VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Shkallmimi i Teatrit, psikoanaliza e një vetëvrasje simbolike kolektive – Nga Artan Fuga

By | June 13, 2018

Komentet

“Shullazi”, ambasada e SHBA: mbështesim prokurorët e guximshëm

Në Shqipëri, ambasada amerikane në përgjigje të interesimit të Zërit të Amerikës për situatën e krijuar në Prokurorinë e Krimeve të Rënda për Çështjen Shullazi, tha sot se “populli shqiptar meriton një sistem drejtësie ku policia dhe prokurorët qëndrojnë së bashku kundër kriminelëve”.

Një ditë përpara seancës për dhënien e pretencës në procesin ndaj Emiljano Shullazit dhe bashkëpunëtorëve të tij, ambasada shton se “mbështesim prokurorët e guximshëm që kërkojnë drejtësi, edhe kur ka rreziqe”.

Pak ditë më parë, refuzimi i një grupi prokurorësh për procedurat e zëvendësimit të kolegut që ndiqte çështjen, çoi në kërkesën për hetim disiplinor ndaj tyre nga ana e Kryeprokurores Arta Marku, ndërsa tre u transferuan jashtë Tiranës në prokurori më të ulta. Ky vendim u cilësua nga prokurorët si në kundërshtim me ligjin, ndërkohë që përmes një deklarate zonja Marku shpjegoi se ata kanë vepruar në kundërshtim me detyrimet e tyre kushtetuese.

Artan Hoxha: Pse opozita denocon vetëm bandat pranë qeverisë dhe jo bandat rivale që janë politikisht pranë saj

Gazetari Artan Hoxha shpreh shqetësim se perse opozita denoncon ne mënyre të njëanshme bandat që, sipas tij, mbështesin qeverinë dhe nuk denoncon bandat rivale që janë politikisht pranë asaj.

 

“Pse nuk e përmend opozita bandën e Kirasit, rivalen e bandës së Dobraçit (Bajri) në Shkodër. Është kryetar i një partie politike ai që dominon Kirasin, është aleat i opozitës”, tha Artan Hoxha, i ftuar në emisionin “KAPITAL” në Vizion Plus.

“E njejta gje edhe ne Elbasan, opozita denoncon Celajt, po pse nuk denoncon Capjet qe kane vrare 4 punonjes policie ne 15 vitet e fundit? Pse nuk i permendin? Mua me shqeteson perdorimi politik i situates kriminale. Krimi i organizuar nuk ka ngjyre, ai can dhe penetron atje ku gjen hapesire”, vijoi ai.

Gazetari rrëfeu se një nder 4 personat e zhdukur se fundi ne qytetin e Vlores eshte nje skafist qe ka udhetuar 7 here duke transportuar qindra kg cannabis drejt Italise.

“Ka shkuar te marre pagesen prej 200 mije eurosh per punen qe ka bere dhe aty eshte zhdukur. Quhet Mario Metushaj. Nuk dihet se ku ka perfunduar”.

Per Shullazin

“Ka qene ne aktivitet edhe para 2005. Ka qene edhe ne burg ne ato kohe. Kur ka ardhur PD ne pushtet eshte akuzuar se hapur kercenoi dy deputete te PS, Vasilika Hysin dhe Besnik Baren ne nje nje takim elektoral, me arme. Dikur mbeshteste kandidate e PD, me vone ka bere te kunderten. Krimi i organizuar nuk ka bindje politike”

Per Klement Balilin

“Nuk me rezulton te jete ai Pablo Escobar i Ballkanit. Te tille jane ata qe merren me kokaine dhe jo me cannabis. Nuk jane te Balilit 613 kg kokaine te kapura. Nuk me rezulton te jete ai personi me i rrezikshem apo bosi me i madh i droges.”

Guxim i çartur?

Si e merr guximin Artan Hoxha te denoncoje gjithnje me emra njerez dhe banda te rrezikshme? Eshte trim i cartur, apo ndihet i fuqishem prej informacionit qe zoteron?

“Kam zgjedhur ta beje kete profesion per te permiresuar jeten time dhe te familjes time. Nuk jam I mandatuar nga askush, por keshtu me pelqen. Sa per rreziqet, jam i ndergjegjshem. Une nuk dal kurre me te njejten makine nga banesa. E di mire se me ke kam te bej. Kjo eshte jeta qe kam zgjedhur te bej”, thotë ai.

Të burgosurit në Shqipëri – të armatosur dhe me droga

Kontrolle dhe inspektime blic janë zhvilluar në një sërë burgjesh të vendit, duke gjetur sende të shumta si telefona celularë, mjete prerëse të improvizara nga të burgosurit dhe lëndë narkotike.

 

Bazuar në këto kontrolle është arritur që gjatë një periudhë 3 javore, të kapen:

– 17 telefona celularë, 6 karta sim dhe 9 aksesorë të tjerë telefonash celularë;
-135 doza lëndë narkotike e dyshuar kanabis sativa;
-27 mjete prerëse të improvizuara nga të burgosurit.

Për shkeljet e konstatuara janë marrë masa administrative për punonjësit përgjegjës të burgjeve. Konkretisht janë pezulluar nga detyra:

-Shefi i Policisë në IEVP Drenovë të Korçës për thyerje të skemës së sigurisë
-Një specialist i grupit të sigurisë në IEVP Drenovë të Korçës, për falsifikim dokumentesh.
– Një specialist trupe në IEVP Fushë Krujë.
Janë proceduar penalisht gjithsej 13 persona:
-1 punonjës policie për veprat penale të “Shpërdorimit të detyrës” dhe “Futja e sendeve të ndaluara nga personi që ka për detyrë t’i ruajë ato”.
– punonjës policie për vepren penale të “Falsifikimit të dokumentave”.
-11 të dënuar dhe paraburgosur për veprën penale “Futja e sendeve të ndaluara”.
-1 familjar i të dënuarit për veprën penale “Futja e sendeve të ndaluara”.
Në bashkëpunim me Policinë e Shtetit janë referuar në organin e Prokurorisë 3 raste për veprën penale “Prodhim dhe shitje e lëndëve narkotike”.
Forcimi i sigurisë në burgje është një nga shtyllat e reformës së thellë që është ndërmarrë në sistemin penitenciar në vend dhe që po jep rezultate të mira në funksion të rritjes së standardeve të këtij sistemi. Inspektimet dhe kontrollet nga të dyja strukturat në bashkëpunim do të vijojnë në mënyrë intensive.

Behxhet Krasniqi: Gjykata Speciale po merret me zbardhjen e vrasjes së Ahmet Krasniqit

“Gjykata Speciale ka fillu me u marrë me këto sene, na ka njoftu që e ka në juridiksionin e vet”, ka thënë Bexheti.

Ai ka konfirmuar se do të zbardhet vrasja e Ahmet Krasniqit nga drejtësia ndërkombëtare.

“Familja është kontaktu, ka marrë përgjigje që ata e kanë nën juridiksion kjo nuk do të jetë e mbyllur. Ka me zbërthy nashta ka me zgjat pak ama e vërteta ka me dalë sheshit”, ka thënë Behxhet Krasniqi, vëllai i ish-Ministrit të Mbrojtjes.

Asnjë prokuror në Kosovë nuk është marrë me zbardhjen e vrasje së Krasniqit pavarësisht se në këto 20 vjet janë përmendur disa emra të mundshëm si të përfshirë në vrasje.

Ndërkohë, në ditën e rivarrimit të eshtrave të Ahmet Krasniqit në Prishtinë doli Gani Geci me akuza se Presidenti aktual, Hashim Thaçi, kishte dhënë urdhër për vrasjen e Krasniqit. Madje, Geci tha se do të jetë dëshmitar i Gjykatës Speciale në ballafaqim me ish-udhëheqësin politik të UÇK’së.

Vëllai i Ahmet Krasniqit thotë se nëse Thaçi qëndron prapa vrasjes së kolonelit duhet ta marrë dënimin e merituar.

“…nëse është Hashim Thaci uroj që ta marrë dënimin e merituar”, ka deklaruar Behxheti, rrëfimin e plot të të cilit mund ta ndiqni në edicionin e lajmeve në T7, në orën 19.30.

Ahmet Krasniqi ishte udhëheqës i Ministrisë së Forcave të Armatosura të Republikës së Kosovës (FARK). Kishte shkuar në Shqipëri për të përgatitur ushtarët të hynin në Kosovë, një pjesë e të cilëve kishin hyrë përmes Betejës së Koshares.

Para se të vritej, Ahmet Krasniqi ishte çarmatosur dhe i ishin konfiskuar disa armë nga institucionet e sigurisë së Shqipërisë. Në kohën e vrasje së Krasniqit në pushtet në Shqipëri ishte PS’ja, ndërsa Shef i SHIK’ut, Fatos Klosi, tash veteran i UÇK’së.

Ish-Ministri i Mbrojtjes i Qeverisë në Ekzil, Ahmet Krasniqi është ekzekutuar më 21 shtator 1998 në Tiranë, në moshën 50-vjeçare. Trupi i tij ishte varrosur fillimisht në varrezat e Sharrës, shumë pranë mikut të tij Azem Hajdari.

Mbi 22 miliardë euro dëmet e luftës që Serbia ia ka kushtuar Kosovës

Nadie Ahmeti

Mbi 22 miliardë euro llogariten dëmet e luftës që Serbia ka shkaktuar në Kosovë para dhe gjatë luftës së fundit (1990-1999), thonë zyrtarë të qeverisë dhe analistë në Prishtinë.

Por kompensimi për dëmet e luftës deri tani nuk është diskutuar gjatë dialogut mes Kosovës dhe Serbisë që është zhvilluar në Bruksel, me lehtësimin e Bashkimit Evropian.

Aktualisht, Kosova dhe Serbia janë futur në fazën finale të dialogut, në të cilën është paralajmëruar edhe arritja e një marrëveshjeje finale që do të nënkuptonte normalizimin e raporteve ndërmjet dy vendeve, ndërkaq sipas analistëve, në agjendën e bisedimeve duhet patjetër të diskutohet edhe për dëmet e luftës.

Edhe pse kjo çështje nuk është trajtuar në bisedimet në Bruksel, kjo temë ishte ngritur një herë në procesin e negociatave të Vjenës, që janë mbajtur para shpalljes së pavarësisë së Kosovës. Por kjo temë qe mbyllur menjëherë, pasi pala serbe një kërkesë të tillë nuk e ka pranuar.

Muhamet Mustafa, nga Instituti “Riinvest”, ka qenë koordinator i ekipit për çështje ekonomike në Grupin Negociator në Vjenë.

Mustafa, tashme këshilltar i lartë në këtë institut, thotë se është kërkuar që kjo çështje të trajtohet edhe në bisedimet që janë zhvilluar në mes Kosovës dhe Serbisë në Bruksel, në procesin e dialogut që ka filluar nga viti 2011.

Ai thotë se për normalizim të marrëdhënieve mes dy vendeve, nevojitet që Serbia të kompensojë dëmet e luftës.

“Ekipi i ekspertëve që kam udhëhequr unë në atë kohë, ka bërë një vlerësim të dëmeve të luftës për sektorë të ndryshëm, e që vlera ka arritur në mbi 22 miliardë euro. E tash natyrisht për t’u krijuar një pajtim, dhe për të parë që Serbia me të vërtet dëshiron që të lë prapa vetës politikën e (Sllobodan) Millosheviqit, ajo duhet të jetë e gatshme që të spastrojë llogaritë dhe dëmet ekonomike në pronën private dhe dëmet tjera që i ka shkaktuar Kosovës me qeverisjen e saj dhe luftën shfarosëse që ka zhvilluar ndaj shqiptarëve”.

“Unë personalisht mendoj se për një pastrim të llogarive, për një pajtim, krahas kërkimit të faljes për dëmet, ato dëme duhet të zhdëmtohen”, thotë Mustafa.

 

Haki Shatri, këshilltar për ekonomi në Qeverinë e Kosovës, i cili në atë kohë ka qenë pjesë e ekipit në Vjenës, thotë se faktori ndërkombëtar vazhdimisht ka hezituar që kjo çështje të trajtohet.

Por Shatri thotë se kompensimi i dëmeve të luftës gjithsesi duhet të trajtohet në kuadër të bisedimeve që po zhvillohen në Bruksel.

“Mendoj se delegacioni i Kosovës në agjendën e bisedimeve në këtë fazë të renditë edhe këtë çështje si pikë e veçantë të bisedimeve me palën serbe,” tha Shatri.

Muhamet Mustafa shprehet se Republika e Kosovës nuk duhet të heqë dorë nga shpagimi i dëmeve të luftës. Ai konsideron se edhe pas përmbylljes se negociatave, Kosova duhet të padisë Serbinë për dëmet e luftës.

“Natyrisht, që Kosova duhet të shohë edhe mundësitë tjera. Ndonëse, Kosova ende nuk është anëtare e Gjykatave Ndërkombëtare, për shkak të pozitës se saj në Organizatën e Kombeve të Bashkuara, por nuk është se nuk ka ndonjë hapësirë. Mendoj se Kosova duhet të trajtojë, duhet të angazhojë ekipe të ekspertësh për të parë se si në mënyrën më të mirë dhe në vendin më adekuat mund të bëhet dhe të ekzekutohet kjo padi,” tha Mustafa për Radion Evropa e Lirë.

Zyrtarë të Qeverisë se Kosovë, ndërkaq më herët patën deklaruar se padia do të ngrihej kur Kosova do të mund ta bënte këtë si vend anëtar i Organizatës së Kombeve të Bashkuara.

The Balkanista: Jo shembjes së Teatrit Kombëtar- Trashëgimia juaj nuk është në shitje

Translation by Rezarta Caushaj

Njëherë e një kohë u betova se do ta mbaja këtë blog të lirë nga idetë që mund të interpretoheshin si politike, por ka një çështje të rëndësishme që ka rrëmbyer vërtetë vëmendjen time. Tani, para se të më etiketoni të gjithë si kukull politike, ose të paguar nga cilado parti politike apo figurë me të cilën mendoni se ka rënë dakord, ndaluni dhe reflektoni nme të vërtetë mbi atë që po shkruaj. Unë nuk jam, nuk kam qenë kurrë dhe nuk do të lidhem kurrë me asnjë parti politike në këtë vend, por përsa më përket, kjo është një çështje që tejkalon axhendat politike. Për mua, është një çështje që përbën një precedent të mundshëm që, nëse vendoset, do të nxisë një zinxhir ngjarjesh që do të kenë një ndikim shkatërrues në tapicerinë e pasur kulturore të këtij vendi të shkëlqyer. Si shkrimtae,  krijimtare, Albanofile dhe adhuruese e artit, historisë dhe trashëgimisë, mendoj se është detyra ime si individ që të ngrihem dhe të them fjalën time.

Objekti i zemërimit tim është çështja e Teatrit Kombëtar të vendosur në qendër të Tiranës.O Për ata që nuk e dinë, Teatri Kombëtar është një ndërtesë e vjetër e bukur, e ndodhur pak hapa midis Bashkisë dhe Qendrës Toptani. Vendosur në mes të një sheshi këmbësorësh dhe rrethuar nga ndërtesa mahnitëse, me ngjyra të ndezura të stilin kolonial italian, me Bunkart 2 vendosur në mes, teatri është një ndërtesë historike; subjekt i shumë fotografive në Instagram, një atraksion turistik dhe një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë artistike të Shqipërisë.

Projektuar nga Xhulio Berte dhe ndërtuar në vitet 1938-1939, Teatri Kombetar ka shërbyer si epiqendër e skenës së teatrit shqiptar për pothuajse 80 vjet. Gjatë kësaj kohe, skenat e tij janë shkelur nga aktorët më të mirë vendas, që kanë luajtur veprat më të mira të vendit dhe të botës, ndërkohë që është mbikëqyrur nga drejtorët më të mirë të teatrit në Shqipëri.

Po, ajo u ndërtua nga pushtuesit italianë me blloqe të përbëra nga çimentoja e propagandës fashiste, dhe po, gjatë viteve ishte një vend i favorizuar nga komunistët, diktatorët dhe miqtë e tyre, por ishte gjithashtu një vend ku është bërë histori dhe më e rëndësishmja, është vendi nga ku buroi skena e artit dhe teatrit të sotëm.

Në vitin 2008, disa hulumtime jo-teknike u ndërmorën nga Instituti Politeknik i Barit në lidhje me materialin e parafabrikuar që u përdor për ta ndërtuar atë. Kjo përzierje prej fibre / algave të çimentos / plepit papritmas u deklarua e pasigurt dhe, e kombinuar me vitet e mirëmbajtjes jashtë standardeve dhe neglizhencës së lartë, nënkuptonte që ndërtesa ishte e papërdorshme dhe rrezikonte sigurinë publike. Pastaj një vlerësim i mëtejshëm teknik u ndërmor nga Instituti i Ndërtimit (një institucion shtetëror), që ishte në gjendje të deklaronte në vetëm 14 ditë se teatri ishte praktikisht në prag të kolapsit. Dua të them, fakti se ai ka përballuar një sërë tërmetesh, duke përfshirë edhe atë më të madhin në historinë e tij dhe mbetet ende i padëmtuar, ka pak rëndësi – është konsideruar i pasigurt dhe s’ke ç’ti bësh. Gjendja e supozuar e dridhjeve të strukturës, kombinuar me praninë e asbestit ( një arsye jo e vlefshme për shembjen) sugjeronte se prishja e saj dukej e vetmja mundësi.
Më pas, më 8 shkurt ndodhën një zinxhir ngjarjesh që, aq shumë i tejkaluan nivelet e efikasitetit, saqë do t’i bënin vendet nordike xheloze.

Në vetëm disa javë, teatri dhe toka ku ai qëndron ishin urdhëruar të liroheshin, duke ngjallur dyshime se ishte caktuar për zhvillim. Më pas, një propozim i pakërkuar për një teatër të ri dhe një bllok ndërtesash komerciale aty përreth iu dorëzua Bashkisë, së bashku me planet formale qeveritare për të hyrë në një Partneritet Publik Privat për ndërtimin e teatrit të ri me të njëjtën kompani që propozonte projektin.

Qeveria pastaj parashtroi një projekt-ligj që do të lejonte Fusha Shpk (kompania që paraqiti propozimin e tyre që s’e kërkoi kush) të drejtën e vetme në fushën e Teatrit Kombëtar ndërsa i jep vetë qeverisë të drejtën për të negociuar kontratën e koncesionit në emër të publikut.

Pra, në vetëm tre javë projekti kaloi nga një propozim i pakërkuar në një projekt konkret gati për të nisur. Gjatë kësaj kohe dhe muajve të mëvonshëm, u krijuan qindra faqe dokumentesh, u hulumtua, u kryen studime, u zhvilluan konsultime  – një veprimtari serioze mbresëlënëse administrative. Më e bukura ishte fakti që Ministria e Kulturës ishte në gjendje të krijonte një grup pune për vlerësimin e propozimit, rishikimin, monitorimin dhe krijimin e një raport prej gjashtë faqesh që e konsideronte atë një ide super, të gjitha brendaë një dite.

E gjithë afera qelbet era – propozimet e pa kërkuara, mospërputhjet me numërat, raportet e njëanshme, zvogëlimi i hapësirës së tokës publike, krijimi i ligjeve të reja me shpejtësinë e dritës në mënyrë që të aprovohet një projekt, nivelet e efikasitetit që tejkalojnë inteligjencën artificiale dhe një grusht njerëzit që presin të bëhen jashtëzakonisht të pasur, ndërkohë që ne, pjesa tjetër, varfërohemi kulturisht të varfër – kjo thjesht nuk më duket e drejtë.

Sigurisht, unë jam e vetëdijshme se këto plane përfshijnë një teatër të ri kombëtar dhe teksa kjo goxha mirë e bukur, është qartë se përfshirja e tij në projekt ka qënë më shumë një detajë i planifikuar për të zbutur publikun teksa dikush do të pasurohet nga fitimet e pafund që do të ketë. Jam për ndërtimin e një teatri të ri, por kjo nuk do të thotë që i vjetri duhet të shkatërrohet. Pse të mos  kthehet në një muze? Ose një qendër edukimi? Një hapësirë ​​ekspozuese? Ose diçka që është e dobishme për të gjithë në shoqëri, jo vetëm për një pakicë të përkëdhelur.

Ndërkohë që unë jam në favor të progresit, jam krejtësisht dhe tërësisht kundër prishjes së një monumenti historik dhe kulturor dhe unë jam krejtësisht kundër ndërtimit të projekti llaftarisës dhe nga çdo aspekt potencialisht të paligjshëm, që do të shkatërrojë peizazhin për brezat ardhshëm. Pjesa tjetër e botës po përpiqet të mbrojë historinë e tyre dhe të shijojë kujtimet e së kaluarës (të mirë dhe të keqe) dhe për një vend që duket aq i dëshpëruar për t’u bashkuar me BE-në, prishja e trashëgimisë kulturore kundër vullnetit të popullit nuk do të sjell gjë të mirë.

Kultura dhe trashëgimia juaj nuk janë në shitje, dhe nëse iu ikin nga duart, nuk ka mënyrë për t’i rikthyer mbrapsht.

Follow The Balkanista!

Piktori Avni Delvina: Neofashistët

Piktori i njohur grafist që fshikëllon aktualitetin shqiptar vjen me një grafikë të re titulluar “Neofashistët”.

 

 

Rrëmbeu dhe vrau 15-vjeçaren, prova që ‘fundosi’ Behar Bajrin

Detaje të tjera dalin në dritë nga aktiviteti i bandës kriminale ‘Bajri’ në Shkodër, e cila udhëhiqej nga dy vëllezërit Enver dhe Safet Bajri, ku pjesëtar i saj ishte dhe kushëriri i tyre, Behar Bajri. Gazetarja Klodiana Lala në një lidhje direkte për ‘News24’ raportoi se deri më tani policia dhe prokuroria ka arritur që të verifikojë 2 vrasje të kryera nga kjo bandë, duke u bazuar tek faktet shkencore.

Krimet e faktuara deri tani janë vrasja e shtetasit Arben Tuzi, ngjarje kjo e ndodhur në 7 shkurt 2001, si dhe vrasja e shtetases me inicialet F.H,. 15 vjeçe. “BalkanWeb” mëson se vajza u gjet e pajetë në banesën e Behar Bajrit më 20 qershor të 20 të 2002-it.

Ndonëse si fillim u raportua si vetëvrasje, pas hetimeve të policisë rezultoi se vajza ishte vrarë. Lala raporton për ‘BalkanWeb’ se e mitura ishte marrë peng dhe mbahej me forcë nga Behar Bajri. Vrasja e saj u zbulua për shkak të pozicionit të plumbit që kishte marrë poshtë parakrahut. Prova e fortë që fundosi Bajrat ishte pistoleta, e cila rezultoi se ishte e njëjta që ishte përdorur edhe për vrasjen e Arben Tuzit.

Me këtë të fundit familja Bajri kishte konflikte të vazhdueshme, të cilat kishin shkuar deri në përleshje me armë apo dhe me vrasje. Në aksionin e fundit të policisë, Behar Brajoviq (Bajri) u arrestua në Roterdam të Holandës, ndërsa djali i xhaxhait, Safet Bajri u kap në Tiranë. Ndërkohë kushëriri tjetër, Enver Bajti është shpallur në kërkim. Sakaq, nuk përjashtohen edhe ngjarje të tjera kriminale, si vrasje, të kryera që nga viti 2000 deri në vitin 2018.

Skënder Zogaj, ish-bashkëpunëtor i ngushtë i Ahmet Krasniqit: Fatos Klosi e di kush e vrau kolonelin

Në RTV Dukagjini, ish- bashkëpunëtori i ngushtë i Ahmet Krasniqit ka dhënë emrin e personit për të cilin ai mendon se e di kush e vrau kolonelin Krasniqi.

 

Skënder Zogaj, ish-bashkëpunëtori i ngushtë i kolonelit Ahmet Krasniqi ka thënë se Fatos Klosi e di kush e vrau Ahmet Krasniqin, transmeton gazetametro.net

“Fatos Klosi di gjithçka për këtë vrasje. Paraqitjet e tij të mëvonshme tregojnë që ai din gjithçka. S’ka mundësi të mos e dijë sepse të gjitha ngjarjet e mëdha që kanë ndodhur në të gjitha shërbimet e Shqipërisë ai i ka ditur”, tha Zogaj.

“Jam i bindur se mos zbardhja e vrasjes së tij ka të bëjë me shuma të mëdha parash. Nuk është i rëndësishëm vrasësi që e ka gjuajt plumbin por kush i ka dhënë urdhrat”.

Zogaj ka thënë se Ahmet Krasniqi luftoi për unifikim të grupeve ushtarake që vepronin në Shqipëri, sepse kishte frike se pa unifikim do të dëmtohej lufta çlirimtare.

Ndërsa, në një deklaratë pak më herët, ish-kryeministri i Shqipërisë, Sali Berisha, tha se në vrasjen e kolonel Ahmet Krasniqit kishte gisht pikërisht Fatos Klosi.

“Ksenofon Kristafi nuk firmos draftmarrëveshjen”, Koloneli Pasha ngre alarmin për Paktin Detar me Greqinë: Mos kemi pazare?

ARISTIR LUMEZI/ Koloneli Myslym Pashaj, një ndër ekspertët më të mirë të çështjeve të detit, në një intervistë për “Panorama” ka ngritur dyshimin se me marrëveshjen mes Shqipërisë dhe Greqisë po bëhen pazare.

 

Pashaj ka thënë se palës greke i është dërguar një draftmarrëveshje dhe ky material është refuzuar të firmoset nga përfaqësuesi i Presidentit në negociata, Ksenofon Krisafi. Koloneli ka thënë se mungesa e informacionit dhe hermetizmi i këtij procesi të krijon dyshime se palët janë arritur një ujdi të fshehtë në kurriz të integritetit territorial.

“E themi këtë sepse, sipas këtyre mediumeve, del se i dërguari teknik dhe ligjor i së Drejtës Ndërkombëtare Detare, prof. Krisafi, si njeriu kyç i Presidentit, nuk ka firmosur draftmarrëveshjen! Ky është fakti më alarmues i kësaj situate.

Dhe po ta pyesësh prof. Krisafin ai me të drejtë të thotë se ruan etikën, konfidencialitetin, që ia kërkon standardi zyrtar i Ministrisë së Jashtme dhe Qeverisë. Nuk mëson dot gjë se ku janë shkaqet e këtij qëndrimi i cili flet shumë”, ka thënë Pashaj.

Si njohës i mirë i marrëveshjes së detit, në ambientet informale diskutohet se Grupi Negociator i Shqipërisë, për Paktin Detar 2 me Greqinë, ka dërguar një draftmarrëveshje palës tjetër ku ka paraqitur esencën e negociatave të Delimitimit të Hapësirave detare. Transparenca ka munguar deri tani. Ju si ekspert, keni dijeni ç’po ndodh me Integritetin Territorial të hapësirave detare përgjatë Detit Jon në Otranto dhe Ngushticës së Korfuzit?

Transparenca është e domosdoshme. Kur kjo nuk bëhet, lind hamendësimi. Këtë e lidhim me skenarët e fshehtë, që u panë në Paktin Detar-1, pa transparencë, me një shpejtësi aq të dyshimtë, çka e dha rezultatin e pushtimit të hapësirave detare të Shqipërisë. Ndaj, unë them, se s’ka asgjë prej kufizimit të informacionit, mbasi opinioni shqiptar është familjarizuar në diskutime të shumta dhe kërkon të dijë sa më të shkoqitur se ç’po ndodh. E themi këtë sepse, sipas këtyre mediumeve, del se i dërguari teknik dhe ligjor i së Drejtës Ndërkombëtare Detare, prof. Krisafi, si njeriu kyç i Presidentit, nuk ka firmosur draftmarrëveshjen! Ky është fakti më alarmues i kësaj situate. Dhe po ta pyesësh prof. Krisafin, ai me të drejtë të thotë se ruan etikën, konfidencialitetin që ia kërkon standardi zyrtar i Ministrisë së Jashtme dhe Qeverisë. Nuk mëson dot gjë se ku janë shkaqet e këtij qëndrimi i cili flet shumë.

Lidhur me negociatat, Kryeministri ka deklaruar se se “s’do të ketë më vijë ndarësve të tradhtisë, por një vijë e re”, ndërkohë që ai ka përsëritur se “Barketa s’do të jetë më pikë nga fillon matja e Detit…” etj.. Pra, duket se nuk mund të hartohet një draftmarrëveshje ku të ketë ndryshim nga këto deklarata… Si mund të kapërcehet ky institucion kushtetues i lartë!?

Këto që po fliten (por që s’janë zyrtare) si dhe hermetizmi që po hasim është i pranishëm edhe te kolegët tanë, këto të bëjnë të mendosh me shqetësim për ecurinë normale të Negociatave. Ne pyesim se, a janë bërë negociata për: a)Metodat, parimet, kriteret e UNCLOS-82, sepse në Paktin Detar-1 Shqipëria rezulton humbëse e madhe në sajë të përdorimit të metodës së baraslargësisë, duke përjashtuar kushtet e rrethanat speciale që ka Korfuzi (si arkipelag) ndaj Shqipërisë që është dhe Kontinental? A është folur për nenin 15 të UNCLOS-82 dhe “rrethanat specifike e titujt historikë”? b) Efektin e ishullit Othonoi, që, sipas ministrit të Jashtëm të Greqisë, Kotzias, do të përfitojë një efekt të plotë (100%) të hapësirës Ekonomike Ekskluzive, duke e pushtuar këtë hapësirë prej rreth 270 km2!? Dhe Shqipëria ka gjasa që të mos marrë EEZ në Ngushticën e Otrantos e ky mund të konsiderohet si një ripushtim i së drejtës detare shqiptare në bazë të UNCLOS-82. c)Barketën e cila është shkëmb e cekin detare e Shqipërisë, në të cilën në Paktin Detar-1 është përdorur si pikë bazë nga është matur Deti Territorial i Shqipërisë, duke i lënë vetëm 900 metra deri në vijën bregore të Shqipërisë!? d)A ka qenë vallë, një negociatë aq e ndijshme pretendimi i Shqipërisë se Pakti Detar-1 as që nuk e cek Gjirin e Sarandës, që për rrethanat shqiptare është “historik”, por vija është mbyllur deri në grykë të qytetit e prej aty ka filluar matja!?

Kaq do të mjaftonin për t’u njohur shqiptarët, se “a ka zë e figurë” Shqipëria, apo aty ka pasur diktat nga pala fqinje negociatore!?

Gjykata Kushtetuese e Shqipërisë nuk mund të kapërcehet!

Ju mendoni se ka diktat?

Nuk mund ta themi këtë ende, prandaj opinioni kërkon shpjegime për draftmarrëveshjen e dërguar! Apo Shqipëria ka ndenjur kokulur, inferiore, e pazonja për veten e saj, për Integritetin Territorial të hapësirave të saj! Qëndrimi i shtetarëve të Greqisë na zbulon se ata kanë arritur qëllimet e tyre strategjike dhe “negociatat janë në udhë të mbarë…” e kjo flet shumë. Po Shqipëria? Ajo s’ka se ku mbështetet veçse në UNCLOS-82, në Vendimin e Gjykatës Kushtetuese të Shqipërisë dhe në rolin e sotëm të Presidentit, i cili ka në dorë kryeoponencën e kreut të shtetit. Por para se të shkojë në dorë të tij, forumet, bashkësitë studimore të pavarura, Shoqëria Civile duhet të njihen me draftmarrëveshjen që të kontrollojnë drejtësinë, ligjësinë, saktësinë në moscenimin e Integritetit Territorial të Shqipërisë. Kjo është rruga. Hiqni hermetizmin e Paktit Detar! Kjo i bën mirë përfundimit të negociatave për një zgjidhje të ndershme e të drejtë (equitable solution) të synimeve të Shqipërisë. Kërkimi i firmave aq me ngut, dëshira për të kopsitur një draft me 13 firma dhe kundërshtia e parë, tregon se ka gjasa që të ketë vepruar një teknologji tjetër, një mekanizëm tjetër brenda dy grupeve negociatore, të cilat mund të na sjellin në vijë të re, të manipuluar, por pa bërë negociata të vërteta për çështje aq të komplikuara që ju i cekët më parë.

A mund të shpjegoni diçka për këtë?

Gjer këtu nuk mund të arrihet! Sepse kjo do të thotë se presim një Pakt Detar-2 shumë herë më të keq se sa ai i pari! Prandaj mirë po na kujton Shoqëria Civile që të kemi transparencë në pikat thelbore të draftmarrëveshjes… Se ndryshe, edhe pala tjetër mund të ketë plotësuar firmat dhe kjo sjell në një rang të dytë e pastaj të tretë në Qeveri dhe del një ditë që dy ministrat e Jashtëm, me nga pas Ramën e Cipras bëjnë të njëjtën gjë që bëri dhjetë vjet më parë Berisha, Basha. Karamanlis dhe Bakojanis. Po të jetë ky skenar e ky kalendar, sjell një gabim të dytë të pafalshëm të Qeverisë, se duhet të dihet mirë se s’ka zot nëne që të bindë shqiptarët, nëse ata nuk njoftohen më parë me draftmarrëveshjen. Prandaj të çlirohemi nga hermetizmi.

Profesor Pasha, unë po iu citoj se ç’informacion ka Berisha:

“ …negocim dhe negociata nuk ka. Unë kam burime të brendshme, ka atdhetarë dhe patriotë në atë ekip, grupin negociator. Burra atdhetarë të cilët nuk e shesin interesin e vendit të tyre në atë mënyrë. Ata më kanë informuar qartë se deri para një jave është zhvilluar një takim me palën greke, në të cilën është dorëzuar marrëveshja e panegociueshme nga pala greke dhe me urdhrin e prerë që nuk do të mund të përdorni fjalën ‘ekiti’ se ne nuk e njohim. Nocioni i ‘Ekiti’-së është edhe themeli i vendimit të Gjykatës Kushtetuese. Gjithçka tjetër është bërë në favor të qeverisë greke, pa matje”. Ç’mendim keni për këtë informacion? Është shumë alarmante po të ketë ndodhur kjo! Prandaj sa më parë të njihemi me atë se ç’po bëhet me detin e shqiptarëve! Mos vallë kemi pazare?

Geci: Thaçi ka dhënë urdhër për vrasjen e Ahmet Krasniqit, do të takohemi në Speciale

Ish-deputeti i Kuvendit të Kosovës, Gani Geci, ka hedhur akuza të rënda në drejtim të presidentit të Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, duke thënë se ky i fundit ka dhënë urdhër për vrasjen e kolonel Ahmet Krasniqit

“Hashim Thaçi urdhërdhënës për vrasjen e Ahmet Krasniqit, duke u munduar t’i ikë Gjykatës Speciale po mundohet t’i nderojë heronj. Unë dhe Thaçi do të takohemi në Gjykatën Speciale”, ka thënë Geci.

Tutje Geci ka kërkuar që Presidenti të dorëzohet para Tribunalit të Hagës.

“I kërkojmë Hashim Thaçit të dorëzohet para Hagës. Do të jem dëshmitar për vrasjet politike të tij pas luftës, familjet patriotike janë vrarë me urdhër të Hashim Thaçit”.

Përndryshe, kolonel Ahmet Krasniqi dhe Qazim Jakupi janë rivarrosur sot në varrezat e dëshmorëve në Velani. /Zëri/

 

MASHTRIMI I “KONFLIKTI TË NGRIRË” ME SERBINË – Nga JUSUF BUXHOVI

*Aspekti historik, diplomatik dhe politik i një prapaskene kundër shtetit të Kosovës dhe zhbërjes së tij, që njëherësh ia hap dyert Serbisë së Madhe në Ballkan dhe depërtimit të Rusisë
1.Aspekti historik:
Nuk ka kurrfarë “konflikti të ngrirë” me Serbinë. Ky është vetëm një konstrukt mashtrimtar, që si metaforë (“krushqit e ngrirë” në vend të “krushqve të masakruar”), sa nga konceptet ideologjike, sa nga mosnjohja e historisë, po edhe nga naiviteti e servilizmi ndaj Beogradit, së fundi ka depërtuar edhe në politikën shqiptare.
Por, nga aspekti historik, e vërteta është ndryshe, ngaqë pikëpjekjet midis shqiptarëve dhe sllavëve, që si serbë shfaqen vetëm në shekullin nëntëmbëdhjetë kur identiteti fetar ortodoks do të kthehet në atë nacional, janë lufta pushtuese të tyre për hapësirë, me pasoja të rënda për qenien shoqërore, kulturore dhe politike të shqiptarëve, të përcjella me etnocide, kulturocide dhe gjenocide të vazhdueshme dhe tragjedi.
Gjeneza e tyre shihet diku në shekullin VII, pasi perandori Heraklit, kishte lejuar vendosjen e fiseve sllave në Ilirikun Perëndimor për të penguar depërtimet barbare nga lindja. Ky veprim i Bizantit, më vonë, në shekullin X, pasi sllavët të fillojnë të pranojnë krishterimin, do të përcillet edhe me organizimin e tyre fisnor (zhupanitë) në Bosnjën Qendrore (Zahumle), prej nga, zhupanitë sllave në Ilirik, të nxitura herë nga Vatikani, që të dobësojë Bizantin, e herë nga Kostandinopoja që të pengohet “depërtimi latin” në Bizant, vazhdimisht ka shkuar në dëm të faktorit autokton fillimisht dardan-ilir, në mesjetë atij arbëror dhe në kohën e re atij shqiptar.
Kjo më së miri, pasqyrohet me kryqëzatën e katërt (1189), kur Frederiku hungarez dhe Barabrosa gjermanë, në rrugë e sipër për ta pushtuar Kostandinopojën dhe për ta kthyer në “kështjellë katolike”, siç ndodhi në të vërtetë kur qendra e Bizantit e pushtuar nga kryqtarët latinë për mbi gjashtëdhjetë vjet u bart në Nike, zhupanëve sllavë (Nemanjajve me origjinë tribale) ua hapi rrugën për t’u futur në Dardani, me ç’rast ata pushtuan Nishin, Ulpianën, Therandën dhe Skupin për të arritur Ohrin, ku ndodhej qendra e peshkopatës.
Këto vajtje-ardhje të Nemanjajve të Rashës (kështjellës së fundit dardane në ilirik) dhe gjithë ato zhvillime të dy shekujve të luftës midis Lindjes dhe Perëndimit në Ilirik dhe Dardani, megjithatë nxjerrin në pah edhe pjesëmarrjen aktive të faktorit autokton arbëror (feudalëve, despotëve dhe zhupanëve) si dhe përpjekjet e tyre të vazhdueshme, që në kuadër të Bizantit që i pikonte çatia në të gjitha anët dhe ishte çështje kohe se kur do t’i shembej ajo, të forconin pushtetin e tyre me të gjitha mënyrat, ku vasalitetet ndaj “të fortëve” shfaqeshin si mjet politik i pashmangshëm.
Pushtimet pesëshekullore osmane sikur “ngrinë” hegjemonizmin sllav, por ai serish u shfaq në fillimet e shekullit nëntëmbëdhjetë, kur doli në skenë hegjemonizmi ruso-sllav me pretendimet që pjesës evropiane të Perandorisë Osmane në shpërbërje e sipër, t’ia krijonte “atutë” për “rikthim historik” të sllavëve të jugut dhe shteteve të tyre nacionale, kryesisht në dëm të etnisë shqiptare.
Duke u shfrytëzuar kisha ortodokse si dhe realitet etnike që Perandoria Osmane, për interesat e veta, i kishte vendosur mbi bazat e përkatësisë fetare (mileti osman për myslimanët dhe mileti-rum, ose romej për të krishterët), pansllavizmi përvetësoi përkatësinë e krishterimit lindorë (ortodoksisë) për zgjimin e lëvizjeve nacionale (serbe, greke, rumune dhe bullgare) për qëllime hegjemoniste, gjë që e gjitha u pasqyrua me krijimin e shteteve kombëtare (Greqisë, Serbisë, Malit të Zi dhe Bullgarisë) mbi bazat e kësaj përkatësie, paçka se një pjesë e madhe e shqiptarëve etnikë që i takonin krishterimit ortodoks u përfshi në këto lëvizje revolucionare dhe shfaqeshin edhe si bartës të tyre (në Serbi dhe sidomos në Greqi).
Mbi këto baza janë të njohura veprimet pushtuese të Serbisë dhe të Greqisë ndaj etnisë shqiptare edhe pasi që shqiptarët ia dolën të shpallin shtetin e tyre të pavarur, por që Konferenca e Ambasadorëve e Londrës, në vitin 1913 e njohi si të përgjysmuar. Krahas rrezikimit të vazhdueshëm të shtetit shqiptar, Beogradi, bëri çmos, që me anën e dhunës shtetërore dhe programeve të vazhdueshme (kolonizimit, shpërnguljeve dhe terrorit policor-ushtarak), ta rrënojë qenien etnike dhe atë fizike të shqiptarëve në Kosovë ne Maqedoni.
2.Aspekti diplomatik:
Edhe nga aspekti diplomatik nuk ka kurrfarë “konflikti të ngrirë” midis shqiptarëve dhe serbëve, meqë ato si çështje janë ngritur mbi binarë të ndryshëm: ajo serbe – si subjekt politik në sherbim të shtendërtimit, ndërsa shqiptarja si objekt për kusuritje të vazhdueshme deri në shuarje të saj me të gjitha mjetet. Në këtë aspket, diplomacia serbe, e përkrahur nga ajo ruse po edhe disa vendeve evropiane (pa përjashtuar edhe atë austrohungareze e fokusuar te interesat e saj që sllavët e jugut të ruanin përkatësinë perëndimore), të ashtuquajturës “të drejtë historike”, të falsifikuar shumanshëm gjoja me shtetin mesjetar serb që nuk ka ezistuar kurrë, ia kanë krijuar “alibinë” diplomatike si mjet për realizimin e këtyre qëllimeve. Kjo është parë qysh nga Kriza Lindore e vitit 1867, kur Rusia cariste pasi që në Paqen e Parisit të vitit 1856, do të fitojë të drejtën për mbikëqyrje ndaj ortodoksëve të Ballkanit, do të vërë në lëvizje diplomacinë e saj në shërim të këtyre qëllimeve. Të tilla ishin nismat për dërgimin e konsujve rusë në viset shqiptare (Shkodër, Prizren, Shkup, Prishtinë, Janinë, Manastir dhe gjetiu), të cilët, krahas veprimtarisë subversive kundër shqiptarëve, do të fillojnë edhe ato të “misionarizmit” kulturor (hapjen e shkollave në gjuhën serbe) si dhe rindërtimin e kishave “ortodokse serbe” nga trashëgimia e përbashkët e krishterimit. Krahas këtyre punëve, konsujt rusë do të organizojnë edhe lëvizjet politike nacionaliste në përputhje me interesat hegjemoniste sllave, ku infiltroheshin edhe grupe të armatosura (komitë) nga Serbia, Greqia dhe Bullgaria për arritjen e qëllimeve politike, siç ishin ato që nxorën në pah krizën e Maqedonisë (1889-1903) dhe të tjera me të cilat iu krijua platforma diplomatike luftërave pushtuese ballkanike (Serbisë, Malit të Zi, Greqisë dhe Bullgarisë), që shpërthyen në vjeshtën e vitit 1912 kundër Perandorisë Osmane dhe për pasojë patën pushtimin e trojeve shqiptare me pasoja tragjike.
Platforma diplomatike rusomadhe mbrojti interesat e vendeve sllavo-ortodokse në Ballkan në dëm të trojeve shqiptare në Kongresin e Berlinit, në Konferencën e Ambasadorëve në Londër në vitin 1912 dhe kudo që iu dha rasti. Nën petkun e këtij hegjemonizmi, interesimi i Moskës për Serbinë vazhdoi edhe gjatë kohës së komunizmit. Tragjedia shqiptare e viteve 19944/45 si dhe kalvari i vuajtjeve shqiptare vazhdoi edhe në rrethanat e “bashkim-vëllazërimit”, me ç’rast, aleanca ideologjike Tiranë-Beograd u ndërtua mbi tragjedinë e Kosovës dhe luftën e vazhdueshme për bashkim kombëtar qoftë edhe në rrethanat e vetëvendosjes ideologjike, siç u pasqyrua në Konferencën e Bujanit. Kjo politikë vazhdoi edhe pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik dhe deri në ditët e sotme, me ç’rast Rusia shfrytëzon edhe KS të OKB-së për këto qëllime.
3.Aspekti politik:
Meqë nga aspekti historik dhe diplomatik nuk ka kurrfarë “konflikti të ngrirë” midis shqiptarëve dhe serbëve, pos hegjemonizëm në vazhdimësi të shtetit serb ndaj shqiptarëve, i bazuar në platformën politike të “Naçërtanjës” së vitit 1844 dhe i pasqyruar me gjenocide të hapura nda shqiptarëve dhe qenies së tyre etnike, siç ishin ato gjatë luftërave të viteve 1877/78 (gjenocidi dhe pastrimi etnik i shqiptarëve nga Toplica, Kurshumlija dhe Nishi), i Luftrave Ballkanike në vitet 1912/13 (i pushtimit të Kosovës dhe Maqedonisë me mbi dyqind mijë viktima), i vitit 1944/45 (i ripushtimit sllavo-komunist të Kosovës nga partizanët jugosllavë të përkrahur nga ata shqiptarë me mbi pesëdhjetë mijë viktima), si dhe përpjekjet për gjenocidin e fundit në vitin 1999, i cili u pengua nga ndërhyrja e NATO-s, shfaqja e formulës politike të “dhënies fund të konfliktit të ngrirë”, siç po ndodhë kohëve të fundit nga politika shqiptare në Kosovë dhe Tiranë, ndonëse si i tillë nuk ka ekzistuar asnjëherë, paraqitet si një prapaskenë kundër shtetit të Kosovës dhe zhbërjes së tij. Kjo prapaskenë tepër perfide e Beogradit, jo rastësisht fillon mbi formulën e “konfliktit të ngrirë”, në mënyrë që duke i postuar çështjet te kjo “nyje” dhe zgjidhja e saj “me pajtim historik”, në njërën anë të bëjë bashkëpjesëmarrës edhe shqiptarët në një “luftë të vazhdueshme” gjoja të ndërsjellë, që asnjëherë nuk ka ndodhur, ngaqë shqiptarët nuk kanë qenë subjekt i saj pos viktima, dhe në tjetrën anë të heq përgjegjësinë historike të serbëve për krime kundër shqiptarëve, paçka se edhe ndërhyrja e NATO-s e vitit 1999, e mbështetur mbi rezolutën 1136 të KS të OKB-së, është bërë pikërisht mbi bazën e mbrojtjes së shqiptarëve nga zhdukja fizike.
Por ajo që ëshët edhe më e rrezikshme për shqiptarët dhe për rajonin në përgjithësi, që i ashtuquajturi “ pajtimi historik” të ndodhë pa kërkim falje nga Beogradi për krimet e kryera dhe pa njohjen e shtetit të Kosovës, padyshim se e kthen në lojë opsionin e Serbisë së Madhe e me të edhe rikthimin e ndikimit rus në Ballkan, pikërisht në dëm të shqiptarëve dhe të përcaktimit të tyre perëndimor në përputhje me doktrinën e rilindjes kombëtare.
Ndonëse shkrirja e “konfliktit të grirë” midis shqiptarëve dhe serbëve, siç po paraqitet nga presidenti despotik i Kosovës dhe përkrahësit e tij të shumtë në politikën zyrtare të Shqipërisë, duket si një romansë joshëse që gjoja i hap dyert edhe bashkimit kombëtar shqiptar e broçkulla të ngjashme, në të vërtetë, paraqet fillimin e zhbërjes së shtetit të Kosovës – të arriturës më të madhe të shqiptarizmit në këtë shekull.
Për Beogradin dhe Rusinë pranimi i shqiptarëve të futen me aq naivitet në këtë lojë tepër të rrezikshme për ta, edhe po qe se kjo, për arsye gjeostrategjike do të mund të pengohej nga vendet perëndimore qoftë edhe me çmimin që edhe për shumë kohë të mbetet “paqe e ngrirë”, do të thotë fitore diplomatike. Ngaqë shqiptarëve ua humb kredibilitetin si faktor të besueshëm properëndimor, që janë në gjendje që të pranojnë diktatin e politikës serbe dhe lojërat e saj, siç janë këto të tanishmet të Serbisë për të siguruar vizën për anëtarësim në BE, edhe atëherë kur për këtë nuk kanë kurrëfarë arsyeje!