VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

I Treti – Esé nga MUSTAFA XHEPA

By | August 23, 2018
blank
1 Comments
  • author avatar
    Ida 2 years ago Reply

    o sa kam qeshë me kete psikopatin e dekompensuar, ky do te hidhte oxhakun ne erë dhe kur ne 1978? Or mitoman skizofrenik, or spurdhjak i degjeneruar, po ne te njohim mire se kush ke qenë ti dhe cfare burri ke qenë? Ti qe vije dhe kerkoje pune tek ne në hotel Dajti per te shoqeruar turistat, gjynah qe e kam hedhur lutjen tende, shko dhe fito ndonje lekë me pune te ndershme dhe jo me mashtrime dhe shkrime irrealiste dhe me nota shekspiriane.

Komentet

blank

PËR TY – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

Fjala nuk është më fjalë

Nëse unë vlerën sia di,

Ndjenja është e padenjë

Nëse ti e shpërfill;

Shpresa është vetëm dëshpërim

Nëse durimi ka humbur,

Dhe dhembshuria jote më e shtrenjtë

Se e tjetërkujt.

 

Unë sta jap dot atë që tjerët e quajnë dashuri.

Por ti nuk do ta pranosh

Adhurimin që zemra ua bën perëndive

Dhe ato ia pranojnë,-

Dëshira e fluturave të natës për yjet,

Dëshira e natës për të nesërmen,

Përkushtimi i diçkaje të largët

Nga sferat e keqardhjes sonë.

blank

NATËS – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

I

 

Vrik fluturon mbi valën perëndimore,

O ti Shpirt i Natës!

Jashtë shpellës së mjegullt lindore,

Kur, gjithë ditën e gjatë,

Edhe pse ëndërrat më të regjura të gëzimit dhe frikës,

të cilat të bëjnë ty aq të tmerrëshme dhe aq të dashur,-

Ti fluturimin se ndal!

 

II

 

E pështjell trajtën tënde në një pelerinë gri,

Qëndisur me yje!

I mbyll sytë e Ditës me flokët e tu;

E puth atë derisa e vë në gjumë,

Pastaj endesh mbi qytet, dhe det dhe tokë,

duke prekur gjithçka me dorën tënde përgjumëse-

Eja, e shumëkërkuar kudo!

 

III

 

Kur unë zgjohem dhe agimin shikoj

Psherëtij për ty;

Kur drita pushton botën dhe vesa ikën e shkon,

Dhe mesdita rëndon mbi lule e pemë pa mëshirë,

Dhe Dita e kapitur na e kthen shpinën,

Si një mysafir i vonuar që askush nuk e fton,

Unë për ty psherëtij.

 

III

 

Motra jote Vdekja erdhi, dhe thirri,

Më kërkonte mua ajo?

Djali yt manar Gjumi, symbyllur,

Mërmëriti si një bletë në vapë të mesditës,

A do më marrë ajo mua në prehër?

Po më kërkon mua kudo?

Dhe unë u përgjigja vetë!

Jo, kurrsesi jo!

 

IV

 

Vdekja do të vijë kur ti të kesh vdekur,

Shpejt, menjëherë-

Gjumi do të vijë kur ti të kesh tretur;

Për asnjërin nga ata unë kokën s’do çaj

Vetëm për ty do të pyes Natë e dashur-

I vrullshëm fluturimi yt vërdallës do të jetë-

Eja, eja shpejt!

blank

MUZIKA, KUR ZËRAT E ËMBËL VDESIN – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

Muzika, kur zërat e ëmbël vdesin

Vazhdojnë të drithërojnë në kujtesën.

Aromat, kur manushaqet vyshken,

Jetojnë në mbresën që lënë te njerëzit.

 

Fletët e trëndafiles, kur trëndafilja ka vdekur

Përdoren për shtratin e të dashuruarve si shtresë;

Ashtu edhe mbi mendimet e tua, kur të jenë tretur,

Dashuria vetë do të bjerë të flejë.

blank

AMOR AETERNUS – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

Pasuria dhe fisnikëria humbin prore

në detin e madh të drejtësisë e padrejtësisë njerëzore,

kur vjen koha që sundimi ynë mbaron;

por dashuria, edhe pse e futur në rrugë të mbrapshtë,

është nga ato gjëra të pavdekëshme dhe që kapërcejnë

gjithë atë materie të dobët nga e cila jemi

-apo kemi qenë.

blank

SHPIRTËRA BINJAKË – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

Jam si një shpirt

që në intimitetin e zemrës së vet ka banuar,

dhe ndjesitë e veta ka perceptuar,

dhe mendimet e veta ka medituar,

dhe ka njohur vrullin më të thellë

të shpirtit të vet: atë rrjedhë

të heshtur që vetëm në gjak

është shënuar, kur të gjitha emocionet

në shumëfishmëri përshkruajnë

qetësinë e deteve në muaj e verës.

Unë kam çliruar melodi njerëzore

Nga thellësia e zemrës së tij:

rrahjet e zemrës kam bërë fije fije

dhe jam bërë pjesë e tyre e mirëfilltë.

Bash si një shqiponjë në shiun pas vetëtimës,

shpalos krahët tejetej hapësirës.

blank

DASHURIA ËSHTË UNIVERSI SOT – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

 

E kush e ndjen tani dhimbjen apo zënkën?

Dashuria sot universi është

Këta janë skllevërit e një të nesërmeje të errët

Të cilët nxijnë rrugën qerthullore të Jetës.

blank

FILOZOFIA E DASHURISË – Poezi nga PERCY BYSSHE SHELLEY – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

Burimet përzihen me lumin

lumenjtë me Oqeanin përzihen

erërat me Qiellin gjithmonë

në lëvizje të ëmbëla shkrihen

asgjë në botë sështë pa çiftin e vet

dhe gjithçka në bazë të ligjit

hyjnor në një forcë të përbashkët

takohet dhe përzihet.

Po unë me ty përse jo vallë?

 

A e shikon se malet puthin kupën

e Qiellit, e se valët njëra me tjetrën

përqafohen. Asnjë lule djalë

nuk do të jetonte

pa të kundërtën

pa lulen femër.

Dhe tokën e përqafon drita e diellit

Dhe rrezet e hënës puthin detin.

Pse e gjithë kjo me kaq përpikmëri u krijua

nëse ti nuk dëshiron të më puthësh mua?

blank

LAMTUMIRË – Poezi nga ARSHI PIPA – (28 korrik 1920 – 20 korrik 1997)

Mos loto, q’i n’kujtesë
Të ruej pa turbullue
Kqyrjen tande plot shpresë
Magdalene e pikëllue!

Mos qaj! Fisnike zija
kur veten nuk e shpall
Ashtu nga dashunija
ti vdiqe tue u ngjall.

E zymte asht dita e motit
Nuk dij a kem’me u pa….
N’se jo, ti lutju Zotit,
Se mirë na jemi nda.

 

blank

KOSOVËS – Poezi nga ARSHI PIPA (28 korrik 1920 – 20 korrik 1997)

Vllazën shqiptarë, Kosova s’asht e jona.
Kush me e përmendë guzon ai ban trathti!
O kob qi s’do t’harrohet kurr tevona!
Kosova e ngratë dergjet e vdes n’robni.

Prej bastardhësh trathtue qi i zhgulën zemrën
e n’pre ua hodhën klyshve qi Moskova
Për gjak ndërsen, me parzëm shkelë nën themrën
mizore sllave po jep shpirt Kosova.

Deri kur, vllezën, do ta ndiejmë na veten
fajtorë pse vendin ku Shqipnija leu
guxojmë ta duem, tue pasun frigë fatshkreten
Kosovën tonë ta quejmë gjymtyrë atdheu?

O tokë e bukur ku fjala burrneshë
ilire ushton qysh me mjegull gojdhane!
gjoks i Shqipnis, ku e ndryme si luaneshë
ndër hekura gjëmon zemra Dardane.

A mundet ajo, vall, me u-zhgulun dejsh
pa ba kufomë llogoren e krahnorin?
Lumnin tande, Kosovë, at’herë ta rrfejsh
kur gjak i lirë t’vadisë hullin e plorit.

Sot tjetërkush ta gzon frytin e punës,
mbi tokën tande, kosovar, je skllav!
Qi t’la mbi vetulla kamxhiku sllav!

Qoftë e mallkueme fara qi aty hidhet
me djersë e njomun pleqsh, me lotë kërthijsh!
Bukën e turpit e t’poshtnimit t’idhet,
o vend martyr, der kur ta kapërdijsh?

Qenka pra faj me lypë të drejtën tande?
Dorën për lmoshë duhet me i shtri kusarit?
O gjuhë, ti bamu rrfe e tmerrin trande!
Do t’vijë, do vijë nji ditë ora e shqiptarit!

Mbas nesh tjerë kanë me ardhë. S’fiket Shqipnija
pse disa qinda nesh rrzohen nën plumbin.
Se për çdo dhjetë prej nesh qi amshon lirija
dhjetë mijë do t’lindin e dhjetë mijë do t’humbin!

Do t’humbin shqim ata qi sot na shtypen!
Kulshedra e re me lakminat e vjetra
at’here do t’shembet kur ta shofim shqypen
prej majesh tu’e sulmue me sqep e kthetra.

Andej na priret shpirti i fortë me hove
t’dalldisuna ngadhnjimi, ushton jehona:
O vllezën, nalt ju ballin! prej Kosove
Der n’Çamëri Shqipnija asht e jona.

 

blank

Gara e Drerit Nungma Nga Naum Prifti

Kopertina nga Bujar Zajmi

 

Dreri Nungma e kishte pritur me padurim garën sportive të lojrave verore dhe në ditën e caktuar sapo ju afrua sheshit prej nga do të fillonte gara, e ndjente çdo rrahje të zemrës në kraharor.
Sikur të dilte i pari! Sa mirë do të qe për të dhe për gjithë drerët, që e kishin zgjedhur si vraponjësin më të mirë të tundrës.

Nungma i shikoi vraponjësit e tjerë, afër startit dhe e merrte me mend shqetësimin në ato minuta para se të fillonte gara. Të gjithë lëviznin pa pushim sa andej këtej duke e shkrifur trupin.

Ndërmjet tyre kishte vraponjës shumë të dëgjuar, siç qenë: Leopardi, Tigri. Kanguri, dhe Antilopa. Këta mbaheshin si më të mirët. Pas tyre vinin Zebra. Linksi, Xhirafa me këmbët e gjata, Luani dhe Kali. Në garat sportive ngjasin të papritura dhe s’ishte çudi të dilte fitimtar ndonjë prej atyre që numëroheshin si të dorës së dytë.

Për fitonjësin, që do të dilte i pari. kishin vënë një çmim shumë të mirë: dy javë shëtitje në det me motoskaf dhe një radio dore. Nungmës i pëtqente të kishte një radio dore. por më shumë se çdo gjë ëndërronte të shëtiste me motoskaf. Deti i dukej si një mrekulli e natyrës, gjithmonë në lëvizje, gjithmonë duke kënduar një melodi të vjetër e të fshehtë, që përveç tij s’dinte t’i këndonte askush. Kujt i këndonte deti vallë, brigjeve të lagura të tokës apo peshqëve, delfinëve, sepieve dhe mijra qënieve të tjera të vogla e të mëdha që përkujdeseshin në gji të tij? Nungmës i thoshte mendja se deti u këndonte krijesave të gjalla dhe ato. duke e dëgjuar këtë këngë, përkundeshin si në djep. Veç për t’u siguruar ai donte të shëtiste me motoskaf që të mësonte më shumë për misteret e tij. Pastaj sa bukur qe natën, kur mbi det binte drita e bardhë e hënës. Atëherë formohej një xhade vezullonjëse dhe krejt e bardhë sikur të ishte prej qumështi, ndërsa valët e vogla bëjnë klik-klak dhe peshqit kërcejnë mbi sipërfaqe, sikur duan të shikojnë qiellin me yje dhe atë fushën e bardhë të dritës. Ca yje duken sikur bien mbi det. ndërsa të tjerët vezullojnë duke këmbyer ngjyrën e tyre. Tani duken blu, pastaj të gjelbër, te bardhë e të kuq. Dhe prapa motoskafin e ndjek një trikëndësh shkumëbardhë.

Ja këto mendonte Nungma por që t’i shijonte të gjitha ato bukuri, duhej të delte i pari dhe me ata konkurentë nuk qe aspak e lehtë. Sidomos ja kish frikën jaguarit Xhinxhun. Ky qe stërvitur gjithë verës dhe Nungma ua kish zilinë sa s’thuhet këmbve të tij të forta e muskoloze pa një pikë dhjami.

Një shumicë me spektatorë qenë mbledhur për të shikuar garën por edhe për t’u dhënë zemër përfaqësuesve të tyre. Të tjerë hiqnin baste. Nungmës i zuri veshi nja dy herë edhe emrin e tij. Kish kafshë që shpresonin se ai do të delte i pari dhe atij sërish iu shfaq para syve deti me valë dhe medalja e artë.

Banda e lepujve i ra hymnit të fiskulturistëve. Pjesëmarrësit e garës parakaluan para gjindjes secili me flamurin e skuadrës së vet

Erdhën çastet e nisjes. Vraponjësit u përkulën dhe të tendosur prisnin të dëgjonin sinjalin e nisjes. Askush nuk donte të humbte edhe një fraksion të sekondës megjithëse gara qe shumë e gjatë.

Kafshët do të vraponin plot dyzet e dy kilometra e njëqind e nëntëdhjetë e pesë metra.

U dëgjua shkrehja e kobures sportive dhe kafshët u nisën thuajse grumbull.

Disa kafshë, pa shumë përvojë, si Ujku e Çakalli. e morën me vrap qysh në fillim dhe dolën në krye por pa shkuar tri-katër kilometra u doli gjuha një pëllëmbë, u lodhën sa s’merrnin dot frymë dhe u shtrinë buzë hendeqeve. Kafshët e tjera po vraponin me hap të përmbajtur e me të njëjtin ritëm. Pas dhjetë kitometrash grupi i madh u nda në dysh: në krye Leopardi, Tigri, jaguari Xhinxhun, Zebra, Kali dhe Antilopa.

Në të dytin qenë Kanguri, Linksi. dreri Nungma dhe Luani. Në gjysmën e rrugës ngjanë disa ndryshime. Tigri, Zebra dhe Kali mbetën prapa dhe i arriti grupi i dytë. kurse nga grupi i dytë u shkëput Kanguri dhe Linksi. Dreri Nungma vazhdonte të ecte me të njëjtin hap, as nuk vraponte shumë as nuk mbetej prapa.

Në kilometrin e 28-të lufta sportive u bë më e ashpër. Leopardi, jaguari Xhinxhun, Antilopa dhe Kanguri qenë në krye fare, pastaj vinte dreri Nungma e më në fund Linksi, Tigri, Kali dhe Luani. Xhirafa u hoq mënjanë.

Dreri Nungma e ndjente veten të freskët dhe shpresonte se do ta arrinte grupin e parë Kjo ngjau në kilometrin e 32-të. Përpara tij vraponte Antilopa e përpara Antilopës hidhej Kanguri me hapa të gjata, si të bënte kërcime njëhapsh.

Nungma e arriti dhe e kaloi Antilopën, po që të delte i pari duhej të kalonte edhe Kangurin, edhe Leopardin, edhe jaguarin Xhinxhun.

Kangurin e kaloi pa shumë vështirësi, por me Leopardin e pati vështirë. Ata vrapuan thuaj shpatull më shpatull, dy kilometra. gjersa Nungma i përmblodhi forcat, i dha vrull trupit dhe u hodh përpara.

I mbetej të katonte vetëm jaguarin Xhinxhun që të dilte i pari.

Jaguari dinte të vraponte shumë mirë dhe largësia ndërmjet tyre mbetej vazhdimisht e njëjtë. Nuk qe e mundur ta arrinte, sado që të vraponte.

Kafshët e tjera kishin mbetur shumë prapa dhe fitonjësit po përcaktoheshin.

S’kishin mbetur veç dy kilometrat e fundit dhe jaguari Xhinxhun vazhdonte të mbetej në krye.

Anës rrugës kafshët bërtisnin: forca Jaguari, forca Dreri.

Me sy të veshur nga lodhja Dreri si nëpër mjegull shikonte përpara. Ç’ngjau ashtu? Jaguari Xhinxhun u pengua dhe nga vrulli që kishte marrë shkau në një hendek me ujë.

Tani përpara drerit s’mbetej asnjë pengesë. Pas një minute Nungma arriti te vendi ku kish rënë jaguari dhe e pa si përpëlitej te anët e hendekut me ujë.

Tani fitorja është imja, mendoi ai dhe përpara syve i doli medalja e artë, motoskafi, drita e bardhë e hënës, shushurima e valëve. Ç’mrekulli!

Vrapoi disa metra dhe pastaj qëndroi Ç’po bëj? Po sikur shoku im i garës të jetë lënduar. Unë duhet ta ndihmoj sepse unë jam më afër nga të gjithë të tjerët.

Nungma u kthye me vrap dhe i dha dorën Xhinxhunit. E ngriti në këmbë e shkundi dhe e pyeti:

— U vrave shumë? Si u rrëzove ashtu?

— Nuk e kuptova as vetë, — tha jaguari Xhinxhun. — Duket se u pengova. Tani vraponin në krah të njëri-tjetrit, dhe askush s’donte të delte i pari. Jaguari Xhinxhun e dinte fare mirë se po të mos kish ndaluar Nungma për ta ndihmuar, dreri do të arrinte i pari. Kurse Nungma. i miri Nungma, thoshte: fitorja i takon Jaguarit, ai qe para meje dhe unë s’kisha për të arritur po qe se s’do të ish rrëzuar. S’ka gjë se s’do të vete te deti. S’ka gjë që s’do të mar medaljen e artë. Ashtu s’do ta ndjeja veten të qetë, se do të merrja fitoren e tjetër kujt.

Kur afruan te fundi Nungma i pëshpëriti:

— Xhinxhun, dil përpara. Ty të përket fitorja.

— Jo,—tha Xhinxhuni, — tani fitorja të përket ty. Unë të falenderoj që më ndihmove.

Po, kur s’mbetën veçse pesë hapa për të prekur shiritin, Nungma e pakësoi vrullin dhe e la Xhinxhunin të delte përpara.

Dreri Nungma doli i dyti dhe kanguri i treti.

Kur po ndaheshin medaljet dhe dhuratat. Jaguari, që e ndjente veten të prekur nga mirësia e Nungmës, i fali ftesën për shëtitje me motoskaf dhe i propozoi t’i këmbenin dhuratat në shenjë kujtimi.

Dreri Nungma pranoi.

blank

blank

 

blank

Përleshja me natyrën (Mbi dramën e murtajës së bardhë) – Esé nga REX KASUMAJ

Korrik 2021, Berlin

 

1.
Nataliteti i shqiptarëve ndër vite ishte përherë një makth kujdestar i maltusëve armiqë.

Ëndërronin e, më vonë, projektonin netëve pa gjumë vdekjen arbnore: si vrasje, dëbim biblik dhe, poaq, si mortalitet i thjeshtë natyral.

Akoma sot serbët, vetë presidenti i tyre, fjala vjen, gati në çdo temë për shqiptarët bëjnë matematikë demografie. Sa janë, sa po shtohen, në ç’thellësira territoresh do ekspandojnë nesër, e të tjera.

2.
Nuk e dija (ndjehem keq për këtë) dhe nga Morea mësova se Isa Boletini paskësh pasur 14 fëmijë: 9 djem e 5 vajza!

Veprën e tij atdhetare e njohin të gjithë. Shqiptarë e kanceleri Europe, poashtu. Por dhe ky element jetëshkrimor përplotëson figurën komplekse të tij. Familjare dhe politike, aq të heshtur ndër vite…

Teksa mendoja këtë, më erdhi në kujtesë, i ruajtur si xhevahir i rrallë, një shkrim i këtejshëm gjerman që kishte dedikim e përmasë tjetër. Ndërkaq, sado larg, sërish përlidhet fijesh të pakëputshme me shqiptarë.

Shkronjësin e tij (me gjenealogji armene, D.V.,) e gërryente breja për Europën. Për atë Europë ku ne mungojmë. Por dhe nëse mungojmë institucionalisht, frymëjeta e saj troket e, tashmë, ka shkelur pragun e shtëpisë sonë.

Autori shkruan se natyrës nuk i intereson shkollimi elitar, të drejtat, barazia, mirëqenia, dashuria e lirë, komoditeti a kultura libertare. Asaj, të bekuarës, i intereson vetëm riprodhimi njerëzor.

Meqë murtaja e bardhë bën plojë në perëndim, aherë njeriu i kësaj hemisfere tash sa kohë gjendet në konflikt me natyrën. Dhe ajo, e mbifuqishme siç është, godet. Goditja e saj është e rëndë. E pamëshirë. Vdekjeprurëse.

Ndaj, shton ai, ne ngadalë do shuhemi dhe barbarët që po vijnë mizërisht, do fitojnë. Si gjithmonë. Arrijnë të kompensojnë lehtësisht këtë nivel të lartëorganizuar jetese me energjinë furishme sociale. Dhe, ashtu, shpartallojnë ekzistencën tonë sterile.

Derisa edhe ata, një ditë, të qytetërohen e të jetojnë ligjshmërisht ciklin tonë: lulëzimin, konfliktin me natyrën dhe shuarjen…

(Midisshkrim…)

Nuk e di të jetë në harmoni etike me shkrimin ndërmjetëza simbolike dhe, pra, një humor i rrallë popullor.

Sërish vemi në Mitrovicë. Atje diku, pranë Boletinit të Isës.

Një natë, si çdo natë tjetër. Nga kulla hijerëndë vjen burri në dhomën e fjetjes. Por, ndryshe nga herë të tjera, ishte plot deshirim për gruan. I vrullshëm si kurrë më parë.

Më pas i rrëfen së kish dëgjuar në lajmet e mbrëmjes Ali Shukriun, (funksionar i lartë e i hershëm proserb) tek fliste se si shqiptarët po shtohen shumë. E kjo, sipas tij, qenkësh arsyeja kryesore e prapambetjes dhe varfërisë.

Kaluan ca net e burri nuk vinte më ashtu zjarrshëm në dhomë. Gruaja heshti një kohë në pritje po, një natë, kur erdhi, i tha: a mos foli gjë Ali Shukria sonte?!

3.
Tani Ali Shukritë, këta rojtarë të deshpëruar të kolonëve serbë në Kosovë, kanë vdekur. Ishin, së paku, referencë idhnakërie për të qenë, spontanisht, në sinkron me natyrën.

Përse Shqipëria ka gjithherë tre milionë?, pyet trishtëm Kadare. Vitet ikin. Gjithçka lëvizë e ndryshon. Por, prapë, çdo relacion jep po atë numër të ndalur si zemrekë të një ore të prishur.

Megjithatë, ndryshe nga Europa e prosperuar dhe, njëkohësisht, e sfilitur nga civilizimi i vet, shqiptarët nuk gjenden ende në lundrën e saj.

Pa qenë njohës i fushës për të zhbiruar më thellë, marr kurajon të pyes: nëse, prandaj, nuk rrojnë vezullinë ekonomike, kulturore e sociale, aherë përse kjo tendencë e mortit vullnetar? E, rrjedhimisht, e ndeshjes humbëtare me natyrën?

Snobizëm kolektiv, trok pas trillesh të liga të saj, apo çka?

“Europë pas ca ëndjesh tua kurrë s’u ropa”, shkruan poeti Shkreli.

Ndryshe, trualli shqiptar hyn si oborr i përbashkët mes Europës e Azisë, lindjes së afërme të saj. I tillë, ai do të asimilojë dhe mendësi racionale të së parës dhe shpirtësi lirake të së dytës…

Prandaj, prapë e sërish: përse?

Në fakt, mirë që ndjekin prurjet e demokracisë perëndimore. Janë jetike për shtetin dhe liritë e njeriut. Por, gjithaq mirë do ishte refuzimi i tyre në pako: diferencimi në të bardhat dhe të errëtat e saj është udha e admiruar. Veçse, sigurisht, pa tretur margjinash të kohës dhe historisë…

Mirëpo ky luks, me gjasë, është i pamundur. Ndaj, druaj se disfata e përleshjes me natyrën i pret dhe shqiptarët.

Uroj të ndodh mrekullia. Kur bëhet fjalë për qiellin, një besim përvidhet lehtë n’për rétë e vrugëta!

R.

blank

NDRE MJEDA – Geg’ e Toskë, Malsi jallia,/janë nji komb m’u da s’duron,/fund e maje nji â Shqypnija,/ e nji gjuhë t’gjith na bashkon -GJUHA SHQYPE –

Përmbi za që lshon bylbyli,
gjuha shqype m’ shungullon,
përmbi erë që jep zymbyli,
pa da zemrën ma ngushllon.

Ndër komb’tjera, ndër dhena tjera,
ku e shkoj jetën tash sa mot,
veç për ty m’rreh zemra e mjera,
e prej mallit derdhi lot.

Nji kto gjuhë që jam tue ndie,
janë të bukura me themel,
por prap kjo, si diell pa hije,
për mue t’ tanave iu del.

Geg’ e Toskë, Malsi jallia,
janë nji komb m’u da s’duron,
fund e maje nji â Shqypnija,
e nji gjuhë t’gjith na bashkon.

Qoft mallkue kush qet ngatrrime,
ndër kta vllazën shoq me shoq!
kush e ndan me fjal’ e shkrime
çka natyra vetë përpoq!


Send this to a friend