VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

SHBA: Pas gjysmë shekulli në burg ka vdekur Charles Manson

By | November 20, 2017

Komentet

Çërçilli ishte i hipnotizuar nga Islami?

Çërçilli ishte aq i hipnotizuar nga Islami, saqe familja e tij mendonte se ai mund të konvertohej.

Interesi i tij mbi këtë fe, u zbulua nga gjetja e një letre të shkruar në vitin 1907 nga Ledi Guendolin Berti, i cila asokohe ishte e fejuar me vëllain e tij.

Letra ishte shkruar në kohën kur Çërçilli ishte larguar për një një turne në Afrikën e Veriut, dhe ajo e kishte paralajmëruar se në “rast se bini në kontakt me Islamin, konvertimi juaj mund të bëhet me lehtësinë më të madhe, sesa mund të keni menduar”.

Në realitet, Ledi Guendolin ndoshta nuk kishte nevojë të shqetësohej, pasi Çurçilli ishte në thelb një ateist, dhe se në këtë kuadër ai nuk e kishte marrë kurrë seriozisht konvertimin në fenë islame.

Gjithësesi, ai ka pasur një interes mbi kulturën islame dhe së bashku me mikun e tij, Vilfrid Brunt, shpesh mbanin veshje arabe në mënyrë private.

Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Çërçilli siguroi një fond prej 100.000 paund për të ndërtuar Xhaminë Qendrore të Londrës, gjest që ai shpresonte se do të tërhiqte mbështetjen e myslimanëve për luftën.

Ai ishte gjithashtu kundër mënyrës, sesi Frederik Lugard i trajtonte fiset myslimane në Nigerinë veriore, asokohe një koloni britanike. / dita

NOVAK GJOKOVIQ FITOI TITULLIN E 69 – Nga Fritz RADOVANI

 

 

KAMPIONI  I  TENIS  WIMBLEDON  2018

 

15 KORRIK 2018: WIMBLEDON  LONDER…

ORA 23.10’ Tenisti Novak GJOKOVIQ ishte perballë tenistit Kevin ANDERSON.

Shkallat e mërritjes së Tyne deri tek finalja e Wimbledonit nuk ishin pa vështirsi.

Perballja me lojtarët e njohun të Botës së tenisit ishte nder ma të fortat e këtyne viteve.

Ishin afrue Kupës Wimbledonit Federer, Nadal, Gjokoviq, Anderson dhe Isner.

Novak Gjokoviq u ndesh me Nadal dhe fitoi me rezultatin: 6-4; 3-6; 7-6; 3-6; 10-8.  

Ndersa, Kevin Anderson fitoi kunder Federer me rezultatin: 3-6; 6-7; 7-5; 6-4; 13-11.

Kjo do të thotë që finalja e Wimbledonit ishte meritë e ardhjes aty e dy tenistëve të cilët e mbyllen ndeshjen Finale me rezultatin 6 – 2; 6 – 2; 7 – 6 (7 – 3), të fitueme nga Gjokoviq. Gjokoviq asht edhe fitues i maparshem, ndersa Anderson ishte hera e parë si finalist.

Ndeshja ishte me të vertetë e bukur dhe me momente që terhiqte vemendjen e shikuesit deri në brohoritje dhe duertrokitje edhe per lojtarin kundershtarë me lojen e tij. Sot nder fushat e tenisit botnor shohim gjithnjë publikun e apasionuem mbas një lojtari… Po, në raste të tilla nuk mundesh me qendrue indiferent ndaj momenteve vendimtare kur me një mjeshtri sportive dhe shumë të bukur loja ndryshon edhe ekujlibrin e saj. Forca e një lojtari ndoshta, dikur ishte sasia e asis që bante njeni apo tjetri. Ndersa sot, asht edhe mjeshtria e mbajtjes së topit në fushë derisa njeni nga lojtarët fiton piken e lojës… Nuk ishte asgja e pa parashikueme mbasi lojtari Anderson, shkelqen në teknikë kalimi topit në fushen e kundershtarit, tue shfrytzue cepet ansore të fundit fushës.

Gjokoviq në këte ndeshje ka fitue titullin e 69 të kampionit në karrieren e tij si tenist. Ardhja e Tij mbas një periudhe me probleme shndetsore dhe, fitoria e kunorzueme me Kupen e Kampionit të tenisit në Wimbledon, na ngjallë dëshiren per fitore të tjera nga Novak Gjokoviq, tue i urue edhe shndet të plotë per kampionatet e ardhshme!

Suksese per Ju i nderuem Novak Gjokoviq, per arritjen e majave të fitores, që nuk janë të panjohuna per Ju! Suksese dhe shndet z. Nole Gjokoviq!

            Melbourne, 16 Korrik 2018.

Kur Daliç, i Arti” i Kroacisë, udhëhoqi Dinamon e Tiranës

Ishte e shkruar kohë më parë, ndoshta që kur u pagëzua me emrin Zlatko, “i Arti”, se Dalic do shkëlqente në botën e futbollit… Kjo jo vetëm si paracaktim hyjnor, por edhe duke parë ecurinë e tij si trajner në 18 vite eksperiencë e ku, që në eksperiencën e parë që pati si asistenti i më të mirit: Miroslav Blazevic (foto poshtë), njeriut që e coi Kroacinë në gjysëmfinale të Kupës së Botës në 1998…

Jo rastësisht Dalic ishte aty dhe sot këtu… Intuita e fortë, aftësia e lartë menaxheriale, raporti korrekt e afektiv me lojtarët e bënë shumë shpejt një lider frymëzues më shumë se teknik. E ky ishte çelsi i suksesit të tij, në një rrugëtim gjithnjë në ngjitje që po shkon drejt kurorëzimit të një ëndërre të paimagjinuar 10 vjet më parë, në finalen e një Botërori.

I tillë ishte edhe kur takoi Dinamon, pikërisht 10 vjet më parë, ndonëse premisat ishin që Shqipërinë ta zbulonte edhe më parë dhe gjërat duhet ti kishin shkuar ndryshe. Shqipëria e asaj kohe ishte në zbulim të horizonteve të reja, të huajt erdhën për ti dhënë një tjetër dimension futbollit tonë, por jo rrallë herë u përballën me një bllokadë që vinte herë nga lojtarët e herë nga drejtuesit. Ky Dalic i adhuruar sot si heroi pa fjalë, që po bën mrekullinë me kombëtaren e tij, nuk është se gjeti terrenin ideal tek Dinamo ndaj dhe gjithcka duhet mbajtur mend nga Zlatko, i cili erdhi si i ri ambicioz, i gatshëm për çdo sfidë, duke fituar eksperiencë në pankinë, është ai trofeu i Superkupës.

Në korrik të vitit 2008 Daliç u prezantua te Dinamo e Tiranës. Nuk ishte një emër i famshëm, por intuita e Besnik Sulajt, që në takimin e parë me trajnerin në atë kohë të Varteks, ishte thirrje e qartë për bashkëpunim. Vetëm se nuk bëhej fjale për 2008. Prapaskena është se Sulaj donte ta merrte Dalic që në 2005, pas ndeshjes për Kupën Intertoto, por situata u bë e favorshme vetëm 3 vjet më pas dhe tek Dinamo kampione erdhi një teknik i ri, autoritar, që adhuronte disiplinën dhe që raportet njerëzore i vlerësonte më tepër se çdo gjë…

Kanë kaluar 10 vjet nga koha kur Zlatko shkeli ambjentet e klubit Dinamo, lojtarët me të cilët punoi kaluan, gjatë viteve, shumë trajnerë të tjera, koha që qendroi në krye të Dinamos nuk ishte e gjatë, vetëm 6 muaj, e megjithatë çuditërisht Dalic ka lënë gjurmë dhe të gjithë e kujtojnë me nostalgji…

“Në seancat e para stërvitore u kuptua menjëherë që ishte një trajner me kualitet, edhe pse i ri – tregon Julian Brahja, ish-mbrojtësi i Dinamos. “Vendi nga vinte fliste vetë për idetë që kishte ai në stërvitje. më ka bërë shumë përshtypje raporti që krijoi me ne futbollistët. Bashkë me Dalic u afruan edhe disa lojtarë si Petricevic, Jusufi, Halilovic e Nikolic, por edhe pse i solli vetë tek Dinamo nuk bënte kompromis dhe më kujtohet që edhe pse isha mbrojtës i djathtë me spostoi tre ndeshje në të majtë se nuk ishte i bindur nga Nikolic. Ndaj e kuptoj fare mirë zgjedhjen e tij për të çuar në shtëpi Kalinic në Botëror. Dalic që njohëm ne nuk bënte kompromise”.

Inovator, që në atë kohë, Dalic ishte i pari që futi sistemin e konferencës për shtyp para ndeshjes. Në atë kohë nuk ishte e vështirë të bëje gjetje, por ishte problem të kishe bashkëpunimin e të gjithëve. Kroati 41 vjecar me inteligjencën natyrale zgjodhi të bënte trajnerin dhe shokun për ta mbajtur skuadrën të bashkuar. “Më kujtohet kur erdhi për herë të parë, krejt i qeshur dhe i dashur me të gjithë – shpjegon Elvis Kotorri, portieri i Dinamos në kohën kur Dalic ishte trajner. “Kishte aftësinë të mbante pas vetes lojtarët më të rëndësishëm gjë që e shoh edhe sot tek Kroacia, ku Modric e të tjerët sakrifikohen për tu vënë në dispozicion të tij. Këtë bëri edhe tek Dinamo, por ishte kohë tjetër dhe realitet tjetër”.

“Një episod që sa herë e kujtoj më bën të qesh është kontrolli i imtësishëm që bënte për ushqimin sidomos lojtarëve që i konsideronte mbi peshë. Capja nuk i fshihte dot embëlsirat në rroba se Dalic i kontrollonte deri edhe xhepat”, tha Kotorri.
Me pak fjalë një profesionist i vërtetë edhe pse në hapat e parë të rrugës së tij drejt suksesit. Në Shqipëri megjithatë nuk mjafton vetëm kaq dhe gjërat për teknikun nuk shkuan mirë. Ndonjëherë është fati i keq, ndonjëherë vështirësitë krijohen nga hici e ndonjëherë të gjithë të vihen kundër. Pas 6 muajsh dhe dy humbjesh rradhazi në derbi, me krenarinë e një njeriu pasionant, Zlatko dha dorëheqjen.

“Në humbjen 4-2 me Tiranën mora karton të kuq dhe nuk luajta në ndeshjen me Partizanin, tregon me detaje Kotorri. E pashë nga tribuna atë sfidë dhe ndoshta ishte fati i keq i Dalic, por Dinamo atë ndeshje bëri një prej ndeshjeve të saj më të dobëta”.

Ndërsa Igli Allmuca, atëherë futbollist e sot trajner i Dinamos përmend një tjetër detaj: “Më erdhi keq atëherë kur Dalic u largua, e më vjen keq edhe sot që e kujtoj. Dalic ruajti në zemër raportet me skuadrën edhe pasi u largua. erdhi dhe na takoi gjatë fazës përgatitore, një vit më pas, kur ne drejtoheshim nga Blanko dhe na përqafoi të gjithëve, duke na uruar sukses”.

Tirana e pa teknikun të bënte një jetë të thjeshtë, sepse i tillë ishte kroati. Raportet me qytetin Dalic ndoshta nuk i ka ruajtur, por me njerëzit po. “Nëse veprimet e tua inspirojnë të tjerët të ëndërrojnë me shumë, të mësojnë më shumë, të bëjnë më shumë e të bëhen më të mëdhenj sec janë. Atëherë po, ti je një lider”, kjo filozofi udhëhoqi 41 vjecarin e atëhershëm në 10 vite suksese, ndoshta jo me emra të mëdhenj (Slaven Belupo në Kroaci, Al-Faisalin në Arabi Saudite e Al Ain në Emiratet e Bashkuara Arabe), por me sfida që e joshën të ecte përpara, me arritje që e bënë zhurmën edhe nga Lindja e Mesme, me dëshirën për të bërë atë që dashuron më shumë – liderin. Zlatko nuk hoqi dorë në asnjë moment nga ëndërra e tij e sot është në finalen e Botërorit. Ndoshta edhe vetë nuk do ta kishte menduar se një ditë do të barazonte mentorin e tij Blazevic, në çatinë e botës. Nuk ka më asnjë rëndësi nëse fiton apo jo, “I arti” shkëlqen, me apo pa trofe…

Falenderon Eda Agaj Zhiti: Visar Zhiti i nënshtrohet me sukses një ndërhyrje kirurgjikale në zemër!

Shkrimtari dhe diplomati Visar Zhiti i është nënshtruar një operacioni të suksesshëm në zemër në Spitalin GWU – Hospital Washongton DC. Bashkëshortja e tij Eda Agaj Zhiti me këtë rast ka dashur të ndajë mirënjohjen dhe falenderimet për gjithë miqtë që ju gjendën pranë. Voal po ashtu me gjithë lexuesit e vet i uron Visar Zhitit shëndet dhe jetë të gjatë me Edën, bashkëshorten e tij të dashur! Më poshtë po sjellim reagimin e Eda Agaj Zhiti në rrjetin social:

“Qofshi bekuar të gjithë ju, që sot iu bashkuat lutjeve të mia, kur Visari pati një ndërhyrje tjetër kirurgjikale në GWU-Hospital. Mirënjohës personelit mjeksor…

Murgesha e meshtarë, familiarë e miq, jo vetëm këtu, por dhe në Shqipëri e Itali, na u gjendën pranë, deri në zemër dhe gjithsecili e di që po i flas gjithsecilit. Na i dërguan dhe lutjet me wa, eshte e shenjte dashuria njerëzore…

Ju merakosa ca, por ja, kaloi… dhe si për ta mbyllur qetë, po tregoj, që të ndihem jo vetëm e çtensionuar, por dhe pranë përsëri, që Infermierja, e cila përgatiste Visarin për në sallēn e operacionit, po ngulmonte që ai të hiqte unazën nga gishti, ashtu duhej, por unaza kishte zënë vend me kohë, s’dilte kollaj. Infermierja solli vazelinë që ta ndihmonte rrëshqitjen, por unaza perseri nuk dilte. Infermierja pyeti:

– Është unaza e martesës?

– Po – u pergjigj Visari e pastaj shtoi serioz: “…it’s difficult to be married…”. Infermierja qeshi me zë e shtoi se “nuk kam kaq shumë vite sa ju martuar, por dhe 19 vitet e mia nuk janë pak e as kollaj.”

Më pas na erdhën të qeshura të tjera nga matanë, ajo po ua tregonte kolegeve batutën e Visarit…

Kur e sollen nga salla e operacionit dhe Visarit i doli narkoza, më pëshpëriti mua:

– Sa bukur ishte andej, në botën e gjumit…

Gjë që e dija dhe unë po ashtu.

Kaq. Thjesht, desha të falenderoj.”

Më 11 korrik 1942 lindi akademiku i shquar shqiptar Esat Stavileci

Esat Stavileci lindi më 11 korrik 1942 në Gjakovë – vdiq më 17 gusht 2015[1] në Prishtinë. Ishte nje nga profesorët më të nderuar të faklultetit juridik të Universitetit të Prishtinës si dhe nje nga akademikët më të respektuar në Kosovë dhe trojet shqiptare.

Karriera Akademike

Po në këtë vit, si njëri prej studentëve më të dalluar të gjeneratës, u zgjodh si asistent për lëndën e së drejtës administrative. Studimet pasuniversitare i përfundoi në Fakultetin juridik të Universitetit të Zagrebit, ndërsa studimet e së drejtës së krahasuar në Fakultetin ndërkombëtar të Strasburgut në Francë, ku mori Diplomën e studimeve të larta të së drejtës së krahasuar, pasi kishte ndjekur katër semestra universitare në fushën e së drejtës ndërkombëtare në Francë, Itali, Holandë dhe në Venezuelë. Mbrojti me sukses doktoraturën në shkenca juridike në Fakultetin juridik të Universitetit të Sarajevës në vitin 1974.

Esat Stavileci ka ushtruar funksione të rëndësishme shoqërore dhe shtetërore, brenda dhe jashtë fakultetit. Ishte prodekan i Fakultetit juridik, drejtor i Entit për Hulumtime juridike, kryeredaktor i revistës shkencore “Përparimi” , kryeredaktor i revistës “E drejta-Pravo”, drejtor i studimeve pasuniversitare, shef i Katedrës së shkencave juridiko-politike, ndër themeluesit e “Vjetarit” të Shoqatës së Pavarur të Juristëve të Kosovës, dhe të revistës së parë juridike në gjuhën angleze tek ne. Përveç se në Fakultetin juridik dhe në Fakultetin filozofik, dega e historisë, ligjëroi tema të veçanta edhe në Fakultetin juridik të Tiranës, Sofjes dhe Jenës. Është angazhuar si profesor edhe në Universitetin e Tetovës. Ka marrë pjesë në shumë konferenca brenda dhe jashtë vendit. Është laureat i Shpërblimit të dhjetorit të Kosovës për vitin 1978. Profesor ordinar është që nga viti 1979. Ishte anëtar-korrespondent i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës. Ka botuar shumë artikuj, monografi e studime. Merrej me probleme të terminologjisë juridike.

Tituj të veprave

Drejtësi
  • Doktor i shkencave juridike, Universiteti i Sarajevës 1974
Arsim
  • Prodekan i Fakultetit juridik, Universiteti i Prishtinës
  • Drejtor i Entit për Hulumtime juridike, Universiteti i Prishtinës
  • Drejtor i studimeve pasuniversitare, Universiteti i Prishtinës
  • Shef i Katedrës së shkencave juridike-politike
  • Ligjëroi në Fakultetin juridik të Tiranës, Sofjes dhe Jenës.
  • Profesor në Universitetin e Tetovës dhe ne Universitetin privat Dardania (Instituti për Studime Bashkekohore)
Gazetari
  • “Përparimi” – kryeredaktor i revistës shkencore
  • “E drejta-Pravo” – kryeredaktor i revistës
  • “Vjetarit” – një ndër themeluesit
Literaturë
  • Në Mbrojtje të Pavarësisë së Kosovës, Prishtinë 1998

Mirënjohjet

  • Laureat i Shpërblimit të dhjetorit të Kosovës për vitin 1978
  • Anëtar-korrespondent i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Kosovës
  • Çmimit “Anton Mazreku”, 2004

Burim i të dhënave

  • Në Mbrojtje të Pavarësisë së Kosovës, Prishtinë 1998

Lidhje të jashtme

Milionere dhe nënë e 14 fëmijëve

Ajo që nisi si një dëshirë e thjeshtë për të qenë në gjendje të siguronte të ardhura për fëmijët e saj, është shndërruar në një biznes prej shumë miliona dollarësh për Tammie Umbel në Dallas të Virxhinias. Ajo jo vetëm që drejton një kompani kozmetike, por mëson në shtëpi 14 fëmijët e saj – dhe thotë se ende gjen kohë për veten.

Përmbajtja e këtyre kavanozëve mund të duket e parëndësishme, por për Tammie Umbelin ato janë me vlerë të madhe. Më saktë, ato e kanë ndihmuar të fitojë miliona dollarë.

Me vizionin e saj, Umbeli punoi shumë dhe gjeti kohë për të studiuar. Dhjetë vjet më vonë, në vitin 2010, ajo fitoi 1 milionëshin e parë. Por ndryshe nga milionerët e tjerë, Umbelit i duhej të rriste edhe fëmijët e saj të shumtë.

“Deri atëherë kisha tetë fëmijë, burri im kishte mbaruar studimet për mjekësi, dhe më në fund filloi të punonte si mjek. Isha më e shqetësuar për të ardhmen nëse diçka i ndodhte atij. Duhet të gjeja një mënyrë për të ushqyer fëmijët.”

Umbel, e cila u rrit në periferi të Uashingtonit, mendoi se mënyra për ta bërë këtë ishte të fillonte biznesin e vet. I kërkoi 1.500 dollarë të shoqit dhe mori një vendim që do t’i ndryshonte jetën – do të prodhonte produkte grimi me përbërje organike, duke i importuar nga Afrika.

“Kur isha 15 vjeç, u bëra myslimane dhe rrija shpesh në Rrugën e Ambasadave në DC. Aty ka një Qendër Islame ku vijnë njerëz nga e gjithë bota. Secila nga gratë aty kishin rutinën e saj të veçantë të bukurisë natyrore. U mahnita nga rutina e tyre e grimit.”

Umbeli iu afrua grave dhe i pyeti se cili ishte sekreti i tyre i bukurisë – aty dëgjoi për gjalpin e një peme afrikane të quajtur shea. Vite më vonë, ajo kujtoi përbërësin, i cili është i lirë në Afrikë dhe vendosi ta sillte atë në Shtetet e Bashkuara. Sa herë që shkonte në udhëtime për biznesin e saj të ri, ajo gjithmonë i merrte fëmijët me vete.

“Nëse shkoja në Marok, ata vinin me mua. Nëse shkoja në Egjipt, ata përsëri i kisha me vete”.

Shumë shpejt ajo do të kthehej nga Afrika me përbërës të tjerë, dhe atë pak kohë të lirë që kishte, filloi të lexonte libra kimie e botanike, dhe eksperimentonte me receta të ndryshme. Tani ajo shet më shumë se 300 produkte organike grimi.

“Janë esenca që i kam mbledhur nga pjesë të ndryshme të Afrikës”.

Ndërsa filloi dhe rriti biznesin e saj, “Shea Terra Organics”, Umbel ishte mësuese në shtëpi për 14 fëmijët e saj, të cilët janë nga mosha 5 deri në 27 vjeç. Gjashtë fëmijët e saj më të rritur janë tani në kolegj dhe më të vegjëlit studiojnë dhe ndihmojnë me punët e shtëpisë. Ata thonë se një ditë duan të jenë aq të suksesshëm sa nëna e tyre.

“Emri im në të vërtetë … Tammie … është një emër hebre, që do të thotë ‘e

Dhe kjo është ajo që synon nëna dhe biznesmenia 45-vjeçare – përsosje, jo më pak se aq.

Akuza: Kujtim Spahivogli do vërë në skenë “Kurvat e Kombinatit” Nga Dashnor Kaloçi

 

Nga libri i  gazetarit dhe studjuesit të njohur, Dashnor Kaloçi, “Shkrimtarët e artistët nën diktatin komunist dhe intrigat e njëri tjetrit”

 

Letra me informacionin denoncues për regjizorin e famshëm që u shtyp në pesë kopje për udhëheqjen më të lartë: “Pesë personazhe (shoqe), paraqiten në dramë si femra të degjeneruara, të dezilizionuara në jetë, pijenece, të pacipta, të braktisura nga një e më shumë dashnorë. Jeta në konvikt e këtyre shoqeve paraqitet e ulët dhe poshtëruese”.

Dokumenti që po publikojmë në këtë kapitull të librit i përket datës 9 shtator të vitit 1973 dhe është një raport-informacion që mban nënshkrimin e Andon Rrudha, dërguar Ramiz Alisë, sekretarit të Komitetit Qëndror të PPSH-së, që asokohe por dhe më pas mbulonte Artin, Kulturën dhe propagandën e partisë.

Nga sa shihet në fund të këtij raport-informacioni, ai është shtypyr në pesë kopje, gjë e cila më shumë gjasa (nisur kjo nga praktika e punës mbi të cilën rëndom funksiononte aparati i Komitetiit Qëndror të PPSH-së), i është dërguar edhe funksionarëve të tjerë më të lartë, si; Manush Myftiut, Mehmet Shehut dhe deri Enver Hoxhës?! (Por kjo mbetet për t’u parë, pasi këto letra të supozuara, nuk ndodhen të paktën në këtë dosje prej nga ka dalë ky dokument).Ky supozim vjen edhe për faktin që data e këtij dokumenti përkon me kulmin e fushatës së spastrimeve që kishte ndërrmarrë dhe inicuar personalisht Enver Hoxha, ndaj njerëzve të Artit e Kulturës, duke filluar nga Todi Lubonja, Fadil Paçrami, Dashnor Mamaqi, Mantho Bala etj.

Gjë e cila e pati zanafillën direkt pas Festivalit të 11 Kombëtar të Këngës në Radio-Televizion, ku pjesa më e madhe e dokumenteve të asaj periudhë kohe, janë parë dhe kanë firmën e Enverit dhe Ramizit, apo dhe shënime përkatëse të tyre. Ashtu siç do të shohim më poshtë dokumentin përkatës, Andon Rrudha (instrukor i Komitetit të Partisë së Rajonit që mbulonte Kombinatin Tekstilit “Stalin”), ka informuar në rrugë partie eprorët e tij më të lartë, lidhur me një dramë që regjizori i famshëm i atyre viteve, Kujtim Spahivogli, (i diplomuar në Moskë në vitin 1956), po përgatiste të vinte në skenën e Kombinatit të Tekstileve “Stalin”.

Dhe tema të cilën ai kishte përzgjedhur, por si për koeçidencë i ishte kërkuar edhe nga Osman Laze, drejtori i Klubit të Kulturës së Kombinatit të Tekstileve “Stalin” në Tiranë, merrte spunto nga jeta e vajzave dhe grave të atij kombinati të madh, ku ishin sistemuar me punë me qindra e qindra të tilla, që nga fillimi i viteve ’50-të kur ai filloi prodhimin. Dhe siç dihet dhe është e njohur tashmë nga ata që kanë pasur rastin të punonin në atë kombinat dhe gjithashtu brezi që ka jetuar në atë kohë, një pjesë e atyre punonjësve gra dhe vajza të reja, kanë qenë të përfolura për jetën e tyre, që siç thuhej: “binte ndesh me normat e moralit komunist”.

Kjo gjë duket që nuk i ka shpëtuar regjizorit të famshëm Kujtim Spahivogli, që atë realitet të dhimbshëm, ta gdhëntëte në art, duke e pasqyruar në atë dramë, që çuditërisht ai e kishte pagëzuar edhe te titulli i saj “Kurvat e Kombinatit”?! Por që natyrisht ajo dramë nuk është aprovuar nga autoritetet partiake përkatëse dhe nuk është vënë kurrsesi në skenë. Ajo që të habit më shumë, apo më saktë pjesa më interesante, nuk është titulli i dramës, (që gjithsesi ka qenë një guxim i tepruar i Spahivoglit, për të mos thënë lajthitje e tij), se sa qëndrimi që ai mban në atë vepër?! Ku në fund të saj, jepet monologu i personazhit kryesor, Lumtos, që i tregon plakës së shtëpisë ku ishte strehuar, për historinë e një vajze, e cila kishte pasur një fund të keq, pasi kishte shkuar të punonte në kombinat, pa lejen e prindërve.

Dhe kjo gjë duket që nuk i ka shpëtuar as përpiluesit të raport-informacionit, i cili me të drejtë shprehet se: “Autori bën një lloj proteste, po kundër kujt”?! Duke lënë të kutohet qartë se ajo protëstë është kundër partisë, e cila iu bënte thirrje grave dhe vajzave që të vinin dhe të punonin në atë kombinat. Nuk dihet me saktësi se sa ka ndikuar ky raport-informacion në goditjen e mëvonëshme që iu bë Spahivoglit, (nga ajo periudhë ai u dërgua si punëtor me lopatë në Ndërrmarrjen e Ndërtimeve të Fierit, ku jetoi në kushte të vështira jetese deri sa ndërroi jetë në vitin 1987), pasi mbi dokumentin që disponojmë nuk ka shënime nga “shokët e udhëheqjes”, siç ndodhte rëndom në të tilla raste?! Por fakti që është marrë në analizë prej tyre, nuk lë shkas për hamëndësime. Ashtu si dhe pjesa më e madhe e dokumenteve të publikuara në këtë libër, edhe ky botohet i plotë ashtu siç ndodhet në dosjen përkatëse.

INFORMACION

MBI NJE DRAME TE KUJTIM SPAHIVOGLIT PARAQITUR NE KLUBIN E KULTURES TE KOMBINATIT TEKSTILEVE “STALIN”

Bashkë me shokun Idriz morrëm takim me shoqen Eftimi Lito dhe drejtorin e Klubit të Kulturës shokun Osman Laze për çështjen e një drame që Kujtim Spahivogli i ka paraqitur këtij institucioni. Shoku Osman Laze, si drejtor i Klubit të Kulturës, i ka klërkuar Kujtimit një dramë ku të paraqitej figura e gruas tekstiliste të Kombinatit. Kujtimi i është përgjigjur kërkesës dhe i ka thënë se për një vepër të tillë, unë po punoj dhe e kam titulluar “Kurvat e Kombinatit”.

Shoku Osman i ka thënë se me këtë titull nuk ta pranoj në asnjë mënyrë. Mbas një koje Kujtimi e ka dorzuar dramën me titull “Hapat e para, dhimbjet e fundit”. Pjesa është diskutuar nga shokët e Këshillit Artistik të Klubit dhe nuk është aprovuar. E cilëson si një vepër që nuk i përgjigjet realitetit dhe poshtëron figurën e gruas.

Ne e lexuam këtë dramë dhe me të vërtetë përmbajtja të revolton. Sido që titulli është ndryshuar, përmbajtja mbetet po ajo. Po japim shkurtimisht disa gjëra:

Pesë personazhe (shoqe), paraqiten në dramë si femra të degjeneruara, të dezilizionuara në jetë, pijenece, të pacipta, të braktisura nga një e më shumë dashnorë. Jeta në konvikt e këtyre shoqeve paraqitet e ulët dhe poshtëruese. Nga goja e këtyre vajzave të reja që kanë lënë familjet e tyre dhe kanë ardhur në Kombinat, del një fjalor i çthurur që të dhimbsen për jetën ku janë katandisur. Ato kanë rënë pas alkolit, pas librave të verdha, pas dashurisë së çthurrur, janë bërë viktima të matrapazëve dhe për gjëndjen e tyre shpirtërore nuk kujdeset njeri. Vetkuptohet se këtu kemi të bëjme me një vetështrembërim flagrant të realitetit tonë socialist. Lumta, një nga personazhet kryesore që ka dështuar në dashuri, përfundon me Demon, me të cilin kanë dhe një fëmi. Duke mos i rezituar opinionit përbuzës në Kombinat, Demo e bind Lumton të largohet nga Kombinati, ata enden pa streh nëpër Tiranë, pa punë, në një gjëndje të vështirë ekonomike. Një plakë i strehon për mëshirë. Por edhe këtu çiftin e ndjekin fatekeqësitë e thashethemet. Gjithnjë nën motivin si “vajzë e Kombinatit”, matrapazët i vërsulen. Demo, i shoqi, përfundon vetë si matrapaz. Lumto çoroditet. Në tërë këto peripecira ajo mbtetet fill e vetme. Nuk di ku të ankohet, ku ta qajë hallin. Opinioni i shëndoshë, forca e partisë nuk duket gjëkundi. I vetmi personazh disi i ftohtë del Iliri, biri i plakës, ku këta janë strehuar por ky nuk është deçiziv. Kështu Lumto ndjek një rrugë fataliste, krejt individuale, karakteristike kjo për vëndet kapitaliste e revizioniste. Nga fundi, autori na jep monologun e Lumtos drejtuar plakës ku i thotë: për historinë e një vajze, e cila duke mos dëgjuar prindërit, ju përgjigj thirrjes së Partisë dhe erdhi në Kombinat, por këtu atë e ndoqën fatkeqësitë. Mesa duket, autori këtu bën një lloj proteste, por kundër kujt?!

Nga fundi autori e këthen Lumton në konvikt, midis vajzave dhe shoqeve të saja ku pak më parë në aktin e pestë gjendja na jepet e pandryshuar.

Duhet thënë se, sido që kjo dramë nuk u vu në skenë, shokët e Kombinatit duhet të kishin mbajtur qëndrim duke bërë një diskutim masiv.

Andon Rrudha

7/9/973 (firma)

Koncep. A Rrudha

Dakt. Z. Tola

 

Ish bashkëshortja rrëfen divorcin me Kujtim Spahivoglin: Doja të shpëtoja familjen

Vllasova Musta, foto Vlasov Sulaj / Musta dhe Spahivogli
Histori dashurie të lëna në mes të rrugës, për shkak të regjimit izolues që nuk i lejoi të kapërcenin kufijtë e Shqipërisë, kemi njohur jo pak… Sidomos, ato pasionantet mes studentëve tanë në Moskë dhe vajzave flokëverdha me sy blu, të cilat të marrosura pas djelmoshave shqiptarë rendën pas fatit për t’i ndjekur edhe në vendlindjen e tyre, aty ku regjimi nuk pyeste për çështje zemre…

Të degdisur në internime, të ndarë për së gjalli, apo të ribashkuar pas vitesh të tëra ndarjeje, dashuritë shqiptaro-ruse apo edhe të tjera që ndodhën në vendin tonë nisën të dalin në dritë dhe të kujtohen shumë vite më pas, me rënien e diktaturës. Drama njerëzore të denja për subjekte artistike, mbi të cilat çdo skenarist o regjisor do t’ia kishte ënda të punonte. E jo se dikush nuk është përpjekur ta bëjë deri më tash, të kuptohemi…

Një ndër to është edhe historia e Kujtim Spahivoglit, e cila nisi në vitin 1973, ku si një prej bashkëpunëtorëve të Fadil Paçramit u godit me grupin e artistëve të kohës. Regjisori e aktori i njohur nuk e kish menduar se do të ishte vetë personazhi i një drame, por jo nga ato të trilluara nga fantazia, por një drame të vërtetë, me fund të dhimbshëm. Sot për të rrëfen ish-bashkëshortja, poetja Vllasova Musta, e cila, edhe pse bashkudhëtare në një rrugëtim vetëm pesëvjeçar me të, mund të tregojë detaje nga jeta me artistin; dellin e tij të krijimtarisë, që me sa duket edhe e penalizoi pasi ngjiti në skenë shfaqjen “Banja” të Majakovskit, e cila u cilësua si grusht i rëndë kundër regjimit komunist dhe pushtetit në fuqi.

Pse Vllasova sot fajëson Ramiz Alinë si personin që stisi gjithçka, që më pas ra në vesh të Enver Hoxhës, duke e etiketuar Kujtimin si një prej mbështetësve të artit dhe punës së Paçramit. Pas Plenumit të katërt, çdo dyshim do të vërtetohej, sidomos pasi vetë Enveri ish shprehur se Kujtimi ishte një prej vlerësuesve të atij që tashmë ishte armiku i Partisë, Fadil Paçrami. Vllasova, me të bijën vetëm disamuajshe, ishte përpara zgjedhjes për të qëndruar me të shoqin apo për t’u divorcuar, si një formë shpëtimi për familjen e re dhe të afërmit e saj. Zgjodhi këtë të dytën për motive personale, ndërsa Kujtimi vuajti për vite me radhë në internim. E gjykuar apo jo për këtë gjest, poetja jep arsyet e saj, ndërsa edhe në ditët e fundit të jetës, kur Kujtimi kërkoi që familja të bashkohej si dikur, ishte e bija, Ani, që e gjeti të vdekur të atin në shtëpi. Pavarësisht rrjedhës së ngjarjeve dhe vendimit të divorcit për të shpëtuar familjen e prindërve të saj, Vllasova nuk u martua më…

Pas kalimit të projektligjit në Fletoren Zyrtare, Teatri i Komedisë tanimë ka marrë emrin Teatri Eksperimental “Kujtim Spahivogli”. Si ndiheni për faktin e rivlerësimit të figurës së artistit?
Që në momentin e parë që dëgjova propozimin se Teatrit të Komedisë do t’i jepej emri i Kujtim Spahivoglit, u mrekullova. Një lajm i bukur, i gëzuar, që vinte në vend dinjitetin dhe emrin e tij. Në këndvështrimin tim, pak rëndësi ka nëse ishte një vendim i vonuar. E rëndësishme është që ky ishte një akt që u prit mjaft mirë jo vetëm nga ne familja, por edhe kolegë e ish-studentë të Kujtimit. Menjëherë njoftova time bijë, e cila jeton në Gjermani dhe ajo patjetër që u lumturua. Madje, kur Ani erdhi në Tiranë, ne shkuam të dyja për të parë shfaqjen “Djemtë gazmorë”, si edhe për të ndier emrin e ri të këtij institucioni artistik. Por askund nuk e pamë emrin e Kujtimit, as në afishet apo posterat pranë teatrit, dhe u ndjemë disi keq, të jem e sinqertë… Besoj se kjo situatë do përmirësohet me kalimin e ditëve.

Pak ditë më parë, ju promovuat një vëllim me poezi titulluar “Më thuaj diçka të bukur”. Në faqet e tij ka edhe poezi kushtuar Kujtimit, apo jo?
Poezitë janë të krijuara gjatë viteve të fundit. Para këtij botimi kam prezantuar një libër tjetër me titull “Kthema diellin tim”, ku Tim është emri i nipit tim (domethënë, i kemi vendosur emrin e Kujtimit). Aty ka poezi të periudhës së vonë, por edhe dy apo tri poezi të shkruara më herët që i përkasin Kujtim Spahivoglit, të cilat nuk janë botuar më parë dhe i sjell për herë të parë. Janë krijime të ndjera, frymëmarrja e shpirtit. Pasi kur unë trokas te poezia, ulem të shkruaj pasi ajo më thërret dhe besoj kjo është një nga ato ndjesitë më të rralla për krijuesin. Shkruaj për ndjenjat njerëzore, nga dhimbja te kënaqësia, duke i bërë krijimet e mia personale pjesë të një spektri të gjerë kreativ, siç në fakt është edhe vetë jeta e njeriut…

Poetja interviste ne suplementin “Une Gruaja” ne “Panorama” për historinë e zgjidhjes së martesës jetëshkurtër nga regjisori i ndjerë, Kujtim Spahivogli

 

Më 7 korrik 1987 u nda nga jeta Kujtim Spahivogli, aktor dhe regjisor i shquar

Kujtim Spahivogli lindi më 30 qershor të vitit 1932 në Lushnje dhe vdiq më 7 korrik të vitit 1987, ishte aktor dhe regjisor i njohur shqiptar.

Studimet e larta për teatër i kryen shkëlqyeshëm në Moskë në vitin 1956. Ishte një ndër studentët brilantë të ardhur nga Bashkimi Sovjetik. Në vitin 1956 emërohet aktor në Teatrin Kombëtar. Roli i tij i parë në skenën e Teatrit Kombëtar ishte Xherxhinski në dramën “Orët e kremlinit”, dhe më pas vijnë një sërë rolesh në dramat “Majlinda”, “Në anën tjetër”, “Dragoi i Dragobisë”, “Hamleti”, etj. Por më shumë ka punuar dhe u shqua si regjisor në Teatrin Popullor dhe si pedagog në Institutin e Lartë të Arteve. Ka vënë në skenë pjeset: “I Çuditëshmi”, “Gratë gazmore të Uindsorit”, “Në tufan”, “Shtëpia në bulevard”, “Drita”, “Karnavalet e Korçës”, “Qielli i kuq”, etj. Kujtim Spahivogli është themeluesi i Fjalës artistike.

Spahivogli ishte edhe krijues e drejtues i “Teatrit të të Rinjve” i cili u krijua pranë Institutit të Lartë të Arteve. Në mes të pak pjesëve që vuri në skenë me atë trupë qe edhe komedia e njohur e majakovskit “Banja”. Po ashtu vuri në skenë edhe pjesë të dramaturgut Fadil Paçrami dhe kur ky u godit rëndë nga plenumi i katërt i Partisë së Punës (komuniste), bashkë me të u dënua padrejtësisht edhe Kujtimi. Në vitin 1973 e larguan nga teatri dhe i hoqën të drejtën të vinte pjesë në skenë.

Në fillim punoi në disa fshatra, pastaj e çuan punëtor krahu në ndërmarrjen e bonifikimit në Fier.

Kujtimi qe në të njëjtë kohë edhe dramaturg. Drama e tij “Një shok i klasës sonë” pati një sukses të madh: Ai shkroi edhe poezi , artikuj e ese.

Vdiq në vitin 1987 në moshë të re, pesëdhjetepesë-vjeçare, i sëmurë e i harruar edhe pse kishte qenë një ndër regjisorët e spikatur të teatrit shqiptar.

Pas vdekjes, në vitet ’90 iu dha titulli “Artist i Popullit”.

TONIN MIRAKAJ- NE VEND TE KARTOLINES PER DITELINDJE Nga DALIP GRECA

 

Vatra, një “pasuri” e çmushme, që gjenerata e re duhet ta çojë më të konsoliduar në shekullin e dytë./

 

Tonin Mirakaj e ka nisë veprimtarinë në Federatën Vatra që në vitin 1961, pesë vite pasi kishte lënë vendlindjen. Me 20 shtator 1956 familjarisht ishin larguar nga Shqipëria për të fituar lirinë, por sapo shkelën në Jugosllavi, e ndjenë se kishin rënë nga shiu në breshër.Sistemet e qeverisjes dhe shtypjes të drejtave njerëzore, ngjasonin si vëllezërit siamezë. Gjithësesi azilkërkuesit shqiptar përfitonin në atë kohë nga që mes dy shteteve vazhdonin mosmarrëveshjet ideologjike. Sipas z. Tonin Mirakaj egzistonte edhe një tjetër faktor i favorshëm për emigrantët azilkërkues:Jugosllavia si nënshkruese e traktatit të Kombeve të Bashkuara për tëdrejtat njerëzore, duhej të pranonte refugjatë politik, për të cilët edhe merrte ndihma të konsiderueshme nga Komisariati i Lartë i Refugjatve në Gjenevë.Natyrisht që këto ndihma kontrolloheshin nga shërbimi sekret i shtetit, UDB-a, që fuste në rrjetën e saj refugjatët shqiptar.Gjuetia e UDB niste me ata që ishin të njohur, nëse nuk pranonin të futeshin në agjenturën e shërbimit sekret për t’u përdorur kundër Shqipërisë, atëherë futeshin në lsitën e armiqëve të Jugosllavisë dhe asgjësoheshin.

Në fund tëvitit 1959, Toninin me vëlla e motra i dërguan në kampin e refugjatëve të Gerovës në Kroaci.Kalimi nga Kroacia për në Perëndim ishte një aventurë më vete, që nisi në gusht 1960. Zgjodhën mesnatën dhe së bashku me një mik të familjes lanë kampin në terr dhe u arratisën.Aventura zgjati plot katër ditë e net, duke zgjedhur rrugë të parrahura, shtigjeve të maleve të Kroacisë dhe Sllovenisë, arritën në Itali.

Mbërritjen e tyre në aeroportin “Idle Wild” të New York-ut dhe historinë që sillnin me vete e ka përshkruar Gazeta”Daily News” e datës 25 shkurt 1961.

Tonini pat fatin qëtëtakonte dhe të bashkëpunonte me disa nga përfaqësuesit historik të diasporës, që kishte ardhur në ShBApas Luftës së II Botërore. Ai kujton se si njohu atdhetarë të tillësi :Miko Kokolari, nje patriot i vërtetë, dhe një ndër udhëheqsit e Vatrës. Profesor Nexhat Peshkëpia, editor i gazetës “Shqiptari i Lirë”, Prof. Rexhep Krasniqi, kryetar i Komitetit Shqipëria e lirë, Ing.Vasil Gërmenji, përfaqësues i Shqipërisë, në organizatën e kombeve të robëruara,A.C.E.N. ( Assembly of European Captive Nations), Kostandin Vangjel, sekretar i komitetit dhe të tjerë.

Në majin e vitit 1961, ai kujton se  kishte shkruar një tregim dheia dërgoi gazetës “Shqiptari i Lirë”. Pas pak ditësh mori një telefonate nga Prof. Peshkëpia, icili e ftoi për një takim në zyrën e tij, që ishte në14 East 34th Street, në Manhattan,N/Y.Profesori e priti me dashamirësi.Takimi i ka mbetë në kujtesë.Tregimi i shkruar nga Tonini“Kokrrat e Misrit” u botua në qershor të vitit 1961. Nexhatit i kishte pëlqyer tregimi, dhe e inkurajoi.U botuan disa tregime e shkrime dhe bashkëpunimi me “Shqiptari i Lirë” vazhdoi deri në vitin 1991, kur u mbyll.

Tonini kujton se me kërkesën e Kryetarit të Komitetit Shqipëria e Lirë, prof. Rexhep Krasniqit dhe bashkëpunëtorve të tij, ai kryesoi kremtimin e 28 Nëntorit të vitit 1970, ku morën pjesë me qindra shqiptarë dhe amerikanë, si dhe përfaqësues të 9 shteteve të Europës Lindore, antarë të A.C.E N.it. E ka përcjellë këtë ngjarje gazeta Shqiptari i Lirë, Nëntor-dhjetor 1970.Por kur dhe nëç’rrethana shkoi Tonini në Vatër?

Profesor Nexhat Peshkëpia, që në takimin e parëe pat këshilluar qëtëzgjidhte një një shoqëri kulturale, siç ishte Federata“Vatra” dhe jo partitë politike qe kishin grindje.

Nëfund të bisedës, Prof. Peshkëpia i kishte dhene Kanunoren.E lexoi menjëherë.Pikat 1,2, 5 dhe 28, e binden se kjo ishte shoqeria, ku duhej të shkonte.U anëtarësua në verën e vitit 1961, 51 vite të shkuara.

Tonini sjell ndërmend disa “coffee houses” në zonën ku banonte,të cilat frekuentoheshin nga shqiptarët e vjetër, që nuk i kishin në sy të mirë emigrantët politik.Mendoninse Shqipëria ishte e lirë, me qeveri shqiptare, dhe emigrantët e pas luftës i cilësonin reaksionarë. Ishte vështirë të merrje përkrahje prej tyre.Bëntepërjashtim  Miko Kokolari, i cili përpiqej të balanconte marrdhëniet mes të vjetërve dhe emigrantëve politik. Me kalimin e kohës, kjo situatë ndryshoi. Miko e kishte zyrën në Revington Street,dhe aty u vinte në ndihmë emigranteve të rinj dhe të vjetër, pa dallim.Aty, gjendej gazeta Dielli, si edhe lajmërime të tjera për aktivitete në komunitet.

Tonini u anëtarësua në degën e Vatres # 29, N.Y.dhe N.J., e cila  bënte dy mbledhje në vit.Njëra ishte për të zgjedhur delegatët për në kuvend, që ishte i përmotshëm, dhe mbahej në Boston. E dyta mbas kuvendit, ku bisedohej për vendimet, që ishin marrë në kuvend, dhe zgjidhej udhëheqja e re e degës.Këto mbledhje, bëheshin në sallën e kulturës, pranë kishës Orthodokse të Shënkollit në 48th street, ndërmjet 10 dhe 11th avenue, në Manhattan.Në mbledhjen e parë që mori pjesë si Vatran, ndjeu një gëzim të veçantë.Në atë mbledhje kishte ardhë Hirësia e Tij Peshkop Fan S. Noli.Ishte hera e parë që e takonte.

Në kuvendin vjetor të vitit 1970-71, Tonin Mirakaj ishte një ndër delegatët e degës #29, N.Y. dhe N.J.

Kujton udhëtimin nga Nju Jorku së bashku me Muharrem Babameto, Agim Karagjozi, dhe HajdarTonuzin.Ishte kuvendi i parë që merrte pjesë dhe u takua edhe me Anthony Athanas, Barny Kirka,Gregory Chiriako, Kristo Thanas,Rev. Arthur Liolin. U njoh me delegatë nga shtete të ndryshme.Nga Detroit me ing. Ahmet Dervishi, dhe Fehmi Kokolari, nga Toronto, u njoh me Ibrahim

Kullën e të tjerë. U familjarizua me punimet e kuvendit vjetor, dhe zbatimin e kanunores, si edhe me kulturën dhe pjekurinë e vatranve të vjetër si Ramadan Ali Arza, Florence Pano, Nik Kreshpani, Pauline dhe Peter Lukas,Harry Stoja e të tjerë.Të gjithë kishin një dashuri të zjarrtë për Vatrën dhe Atdheun. Kjo shprehej në diskutimet në Kuvend.Përmes jetës në Vatër fitoi pjekurinë e një aktivisti që mori përsipër edhe organizimin e drejtimin e veprimtarive.

Tonin Mirakaj ka qenëanëtar  i bordit,i zgjedhur në disa kuvende, ka qenë zv/kryetar më 1980, 1981, 1982, ndërkohë që kryetar ishte Dr. Andrea Elia, dhe 1984-85 me kryetar Harry Stoja. Po ashtu ai është zgjedhur kryetar i Deges # 29 New York dhe New Jersey, 1978-79, me N/kryetar ing.Mahmut Tsungu, sekretarRasim Sina, arkëtar Zef P. Deda, dhe anëtare Nexhmije Zaimi,Ramiz Dani, Zef Perndoca e te tjere.Kakryer edhe detyrën eakëtarit tëkësaj dege me 1976-77, kur ishte kryetare zonja Nexhmije Zaimi.Detyrën e arkëtarit të degese ka kryer edhe më 1977-78,kur ishte kryetar Selahedin Velaj.

Ndër veprimtaritë ai veçon Seminarin  e vitit 1972,kushtuar 100 vjetorit të lindjes të At Gjergj Fishtës, ku ishte bashkorganizator me Muharrem Babameto, që u organizua nëWaldorf Astoria Hotel, ne New York. Po ashtu në kuvendin vjetor të vitit 1978, u zgjodh kryetar i kuvendit tëFederatës Vatra, mbajtë në Hilton Hotel, New York, duke patur si sekretar  Rasim Sina, dhe reporter Gjeto Sinishtaj. Në vitin 1979, ishte sekretar i kuvendit te Vatres, mbajtur ne Anthony’s Pier 4, ne Boston, Mass.Ndërkohë që në vitin 1982,Tonin Mirakaj ishte një ndër organizuesit e  seminarit të 100 vjetorit të lindjes së Fan S. Nolit, mbajtë në  New York Hilton Hotel.Ai qe përgjegjës për mbledhjen e ndihmave për shpenzimet e rastit, dhe botimin e librit “Flamurtar i Kombit”, me autoreditorin e Diellit, Edward Licho.

Kronika e pjesmarrjes së tij në veprimtaritë e Vatrës është e pasur: Me 6 nëntor 1983 ishte folësi kryesor në drekën organizuar nga Vatra, për nder të editorit tëgazetës Dielli,z.Xhevat Kallajxhi, mbajtë në Anthony’s Pier 4, në Boston.Fjalimi gjendet në Dielli,March 16,1984.

Në vitin 1984,Mirakaj ishte sekretar i kuvendit të Vatrës,që u mbajt në Detroit, Michigan, ku u kremtua edhe 75 vjetori i gazetës Dielli, ndërsa nëkremtimet e 28 nëntorit 1994, kryesoi kremtimet e festës së Flamurit, që u mbajt në New York Hilton, organizuar nga Vatra, në bashkëpunim me komunitetin shqiptar.

Tonin Mirakaj ka kryer edhe detyrën e sekretarit për  Vatra’s Permanent Fund, me kryetar ing. Agim Karagjozin.Po ashtu ishte anëtar i  Vatra’s “Konstitutional Revision Committee”, bashkë me profesor Sami Repishti, Harry Stoja, Agim Karagjozi e të tjerë si dhebashkorganizator me ing. Agim Karagjozin i transferimit të eshtrave të Faik Konicës, në Atdhe, 1995.

  1. Miraka ka punuar me disa kryetarë të Vatrës, si me Kristo Thanas,Nik Kreshpani, Barny Kirka,Gregory Chiriako, Ahmet Dervishi, dr. Andrea Elia, Harry Stoja, Arshi Pipa dhe ing.Agim Karagjozi. Ai pohon se tëgjithë kishin një dashuri të zjarrtë për Vatrën.Ka qenë në strukturat udhëheqëse nga viti 1970,deri më 1997. Ai veçon Anthony Athanas dhe Prof. Arshi Pipa.
  2. Mirakaj mendon se shkruhet e flitet shumë për 50 vitet e para të jetës së Vatrës,dhe fare pak ose aspak, për 50 vitet e dyta, përpjekjet dhe dedikimin e shumë vatranëve,për ta mbajtë dhe forcuar Vatrën.Nga kontribuesit udhëheqës të gjysmës së dytë të shekullit, ai veçon Peter Chikos,Kristo Thanas, Barny Kirka, Ramadan Ali Arza, Ing. Ahmet Dervishi, Dr. Andrea Elia, Pauline Lukas, Anthony Athanas. Nga aktivistët në degën # 29, New York dhe New Jersey, veçon Miko Kokolari, Vahit Çika,Muharrem Babameto, Nexhmije Zaimi,Petraq Ktona,Ing. Mahmut Tsungu e të tjerë.Nuk harron të përmend edhe editorët e Diellit Dr.Athanas Gega, Refat Gurazezi, dhe Xhevat Kallajxhiu.Të gjithë këta në Botën e Amshuar. Nga ata që ende janë në këtë Botë, çmon punën e ing Agim Karagjozit,Hajdar Tonuzit, prof. Sami Repishti, Selahedin Velaj, vëllezerit Seidi dhe Sabit Bitici, Zef Pernoca, kryetarit të tanishëm, Dr. Gjon Buçaj,Anton Çefa,Esat Bilali e të tjerë, të gjithëvatrane të “Dimrit dhe të Beharit”.

Vatrani gjysëmshekullor, mendon se Vatra ka meritën se ka ditur që të ruajë marrdhënie të shkëlqyera me bashkësitë fetare në Amerikë, veçanërisht në festën e Flamurit, aplikon rotacionin në lutjen fetare.Levizja kombetare e shqiptarve te Amerikes e ka bazen te Kisha Orthodokse dhe Vatra, qe u formua 3 vjet mbas Kishes.Të dyja mbështetën njëra tjetrën në mbrojtjen e interesave kombëtare. Keto institucione, paten ne fillim udheheqes te perbashket, qe kordinonin perpjekjet per te bashkuar mergaten shqiptare.Udheheqes te shquar, largpames, patriotë të

vertete dhe intelektualë te persosur si Fan S.Noli, Faik Konica,Llambi Çikozi, Kristo Kirka e shume te tjereorganizuan mitingje nder qytete e shtete, ku banonin shqiptare, dhe shumë shpejt themeluan Vatrën dhe degët e saj duke bashkuar në federatë më shumë se 5 mijë shqiptarë.

Për Mirakën shembull i veprimtarive të Vatrës mbetet kremtimi i 60 vjetorit te gazetes ‘Dielli’, ne Nëndor te vitit 1969, mesha ne Kathedralen e Shen Patrikut, ne Manhattan, New York,me celebrant kryesor Eminencen e TijTerence Cardinal Cooke, dhe pjesemarrje te mijra shqiptarëve, duke qene të pranishëm klerikë te tri besimeve, Katolik, Orthodoks dhe Musliman.Pati gjithashtu nje grup klerikesh dhe besimtaresh arbereshte ritit Bizantin,ardhur nga Italia.

Duke qenë një veprimtar aktiv, z. Mirakaj, ka qenë pjesë e pritjeve dhe përcjelljeve të personaliteteve nga trojet shqiptare. Ai veçon dr. Ibrahim Rugovën, që u ftua në ShBA në tetor 1989, nga Kisha katolike “Zoja e Këshillit të Mirë”, që organizoi  në Fordham University seminarin për 300 vjetorin e vdekjes së Pjetër Bogdanit. I ndjeri I.Rugova ishte nder folesit e seminarit, i ftuar nga komisioni organizator, që e kryesonte Tonin Mirakaj.Ai kujton se kaluan një javë bashkë nën shoqërimin e jë rrethi miqësh si: Dom Rrok Mirdites, Dom P.Popaj, Gjek Gjonlekaj, Fran Shala, Vellezerit Bitiçi,Simon Simolacaj,indieri Pretash Curanaj, etj.

Dr. Rugova kishte informacion të gjërë për Vatrën dhe konsideratë të lartë.Në përshëndetjen përpara ligjëratës mbi Bogdanin, ndër të tjera tha: “Nisma e kishës katolike shqiptare për tëshënuar  këtë jubile, është nismë e mirë…Pa ndonjë kompliment të tepruar, kjo nismë sikur e vazhdon traditën e Vatrës së Bostonit,ecila me decenie veproi në planin kulturor e kombëtar”.

Mirakaj kujton porosinë e Rugovës: “ Forcojeni Vatrën, se u duhet shqiptarëve”.

– E ndiej veten tëlumtur, që isha një ndër personat kryesor,që bënë të mundur, ardhjen e parë të dr. Rugovës në Amerikë, thotë Mirakaj.

Po ashtu ai kujton pritjen e dr. Berishës me 16 Qershor 1992, si presidenti i  parë i Shqiperisë demokratike:”I beme nje pritje madheshtore, me pjesemarrjene 2000 bashkatdhetarve në Hilton Hotel, në New York.Mbrëmja u kryesu nga z.Seidi Bityçi, fjalën përshëndetse e mbajti Profesor Sami Repishti.Komisioni përgatitës pati Co-Chairman z. Sokol Neçaj dhe Tonin Mirakën.

Ndër personalitetet e botës shqiptare, Miraka kujton me shumë dashuri, profesor Martin Camaj, icili kishte respekt dhe konsideratë tëveçantë  për Vatrën.Sa herë që vinte në Amerikë, e kishte mysafir në shtëpinë e tij.

Po ashtu kujton edhe takimin me presidentin Rexhep Mejdani në New York, ku Tonini ishte i ftuar së bashku me bashkëshorten në darkën e shtruar ne Roosevelt hotel me 2 Maj 2000.Ai thotë se presidenti la përshtypje të mirë me vizion intelektual.

Me një respekt të veçantë ai kujton Nexhmije Zajmin, zonjën e Vatrës, e cila pat studiuar ne Wellesley College, ku edhe botoj librin “Doughter of the Eagle”. Mori pjesë në disa mandate, në këshilla të degës # 29, NY dhe NJ, si edhe në bordin e Federatës, me qendër në Boston.Në kuvendin e  vitit 1977 u zgjodh nënkryetare e Vatres, me kryetar ingj. Ahmet Dervishin.Ne NY ajo kishte nje rreth aktivistesh me te cilet kishte nje bashkepunim shumë të mirë si: Petraq Ktona, Agim Karagjozi, Hamdi Oruchi, Selahedin Velaj, Zef Pernoca,Tonin Mirakaj etj.Kur i vinte ndonje mysafir nga larg, Nexhi i therriste miqet e saje per “Wine and cheese”, ku bisedohej gjithmone, ne nje atmosfere te kendshme miqsore. Ajo, banonte ne 120 East 79th street, dhe Tonini me familje ne 81 street dhe 5th Ave. Kjo afersi i bente vizitat me te shpeshta.Ai kujton një rast kur në shtëpinë e saj takuan të Hasan Dostin. Biseda kishte zgjatur 4 orë.

Tonin Mirakaj ndjehet i gëzuar që perjetoi atmosferën e 100 vjetorit të Vatrës, pasi është anëtar i saj për 51 vite dhe uron federatën për shekullin e dytë të jetës së saj.

Mesazhi i tij, është mesazh urimi për të gjithë vatranët, që nuk kursyen mundin e tyre për të ndihmuar federatën, me të cilën mburren shqiptarët e Amerikës, veçanërisht vatranët. Shqiptarët e Amerikes, këshillon ai, duhet t’i japin përkrahje asaj. Brezi  ri  po trashëgon një “pasuri” të çmushme, që duhet ta çojë më të konsoliduar në shekullin e dytë.

* Ribotohet me rastin e Ditëlindjes. Happy Birthday Tonin! Edhe shumë vite të gëzuara z. Mirakaj!

tony.IMG okme antonio belushin.IMGMe rugoven ne NY 1989.IMG_000828 nent 1994.IMG10 shtator 72.IMGme meksin.IMG_0008'94 me liolin.IMG

Më 6 korrik 1946 vdiq i helmuar në spitalin e Prizrenit atdhetari i shquar Bedri Pejani – Nga DARLING ISMAIL VLORA

Jo. Mos e besoni këtë, Zonja e zotërinj. E vërteta është që më 1913 u nda Shqipëria më dysh; njëra pjesë për t’i shërbyer si gjah imperializmit qesharak serbo-grek dhe tjetra, e quajtur e pavarur, në mënyrë mistifikuese, për të qenë një casus-belli për një luftë të ardhshme, botërore ose të pjesshme.”, thoshte Bedri Pejani në emër të “shqiptarëve më 1921, në Gjenevë.

Bedri Pejani (1885-1946), nënshkrues i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë, publicist, diplomat dhe atdhetar shqiptar.

Lindi më 10 tetor 1885 në Pejë, në familjen e Abdi Pejës (THAÇI). Bedri Pejani shkollën e Mesme e kreu në “Robert College” dhe studimet e larta nё Degën e Historisë në Universitetin e Stambollit. Delegat në Kongresin e Manastirit (1908),organizator dhe Kryetar i Kongresit te Dyte te Manastirit dhe sekretar i Komitetit i Komitetit të Kosovës” (1918-1924). Në nëntor 1912, u zgjodh përfaqësues i Plavës, Gucisë, Gjakovës dhe Pejës, firmoi aktin e pavarësisë me 28 Nandor 1912 me siglen ‘Bedri Pejan”.
Më 1920 bëhet redaktor i gazetës Populli me qendër në Shkodër. Përkthen “Kujtimet” e Hasan Prishtinës nga frëngjishtja, të cilit i ndiqte moton “edhe me djallin do të bashkëpunojsha për me bashkue Kosovën me nanën Shqipní”. Gjatë harkut kohor 1921-23 është Kryetar i Partisë Popullore. Mbështetës i kryengritjes së Fan Nolit dhe anëtar i KONARE-s. Me fitoren e legalitetit largohet nga Shqipëria, Ahmet Zogu e dënon në mungesë e më tej do ta amnistojë. U angazhua në mbrojtjen e të drejtave të Kosovës dhe Çamërisë. Ka bashkëpunuar edhe me aktorin e famshëm shqiptar Aleksandër Moisiu. Më 1922 përjeton një “choc cerebral”, gjë për të cilën do shtrohej në spitalin psikiatrik të Napolit, ku pas disa kohësh do përmirësohej.
Mori pjesë në Komintern dhe u integrua në lëvizjen nacionalçlirimtare. Babushi, siç me thirrej nga shoket e miqte, ishte prej kohësh një veprimtar i njohur i Komintern-it, kishte pseudonimin “Emoraj” dhe korrespondencë të rregullt me këtë organizatë të madhe komuniste ndërkombëtare. Letërkëmbimi i tij ruhet në fondin “Albania: Collection nr. 495, Inventory nr. 188”.
Në vitin 1943 ai qe internuar Durres Porto-Romano si bolshevik. Në mënyrë të beftë, kur nisi të dukej se luftës po i vinte fundi, për shkak të situatës së ndërlikuar në Kosovë, në ish-Jugosllavi dhe më gjerë në Ballkan, ai renditet skajshmërisht djathtas, duke marrë përsipër mobilizimin e rinisë së Kosovës në formacionin e ushtrisë së Reich-ut, trupat elitë SS. Me inkurajimin e Rexhep Mitrovicës, kryeministër, por edhe të krerëve tjerë nacionalistë, si Xhaferr Deva etj., ai pranoi përgjegjësinë të merrej me organizimin e “Lidhjes së Dytë të Prizrenit” dhe pastaj edhe me ndërmjetësimin me autoritetet naziste për marrjen e vendimit për krijimin e Divizionit SS Skanderbeg, i njohur terminologjikisht si Divizioni i 21-të Waffen (malor). Por, sipas disa studiuesve, “prvih dana maja 1941 godine iz Albanije je stigao takozvani Kosovski komitet, “Albanski narodni savez”, sa predsednikom Bedri beg Pejanijem na ćelu” e inkurajuar nga kryeministri Shefqet Vërlaci.

Ndryshimi në kalendar në këtë rast nuk është me disa ditë apo muaj, por me vite. Deri më 13 shtator 1943 Bedri Pejani ishte i internuar në kampin e Porto-Romanos ne Durres. Gjithё jetёn e vuri nё shёrbim tё kombit e tё atdheut dhe pёr kёtё qёllim bashkёpunoi edhe me Kominternin dhe me LNÇ. Nga janari deri nё mes tё qershorit 1944 ishte kryetar i Lidhjes sё Dytё tё Prizrenit. Sikurse ishte në stilin e propagandës , Reich-ut iu premtua se divizioni do të mund të mobilizonte 120 mijë deri 150 mijë vullnetarë. Por vetë autoritetet naziste nuk e besonin këtë fantazi. Në një telegram të datës 5 maj 1944 të H. Neubacher-it drejtuar konsullatës së përgjithshme në Tiranë, Bedri Pejani, premtues i kësaj shkalle rreshtimi, cilësohet si “njeri jonormal”. Këto shifra ishin demografikisht të pamundura.
Mё 1945 u arrestua nga Sigurimi i Shtetit Shqiptar duke i shprehur Petro Markos në fillim e pastaj në një shkresë prej 13 faqesh të daktilografuara që Petro Marko ia dha Hysni Kapos, siç i tha vetë ky i fundit Pejanit të bënte. Eshtë i besueshëm kur thotë se e nxiti krijimin e këtij divizioni që shqiptarët të armatoseshin dhe të mos i zinte rasti i keq, fundi i luftës, një fund që mund të vinte me të papritura të mëdha, me duart lart
.
”Vdiq” i helmuar, nё spitalin e Prizrenit, mё 6 korrik 1946.

Ishte në kërkim, arrestohet 30-vjeçarja. Si mashtronte bashkë me të ëmën për vizat në Kanada

Një 30-vjeçare e cila ishte shpallur në kërkim është arrestuar nga policia e Tiranës. Uniformat blu kanë bërë të ditur se kanë vënë në pranga 30-vjeçaren Adela Makashi, banuese në Tiranë

30-vjeçarja është dënuar nga Gjykata e Shkallës së Parë Tiranë me 4 vite burg për veprën penale “Mashtrimi”, pasi në bashkëpunim me të ëmën shtetasen Lule  Makashi iu premtonin shtetasve të ndryshëm punësim në Kanada, në këmbim të shumave monetare. Gjykata e Tiranës e ka dënuar me 9 vjet burg këtë të fundit, që nga gjykimi i shkurtuar shkon në 6 vjet. Ndërsa janë dhënë 6 vjet burg për të bijën, Adela, e cila me gjykim të shkurtuar do të vuajë 4 vjet.

Gjithashtu, është gjobitur me 5 milionë lekë shoqëria “Ande Lm shpk”, ku edhe në këtë rast me gjykim të shkurtuar gjoba kap vlerën e 3.3 milionë leke.

Mësohet se 360 shqiptarë kanë paguar diku te 20 mijë dollarë për viza pune në shtetin kanadez, pa marrë asgjë në këmbim, të mashtruar nga dy të akuzuarat. Pas denoncimit të bërë nga 26 persona në qytete të ndryshme të vendit, Seksioni për Krimin Ekonomik-Financiar në Policinë e Tiranës zbardhi skemën e mashtrimit. Policia shqiptare njoftoi autoritetet kanadeze për shpalljen në kërkim të Lule Makashit dhe vajzës së saj, pas arrestimit të bashkëpunëtorit të tyre, Klevis Rreshka. Më tej, autoritetet kanadeze bënë anulimin e vizave për këto dy shtetase, për t’i rikthyer në Shqipëri. Në momentin që nënë e bijë kanë mbërritur në tokën shqiptare, janë transportuar në Drejtorinë Vendore të Policisë Tiranë, ku janë marrë në pyetje nga oficerët veçmas nga njëra-tjetra. Mësohet se dy të pandehurat dhe bashkëpunë- tori i tyre, Klevis Reshka, u kanë premtuar personave të ndryshëm se do t’u siguronin dokumente punësimi dhe studimi për në Kanada, Australi, Angli e në disa vende të ndryshme jashtë shtetit, kundrejt shumave të konsiderueshme parash, të cilat varionin nga 2500 euro deri në 20 mijë euro (në disa raste edhe me dollarë). Ndërkohë që sot është arrestuar 30-vjeçarja, Adela Makashi, e cila tashmë do të vuajë dënimin.

DOSJA E PROKURORISE

Nga studimi i të dhënave të dokumentuara nga Policia Gjyqësore dhe verifikimet e bëra rezulton se në datën 25.04.2016 në Drejtorinë Vendore të Policisë Tiranë janë paraqitur dhe kanë bërë kallëzim 26 shtetas Ata kanë shpjeguar se kanë aplikuar në vitin 2014, për punësim dhe studime pranë shoqërisë “Ande-Lm” me administratore shtetasen L. M., që ndodhet me seli në rrugën “Ismail Qemali” Tiranë.

Personat që aplikonin, pasi dorëzonin dokumentet që kërkonte kjo shoqëri, ishin në pritje për të dalë viza dhe shtetasja Lule Makashi ka organizuar dhe takime të ndryshme në hotel me persona që janë prezantuar si avokatë kanadezë, duke shpjeguar dhe procedurat e marrjes së vizës së aplikantëve. Shtetasit që kanë aplikuar dhe kanë dorëzuar dokumentet për pajisjen me vizë, kanë paguar në llogari të shoqërisë “Ande-Lm” Sh.P.K, shuma të konsiderueshme në lekë dhe valutë. Pasi kanë shkuar në datë 25.04.2016 pranë zyrave të kësaj shoqërie, kanë mësuar se shtetasja Lule Makashi, së bashku me vajzën e saj ishin larguar jashtë shtetit. Bëhet me dije se kjo shoqëri i ishte lënë në administrim shtetasit K.R.