VOAL

Please Wait ...
0%

TRIUMFI I PARTITOKRACISË ËSHTË FUNDI I DEMOKRACISË – Nga Mrsc Besim DERVISHI

By | May 19, 2017

Komentet

Serbofobia dhe islamofobia – Nga Gani MEHMETAJ

Kreu i Bashkësisë Islame të Kosovës këto ditë lëshoi një mallkim (fatva) kundër qytetërimit planetar, duke e akuzuar pse vuan nga islamofobia. Ai në veçanti iu drejtua shqiptarëve pa e lodhur kokën të mendojë: kanë arsye të jenë islamofobë shqiptarët apo vuajnë kot nga frika e islamit? Kreu i BIK-ut po ato ditë, kur e lëshoi mallkimin, nuk e pa të arsyeshme të gjykojë, as të dënojë krimet e shëmtuara islamike: vrasjen e dhjetëra të rinjve në Mançester, vrasjen e 30 koptëve në Egjipt, krimet e përdhunimet e organizatave terroriste islamike në Irak, Siri, Avganistan e Pakistan, por i mallkoi ata që i ka mbërthyer tmerri nga islami. Është fajtor viktima që e vuan sëmundjen, apo shkaktari i sëmundjes?
Tridhjetë vjet më parë pushteti i Serbisë, mediet e intelektualët luftënxitës nga Beogradi na akuzonin e mallkonin pse vuajmë nga serbofobia, ndërsa policia, ushtria e shërbimi i tyre i fshehtë vrisnin pa mëshirë shqiptarë të të gjitha moshave. Ishim ne fajtorë që vuanim nga frika e dhunës serbe, apo ishin fajtorë ata që e shkaktonin këtë dhunë?
Serbofobia u tregua frikë e arsyeshme e reagim i natyrshëm ndaj tërbimit serb në Gadishullin Ilirik. Shqiptarët, kroatët, boshnjakët e sllovenët më të drejtë vuanin nga serbofobia, sepse tmerret serbe i kishin përjetuara edhe më parë.  Bashkësisë ndërkombëtare iu desh kohë ta kapte këtë frikë dhe të na ndihmonte. Bisha serbe u vu në kafaz, nuk paraqet rrezik, por duhet të mbikëqyret.
Frika nga islami, -islamofobia, një tmerr tjetër që e ka mbërthyer jo vetëm Gadishullin Ilirik, por ankthi nga tmerret islamike po e le pa gjumë planetin. A duhet ta akuzojmë gadishullin tonë, kontinentin e botën pse vuajnë nga islamofobia, apo duhet të kërkojmë mekanizma që t’i kundërvihemi shkaktarit të kësaj murtaje në përmasa planetare?
Islami edhe në kohën më të re bëri tmerre të papara në shtetet arabe, vrau mijëra myslimanë e jo myslimanë në Siri, Irak, Avganistan, Pakistan, Jemen etj. Islamikët përdhunuan mijëra gra, duke i trajtuar skllave të seksit. Por islamofobia u bë makth e lëngatë për botën pas shkatërrimit të dy kullave binjake në Nju Jork, kur vdiqën mijëra amerikanë pa hak as hile. Vdiqën edhe  shumë shqiptarë. Islami po bëhet tmerr i shqiptarëve pas vitit 1999, kur u çliruam nga Serbia dhe e hoqëm qafe lëngatën e serbofobisë.
Krimet islamike janë bërë makth i qytetërimit, fobia më e madhe në planet. Është fajtor njerëzimi i sotëm që vuan nga islamofobia? Duhet t’i mbyllesh sytë para shpërthimit të bombave në stacione treni, në shëtitore e diskoteka, në grumbullime njerëzish, ku ka më së shumti fëmijë, gra e pleq. Janë fajtorë ata që vuajnë nga islamofobia, apo ata që po e ushqejnë islamofobinë?
Dikur edhe serbët na akuzonin pse vuajmë nga serbofobia, ndërsa na keqtrajtonin e vrisnin në çdo hap. Dhjetëra politikanë e publicistë shqipfolës villnin vrer kundër shqiptarëve që vuajmë nga serbofobia, ndërsa nuk merreshin me krimet serbe kundër nesh. Dhjetëra shqipfolës edhe sot na akuzojnë pse vuajmë nga islamobobia, ndërsa nuk duan ta lodhin kokën: kemi arsye apo jo të lëngojmë. Nuk  i dëgjova këta denoncues të dënonin krimet islamike. Përkundrazi, si papagaj e pllaka të prishura gramafoni e përsërisin me cinizëm: feja islame është fe e paqes!
Akuzën serbe për serbofobi e modifikoi kreu i BIK-ut në- islamofobi, ndërsa do të duhej të përcillte porosi paqe e pajtimi. Por nga kreu i BIK-ut vështirë pret mesazhe paqe e pajtimi, sepse besimtarët e tij shkuan në Siri, Irak, e Avganistan, ku bënë krime të shëmtuara. Po ata besimtarë që mësimet për vrasje e luftë fetare i morën nga  hoxhallarët , kërcënojnë qytetërimin. Nga foltoret e xhamive u mobilizuan ata që sot luftojnë a u vranë në Siri; në xhami u bë rekrutimi i tyre; nga xhamitë e BIK-ut dolën mallkimet e ndotësitë kundër historisë sonë kombëtare, personaliteteve e emrave më të kumbueshëm jo vetëm kombëtar; nga xhamitë u nxitën mos durimet fetare; në xhami u predikua lufta vëllavrasëse shqiptare.
Prandaj islamofobia nuk është sëmundje e shpifur nga kotësia, as pse qytetërimi perëndimor, pra edhe i shqiptarëve që i takojnë këtij qytetërimi, kanë nevojë për urrejtje. Islamofobia është sëmundje reale, që e mbërtheu njerëzimin, e ka kapluar si makth edhe Dardaninë e Shqipërinë. Këtë gjë e kanë të qartë edhe në kreun e BIK-ut, por duan ta akuzojnë tjetrin, para se ata t’i akuzon dikush, ashtu sikurse bënin serbët: sulmo para se të te sulmojnë.
Frika nga islami e servilizmi ndaj modës beduine i ka bërë njerëzit në Dardani, në Shqipëri e Maqedoni të urojnë ramazanin me pamje të beduinit në shkretëtirë, duke bërë iftar, që s’ ka ndodh kurrë më parë; frika e servilizmi puthadorë i ka çrregulluar një shtresë të shqiptarëve sa të gënjejnë familjarisht kinse agjërojnë, duke postuar foto të darkës së ramazanit, ndërsa gotën e rakisë nuk e heqin kurrë nga goja; frika e pasiguria ka ndikuar që të mos thonë çka ndjejnë, t’i shmangën opinioneve personale etj.
Islamofobia ka nis t’ua prish trurin e karakterin një shtrese servilësh, frikacakësh e të paqëndrueshmish. Ata që deri dje të akuzonin për armik të vëllazërim-bashkimit e urrejtës i serbeve, pra edhe serbofob, sot të akuzojnë për urrejtës ndaj islamit, ndaj turqve e arabëve. Armiku ndryshe s’ka se si sajohet. Ata duan të sajojnë armiq që t’i godasin.

NJË NDERIM I MERITUAR: PRESIDENTI NISHANI DEKORON ISH-SENATORIN BOB DOLE – Nga Frank Shkreli

Të shtunën në Uashington, Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Z. Bujar Nishani nderoi me dekoratën e lartë ish-senatorin republikan  të Shteteve të Bashkuara dhe mikun e madh të kombit shqiptar, Z. Robert Dole.

Senatori Dole, një burrë shteti amerikan me një përvojë të gjatë në politikën e mbrendshme dhe ndërkombëtare të Shteteve të Bashkuara dhe me vonë një mik i madh i shqiptarëve, ishte zgjedhur në Kongresin amerikan në vitin 1960 nga shteti Kansas dhe më pastaj në vitin 1968 u zgjodh senator nga i njëjti shtet.  Fillimisht, ai fitoi nam në politikën amerikane si Kryetar i Komisionit Kombëtar të Partisë Republikane, nga viti 1971-1972.   Në vitin 1976, Presidenti Xherald Ford e zgjedhë për nën-president të tij dhe në vitin 1984 Senatori Dole zgjidhet Udhëheqës i shumicës republikane në Senatin e Shteteve të Bashkuara, duke shënuar kështu mandatin më të gjatë në këtë detyrë, në historinë e kombit si udhëheqës republikan.  Ai dha dorëheqjen nga Senati duke iu përveshur fushatës për president të Shteteve të Bashkuara.  Pas humbjes ndaj kandidatit demokrat Bill Clinton ai tërhiqet nga politika, por fati e deshti që megjithse ishin kundërshtarë politikë, Bob Dole dhe Bill Clinton punuan së bashku në mbrojtje të të drejtave të shqiptarëve.

Në mirënjohje për veprimtarinë e tij në mbështetje të shqiptarëve, sidomos Kosovës, në një ceremoni të veçantë të shtunën në Uashington, Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Z. Bujar Nishani nderoi ish-Senatorin Dole me dekoratën më të lartë të vendit, “Dekoratën e Flamurit Kombëtar”, duke e cilësuar politikanin e njohur amerikan, si “përkrahsin e palëkundur të lirisë dhe Pavarësisë së Kosovës”.  Në portalin e Presidentit Nishani thuhet se kryetari I shtetoit shqiptar, gjëndej në Uashington në kuadër të një vizite pune, gjatë së cilës, “Në prani të Ambasadorëve të Shqipërisë dhe Kosovës, Zonjës së Parë Odeta Nishani e të ftuarve të nderuar shqiptarë dhe amerikanë, Kreu i Shtetit vlerësoi dhe çmoi me “Dekoratën e Flamurit Kombëtar” Senatorin Robert Joseph Dole me motivacionin:

“Me mirënjohje të thellë dhe vlerësim të lartë shtetëror ndaj kontributit të çmuar dhe ndihmesës thelbësore dhënë për promovimin dhe zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare, si dhe për lobimin në Senatin Amerikan në përkrahje të palëkundur të lirisë dhe Pavarësisë së Kosovës”.

Në fjalën e mbajtur me këtë rast, që përmbledhë shumë mirë veprimtarinë e Senatorit Dole, në mbështetje të të drejtave të shqiptarëve, Presidenti Nishani shprehu, kënaqësinë dhe privilegjin që me rastin e Ditës së Kujtesës së (Memorial Day) kur nderohen sakrificat dhe heronjtë, ka mundësinë: “Për të vlerësuar dhe nderuar kontributet e çmuara dhe mbështetjen thelbësore të mikut të madh të Shqipërisë dhe shqiptarëve, përkrahësit të palëkundur të çështjes sonë kombëtare dhe zgjidhjes së saj, Senatorit Robert (Bob) Dole.”

Në vijim Kreu i Shtetit e cilësoi “Senatorin Dole se ka qenë dhe mbetet një nga përkrahësit dhe politikëbërësit amerikanë më me influencë, që jo vetëm ka përkrahur qysh në fillim të viteve ’90-të, por ka ndihmuar zgjidhjen e çështjes shqiptare në Kosovë si dhe përparimin e proceseve demokratike në Shqipëri, duke ndikuar edhe në procesin e paqtimit, dialogut, mirëkuptimit, begatisë dhe orientimit euro-atlantik të mbarë rajonit të Ballkanit.”
“Ju ishit nga të parët që u përpoqët me vendosmëri, që përcaktuat vijën e kuqe të ndalimit të gjenocidit serb ndaj popullsisë civile e të pafajshme shqiptarë në Kosovë, duke lobuar fuqishëm në Senatin amerikan për fitimin e merituar të lirisë e më pas të Pavarësisë së shumëpritur të Kosovës”, i ka thënë Presidenti Nishani, Z. Dole.

“Për të gjitha këto kontribute, i nderuar Senator Dole, shqiptarët si komb, kudo që jetojnë, ju janë përjetësisht mirënjohës. Prandaj në emër edhe të qytetarëve shqiptarë, në cilësinë e Kreut të Shtetit dëshiroj t’ju përgëzoj, t’ju falënderoj nga zemra dhe t’ju akordoj dekoratën më të lartë e më të shenjtë për ne: atë të Flamurit tonë Kombëtar!”, ka deklaruar udhëheqsi shqiptar duke spikatur meritat e këtij burri të madh amerikan dhe mik i shqiptarëve.
Ju faleminderit dhe dëshiroj t’ju siguroj se ju dhe vepra juaj e paharrueshme do të mbeten përherë të gdhendura në kujtesën dhe mirënjohjen historike të kombit shqiptar!”- përfundoi fjalën e tij Presidenti Nishani.
Shumë i emocionuar, Senatori Dole – i cili kishte shërbyer  me vite edhe si Ambasador nderi i Presidentit historik të Kosovës në Uashington, Dr. Ibrahim Rugova dhe si përfaqsues i interesave të Kosovës në kryeqytetin amerikan — e falënderoi Presidentin Nishani për këtë vlerësim të lartë, duke kujtuar me nostalgji se, “kur kandidoi për President të Shteteve të Bashkuara në vitin 1996, është i sigurtë që mori votat e të gjithë shqiptaro-amerikanëve”.
Komuniteti shqiptaro-amerikan është i vetdijshëm se në rolin e tij si ambasador nderi i Presidentit Rugova në Uashington, Senatori Dole,  ka luajtur rol të veçantë për të mobilizuar Kongresin dhe administratat amerikane, republikane dhe demokrate, në favor të Kosovës. Zoti Dole  citohet nga Zëri i Amerikës të ketë thënë gjatë ceremonisë se “Ushqente dashuri të veçantë për shqiptarët dhe e priti me emocion nderin që iu bë”.
Pas largimit nga Senati, Z. Bob Dole ka shërbyer në detyra të larta në jetën private dhe është nderuar me një numër dekoratash kombëtare dhe ndërkombëtare.  Në vitin 2005, kur shërbeja si Drejtor Ekzekutiv i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan,(KKSHA) vendosëm që Senatorin Dole ta dekoronim me çmimin e rëndësishëm, “Hands of Hope”, “Duartë e Shpresës”, së bashku me Dr. Elez Biberaj, të cilit iu dorëzua dekorata për “Arritje Jetësore”.  Dekoratën e KKSHA-së ia dorëzoi Senatorit Dole, aktivisti i dalluar i komunitetit shqiptaro-amerikan dhe mbështetës i fortë i Senatorit Dole për dekada, Z. Xhim Xhema, për angazhimin e tij ndaj idealeve që rrjedhin nga të drejtat e pandryshueshme dhe sovrane të individit dhe të cilat duhet të jenë pjesë e njl shoqërie që qeveriset dhe drejtohet nga idealet e një demorkacie të stilit amerikan.

Me këtë rast të dekorimit të tij nga udhëheqsi më i lartë i shtetit shqiptar, falendëroj Senatorin Dole edhe për ndihmën dhe këshillat që ai dhe bashkpuntorët e tij më kanë dhënë mua personalisht dhe KKSHA-së gjatë periudhës që kam shërbyer si Drejtor Ekzekutiv i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan.  Zyra e tij ishte gjithmonë e hapur për ne.  Për këtë i jam shumë mirënjohës Senatorit Dole dhe bashkpuntorëve të tij të ngushtë.  Njëkohsisht i shprehi edhe falënderimet edhe Presidentit Bujar Nishani për dekorimin e këtij miku të madh të kombit shqiptar, shumë të merituar, si mbështetës dhe luftëtar për të drejtat e shqiptarëve kudo.

Foto nga portal i Presidentit të Shqipërisë

 

Me Senatorin Robert Dole në darkën me rastin e dekorimit të Senatorit nga Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Amerikan, 2005


Duke paraqitur miqët e nderit në darkën e dekorimit të  Senatorit Dole dhe Dr. Biberaj nga Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Ameirkan, Nju Jork, 2005

Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat Nga Elida Buçpapaj

Po shikoj se në rrjetin social ka nisur një garë hipokrizie, në mbrojtje të atyre që i ka hequr nga lista Lulzim Basha. Janë fokusuar tek Jozefina Topalli dhe Majlinda Bregu.

Bile ka nga ata syresh që kërcënojnë, “ta shikoni tani se çfarë do të ngjasë”!

Kërcënimet e të gjitha llojeve mbajnë erë shëmtim !

Nuk ka asnjë arsye që nxjerrja nga lista e këtyre dy zonjave të shkaktojë tronditje në politikën shqiptare, aq më tepër në popull.

Sepse edhe këto dy zonja janë në përbërje të klasës politike që është shkaktarja e kësaj gjendjeje të rëndë ku ndodhet Shqipëria!

Asnjë politikan në Shqipëri nuk mund të krenohet me veten e tij, sepse të gjithë sa kanë hyrë apo kanë dalë nga listat e deputetëve, nuk i janë nënshtruar asnjë lloj gare demokratike sikur ndodh në Perëndim. Aty i ka përfshirë Njëshi. Shkurt, Jozefina, sikur Majlinda apo edhe vetë Lulzim Basha, janë prurje direkte të Sali Berishës!

Tani Lulzim Basha bën listë njëlloj si Berisha, me të njëjtin standard, por të personalizuar me emrin e tij, me guston dhe shijen e tij.

E njëjta histori ndodh edhe me partitë e tjera. Sipas modelit të PPSH. Edi Rama është një lloj sulltani. Lulzim Basha nuk e ka ende këtë format se deri tani sulltan ka qenë Sali Berisha.

Unë po ju kujtoj zgjedhjet e vitit 2005, kur PD la jashtë parlamentit Mandelën e Ballkanit Pjetër Arbnorin.

Merreni me mend Pjetër Arbnorin e  nxorrën jashtë liste dhe në vend të tij futën Ilir Rusmajlin, të birin e një ish presekutori të PPSH!

Pjetër Arbnorit i premtuan se do ta emëronin Ambasador në Vatikan. Dhe e mashtruan!

Këto janë bëmat e PD! Dhe askush nga PD nuk protestoi!

Por ajo që përbën shqetësim, është se PD po hyn në zgjedhje pa katharsis! Po hyn si parti motër me PS dhe LSI!

Nëse PD është A, LSI – B dhe PS -C, atëherë nga marrëdhëniet tranzitive, do të rrjedhë barazimi, që kur A=B dhe B=C, edhe A=C.

Ky është realiteti. Marrëveshja ?! U bë në të mirë të kupolës! Të kësaj klase politike, pjesë e së cilës janë edhe këto dy zonjat.

Dhe drama kombëtare është se në vend që të merren me kauzat, merren me listat!

Sot fansat janë çmendur nga padrejtësia që paska bërë Lulzim Basha, duke i përjashtuar dy zonjat nga lista e tij!

Sepse listat janë bërë si prona private, në vendin, ku politika shqiptare e ka shkatërruar me themel nocionin e pronës private!

Mos e mallëngjeni Edi Ramën! Se është i njohur si mbështetës i mirë i grave!

Kur lanë jashtë liste Pjetër Arbnorin, kontributi dhe sakrificat e të cilit as që nuk mund të krahasohen kurrë me kontributin e këtyre dy zonjave, mos u revoltoni kot, hiqni dorë nga servilizmi, merreni shtruar dhe filloni e bëni analiza!

Sepse në këtë pikë është katandisur PD!

A mund të ndryshojë kështu PD, duke ndryshuar njëshin dhe ky duke përjashtuar oponentët dhe rivalët?

Jo, deri kur listat të përpilohen nga njëshi dhe kodi zgjedhor të jetë ky që është, sikur të ketë dalë nga guzhina e partisë të punës të Shqipërisë!

Po ju, popull shqiptar, a e keni dëgjuar ndonjëherë që Jozefina Topalli apo Majlinda Bregu të dalin publikisht sikur i kemi parë tash së fundmi, proVetingut dhe kundër bojkotit, unë isha dakord me të dyja në këto dy pika, në mbrojtje të zgjedhjeve të lira, për një kod të ri dhe një sistem zgjedhor demokratik, ku të valorizohet vota e shqiptarit?!

Jo! Asnjëherë!

Veç i kemi parë që e kanë konkuruar njëra-tjetrën në parada mode, sharmante, shik, të kolme, elegante, të kuruara në sallone bukurie!

Po kujt i hyn në punë kjo!

Sepse edhe atyre dikur u vjen rradha nga njëshi që i nxjerr nga lista, sikur edhe i futi në lista!

Njëshi është njësh. Është diktator!

Destruktiviteti emocional i turmave është mjeran sepse nuk proteston kundër fenomenit që e ka shkatërruar sistemin në Shqipëri, por e personalizon fenomentin me emrin e Lulzim Bashës, që i nxori ato dy zonjat nga lista!

 

 

Komunikimi i kryepolitikanit me njerëzit e thjeshtë kërkon art – Nga Prof. dr. Eshref Ymeri

Fyerjet janë të palejueshme në gojën e një kryepolitikani

Praktika jetësore vërteton në çdo rast se gjatë një konflikti të një politikani me një njeri të thjeshtë, soditësit e paanshëm janë të prirur të pranojnë se të drejtë ka ai që është i vetëpërmbajtur, që ruan gjakftohtësinë dhe arrogancës nuk i përgjigjet me arrogancë. Për pasojë, mirësjellja bën që njeriu jo vetëm të fitojë simpatinë e njerëzve të edukuar, por edhe të ruajë ndjenjën e dinjitetit personal. Gjatë një debati apo konflikti politik, mirësjellja shërben si mjet për të mbrojtur të drejtën tënde.
Si krijues i traditës së komunikimit të kryepolitikanit me popullin e vet, me ndihmën e mjeteve të informimit masiv, mund të konsiderohet presidenti amerikan Franklin Ruzvelt (Franklin Roosevelt – 1882-1945). Në histori janë skalitur të ashtuquajturat “fireside chats” (biseda pranë oxhakut), të cilat ai i pati zhvilluar me popullin e vet përmes valëve të radios gjatë 11 vjetëve – nga viti 1933 deri në vitin 1944. Një praktikë të tillë ai e pati provuar për herë të parë kur po kandidonte për postin e guvernatorit të Nju Jorkut. Kjo mënyrë komunikimi rezultoi mjaft e dobishme. Duke iu përgjigjur pyetjeve për çështje nga më të mprehtat që shtroheshin në letrat e lexuesve, kandidati grumbulloi shumë pikë në garën parazgjedhore.
Kur Ruzvelti u zgjodh president dhe hyri në Shtëpinë e Bardhë, mjetet e informimit masiv shpërthyen me tërë kapacitetin e tyre, në mënyrë që idetë e tij t’i përcillnin deri te amerikanët e thjeshtë. Por rezultoi se “bisedat pranë oxhakut” paskëshin qenë më të kapshme. Me një mënyrë të foluri të çlirët, të qetë dhe të kuptueshme, presidenti, përmes valëve të radios, pati shpjeguar arsyet e ndryshimeve të ndodhura, duke përgënjeshtruar thashethemet dhe duke larguar frikën. Monologu vazhdonte nga 15 deri në 45 minuta. Shpjegimet e veta presidenti i shoqëronte shpeshherë me shaka të këndshme, duke zgjedhur fjalë nga më të thjeshtat, në mënyrë që mendimi i tij të arrinte deri poshtë, te të gjitha shtresat e shoqërisë amerikane. Edhe vetë presidenti e kishte për zemër një format të tillë komunikimi, i cili i krijonte mundësinë të fliste më lirshëm, duke shmangur me këtë rast domosdoshmërinë e kontaktit personalisht me njerëzit, çka për të, si kryepolitikan i sëmurë me poliomieilit, ishte jo pak e rëndësishme. Përfundimisht, Ruzvelti arriti të hynte konkretisht në shtëpinë e çdo amerikani, duke iu krijuar njerëzve ndjesinë se ata ishin duke marrë pjesë në marrjen e vendimeve që ushtronin ndikim mbi jetën e vendit.
Duhe u ndalur në praktikën e komunikimit të Kryeministrit Rama me njerëzit në mbarë vendin, njeriu i thjeshtë nuk mund të rri pa përsiatur. Kryeministri shpesh përdor ironinë, i shpotit njerëzit e thjeshtë. Madje herë-herë arrin deri aty, saqë të krijojë skena që përbëjnë subjekt për humoristët tanë të talentuar. Në një rast, atij qytetarit nga fshati Cakran të Mallakastrës i kërkonte me këmbëngulje që, nga mikrofoni, t’i drejtohej kryetarit të opozitës Lulëzim Basha të pranonte të uleshin në dialog. Ky ishte një qëndrim i hapur ironik, për të mos thënë tallës, ndaj kryetarit të opozitës në një mjedis njerëzish të thjeshtë, në praninë e të cilëve Rama po e vinte në pozitë të vështirë qytetarin e çiltër të atij fshati.
Po më mirë le të flasim me gjuhën e fakteve, se si Kryeministri Rama komunikon me njerëzit e thjeshtë gjatë fushatave zgjedhore. Nëse e quan të arsyeshme, le të nxjerrë mësime nga ato mënyra të papranueshme që ka praktikuar në fushatat e kaluara zgjedhore dhe të mundohet të mësojë nga arti i komunikimit të Presidentit Ruzvelt me shtresat e gjera të popullit amerikan.
Ja çfarë shkruan nga Nju Jorku një publicist i  mirënjohur shqiptar:
“Kryeministri ynë i “nderuar” thotë për kryetarin e opozitës se “kastravec hyri e kastravec doli”. Në Pogradec ai i “gajasi” njerëzit kur iu tha se po të ishte gjallë Lazgushi do t’i lëshonte qenin kandidatit të opozitës. Refren i përbashkët i disa prezantimeve të tij ka qënë se po të votojnë për opozitën, do e kenë të vështirë, në mos të pamundur, të marrin fondet e nevojshme për zhvillimin e bashkive. Po të mos e kisha dëgjuar me veshët e mi, nuk do ta besoja kurrë një deklaratë të tillë që jo vetëm nuk ka asgjë të përbashkët me lirinë e demokracinë, por më duket dhe kriminale, se t’i heqësh ndihmat një bashkie, do të thotë të mos i krijosh mundësi asaj për të hapur vende pune, pra, t’u heqësh njerëzve kafshatën e gojës. Një Zot e di se si ia lejon vetes kryeqeveritari ynë të lëshojë lart e poshtë deklarata të tilla dhe si mund të heshtin ata që e dëgjojnë e i shkojnë pas?! Në takime të tjera ai ka pohuar se “kandidatët janë burra të mirë, por nuk bëjnë për të drejtuar bashkinë dhe se atij i vjen keq që nuk ka ndonjë motër t’ua japë për grua.” Do të kalojnë vitet dhe deklarata të tilla do të përbëjnë fondin e artë të barcoletave politike, se dhe muhabete kafenesh të ishin, do dukeshin bajate, të tepruara e pa pikë humori. S’ka si   mos të të vijë keq për ata që e dëgjojnë që janë të detyruar të qeshin të sforcuar, se, në të kundërtën, mund të kishin pasoja” (Citohet sipas: Andon Dede. “Shansi i humbur i zgjedhjeve lokale”. Marrë nga faqja e internetit e gazetës “Dielli”. 05 qershor 2015).
Vazhdojmë me një tjetër publicist, pedagog në Universitetin e Tiranës:
“Kam qenë në mëdyshje këto ditë fushate nëse do të paraqitesha apo jo më 21 qershor në qendrën e votimit. Për kë të votosh?… Por ja që mes këtyre dyshimeve, të vjen papritur një mesazh përmes ekranit të televizionit nga Kryeministri Edi Rama dhe mesazhi është ky:
“Kush voton opozitën, është budalla dhe PD po bën një fushatë për të mbledhur budallenj. Gratë e demokratëve të ndahen nga burrat e tyre budallenj, të bëhen të zgjuara, domethënë socialiste. Opozita është destruktive. Nëse votoni kandidatët e djathtë, qytetet dhe fshatrat tuaja nuk do të marrin asnjë investim nga qeveria. Ka dalë një diversant me emrin Dritan Memushi në Tepelenë që po u kërkon votat. Asnjë votë për atë”.
Dhe pasi i ka fërkuar krahët Tërmetit, duke e inkurajuar për “fitoren e tij publiçitare”, i sulet Përmetit dhe kandidatit të tij dhe pas Përmetit qyteteve të tjera për fitoren plebishitare” (Citohet sipas: Mark Marku. “Unë jam “budalla””. Marrë nga faqja e internetit e gazetës “Panorama”. 15 qershor 2015).
Rama në Shënkoll: “Budallallëk të mendosh t’i japësh votën PD-së” (Citohet sipas faqes së internetit “Sot News”. 03 qershor 2015).
Kandidatin e Partisë Demokratike për kryetar bashkie në Tepelenë, Kryeministri Rama na e quakej “diversant”! Pra, sipas këndvështrimit të tij, ai na qenkej “armik”! Ky ishte njw “kontribut i shquar” i kryeministrit të vendit për mbjelljen e përçarjes në radhët e votuesve në atë fushatë zgjedhore. Thirrja e tij “asnjë votë për atë”, të kujtonte thirrjet e komunistëve shqiptarë në fushatën zgjedhore për zgjedhjet e 02 dhjetorit të vitit 1945.
Domethënë, Kryeministri Rama, gjatë fushatës zgjedhore, nisur nga leksiku që përdor, kërkon t’i përzërë demokratët nga realiteti shqiptar, a thua se ai nuk është kryeministër në shërbim të mbarë popullit shqiptar. Unë jam i bindur se në radhët e Partisë Socialiste ka mjaft intelektualë të kultivuar, të cilët kanë një tjetër këndvështrim për mënyrën e komunikimit me njerëzit e thjeshtë, që dinë ta çmojnë lart etikën e bashkëbisedimit me ta, ashtu si Presidenti Ruzvelt dinte të komunikonte me aq thjeshtësi dhe ngrohtësi me mbarë popullin amerikan.
Por, me sa duket, Kryeministri Rama, përsëri, edhe në këtë fushatë zgjedhore, do të vazhdojë po me të njëjtën mënyrë komunikimi me njerëzit e thjeshtë, duke e paraqitur opozitën si një “gogol”, prej të cilit votuesit duhet të ruhen si djalli prej vetëtimës: të mos ia japin votën, të gjitha votat ata t’ia japin vetëm partisë socialiste. Mënyra tradicionale e tij në qëndrimin ndaj opozitës, si ndaj një “armiku”, doli në pah shumë mirë edhe gjatë një takimi që ai pati para pak ditësh me fermerët në Korçë, ku deklaroi:
“Nëse ata që dolën nga çadra rifuten në zyra, bëhet çadër gjithë shteti prapë nga e para, edhe çadër që na zë brenda të gjithëve, siç na zuri në 97-ën…” (Citohet sipas: “Ora News – Rama: Nëse çadra vjen në pushtet, na zë brenda të gjithëve, si në 1997”. Faqja e internetit “Lapsi Lajme”. 20 maj 2017).  Pra, ata që na qenkan në gjendje për ta shpëtuar Shqipërinë nga katastrofa e 97-ës, na qenkan “vetëm” Partia Socialiste dhe “vetëm” Kryeministri Rama!
Qytetarët e Republikës së Shqipërisë, gjatë zhvillimit të fushatave zgjedhore, kanë dëshirë të dëgjojnë se si partitë politike i shpalosin programet e tyre ekonomike, se si ato e zhvillojnë garën, duke treguar me fakte përparësitë e programeve të tyre. Pikërisht gjatë atyre fushatave ata kanë dëshirë të dëgjojnë nga politikanët, por sidomos nga kryepolitikanët, që t’u drejtohen zgjedhësve për të gjykuar se cili program është më i miri, se cili program siguron punësimin e njerëzve, ndihmon shtresat në nevojë, ngre pensionet dhe pagat e punonjësve të administratës shtetërore dhe, përgjithësisht, luan një rol të dorës së parë në ngritjen e nivelit të përgjithshëm të jetesës, siç veprohet në vendet perëndimore, me demokraci të konsoliduar. Por kryepolitikanët tanë, deri tani, nuk u janë drejtuar asnjëherë me pyetje të tilla shtresave të gjera të popullit, në mënyrë që ato të zgjedhin programin më të parapëlqyer. Përkundrazi, politikanët përgjithësisht dhe kryepolitikanët veçanërisht, gjatë fushatave zgjedhore përdorin gjuhën e konfliktit ndaj kundërshtarit politik, kanë qejf ironinë, sharjet, shpotitë, talljet, çka ndikon negativisht te njerëzit e thjeshtë, duke nxitur urrejtjen dhe përçarjen, të cilën e kemi të trashëguar që nga kohët e kryehershme. Do të ishte mirë që kryepolitikanët, gjatë kësaj fushate zgjedhore që fillon sot, të mundohen të shpalosin artin e tyre në komunikimin me zgjedhësit e vet, duke respektuar me kulturë qytetare kundërshtarin politik. Kjo duhet theksuar në respekt të qytetarëve të thjeshtë, paçka se leksiku i vrazhdë që ata do të përdorin kundër njëri-tjetrit gjatë kësa fushate, do të jetë thjesht sa për sy e faqe, se aleanca e tyre e fshehtë është e thellë. Ajo aleancë u çimentua me ndryshimin e Nenit 449 të Kodit të Procedurës Penale për Amnistinë që aprovoi Kuvendi para do kohësh, sipas të cilit të gjithë politikanët pajisen me një mburojë të fuqishme kundër Reformës në Drejtësi dhe tërë bëmave të tyre korruptive u vihet një gur i rëndë përsipër. Ndryshimi i atij Neni  pasqyron talljen më shembullore të klasës politike me popullin shqiptar gjatë kësaj periudhe të pluralizmit. Sipas atij Neni të ndryshuar, politikanët na paskan qenë “qelibar” gjatë periudhës në fjalë, kurse mëkatarë, siç thotë Kryeministri Rama, na qenkan vetëm gjykatësit dhe prokurorët, mbi të cilët dashka të bjerë “dajaku” i Reformës në Drejtësi! Kësisoj dolën parashikimet që pata bërë gati një vit e gjysmë më parë në artikullin me titull “Reforma në Drejtësi: do të mbarset mali dhe do të pjellë një mi”, të cilin e pata botuar në internet më 28 janar 2016.
Ajo që i ka lënë një shije të keqe çdokujt që e ka të shenjtë dinjitetin personal, është fyerja e rëndë që Kryeministri Rama i bëri ditën për drekë Kryetares së Bashkisë së Shkodrës, zonjës së nderuar Voltana Ademi, gjatë vizitës që bëri në Shkodër, për t’u takuar me të rinj që votojnë për herë të parë. Në takimin me të rinjtë, zoti Rama, ndër të tjera, deklaroi:
“Unë kam qenë kryetar bashkie. Voltanën nuk e merrja as për magaziniere. Por nuk ka rëndësi, rëndësi ka që këtu që prej 27 vitesh PD qeveris Shkodrën dhe prej 27 vitesh merr besimin e shumicës së shkodranëve, si një besim i dhënë gratis. Si një besim që vazhdon të luftojë me fantazmën e komunizmit dhe me një dasi që e mban hapur, për të mbajtur pushtetin mbi Shkodrën. Ne kemi dashur të bëjmë shumë më tepër për Shkodrën, por nuk e bëmë dot” (Citohet sipas: “Rama: Voltana Ademin nuk e merrja as për magaziniere”. Faqja e internetit “Illyria”. 15 maj 2016).
Si është e mundur që Kryeministri Rama të kuturisë të fyejë kaq rëndë një personalitet të qarkut të Shkodrës, e cila është zgjedhur kryetare bashkie me votën e zgjedhësve të Partisë Demokratike. A e kupton Kryeministri Rama që me fyerjen që i ka bërë zonjës Voltana Ademi, ka fyer rëndë, së pari, familjen e saj, si prindërit, bashkëshortin, fëmijët, vëllëzërit, motrat, gjithë njerëzit e farefisit dhe mandej ka fyer po kaq rëndë mbarë zgjedhësit shkodranë, të cilët e kanë votuar për postin që ajo mban? Një fyerje e tillë dëshmon se Kryeministri Rama ushqen mllef jo vetëm kundër zonjës Voltana, por edhe kundër alternativës së djathtë, kundër masës së madhe të zgjedhësve të qytetit të Shkodrës. Dhe kjo është shumë e rëndë. Me sa duket, ai qenka në mëri të thellë me shumicën e zgjedhësve shkodranë, të cilët gjatë gjithë periudhës së pluralizmit që po përjetojmë, kanë votuar gjithmonë për alternativën e djathtë. Kryeministri shpreh zemërimin e vet, duke u justifikuar se po të kishte qenë kryetar bashkie një përfaqësues i alternativës së majtë, Shkodra do të qe zhvilluar “më shumë”. Por harron se në fushatën zgjedhore për zgjedhjet vendore të vitit 2015, siç e theksojnë dy publicistët e sipërcituar, ai nuk do t’u jepte absolutisht fonde atyre njësive vendore që do të votonin për Partinë Demokratike. Pra, e ka pranuar me gojën e vet se ai qenka kryeministër vetëm për zgjedhësit socialistë, kurse për “budallenjtë demokratë”, nuk do t’i bëhej vonë fare. Thënë më shkoqur, Kryeministri Rama është vetëm për një sistem njëpartiak ose njëngjyrësh në Shqipëri, çka do të thotë neokomunizëm apo enverizëm i kulluar në kushtet e pluralizmit. Ai duhet të bindet një herë e mirë se qeverisja e tij katërvjeçare është shoqëruar me shumë probleme shqetësuese për qytetarët shqiptarë. Dëshmia më e qartë e qeverisjes së tij problematike, është largimi i dhjetra mijëra qytetarëve drejt Evropës Perëndimore gjatë këtyre katër vjetëve. Prandaj ai le të lexojë me kujdes një material interesant, të botuar në internet, me autore zonjën Elona Bedalli: “Të gjithë duan të ikin. Flet prof. Lekë Sokoli, sociolog: Shqiptarët po ikin nga cilësia e keqe e lirisë…” (Faqja e internetit e revistës “Monitor”. 21 nëntor 2015).
Gjithçka që u citua më lart, janë fyerje të pastra në adresë të njerëzve të thjeshtë. Por fyerjet e një kryepolitikani janë të palejueshme, madje edhe ndaj atyre që meritojnë një vlerësim negativ. Fyerjet, gjithsesi, sipas Zhan-Zhak Rusoit (Jean-Jacques Rousseau – 1712-1778), janë argumente të atyre që nuk kanë të drejtë. Është interesante të dihet se çfarë ka ndier, çfarë ka përjetuar Kryeministri Rama pas fyerjes publike që i bëri zonjës Voltana Ademi, me prejardhje nga një familje e nderuar shkodrane, e përndjekur dhe e shpronësuar gjatë viteve të diktaturës enveriste, një zonjë me personalitet, e cila, para zgjedhjes në postin e Kryetares së Bashkisë, ka punuar pedagoge në Universitetin e Shkodrës, ku ka dhënë lëndën e informatikës.
Filozofi, piktori, poeti dhe shkrimtari libanezo-amerikan Halil Xhibran  (Khalil Gibran – 1883-1931), i vlerësuar si një shkrimtar dhe filozof i shquar arab i shek. XX, thotë:
“Është shumë e vështirë ta detyrosh veten të flasësh. Ca më vështirë është ta detyrosh veten të heshtësh. Edhe më e vështirë është ta detyrosh veten të mendosh. Por ama shumë më e vështirë është ta detyrosh veten të ndiesh”.
Një tjetër kryepolitikan, por tashmë i opozitës, zotëria Lulëzim Basha, ka fyer rëndë besimtarët katolikë me mënyrën se si është shprehur për gazetën austriake “Der Standard”. Ai ka deklaruar:
“95 për qind e personave me origjinë kriminale që qëndrojnë në parlament dhe 70 për qind në komuna, janë katolikë nga veriu i Shqipërisë” (Citohet sipas: Frank Shkreli. “Lulzim Basha: Fajin e kanë “katolikët e Veriut”. Faqja e internetit “Tribuna Shqiptare”. 15 maj 2017).
Pas kësaj deklarate të papeshuar të kryepolitikanit të opozitës, njeriu i thjeshtë rri e vret mendjen: njerëz me origjinë kriminale në parlament apo në komuna, na qenkan të besimit katolik, pra, kjo fe na përfaqësuaka truallin ku lindin elementë të tillë!!!
Një deklaratë e tillë e pamenduar, me tone provincialiste, jo vetëm që ka fyer rëndë mbarë shqiptarët e besimit katolik, por edhe ka rrezikuar për mbjelljen e farës së përçarjes fetare në vendin tonë. Dihet mirë nga të gjithë që katolicizmi në Shqipëri ka qenë vatër e shquar e shqiptarisë, ka qenë vatër e ndritur e nacionalizmit shqiptar. Dhe kryevatrani i nacionalizmit mes katolikëve shqiptarë, ka qenë Atë Gjegj Fishta, i ndjekur nga përfaqësues të tjerë të kësaj feje, si Ndre Mjeda, Luigj Gurakuqi, Atë Anton Harapi, Atë Gjon Shllaku, Atë Zef Pllumi, Atë Pjetër Mëshkalla dhe shumë e shumë të tjerë, mes të cilëve 140 klerikë ranë pre e diktaturës së egër që instaloi krimineli Enver Hoxha, si zbatues i zellshëm i platformës shoviniste sebomadhe. Ajo platformë kriminale synonte shfarosjen e lules së katolicizmit shqiptar, i cili ishte në pararojë të mbrojtjes së interesave tona kombëtare nga serbosllavizmi.
Deklarata e sipërcituar e Lulëzim Bashës me siguri që ka qenë thjesht punë ngutjeje ose, në vrull e sipër, shkarje pa dashje në vorbullën e fjalëve të pamenduara, të shoqëruara me tone provincialiste që nuk i shkojnë aspak për shtat një intelektuali të formuar në mjediset e kulturës perëndimore, një deklaratë kjo po aq e nxituar, si ato pesë shakatë e tij entuziaste, të cilat, në faqen e internetit “Lapsi Lajme” të datës 19 maj 2017, janë vlerësuar gabimisht si “5 gënjeshtrat e mëdha të Bashës në Çadër”, apo si ajo kryeshakaja që lëshoi po nga Çadra, kur tha se “paratë e “oligarkëve dhe politikanëve” të korruptuar do t’i nxjerrë nga bankat dhe do t’ua ndajë shqiptarëve”!!! (Citohet sipas: “Basha: Marrim paratë e oligarkëve dhe ua japim shqiptarëve”. Faqja e internetit e gazetës “Bota Sot”. 09 maj 2017).
Poeti dhe kulturologu anglez Metju Arnold (Matthew Arnold – 1822-1888), njëri nga studiuesit letrarë dhe eseistët më me autoritet të periudhës viktoriane, ka lënë një thënie të shkëlqyer për breznitë pasardhëse:
“Toni provincialist… nuk u drejtohet frymës dhe intelektit, por gjakut dhe ndjenjave…”.
Santa Barbara, Kaliforni
25 maj 2017

MOS BOJKOTONI, SHKONI NË VOTIME POR VOTONI DËSHMORËT DHE HERONJTË E KOMBIT – Nga Mrsc Besim DERVISHI

“…Shqipëria nuk është vetëm ajo që duket, por edhe ajo që s’duket, ashtu si shqiptarët nuk janë vetëm ajo popullsi që jeton aktualisht, por edhe breza të tërë që prej kohësh janë nën tokë.”

/ ISMAIL KADARE/

Ishte Nëntori i vitit 2007. Në Kosovë zhvillohej raundi i dytë i zgjedhjeve lokale. Përplasja ishte e fortë sidomos në Prishtinë midis Isa Mustafës kanditat nga LDK, dhe kanditatit  Fatmir Limajt nga  PDK.  Ato ditë ndodhesha ne Prishtinë  dhe isha vëzhgues në këto zgjedhje. Qëndrat e votimit  të cilat na ishin cakuar ndodheshin  tek Fakulteti Juridik   dhe ai   Ekonomik. Votimet nisën të qeta. Qytetarët vinin veç  e veç , votonin dhe largoheshin. Megjithatë jashtë qëndrave të votimit nga bisedat me ata vihej re nje zhgënjim për politikën. Aty nga ora 15.00 ndodhesha në një qendër votimi në Fakultetin Juridik kur  një djal i ri rreth tridhjetë vjeç  hyri me vrull  duke turfulluar. I hodhi një shikim revoltues komisionit te votimit, rrëmbeu një fletë votimi dhe hyri në dhomën e fshehtë. Pasi kreu formalitetet në dhomë, votoi dhe kur po dilte nga qëndra e votimit  vuri re se antarët e komisionit po e shihnin të gjithë me nje vështrim të çudiçëm. Aty ai nuk duroi dotë më dhe ju drejtua komisionit me zë të lartë:
– “Çfarë keni  që më shikoni, mashtruesa. Për Isa Boletinin votova. Ai e meriton dhe ka dhënë për Kosovën dhe Shqipërinë më shumë se politikanët tanë të korruptuar.”

Pastaj përplasi derën dhe u largua. Në qëndrën e votimit ra një heshtje varri. Askush nuk foli. Kur votimi u mbyll dhe filloj numërimi i votave, unë shkova   qëllimisht tek   ajo qëndër votimi sepse  lëvizja edhe nëpër qëndra të tjera.  Isa Boletini edhe i vdekur e kishte marrë një votë. Sigurishtw komisioni e shpalli votën të pavlefshme, por mesazhi ishte dhënë. Ajo votë kishte vlerë më shumë se të  gjitha kutit  e votimit të marra së bashku.  A do ishte e udhës që të protestohej në këtë form edhe në Shqipëri? Egziston një zhgënjim shumë i madh. Partitë e korruptuara politike janë marrë vesh për sisteme zgjedhore ku penalizohet njeriu i ndershëm dhe  idealistw. Sisteme të tilla zgjedhore nuk ofrojnë mundësin e kantidimit të njëriut me vlera, për emërimet e  çdo kantidati vendos kryetari i partisë. Emigrantët janë të përjashtuar nga e drejta e votës. Politika ka zbatuar të ashtëquajturin “Segrekacion Politiko- Intelektual”. Kundërshtarët e sistemit ajo i ka veçuar, pastaj sulmuar, njollosur, denigruar dhe në fund eleminuar politikishtë. Shumica e tyre ose kanë ngelur të pafuqishëm dhe  kanë zgjedhur heshtjen, ose janë larguar nga Shqipëria. Ndaj unë kamë një lutje shkoni në votime, mos bojkotoni. Por votoni për ata që kanë bërë më shumë për Shqipërin. Votoni për Rilindasit e viteve 1800, Naim, Sami dhe Avdyl Frashërin. Votoni për Pashko Vasën, Votoni për Jani Vreton, Kostandin Kristoforidhin, Papa Kristo Negovanin, Avni Rustemin.  Votoni per Ismail Qemalin, Isa Boletinin, Hasan Prishtinën, Luigj Gurakuqin. Votoni për  Fan Nolin, Mujo Ulqinakun, Vasil Laçin. Votoni për Dëshmorët dhe Heronjtë e Luftës. Dikush mund të thotë se ky veprim është shumë idealist dhe utopik. Por le të jetë kjo një form proteste ndaj kësaj klase politike. Kadare ka thënë:

“Shqipëria nuk është vetëm ajo që duket, por edhe ajo që s’duket, ashtu si shqiptarët nuk janë vetëm ajo popullsi që jeton aktualisht, por edhe breza të tërë që prej kohësh janë nën tokë.”

Lubonja, Rakipi, Bushati si tre tigra prej letre përballë Monikës! Nga Elida Buçpapaj

Në emisionin e Ylli Rakipit “Të paekspozuarit” opinionit i panë sytë diçka të paimagjinueshme.

Ju do të pyesni, pse çfarë kishte imagjinuar këtij i thënçin opinion publik?

Po kishte imagjinuar të paktën, që tre gazetarët me eksperiencë, ta vinin Monika Kryemadhin me shpatulla për muri.

Që midis të intervistuarës dhe tre intervistuesave të plaste lufta, treshja të shigjetonte, ndërsa pala tjetër e nervozuar të reagonte egërsisht. Bile ka raste, kur debati bëhet shumë i ashpër, mund të ndodhte që e intervistuara, në shenjë proteste, t’ia fuste me shpullë kë të kishte më afër dhe pastaj e indinjuar ta linte studion televizive.

Sepse formati i emisionit është i tillë, një lloj hard talk, dmth bisedë e vështirë, me kthesa të papritura 180 gradëshe, kur pyetjet do të bëheshin për pasuritë, për shembull, pika e dobët e politikanëve shqiptarë, pastaj me të përpjeta e tatëpjeta, që të intervistuarës, dmth Monës, t’i vjen mendja vërdallë dhe t’i dukej vetja sikur treshja ta kishte futur në një tunel pa dalje dhe prapë se prapë nuk kish alternativë, por duhej t’i përgjigjej pyetjeve.

Kështu duhej të ndodhte me Monika Kryemadhin, që Ylli Rakipi, Fatos Lubonja dhe Andi Bushati t’i dukeshin asaj si tigra të mbyllur në kafaz të gatshëm për ta shyqer prenë e rradhës!

Por, opinioni pësoi zhgënjimin e rradhës.

Sepse Monika Kryemadhi, këta tigra të paushqyer për ditë të tëra, sikur të ishte vetë Çirçja, nuk i preku jo me shkopin magjik, por vetëm duke iu hedhur nga një vështrim, dhe treshen që kishte përballë, e shnderoi dhe e shndërroi jo në derra, por në tre qingja, naivë dhe të pafajshëm, që rrinin urtë e butë tamam sipas atij proverbit se tre qingja të butë pinë shumë nëna. Dhe njëra prej tyre është delja Monikë!

Kësisoj hard talk-un e tyre, ku do të duhej ta kryqëzonin Monën me pyetje, ata e degraduan në një soft talk, romantik, duke përfytyruar sikur kishin nga një gotë me verë përpara, ku seicili prej tyre, po i shitej Monës më xhentëllmen se tjetri. Nga tigra të tërbuar u kthyen në tigra prej letre.  Shkuan deri në atë pikë, sa ia kaluan edhe Ermal Mamaqit tek Xing me Ermalin dhe pyetjet që i drejtonin Monikës, ishin kësaj here si Xing me Tos Lubonjën, Yll Rakipin dhe And Bushatin.

Monika e thërriste Fatos Lubonjën me nickname, “Lube”, diçka si “dashuri” në rusisht. Dikur e ftoi  që t’i tregonte programin privatisht, në një tête-à-tête e sy më sy, ndërsa Lubja nënqeshte duke kujtuar një shkrimin e tij që fliste për një pallat me disa kate. Këtë shkrim Lubja e ka me disa variante. Unë po sjell njërin prej tyre: “Në katin e parë, thotë, Lube, alias Fatos Lubonja,”kam vendosur pushtetin oligarkiko-ekonomik. Në bodrum kam futur krimin, paratë e krimit. Në katin e dytë mediat, shpeshherë të lidhura dhe në katin e tretë politikën.”.

Po kur mediat qënkan të lidhura me katin e tretë, Lube, pse nuk qenkan lidhura me katin e oligarkëve dhe krimin ?! Sepse kur politika, në katin e tretë, është e lidhur me krimin dhe oligarkët, që janë në katin e parë dhe në bodrum, duke patur mediat nën këmbë, mediat vetë, duke qenë në katin e dytë janë në një pozitë shumë më optimale, mbi kokë kanë politikën, nën këmbë, oligarkët dhe krimin.

Ndërsa e gjithë ngrehina, pallati i Fatos Lubonjës, është sistemi i kalbur bashkë me gjithë opinionistë e opinionbërës.

Po, ua ktheu ëmbëlsisht dhe qetësisht Monika, ashtu është, sistemi është i kalbur, sistemi zgjedhor po ashtu, edhe LSI, si PS dhe PD, është po ashtu parti klienteliste! Po ti, iu kthye Ylli Rakipit, me një shigjetë me majë të helmatisur,  a nuk je oligark, duke e vënë veten në pozitën e intervistueses dhe Yllin në pozitën e vështirë të të intervistuarit.

Dhe kështu shkoi takimi i treshes me Monën. Ishte një situatë komedie, sitcom, ku treshes i doli boja jo përpara Monika Kryemadhit, por përpara opinionit publik.

Filmat që ta plotësojnë jetën – Nga GANI MEHMETAJ

Kanë, maj 2017

Festivali i Kanës i ka disa programe: Përzgjedhja zyrtare (konkurrenca për Palmën e artë), Filmat jashtë konkurrencës e projeksionet speciale, Një vështrim (Un certain regard”, Kana Klasike, Java e kritikës në Kanë dhe Kana e metrazhit të shkurtër. Nga tetëmbëdhjetë filmat në garë për Palmën e Artë, katër janë prodhim i kinematografisë francezë, katër filma vijnë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, dy janë koreanë, një film është hungarez, një nga Britania e Madhe,  një austriak, një rus, një ukrainas, një grek, një gjerman dhe një japonez.
Filmat e shfaqur në programin kryesor kanë diçka të veçantë: tema, stili, qasja, interpretimi, atmosfera. Bie në sy me origjinalitet, dendësia e rrëfimi, kultura filmike e vizueliteti. Derisa filmi amerikan “Mahnitem nga bukuria” (Wunderstruck) i Tod Hajensit (Todd Hayenes) ka në pikëvështrim të shkuarën, duke u përpjekur të takojë brezat, që të shkrijë fatin e tyre në një të përbashkët, filmi francez “Një shkëlqimi i brendshëm”, (Un Beau  Soleil Interieur) i Kler Denisit (Clair Denis) me Zhuliet Binosh e Zherar Depardie në rolin kryesor preokupohet me një qasje ndryshe. “Rrëfimet e familjes Mejerovic” të Noa Baumbah paraqet dramën konfliktuale të një familje e cila mblidhet në  përvjetorin e babait.
“Mahnitem nga bukuria” (Wonderstruck), është film i realizuar me 2017 nga Tod Hajnes, i adaptuar sipas romanit me të njëjtin emër të Brian Selznick. Në rolet kryesore luajnë  Oakes Fegley, Julianne Moore, Michelle Williams dhe Millicent Simmonds. Pavarësisht që vepra kinematografike e Hejensit është shtjellim interesante e dinamik i një ngjarje që e ndjek fatin e një familje në disa linja dhe në një periudha kohore, ndonjëherë ka gjerësi epike, filmi ndiqet më një frymë, ka pamje mahnitëse, risi në shtjellim dhe subjekt interesant.
Hajnes është regjisor dhe producent i pavarur. Ai konsiderohet pionier i lëvizjes filmike “New Queer” që u shfaq në fillim të viteve 1990-ta.
Autori i “Rrëfimeve të familjes Mejerovic” Noah Baumbach është po ashtu regjisor i pavarur amerikan, i nominuar disa herë për çmime prestigjioze. Në rolet kryesore luajnë Adam Sendler, Ben Stiler dhe Dastin Hofman. Filmi është dramë dinamike, e ngjeshur me dialog, e pasur me veprime, e shtjelluar mirë dhe e qëlluar në gjetjen e aktorëve që interpretojnë.
Ndërkaq, filmi francez “Le Redoutable” i regjisori  Mishel Azanavisijus bënë një homazh, portret për regjisorin e famshëm Zhan Lyk Godarin. Korniza e veprimit vihet në Parisin e vitit 1967-1968, koha e vlimeve të mëdha politike në kryeqytetin francez dhe në Francë përgjithësisht. Godari në filmin e Azanavisijus pas një krize krijuese transformohet politikisht, ndryshon në karakter, duke u bërë ithtarë i flakët i ideologjisë komuniste- moaizmit. Gruaja e tij, miqtë dhe dashamirët nuk e kuptojnë militantizmin e tij, sikurse nuk ia kuptojnë as sjelljet. Shikuesi i sotëm e sheh kolosin e kinematografisë franceze dhe botërore në një dritë të veçantë nga ajo që jemi mësuar ta shohim kryesisht nga filmat e realizuar dhe frymën që e përfaqësonte. Autori i filmit për Godarin niset nga filmi kundërthënës “Kinezja”, pas të cilit regjisori i famshëm Goadar pëson lëkundje të pariparueshme.
“120 rrahje në minutë” të Robin Campillo me Nahuel Perez Biscayart, Arnaud Valois, Adèle Haenel, Antoine Reinartz në role kryesore, është vepër tjetër kinematografike konkurrente për Palmën e artë. Drama rrëqethëse për pasionin e dashurinë, për jetën e vdekjen, për dëshpërimin e mashtrimin, të bënë për vete. Përshkallëzimi dramatik ka gradacionet e veta, ka edhe personazhet e portretizuar me mjeshtri, ndërsa sfondi i ngjarjes është Franca e viteve të nëntëdhjeta, atëherë kur një sëmundje e re sida (AIDS) mori përmasa të frikshme, duke u shndërruar në problem të madh social e ekzistencial. Kampillo, francez i lindur në Maroko është skenarist e regjisor, i njohur me filmat  “The Class”, “Heading South”, “Ata u kthyen”, “Eastern Boys”, “Time Out” etj.
” Një shkëlqimi i brendshëm”, në përkthim të lirë, titullohet film francez (2017), me regji të Claire Denis. Filmi është një përshtatje e tekst të  Roland Barthit. Ka gradacione e përshkallëzime të dramës, ka dialog të gjetur, atmosfera është e veçantë, kurse interpretimi i aktorëve është i mrekullueshëm, veçmas interpretimi i Zhyliet Binosh.
“OKJA” (Okgja) i Bong Jo Ho, filmi në mes të realës e fantastikës, jetës idilike të katundit dhe jetës në metropolen urbane, ka skena të realizuara me kafshët e mëdha-gjigante në pyll apo, në kampin e kafshëve që të ngjanë aq shumë më kampet e përqendrimit. Rrëfimi i lehtë e dinamik, atmosfera e këndshme, që përshkallëzohet me dinamikën e jetës në strese e qytetit të madh. Në rolet kryesore interpretojnë Tilda Svinton, Xhejk Xhilenhal dhe Lili Kolins. Skenat në kamp dhe pamja kur njëra nga kafshët e zëna ia hedh të voglin atyre që shpëtojnë, të zgjon asociacione me fatet e njerëzve që përpiqen të shpëtojnë fëmijët nga gjenocidi, duke u sakrifikuara vet.
Filmi i autorëve iranian “Teheran tabo”, në regji të Ali Soozandeh  i animuar i metrazhit të gjatë na e sjellë Iranin e Homenit e të mullahëve, të cilët e kthejnë qytetërimin iranian në mesjetë, duke e zhveshur nga humanizmi, emocionaliteti e ngrohtësia. Nëpunësit e shtetit janë imoral e të babëzitur, fshihen prapa fesë, ndërsa ia bëjnë njëqind të pabëra pas shpinës e shndërrojnë shoqërinë në dyfytyrëshe, jeta është vështirësuar, ndërsa brenda kësaj kornize zhvillohet jeta e zakonshme e njerëzve të vdekshëm, që vuajnë nga totalitarizmi i ideologjisë fetare.
“Një ditë pas”, nga Hong  Kongu, në regji të Hong Sangsoo është një dramë tronditëse për jetën urbane në një qytet kinezë, ku teknologjia e industrializimi e ka tehujësuar njeriun , veçmas të riun, duke i shndërruar në njerëz pa ndjenja që përpiqen të kapin hapin me kohë. filmi ka skena tronditëse, pamje që të emocionojnë, duke të cytur të mendosh për një botë që e njohim fare pak.
Verner Hercog
“Verner Herzog, idhull i kineastëve të rinj”, mbanë titullin një analizë e shtojcës franceze Lë Mond. Ditën që u dha filmi i tij “Bad liutenant 2” salla ishte plotë dashamirës Emri i tij, ndikimi që ka ushtruar dhe simpatia që gëzon bëri që ta presin me ovacione para dhe pas shfaqjes së filmit. Hercog është skenarist, regjisor, autor, aktor dhe drejtor i operës.  Konsiderohet nga figurat më të mëdha të kinematografisë së re gjermane, së bashku me Rainer Verner Fassbinder, Margarethe von Trotta, Volker Schlendorff, Verner Schroter dhe Vim Venders.
François Truffaut, dikur e quajti Herzogun “regjisorin më të rëndësishëm të filmit që është gjallë”. Nga revista Time me 2009 u shpall nga 100 njerëzit më me ndikim në planet.

DERI KUR MË KËSHTU ME SHQIPTARËT NËN MAL TË ZI – Nga Frank Shkreli

Të ënjtën, me 25 maj në Bruksel, takohen kryetarët e shteteve dhe të qeverive të vendeve anëtare të NATO-s.  Në një deklaratë të Sekretarit të Përgjithshëm të Aleancës Perëndimore, Jens Stoltenberg të mërkurën, thuhet se takimi i Brukselit do të jetë i shkurtër por i rëndësishëm, pasi do të mbledhë udhëheqësit e 28-vendeve aleate. Takimi i udhëheqësve të Aleancës, do të dërgojë një mesazh të fortë uniteti dhe solidariteti, është shprehur Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s.

 

Në njoftimin e NATO-s për media, thuhet se Kryeministri Markoviq i Malit të Zi do tu bashkohet udhëheqësve aleatë të NATO-s, ndërkohë që parlamentet e të gjithë 28 vendeve anëtare të aleancës perëndimore e kanë miratuar tanimë antarësimin e Malit të Zi në NATO.  Në njoftim thuhet gjithashtu se, “Ky është një hap përpara për Malin e Zi, për stabilitetin në Ballkanin Perëndimor si dhe për vizionin tonë për një Evropë të tërë, të lirë dhe në paqë. Presim me kënaqësi që me 29 qershor, Mali i Zi të bëhet zyrtarisht anëtari i 29-të i Aleancës, NATO”, ka thënë për gazetarët, Jens Stoltenberg.

 

Nga kryeqendra e Aleancës Perëndimore në Bruksel, le të këthehemi tek realiteti politik në Balkan, pikërisht në Malin e Zi dhe gjëndjen e shqiptarëve atje, në një vend që muajin që vjen bëhet anëtari i 29-të e Aleancës së Atlantikut Verior, NATO.

 

Ndërkaq, në këtë atmosferë euforizmi për antarësimin e Malit të Zi në NATO, është e pamundur që të mos na tërheqin vëmendjen disa zhvillime të kohëve të fundit në Mal të Zi, pikërisht, përsa u përket shqiptarëve autoktonë në trojet e veta shekullore, në atë shtet.  Portali Ulqinionline ka njoftuar ditët e fundit   reagime të medias malazeze në lidhje me disa veprimtari krejtsisht inocente nga pjesëtarë të komunitetit shqiptar në rrethin e Ulqinit: njëra ka të bëjë me një ndeshje sportive, ku është shpalos flamuri shqiptar dhe tjetra ka të bëjë me një ekskurzion që bëhet çdo vjetë në Malin e Rumisë. Janë këto dy ngjarje të kohëve të fundit që prekin të drejtat e shqiptarëve në Mal të Zi, e të cilat  janë bërë temë shkrimesh e diskutimesh antishqiptare në median malazeze. Reagime të tilla,   nuk i kanë hije një medias të një vendi që së shpejti do bëhet zyrtarisht anëtar i NATOs dhe njëkohësisht nuk i sjellin nder as nuk e bëjnë krenare qeverinë dhe as shtetin malazias ,që në prak të antarësimit në NATO, mediat e saj deklarojnë se valvitja e flamurit shqiptar në një ndeshje futbolli dhe një ekskursion ose një piknik pranveror në maje të Rumisë, janë ngjarje që destabilizojnë vendin.  Sipas disa mediave malazeze, flamuri shqiptar pranë të cilit së shpejti do të valvitë edhe flamuri malazez në kryeqendrën e NATO-s në Bruksel, na qenka shenjë destabiliteti për Malin e Zi.


Edhe ky grup bjeshkatarësh nga trojet shqiptare Kraja, Ulqini, Tivari, Ana e Malit e Tuzi, në maje të Rumisë, duken shumë të rrezikëshëm për stabilitetin e Malit të Zi

Sipas Ulqinionline dy të përditshmet malazeze, Dan edhe Vijesti, si kryelajm kanë vendosur aktivitetin e shqiptarëve në Rumi por duke i dhënë kahje krejtsisht tjetër nga realiteti.  Është e çuditshëme se si një piknik i shqiptarëve dhe i etnive tjera ze vend në faqet e para të gazetave më të mëdha në Podgoricë, duke paralajmëruar se një aktivitet i tillë “kamping”, që mbahet çdo vjetë — pra nuk ka gjë ndryshe as sivjet — kërcënon sigurinë e shtetit malazias.  Sipas portalit Ulqinionline, fotografi me thikë dhe sopatë në duar, të domosdoshme për kamping, kanë qenë të mjaftueshme që mediat serbe, konkretisht portali me emrin IN4S, të zbulojë “skandalin” e radhës. “Shqiptarë me uniforma dhe të armatosur, okupojnë Ruminë në Ditën e pavarësisë së Malit të Zi”, ishte titulli i këtij portali rreth daljes së përvitshme të qytetareve të viseve shqiptare e më gjërë, në maje të Rumisë.  Portali malazias ankohet se pse nuk kanë reagur autoritetet shtetërore ndaj këtij skandali të shqioptarëve dhe rrezikut që paraqet për stabilitetin e Malit të Zi.

Rasti tjetër për të cilin u dha alarmi ishte një ndeshje futbolli në Ulqin, ku tifozët vendas kishin shpalosur Flamurin Shqiptar. Për këtë “shkelje të rëndë të rendit dhe qetësisë në vend, njoftohet se, komisioni për gara pranë Federatës Malazeze të futbollit, para disa ditësh, ka filluar procedurat disiplinore kundër skuadrës së futbollit, “Otrant Olimpik” nga Ulqini për shkak të organizimit të dobët, sipas saj, të ndeshjes së javës së kaluar kundër ekipt të Ibrit nga Rozhaja.  Media ulqinake njofton se “organizimi i dobët”, sipas këtij Komisioni, kishte të bënte edhe “me shpalosjen e flamurit shqiptar në shkallët e stadiumit gjatë ndeshjes së skuadrave, Otrant – Ibër.  Klubi ulqinak madje është dënuar me qindra euro dhe masa të tjera disiplinore për “organizimin e dobët” të ndeshjes.  Njoftohet se personi që ka shpalosur flamurin shqiptar, Shpëtim Osmani të jetë ftuar nga Dega e Punëve të Mbrendshme në Ulqin për një “bisedë informative” sepse ky zotëria, duke shpalosur Flamurin Shqiptar në stadium, na paska shkelur rendin publik dhe paska prishur qetësinë.  E vetmja gjë pozitive nga gjithë ky mes është njoftimi se skuadra e Ulqinit ka shënuar, sipas medias vendase, fitoren më të mirë dhe më të rëndësishme të këtij viti.


Kujdes: Shpalosja e Flamurit Shqiptar në një ndeshje sportive destabilizon Malin e Zi e ndoshta edhe Ballkanin, sipas medias malazeze!

Këto ngjarje kanë shkaktuar, me të drejtë, revoltim dhe shqetësim në radhët e shqiptarëve në Mal të Zi.  Është e pabesueshme se shpalosja e një flamuri, cilitdo flamur dhe e cilitdo vend, në një ndeshje sportive, të konsiderohet si një akt armqisor që destabilizon situatën dhe prishë qetësinë në një vend, si Mali i Zi, në prak të antarësimit në NATO.  Për më tepër, kur flamuri që shpaloset në territorin e tij nga qytetarë të tij, në trojet e veta shekullore, i përket gjithashtu një vendi anëtar të NATO-s, Republikës së Shqipërisë dhe të gjithë shqiptarëve kudo.

Komentet në portalet vendase dënojnë këto akte si të turpshme për shtetin malazias që toleron gjëra të tilla, por kritikave nuk u shpëton as klasa politike shqiptare në Mal të Zi, me përjashtim të subjektit politik Ura, raporton portali Ulqinionline. Sipas medias vendase përfaqsuesit e shqiptarëve në Mal të Zi, nnuk ka reagur ndaj këtyre masave anti-shqiptare dhe as nuk ka kritikuar median malaleze e cila me shkrimet e saja acaron marrëdhëniet ndër-etnike në Mal të Zi.  Mungesa e reagimit të subjektit shqiptar në Mal të Zi, ndaj këtyre dukurive të fundit në rrethin e Ulqinit, përfshirë edhe aktivitetet e përfaqsuesve të Kishës Ortodokse serbe, kohët e fundit,  në fshatin Martinaj të Plavë-Gucisë, është në vetvete një skandal. Skandal, mbi skandal!

Por duke reaguar ndaj këtyre dukurive, Asdren Çelaj, Kryetar i Klubit të Këshilltarëve të Lidhjes Demokratike të Shqiptarëve – Guci, në një shkrim të kohëve të fundit u drejtohet subjekteve politike shqiptare në Mal të Zi duke u bërë thirrje për reagim ndaj dukurive të fundit: “Folni burra nga një fjalë se nuk bâhet kijameti, mos u frikësoni, nëse asgjë më tepër nuk mund të bëni, të pakten folni sepse nuk keni arritë në ato pozita me votat e Cetinjes, por me votën e popullit shqiptar, me votën e popullit tuaj!  Shqiptarët nën Mal të Zi nuk kanë flamur tjetër, përveç shqiponjes dykrenëshe, nuk kanë vend tjetër pos tokave të tyre autoktone, e nuk mund të ikim e as do të ikim nga trojet tona, sado që ky shtet të përdor masa shtërngimi, të tilla si rastet i fundit!
Për derisa shqiptarët vazhdojnë të ndjehen si të huaj në shtëpinë vet, as Mali i Zi dhe as Ballkani nuk do të ketë paqë e stabilitet.  Nuk është shpalosja e Flamurit Shqiptar në një ndeshje sportive, që është diçka krejt normale në mbarë botën, ajo që destabilizon Malin e Zi.  Por janë masat ndëshkuese të Podgoricës zyrtare ndaj shqiptarëve autoktonë — duke u mohuar të drejtat etnike dhe identitetin e tyre kombëtar – ato që destabilizojnë Malin e Zi dhe shkelja e të drejtave bazë të njeriut shqiptarëve të Ulqinit me rrethe, të drejta këto të njohura nga të gjitha konventat ndërkombëtare mbi të drejtat bazë të njeriut.  Sjelljet e Podgoricës nuk janë të denja për një vend anëtar të NATO-s.

Magjia e Festivalit të Kanës – Nga Gani MEHMETAJ

Kanë (Cannes), maj 2017

Në festivalin e Kanës filmofili humbet e njëkohësisht mishërohet me armatën e regjisorëve, aktorëve, skenaristëve, kameramanëve, producentëve e yjeve që shkëlqejnë në qiellin e kaltër të Mesdheut. Kësaj armate ia shton sharmin prania e mijëra të rinjve nga e gjithë bota, që vijnë enkas të ndjekin filmat premierë, të shohin yjet e tyre të preferuar, derisa ngjitën shkallëve të godinës madhështore të festivalit, nën ndriçimin verbues të reflektorëve farfuritës. Mijëra të rinj e dashamirë të filmit moshash të ndryshme, madje edhe shtatëdhjetë e tetëdhjetë vjeçar energjik, kërkojnë ta ndjejnë atmosferën e festivalit të pangjashëm me ndonjë  tjetër.
Shëtitorja e Kroazetës disa kilometrash, fare buzë detit, është një atraksion tjetër tejet i rrallë jo vetëm në Evropë. Kroazeta është vendi i “starletave” që duan të bëjnë emër me sharmin, bukurinë e freskinë, duke marr poza para kamerave. Zhurma e borive të makinave të vjetra e veshjeve të shekujve të shkuar, që reklamojnë filmat, ngjallin atmosferë spektaklesh nën qiellin e hapur me drita e reflektorë që natën e bëjnë ditë, kurse deti është prapavijë e natyrshme.
Askund tjetër nuk e ndjenë vetën më mirë se sa në botën e artit kinematografik; askund tjetër nuk e ndjenë afrinë emocionale me industrinë e filmit, spektaklit e etheve të konkurrencës; askund tjetër nuk je më i mishëruar më botën magjike të fotografive lëvizëse. Kineastët e aktorët kanë ardhur të konkurrojë për Palmën e Artë, distributorët të shesin e të blejnë në programin Marche. Kineastët e aktorët kërkojnë famë e nam, ndërsa producentët duan ta zhvillojnë industrinë filmike, sepse Kana është piedestali që mund t’i bëjë të pavdekshëm artistët dhe t’i bëjë të pasur e të famshëm producentët e shtëpitë filmike. Dhe i ka bërë të pavdekshëm qindra regjisorë, aktorë, drejtor fotografie, montazhierë, emrat e të cilëve janë shënuar me shkronja të arta në kinematografinë botërore, por janë promovuar edhe në spotin e festivalit para çdo seance filmike.
Qe nga çasti kur shkel në shkallët e godinës madhështore të festivalit, pret në radhë për legjitimim e kontrolle, sepse frika nga terrorizmi e ka mobilizuar jo vetëm Kanën, por tërë kontinentin.  Pavarësisht nga kjo atmosferë ndonjëherë e nderë,  mysafiri i festivalit të Kanës bënë jetë intensive në ethet e premierave kinematografike, shkarkohesh nga streset e përditshmërisë, duke u futur në një botë  magjike, ku puqen realja e ndryshme nga ajo e jona dhe imagjinarja që të bartë në qiellin e shtatë.
Kana është qytet bregdetar me dyndje të madhe të kureshtarëve në këtë parajsë të bregdetit Azur.  Është vështirë të orientohesh çka do të shikosh dhe si do ta programosh kohën, edhe kur je herak, sepse janë qindra filma, të cilët të ofrohen në një ambient si askund tjetër, nga sallat e vogla me shtatëdhjetë ulëse,  deri të ato me 2370 ulëse. Është vështirë t’i përballosh gjithë ata filma që shfaqen në programet kryesore dhe në dhjetëra seanca të marketingut, ndërsa të mbërthejnë ethët që të shikosh sa më shumë premiera, i vetëdijshëm se shumicën e filmave të Kanës kurrë më s’do t’i shikosh, apo do t’i shijosh në ekran të vogël, pas shumë vjetësh. Jo me kot  Bertoluçi thoshte se ta shikosh filmin e ekranit të madh në televizion është sikurse ta shijosh pikturën murale në pullën postare.
Prandaj, gjithnjë kë mëdyshje a e ke bërë përzgjedhjen e duhur, pavarësisht faktit që përpiqesh të shikosh katër filma në ditë,  të mbetet syri të filmi që nuk arrita ta shihje, apo të filmi i pestë që nuk e përballon. Të rastis që derisa pret në radhë për legjitimim salla me dy mijë e sa vende plotësohet, ndërsa qindra gazetarë, producentë apo historianë të filmit mbetën jashtë. Dy herë me ngjau vitin e kaluar kjo fatkeqësi, por sivjet pata fat më të  madh.
Shumicën e filmave i rezervova nga Prishtina në postën elektronike të festivalit, ndryshe rrezikon të mos e shikosh asnjë film. Janë mijëra producentë, kineastë, kritikë filmi e gazetarë që duan ta shohin premierën, prandaj që të zësh vend duhet të jesh një orë para se të nis seanca.
Kana është një botë magjike, ku shfaqjen filma  nga ora 8.30 e mëngjesit deri pas orës 23.00 të mbrëmjes. Duke i ndjekur me fanatizëm filmat, asnjëherë nuk je i sigurt se nuk të ka shpëtuar ndonjë orë mësimi të filmit nga regjisorë e aktorë të mëdhenj. Klint Istvudi ishte ligjërues i një ore të tillë, ishin edhe shumë emra të njohur, por fizikisht ishte e pamundur të arrije, apo vendet i kishin zënë që më parë.
Kur zbrita në aeroportin e Nicës, gjysmë ore me tren nga Kana mu duk sikur vija nga një botë tjetër e izoluar si kampet e punës, ku je i privuar nga shumë mundësi, ndërsa e ndjenë sa shumë të kanë terrorizuar nw atdhe me propagandë politike që sajuesit e quajnë fushatë para zgjedhore apo luftë partish. As në Nicë ku e kalonim natën dhe as në Kanë, ku rrinim deri vonë, nuk flitej as nuk shkruhej për asgjë tjetër pos për filma. Preokupimet, debatet, interesimet ishin tjera. Më vinte keq që s’ kisha mundësi t’i dërgoja të gjithë të rinjtë e Dardanisë e krijuesit e filmit në Kanë, që ta shihnin botën e yjet që i adhurojnë, të shijojnë vepra arti, në vend të terrorizoheshin nga banalitetet, varfëria e  primitivizmi provincial. Sa s’më mbërthente vaji kur vëreja sa të lumtur ishin të rinjtë e këtushëm, ndërsa i kujtoja sa të stresuar i lash të rinjtë e moshat e tjera në Dardani. Më vinte mirë që unë së paku i shpëtova për disa ditë provincës së izoluar nga qytetërimi.
Kana e festivali nuk ka ndryshuar nga viti 1984 kur isha për herë të parë, kisha ndryshuar unë për 34 vjet,  qyteti ishte zbukuruar, festivali kishte pasuruar programet. Disa nga emrat kumbues të dikurshëm nuk ishin më, ndërsa flitej e bëheshin filma për ta.

Nesër: Filmat që ta plotësojnë jetën

LDK nuk është më! Nga Elida Buçpapaj

LDK nuk është më!

Deputetët e saj janë kthyer në bujkrobër të bindur të Isa Mustafës.

Deputetët e LDK-së janë kthyer në askusha, pa identitet, me identitet të humbur, të marrë nëpër këmbët e Isa Mustafës, varrëmihësit të fundëm por më të përbindshëm të LDK-së, që përfaqëson segmentin shkatërrues të idealeve për të ndërtuar në Kosovë një shtet ligjor dhe demokratik.

LDK nuk është më!

Jo prej sot, por prej vitit 2006, tatëpjeta nuk u ndal, kur establishmenti i partisë, zyrtarizoi aleancën me Hashim Thaçin, duke uzurpuar pushtetin politik dhe ekonomik, që mund të arrihej vetëm duke rrënuar themelet e LDK-së.

Shkatërrimi i LDK-së ishte kusht i domosdoshëm që establishmenti i kryesuar në fillim nga Sejdiu dhe pastaj nga Isa Mustafa të mbanin të uzurpuar partinë e Rugovës.

Establishmentit uzurpues të LDK-së nuk i bëhej vonë se partia humbiste elektorat dhe zgjedhjet sepse Hashim Thaçi ua garantonte pushtetin për sa kohë i nevojitej, si në rastin kur e nxori Sejdiun si shkelës të kushtetutës të Kosovës, edhe kur brënda disa orësh e hodhi në kosh të plehrave qeverinë e Isa Mustafës.

Por për habinë më të madhe të gjithë shqiptarëve, në ditën e votëbesimit, në vend që emrat më të nderuar të LDK-së, të mbronin qendrimet e tyre, ata u kthyen në mbështetje të kryeministrit më famëkeq që ka parë historia moderne e Kosovës dhe për turp e gazep të gjithë deputetët e LDK-së votuan kundër rrëzimit të qeverisë Mustafa, krijuar në aleancë me Hashim Thaçin dhe në kundërshtim të plotë me vullnetin e popullit rugovist.

Prandaj them kryeministri më famëkeqi, sepse këtë post e përfitoi duke mashtruar elektoratin që i dha votën në zgjedhjet e 2013.

Kandidimi për kryeministër i një të binduri të Isa Mustafës, aleancat parazgjedhore me parti, tashmë karta të djegura, pas dështimit të përpjekjes për të krijuar aleancë me VV, që e kishin anatemuar sa ishin në pushtet, vërteton rënien përfundimtare të LDK-së.

Shpëtimi për LDK-në  do të ishte veç largimi i kastës, distancimi prej saj dhe një reformim i plotë, por deputetët e LDK-së, të etur për pushtet dhe për t’u përfshirë në lista janë kthyer ushtarë të bindur të Isa Mustafës, dhe prej kësaj bindje të verbër ata kanë fituar neverinë e elektoratit rugovist!

Prandaj LDK nuk është më!

Martirët e Dukagjinit – Nga Gani MEHMETAJ

 

 
Dy vjet para se të ikte në theqafje Perandoria Turke, nizamët e përbërjes orientale: turq, arabë, tatarë, çerkezë, turkmenë, azerë etj.,  bënë masakra në katundet e Gjakovës e të Pejës që t’i konvertojnë shqiptarët katolikë në myslimanë. Edhe ditën që po tërhiqej ushtria turke bëri masakra të papara ndaj shqiptarëve myslimanë e katolikë, dogji qindra katunde në Rrafshin e Dukagjinit, duke e përgjysmuar popullatën e duke e rrënuar ekonominë vendëse. Nuk e patën vështirë pastaj ushtria serbe e malazeze ta pushtonin Dardaninë, sepse Turqia ua përgatiti terrenin. 
Serbia e Mali i Zi nisën fushatën e gjerë të konvertimit të shqiptarëve katolikë e myslimanë në ortodoksë serbo-malazezë. Ata që nuk pranonin i vrisnin menjëherë në sheshin e katundit a të qytetit mu si bënin dikur turqit kur i konvertonin arbërorët katolikë në myslimanë. Ushtria vrastare serbo-malazeze vrau mijëra shqiptarë katolikë e myslimanë që nuk e pranuan fenë e serbëve e të malazezëve. I vrisnin edhe ata që nuk e hiqnin plisin (qeleshen) shqiptare për ta zëvendësuar me “shajkaçen” serbe a “kapicën” malazeze. 
Pesë ditë pas rënies së Jugosllavisë dhe shpartallimit të ushtrisë së tyre, mbetja e kësaj ushtrie, kryekëput serbo-malazeze, më 11 prill të vitit 1941 mblodhën e masakruan shtatëdhjetë shqiptarë katolikë të Bishtazhinit e të katundeve përreth. Një herë i ngujuan në xhaminë e Rogovës së Hasit, por pastaj, sikurse rrëfen Marjan Oroshi, historian, kriminelët e uniformuar serbë, i vranë në mënyrë mizore me bajoneta shqiptarët e lidhur. Një banor vendës, derisa po kthehej nga shërbimi i detyrueshëm ushtarak të shtetit që u shpartallua, ushtarët serbë e kapën dhe e futën në kolonën e katundarëve, e pushkatuan me të tjerët, rrëfen z. Oroshi.
Historiani nga Bishtazhini na i dha emrat e të vrarëve me të gjitha shënimet përcjellëse, sipas dokumentit nr. 221 (3) (i shqipëruar).
Njëri nga dëshmitarët e kësaj masakre, Dom Luka, prift kroat, që shërbeu në famullinë e këtushme, i shënoi këto krime në gjuhën latine. Në shënimet e Dom Lukës, na tregon historiani Oroshi, prifti katolik e theksonte se terroristët serbë vranë shqiptarët katolikë nga urrejtja patologjike që kishin ndaj kombit e fesë së tyre. Martirët ishin nga disa katunde.
Ushtria serbe ia mbathi e frustruar që nuk i bëri asnjë rezistencë ushtrisë gjermane, por qyqarllëkun e paaftësinë e vet e zbrazi mbi banorët e pambrojtur shqiptarë katolikë. 
Kur hyri ushtria serbo-malazeze për herë të dytë (1945) dhe mori sërish administratën, tregon Marjani, zyrtarët, pushtues të padijshëm e të paarsimuar, nuk e kuptuan gjuhën latine, prandaj nuk i dogjën shënimet e priftit kroat, ku ishin të regjistruar krimet e ushtrisë serbe ndaj shqiptarëve katolikë.
Të shtatëdhjetë martirët e kanë pllakën përkujtimore afër Kishës së Bishtazhinit. Dom Luka, prifti katolik kroat, që shërbeu në këto katunde, e la testamentin që varrin t’ia bënin afër martirëve të Dukagjinit.
Ushtria serbo-malazeze bëri krime të shëmtuara, duke lënë shumë të vrarë në këtë krahinë para, por edhe gjatë tërheqjes më 1999. Qindra varre janë dëshmi e këtij gjenocidi.
Me turqit dhe me serbët na ndajnë varret e mijëra shqiptarëve të vrarë, shumica e të cilëve fatkeqësisht nuk kanë përkujtimore e lapidare, kujtim i një okupimi mizor.
Por se si me vjen kur dëgjoj a lexoj për grupe turqish e serbësh që kthehen kohë pas kohe në vendin e krimit. Shpesh kam menduar: athua si e ndjejnë vetën kur kalojnë nëpër Dardani: turpërohen për mizoritë e të parëve të tyre, mburrën me heroizmat e osmanëve sypatrembur e trimave serbë ndaj popullatës së pambrojtur, apo nuk i kujtojnë fare.  

KOMBI KA NEVOJË PËR FILIZA TË RI NË TRUNGUN E VJETËR POLITIK – Nga Frank Shkreli

PARLAMENTI I PARË DHE PARLAMENTI I ARDHËSHËM SHQIPTAR

Ndërkohë që përzgjidhen kandidatët për deputetë në Shqipëri dhe në Kosovë, kujtojmë parlamentin e parë shqiptar. Pas marrëveshjes Rama-Basha, partitë politike shqiptare kanë filluar konsultimet me bazën për të përzgjedhur kandidatët e mundëshëm për në parlamentin e ardhëshëm që do të dalë nga zgjedhjet e 25 qershorit në Shqipëri.  Gjatë këtij procesi, merret me mend, se të pakën, sa për sy e faqe, partitë do të përpiqen të evidentojnë persona kandidatë, që përveç besnikërisë së tyre ndaj partisë dhe posedimit të aftësive bazë që kërkon detyra për të kryer punën e parlamentarit, kandidatët potencial për në parlamentin e ardhëshëm, të jenë edhe njerëz me integritet dhe të cilët gëzojnë njëfarë reputacioni si individ dhe si shqiptarë, në fushën e veprimtarisë së tyre, në rrethin ku jetojnë.

Kështu shpresohet, ndërsa partitë politike kanë deklaruar se do të zgjedhin njerëzit më të mirë, më me reputacion dhe pa konflikte interesi.  Thuhet se partitë e mëdha po përpiqen të zgjedhin edhe kandidatë në moshë të re, të cilët mund të jenë të aftë të mendojnë dhe të veprojnë, “outside the box”, jashtë përcaktimeve të politikës së partive, njerëz të cilët ndoshta nuk e ndjejnë veten edhe aq shumë të lidhur me partinë, por që mund të veprojnë edhe pavarsisht partisë. Por, fatkeqsisht, historia e këtyre 27-viteve post-komunizëm sugjeron ndryshe.

Në këtë periudhë parazgjedhore, si në Shqipëri ashtu edhe në Kosovë, është një rast i mirë ndoshta për të provuar diçka krejt ndryshe nga e kaluara në përzgjedhjen e kandidatëve të ardhëshëm për në kuvendet e dy shteteve shqiptare.  Që besnikëria ndaj partisë të mos jetë kualifikimi kryesor për një kandidat në parlament, por të jetë aftësia profesionale, mbi të gjitha, dashuria për Atdheun si dhe vullneti për tu shërbyer të gjithë shqiptarëve dhe të mirës së përbashkët, ndërtimit të shtetit të lirë e demokratik, ku të marrin pjesë të gjithë në sofrën e përbashkët, pa dallime politike dhe partiake. Fatkeqsisht, deri tani, devijimi nga vija politike e partisë nga individë memendime ndryshe, është ndëshkuar rëndë nga partitë.  Por, pa liri mendimi dhe veprimi nga antarët e parlamentit të ardhëshëm, qoftë mbrenda partive politike, qoftë pavarësisht tyre, vendi nuk do të ketë liri të plotë as në fusha të tjera në shoqërinë e gjërë shqiptare.  Me këtë mentalitet, Shqipëria dhe Kosova do vazhdojnë të jenë midis vendeve që konsiderohen si gjysëm të lira.

Megjithse shpresa vdes e fundit, fatkeqsisht, historia e këtyre 27-viteve post-komunizëm sugjeron ndryshe. Kemi pasur të bëjmë me parlamente jo funksional, të njohur për mosmarrveshje, sharje, debate të denigruara, konflikte politike, që madje kanë përfunduar edhe konflikte fizike. Edhe më keq, vërejtësit shpesh u janë referuar si parlamente krimi.  Si përfundim, në këtë periudhë parazgjedhore parlamentare, si në Shqipëri ashtu edhe në Kosovë, ndoshta ia vlenë që nëqoftse jo partitë, atëherë votuesit shqiptarë — ndërkohë që po vlerësohen kandidatët e ardhëshëm për parlament — të pyesin veten: a duam një parlament ndryshe, në krahasim me parlamentet e periudhës post-komuniste të deritanishme, dhe cilët janë njerzit që duan t’i përfaqësojnë ata në tempullin e demokracisë.

A do të kërkojnë votuesit shqiptarë me këmbëngulje një parlamentarizëm të ri, që do të pasqyronte vullnetin dhe interesat e zgjedhësve shqiptarë dhe jo ato të padronëve partiakë dhe të klaneve të tyre politike?  Partitë politike dhe votuesit shqiptarë duhet të reflektojnë seriozisht që të vijnë në përfundimin se gjërat deri tani nuk kanë shkuar aspak mirë dhe njëkohsisht të pyesin veten:  Cilët duhet të jenë parlamentarët e ri që do të përfaqësojnë vërtetë interesat e kombit shqiptar dhe të cilët, me punën e tyre, mundësisht do të lindin pranvera të reja shqiptarizmi të vërtetë dhe tradicional, bazuar në vlerat historike të kombit, përfshirë edhe ato të trashëguara nga disa prej antarëve të parlamentit të parë shqiptar, për një të ardhme më të mirë për të gjithë shqiptarët, pa dallime politike, fetare ose krahinore.

Gjenerata e re aktuale politike e shqiptarëve, mund të marrë shembull nga breznitë e vjetëra politike të kombit, përfshirë edhe anëtarët e parlamentit të parë shqiptar të vitit 1920.  Mund të thotë dikush çfarë na duhet të shikojmë pas, duhet të shikojmë drejtë ardhëmërisë sonë.   E vërtetë, por po t’u hedhim një sy emrave të burrave që përbënin parlamentin e parë shqiptar, është e pamundur të mos vlerësojmë sot se ata ishin jo vetëm interpretuesit por edhe praktikuesit më të spikatur të atdhedashurisë dhe të shpirtit të fisit arbënor.  Ata ishin gjithashtu edhe promovuesit dhe realizuesit e fortë të shprehjes së vullnetit të popullit — nëqoftse këto vlera kanë ndonjë rëndësi për politikanët e sotëm ose të ardhëm.

Sot, kombi shqiptar ka nevojë për filiza të ri në trungun e vjetër të politikës dhe të atdhedashurisë, për të vazhduar zhvillimin natyral politiko-historik të shqiptarëve, të ndërprerë nga regjimi komunist 50-vjeçar dhe nga trashëgimia e tij gjithnjë aktuale në politikën shqiptare.  Parlamentarët e ri që do të zgjidhen muajin e ardhëshëm — si në Kosovë ashtu edhe në Shqipëri — kanë shembuj për të ndjekur, për mirë.  Janë shembuj, antarët e parlamentit të parë shqiptar të vitit 1920.  Këta patriotë ishin kryesisht mbrojtës të vlerave shpirtërore dhe të trashëgimisë kombëtare.  Politika e shqiptarëve sot duhet të jetë tepër e kujdesshme që të ruhet nga influencat e huaja djallëzore antishqiptare– që me sjelljet e tyre, sidmos në marrëdhëniet politike me njëri tjetrin, të mos sjellin ujë në mullijtë e atyre që historikisht nuk ia kanë dashur kurrë të mirën kombit shqiptar.  Si Tirana ashtu edhe Prishtina duhet të kenë kujdes nga ata që trumbetojnë vëllazërim me popullin shqiptar në emër ideologjishë dhe interesash ekonomike. Ata mund të kenë ndryshuar për nga mënyra e veprimit, por jo qëllimet e tyre të influencës dhe të zotërimit.  Mesazhi i parlamentit të parë shqiptar është: “Merrni fatin e vendit në duartë tuaja”, duke krijuar një gjëndje politike, ekonomike, shpirtërore dhe shoqërore, që e bëjnë jetën të denjë për tu jetuar nga të gjithë shqiptarët në trojet e veta.

Parlamenti i parë shqiptar (27 mars 1920 – 20-dhjetor 1020), u krijua nga Kongresi i Lushnjes, si organ legjislativ, përbëhej nga 37 anëtarë të zgjedhur nga delegatët e Kongresit, të cilët “në mënyrë të organizuar politike shprehën vullnetin e shqiptarëve për të marrë fatin e vendit në duart e veta”.  Ishte kjo një brezni plot dinjitet patriotësh shqiptarë që hapi rrugët e lirisë dhe e cila filloi — nën kushte tepër të vështira — ndërtimin e shtetit shqiptar.  Siç tregon edhe fotografia më poshtë, shumë prej tyre janë ndër kolosët e historisë kombëtare të shqiptarëve, të cilët gjithnjë vazhdojnë të hedhin rreze ndriçimi patriotizmi dhe diturie për të gjithë brezat e shqiptarëve.

Le të shpresojmë se një brez i ri politikanësh shqiptarë – mundësisht filiza të ri në trungun e vjetër – të cilët do të zgjidhen në parlamentin e Shqipërisë dhe atë të Kosovës muajin që vjen si përfaqsues të popullit, të shprehin vullnetin dhe interesat e shqiptarëve tashmë të lodhur nga politika e oligarkëve dhe interesat e tyre.  Që të marrë në duartë e veta fatin e vendit dhe njëkohsisht të ndjekin shembullin e antarëve të parlamentit të parë shqiptar për patriotizëm dhe atdhedashuri, duke hapur kështu udhë të reja në historinë moderne të shqiptarëve, si trashëgues dhe ndjekës të traditës dhe të vlerave kombëtare që shumë prej këtyre burrave të dalluar të kombit të fillim shekullit të kaluar, u lanë pasë trashëgimi shqiptarëve për të gjitha kohërat.

Frank Shkreli

PARLAMENTI I PARË SHQIPTAR:   Emrat sipas rreshtave, nga e djathta në të majtë: 1¬Llambi Goxhomani, Bahri Omari, Ali Koprenca, Milto Tutulani

2¬Luigj Gurakuqi, Atë Gjergj Fishta, Shefqet Vërlaci, Osman Haxhia, Ahmet Zogolli, Eshref Frashëri

3¬Shefqet Daiu, Ali Këlcyra, Kolë Thaçi, Halit Rroji, Banush Hamdi Bega, Qemal Vrioni, Ahmet Hastopalli, Dom Ndre Mjeda, Maliq Bushati, Pandeli Cale, Anton Beça
4¬Spiro Koleka, Shuk Gurakuqi, Masar Këlliçi, Rexhep Mitrovica, Spiro Papa, Agatokli Xhitoni, Leonidha Frashëri, Syrja Pojani, Stavri Vinjau, Patuk Saraçi, Taqi Buda, Ibrahim Xhindi

5¬Leonidha Koja, Koço Tasi, Mustafa Kruja, Qazim Kokoshi, Loni Kristo, Bajram Fejziu, Mustafa Maksuti, Qemal Mullaj, Sejfi Vllamasi, Bektash Cakrani.