VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Si po përgatitet Rusia për zgjedhjet amerikane – Nga JANUSZ BUGAJSKI

By | August 3, 2019

Komentet

Distopia serbe – Nga VETON SURROI

Elita politike, intelektuale, religjioze serbe dhe e Serbisë po iu rikthehet rrëfimeve të viteve tetëdhjetë të shekullit të shkuar

1.

Banjallukë – Çdo mëngjes unë dhe shoqja ime Jelena, e cila jeton në rrugën “Momir Nikoliq” (i dënuar me 20 vjet burg), shkojmë së bashku në shkollën “Bilana Pllavshiq” (11 vjet burg). Unë jetoj në rrugën “Stanisllav Galiq”, numër 92 (i dënuar me burg të përjetshëm). Që të mbërrijmë në shkollë na duhet ta kalojmë avenynë “Radosllav Kërstiq” (dënuar me 35 vjet burg) dhe parkun “Lubomir Borovçanin” (dënuar me 17 vjet burg). Unë dhe shokët e mi jemi nxënës të shkëlqyeshëm dhe duam të regjistrohemi në gjimnazin “Momçillo Krajishnik” ( i dënuar me 20 vjet burg)….

Pas shkollës shkojmë në stërvitje, gjimnastikë ritmike në klubin “Dushko Tadiq” (dënuar me 20 vjet burg). Ne jemi kampionë të Republikës Serbe dhe vicekampion të Serbisë së madhe. Natyrisht, do të jemi shumë më të mirë kur të ndërtohet kompleksi sportiv “Ratko Mlladiq” (burg i përjetshëm). Unë jam edhe anëtar i vëzhguesve “Radosllav Bërgjanin” (dënuar me 30 vjet burg). Kjo është përditshmëria jonë! (…)

2.

Ky është një postim në Facebook. Prej anonimitetit ka marrë rrugën e vet të famës në këtë rrjet social. Është përsëritur me qindra herë, nga një shumicë njerëzish në Bosnjë-Hercegovinë, por edhe në Serbi. Ka shkaktuar indinjatë, pezmatim, hidhërim mbase. Te një numër të madh sish ka nxitur pyetjen “A është e vërtetë?” dhe te një numër tjetër sish komentin ende pa u vërtetuar nëse është e vërtetë apo jo përmbajtja e postimit, “të këtillë janë ata!”.

Dhe, sikur çdo postim tjetër, edhe ky do ta ketë jetën e kufizuar, që në kohën e komunikimit elektronik mund të quhet jetë xixëllonje; një shndritje gjatë natës sa për ta treguar praninë dhe për ta përfunduar jetën deri në mëngjes, kur t’i vijë radha postimit tjetër të radhës me jetën e xixëllonjës.

Megjithatë, e veçova këtë sepse meriton të jetojë shumë më gjatë. Në fakt, është rrëfimi më i shkurtër dhe më i efektshëm për një gjendje të re që është krijuar e që quhet distopia serbe. Distopi është gjendja e kundërt e utopisë, një shteti a shoqërie ideale, e liruar nga krimi, varfëria e dhuna. Distopia është në kuptimin e fjalëpërfjalshëm të greqishtes së vjetër një vend i keq për të jetuar, gjegjësisht një shoqëri a shtet i padëshiruar, frikësues, i dehumanizuar.

Distopia serbe nuk ka nevojë për përshkrim më të gjatë se 160 fjalët e postimit imagjinar të emrave të rrugëve dhe shkollave në Banjallukë, kryeqytetin e Republikës Serbe në Bosnjë-Hercegovinë – që të gjithë kriminelë të dënuar të luftës. Në një përshkrim të këtillë, shoqëria lëre që nuk merret në formë kritike me të kaluarën, por pjesën më të errët të saj e ka vënë në spikamë si pjesën me të cilën do krenuar më së shumti.

Në distopinë serbe, gjenocidi i ushtruar ndaj popujve të tjerë në Bosnjë-Hercegovinë shndërrohet në vlerën më të madhe kombëtare serbe.

3.

Gjatë shekullit XX është zhvilluar romani distopik dhe ai “1984” i George Orwellit është tashmë vepër e njohur gjithandej në botë si një zë i fuqishëm antitotalitar. Në shekullin XXI, e me ngjalljen e populizmit në demokracitë e konsoliduara si SHBA dhe Britania e Madhe, vepra e shkrimtares kanadeze Margaret Atwood, “Handmaid’s Tale”, po shndërrohet në zërin e fuqishëm antitotalitar, madje aq sa të popullarizohet në medium tjetër, atë të serialit për “Netflix”.

Serbia dhe politika prijëse serbe nuk po merren me romane a seriale – distopia serbe tashmë është shndërruar në një vetëdije shoqërore. Ditë pas dite, vit pas viti, qarqet politike, intelektuale, fetare dhe kulturore që janë në pushtet në Serbi dhe ndër serbë kanë zhvilluar një rrëfim të kundërt me ballafaqimin me të kaluarën. Çdo gjykim i Gjykatës Ndërkombëtare për Krime të Luftës që ka vërtetuar se forcat serbe kanë vepruar kundër popujve të tjerë në Kroaci, Bosnjë-Hercegovinë e Kosovë është ballafaquar me një rrëfim krejtësisht të kundërt, një në të cilin e tërë bota, me përjashtim të Rusisë, ka vepruar kundër Serbisë dhe popullit serb.

Në distopinë serbe, gjenocidi në Srebrenicë është një gënjeshtër, ekzekutimi i pacientëve të spitalit të Vukovarit në Kroaci një trillim, ndërsa masakra e Reçakut një sajesë shqiptaro-amerikane që shërbeu si shkas për të bombarduar Serbinë.

Në atë distopi, duke u heshtur ditë pas dite, vit pas viti, se kamionë frigoriferë kanë transportuar kufoma civilësh të ekzekutuar shqiptarë – fëmijësh, grash dhe burrash – prej Suhareke, Meje apo vendeve të tjera në Kosovë dhe i kanë varrosur në varreza masive në Batajnicë, tashmë nuk ekziston kujtesa për këtë. Meqë nuk ka kujtesë, nuk ka varrezë masive në Batajnicë, e as që ka ekzistuar ndonjëherë.

Në mungesë të kujtesës për krime, distopia serbe është kthyer tek rrëfimi i viteve tetëdhjetë të shekullit të kaluar. Kroatët janë popull gjenocidal që ka vrarë serbë, Bosnjë-Hercegovina është një prodhim artificial, i cili pretendon që të islamizojë serbët, Mali i Zi është “Sparta serbe”, të cilën po duan ta ndajnë nga serbizmi shërbëtorët e ustashëve kroatë. Kosova, zemra e Serbisë, është përkohësisht e okupuar, por do të çlirohet si çdo tokë serbe, me hatër a me dhunë. Këto nuk janë më rrëfime politikanësh, akademikësh e priftërinjsh pleq, por janë rrëfime të njëzetvjeçarëve të rritur në distopinë serbe.

Sot njëzetvjeçarët demonstrojnë kundër Malit të Zi në Podgoricë, janë të gatshëm ta shkatërrojnë Bosnjë- Hercegovinën edhe me dhunë nëse duhet dhe injektohen me steroide nacionaliste, kur Novak Gjokoviqi dhe shokët e tij teniserë këndojnë duke festuar marshe ushtarake apo brohorisin parulla për Kosovën, zemrën e Serbisë.

4.

Njëra prej betejave të mëdha intelektuale evropiane pas Luftës së Dytë Botërore ka qenë lufta kundër harresës për krimet, gjegjësisht lufta kundër revizionizmit, rirrëfimeve historike që do të anashkalonin apo harronin krimet. Në një kontekst integrimesh politike, ekonomike, sociale, Evropa e bashkuar është mbështetur edhe në integrim kujtese, aso që nuk do të lejonte rikthimin e narracionit që solli luftërat.

Në ish-Jugosllavi kjo betejë është humbur ditën e parë pas luftës së armatosur. Dhe, nëse vazhdohet me humbje, do të mbërrihet lehtë që postimi 160 fjalësh i Banjallukës të jetë kurrgjë tjetër pos i vërtetë./koha.net

Të padisësh Kryeministrin e Kosovës dhe të përqafosh Kryeministrin e Serbisë – Nga MARK MARKU

Ditën e djeshme, Kryeministri i Republikës së Shqipërisë, Edi Rama, ka ngritur padi kundër Kryeministrit të Republikës së Kosovës, Ramush Haradinaj, në një Gjykatë të Prishtinës.

Ajo që bie në sy është fakti se Kryeministri Rama ka gjetur pikërisht ditën kur në Kosovë përkujtohej Masakra e Reçakut, për të ngritur një padi kundër Kryeministrit të Kosovës. Edhe miku i Ramës, Kryeministri serb Aleksandër Vuçiç, nuk do të kishte shkuar aq larg sa ta hidhte në gjyq pikërisht këtë ditë Kryeministrin e Kosovës. Miku i tij serb, Aleksandër Vuçiç, e ka mohuar përgjegjësinë serbe për Masakrën e Reçakut, por nuk mund të shkonte deri në atë pikë sa pikërisht në atë ditë kur paramilitarët e idhullit dhe komandantit të tij, Voislav Sheshel, masakronin shqiptarët, të hidhte në gjyq Kryeministrin e tyre, i cili është njëherësh edhe komandant i rezistencës së shqiptarëve të Kosovës kundër kësaj barbarie.

Por ja që Kryeministri i Shqipërisë guxon dhe e bën një gjë të tillë. Inati ndaj homologut të tij shqiptar, i cili e ka akuzuar se po bën matrapazllëqe me serbët në kurriz të shqiptarëve qenka më i madh se inati ndaj homologut të tij serb, i cili, pikërisht në momentin kur masakroheshin shqiptarët, mbështeste Sheshelin dhe Millosheviçin. Prej 6 vitesh i kemi parë të dy bashkë, Ramën e Vuçiçin, duke u endur nëpër viset ballkanike, në një klounadë diplomatike, hokatarë, miqësorë, sportivë, duke projektuar ndarje kufijsh e hapësira të përbashkëta miniShengeni.

Asnjëherë Kryeministri shqiptar Rama nuk i ka kërkuar Kryeministrit serb ndonjë reflektim apo prononcim për masakrat ndaj shqiptarëve, asnjëherë nuk i ka shkuar në mendje të bëjë ndonjë hap për të kërkuar ndonjë proces gjyqësor ndërkombëtar për autorët e këtyre masakrave. Ia ka falur Vuçiçit të gjitha, edhe kontributin në masakrat e Sheshelit, edhe deklaratën se nuk ka pasur një masakër në Reçak. Por, nga ana tjetër, Kryeministrin Haradinaj nuk e fal për akuzat e tij. Me gjithë hallet e mëdha që ka si lider i madh botëror, sidomos me angazhimet e fundit për zgjidhjen e konflikteve ruso-ukrainase dhe amerikano-iraniane, ai gjen pak kohë sa për t’u marrë me Kryeministrin e Kosovës, duke i ngritur padi në Gjykatë.

Përtej sarkazmës, akti i Kryeministrit shqiptar është sa i shëmtuar, edhe tregues i faktit se me delirin e tij, Edi Rama, si Kryeministër, ka arritur të bëjë atë që s’e ka bërë asnjë nga kryeministrat shqiptarë të pas ‘90-s: të jetë në konflikt të hapur me aktorët kryesorë shtetërorë dhe politikë të shtetit të Kosovës. Kjo, sepse me dashje apo pa dashje, axhenda politike dhe diplomatike e Kryeministrit të Shqipërisë shkon përkundër axhendës së përfaqësuesve shtetërore e politikë të Kosovës.

Axhenda politike dhe diplomatike i shkon përshtat axhendës së Kryeministrit serb, e cila nuk është as më shumë e as më pak, veçse një përpjekje e Serbisë për të rikthyer kufijtë politikë të asaj çfarë pretendonte Milosheviçi pas shkëputjes nga ish-Jugosllavia të Kroacisë dhe Sllovenisë.

Dihet tashmë se Sllobodan Millosheviçi, pasi e kuptoi se nuk mund ta vendoste gjithë Jugosllavinë e vjetër nën sundimin e serbëve pas rezistencës kroate dhe sllovene të mbështetur nga vendet europiane dhe SHBA, kaloi në planin B: lejimin e shkëputjes së këtyre dy republikave me idenë se më pas do ta kishte më të lehtë për të mbajtur nën ndikimin e vet një federatë me pjesën tjetër të mbetur, ku pa dyshim pengesa kryesore do të ishte rezistenca e shqiptarëve të Kosovës. Me shqiptarët kishte vendosur t’i zgjidhte punët përmes dhunës dhe shpërnguljeve masive dhe Kryeministri i sotshëm serb ishte një nga mbështetësit kryesorë të këtij projekti përmes Partisë Radikale të Serbisë, eksponent i rëndësishëm i së cilës ishte.

Në arenën ndërkombëtare, plani i Millosheviçit kishte vetëm një aleat: Rusinë, ndërkohë që në çdo fazë të vetën kishte kundërshtar BE-në dhe SHBA. Në këtë përplasje të madhe të politikës ndërkombëtare, Millosheviçi pa të humbte njërën pas tjetrës pjesë të perandorisë së vet të imagjinuar: Malin e Zi, Maqedoninë, Kosovën dhe madje edhe Republika Serbska-n, e cila, falë ndërhyrjes ndërkombëtare në Bosnje, nuk u bë pjesë e Serbisë. Humbja e Serbisë në të vërtetë ishte humbje e Rusisë në betejat gjeopolitike në Ballkan, madje humbja më e madhe pas Kongresit të Berlinit, po të kemi parasysh faktin se edhe Bullgaria që dikur ishte aleat i Rusisë sot, është vend i BE-së dhe anëtar i NATO-s

As Serbia dhe as Rusia nuk janë pajtuar me këtë humbje dhe prej vitesh po përpiqen të faktorizohen sërish dhe ta kthejnë Ballkanin në një zonë të ndikimit rus, ose të paktën të kthejnë nën ndikimin rus zonat e dikurshme që ishin nën këtë ndikim. Paradoksi qëndron në faktin se në këtë lojë është futur edhe qeveria shqiptare dhe Kryeministri Rama, duke u bërë me dashje ose pa dashje një vegël e lojës politike të Beogradit. Sponsorizimi i fortë dhe pa kushte që Kryeministri Rama i ka bërë projektit të mini-Shengenit Ballkanik është në të vërtetë mbështetje për një projekt që nga pikëpamja politike, ekonomike, diplomatike, i shërben Serbisë dhe aleatit të saj, Rusisë. Projekti synon përafrimin e Malit të Zi dhe Maqedonisë me interesat e Beogradit dhe Moskës, duke krijuar kështu pengesa të reja për integrimin e tyre në BE.

Por mbi të gjitha ai synon izolimin e Republikës së Kosovës dhe me të drejtë të gjithë aktorët politikë dhe gjithë shoqëria shqiptare e Kosovës dhe e Shqipërisë e shikojnë krijimin e një zone të përbashkët me Serbinë pa njohjen e Republikës së Kosovës nga Serbia si një pretekst për ripushtimin e saj nga Serbia, madje krijimin e premisave edhe për përçarjen e faktorit shqiptar në rajon. Në përçarjen e faktorit shqiptar në rajon, Rama ka arritur, sidomos në këto vitet e fundit, të jetë vërtet efikas. Fillimisht, me përkrahjen e projektit të ndarjes së kufijve dhe së fundi me miniShengenin Ballkanik. Braktisja e tij prej Republikës së Kosovës në projektin e fundit e tërboi aq shumë Ramën sa para vëllait të ri, Vuçiç, i shiti pa iu skuqur faqja gjithë liderët shqiptarë të Kosovës, duke i sharë e trajtuar ata si kushërinj të largët, madje si fqinj të këqij.

Opinioni publik ka qenë aq i ngarkuar për muaj të tërë me “projektet” e Vuçiçit dhe Ramës, sa në shumë raste e ka konsideruar aktin e Ramës tradhti kombëtare, vetë Ramën Esat Pashë Toptani e kështu me radhë. Për këtë arsye është e çuditshme se si ai e ka ngushtuar objektin e padisë së tij vetëm me Haradinajn dhe nuk ka përfshirë në të pjesën më të madhe të faktorit politik shqiptar në Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni, mediat, madje gjithë publikun e tyre që ka ngritur ndaj tij akuza të pafundme./panorama

Në Stenton, vendlindjen e Presidentit Wilson (video)

Në qytetin Stenton (Staunton) të Virxhinias, banorët do të kenë më shumë raste për t’u njohur me shqiptarët dhe trashëgiminë e tyre historike dhe kulturore.

Qyteti ka vendosur lidhje me komunën e Çairit në Shkup, me të cilën ka shkëmbyer vizita.

Qyteti Stenton shtrihet në një zonë rurale, rreth 250 kilometra në jugperëndim të Uashingtonit. E veçanta e tij është se këtu ka lindur presidenti i 28 i Amerikës, Woodrow Wilson. Banorët janë krenarë. Ilir Ikonomi i Zërit të Amerikës ishte këto ditë në Stenton ku bisedoi me disa personalitete të qytetit.

“Ndonjëherë ne e marrim për diçka të natyrshme që jetojmë në vendlindjen e Wilsonit dhe ndoshta nuk na bën shumë përshtypje, por ndonjëherë harrojmë se çfarë personalitet i fuqishëm ka qenë Wilsoni dhe sa gjëra të mëdha bëri. Ai ishte njeri dhe çdo njeri bën gabime. Nuk them se ishte i përsosur. Por fakti që ishte në gjendje ta ruante Shqipërinë si shtet dhe ndoshta të garantonte ekzistencën e popullit të saj, kjo është diçka e mrekullueshme që e nderon,” thotë Carolyn Dull, Kryetare e Bashkisë.

Ne e takuam kryebashkiaken Dull gjatë një prezantimi, ku ajo foli për lidhjen që qyteti ka vendosur me Çairin, një ndër 10 komunat e Shkupit.

Banorët u mblodhën në Bibliotekën dhe Muzeun Woodrow Wilson.

Në qershor të vitit të kaluar, një delegacion me përfaqësues nga Shqipëria, Kosova dhe Maqedonia e Veriut erdhën këtu për vizitë. Para vizitës, ata kishin shprehur dëshirën për një binjakëzim mes qytetit Staunton dhe Çairit.

“Kryetari i Bashkisë së Çairit, Visar Ganiu, më dërgoi një letër, ku më pyeste nëse ne ishim të interesuar për të bërë një binjakëzim jo-zyrtar, sepse ne jemi vendlindja e Woodrow Wilsonit ndërsa Çairi është vendlindja e Nënë Terezës, që të dy fitues të Çmimit Nobel,” thotë zonja Dull.

Në nëntor, kryebashkiakja Dull dhe të tjerë nga qyteti Stenton, shkuan në Çair, ku u bë përurimi i një busti të presidentit Wilson.

Robin von Seldeneck është drejtore ekzekutive e Bibliotekës Presidenciale dhe Muzeut Woodrow Wilson. Me profesion historiane, ajo ishte pjesë e delegacionit që vizitoi Çairin.

“Nga përvoja ime si historiane e dija që Wilsoni kishte shpëtuar Shqipërinë, por ishte ndryshe ta dije këtë si teori dhe ndryshe pasi takova shqiptarët dhe ta kuptoja me zemër ndryshimin që ai solli,” thotë zonja von Seldeneck.

Kryebashkiakja Dull tha se i bëri shumë përshtypje rrëfimi se si Presidenti Wilson kishte shpëtuar Shqipërinë:

“Ne dëgjuam për këtë në qershor të vitit të kaluar, kur ata erdhën këtu. Unë nuk e kisha ditur.”

Ky portret i Presidentit Wilson është punuar në mëndafsh nga shkodrani Guri Duro në vitin 1918 dhe i është dhuruar më vonë muzeut nga një çift amerikan që e kishte blerë në një ankand.

“Vura re se secili në delegacionin e tyre, kur kalonte përpara portretit të Wilsonit, përulej me respekt. Deri në atë kohë nuk e njihja këtë histori.”

Dëshira që njerëzit në Stenton të dinë më shumë për shqiptarët, historinë dhe kulturën e tyre i mblodhi këta banorë në sallën e muzeut.

“Krijimi i lidhjes së përbashkët është një rast i shkëlqyer që dy komunitetet të mësojnë nga njëri-tjetri. Kjo është lidhja mes dy fituesve të Çmimit Nobel, prandaj jemi shumë të gëzuar për këtë marrëdhënie të re. Ne i falenderojmë për mikpritjen,” Julie Jones eksperte e granteve për muzeun

Qyteti shpreson ta zhvillojë më tej lidhjen me Çairin.

“Mendoj se ishte një ide e shkëlqyer. Jam e gëzuar dhe shpresoj se do të arrijmë të organizojmë vizita te njëri-tjetri dhe ndoshta shkëmbime studentësh. Njerëzit që takova ishin të gjithë të mrekullueshëm,” thotë zonja Dull.

Sipas zonjës Robin von Seldeneck, “çelësi i kësaj miqësie është dëshira për paqe mes njerëzve. Nëse ndjekim fjalët e Woodrow Wilsonit dhe i zgjasim të tjerëve dorën e miqësisë, bota bëhet një vend shumë më i mirë. Fakti që mësojmë për kultura të ndryshme mund të na ndihmojë të kuptojmë njerëzit. Ne mësojmë në fakt se sa të ngjashëm jemi, më shumë sesa ndryshime kemi.

Zonja Seldeneck thotë se kur muzeu të riorganzohet, marrëdhënieve të Presidentit Wilson me Shqipërinë dhe shqiptarët do t’i kushtohet një seksion i veçantë.

Acromax fsheh faktin se ka kliente Partinë Socialiste – Nga Alice Taylor

Acromax Media, e cila është akuzuar se censuron postime kritike ndaj qeverisë në mediat sociale, mohoi se punon për ndonjë parti politike, pavarësisht se më herët ata kishin pranuar të kundërtën në një komunikim me një gazetar të Exit News.

Në një deklaratë zyrtare dërguar Exit News këtë javë, kompania deklaron se “pronari i vetëm [i saj] është zoti Aldor Nini” dhe se “Acromax Media konfirmon se nuk kryen shërbime për parti politike […]”

Ky mohim kategorik është në kontrast të madh me pranimin që kompania ka bërë në muajin gusht 2019 për një gazetar të Exit News.

Në një bisedë në Facebook Messenger mes gazetarit të Exit dhe Ninit, gazetari e pyeti nëse Acromax punon “drejtpërdrejt ose indirekt për Edi Ramën ose Erion Veliajn, dhe a ka kryer ndonjëherë ndonjë punë që përfshinte synimin për të hequr nga internet material, faqe apo profile të njerëzve kritikë ndaj tyre [Ramës dhe Veliajt]?”

Në përgjigje, Nini konfirmoi se Partia Socialiste (PS) ishte klient i tyre.

“E vetmja marrëdhënie biznesi që kemi është me partinë politike PS…”, u përgjigj ai.

Nini më pas renditi punët që kompania bënte për partinë në pushtet. Ato përfshinin bllokimin e përdorimit të paautorizuar të materialeve të partisë të mbrojtura nga të drejtat e autorit, siç janë fotot dhe videot; bashkëpunimin me Facebook-un për të raportuar lajme të rreme për anëtarët e PS-së; dhe përdorimin e sistemeve të automatizuara që kërkojnë dhe sinjalizojnë për lajme të rreme duke përdorur fjalë kyçe.

Kur Exit e pyeti nëse PS i kishte bërë kërkesa specifike Acromax-it për të shënjestruar postime të caktuara, Nini përsëri konfirmoi se ata punonin për PS-në dhe madje ofroi një listë të artikujve të hequr nga interneti.

“Ndoshta do të ishte më mirë t’ju dërgojmë një listë të të gjitha artikujve ndaj të cilëve kemi marra masa në emër të PS-së […],” pohoi Nini.

Në vijim ai i komunikoi Exit News-it se “ekipi” i tij po përgatiste listën e artikujve, dhe e dërgoi atë duke thënë “Kjo është lista e plotë e lidhjeve [artikujve] të raportuara në emër të PS-së nga kompania jonë për shkak të shkeljeve të të drejtave të autorit ose për lajme qartësisht të rreme.”

Megjithëse lista përmbante vetëm katër artikuj, ndërsa akuzat kundër Acromax-it janë për një numër shumë më të madh, komunikimi me gazetarin e Exit News tregon se pavarësisht mohimit të fundit të kompanisë, PS është vërtet një klient i Acromax Medias.

Acromax është akuzuar nga një numër në rritje i gazetarëve dhe anëtarëve të shoqërisë civile se kompania u heq apo u bllokon foto, video apo faqe në rrjetet sociale pasi ato e njerrin Partinë Socialiste ose drejtues të saj në një drejtë jo fort të mirë. Kompania e ka mohuar këtë, duke thënë se ata veprojnë vetëm kundër lajmeve të rreme dhe shkeljeve të të drejtës së autorit.

Shërbimi Informativ Kombëtar i Shqipërisë duhet ta bëjë publike dosjen e vrasjes së Sadri Ramqajt – Nga Gjokë Palokaj

Shërbimi Informativ Kombëtar i Shqipërisë, i din detajet e nuk i tregon, tash e 19 vjet prej se u mor Sadri Ramqaj nga banesa në Tiranë, më 18.10.1998 dhe qe nga atëherë asht i zhdukur se bashku me 347 000 DM
– Sadri Ramqaj, nga Istogu që jetonte në Zvicër;

Shoqata “Gurrat e Bardha” e mërgimtarëve nga Istogu që jetojnë në Zvicër, që nga viti 1991 e deri në fillim të 1998 ka tubu mjete financiare për ta ndihmu sistemin e arsimit në Komunën e Istogut, të cilat janë dorëzuar me përkushtim e pedanteri të skajshme. Qëllimi i themelimit të shoqatës, që nga fillimi, nuk ka qenë arsimi dhe ndihma humanitare në ketë drejtim, por qëllimi i padeklaruar në publik ka qenë, me ndejtë bashkë, me u tubu, me qenë afër njëri tjetrit, me u njoftë ma mirë mes veti dhe që të jemi së bashku për “ditë të vështira”, sepse kemi qenë të bindur se nuk do të ketë liri e shtet, pa luftë. Kjo nuk asht folë kurrë në publik.
Me fillimin e luftës në Kosovë, kemi ngritë mbi shoqatën një grup ekzekutiv (komision) prej 7 vetash, ku isha edhe unë, për ta vazhduar aktivitetin konform situatës në vendlindje. Thjesht për ta ndihmuar luftën dhe në mënyrë të organizuar të shkohet në Kosovë.
Komisioni ka caktu Sadri Ramqajn, oficer, për ti përgatitë armatimin dhe organizimin. Sadriu ka qenë në Bosnje dhe e ka seleksionu “mallin luftarak” dhe e ka porositë e shpesh ka lëvizë ne relacionin Zvicër- Tiranë. Këto mjete luftarake duhej të shkonin në bjeshkët e Istogut, përmes Sanxhakut.

Mërgimtarët e Kuvendit të Shoqatës, mërgimtarët tjerë të shumtë nga Istogu qe jetonin në Zvicër, Austri e Gjermani, kanë tubuar gjithsejt 347 000 DM, ne kohën shkurt-shtator 1998. Sadriut i janë dorëzu këto mjete në tranche të ndryshme, sipas ritmit të mbledhjes së tyre. Mjetet financiare janë deponu në Dardania Bank në Tiranë.

Për ta përmbush porosinë në Bosnje, kontoja bankare asht shprazë dhe mbyllë me 10.10.1998. Marrëveshja gojore ka qenë që të tërhiqen ma tepër mjete në rast nevoje dhe këto mjete të kompensohen nga qeveria, fondi i 3%.

Herën e fundit Sadriu ka pas kontakt me njërin nga veprimtarët në Zvicër me 17.10.1998, ku përmes telefonit ka deklaru se “…punët janë keq, shumë keq, tepër keq…”. Atë natë dhe më parë Sadriu asht taku me shumë politikan aktual dhe zyrtar të tashëm të shtetit të Kosovës.
Të nesërmen paradite herët, me 18.10.1998 Sadriu asht marrë nga banesa në mënyrë të qetë, pa kundërshtim dhe prej atëherë nuk dihet për fatin e tij. Marrjen, ndoshta kidnapimin e Sadriut e ka pa Arian Hasanaj, pronari i banesës në Tiranë.
Kur asht pyet shumë ma vonë Ariani, se kush e mori Sadriun, ai ka deklaru: “Unë kam fëmijë e mos më merrni në qafë…ju duhet ta dini se kush e ka marrë”, tue lan me kuptu se “shoqëruesit” e Sadriut kanë qenë të shërbimit informativ.

Malli luftarak shumë i sofistikuar, ka mbet në Bosnje. Sadriu asht zhduk me më se paku 347 000 DM, pa gjurmë tjera.

Shërbimi Informativ Kombëtar i Shqipërisë i din detalet dhe duhet të flet për të vërtetën.

Sadri Ramqaj, ka qenë njeri i besës, e me personalitetin e tij e ka meritu së paku një vorrë dinjitoz e mërgimtarët që kanë kontribuar financiarisht dhe me punë tjera, për përkushtimin e tyre, së paku ta din të vërtetën.

Për çdo detal të skajshëm, për hyrje daljet e financave, ka dokumentacion të shkruar me dorë ose makinë shtypi.

Enver Robelli shkruan për vrasjen e Jusuf Gërvallës, në këtë histori e lidhë emrin e Behgjet Pacollit

Sot janë bërë 38 vite nga janari i vitit 1982 kur në një atentat u vranë vëllezërit Jusuf e Bardhosh Gërvalla dhe Kadri Zeka.

Atentati mbi dy vëllezërit Gërvalla dhe Kadri Zekës që ndodhi në Untergrupenbach të Gjermanisë, ishte një goditje e rëndë për lëvizjen patriotike dhe ka mbetur i pazgjidhur edhe sot e kësaj dite.

Publicisti Enver Robelli ka kujtuar vëllezërit Gërvalla në 38 vjetorin e vdekjes duke thënë se shteti i Kosovës nuk ka bërë asgjë për të zbardhur vrasjen e tyre.

Sipas Robellit, Kosova nuk treguar interesim për bashkëpunim me autoritetet gjermane, të cilat dosjen Gërvalla e mbajnë ende të hapur. Robelli kujton se pas luftës në Prishtinë u vra Selim Brosha, i cili supozohej të ketë pasur shumë informacion mbi krimin e trefishtë në Untergruppenbach.

Sipas Robellit i afërt me Broshën kishte qenë ministri në detyrë i Punëve të Jashtme të Kosovës, Behgjet Pacolli. Ai thotë se po në atë kohë Pacolli dha një intervistë për një gazetë serbe të afërt me UDB-në. Artikulli i kësaj gazete ilustrohej me fotografi ku Pacolli mes tjerash shihej me Selim Broshin duke pirë birra në një lokal të Prishtinës. E kjo sipas Robellit ndodhi pikërisht në kohën pasi në Gjermani u vranë Jusuf Gërvalla, Bardhosh Gërvalla e Kadri Zeka.

“Pas çlirimit të Kosovës oligarku dhe palaçoja i skenës politike të Kosovës, Behgjet Pacolli, i dha një intervistë një reviste të Beogradit të afërt me UDB-në. Intervista u ilustrua edhe me shumë fotografi, mes tyre, shend e verë, duke pirë birra në një lokal në Prishtinë: Pacolli dhe Brosha. Diku ë vitet 80-të. Pasi në Gjermani ishte vrarë Jusuf Gërvalla, Bardhosh Gërvalla e Kadri Zeka”, shkruan Rrobelli.

Tutje Robelli thotë se që Selim Brosha ka qenë pjesë e ekipit për përgatitjen e terrenit për vrasjen e Jusuf Gërvallës konfirmohet edhe në aktet e Policisë Federale të Zvicrës.

“Që Selim Brosha ka qenë pjesë e ekipit për përgatitjen e terrenit për vrasjen e Jusuf Gërvallës – përkëtë nuk lënë dyshim aktet e Policisë Federale të Zvicrës. Është shumë e mundur që vrasësit, pra ataqë kanë tërhequr këmbëzën e armës, të kenë qenë tipa të llojit të Arkanit, por për shkrimin ehistorisë së Kosovës është me rëndësi të dihet kush i çoi vrasësit te banesa e Jusuf Gërvallës nëGjermani? Kush e përcolli te kriminelët e regjimit të Beogradit informacionin se Kadri Zeka nga Zvicra lindore u nisë në takim me vëllezërit Gërvalla në Untergruppenbach të Gjermanisë? Ka shumë gjasa që këtë shërbim pushtetit serb t’ua kenë bërë kriminelët shqiptarë. Kosova zyrtare nuk interesohet për këso detajesh. Prioritet janë interesat e momentit, plaçkitja e shtetit, tallja me vuajtjen e njerëzve”, shkruan ai.

Kujtojmë se Enver Robelli ishte dënuar për shpifje më herët, pikërisht për shkrime kundër Begjet Pacollit./Express

“Padia e Ramës për Haradinajn që shkaktoi zemërim në Prishtinë e gëzim në Serbi”, çfarë shkruajnë mediat e Kosovës

Ideja e shkëmbimit të territoreve edhe një herë ka përplasur kryeministrin e Kosovës në detyrë Ramush Haradinajn me homologun e tij nga Shqipëria Edi Ramën. Kryeministri i Shqipërisë të mërkurën paditi Haradinajn për shpifjet që ka bërë ndaj tij nëpërmjet deklaratave publike ku ka folur për shkëmbime territoresh.

Ky veprim i Ramës ka shkaktuar kundërshtime në Kosovë e në Shqipëri, por gëzim e hare në Serbi, shkruan gazeta “Zëri”.

Të mërkurën, teksa Kosova po shënonte 21-vjetorin e masakrës makabre që forcat policore serbe kishin kryer në Kosovë, në të cilën ishin vrarë 45 civilë shqiptarë, Kosova pranoi një goditje nga kryeministri i Shqipërisë Edi Rama.

Rama në po këtë ditë dorëzoi një kërkesëpadie kundër homologut të tij në Kosovë Ramush Haradinajt. Përmes kësaj padie ai pretendon se Ramush Haradinaj ka shpifur ndaj tij nëpërmjet deklaratave publike, ku ka folur për shkëmbime territoresh. Një veprim i tillë i Ramës ka shkaktuar reagime në Kosovë e në Shqipëri dhe e dënuan ashpër këtë hap, ndërsa në Serbi i janë gëzuar këtij fakti. Duke folur për këtë padi kryeministri në detyrë i Kosovës, Ramush Haradinaj, të mërkurën në mbrëmje deklaroi se kryeministri i Shqipërisë Edi Rama në bazë të raportimeve në medie ka deponuar padi kundër tij në gjykatë.

Zëri i Amerikës: Edi Rama ngre padi ndaj Ramush Haradinajt

“Betimi për drejtësi” një emision i përgatitur nga Instituti i Kosovës për Drejtësi, raportoi se kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, ka ushtruar padi ndaj kryeministrit në largim të Kosovës, Ramush Haradinaj, me pretendimet se ka shpifur ndaj tij, duke kërkuar edhe kompensim të dëmit të shkaktuar.

Në padinë e kryeministrit Rama, të cilën “Betimi për Drejtësi” pohon se e ka parë dhe e cila ka mbi 30 faqe, thuhet “Në datën 17.10.2019 dhe 29.10.2019, i padituri Ramush Haradinaj, në kohën e kryerjes së deklaratës, Kryeministër në detyrë i Republikës së Kosovës, gjatë një interviste të dhënë gazetarit Artur Zheji e të publikuar në emisionin 360.gradë në datën 17.10.2019 si dhe gjatë intervistës së kryer në datën 29.10.2019 në emisionin televiziv Pressing/Zona Pressing të publikuar në televizionin “T7” të Republikës së Kosovës, ka kryer deklarim publik të fakteve shpifëse e mashtruese në adresë të Paditësit me pasojë cenimin e nderit, personalitetit, reputacionit dhe dinjitetit të Paditësit me pasojat e parashikuara në legjislacionin e zbatueshëm”.

Në padi thuhet se deklaratat janë bërë në kuadër të debateve rreth procesit të dialogut mes Kosovës dhe Serbisë e që, në parim, siç thuhet në padi, do të duhet të rezultojë në një marrëveshje reciprokisht të detyrueshme për të dyja palët dhe njohje reciproke në mes këtyre dy shteteve.

Kjo çështje ka dominuar debatin publik që nga fundi i vitit 2018 dhe përgjatë vitit 2019, duke rezultuar në akuza deri për “tradhti”, çdo herë e përkundrejt personave të pretenduar se gjatë këtij procesi dialogu kanë mbështetur idenë e të ashtuquajturit “shkëmbim të territoreve në mes Kosovës dhe Serbisë”, citohet të jetë thënë në tekstin e padisë.

Mes tjerash aty thuhet se kryeministri i Kosovës, është autori e përhapësi në publik i akuzave për fakte konkrete të cilat në mënyrë të përsëritur e në mënyrë direkte e indirekte, kanë krijuar në publik idenë e rreme sipas së cilës “Kryeministri i Republikës së Shqipërisë në personin e Paditësit është në shërbim të një ideje në dëm të interesit të kombit shqiptar në përgjithësi dhe të interesit të Republikës së Kosovës në veçanti”.

Duke ju referuar disa deklaratave të zotit Haradinaj në të cilat është përmendur kryeministri Rama në tekstin e padisë theksohet se “kryeministri i Republikës së Shqipërisë nuk asnjë rol formal e juridiko-politik në marrëveshjen eventuale në mes Republikës së Kosovës dhe Serbisë. E kjo për faktin se kjo lloj marrëveshje bazuar në Kushtetutën e Republikës së Kosovës, përbën një akt që mund të miratohet vetëm dhe ekskluzivisht nga Kuvendi i Republikës së Kosovës e, për më tepër, kërkon ekskluzivisht miratimin e 2/3 të të gjithë deputetëve të Kuvendit të Kosovës[1], dhe rrjedhimisht 80 vota pro, përfshirë deputetët e koalicionit qeverisës dhe të opozitës, në secilën rrethanë. Kryeministri i Republikës së Shqipërisë asnjëherë nuk ka mbështetur dhe nuk është deklaruar në mbështetje të një ideje të tillë. Qëndrimi i Paditësit në Qeverisë së Republikës së Shqipërisë ka qenë një dhe i vetëm: ai i mbështetjes së pozicionit të qëndrimeve të Republikës së Kosovës drejt një marrëveshje ndërkombëtarisht të detyrueshme për Republikën e Kosovës dhe Serbisë dhe e cila do të rezultonte në njohje reciproke në mes dy vendeve dhe do të hapte rrugëtimin efektiv drejt integrimeve euro-atlantike”, thuhet mes tjerash.

Kryeministri në largim i Kosovës, Ramush Haradinaj, shkroi në rrjetin facebook të mërkruën vonë se është në dijeni të raportimeve për padinë e kryeministrit Rama.

Unë, sipas ligjit, do të përgatis përgjigje në padi, në afatet e përcaktuara ligjore! Padia e Kryeministrit Rama është plotësisht e pabazuar dhe një diversion politik që bëhet nga ana e tij, që të fshihet pas dramave mediale dhe t’i ikë përgjegjësisë. Kombi ynë dhe Kosova ka njerëz që i dalin zot në çdo kohë”, thuhet në postimin e zotit Haradinaj.

Marrëdhëniet ndërmjet dy kryeministrave u përkeqësuan në pranverën e vitit të kaluar pas takimit të Berlinit më 30 prill të organizuar nga kancelarja gjermane Angela Merkel dhe presidenti francez, Emmanuel Macron që mblodhën udhëheqësit e Ballkanit Perëndimor për të diskutuar të ardhmen e tyre evropiane, ndikimet e jashtme në rajon, por, në qendër të diskutimeve, ishte çështja e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Pas atij takimi kryeministri Haradinaj tha se është përballur me trysni nga presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi dhe kryeministri Edi Rama, për pezullimin e tarifave ndaj mallrave serbe të vendosura në nëntor të vitit 2018 që cuan në pezullimin e bisedimeve me Serbinë.

Kryeministri Rama tha atëbotë se nuk i ka bërë trysni zotit Haradinaj për heqjen e tarifave por i ka sugjeruar të dëgjojë kancelaren Merkel dhe presidentin Macron që kane kërkuar nga Haradinaj që taksa te pezullohet përkohësisht, për 6 muaj apo edhe për 4 muaj qofte, duke u zotuar që të hyjnë në procesin e dialogut Kosovë-Serbi ata vete”.

Zoti Haradinaj tha më pas se “ekziston një dyshim i bazuar, se presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama dhe presidenti i Serbisë Aleksandër Vuçiç, kanë diskutuar lidhur me ndarjen e Kosovës dhe se ato diskutime janë bërë nën udhëheqjen e Shefes së Politikës së Jashtme të Bashkimit Evropian, Federica Mogherini.

Polemikat në distancë ndërmjet kryeministrave janë përsëritur disa herë gjatë vitit të kaluar.

Edi Rama e dorëzon padinë kundër Ramush Haradinajt në Gjykatën e Prishtinës

Nga takimet zyrtare në Prishtinë, apo në Tiranë, Edi Rama dhe Ramush Haradinaj, një të tillë, pritet ta realizojnë në një ambient krejtësisht ndryshe prej herëve të tjera.

Kjo pasi Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama edhe zyrtarisht ka nisur rrugën ligjore ndaj kryeministrit në detyrë të Kosovës, Ramush Haradinaj.

Kreu i ekzekutivit shqiptar, ka ushtruar padi ndaj homologut të tij nga Kosova, Ramush Haradinaj.

Padia e Ramës, të cilën e ka siguruar “Betimi për Drejtësi”, të mërkurën, është dorëzuar në Gjykatën Themelore në Prishtinë.

Me pretendimet se Haradinaj ka shpifur me deklarimet e tij ndaj kryeministrit shqiptar, Edi Rama kërkon kompensim të dëmit.

Padia e Edi Ramës, e cila përmban mbi 30 faqe, pretendon se Haradinaj ka shpifur ndaj Ramës, për deklaratat e tij që i ka dhënë në lidhje me temën e shkëmbimit të territoreve.

Në këtë padi, përmenden disa emisione të transmetuara gjatë muajit tetor të vitit të kaluar, në të cilat Haradinaj ka folur për këtë temë, e ku e ka akuzuar Ramën, që së bashku me Hashim Thaçin dhe Aleksandër Vuciqin, kanë nisur idenë e shkëmbimit të territoreve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

“Në datën 17.10.2019 e 29.10.2019, i Padituri Ramush Haradinaj, në kohën e kryerjes së deklaratës Kryeministër në detyrë i Republikës së Kosovës (më poshtë referuar edhe si “i Padituri”gjatë një interviste të dhënë gazetarit Artur Zheji e të publikuar në emisionin 360.gradë në datën 17.10.2019 si dhe gjatë intervistës së kryer në datën 29.10.2019 në emisionin televiziv Pressing/Zona Pressing të publikuar në televizionin “T7” të Republikës së Kosovës, ka kryer deklarim publik të fakteve shpifëse e mashtruese në adresë të Paditësit me pasojë cenimin e nderit, personalitetit, reputacionit dhe dinjitetit të Paditësit me pasojat e parashikuara në legjislacionin e zbatueshëm”, thuhet në padi.

Në padi thuhet se deklaratat shpifëse shkak padie kanë pasur për kontekst përgatitjet për procesin e dialogut mes Republikës së Kosovës dhe Republikës së Serbisë e që, në parim, sic thuhet në padi, do të duhet të rezultojë në një marrëveshje reciprokisht të detyrueshme për të dyja palët dhe njohje reciproke në mes këtyre dy shteteve.

“Kjo çështje ka dominuar debatin publik që nga fundi i vitit 2018 dhe përgjatë vitit 2019, duke rezultuar në akuza deri për “tradhëti”, çdo herë e përkundrejt personave të pretenduar se gjatë këtij procesi dialogu kanë mbështetur idenë e të ashtuquajturit “shkëmbim të territoreve në mes Kosovës dhe Serbisë””, thuhet tutje në këtë padi.

Sipas padisë, kryeministri i Kosovës, është autori e përhapësi në publik i akuzave për fakte konkrete të cilat në mënyrë të përsëritur e në mënyrë direkte e indirekte, kanë krijuar në publik idenë e rreme sipas së cilës “Kryeministri i Republikës së Shqipërisë në personin e Paditësit është në shërbim të një ideje në dëm të interesit të kombit shqiptar në përgjithësi dhe të interesit të Republikës së Kosovës në veçanti”.

Aty përmenden një numër i madh të deklaratave që Haradinaj vazhdimisht i ka dhënë, e në të cilat e ka apostrofuar kryeministrin shqiptar, Edi Rama.

Pjesë e këtyre deklaratave është edhe ajo ku Haradinaj, sipas padisë, i referohet edhe aferave korruptive, për ta jetësuar idenë e shkëmbimit të territoreve.

Në padi thuhet se ky qëndrim në vazhdimësi i Haradinajt është mbajtur përkundër fakteve që sipas padisë, Rama asnjëherë nuk ka diskutuar për tema të tillë

“Kryeministri i Republikës së Shqipërisë nuk asnjë rol formal e juridiko-politik në marrëveshjen eventuale në mes Republikës së Kosovës dhe Serbisë. E kjo për faktin se kjo lloj marrëveshje bazuar në Kushtetutën e Republikës së Kosovës, përbën një akt që mund të miratohet vetëm dhe ekskluzivisht nga Kuvendi i Republikës së Kosovës e, për më tepër, kërkon ekskluzivisht miratimin e 2/3 të të gjithë deputetëve të Kuvendit të Kosovës[1], dhe rrjedhimisht 80 vota pro, përfshirë deputetët e koalicionit qeverisës dhe të opozitës, në secilën rrethanë. Kryeministri i Republikës së Shqipërisë asnjëherë nuk ka mbështetur dhe nuk është deklaruar në mbështetje të një ideje të tillë. Qëndrimi i Paditësit në Qeverisë së Republikës së Shqipërisë ka qenë një dhe i vetëm: ai i mbështetjes së pozicionit të qëndrimeve të Republikës së Kosovës drejt një marrëveshje ndërkombëtarisht të detyrueshme për Republikën e Kosovës dhe Serbisë dhe e cila do të rezultonte në njohje reciproke në mes dy vendeve dhe do të hapte rrugëtimin efektiv drejt integrimeve euro-atlantike”, thuhet ndër të tjerash në këtë padi.

Në këtë padi, Rama nuk e ka cekur shumën e dëmit që pretendon se i është shkaktuar.

Por, me padi, ai ka kërkuar që përveç kompensimit të dëmit, të detyrohet Haradinaj që t’i dal deklaratat që sipas padisë, janë shpifje, si dhe t’i përgënjeshtroje ato.

Kryeministri në detyrë i Kosovës, Ramush Haradinaj, vazhdimisht ka akuzuar presidentin e Kosovës, Hashim Thaçi, atë të Serbisë, Aleksandër Vuciq dhe kryeministrit e Shqipërisë, Edi Rama, si liderët që e kanë nisur idenë dhe kanë punuar në drejtim të realizimit të shkëmbimit të territorit ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Akuzat kundër Trumpit dërgohen në Senat

Dhoma e Përfaqësuesve në Shtetet e Bashkuara miratoi të mërkurën një rezolutë për dërgimin e dy akuzave formale kundër presidentit Donald Trump në Senat.

Dhoma, e udhëhequr nga demokratët, e miratoi rezolutën me 228 vota për dhe 193 kundër.

Trump akuzohet për shpërdorim të detyrës dhe pengim të punës së Kongresit.

Dhoma e Përfaqësuesve i ka ngritur akuzat formale kundër tij në muajin dhjetor, ndërsa, me votimin e sotëm, gjykimi i presidentit kalon në Senat.

“Jemi këtu për të kapërcyer një prag shumë të rëndësishëm në historinë amerikane”, tha kryetarja e Dhomës së Përfaqësuesve, Nancy Pelosi, para votimit.

Paraprakisht, ajo emëroi shtatë ligjvënës demokratë – që të gjithë me prejardhje nga fusha e ligjit – për të shërbyer si të ashtuquajtur menaxherë gjatë gjykimit të Trumpit në Senat.

Menaxherët do të udhëheqen nga Adam Schiff, kryetar i Komitetit të Inteligjencës në Dhomën e Përfaqësuesve, dhe ata do të veprojnë si prokurorë.

Nëse gjatë gjykimit në Senat shpallet fajtor – gjë që thuhet se ka pak gjasa pasi ky institucion kontrollohet nga republikanët – Trump do të shkarkohej nga detyra.

Trump, republikan, këmbëngul se nuk ka bërë asgjë të keqe dhe hetimet kundër tij i quan “gjueti shtrigash”.

Për çfarë akuzohet Trump?

Trump akuzohet se i ka bërë presion Ukrainës për të zbuluar informacione të dëmshme për Joe Bidenin, i cili mund të jetë rival i tij në zgjedhjet e nëntorit.

Në këmbim të favoreve nga Ukraina, Trump akuzohet se ka mbajtur dy gjëra pezull: ndihmën ushtarake për Ukrainën, në vlerë prej 400 milionë dollarësh, dhe një takim në Shtëpinë e Bardhë me presidentin ukrainas.

Me këto veprime, sipas demokratëve, Trump ka abuzuar me pushtetin, pasi ka përdorur zyrën e presidentit për përfitime politike personale dhe në dëm të sigurisë kombëtare.

Trump akuzohet edhe për pengim të punës së Kongresit, pasi ka refuzuar të bashkëpunojë në hetime.

Presidentët amerikanë që u përballën me procedura të shkarkimit

Kundër Bill Clintonit kanë nisur procedurat për shkarkim, për shkak të mashtrimit dhe pengimit të drejtësisë, pasi ka gënjyer për natyrën e aferës së tij me Monica Lewinskyn dhe më pas dyshohet se i ka kërkuar edhe asaj të gënjejë.

Por, kur gjykimi ka shkuar në Senat më 1999, votimi për dënim ka dështuar.

Presidenti tjetër që është përballur me procedura të shkarkimit, ka qenë Andrew Johnson, më 1868. Ai është akuzuar, mes tjerash, për shkarkimin e sekretarit të tij të luftës kundër vullnetit të Kongresit.

Johnson ka shpëtuar për pak, pasi dy të tretat e votave në Senat nuk janë arritur vetëm për një votë.

Richard Nixon, presidenti i 37-të i Shteteve të Bashkuara, ka dhënë dorëheqje më 1974, përpara se të mund të fajësohej nga Senati për skandalin e Watergate. rel

30 vjetori i sulmit ndaj selisë së Stasit dhe një dëshmi e Putinit

Jamie Dettmer

Ishte dita më e shënuar për mijëra protestues që 30 vjet më parë sulmuan selinë e Ministrisë së Sigurimit të Shtetit të Gjermanisë Lindore në Berlin, të njohur më mirë si Stasi.

Për ta, 15 janari 1990, ishte një kohë shprese – dita që shqiptoi, në fakt, fundin e Gjermanisë Lindore, ose Republikës Demokratike të Gjermanisë (DDR). Ishte një shtet i krijuar nga Moska jashtë zonës së pushtuar sovjetike të Gjermanisë post-naziste.

Motoja e Stasit ishte “Mburoja dhe Shpata e Partisë”, dhe pa një agjenci efektive të shtypjes shtetërore, Gjermania Lindore u ekspozua si skelet.

Presidenti gjerman Frank-Walter Steinmeier shënoi 30 vjetorin e sulmit në selinë e Stasit, duke e përshkruar atë si një “veprim thellësisht demokratik”.

Në javët para se të sulmohej selia në Berlin, protestuesit antikomunistë kishin festuar rënien e Murit të Berlinit dhe stacionet rajonale të policisë sekrete po merreshin një nga një. Demonstruesit po bëheshin gjithnjë e më të guximshëm pasi liderët komunistë të vendit ishin të ekspozuar si të pafuqishëm për t’i ndaluar ata. Moska i mbajti duart larg, megjithë thirrjet e udhëheqësit komunist i Gjermanisë Lindore Erich Honecker drejt udhëheqësit të atëhershëm sovjetik Mikhail Gorbachev për një ndërhyrje ushtarake ruse.

Tani ishte radha e berlinasve për të mbyllur Stasin, në Berlin, duke tundur këmbanën e fundit për agjencinë e shtypjes së brendshme të Gjermanisë Lindore.

Ndikimi i ngjarjes tek Putini

Megjithatë, për një kolonel të KGB-së, si Vladimir Putin, ishte koha më e keqe, një kohë e indinjatës së ashpër. Shumë nga biografët e tij thonë se kjo ngjarje ka formuar stilin e tij të qeverisjes autokratike tani si president rus, dhe gjithashtu frikën e tij nga protestuesit anti-Kremlinit.

Dyzet e dy ditë para se të binte selia e Stasi-it në Berlin, Putini, i cili arriti në Republikën Demokratike Gjermane në vitin 1985 për të marrë detyrën e tij të parë jashtë vendit, pati një përballje me dramën e madhe politike dhe historike që luhej në të gjithë Gjermaninë Lindore dhe më gjerë në vendet e Paktit të Varshavës. Disa demonstrues të cilët rrethuan ndërtesën e Stasit në Dresden u futën dhe përparuan pranë një rruge drejt instalimit të KGB-së së Putinit.

Duke kujtuar ditët e fundit të komunizmit shumë vite më vonë për “Personin e Parë”, një libër me intervista të botuara për të shënuar mandatin e tij të parë si president i Rusisë në 2000, Putini thotë se ai u përball me turmën, duke paralajmëruar protestuesit se objekti ishte një instalim ushtarak sovjetik. Ekzistojnë raporte kontradiktore nëse ai ka shtënë me armë.

Ai telefonoi eprorët e tij duke kërkuar mbështetje, por iu tha, “Ne nuk mund të bëjmë asgjë pa urdhra nga Moska. Dhe Moska hesht”.

Turmat u shpërndanë, por biografët e Putinit thonë se poshtërimi i asaj dite ka qëndruar me të, duke kontribuar në vendosmërinë e tij që Moska kurrë më nuk do të heshtë.

Protestuesit antikomunistë që pushtuan ndërtesat e Stasit kanë kujtime më të lumtura se ato të Putinit. Roland Jahn, një ish disident, thotë se sulmi i vitit 1990 u bë një sinjal i rëndësishëm “në të gjithë botën”.

“Për herë të parë në botë, qytetarët pushtuan zyrat e një force të fshehtë policie për të mbrojtur dosjet e saj dhe për t’i bërë ato më të prekshme për shoqërinë,” i tha Jahn gazetës Northwest-Zeitung. Zoti Jahn kujton një “eufori të madhe” të trazuar me një “ngatërrim të caktuar dhe një ndjenjë të çuditshme”.

Josep Borrell bisedon në telefon me Thaçin e Vuçiçin

Shefi i politikës së Jashtme të Bashkimit Evropian, Josep Borrell, bisedoi të mërkurën me telefon me presidentin e Serbisë, Aleksandër Vuçiç dhe presidentin e Kosovës, Hashim Thaçi, lidhur me zhvillimet e fundit në Kosovë e Serbi dhe “rëndësinë e rifillimit të bisedimeve ndërmjet të dyja palëve”.

Në një njoftim të zyrës së tij thuhet se zoti Borrell konfirmoi vendosmërinë dhe angazhimin e tij si lehtësues i bisedimeve me mbështetjen e vendeve anëtare të BE-së.

Ai u përqendrua në mënyrë të veçantë në bisedën me zotin Thaçi lidhur me procesin e formimit të qeverisë së re të Kosovës dhe u bëri thirrje udhëheqësve të partive politike që të ecin me shpejtë në interes të Kosovës dhe qytetarëve të saj.

Në njoftim thuhet se ai bisedoi me të dy presidentët për përparimin në rrugën drejt BE-së dhe rëndësinë e këtij përparimi para takimit të lartë ndërmjet BE-së dhe Ballkanit Perëndimor, që do të mbahet në Zagreb në muajin maj.

Zoti Borrell ritheksoi synimin e tij për të vizituar Prishtinën dhe Beogradin në javët që vijnë.

Ndërkaq, presidenti Thaçi, tha në një njoftim se janë pajtuar me zotin Borrell për nevojën e themelimit sa më shpejtë të institucioneve të reja qeverisëse në Kosovë. Një njoftim thuhet se ai i kërkoi BE-së të përmbushë detyrimin “për heqjen e vizave për qytetarët e Kosovës, sepse Kosova ka përmbushur të gjitha kriteret e nevojshme”.

Në njoftimin e zyrës së tij thuhet se “presidenti Thaçi dhe Përfaqësuesi i Lartë i BE-së u pajtuan rreth nevojës që të vazhdojë dialogu i pakushtëzuar në mes të Kosovës dhe Serbisë, si dhe për domosdoshmërinë e arritjes së marrëveshjes përfundimtare në mes të Kosovës dhe Serbisë, e cila nënkupton njohjen reciproke ndërmjet dy shteteve”.

Bisedimet ndërmjet Kosovës dhe Serbisë janë pezulluar që nga nëntori i vitit 2018, kur Prishtina u vuri tarifa prej 100 për qind mallrave serbe në shenjë kundërshtimi ndaj fushatës së Beogradit kundër shtetësisë së Kosovës. Beogradi kushtëzon rifillimin e bisedimeve me heqjen e tarifave.

Kosova aktualisht ndodhet në një periudhë boshllëku politik, pas zgjedhjeve të parakohshme parlamentare të 6 tetorit të vitit të kaluar. Edhe me shumë se tre muaj pas zgjedhjeve, ende nuk ka një marrëveshje politike për formimin e qeverisë. zëri i amerikës