të enjten në Komisionin e Pavarur të Kualifikimit, ndërkohë avokati i tij, Sokol Hazizaj pretendoi se subjekti ka burime të mjaftueshme financiare, pavarësisht pasaktësive.

Trupa gjykuese e kryesuar nga Pamela Qirko, me relator Roland Ilia dhe anëtar Olsi Komici konstatoi probleme si në kriterin e pasurisë ashtu edhe në atë të pastërtisë së figurës.

Ndonëse Inspektoriati i Lartë i Deklarimit dhe Kontrollit të Pasurisë e kishte certifikuar pasurinë e Dizdarit si të ligjshme, Komisioni i Pavarur i Kualifikimit evidentoi burime të pamjaftueshme për një pjesë të pasurisë së gjyqtarit si dhe mungesë burimesh të ligjshme dhe pasuri të padeklaruara në emër të vajzës së tij.

Relatori i çështjes, Roland Ilia tha se gjyqtari Dizdari kishte bërë deklarime të sakta për një apartament 97.5 m2 të përfituar nga ligji për privatizimet, një apartament me sipërfaqe totale 86 metra katrorë në Gjirin e Lalzit, një sipërfaqe toke në Mjull Bathore si dhe një depozitë bankare me vlerë rreth 1.6 milionë lekë.

Megjithatë, KPK evidentoi pasaktësi, mungesë burimesh të ligjshme dhe mosdeklarime për një apartament të blerë nga bashkëshortja e ndjerë e Dizdarit për 1 850 000 lekë, një depozitë me vlerë 5272 euro, e krijuar kryesisht nga paratë e llogaritura për shpenzime kurimi, të kthyera mbrapsht nga një bankë gjermane si dhe dhurime në vlerën e 10 mijë eurove për shpenzime kurimi nga të afërmit.

Sa i takon pasurive të deklaruara nga vajza e Dizdarit si person i lidhur, Komisioni i Pavarur i Kualifikimit konstatoi mospërputhje të shumta, mungesë burimesh të ligjshme dhe shmangie nga deklarimi.

Sipas relatorit, vajza e subjektit ka blerë një apartament në vitin 2009, por sipërfaqja e tij dhe vlera kanë mospërputhje mes deklaratës periodike, deklaratës “veting” dhe pyetësorëve. Në vitin 2009, apartamenti është deklaruar me vlerë 94 mijë euro, ndërsa në deklaratën “Veting” për 73 mijë euro.

Gjithashtu, burimi i krijimit të kësaj pasurie nuk konsiderohet i ligjshëm. Sipas KPK-së, vajza e Dizdarit ka deklaruar se ka marrë 36 mijë euro borxh në vitin 2009 dhe 20 mijë euro borxh në vitin 2010 nga të afërmit, ndërkohë që 23 mijë euro të tjera i ka paguar ish-bashkëshorti.

Hetimi administrativ i KPK-së ka arritur në përfundimin se asnjëri prej të afërmve nuk kishte burime të ligjshme për huatë, ndërkohë që ish-bashkëshorti nuk dispononte dokumentacion për paratë që pretendonte se i kishte fituar nga emigracioni. Komisioni konstatoi gjithashtu probleme të ardhurash në blerjen e një makine me vlerë 6 mijë euro.

Diskutimi në seancë u dominua megjithatë nga konstatimi se gjyqtari Dizdari ishte i papërshtatshëm për vazhdimin e detyrës, për shkak të marrëdhënies së tij me një person të dënuar-që rezulton të jetë nipi i tij Agron Lumneshi.

Avokati i Dizdarit tentoi ta paraqiste këtë gjetje si një marrëdhënie familjare të pafshehur nga subjekti, por hetimi i vitit 2012 ndaj nipit të tij tregon se “ushtrimi i ndikimit të paligjshëm”- një vepër penale që lidhet gjerësisht me rolin e “sekserit”, bëhej për uljen e një dënimi për vrasje në Gjykatë të Lartë ku asokohe punonte Dizdari në këmbim të 10 milionë lekëve.

Ndonëse Lumneshi u dënua me vendim të formës së prerë, hetimi i prokurorisë së Fierit nuk arriti të provonte se ku kishin shkuar paratë.

Relatori i çështjes, Roland Ilia pranoi se subjekti nuk e kishte fshehur këtë “marrëdhënie të papërshtatshme”, por fakti ekzistonte dhe se kjo nuk është në pajtim me ushtrimin e detyrës së gjyqtarëve dhe prokurorëve.

Në një përballje më të paqtë se rastet e mëparshme më Komisionin e Pavarur të Kualifikimit, avokati Hazizaj pranoi disa gjetje, rrëzoi disa të tjera dhe kërkoi konfirmimin në detyrë të klientit të tij me argumentin se “Dizdarit i kanë mbetur edhe 6 muaj para se të dalë në pension”.

Hazizaj pretendoi se për apartamentin e blerë nga bashkëshortja e ndjerë, Dizdari kishte të ardhura të mjaftueshme, të cilat nuk i ishin llogaritur pasi dokumentacioni i Prokurorisë së Tropojës ishte djegur gjatë vitit 1997, ndërsa për dhurimet për kurimin në Gjermani tha se klienti i tij, edhe për shkak të kushteve shëndetësore ishte në kushtet e padijenisë.

Ai i dorëzoi trupës gjykuese prova të reja, që sipas tij vërtetojnë se dy të afërmit që i dhanë hua 56 mijë euro në total vajzës së Dizdarit kanë të ardhura të mjaftueshme, ndërsa e cilësoi mospërputhjen në rastin e blerjes së një makine si “gabim të noteres”.

Lidhur me raportet mes Dizdarit dhe nipit të tij të dënuar, Hazizaj pretendoi se vepra penale e ushtrimit të ndikimit të paligjshëm nuk përfshihet në ligjin “Antimafia”-ku sipas tij renditen veprat penale që lidhen me krimin e organizuar. Megjithatë, ai tha se Dizdari e kishte deklaruar atë në formular dhe se duhej vlerësuar për faktin se nuk ndërhyri kur nipi i tij bëri rekurs në Gjykatë të Lartë dhe kjo e fundit ia rrëzoi kërkesën.

“Subjekti i rivlerësimit ka një karrierë të gjatë në sistemin e drejtësisë dhe…. është në 6 muajt e fundit të karrierës para se të dalë në pension. Ka dhënë kontribute në këtë sistem drejtësie që ka qenë,” tha Hazizaj në fund të seancës dëgjimore.

“Subjekti ka qenë transparent dhe bashkëpunues me Komisionin. Në fund të karrierës së tij kërkoj rikonfirmimin e tij të detyrë për kohën që i ka mbetur,” përfundoi Hazizaj.

Vendimi për Dizdarin do të shpallet më 16 korrik.

Deputeti Gurakuqi: Në Pukë klima e terrorit socialist mbi popullsine civile te paangazhuar politikisht, ose opoziten demokrate!

Deputeti i PD Romeo Gurakuqi ishte në Pukë bashkë me deputetin Bardh Spahia për t’u takuar me elektoratin. Në rrjetin social Gurakuqi shkruan se në zonë “mbizotëron klima e terrorit socialist mbi popullsine civile te paangazhuar politikisht, ose opoziten demokrate”. Po ua sjellim reagimin të plotë:

“Ne Aktivin e PD dega Puke.

Nje dite per te inspektuar dhe per te mesuar:

N/ Prefektura e Pukes perfshin bashkite Puke dhe Fushe-Arrez. Jane dy njesi te qeverisjes vendore, ne te cilat, qeveria socialiste ka eksperimentuar me sukses, ne heshtje, jashte vemendjes se opinionit publik, te medias, te ambasadave perendimore te akredituara ne Tirane, pertej interesimit te institucioneve te pavarura, vendosjen e diktatures socialiste dhe eliminimin e pluralizmit.

Kemi te bejme me nje kombinim te sundimit te familjeve qe per 50 vite sherbyen si pjese te strukturave te PPSH, me njerez te forces dhe elemente te rekrutuar nga politikat diferencuese te presionit monist te socialisteve lokale, me perkrahjen e drejtperdrejte te diktatorit te Tiranes.

Sistemi i patronazhit politik.

Qindra qytetare te hequr nga puna ne te gjitha institucionet shteterore per arsye politike. Qindra te hequr nga skema e ndihmes ekonomike. Rastet do denoncohen nje nga nje, ne MAS dhe ne institucionet e shendetesise, sherbimit social, sherbimit pyjor. Miliona euro te hedhura per “Rilindjen Urbane”, te adresuara per qellime te bizneseve private te pushtetit dhe ende te paperfunduara. Qendra e Pukes nje kantier i abandonuar ndertimi. Tenderime te panevojshme nga dy here. (Lali Eri ne Tirane nuk eshte i vetmi qe investon 19. 5 milion Euro mbi nje shesh qe funksiononte).

Na rezulton, se “Rilindja Urbane”, ne disa raste se paku, eshte perdorur si fasade propagandistike dhe njekohesisht si ndihme ndaj interesave private te klientelave.

Por mbi te gjitha, me e renda, eshte klima e terrorit socialist mbi popullsine civile te paangazhuar politikisht, ose opoziten demokrate.

A mund te jete drejtues i qeverisjes vendore te nje vendi kandidat per BE, dikush qe haptas u drejtohet qyetareve te vet demokrate: shkoni te PD per te gjetur pune?!!!!

STOP DHUNES POLITIKE SOCIALISTE ne MALESINE E PUKES.

Per vemendjen e #USEMBASSYTIRANA #EUREPRESENTATION
#OSCETIRANA” Këtu përfundon reagimi i deputetit Gurakuqi.

Image may contain: one or more people and indoor

Image may contain: one or more people, people sitting and indoor

Image may contain: 12 people, people sitting, living room and indoor

Image may contain: tree, sky and outdoor

Image may contain: one or more people, people standing and outdoor

Image may contain: one or more people, people standing and outdoor

Panariti: Si narkovaluta e narkotrafikut po shkreton vendin

Ish ministri i Bujqësisë Edmond Panariti në një reagim në profilin e tij në Facebook shkruan se në “shpinën e shoqërisë shqiptare po luhet një dramë”, duke iu referuar raportit italian për narkotrafikun shqiptar.

Postimi i plotë i Panaritit

Raporti Italian mbi narkotrafikun shqiptar, dëshmon për dramën qe po luhet mbi shpinën e shoqërisë. Se pari narkovaluta e narkotrafikut, po e shkreton Shqipërinë!

Sepse ajo nuk shkon për zhvillimin e tij, qe do te arrihej vetëm me investime ne sferën prodhuese, por orvatet dhe po ja del te pastrohet me rrugën me te shpejte te mundshme, ne tregun e pasurive te patundshme, truaje, toka, kulla shumëkatëshe, kontrata koncensionare etj.

As qe pyet me, për histori, trashëgimi kulturore, vlera identitare etj. Kjo është super-flluska e cila krijon ne mënyrë sureale çmime te pa imagjinueshme për sipërfaqe trualli, toke bujqësore pasuri te patundshme por edhe te shërbimeve.

Te gjitha këto, te papërballueshme për mbi 90 perqind te popullit i cili e siguron jetesën me pune apo biznes te ndershëm. Rezultati, shkretim, braktisje e vendit, mbyllje te sipërmarrjes, paralize investimesh te huaja.

Ndryshimi i këtij modeli është emergjence kombëtare dhe behet vetëm me një alternative te re politike.

Rikthehet Babalja, opozita kallëzon Ramën në Prokurori

Kryetarët e Grupeve parlamentare të PD dhe LSI kanë kallëzuar në prokurorinë e Krimeve të rënda kryeministrin Edi Rama.

Ky kallëzim vjen pasi sipas Kryetarit të Grupit Parlamentar të PD, Edmond Spaho, kryeministri ka penguar zbulimin e të vërtetës për audio-përgjimin e vëllait të Ministrit, Fatmir Xhafaj.

Spaho kërkoi që Edi Rama të dorëzonte provën që kishte në lidhje me audio-përgjimin, duke iu referuar deklaratës së bërë nga shefi i qeverisë se një laborator në një vend mik të Shqipërisë e kishte nxjerrë atë jo të vërtetë.

Albert Veliu, apo i njohur ndryshe si “Dëshmitari X” dhe “Babalja”, garantoi se zëri në regjistrimin e publikuar nga PD, është i Agron Xhafajt.

Dëshmitari Veliu tha në videon e publikuar në sallën e konferencave të PD-së, kohë më parë se dikur ishte shoqërues gomonesh, ndërsa Agron Xhafaj në Itali sillte droga, që i shiste ai me shokë. Ai tha se në 2005 u burgos 7 vjet për 12 kg kokainë.

Kur doli nga burgu në gjendje të rëndë ekonomike, Alberti i kërkoi Agronit të çonin hashash në Itali dhe ai e dërgoi tek persona të tjerë.

Ai e kërkoi rrugën e trafikut, por nuk e kreu dërgesën por i hyri kësaj vetëm për të demaskuar se cili është Agron Xhafaj, i cili sipas tij komandon Vlorën.