Please Wait ...

Të gjithë me Marko Kepin ! Ja pse do të votoj për Marko Kepin këtë bir të Arbërisë ! Nga Keze Kozeta Zylo

By | May 8, 2021



Lek Mirakaj: Ministri i Diasporas Pandeli Majko dështoi ne turin e tij ne Amerike se nuk respektoi Vatren, e konsideronte armike


Kësaj here Z.Lek Mirakaj është shprehur për dështimet e organizimit të diasporës nga Edi Rama dhe Pandeli Majko si më poshtë:


Z.Lek Mirakaj, ish i perndjekur i regjimit komunist ne Shqiperi

është një figurë shumë e nderuar dhe e respektuar e komunitetit Shqiptaro-Amerikan në SHBA.

Normalisht komuniteti duhet të tregojë kujdes për këta njerëz, që janë një Muzeum i gjallë,

jo vetëm për faktin sepse janë dëshmitarë të asaj mizorie që ka ndodhur në Shqipëri gjatë regjimit totalitar,

por edhe sepse Lek Mirakaj mban qendrime kritike ndaj politikave të mbrapshta që e ka çuar Shqipërinë nën një regjim hibrid,

me një tranzicionit të stërgjatur e me një kosto shumë të madhe për shqiptarët.

Lek Mirakaj po ashtu është i pranishëm edhe në rrjetin social rreth aktualiteteve shqiptare.

Kësaj here Z.Lek MIrakaj është shprehur për dështimet e organizimit të diasporës nga Edi Rama dhe Pandeli Majko si më poshtë:


“Edi Rama deshtoi me te ashtuquajturin “Samit të Diaspores”.

Ministri i Diasporas Pandeli Majko deshtoi ne turin e tij ne Amerike se nuk respektoi Vatren, e konsideronte armike.

Vatra eshte historia e diaspores, kushdo qe nuk respekton Vatren, nuk e njeh historine e diaspores.

Vatra nuk ka monopolin e diaspores, po ka nje ze dhe histori qe detyron respekt.”



THIRRJE BRUKSELIT: Të kthehet në tokën e vet populli shqiptar në Çamëri! – Nga Skënder Karaçica


Të kthehet në tokën e vet populli shqiptar në Çamëri!

EVROPË,pse po heshtë për gjenocidin në Çamërinë Shqiptare nga Greqia,anëtare e familjes tuaj…?!

EVROPË,hapi dosjet për Çamërinë Shqiptare të përgjakur nga Greqia,anëtare e familjes së BE-së…!

EVROPË,mos heshtë para historisë shqiptare në Ballkan…!

EVROPË,kthejeni popullin shqiptar çamë në tokën e vet të Çamerisë…!


Çikago,12 qershor 2021


International Virtual Conference – Latest Trends in Digital Health By Rafaela Prifti

As “healthcare to all” pushes innovations to build new partnerships and collaborations around the world, community experts in diaspora and back home recognize the immense opportunities and are making strides in the Telehealth sectors.

The posting of International Virtual Conference – Latest Trends in Digital Health described it as “an outstanding opportunity to learn more from world leaders in Digital Health about the latest developments that are shaping health systems.” The agenda listed: opening remarks by Tory Cenaj, founder and publisher of Partners in Digital Health, keynote speaker Charles Nahabedian, recipient of a national award of outstanding contributions for pioneering work in wireless, followed by two Roundtable discussions with experts in medical and health-related areas, and a Plenary Session with presentations by Dr. Marsela Ceno, President of the Society of Albanian doctors in Germany and Dr. Sulejman Mani Çelaj, Co-Founder of Albanian American Medical Society.

Co-hosts, Tory Cenaj of Partners in Digital Health Institute and Dr. Neshad Asllani, Head of Executive Board at Klinika Digjitale, underlined the vast opportunities presented by tech advances in building new partnerships and collaborations to provide healthcare services to all. Against the backdrop of the coronavirus pandemic, which laid bare the extreme health disparities in the US and around the world, the innovations are evolving fast but that is only part of the story. Behind the stunning undertaking in technology, there needs to be a well-coordinated effort of innovators, health care advocates, lawmakers, medical community, providers all the way to the patients. “Through technology advances, policy makers, the medical community and health citizens can work toward the best health outcomes at affordable rates for all,” Tory Cenaj told Dielli. As it happens, she remembers being featured in Dielli as a young promising high school graduate the year of her college acceptance. Yes, her mother has saved the paper clipping. Although it was before my time at Dielli as English Editor, it is a point worth-visiting in the future.

“The pandemic has catapulted digital health adoption and solutions to the forefront of patient care. Through technology advances, policy makers, the medical community and health citizens can work toward the best health outcomes at affordable rates for all. Kosovo and all those in the Balkan region, stand to gain through advancing partnership, collaboration and education. The Telehealth and Medicine Today Kosovo Chapter plans to impact the market with future education and policy events. With family in both Albania and Kosovo, healthcare remains a priority for me in the region,” was Ms. Cenaj’s comment for Dielli.

To get to “the best health outcomes at affordable rates for all” as Tory Cenaj put it, one has to have “the product” that’s up to the task. Behind that innovation is Charles Nahabedian, CEO of VideoKall Inc. The company has invented the first known, face-to-face guided service, in a medical enclosure. In 2018 VideoKall was prototyping an unmanned health clinic in Baltimore. The creators at VideoKall believe that ‘micro clinic’ cabins will change a routine doctor’s visit. In terms of a possible launching date of the product for markets like Kosova, Albania and the Balkans, Mr. Nahabedian, response to Dielli was: “The date depends upon the level and type of local support for small trials; defining the business appropriate for any country; and finding the appropriate financial, operational and medical partners to make it happen.”

At the Virtual Conference, the keynote speaker, Charles Nahabedian, related a personal experience from his childhood to make a point that then as now Healthcare begins with access. His company’s product brings healthcare to where people are which benefits remote communities as well as senior and assisted living communities. “Covid led to a boom in Telehealth,” he said in his presentation. Adding that “the pandemic accelerated the decline in healthcare, it did not cause it,” VideoKall founder proceeded to make a strong case for better solutions in healthcare. ClinicStop cabin is designed to hold medical instruments to take the medical readings like a stethoscope, thermometer, blood pressure cuff, glucose monitor with accuracy. It is operated remotely, and the nurse practitioner appears on a screen via satellite video.

On the point of access to medical services supported by data, I contacted Dr. Neshad Asllani, Head of Executive Board of Klinika Digjitale. He said that its online service “has seen an increase of 800% in the course of the pandemic.” On its platform, patients have access to and can choose from 45 providers and specialists from USA, EU countries, Africa and Asia making their services available in 14 languages in the US, EU, UK and around the globe. “The service is almost completely automated. On it, two relevant features have been added: the Second Opinion program and treatment abroad in cases when it is not available domestically,” said Dr. Neshad Asllani of Klinika Digjitale, co-host of the Virtual Conference on June 2. Touching on the issue of hemorrhaging of Albanian medical graduates, he said: “Klinika Digjitale offers its services to the Albanian diaspora all around the world, and at the same time integrates the medical community of the diaspora in Europe and USA (out of about 3,000 Albanian doctors, 1,800 of them are in Germany). ‘While they are away from the homeland, this helps to “fill the gap back home” as well as serve the needs of the Albanian diaspora.”

In terms of goals, he said that Klinika Digjitale aims to increase its presence in the US. “We are in negotiations with a number of online American companies. The opportunities are bountiful, the possibilities are real, and the will is limitless. We have the medical staff and a solid experience, as we are leaders of digital health in Europe,” Dr. Neshad Asllani, Head of Executive Board at Klinika Digjitale, told Dielli.

With regard to issues of security and privacy, growing concerns with groups of population who believe in conspiracy theories, and the cost to patients, I directed my questions by email to Charles Nahabedian. Here is our Q&A:

Q. In the age of a growing number of cyber attacks, do you have concerns about security in the digital health?
A. Simple answer is yes, now and for a long time. Vendors of computer and telecom-based systems must use all the technology and techniques to make it impossible to hack, and if they do get hacked, the effort for the hacker is more than the reward. Our base system is inherently secure because of the privacy and the architecture. The greatest points of vulnerability have special protections on our side of the interoperability points.

Q. When dealing with groups of populations that are prone to conspiracy theories, or resist vaccinations or wearing masks, do you anticipate to encounter hesitations or misgivings with your product?
A. Based upon primary research, we expect that at least 60% of the population will want to use our product. From the perspective of realizing that acceptance, we will be educating potential users prior to actual service in their geographical area.

Q. Do you have a launching date in mind for markets like Kosova and Albania or the Balkan region?
A. The date depends upon the level and type of local support for small trials; defining the business appropriate for any country; and finding the appropriate financial, operational and medical partners to make it happen.

Q. While you said that your product comes at no fee for the patients, Nana Frimpong MD, Vice President, Africa at Vezeeta.com, raised the issue of “providers charging premiums for convenience”. How do you square that?

A. Our platform is offered on the premise that a medical provider is servicing the patient from a medical and financial perspective. We “white label” our products, so that the name of the provider is on the patient device. In a free market, the provider can charge whatever they deem appropriate – higher in some areas where they can afford it, perhaps because of convenience, and lower in areas that are economically challenged. My statement is that in the US, the patient should not have to pay more than in mini clinics. What i did not say, is that there are organizations that can subsidize the patient equipment, such that the provider can charge less because there is little or no capital recovery of the patient equipment. In a country where there is a government plan, the pricing would be up to the government administering healthcare and these access points (e.g., visits could be free or low-cost to unload physicians and clinics, or the access could be on a subscription basis).

As a final observation, the International Virtual Conference did present the latest developments and digital trends that are shaping health systems. Innovations in technology backed by new partnerships and collaborations around the world present opportunities for all to bring “next generation stuff” within sight of this one.


Agroni dhe Ylli dy artistë grykë argjendi të Tepelenës dhe Kombit – Nga Keze Kozeta Zylo

E ridëgjoj këngën e re “Miniera e Floririt” së bashku me Qemalin në këtë mëngjes me fllade pranverore Nju Jorkeze dhe emocionohemi pamasë.  Është një këngë që të ngacmon pejzat e shpirtit si me tekstin të shkruar mjeshtërisht nga Agron Duka, muzikën nga Klodian Qafoku, po ashtu dhe me intepretimin nga dy artistë grykë argjendi Agron Llaka dhe Ylli Baka, lindur dhe rritur në Memaliaj.  Zërat e tyre vibrojnë në thellësi atje ku mund të gjendet pika e floririt, pikat e djersës dhe të gjakut të minatorëve që i jepnin qytetit aq gjallëri dhe dritë shpirtërore.  Titulli “Miniera e floririt” është shumë ngacmues, i bukur, i dhimbshëm, trishtues si dhe me tinguj të përmallshëm që dalin nga shpirti i dy artistëve të florinjtë Agron Llaka dhe Ylli Baka i fundit me origjinë nga Arrëz e Madhe.

Tekstin e dëgjova me shume kujdes si e profesionit dhe ajo që më preku shumë zemrën time është togfjalëshi “O qyteti i pagjume”, se ç’më dha një ndjesi në miniaturë me Manhattanin, kryeqytetin e botës që quhet ndryshe: “The City That Never Sleeps” që përkthehet: “Qyteti që s’fle kurrë”…

Është një epitet i njohur për qytetin e New York-ut.  Ky epitet u popullarizua nga artisti dhe aktori i famshëm amerikan botëror, i cili ishte një nga artistët muzikorë më të njohur dhe me ndikim të shekullit të 20-të Frank Sinatra, në kengën si në vargjet: “Dua të zgjohem në një qytet që nuk fle kurrë/ Dhe ta dini se unë jam numri një, në krye të listës”…

M’u dukën kaq tunduese këto vargje sa kur shikoja ato peizazhe aq të magjishme të qytetit të Memaliaj në ekran që ka një hapësirë dhe pozicion të pazakontë m’u shfaqën të dy qytetet shumë binjakë…

Rrallë të mos ketë tepelenas dhe fshatra përreth të mos kenë patur ose në familje ose të afërm që të mos kenë punuar në “Minierën e floririt”.

Rrallë ka tepelenas që s’ka kujtime me qytetin e “floririt” të pagëzuar tashmë nga dy artistë, Mjeshtra të Mëdhenj: Llaka dhe Baka.

Kjo është një këngë qe më magjeps për disa arsye, por ajo më kryesorja është se këtë këngë nuk mund ta këndojë dot asnjeri në botë si Agroni dhe Ylli.  Dhe ja pse: do t’ju tregoj vetem një arsye:  Agronin dhe Yllin i kemi miq të familjes, por edhe të TV dhe Shkollës Shqipe “Alba Life”, New York.  E kemi thënë dhe derisa të kemi frymë do të vazhdojmë se Agron Llaka mori rrugën nga “Miniera e floririt” dhe erdhi të puthte në ballë si Rilindasit e mëdhenj nxënësit e Shkollës Shqipe në 10 Vjetorin që organizuam në Manhattan në Simphony Space.  Ai ngriti peshë Diasporën me artin e tij në skenë.  Kur e intervistova në studio në New York ajo që më bëri më shumë përshtypje ishin currilat e lotit të tij kur përmendi Memaliaj, “minieren e floririt” i cili ka punuar në moshë shumë të re etj.  Edhe Ylli Baka ka po aq dashuri për qytetin Memaliaj dhe gjithmonë e kujton me nostalgji, mallshëm fëmijërinë e tij.  Kështu ka kënduar disa herë nëpër koncerte në Amerikë dhe në New York dhe ne na bënte të ndiheshim krenar.

Ata të dy s’mund ta harrojnë kurrë vendlindjen e tyre sepse siç dhe këndojnë e kanë si: “Miniera qyteti i zemrës ku hodha hapat e para, muzikë e ëmbël e Vjosës, sinfoni që ndjek nga mbrapa”.

Në shtëpinë tonë kujtonte me plot nostalgji stacionin e Luftinjës që duhej të shkonte për në Arrëz të Madhe dhe që ishte aq afër me “Minierën e Floririt”, rrugët, gjallërinë e qytetit, varfërinë e tejskajshme, por dhe mikpritjen aq të çmuar.

Të dy artistët si me mushkëritë e qytetit të tyre vibrojnë me kordat vokale dhe dinë mjeshtërisht të përdorin zërin e tyre nga gryka e argjendtë si një instrument të florinjtë.

Ata i këndojnë ëmbëlsisht si: “O qyteti i pa gjumë të këndoj me mall dhe unë/ O minera e floririt je loti në dritën e syrit”.

Ç’mrekulli hyjnore të jenë një binom i pandarë dy artistët e shquar me “Minierën e Floririt”!

Zëri i tyre udhëton, është unik, kapërcen oqeane dhe dete dhe vjen më prek dhe mua një tepelenase me 9 male kaptuar nga Mezhgorani im…  Zëri i tyre është i jashtëzakonshëm sepse jo vetëm dëgjohet ndër njerëz mbi tokë, por ka aftesinë të shkojë dhe nën tokë të sjellë verbimin dhe shkëlqimin e përjetshëm të “Minierës së Floririt”.  E florinjtë u bëftë Memaliaj sic dhe e ka bekuar Zoti me peizazhe të hatashme, male, lumi Vjosa, fusha të gjelbërta dhe floriri nën tokë që dy artistë grykë argjendi të Tepelenës dhe të Kombit i këndojnë me aq dashuri dhe përmallshëm!

Për më shumë të interesuarit mund ta dëgjojnë në këtë lidhje:



8 Qershor, 2021

Manhattan, New York






2437 Southern Blvd, Bronx, NY 10458

Tel: 718-365-68-52




The Pan-Albanian Federation of America, Vatra, (The Hearth) has followed with great concern the announcement of dr. Sali Berisha, a “non grata” person, from the head of the US State Department. This is because in the late ’90s it was dr. Sali Berisha, who rose against the communist regime which had executed, imprisoned, and interned thousands of Albanians, simply because their relatives (we) had fled the dictatorship and settled here in America.

It was dr. Sali Berisha, who led the protests of Albanian students in December 1990 and then fought bravely for the overthrow of the bloody communist regime and the establishment of democracy. It was the leadership of dr. Sali Berisha turned Albania from the most hostile country to America to its friendliest people. Today, most Albanians see America as their second, the most beloved country in the world. It was dr. Sali Berisha, as the leader of the democratic opposition at the time, who received Secretary of State James Baker on a lead of a 100-thousand supporters in March 1991, when diplomatic relations, which had been suspended since 1939, were re-established.

In 1992, he was the first Albanian President ever, who stepped for the first time in the White House. There, he received support from President George H. Bush for Milosevic’s non – touching of Kosovo’s borders, as well as the status of the Most Favorite Nation in Trade with America. He was the same one who was welcomed in the White House by President Clinton in 1995.

In 1997 he lost the election. Later, after 8 years in opposition, in 2005, he returned to power as the head of the Albanian government.

During 8 years in power, 2005-2013, he managed to cut off the routes of illegal trafficking, install the rule of law, give full freedom to the press and free enterprise, and build a modern infrastructure in cooperation with American companies. Above all, he managed to meet all the conditions for Albania to become a member of the largest political-military organization, NATO. Its membership in this organization was declared by American President George W Bush, in Tirana, on June 10, 2008. He also maintained a friendship with President Barack Obama and Secretary of State, Mrs. Hillary Clinton, who visited Albania at the time when he was Prime Minister, on the 100th anniversary of the Declaration of Independence. During the second term of dr. Berisha as Prime Minister, Albanians for the first time received the status of free movement in the European Schengen area. At the same time, Albania opened negotiations for membership in the European Union.

Based on a democratic, free, and fair electoral process, which he had led for years, he lost 2013 elections and made the smooth transition of power from his Democratic party government to the Socialist one. Since that day, he has not held any executive post. None of his family members have ever held positions in government offices, in any government of Albania.

As an oppositionist, he turned to be the voice of the common people of that nation by constantly denouncing the wrongdoings and rampant corruption of today’s socialist government. Since 2013, the socialist government continues to stay in power, based on anti-democratic elements such as manipulation and mass vote theft, (2017, 2019, 2021) cooperation with organized crime, trafficking of human beings and drugs, elections without opposition, sharing public money with oligarchs, controlling the media and justice, etc. All these have been noticed by international organizations, including the US State Department itself, which reports every year a drastic decline of Albania in the list of the most corrupt countries in the world.

The most determined opponent of all these wrongdoings was Dr. Sali Berisha himself, now in opposition and retired.

The Pan-Albanian Federation of America, around which are gathered hundreds of thousands of Albanian-Americans, has considered dr. Sali Berisha as their true friend, as the man who opened Albania to the west, and to America,in particular; We have seen dr. Berisha was the friend of America as long as he was in power, a friend of all presidents in a row, George Huber Bush, Bill Clinton, George W. Bush, and Barack Obama.

We Albanian – Americans gathered around Vatra (The Hearth), were surprised by the non – grata proclamation of dr. Sali Berisha, because until that day we saw in him the most beloved man in America, in the Balkans. We have seen the man who did so much for Albania and the Albanian nation, and Kosovo, too. Recently he was engaged in an uncompromising fight against all those who were preparing the territorial division of Kosovo, which he considered as the opening of the “Pandora’s Box” in the Balkans. The danger posed by this initiative of anti-Albanian lobbies was confirmed by the executive order issued by President Biden, a few days ago, and which goes completely in line with the opposition that dr. Sali Berisha made against such plans.

The announcement ‘non grata’ of dr. Sali Berisha has many unanswered questions for us, the Albanian-Americans. Naturally, as American citizens, we have reasons to believe in our state here. However, in the situation when no arguments and evidence are given on which this decision is based, this makes us think that more than a measure taken based on American principles, it has been taken under the pressure of lobby groups for certain interests. We doubt that those interests are neither for the good of our America nor the benefit of our beloved Albania.

Members of the Pan-Albanian Federation, wherever they live in all parts of the United States of America, will ask the representatives of the American people they voted for to raise this issue based on their right to ask for explanations to the administration of Mr. Biden to argue with facts the veracity of the accusations that have brought about such an extreme measure. Otherwise, they should release dr. Berisha from the burden of a moral responsibility which does not belong only to him and does not honor even those who have applied him if they have no facts.

Awaiting a response from the authorities we remain confident that this issue will be clarified shortly.

Issued by the Board of Directors of the Pan-Albanian Federation of America – Vatra (The Hearth) New York, XX June 2021



Federata Pan – Shqiptare e Amerikës, Vatra, e ka ndjekur me shqetësim të madh shpalljen e dr. Sali Berishës, person “non grata”, nga kreu i Departamentit të Shtetit Amerikan. Kjo për arësye se në fundin e viteve ’90 ishte dr. Sali Berisha ai që u ngrit kundër regjimit komunist i cili kishte ekzekutuar, burgosur dhe internuar me mijëra shqiptarë, thjesht dhe vetëm pse ne, të afërmit e tyre, kishim ikur nga diktatura dhe ishim vendosur këtu në Amerikë. Ishte dr. Sali Berisha, që iu priu protestave të studentëve shqiptarë në dhjetorin e vitit 1990 e më pas luftoi me guxim e trimëri për përmbysjen e regjimit gjakatar komunist dhe vendosjen e demokracisë.

Ishte lidershipi i dr. Sali Berishës që e ktheu Shqipërinë nga vendi më armiqësor ndaj Amerikës në popullin më mik të saj. Sot, shumica absolute e shqiptarëve e shohin Amerikën si vendin e tyre të dytë, më të dashur në botë. Ishte dr. Sali Berisha, si lider i opozitës demokratike të asaj kohe ai, që priti Sekretarin e Shtetit James Baker në krye të një mase qindramijëshe, në Marsin e vitit 1991, kur u ri-vendosën mardhënjet diplomatike, të ndëprera prej vitit 1939.

Ishte po ai që, në detyrën e Presidentit të Republikës së Shqipërisë, në vitin 1992, shkeli për herë të parë në Shtëpinë e Bardhë. Aty, ai mori mbështetje nga Presidenti George H Bush për mos – prekjen e kufijve të Kosovës nga Milosheviçi si dhe statusin e Kombit më të Favorizuar në Tregëti me Amerikën. Ishte po ai, që u prit në Shtëpinë e Bardhë edhe nga Presidenti Clinton në vitin 1995. Në vitin 1997 ai doli në opozitë dhe pas 8 viteve, në vitin 2005, ai u kthye përsëri në krye të qeverisë shqiptare. Gjatë kësaj periudhe ai arriti të ndërpriste rrugët e trafiqeve të paligjshme, të instalonte shtetin e së drejtës, t’i jepte hapsirë të plotë shtypit dhe sipërmarrjes së lirëdhe të ndërtonte një infrastrukturë moderne në bashkëpunim me kompanitë amerikane, në Shqipërinë e rrënuar nga komunizmi.

Mbi të gjitha ai arriti të plotësontë të gjitha kushtet që Shqipëria të bëhej anëtare e organizatës më të madhe politike ushtarake, NATO – s. Antarësimin e saj në këtë organizatë e deklaroi vetë Presidenti Amerikan George W Bush, në Tiranë, me datën 10 qershor 2008. Ai e ruajti miqësinë edhe me Presidentin Barack Obama dhe Sekretaren e Shtetit zonjën Hillari Clinton, e cila e vizitoi Shqipërinë në kohën kur ai ishte Kryeministër, në 100 vjetorin e Shpalljes së Pavarësisë. Gjatë termit të dytë si KM të dr. Berishës, shqiptarët për herë të parë morën statusin e lëvizjes së lirë në zonën evropiane Shengen, ndërkohë që Shqipëria hapi negociatat për antarësim në Bashkimin Evropian.

Bazuar në një proces zgjedhor demokratik, të lirë dhe të ndershëm, të cilit ai vetë i kishte prirë për vite të tëra, ai i humbi zgjedhjet e vitit 2013 dhe bëri kalimin e butë të pushtetit nga qeveria e partisë së tij demokratike tek ajo socialiste.

Që prej asaj dite, ai nuk ka mbajtur asnjë post ekzekutiv. Asnjë nga antarët e familjes së tij nuk kanë mbajtur ndonjëherë poste në zyra qeveritare, në asnjë qeveri të Shqipërisë.

Si opozitar, ai u kthye në zërin e njerëzve të thjeshtë të atij populli duke denoncuar vazhdimisht keqbërjet dhe korrupsionin galopant tëqeverisë së sotme socialiste.

Që në vitin 2013 qeveria socialiste vazhdon të qëndroje në pushtet,bazuar në elementët anti demokratike siç janë manipulimi dhe vjedhja masive e votave, (2017, 2019, 2021) bashkëpunimi me  krimin e  organizuar,trafikun e qenjeve njerëzore dhe drogave, zgjedhjet pa opozitë, ndarjen e parasë publike me oligarkët, kontrollin e mediave dhe drejtësisë, etj. Të gjitha këto janë vënë re nga organizmat ndërkombëtare përfshirë edhe vetë Departamentin e Shtetit Amerikan, i cili raporton çdo vit rënje drastike të Shqipërisë në listën e vendeve më të korruptuara në botë. Kundërshtari më I vendosur I tërë këtyre keqbërjeve ka qenë vetë dr Sali Berisha, tanimë në opozitë dhe në pension.

Federata Pan – Shqiptare e Amerikës, rreth së cilës mblidhen qindra mijëra shqiptaro – amerikanë, e kanë konsideruar dr. Sali Berishën si mikun e tyre të vërtetë, si njeriun që e hapi Shqipërinë ndaj perëndimit dhe në veçanti ndaj Amerikës; Tek dr. Berisha neve kemi parë mikun e Amerikës dhe për sa kohë ai ka qenë në pushtet mikun e të gjithe presidentëve me radhë, Geroge H. Bush, Bill Clinton, George W. Bush dhe Barack Obama.

Ne shqiptaro – amerikanët të mbledhur rreth Vatrës, kemi ngelur të habitur nga shpallja non – grata e dr. Sali Berishës, pasi deri në atë ditë tek ai ne kemi parë njeriun më të dashur të Amerikës në Ballkan. Kemi parë njeriun që bëri aq shumë për Shqipërinë  dhe për kombin shqiptar, e  në veçanti për Kosovën. Kohët e fundit ai ishte angazhuar në një luftë të pakompromis kundër tërë atyre që po përgatisnin ndarjen territoriale të Kosovës të cilën ai e konsideroi si një hapje të “Kutisë së Pandorës” në Ballkan. Rreziku që mbarte kjo inisiative lobesh anti – shqiptare u vertetua me urdhërin ekzekutiv që lëshoi Presidenti Biden, pak ditë më pare, dhe që shkon plotësisht në një vije me kundërshtimin që dr. Sali Berisha iu bënte planeve të tilla.

Shpallja ‘non grata’ e dr. Sali Berishës për ne vatranët – shqiptaro – amerikanë, ka me vete shumë pikëpyetje. Natyrishit, si shtetas amerikanë, neve kemi arësye të besojmë tek shteti ynë këtu. Megjithatë, në situatën kur nuk jepen argumenta dhe evidenca mbi të cilat është bazuar ky vendimkjo na bën të mendojmë se më shumë sesa një masë e marrë bazuar në principe amerikane, ajo është marrë nën trystni grupesh lobiste për interesa të caktuara. Ne dyshojmë se ato interesa nuk janë as në të mirë të Amerikës tonëdhe as në dobi të Shqipërisë tonë.

Akuzat ndaj një miku të shqiptaro – amerikanevë e veçanërisht të vatranëve, siç është dr. Berisha, pas tetë vitesh në pension, dhe pa asnjë bazë ligjore, pa asnjë evidencë apo prove konkrete, pa asnjë akt padi të ngritur në jetën e tij, na kanë shqetësuar pa masë.

Antarët e Federatës Pan – Shqiptare VATRA, kudo që jetojnë në të gjitha anët e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, do t’u kërkojnë përfaqësuesve të popullit amerikan, për të cilët ata kanë votuar, që të ngrenë këtë problem me të drejtën e tyre që kanë për t’i kërkuar shpjegime administratës së z. Bidentë argumentojnë me fakte vërtetësinë e akuzave që kanë sjellë një masë të tillë kaq ekstreme. Në të kundërt ata duhet të lirojnë dr. Berishën nga barra e një përgjegjësie morale e cila nuk i përket vetëm atij dhe nuk i nderon as ata që e kanë aplikuar atë, nëse nuk kanë fakte.

Në pritje të një përgjigje nga ana e autoriteteve mbetemi bësimplotë se kjo çështje do të sqarohet në një të ardhme të afërt.

Lëshuar nga Bordi Drejtues i Federatës Pan – Shqiptare të Amerikës – Vatra.

New York, XX qershor 2021


This website uses cookies to improve your experience. We’ll assume you’re ok with this, but you can opt-out if you wish.



Të nderuar bashkëkombas
Të dashur vatranë
Të nderuar shqiptaro-amerikanë
Në cilësinë e kryetarit të Federatës Panshqiptare të Amerikës Vatra dhe si shqiptaro-amerikan kundërshtoj me forcë krijimin e mini shteti serb në shtetin e pavarur të Kosovës. Të gjithë jemi të shqetësuar me tezën se Kosova ka detyrim të themelojë Asociacionin e komunave me shumicë serbe. Për çdo shqiptar kjo tezë është e papranueshme. Rrugëtimi i Kosovës drejtë paqes, zhvillimit e lirisë ka qenë i mundishmëm. Gjatë periudhës 20 vjeçare janë dhënë mendime të caktuara dhe qëndrime të ndryshme rreth zhvillime në Kosovën e pasluftës. Ka pasur edhe shtete etnike që kanë dhënë opinionet e tyre rreth bisedimeve intensive mes Kosovës e Serbisë dhe integrimin e Kosovës në familjen e madhe europiane. Të gjitha këto mendime rreth zhvillimit të shtetit të ri të Kosovës janë mirëpritur çdo herë nga lidershipi shqiptar në Prishtinë dhe Tiranë. Deklaratat nga Uashingtoni zyrtar janë përshëndetur e pranuar nga shqiptaro-amerikanët. Federata VATRA dhe shqiptaro-amerikanët kanë qenë gjithmonë në mbështetje të politikave të Shtëpisë së Bardhë, Kongresit, Senatit dhe Departamentit të Shtetit Amerikan. VATRA dhe shqiptaro-amerikanët e kanë bërë të qartë se asnjehërë nuk do të lejohet që të kemi një “Bosnje” të dytë apo “mini serbi” në Kosovë. Ky është dhe mendim i shumicës absolute dhe i miqve proshqiptar në Shtëpinë e Bardhë, Kongres, Senat dhe Departamentin e Shtetit dhe institucione të tjera të shtetit amerikan. Ne do ti themi gjithmonë JO një minishteti serb në Kosovën e re që synon të integrohet në BE dhe të qëndrojë në miqësi të përjetshme me SHBA. Kosova nuk mund të ketë Asociacion mbi baza etnike. Kosova nuk mund të themelojë asnjë Asociacion që bie ndesh me Kushtetutën e Republikës së Kosovës, ligjet e vendit dhe aspiratat e popullit shqiptar në Kosovë.
Kryetari i VATRËS
New York, 17 Qershor 2021

(Video) Lidhja e Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë i jep Rita dhe Adem Saliu çmimin LIRIA E DARDANISË 1999 për atdhetarizëm

Lidhja e Kriujesve Shqiptarë në Mërgatë
Veprimtares e poetes, Rita Saliu si dhe bashkudhëtarit të jetës së saj Adem Saliu
“Në muret e padukshme”, motër Rita Saliu ndien dhimbjet e Dardanisë!
Romani i Rita Saliut, është romani i jetës shqiptare në Dardani !
Rita Saliu në Dhomën e Kongresit Amerikan, aty ku edhe ruhet fotoja!
Ndaj, jemi popull që kemi jo vetëm histori e mitologji po edhe më shumë, kemi një pasuri shpirtërore që Rita dhe Adem Saliu e dëshmuan me punën e tyre !
Me shumë respekt motër dardane Rita Saliu, pa dyshim e në trashëgimi të të Madhes Nënë Tereza !
Zaten Rita Saliu u nderua nga Presidenti i Shqipërisë, Zotëri Topi me dekoratën “URDHËRI NËNË TEREZA” për humanizmin e saj në mbrojtje të të drejtave të njeriut!
Vlen të thuhet me zë të lartë se Rita Saliu shpërtheu luftën me 1998/99 duke mos iu frikësuar pushkës as topit për t’u ardhur në ndihmë fëmijëve të Drenicës dhe gjithë Dardanisë! Me këtë Rita Saliu sensibilizoj mediat dhe politikën amerikane për liri të Dardanisë, mike e pandashme e Rugovës
Për këtë rol të rëndësishëm, bashkëshorti i saj Adem Saliu ishte me gjithë shpirt në përkrahje të saj !
Rita Saliun mund ta quajmë dardane shqiptare- amerikane !
Lidhja e Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë jep çmimin LIRIA E DARDANISË 1999 viti më emblematik i atdheut i pas kohës së Gjergj Kastriotit dhe Pavarësisë së Shqipërisë me 1912, Rita dhe Adem Saliu për atdhetarizëm, duke
mos e harruar vargun e Ritës, aty ku bukuria dhe dhimbja kanë histori, kulturë dhe dinjitet të ndjeshëm shpirti!
Sekretari: Mentor Thaqi
Kryetari: Musa Jupolli, Paris, 10/12 QERSHOR 1999___________________


Mark Gjonaj not running for re-election

Jason Cohen

With the June Primary a few months away and Councilman Mark Gjonaj set to square off against Marjorie Velazquez, Gjonaj dropped a bombshell announcing he was not running for re-election.

Gjonaj began his political career in 2012 in the Assembly and four years ago became the first-ever Albanian-American to serve in the City Council. The 52-year-old Morris Park resident, who is the chair of the small business committee, is ready for a new chapter in his life.

The lawmaker has cherished his time as a member of the council and is proud that he has fought for seniors, affordable housing, businesses, safe neighborhoods and food insecurity. During the past year, he has stood with his constituents during the pandemic and distributed more than 80,000 food boxes, 66,000 face masks, provided over 1,400 COVID-19 tests, and held numerous town halls.

“Although I have worked hard and much has been achieved, I have decided to finish out my term and not seek re-election in the City Council,” Gjonaj said in a statement. “It is not a decision that I come to light and I know will come as a surprise and disappoint many of my supporters.”

Gjonaj explained that he has grown frustrated with the policymakers in the city and feels that public service in NYC has become “identity politics,” which divides people instead of bringing them together.

The councilman noted as a proud Albanian-American he is shocked at the number of nasty things that have been said about him and those of the Albanian community.

“I will not allow myself to be used as a weapon to divide the district or be used to tarnish a community or ethnicity,” he said.

“I want to publicly thank my family for their many sacrifices, my supporters being with me along this incredible journey, and my staff for their unwavering commitment and dedication.”


Voal.ch’ Post Scriptorium – Elections for party candidates (primary) are held on 22 June. This time the Albanian-American Marko Kepi is running as the Republican Party candidate for the New York Council!

We wish him victory!

Gjonaj not running for re-election



“The Anthem of Dibra Youth” By Rafaela Prifti

If you ever wondered about the impact of a song, you will find that Cezar Ndreu’s recent posting is inspired by lyrics written over 100 years ago that have reemerged into a song.

There are variations in its English translations but here is mine:

O River Drin of a span so wide

You – the Highland’s Ol’ Manblank

Will you let Dibra fall to Serbia?

Performed as a song, it premiered on social media under the title Anthem of Dibra Youth.

Cezar Ndreu shares his memories of listening to his elders recite the verses that filled him with pride as a child. Geographically, Drin is Albania’s longest river. Its historical importance in terms of Albanian history, national identity and pride cannot be overstated. There is an abundance of poems, songs, books written about Drin river in Albanian folklore and literature inspired by real events.

The poem evokes more than memories. “My son is eponymous and carries the river’s name with dignity and honor,” writes Cezar Ndreu in his post. He summarizes the historical circumstances that inspired Haki Sharofi, a Dibra intellectual, to write the poem at the end of 1920. It recounts the ruthless legacy of the Great Powers in the wake of two Balkan Wars, as the Ottoman Empire lost the bulk of its territory in Europe, Austria-Hungary was making its own calculations and a much enlarged Serbia pushed for territories by occupying Albanian lands.

The song describes the monthslong Albanian revolt led by valiant men and fearless women of Dibra in the fall of 1920. Cezar Ndreu cites Edith Durham, the British anthropologist, from the 19th century who was crowned as Albania’s mountain queen. She wrote the following description from in her book The Burden of the Balkans: ” The Dibra tigers, as their fellow-countrymen even call them, are all for independence.”

A descendant of a much respected Dibra family and a valued member of the community, Cezar Ndreu invokes the glory of a-century-old battle and the honor of the elderly to shame Albania’s authorities who served Serbia’s interest for decades.

Below please read his post in full:


          “Drin o lum i gjane

           Plaku i malsis

A ke me ja lane Dibren Serbise…!”

Ishin keto qe per te paren here femije i degjoja nga gjysherit ku jetonim kilometra large saj Dibres. U rritem me keto vargje burrerore 

Ishin pikerisht keto vargje dhe historia burrerore e Drinit qe sot im bir mban kete emer te lashte dhe krenar!

Pak histori se si u shkruajten keto vargje me 1920 nga dibrani intelektual Haki Sharofi!

Serbia kishte pushtuar pothuajse te gjithe veriun dhe kishte dal ne Shqioeri te mes te viteve te Luftes ballkanike 

Ne gusht te 1918, Serbia perfundimidht kishte dal ne Adriatik, ne Durres 

Po do te duhej nje ultimatum i Austro-Hungarise qe Serbia te linte per 8 dite Durresin 

Serbia terhiqet dhe mban te pushtuar Dibren 

Ishin vitet 1919-1920 ku shqiptaret po luftonin diplomatikidhte ne Konferencen e Paqes ne Paris.Dibra ishte nen pushtim!

Atehere udheheqesit popullor dibran u mblodhen dhe vendosen lufte totale brenda Dibres per clirimin e saj.

U mblodhen ne Luren e bukur dhe piktoreske.

Lufta me perballjen me okupatorin filloi pikerishte ne kete vend te bekuar nga Zoti per bukuri dhe trimeri. Filloje ne vjeshten e 1920 fund shtatori fillim tetori. Dibranet ishin jo shume  te armatosor, ishte  dimer i ashper por deshira dhe vullneti i dibraneve ishte aq i lart sa pati mobilizim te papare. Burrat luftonin  me serbin dhe grate gatuanin ne front. Eshte nje tradite e vjeter kjo e te luftuarit e cila ka mbet nder malesor nga lashtesia. Kujtojme se vete Spartanet e lashte e kishin kete vyrtyt!

Per 4 muaj  rresht vazhduan luftimet e pergjakshme. Dibranet pa ndihmen e askujt, apo ndihme fare e vogel nga qeveria vendore munden qe me 10 Dhjetor 1920 ta clirojne Dibren , jo vetem dibren por Tigrat dibran sic i pershkruante Edith Durham, shkuan me larg cliruan Dibren e Madhe, Tetoven Gostivarin dhe zbriten deri afer Struges.

Per tu theksuar se ne keto luftime te pergjakshme kunder serbve, kishte edhe dibran ne krahun serb, sic ishte Halit Lleshi i ati i Haxhiut ish Presidentit komunist per 40  vjet 

Ne kete lufte u shquan per trimeri te gjithe kreret dibran dhe populli mbare, sipas kujtimeve te Ismail Strazimirit , ku shkruan se nder te gjithe shkelqeu Elez Isufi  per menyren organizative dhe trimerore.

Atehere djelmenia dibrane shkruajti keto vargje lapidare:

Drin o lum i gjan

Plaku i malsise nga intelektuali Haki Sharofi 

Vargje  te cilat filluan te marrin jete ne gojen e cdo dibrani duke u ndesh me hasmin shekullor.

Sot  pas 100 vjetesh keto vargje behen himni i djelmise dibrane, e cila na ka bere krenar ne si dibran ne rrjedhat e luftes per liri kombetare 

Ishin po keta dibran te ndershem qe vendin e tyre nuk e lane nen mbreterine serbo malazeze.

Emrat e tyre jane te shumte por fatkeqsishte pluri i harreses ka bere te tijin , por edhe dashakeqja e atyre qe dikur ishin sejmen te Serbise dhe paten pushtet ne shtetin shqiptar per dekada 

Lavdi dibraneve te cilet nuk kursyen asgje dhe trungut kombetar nuk e lane te pergjysmohet pa Diber  

Lavdi Diber !🇦🇱


Shkolla Shqipe “Alba Life” NY, Mbylli Me Plot Sukses Vitin Shkollor 2020 2021 Me Një Program Shumë Të Pasur Në Online

Nga Keze Kozeta Zylo


Qershori është dita ndërkombetare e fëmijëve dhe këtë ditë jo vetëm që e festojmë me plot dashuri me nxënësit, por përkon dhe me mbylljen e vitit shkollor dhe me sfidën me pandeminë botërore.

Çfarë dite e dielltë ishte dita e shtunë, si suksesi i Shkollës Shqipe “Alba Life” Ambasador i Kombit që vepron dhe mëson nxënësit në të gjitha lagjet e Nju Jorkut!  Sfida me pandeminë dhe mësimi me Gjuhën Shqipe ishte një punë e madhe nga më profesionalet dhe më frytdhënëset! Kjo shkollë me të 13 klasat në Online nuk e humbi për asnjë ditë mësimin e Gjuhës Shqipe.  Ishte e para shkollë në Diasporë që hapi programin në Online qysh në muajin shtator, 2021, dhe prej asaj dite nuk e ka ndërprerë mësimin asnjëherë, por me kulturë dhe profesionalizëm e vazhdoi gjithë vitin.  Bordi së bashku me mësueset tejet të kualifikuara, shumica të licensuara nga shteti amë dhe Nju Jorku sollën risi të reja didaktike dhe pedagjogjike duke e bërë shumë të larmishëm programin dhe duke tërhequr mjaft nxënës jo vetëm nga shtetet e Amerikës, por Kanadaja dhe Europa.   Mësueset zbatuan me rigorozitet disiplinën shkencore të pedagogjisë si teori e mësimit dhe e mësimdhënies, por edhe të kushtëzuara nga vetë zhvillimi i formave dhe i përmbajtjeve të punës mësimore në platformën në Online.  Disa mësuese kishin nga dy klasa në Online për gjatë vitit të cilat punuan me plot përkushtim.  Gjithmonë e gjithmonë e vlerësoj dhe e çmoj në maksimum secilin mësues pranë shkolles sonë dhe në Diasporë për përpjekjet shpesh herë dhe të mundimshme për të arritur deri këtu.

Ky vit ishte i jashtëzakonshëm për shkak të pandemisë botërore, Covid 19-të.  Ndërsa mendoj për shprehjen e vitit për Altruizmin kuptoj se mësuesit realizuan gjënë më të çmuar për njeriun që do të thotë: “Respekt dhe devotshmëri vetëmohuese ndaj shërbimit me plot kulturë për te tjerët”.

Të gjitha mësueset vlerësuan lart bashkëpunimin me themeluesit si vizionarë për këtë mision kombëtar si dhe gjithë stafin qe i janë bashkuar këtij programi tejet professional dhe serioz. Mësuesit i mbështetën nxënësit e Diasporës në kohrat më të vështira!  Doemos kanë bekimin e tyre!

Program shumë i pasur për mbylljen me plot sukses të Vitit Akademik 2020 – 2021

Programi i klasave të nivelit të parë

Programi u nda në dy grupe, në dy seanca të shfaqjes për shkak të numrit të madh të klasave.  Programi filloi në orën 10 paradite.

Z.Qemal Zylo themelues dhe drejtues i TV dhe Shkollës Shqipe “Alba Life” Ambasador i Kombit që operon në të gjitha lagjet e Nju Jorkut si dhe anëtar i Kryesisë së Këshillit të Arsimtarëve në Diasporë përshëndeti mësuesit, nxënësit dhe prindërit në emër të Bordit të Shkollës.

Ai tha se është  një  kënaqësi e veçantë t’ju përshëndes sot me rastin e mbylljes së vitit shkollor akademik 2020-2021 e t’ju falënderoj për përkushtimin tuaj për këtë  detyrë të rëndësishme mbarë kombëtare të mësimit të gjuhës shqipe.

Viti mësimor që po mbyllim sot ishte viti me i vështirë në historinë e shkollës shqipe “Alba Life” pasi ishte viti ku të gjithë ju u përballët me vështirësi të mëdha që na shkaktoi pandemia botërore, Covid 19.

Mësimi gjatë këtij viti mësimor u zhvillua në Online dhe ka qenë ndryshe nga vitet e mëparshme që e zhvillonim nëpër klasa dhe për këte u desh një trainim dhe përgatitje shumë serioze e të gjithë mësuesëve të shkolles sonë për t’i bërë orët e mësimit të gjuhës shqipe sa më interesante dhe me një informacion të gjithanshëm.  Mesimet e larmishme që sillnin mësuesit e shkollës sonë të përgatitura e prezantuara në Google Meet ishin të një niveli shumë të lartë pasi në të nuk përfshiheshin vetëm materialet bazë didaktike të teksteve të para Abetares, Abetares dhe librave të gjuhës, por në to janë pasqyryar edhe shumë materiale nga tekstet ndihmëse të miratuara dhe veçanërisht të platforms “Schoolme”, që ishte një ndihmesë tjetër që e bëri shumë interesant mësimin në Online të gjuhës shqipe.

Shkolla jonë është shumë krenare që ishte e para shkollë në Diasporë që filloi mësimin qysh javën e parë të shtatorit të vitit të shkuar dhe nuk humbi asnjë orë mësimore gjatë këtij viti akademik.

Po ashtu interesimi i nxënësve ka qenë shumë i madh gjë të cilen unë e kam vërejtur nga vëzhgimet që kam bërë në të gjitha klasat ku nxënësit hynin qysh në minutën e parë të mësimit dhe e kishin vështirë të largoheshin nga ekrani pas mbarimit të mësimit. Ky është një vlerësim shumë i lartë i punës së mësuesëve: Adelina Lacaj që zhvilloi mësim në dy klasa, Dr. Manjola Dulit, mësueseve Entela Muda, Vlera Thaqi, Gela Bulku, Fatbardha Shiqerukaj, Mirvete Veselaj, Sonilda Koci Kadria dhe Vjollca Skënderi qe po ashtu dha mesim në dy klasa.

I përgëzoj të gjitha mësueset që përmenda më sipër si dhe koordinatoret Arta Xhaferi, Blerim Gjocaj, Eligerta Cuka si dhe bashkëthemelueset Kozeta Zylo dhe Dr.Valbona Zylo Watkins që kanë dhënë një ndihmesë të vazhdueshme.

Pa dashur të zgjatem konkluzioni i Bordit të shkollës shqipe  “Alba Life”  është se viti mësimor 2020-2021 ishte mjaft i suksesshëm në cilësi dhe në numër të nxënësve pasi e shtrimë aktivitetin jo vetëm në lagjet dhe shtetin e Nju Jorkut që i kishim vitet e mëpareshme, por këtë vit ne patëm nxënës nga shkollat Halifax Kanada, shkolla në Chicago, nga Florida, Alabama, Washington State, Pensilvania, Masachusets, Spanja, Suedia e të tjerë .

Ju faleminderit të gjithë nxënësve, mësuesëve dhe prindërve që bashkëpunuam në këtë mission kombëtar dhe ju uroj suksese në programin e sotëm të fundvitit dhe pushime të mbara e suksese në vitin e ardhshëm mësimor.

Faleminderit të gjithëve për vemendjen tuaj.


Programi u hap me këngën “1 Qershori” kënduar nga kori i Shkollës Shqipe “Alba Life”, New York

Mësuese Sonilda Koci që operon në Brooklyn, solli pranë ekranit nxënësit më të vegjël duke filluar nga mosha 4 vjeç të cilët si zogj ndër pemë të gjelbërta çuçurisnin ëmbël shqip.  Ajo i kishte pagëzuar si Flilizat e rinj të Shkollës Shqipe “Alba Life”.  Ata ishin: Abella Bora Delisi, Aleena Osmani, Ana Skrapalliu, Arabella Gjeka, Besart Hysolli, Emily Gardella, Era Kondakciu, Ethan Çela, Hana Demiri, Nikolas Niko Gard, Rian Dobrova.



Mësuese Vlera Thaqit që operon në Staten Island dhe me nxënës nga Long Island, Westchester solli nxënësit të cilët recituan këto poezi si: Chloe Kaso, Gjuha Jonë nga Naim Frasheri, Nina Kastrati- Gjuha Shqipe nga Gjergj Fishta, Saranda Halstad- Abetare, Abetare nga Xhevair Spahiu.

Mësuese Mirvete Krasniqi Veselaj që operon në Bronx kishte përgatitur nxënësit si Kevin Duka nga Philadephia me poezinë:  “Abetare, Abetare dhe Keci”, Bora Kurtolli: “Kosova ime”, Julia Loci: “Kenga tik tak tik tak, poezia “Shkronja”, Ariel Dalliu: “Abetare dhe shkronja A”, Edion Shiqerukaj: “Dua të luaj dhe shkronja E”, Alisa Gjika: “Kenga 1 Qershori dhe poezia Abetare”

Mësuese Vjollca Skënderi që ka dy klasa në Brooklyn dhe Queens kishte përgatitur këta nxënës si: Aleksia Kola me poezinë: “Librat rrinë radhë radhë”, Eliana Cuko, Chikago: “Abetarja ime”,  poezi nga Kozeta Zylo, Kiara Hila: “Gjuha Shqipe”, Klea Kola: “Abetare, Abetare”.  Shtoj këtu se shumë prej nxënësve të dy klasave ishin me pushime në vende të ndryshme dhe nuk kishin mundësi për të marrë pjesë në këtë program të fundvitit.

Mësuese Gela Bulku që operon në Brooklyn i kishte përgatitur nxënësit jo vetëm me poezi nga shtëpia, por dhe në mjedise me peizazhe të mrekullueshme nga Nju Jorku duke kënduar këngë shqiptare.

Programin e hapi me këngën “Zogu dhe Abetarja” kënduar nga Dëbora Shehu e cila iu uroi: “Gëzuar festën e Abetares dhe mbylljen e vitit shkollor të gjithë nxënësve të Shkolles Shqipe “Alba Life”.

Udhëtim nëpër shkronja u intepretua nga: Adisa Tahiri, Aria Stoja, Brandon Grada, Dëbora Shehu, Enzo Rustani, Jori Lamçe, Laura Torollari, Rilind Shehu.

“Vallet shqiptare” u vallëzuan me plot pasion nga Jori Lamçe dhe Enzo Rustani

“1 Qershori!” Interpretoi, Aria Stoja

Ndërsa kënga 600 vjeçare shqiptare “Moj e bukura More“u këndua nga Brendon Grada

Mësuese Fatbardha Shiqerukaj që operon në Bronx u paraqit në këtë program me këta nxënës si: Simelba Xhaferri: “Librat rrinë radhe radhe”, Lediana Hasanaj: “Dijeni botërore”, Fatjon Gjocaj: “Shoku im”, Fatjona Gjocaj: “Truri”, Yllëza Sejdiu, Emma Watkins: “Shqiponja” nga  Xhevahir Spahiu, Leon Gashi: “Alfabeti”, Saranda Krasniqi: “Për një shkronje”, Luan Krasniqi: “Nëna Shqipëri”, Edvin Dalliu: “Unë jam”, Rami Elkordi: Yunis Elkordi.

Për shkak të numrit të madh të klasave, programi u shfaq në dy grupe dhe orë të ndryshme duke filluar me saktësi nga ora 10 të e paradites.

Programi i klasave të nivelit të dytë

Në grupin e dytë programi u hap me Dr. Manjola Dulin, mësuese në Queens.  Nxënësit e saj të rritur në moshë sollën një larmishmëri me slide show në Power Point, duke shfaqur mësimet shumë të rendësishme që kishin përgatitur gjatë vitit. Ato ishin nga gjithë Kombi, Shqipëria Kosova, Dibra, Mali I zi, Çamëria, Arbëreshët, Presheva etj.  Nxënësit që morën pjesë me këto projekte ishin:  Agon, Agona dhe Loreta Sadiku: Projekt “Çamëria” nga Georgia.  Klaus dhe Stivi Veshi: “Luftrat e Skënderbeut nga NYC.  Adina Zdruli nga Kanada interpretoi poezinë nga “Naim Frashëri”, Lir Shala nga Kanada: “Projekt i Shkollës Shqipe, “Lufta e Kosovës”. Zana Shala nga Kanada: Poezia “1 Qershori”. Klevis Zhala nga NYC: Poezia, “Shqiponja”.

Isabel Zhala, NY: Vjershë e Naim Frashërit: “Ti Shqipëri më ep nder”.  Det Ramosaj Kanada, poezia: “Sa të dua Kosovë.  Ryan Pjetergjoka NY: Poezia “I dashur Atdhe”.  Adea Kastrati nga Long Island: Interpretim për “Rozafën”.  Giuliano Meta NY: “Ujërat dhe lumenjtë e Shqipërisë”.   Francesco Hila, New York.

Mësuese Adelina Lacaj e cila u paraqit me dy klasa ne Bronx dhe Brooklyn solli përvojën e saj dhe nxnësit që kishte përgatitur në Bronx sollën larmishmëri me projekte për Atdheun dhe përshtypjet e nxënësve gjatë këtij viti.  Ata ishin: Arelt Xhaferri: “Përshëndetja e prindërve/ Figura të njohura shqiptare Skënderbeu/ Ismail Qemali/ Nënë Tereza.  Jessica Ndregjoni: “Përpjekjet për të folur shqip/ Sendet tradiocionale shqiptare në shtëpitë tona”.  Jonathan Ndregjoni: “Gjeografia, peizazhi bota bimore dhe klima”.  Keida Shiqerukaj: “Bashkëbisedimi shqip në klasë dhe rëndësia e tij”.  Adrian Krasniqi: “Lojërat në klasë”. Harry Lumshi: “Gabimet shqiptare”.  Kenkrest Lumshi: “Industria ushqimore në Shqipëri”. Kleidi Zaimi: “Arbëreshët e Italisë”.   Fiona Zaimi: “Qytetet dhe Trevat tona- dallimet midis tyre”.  Sofia Sandria: “Ilirët dhe trevat e tyre / Powerpoint Ksamili/ Mali i Jezercës dhe ngjitjet alpine”. Nora Balidemaj: “ Mësonjëtorja e parë shqipe / Filmi dhe përshtypjet”.  Albo Peraj: “Muzika dhe instrumentet e ndryshme.  Tipet e ndryshme të valleve dhe lidhja e tyre me historinë”.

Mësuese Entela Muda me klasën e saj në Staten Island solli nxënësit me intepretime të ndryshme duke e pasuruar programin dhe me vallen e Kosovës interpretuar mjeshtërisht nga nxënësit e Shkollës Shqipe “Alba Life”.  Ata ishin: Dea Watkins e cila kishte përgatitur esenë: “Gjuha e Nënës”.  Amina Shegaj: “Krujë, O qytet I bekuar” nga Naim Frashëri, Reona Kovaçi: “Korça” nga Naim Frasheri, Blin dhe Rubik Rugova: “Korça” nga Naim Frashëri, Ariana Daci: “Kundër Mallkimit të Gjuhës Shqipe” nga Petro Nini Luarasi.  Ne ekran me plot entuziazëm dhe mjeshtëri u shfaqën valltarët e shkollës me “Vallen e Kosovës”.

Mësuese Vjollca Skenderi solli dhe dy emrat nga Suedia si: Uklea dhe Kleidi Buzi.

Mësuese Adelina Lacaj paraqiti nxënësit e saj ne Brooklyn si: Erla Lamce: “Iu uroi mirëseardhjen prindërve , nxënënsve dhe mësuesve/ Riviera Perëndimore –Deti Adriatik dhe deti Jon. Blenda Sehu- Mesimi Online për Vitin 2020-2021/ pyetje drejtuar shokëve.  Elio Tahiri: “Mbresat e vitit / familja në Shqipëri (gjyshi- gjyshja )/ Teknologjia (avantazhet dhe disavantazhet e saj.)  Enson Nallbani- Karakteri  shqiptar- kultura, arti dhe shoqëria.  Zenel Agolli: “Diversiteti i trevave shqiptare – arti i të gatuarit”.  Altea Balla: “Shqipëria një vend i bukur turistik- udhëtim në Atdhe/ këngët vallet  dhe veshjet popullore. Kelvin Rustani, përmbledhje e viteve të tij në Shkollën Shqipe “Alba Life”.  Përshëndetje dhe falënderim stafit të shkollës. Jon Agolli- Përmbjedhje e temave të punuara gjatë Vitit/ Muzika shqiptare dhe vecoritë e saj në Shqipëri dhe Amerikë,  këngetarët e famshëm në botë,  gatimet tradicionale.  Detion Shehu: “Mbresat tona për Shqipërinë, Udhëtim ndjenjash dhe falënderim  stafit të shkolles”.

Programi u mbyll me vallen e Tropojës interpretuar nga nxënësit e Shkollës Shqipe në Bronx dhe Brooklyn.

Në fund të gjithë u përshëndetëm mallshëm me njeri-tjetrin, duke shpresuar dhe lutur se së shpejti do të shihemi në shtator nëpër klasat tona në shkollat e Nju Jorkut.  Ndarja pati dhe lot mësuesesh dhe gëzime për cfare I dhuruan profesionalisht dhe me plot perkushtim nxënësve në këtë mision Kombëtar.

7 QERSHOR, 2021




Klasat e nivelit te pare 5 qershor 2021




Klasat e nivelit te dyte 5 qershor 2021



Filizat e Alba Life 5 Qershor 2021




Klasa e nivelit te pare Staten island 5 Qershor 2021



Klasa e nivelit te pare Bronx 5 Qershor 2021



Gjuha e nenes Prezantimi Deas 5 Qershor 2021


Klasa e nivelit dyte- Queens 5 Qershor 2021



Klasa e Nivelit dyte Brooklyn 5 Qershor 202



Klasa nivelit dyte Staten Island 5 Qershor 2021


Me Serbinë në të gjitha takimet zyrtare, rajonale dhe ndërkombëtare duhet  biseduar pa nervozë dhe me buzë në gaz…! – Nga Skënder Karaçica

E kohës

Me Serbinë dhe me (sue generis)të shtetit të Kosovës,duhet të bisedohet me zyrtarët e lartë të trajonit dhe të botës,me fuqinë e argumentit se shqiptarët ishin (konstituiv(të ish-Jugosllavisë dhe jo adresë e Serbisë(sic!).

Fjalimi  i Kurtit në Tiranë me kryeministrën e Serbisë,,a doni të na pushtoni përseri,,(sic!)nuk është dashtë të bisedohet në këtë nivel të modelit të grave matanë gardhit(sic!),por me një takt tjetër të rrafshit diplomatik se,ne jemi shtet sovran dhe demokratik të ndarë njëherë e përgjithmonë nga Serbia.

Në të gjitha takimet rajonale dhe ndërkombëtare,duhet që mikpritësit të bëjnë agjendë politike dhe diploamtike,kur e kur,nuk do t`u lejohej zyrtarëve të Serbisë të instrumentalizojnë shtetësinë e Kosovës(!).

Në asnjë mënyrë në agjendën e kësaj fushe(Mini-shengenit)mos të kejohet Serbia të bëhet ,,qendër e vendosjes,,në Ballkan apo një ,,Kinë e vogël,,ballkanike përmes prodhimeve dhe të përfitimeve ekonomike sa krejt shtetet e rajonit!

Çikago,10 qershor 2021


Dielli Talks With Father Nikodhim The Interim Chancellor of the Albanian Archdiocese By Rafaela Prifti


Following the retirement of Very Reverend Arthur Liolin at Saint George Cathedral in Boston, Father Nikodhim has accepted the appointment of the Interim Chancellor of the Albanian Archdiocese. Before the start of the interview, he makes an important point of clarification on this topic. We continue the interview with questions regarding the significance of this moment including constraints on the church’s practices in the course of the pandemic. We talk about the historical connection between the Albanian national movement in America and the Albanian Orthodox Church. On that point, I emphasize that key activists and protagonists of the movement and Church, who were patriots of all faiths, went on to establish Vatra as the Pan-Albanian Federation of America. On the theme of religious unity among Albanians, Father Nikodhim wonders in admiration: “Where else will we see pastor and hoxha, priest and imam, seated together as brothers.” His own story is a testament of Father Nikodhim’s appreciation of inclusiveness in faith, culture, nationality. Born Nathan Preston in the northern sliver of Idaho, in the foothills of the Rocky Mountains, he was ordained to the priesthood at St. Nicholas Albanian Orthodox Church by the late Archbishop Nikon (Liolin) in 2010. In 2017, His Eminence, the Archbishop, called Father Nathan to embrace the monastic life, tonsuring him with the new name Nikodhim in honor of the Holy Martyr Nikodhim of Vithkuq and Berat. I am thankful to him for the interview, which provides insights into the endeavors that have been undertaken as well as presents a view into what’s to come.

Fr. Nikodhim – The appointment of the diocesan chancellor is the prerogative always of the archdiocesan bishop. Indeed, as I was asked to step into this role, I found that even those tasks and responsibilities of the chancellor are defined in our constitution and bylaws as being identified explicitly and exclusively by the hierarch. I raise this now as a point of clarification but also to acknowledge that I am in no way an apt successor to the long decades of leadership, wisdom, and profound knowledge of my predecessor, Fr. Arthur Liolin. I do not pretend otherwise—I don’t know that I could sleep well at night under such heavy responsibility and expectation. Rather, I am a stopgap; I am, I pray, a man for this moment as we look as an archdiocese into the future and try to meet the needs of the present. And, at the appointment of our next hierarch and archpastor, I hope that he will feel free to select his own chancellor who will best work with him to guide our archdiocese into many more years of faith, growth, and care for those who call it home. Among those priests I am proud to call my brothers, there are certainly many more qualified than I.

Rafaela Prifti: ⦁ Thank you for making time for our interview!
Let’s start with the Pashka. The Albanian Orthodox community joined the Orthodox Christianity around the globe to observe the Holy Week of Pashka on May 2. I couldn’t help going back to read the church’s message last year during the Pashka in April of 2020. It was the start of the pandemic. The message from church invited parishioners to attend Pascha Services from home and to follow the curfew hours and other guidelines put in place since the parishes would close on April 1. What followed were lockdowns and more restrictions. And to facilitate attendance from afar, live services were made available to allow participation by phone, computer, or tablet. What was Pashka like a year ago? Can you draw some comparisons from last year to now?
Fr. Nikodhim – I struggle to answer this question with any semblance of justice because, for those of us in this country, last year was without any precedent. Even in the memories of my oldest parishioners, the Church was never closed like this here. What we were called to do, particularly in areas so hard hit at that time as all of New York was but Queens most especially, was simply to stop. The lights went out; the doors were bolted shut. I say that this was without any precedent in our memory as Americans. Certainly for the faithful of St. Nicholas who remember the privations and outright prohibitions of religious practice in Albania during the Communist regime, the terrors of absence were somehow familiar. While I could never equate the necessities of public health and safety in the face of a virus with the atrocities of a totalitarian regime, we drew strength from the witness of our brothers and sisters who lasted, faithfully and prayerfully, to see the end of Hoxha’s twisted vision of progress. Hearkening our people back to those stories of clandestine red eggs and radios tuned low to Easter broadcasts, the stories I have personally been told from the lips of our own folks, we remembered that they had outlasted and we, too, could outlast. This year is pure joy in comparison, and we experience each service with gratitude as something returned to us again. And it is this joy that we have tried to communicate with our now necessary online presence. Whether they are ready to be back in Church in person, we want—we need—to make sure everyone knows that they are welcome and remembered wherever they are. Numerically, we were at about half our accustomed crowd for most services of Holy Week and Pascha. Half our normal body of people. I don’t know, frankly, how many were watching online or the breakdown between those who “tuned in” live and those who viewed and view the archived material. During the services, we plug in the camera and keep it running. Most everyone here consistently has a job these days, and monitoring our numbers online has yet to be prioritized.

Rafaela Prifti: Let’s stay back in time for a bit longer, as it were. I recall the Newsletter message issued on March 18, 2020, asking to protect the most vulnerable and taking steps to be good neighbors and citizens in all our communities. It said that turning “our attention to those whose needs may be different than our own is also part of our Christian life.” On a personal level, I am part of a generation of Albanians who grew up as non-religious in communist Albania, yet the message of encouraging good citizenry in the face of unprecedented pandemic touched me. Every week of the pandemic year, your message of hope came in the mailbox with an image attached to it symbolizing the idea of resilience and strength. I note that for parishioners, the full service schedule and Pascha letter in both English and Albanian are available on the website as are streaming of the prayers. What has stood out most for you during this year? 
Fr. Nikodhim – Two things come to mind when you ask about this last year and what has stood out. First, it is truly remarkable how creative we have been able to become. While we have all suffered through technological hiccoughs and a steep learning curve and we all can certainly embark on long litanies of complaints about the many media we now use almost daily, we have been able to be remarkably present for each other. There is a fundament of kindness and care for strangers and friends alike that has been revealed and been recognized as good. So we have witnessed a strange dawn in our culture as care for others has been given pride of place anew, the virtue of compassion lionized in these months of need. Second, as you know, I am a monastic priest. While most of my peers and clergy brothers are married and with families, I am not. I observe my siblings and my friends in the pride they so rightly take in the growth of their children at those milestone moments, at graduations and inductions and rites of passage. There is a sense of movement and consistency and the passing of generational honor in these things. I have sensed something similar to this as we progress forward more and more into the reopening of our society. Thanks be to God and thanks be to the scientists and brave doctors and nurses and wise civil leaders, we have tasted victory, and we must always pause to celebrate this with thanksgiving. I do not know if it will be possible to continue to be grateful in the same way as the novelty of victory recedes, but I hope we will remember proudly the small things that we were able to take back piece by piece. These graduations deserve our memory and esteem.

Rafaela Prifti: The newsletters recognized that “we are all now being challenged to find new ways to reach out and be present for each other…” How do you do that? Especially when everything moved online?
Fr. Nikodhim – For the time being and until we can safely be back in each other’s presence, yes, most of our groups have shifted to online. Our Church School has been remarkably successful in this period thanks to the hard work of our Sunday School administrator and parent volunteers. While our kids meet online and are glad to see friends and cousins there, they are wearying of online education as it has become ubiquitous in some form or another for nearly all. To remedy this, we send monthly materials to each enrolled household so that something tactile and accessible is there at home. Personally, I can’t wait to hear the hubbub of children’s voices crying and yelling and embarrassing their parents at Church again.

Rafaela Prifti: This is a two part question: Saint George Cathedral is integral to the Albanian-American community and the history of modern Albania. Furthermore, it represents the birthplace of Vatra and Dielli for many generations of Vatrans. Father Liolin has described it as “a spiritual hill on a peninsula, most notably known for its independent spirit, freedom of thought and veneration,” that, he says, has welcomed many in the past and by the grace of God, is going to welcome even more in the future. How do you see the role and place of St. George’s? Last February, Saint George’s Cathedral in Boston issued a special announcement regarding Very Reverend Arthur Liolin. It read, in part, that “Father Arthur who has served with excellence for more than fifty years, now assumes the position of Chancellor Emeritus and Senior Pastor of Saint George Albanian Orthodox Cathedral.” Further, it said that that in the coming months, you, would be serving as Interim Chancellor of the Albanian Archdiocese. Can you describe what that has meant for you?

Fr. Nikodhim – St. George Cathedral is, as you quote Fr. Arthur in saying, a “spiritual hill”. It has long been a beacon whose light shines far beyond Boston or even America. And following upon a legacy of service more than five decades deep cannot help but be a challenge for its next pastor. In what is undeniably an uncomfortable moment of need and transition, His Beatitude, Metropolitan Tikhon, the locum tenens (interim hierarch) of this diocese is exercising a great deal of care. Certainly it is tempting to try to find someone with bright charisma and the dynamism for which Fr. Arthur is not just remembered but beloved. Certainly there are needs for this next incumbent to know and esteem the history of Boston’s place in Boston and Albania. Certainly fluencies of language and culture and memory are also needed. Yet exceeding all these things and binding them into purpose is love for the people who call the Cathedral home. For his skill, for his memory, for his manifold accomplishments on behalf of Albanians both Orthodox and non-Orthodox, Fr. Arthur is well known, but it is because of his unreserved love for us that we have followed him. Only by this same virtue will a true successor be known. And we are praying that a true successor will be known soon. As you state, now is a moment of transition, yet not for our clergy alone, but for us all. In this time, it is my conviction that we will be best served not by fleeing from a pain that is real, this pain of change and loss, but by choosing not to be mastered by this. Birthed amid chaos and oppression, this diocese has yet offered its clarion voice generation by generation, unyielding to convenience, unmuted in its call to all for justice, peace, and love.

Rafaela Prifti: – In November of 1969, Vatra’s commemoration of Dielli’s 60th anniversary saw thousands of Albanians and clergy representatives of three main religions gather at Saint Patrick Cathedral in New York city, with his Eminence Terence Cardinal Cooke as the guest of honor joined by the church leaders, ministers, parishioners and Arberesh faithfuls of the Byzantine ritual who had traveled from Italy. It is well documented as a moment of pride and gratification for Vatra and the community. To this day, the rotation of presiding over prayers and invocations by Catholic, Orthodox, Muslim or Bektashi clergy at various functions and festivities might be a reminiscent of that time. What are your thoughts on religious unity?

Fr. Nikodhim – Citing the tremendous witness of our religious unity and diversity in years past, you have asked about invocations at meetings these days. I am proud—very proud—to be but one of those more recent voices offering prayers, and I am humbled each time I come forward to do this both by those great figures of faith who have informed and inspired our people in times past and by those others who do so now and with an eloquence I can but aspire to. To be honest, I do not know whether these invocations should rightly continue or what events or convocations are appropriate for their inclusion. This is something better left to the discretion of the leaders of Vatra and to those who have entrusted this leadership to them. For myself, I hope it will continue, and I hope it will continue to call forward all the richness we possess, faith by faith yet one in life. In truth, where else will we see pastor and hoxha, priest and imam, seated together as brothers? Conflict is too often the driving force soliciting solidarity. We are blessed to be united in advance, warmed and sustained by the knowledge that, if and when conflict does come, we will weather it together. So in short, yes, it is my hope that Vatra will continue to bring us all together, and by this continue to bear that great witness to our world of faiths and people at peace.

Rafaela Prifti: In the span of the last two years, we have paid tribute to a number of prominent and valuable members of the community. Last April, I paid condolences to the Foundos family for the passing of Albert, a greatly respected figure at the parish and in the community. You wrote “Throughout his life, Al devoted himself to the Orthodox faith and to forging opportunities for this to grow both in himself and in the lives of others, consistently committed to religious education and to ensuring that the Church live up to Christ’s high mandate to care for those in need.” Are we at a point of transition regarding Albanian church and its pastors here? Can you share your thoughts on this point?

Fr. Nikodhim – Thank you for your condolences. Albert’s falling asleep in the Lord was and is a very real loss. His repose just prior to Holy Week, at that time we each year remember Christ’s calling His friend Lazarus forth from the tomb, was particularly poignant as those themes of friendship and loss and hope were so present in Al’s life also. It would be a mistake as well as a gross impossibility to speak of replacing members of our community. We are all terribly irreplaceable, and I suspect Al would not hesitate to correct us should we be tempted to think him otherwise. What we can do is to pick up where others have left off. In different ways and with different talents, we can make common cause with those who have gone before us into the mystery of death. We can share something even now with them. At St. Nicholas, it has been so gratifying to me and to others whose service here is much longer than my own to see the average age of our parish council members begin to fall. New voices and new faces have arisen, arriving as they so often do providentially and outside the parameters of our insistent plans. To us belongs only the means to make ready, to prepare an invitation, and to choose to welcome. These are the tools with which we ensure the success of our successors.

Rafaela Prifti: The Albanian national movement in America was founded and sprang to a great degree from the Albanian Orthodox Church. Indeed, its key activists and protagonists as well as patriots of all faiths, three years later, went on to establish Vatra as the Pan-Albanian Federation of America. At the head of these two important institutions, Orthodox Church and Vatra were the same leaders who steered the efforts and movement of members of all faiths to protect Albanian national interests. According to some accounts by most senior members who are New York residents, some fifty years ago Vatra’s meetings were held at the cultural hall of the Orthodox Church located on 48th street in the city. How do you view the connection, the past and now?
Fr. Nikodhim – It has long been my privilege to be in attendance regularly at the events of Vatra, and I have been honored to be included in so many of their meetings. Though my involvement at St. Nicholas precedes my appointment as the pastor here by some several years, it is no secret that I am not Albanian by ethnicity, history, or mother tongue. To be invited and—more than this—to be accepted nonetheless into the heart (and hearth) of the Albanian community is to me a great offering of trust and friendship, both personally as an individual and corporately as I stand in for my people. I hope that the Albanian community and Vatra in particular know how beautiful and even rare this can be: how they have a tremendous and even, I would say, divine gift of grace in offering hospitality that transcends mere formality. It is one thing to be an attendee or an interloper and quite something else to be a member of a family. I believe and it has been my experience that the latter, the invitation into family, is a point of fierce and worthy pride for Vatra, for our Albanian people, and between the leaders of our faith communities.

Regarding the specific interactions of Vatra and the Albanian Orthodox community here in New York, your knowledge of the history is far greater than my own. Within our archdiocese, we are one of the youngest parishes, and we were, for many years, on the smaller side of the middle range of our communities. Certainly, the involvement of the Archdiocese was curtailed at Vatra’s relocation to New York but this out of geographical distance rather than any disinterest or separation. We at St. Nicholas know also that, while we are now the oldest of the Albanian religious bodies in New York City, we are also the smallest, simply given the demographic and immigration patterns from Albania and neighboring countries into different regions of the United States. As a further note, let me also include that I have heard repeatedly in the years of my pastorate that St. Nicholas was founded not only through the generosity of people of diverse faiths but also that funds from an Albanian xhami, which had had to close, were offered to help us at the time of that first establishment. I have not been able to locate documents attesting to this, so much seems either not to have been recorded or preserved, but I do have faith in the memories of those older folks who have shared the same story again and again.

Over the years, I have been proud to share meals with other members of the clergy, and Vatra has ensured that this happens routinely. From those first meetings at festivities for Ditën e Flamurit and anniversaries and celebrations, relationships have blossomed. I know I am not alone in wishing for more hours in each day, more days in each week, but as our often too busy schedules do permit, it has been a joy and a privilege to get to spend time with the other spiritual fathers who serve our people. I feel at home in the embrace of their welcome and their peoples’ welcome on each visit, and I trust and pray that they, too, feel that they have come home each time they enter the doors of St. Nicholas Church. In these days and months that we have all been weathering this terrible affliction of sickness and separation, I believe we are holding fast as we can to all the small grains of hope we have. For me, the joy of return and the embrace of our community after this year of fracture is one of these seeds. I count on it.

Rafaela Prifti:  I recall that three years ago, in May 2018, a delegation of senior Vatra representatives composed of then-Chairman and several Board Members joined you to celebrate three quarters of a century of prayer at St. Nicholas Orthodox Church led by his late Eminence Archbishop Nikon. At his passing in 2019, a Vatra delegation did attend services and Dielli has covered events in a sign of appreciation for the Church’s lasting legacy. Can you share some thoughts? Also is there an update on the renewal project of the church?

Fr. Nikodhim – In May of 2018, three years ago exactly, my home of St. Nicholas inaugurated a year of rejoicing, feting our 75th anniversary of prayer and presence. We were honored and gratified and continue to be grateful to all who helped us celebrate. For those from St. Nicholas, the presence of guests from outside our regular ranks helped to note the day and to remind us of our place inside a broader community. Running and sustaining any corporate body can be difficult. For houses of worship and non-profits alike, it can sometimes seem a thankless and exhausting task simply to continue to exist, and it can be easy therefore to get lost in all those mundane though necessary responsibilities existence demands. For those who work at St. Nicholas and by this I don’t mean just the priest but all those who give their time, their talents, their support to this Church, having guests blessed us with a reminder of how much others love what we love and struggle for. Having guests located us again inside that broader community. It recalled us back into a shared rather than parochial life. We are grateful to the esteemed representatives of Vatra and to everyone else who showed up for us on that day and throughout that year for this reminder, for helping to keep us catholic. And in these intervening years, which have been at times very hard, I and the people of St. Nicholas have held as precious those memories of joy and celebration. At the loss of our archbishop in 2019, again a delegation from Vatra showed up for us, to grieve, to pray, to stand beside this archdiocese and its people as family while we mourned His Eminence Nikon, a native son of both New York and St. Nicholas Church.

You have asked quite rightly about the progress of our renewal and the life of our community since those days of joy in 2018. This is a process that needs to be renamed, remade, and celebrated periodically; we are strengthened by these reminders. But the process itself must continue always apace and unabating at each new day, for life without growth or change is but bare survival. This last year has been a formidable reminder of this as our world, country, state, and city closed down and our religious bodies within them fought to find new ways to bring hope and restore faith to those who could often be seen only amid a swirl of pixels. Whatever change or growth we envisioned entering our fourth quarter century at St. Nicholas those three short years ago, it did not include any conception of greater online outreach, live-streaming, caches of prayer housed on social media, or the now ubiquitous Zoom links that have all become so familiar. But here we are, and when I look to my right and look to my left I may have to tilt the camera to see what I know is there—my brothers and sisters stalwart at my side—but there they remain.

What the future holds for us now is not return but resurrection, daily growing more grateful as what we once assumed would always be there slowly and cautiously sometimes come back. What returns will surprise us with difference, and what the future holds for St. Nicholas Church or the Albanian Archdiocese promises no less. In our prayers at each divine service as the priest turns from the altar to offer the holy gifts to the people present in worship, he sings: Me frikë Perëndie, besim dhe dashuri, afrohuni! In the awe of God, with faith and love, we draw near!

Rafaela Prifti: Lastly, how did Nathan Preston, later Father Nathan, become Father Nikodhim of the Saint Nicholas Albanian Orthodox Church?

Fr. Nikodhim – I was born in the northern sliver of Idaho between Washington State and Montana, and raised there, in the foothills of the Rocky Mountains. Completing my elementary and secondary education within the warm embrace of a large family, I attended university nearby, majoring in Music and Classical Languages. Thereafter, I moved east to Chicago, attending the University of Chicago and graduating with a Master’s degree in comparative religion. I then moved east again to begin priestly studies and formation at St. Vladimir’s Seminary in Westchester County, concluding these in 2007. For two years I served as pastoral assistant and cantor at St. Nicholas Albanian Orthodox Church while working in direct care as a social worker in Newark, New Jersey. Ordained to the diaconate in 2009, I continued for one more year to commute between St. Nicholas in Queens and the homeless shelter in Newark where I was employed. Ordained to the priesthood at St. Nicholas by Archbishop Nikon (Liolin) of blessed memory in 2010, I have been the rector there since and remain its sole cleric. In 2017, His Eminence, the Archbishop, called me to embrace the monastic life, tonsuring me with the new name Nikodhim in honor of the Holy Martyr Nikodhim of Vithkuq and Berat.

I thank you! Look forward to future talks.

Send this to a friend