VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Polemikat për hetime ose jo të përfshirjes së zotit Biden në Ukrainë

By | September 23, 2019

Komentet

Vladimir Vladimiroviç Putin, fuqia dhe dobësia e një Cari të ri – Nga Spartak Topollaj*

Rusia (emri zyrtar Federata Ruse) me sipërfaqe mbi 17 milionë km.2 është shteti më i madh i botës, ndërsa me 150 milionë banorët e saj është edhe shteti me popullsinë më të madhe në Europë.

Të ardhur nga tajgat, tundrat dhe stepat, rusët ishin fise sllave nomade të përmendur mes shekujve III – VIII që për herë të parë ngritën kryeqendrën e tyre të quajtur Novgorod, ku mbizotëruan variagët, popullsi elitë e ardhur nga Skandinavia ndërsa prej vitit 882, bënë kryeqytet Kievin. Herët u afruan me Bizantin dhe përqafuan fenë ortodokse. Në shekuj luftuan me fqinjët për ekspansion reciprok dhe ndër heronjtë e parë të tyre kundër suedezëve dhe teutonëve ishte Aleksandër Nevskij. Nga mesi i shekullit XIV forcohet Dukati i Moskës që thyen tartarët në Betejën e Kulikovos, 1380. Pas Ivanit I e II, Ivani III, i Madhi, u mbiquajt Car, (variant rus i emrit Cesar) shteti i të cilit filloi të ndihej si Roma e Tretë, madje ai thirri nga Italia për rindërtimin e Kremlinit, Ridolfo (Aristotele) Fioravantin, Marko Ruffon dhe Pietro Antonio Solarin, inxhinierë e arkitektë të shquar e të sprovuar në ndërtime kryeveprash, si katedrale, kështjella dhe pallate mbretërore e aristokratike. Shteti i tij degradoi në autokraci, që kulmoi gjatë sundimit të Ivanit IV, i njohur ndryshe “Ivani i Tmerrshëm”, që u bë edhe i pari Car që u kurorëzua zyrtarisht më 1547.

Rusët kanë luftuar gjatë me mongolët, turqit, por edhe me polakët e lituanët ku shquan fitorja e vitit 1612 me heronjtë Minini dhe Pozharskij.

Nga 1613, për 300 vjet Rusia do sundohet nga Dinastia e Romanovëve, filluar me Mikhailin, birin e Patriarkut të Moskës, vazhduar me Pjetrin i I-rë që themeloi e bëri Perandori Rusinë me kryeqytet Shën Pjetërburgun më 1721, Katerinën II, deri te i fundit Nikolla II (1894-1917). Është e kuptueshme që në këta tre shekuj të romanovëve të ketë edhe ngjarje të tjera të mëdha, si fitorja mbi Napoleonin, 1812, Kongresi i Vjenës 1815, Lëvizja Dekabriste 1825, Lufta e humbur e Krimesë, epidemia e kolerës me 1 milion viktima, Lufta Ruso-Turke 1877-1878, Kongresi i Berlinit me vendimet antishqiptare (ndërkohë që shpallej Autonomia prej Turqisë nga Lidhja e Prizrenit, udhëhequr nga atdhetarët e mëdhenj, Iliaz Pashë Dibra-Qoku, Ymer Prizreni, Abdyl Frashëri dhe Syl Vokshi). Po ashtu shënohet vrasja e Car Aleksandrit II, 1881, Lufta Ruso-Japoneze 1904-1905, Revolucioni i 1905 me të Dielën e Përgjakshme të 9 Janarit, Lufta I-rë Botërore, 1914-1918 dhe Revolucioni i Shkurtit 1917. Abdikimi nga Froni i Carit dhe rënia de facto e Monarkisë. Rusinë në kaos e qeveris Gregorij Jevgenijevic Lvov,15 Mars-21 Korrik 1917, e më pas Aleksandër Fjodoroviç Kerenski, deri në rënien e Pallatit të Dimrit, 25 Tetor(7 Nëntor) 1917, kur fiton Revolucioni Bolshevik i Leninit dhe Trockit, të cilët vendosin Diktaturën më jetëgjatë të  Proletariatit (rreth 75-vjet).

Revolucioni i Tetorit 1917

Duhet pranuar, që në Rusinë cariste, pushteti autokratik i Nikollës II, kishte ngjallur pakënaqësi të madhe për të gjitha arsyet. Jeta luksoze dhe shpenzimet e shfrenuara të Oborrit dhe aristokracisë nëpër festa e orgji, mjerimi i muzhikëve dhe punëtorëve, disfatat në Front nga mungesa e pajisjeve e furnizimeve të ushtrisë, Caresha që urrehej për origjinën, madje akuzohej edhe si agjente gjermane e imorale, për shkak të tradhtisë e raporteve intime me një personazh tepër të diskutueshëm e të urryer nga të gjithë, Grigorij Efimoviç Rasputin (1869-1916) një figurë sa mistike, aq edhe  apokaliptike e perverse, por me rol e influencë të madhe te çifti perandorak, sollën shpërthimin e revoltave të armatosura.

Masakra e bolshevikëve mbi familjen Romanov

Pushtimi i Pallatit të Dimrit dhe të shtënat e Kryqëzorit Aurora, që për koincidencë do të thoshte Agim, vërtetë shënuan fundin e një dimri të gjatë 300 vjeçar me shi e borë të autokracisë cariste të romanovëve, por rusët shpejt do kuptonin, se për ta do të fillonte një tjetër dimër, shumë më i vështirë, gati 75 vjeçar, me breshër dhe borë të skuqur me gjakun e rreth 30 milionë viktimave. Lenini, Trocki dhe Stalini ishin “trojka” e parë bolshevike që udhëhoqën vendosjen e Pushtetit Sovjetik, krijuan Ushtrinë e Kuqe,(23 Shkurt 1918) dhe thyen në Luftën Civile 1917–1923, “të Bardhët” e Kollçakut, Kornillovit, Denikinit, Vrangelit, Judeniçit etj., të cilët u ndihmuan ushtarakisht nga Britania, SHBA, Franca etj. Në 17 Korrik 1918, me urdhër të Svjerdllovit dhe pa dyshim me miratimin e Leninit, në Ekaterinburg, në Shtëpinë Ipatjev, pas 78 ditësh izolim, u ekzekutua Cari, Caresha, katër vajzat, Ollga, Tatjana, Marija, Anastasija dhe Aleksei djali 11 vjeçar, Dr. Botkin-mjeku personal i familjes, roja personale Trupp, kuzhinieri Sharitonov, e në fund edhe kujdestarja Anna Demidova. Krim ky i pashembullt, që vazhdoi me përpjekjet e egra dhe perverse për poshtërimin dhe asgjësimin e kufomave duke i varrosur e zhvarrosur disa herë, deri sa më 1998 u varrosën në Katedralen e Shën Pjetrit e Palit në Shën Pjetërburg dhe më 2008 u kompletua dhe u vërtetua me ADN se trupat i përkisnin familjes së Carit.

Stalini eliminoi bashkëpunëtorët e tij

Më 30 Dhjetor 1922 themelohet BRSS (Bashkimi i Republikave Socialiste Sovjetike). Me gjithë rezervat e mëdha të Leninit për Stalinin, madje dhe kërkesën e tij me shkrim drejtuar Komitetit Qendror për ta shkarkuar nga funksioni i Sekretarit të Përgjithshëm, ky si një mjeshtër i intrigës, pragmatizmit, shantazhit e dhunës, ia doli të mbetet në krye të Partisë duke injoruar e spostuar Leninin, mësuesin e tij, me sëmundje veneriane dhe poshtëruar Krupskajan, bashkëshorten e tij, të cilën e quante një shterpë të shëmtuar, që i ngjallte krupë! Për 30 vite, deri sa vdiq më 5 Mars të 1953, diktatori paranojak e delirant, krimineli patologjik komunist, ish grabitësi i bankave, i pa shkollë, vetëm me një seminar ortodoks, asgjësoi familjarët më të afërm, miqtë e shokët më të ngushtë, dhe të gjithë ata që guxuan ta kritikojnë e kundërshtojnë sadopak, çka ne shqiptarët, mund ta kuptojmë shumë më mirë se të tjerët, nga imitimi i përkryer që diktatori ynë, i bëri monstrës gjeorgjiane.

Pasi formoi një tjetër trojkë me Zinovievin dhe Kamenievin, për eliminimin e nr.2 të Bashkimit Sovjetik, Trockit (të cilin e përzuri nga vendi në 1929 dhe më pas e vrau në Meksikë më 1940), iu kthye edhe atyre të dyve duke i ekzekutuar pas një gjyqi farsë e të montuar, siç bëri më pas me Buharinin, Rikovin, Tukaçevskin etj, apo duke vrarë Kirovin dhe “vetvrarë” Orxhonikixen. Ai keqpërdori deri në detaje policinë e tij sekrete, që ndërronte shpesh emër, si CEKA, NKVD, GPU, KGB etj., krerët e së cilave, përjashtuar Xherxhinskin, i ekzekutoi pa mëshirë, si Menzhinskin, Jagodën (që në gjyq pohoi helmimin e paraardhësit) e Jezhovin, ndërsa të tmerrshmin e kameleonin Beria, e ekzekutuan fill pas vdekjes së Stalinit, grupi i Malenkovit, Hrushovit, Bulganinit, Voroshillovit, Mikojanit, Molotovit e Zhukovit.

Hrushovi, pasardhësi i Stalinit që goditi kultin e tij

Hrushovi do të mbahet mend, si njeriu që guxoi të godasë rëndë kultin stalinist të individit në Kongresin XX të PKBS, Shkurt 1956, por edhe si lideri që shtypi me tanket e ushtrisë sovjetike, Revolucionin Demokratik në tetor të vitit 1956 në Hungari, sipas skenarit të ambasadorit të tij Andropov (më pas Shef i KGB-së, e lider i Bashkimit Sovjetik, karrierë kjo pak a shumë e ngjashme me atë të Putinit). Ishte po Hrushovi, që zhvilloi edhe vizitën e famshme gati dy javore në Shqipëri në prill-maj 1959, të trumbetuar me aq bujë nga ne, por që Enver Hoxha e harroi shpejt, ndërkohë që në fund të vitit 1961, Shqipëria po hynte në “Dimrin e Vetmisë së Madhe” me Europën, siç do e përcaktonte gjeniu ynë Kadare në veprën e tij të famshme dhe po niste miqësinë e “pathyeshme” me “vëllezërit” tanë kinezë të Maos, që do të thyhej më 28 korrik të vitit 1978.

Në 15 Shtator 1959, Hrushovi u bë lideri i parë që vizitoi SHBA, me ftesë të Presidentit Ajzenhauer, dhe më pas, në akord me Presidentin Kenedi, shmangën një katastrofë bërthamore, gjatë krizës kubane të raketave. Në tetor të vitit 1964, Hrushovin e  “bashkekzistencës paqësore”, e rrëzojnë nga pushteti dhe në krye të Bashkimit Sovjetik, për 18 vite do sundojë plot prepotencë e arrogance rusomadhe, Leonid Brezhnjev, zbatues i  doktrinës së “Sovranitetit të kufizuar”, nxitës pro arab i luftës 5 ditore me Izraelin në qershor të 1967-ës, që në gusht të 1968-ës, urdhëroi mareshalët, Greçko e Jakubovski, të pushtojnë Çekosllovakinë aleate, ndërsa më 1979-ën pushtoi Afganistanin, populli i të cilit, pas një luftë dhjetë vjeçare, i përzuri me turp sovjetikët. Pas Brezhnjevit, në 1982 – 1984, në pushtet u vendos njeriu hije, Andropovi dhe me vdekjen e tij, për rreth një vit, erdhi Konstantin Çernjenko, të cilin e zëvendësoi më 1985-ën Gorbaçovi, autor i “Gllasnostit” dhe “Perestrojkës”, ai që pranoi pas këmbënguljes së Presidentit të madh amerikan, Ronald Regan, shembjen e Murit të Berlinit, më 9 nëntor të vitit 1989 dhe bashkimin paqësor të dy Gjermanive, akt që nisi nga një deklaratë e Gynter Shabovskit, një prej liderëve gjermanolindorë, drejtuar qytetarëve të tij.

Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik dhe reformat gorbaçioviane

Por rënien e lirë dhe shpërbërjen e Bashkimit Sovjetik, nuk e shpëtonin dot as reformat gorbaçoviane, me të cilat konservatorët stalinistë nuk mund të pajtoheshin, ndaj duke përfituar nga mungesa e tij në Moskë, pasi ndodhej me pushime në Krime, teksa panë se më 28 qershor “KOMEKON” dhe më 1 korrik 1991, Traktati i Varshavës, pushuan së funksionuari, organizuan puçin ushtarak të 19-21 gushtit, i cili, jo vetëm nga populli, por edhe nga shumica e forcave ushtarako-policore që do e realizonin, nuk u përkrah dhe natyrisht dështoi. Rol përcaktues për dështimin e grushtit të shtetit, luajti Boris Jellcin, lider i Republikës Ruse, që mbrojti Gorbaçovin gjysmë të arrestuar nga puçistët në Krime, duke i mundësuar kthimin e sigurtë në Moskën e trazuar. Krerët e puçit, kryeministri Pavlov, zv/presidenti Janajev, ministri i Mbrojtjes, Jazov, kreu i KGB-së Krjuçkov, dhe disa shtetarë të lartë, si Starodubcev, Baklanov, Tizjakov etj., u arrestuan. Ndërsa ministri i Brendshëm, Pugo, këshilltari ushtarak i Gorbaçovit, Akromejev dhe Drejtori i Përgjithshëm në Komitetin Qendror, Kruçina, vranë veten (Pugo, para vetes, vrau dhe gruan)!

Më 24 gusht Gorbaçovi jep dorëheqjen si Sekretar i Përgjithshëm i Partisë Komuniste dhe më 25 dhjetor 1991, edhe nga funksioni i Presidentit të BRSS, duke u zëvendësuar nga i sapozgjedhuri President, Boris Jellcin. Por përpjekjet për ta përmbysur edhe Jellcinin nuk munguan. Duke kundërshtuar ‘Referendumin’ për Kushtetutën e Re, (shtator-tetor 1993, Parlamenti vendosi shkarkimin Presidentit dhe ngarkoi Aleksandër Ruckojin si President “ad interim”. Ky bashkë me kryeparlamentarin, Ruslan Hasbulatov, kryesuan komplotin e “Shtëpisë së Bardhë” (kështu quhet edhe ndërtesa e Parlamentit rus), të cilit Jellcini iu përgjigj me top dhe me arrestimin e krerëve të tij. Megjithatë, Jellcini nuk e ndali dot shpërbërjen e BRSS, autoriteti i të cilit po lëkundej ashtu si vetë lideri sarhosh, që kutërbonte shpesh erë vodka. Ekonomia në stanjacion, korrupsioni galopant i administratës, teknologjia e prapambetur, privatizimet pa kriter, shthurja e kastës ushtarake, mbetur pa paga e privilegje, shkurtimet drastike të personelit burokratiko-agjenturor të KGB-së, prej fundit të “Luftës së ftohtë”, akaparimi i resurseve të vendit në duart e një grushti oligarkësh, operacioni në zemër, etj. etj., e detyruan Jellcinin të mendonte për pasardhësin, i cili natyrisht do të duhej t’i garantonte paprekshmëri atij e familjes, edhe pas largimit nga pushteti. E mesa dukej, ky fat do ti ndriste një ish agjenti të shërbimit sekret sovjetik, të quajtur Vladimir Vladimiroviç Putin?

Kush ishte Vladimir Putin dhe rruga e tij e mundimshme drejt pushtetit në Kremlin?

Putin lindi në Leningrad, sot Shën Petërburg, më 7 tetor 1952, në familjen e Vladimir Spiridonoviç Putin (1911-1999) dhe Maria Ivanovna Shelomova (1911-1998). Gjyshi, Spiridon Ivanoviç Putin, (1879-1965), ishte një nga kuzhinierët e përzgjedhur për besnikëri dhe aftësi, në një nga daçat, (vilat) ku pushonin Lenini dhe Stalini. Një kërkim i revistës Moskovskij Komsomoljec, supozon origjinën viçentine të familjes Putin, ardhur pra nga Viçenca e Italisë, në kohën e ndërtimit të hekurudhës Trans-Siberiane. E ëma ishte punëtore, besimtare ortodokse, ndërsa babai në vitet ’30-të, marinar nëndetëseje, që në vitet e Luftës së Dytë Botërore, e rekrutoi NKVD, (shërbimet sekrete) për ta hedhur me grupet sabotatore, në territoret e pushtuara, e pas Lufte, Sekretar Partie në një fabrikë.

Putin u rrit në varfëri, madje për disa kohë edhe në një komunitet fëmijësh. Shumë vite pas, më 22.10.2015, në Soçi, Putin pranon se: ‘rruga në Leningrad më ka mësuar që nëse sherri është i pashmangshëm, godit ti i pari’! Dy vëllezërit para tij vdiqën, njëri vetëm pak muajsh, tjetri gjatë rrethimit të tmerrshëm të Leningradit. Putini u martua më 28 korrik 1983 me Ljudmilla Aleksandrovna Shkrebnjeva, e cila kish lindur në Kaliningrad më 6 janar 1958. Çiftit i lindën dy vajza në Dresden, (Maria-1985 dhe Ekaterina-1986). Ljudmilla studioi për Filologji dhe Spanjisht, ndërsa vajzat: Maria, pediatre endokrinologe dhe inxhiniere gjenetike, martuar me Jorrit Joost Faassen, kurse Ekaterina, balerinë akrobatike, martuar me një oligark financash bankare, i quajtur Kirill Shamalov, me 500 milionë $, bir i një bosi bankash me 2 miliardë $, pronarë të Sibur Holding. Dhëndrit, më 2018-ën, SHBA i vendosi sanksione së bashku me 23 persona të tjerë, i dyshuar për implikim me ngjarjet në Ukrainë. Me Ljudmillën, që ruajti një profil të ulët, si Zonjë e Parë, Putin divorcohet më 2014-ën, por që para divorcit flitej se kish filluar bashkëjetesën me yllin e gjimnastikës ritmike, modelen bukuroshe dhe politikanen, Alina Maratovna Kabajeva, e lindur në Tashkent të Uzbekistanit, më 12 maj të vitit 1983, vajzë e futbollistit Marat Kabajev, kampione Bote dhe Olimpike, të cilës iu hoq titulli botëror i 2001-it në Madrid, pasi rezultoi se kish përdorur doping. Ajo u bë deputete e Dumës Ruse dhe lindi Dimitrin më 2009-ën dhe një vajzë më 2012-ën, atësia e të cilëve i atribuohet Putinit. Por edhe Ludmilla nuk mbeti pas. Në shenjë hakmarrjeje, kësaj “gjelle” që zakonisht gratë e “servirin të ftohtë”, ajo s’vonon dhe më 2015-ën martohet me biznesmenin, Artur Oçeretnij, 21 vite më të ri se ajo.

Shkollimi e diplomimi i Putin dhe karriera si agjent i KGB-së

Putin u diplomua më 1975-ën, për të Drejtën Ndërkombëtare, në Fakultetin Juridik të Universitetit të Leningradit dhe u rekrutua nga KGB-ja, si dikur i ati, për të cilën punoi 15 vjet, (përfshi vitet 1985-1990-të) në Dresden të Republikës Demokratike Germane, ku bëri “përkthyesin” pranë STASI-t, (shërbimet sekrete gjermane), ku mbërriti gradën nënkolonel dhe në ditët e shembjes së Murit të Berlinit, u gjend pranë zyrave qendrore të këtij shërbimi, ku drejtoi asgjësimin me djegie në kaldajë, të arkivave të sulmuara nga turmat që e urrenin për vdekje policinë e tmerrshme sekrete gjermanolindore drejtuar në 40 vite (1950-1990) nga katër shefat e mëdhenj, Zaisser,(’50-’53), Wollweber (’53-’57), i frikshmi Mielke mbi 30 vjet, (’57-’89) dhe Schwanitz (’89-’90). Në 5 dhjetor të 1989-ës, Putini, teksa drejtonte operacionin, kërcënoi me pistoletën me 12 plumba të qëllonte, duke ruajtur plumbin e fundit për vete, si alternativë të fundit.

Kthimi dhe karriera në Bashkimin Sovjetik të pas viteve ’90-të

Putin tashmë kthehet në Bashkimin Sovjetik, por në gusht të vitit ‘91, duke nuhatur fundin e një epoke, dorëhiqet nga KGB-ja, pas përkrahjes që ajo i bëri grushtit të dështuar të shtetit kundër Gorbaçovit, dhe fillon punë në Universitetin e Leningradit, Sektori Marrëdhënieve Ndërkombëtare, e më pas i përkrahur nga kryebashkiaku Sobçiak, bëhet këshilltar i tij. Lidhet me një nga bosët e GAZPROM-it, Aleksej Miller dhe të tjerë njerëz të fuqishëm të industrisë së metaleve joferroze, ku edhe u përfshi në një aferë 93 milionë $. Në vitet që vijnë drejton një agjenci imobiliare gjermane, që u hetua për pastrim parash. Në ’94-ën ai zgjidhet në Këshillin e Qytetit, kryeson delegacionin proqeveritar në Partinë “Rusia-Shtëpia Jonë” dhe grupin botues të gazetës, “Sankt Peterburgskije Vedomosti”.

Pas humbjes së zgjedhjeve të 1996-ës nga Sobçiak dhe fitores së Jakovlev, Putini thirret në Moskë pranë të besuarit të Jellcinit, Pavel Borodin, ndërsa më 26 mars 1997, vetë Jellcin e emëron Shef Personeli të Presidencës. Teksa ndjek një master për Ekonomi, rezulton që punimi i tij është një plagjiaturë e plotë, madje 16-20 faqe fjalë për fjalë kopjuar nga profesorët amerikanë, King dhe Cleland, të përkthyer nga një Institut i afërt me KGB-në, ç’ka çuditërisht nuk e pengoi të bëjë përpara, duke spostuar funksionarët e lartë Mitina dhe Sahraj. Dhe pas gjithë këtyre, habitshëm, po vetë Jellcin e emëron në krye të FSB (ish KGB) në Lubjankën famëkeqe më 25 korrik ’98, ku qëndron deri në gusht ’99-ës edhe si anëtar i përhershëm i Këshillit Rus të Sigurisë.

Prokurori i Përgjithshëm i Rusisë, Juri Skuratov, kish guxuar të hetonte për korrupsion edhe vetë Jellcinin për aferën FIMACO, një kompani financiare që gjatë kolapsit ekonomik e shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, kishte manipuluar në shifra astronomike deri 50 miliardë $, duke bërë edhe pastrim parash mes Rusisë dhe Zvicrës. Nuk është e vështirë të kuptohet që Jellcini nuk do t’ia falte kurrë këtë Skuratovit, ndaj dhe dha porosi që ai të mbahej nën “kujdes”. Dhe më mirë se ministri i Brendshëm, Stepashin dhe kreu i FSB, Putin, askush nuk mund ta kryente “porosinë”! Në Prill të ’99-ës, në një konferencë të përbashkët shtypi, këta të dy paraqitën publikisht para gazetarëve materiale kompromentuese të regjistruara nga një orgji në të cilën dilte Skuratovi në shoqërinë e dy femrave të reja nudo, servirur nga kriminelë të rangut të lartë të botës së nëndheshme, që Stepashin dhe Putin, për shkak të detyrës dhe eksperiencës, s’e kishin të vështirë t’i gjenin e t’i përdornin. Dhe ai që u shpërblye më shumë për shërbimin, ishte pikërisht Putin-i, të cilin Jellcin e propozoi për kryeministër dhe Duma me 233 vota pro, 84 kundër dhe 17 abstenime e zgjodhi të tillë më 16 gusht të 1999-ës, zgjedhje kjo, që u kundërshtua ashpër nga dy mëtuesit për President, ish kryeministri Primakov dhe ish kryebashkiaku i Moskës, Luzhkov, nën pretekstin se ende Putin nuk përbënte një figurë të njohur të nivelit të lartë, por koha tregoi se të dy ata kishin qenë të gabuar.

Rritja e autoritetit të Putin pas luftës në Çeçeni

Putini e rriti autoritetin veçanërisht gjatë Luftës së II-të në Çeçeni. Ai pat deklaruar aso kohe (24.09.1999) se: “Ne do t’i ndjekim ngado terroristët dhe kur t’i gjejmë, më falni për shprehjen, do t’i hedhim drejtë e në gropën e gjirizit”! Në këtë kohë ndodhën ngjarjet në Kaukazin e Veriut, ku Daghestanin e pushtojnë çeçenët e riorganizuar. Më 31 dhjetor ’99-ës, ai viziton dhe frymëzon ushtarët rusë atje. Në të njëjtën ditë, papritmas për të gjithë, por pa dyshim jo për Putinin, Jellcin jep dorëheqje si President, duke ia lënë sipas Kushtetutës, deri në zgjedhje, detyrën e Presidentit “ad interim”, kryeministrit, që në këtë rast ishte V. V. Putin dhe ashtu siç edhe mund të merret me mend, pas një akordi paraprak mes të dyve, ndër dekretet e parë që Putini do të firmoste pasi të fitonte, do të ishte ai që garantonte paprekshmërinë e presidentëve paraardhës dhe familjeve të tyre! (këtë e ndryshoi me 12 shkurt 2001). Më 26 mars të vitit 2000, zhvillohen zgjedhjet presidenciale, të cilat pa problem, Putin i fiton që në turin e parë dhe më 7 maj, ai betohet si President i Federatës Ruse, detyrë që e nisi me zëvendësimin e himnit të njohur sovjetik me muzikë të Aleksandrovit dhe tekst të Mikhailkovit, me një himn të ri, me muzikë të të madhit Glinka, por pa tekst!

Seriali i eliminimit fizik të kundërshtarëve

Tani Putin, i ka rrugët e hapura, ndaj dhe ndërmerr një sërë reformash administrative-territoriale dhe të qeverisjes duke e filluar me goditjen e oligarkëve, por këtë e bën me përzgjedhje selektive. Në korrik e tetor të vitit 2003, arrestohen oligarkët Lebjedjev dhe Khodorkovski, të akuzuar për “aferën Jukos dhe Apatit e më pas Berezovski, nr. 1 i AvtoVAZ, e aksionisti kryesor i Aerofllot-it”. Në të vërtetë ai ishte miliarderi i parë i periudhës postsovjetike. Mik i Jellcinit, ai u akuzua si “Kumbari i Kremlinit”, në librin e gazetarit investigative, Paul Klebnikov (që e pagoi me kokë librin, pasi u gjet i vrarë në Moskë më 2004). Kundërshtar i Putinit, Berezovski përfiton nga amnistia dhe ikën në Londër, por dikush s’e kish harruar. Kështu në rrethana “misterioze”, gjendet i vdekur në Titness Park, më 23 mars 2013, ndërsa kolonel Litvinjenko, agjent i KGB-së, para vdekjes, i helmuar me “Polonium 210” po në Londër (me shumë gjasa nga agjenti tjetër i KGB-së, Dmitri Kovtun), pohoi se edhe Berezovski ishte eliminuar me metodë të sofistikuar që vdekja  të dukej si vetëvrasje.

Edhe Khodorkovski, njeriu më i pasur i Rusisë në atë kohë, (sipas FORBES, me 15 miliard $), pas lirimit iku në Londër. Po ashtu oligarku Abramoviç, i ngjashëm me ta, jeton në Londër, ku veç të tjerash është edhe President i Klubit të Futbollit “Chelsea”. Lista e të vrarëve apo të arrestuarve si opozitarë, oligarkë, gazetarë investigativë apo ish agjentë të hedhur në Perëndim, është e gjatë. Kështu vritet në Moskë, gazetarja investigative opozitare, Anna Politkovskaja, më 7 tetor 2006 (u përdorën si ekzekutues separatistë çeçenë, pikërisht në datën e lindjes së Putinit), biznesmeni i përfshirë në politikë, hebreo-gjeorgjiani Arkadi Shalvoviç “Badri” Patarkatsishvili, me 12 miliard $ pasuri, vdes në rrethana misterioze në Britani, më 12 shkurt 2008. Eliminimet vazhdojnë me liderin e opozitës, Boris Njemcov, më 3 mars 2015, i cili vritet pranë mureve të Kremlinit.

Më pas helmohen në Londër, babë e bijë, Skripal-ët, që fatmirësisht i shpëtoi mjekësia angleze, ashtu si u helmua me ‘klorid amoniumi’ dhe mbeti me vraga në fytyrë edhe Presidenti i Ukrainas së asaj kohe, Viktor Jushçenko, pa harruar të përmendim vrasjen që i parapriu eliminimit të disidentëve me këto mënyra, të shkrimtarit të shquar bullgar, Georgi Ivanov Markov, kundërshtar i deklaruar i Brezhnjevit dhe kopjes së tij bullgare, Zhivkovit. I cili teksa priste autobusin në stacionin Balham të Londrës, u gërvisht me majën e helmuar të një çadre më 11 shtator 1978. Po ashtu prej vitesh përndiqet Vladimir Gusinski, (bosi i mediave të shkruara e vizive opozitare ruse), që tani jeton në Perëndim dhe gazetarja Elena Viktorovna Tregubova, dikur korrespondente e tre gazetave që mbulonte Kremlinin, autore artikujsh dhe dy librave anti-Putin, me nga 200.000 kopje, u shantazhua, kërcënua, madje edhe tentuan ta vrasin me eksploziv më 2.02.2004, detyrohet të kërkojë strehim politik në Britani, që pas një viti hezitim, iu miratua më 2.04.2008 etj.

Një tragjedi e ndodhur më 12 gusht të vitit 2000, me nëndetësen atomike K-141 KURSK, ku pas dy shpërthimeve në thellësi 100 m.  humbën jetën 118 oficerë, marinarë dhe konstruktorë të shquar të Flotës, i uli shumë pikë Putinit, teksa ai për një javë rresht nuk denjoi të linte pushimet në brigjet e Detit të Zi. Për më keq akoma, me teknologjinë e tyre, ata nuk mundën ta nxjerrin mbi sipërfaqe, gjigandin 154 metra, (mbi 16.000 ton), deri sa u detyruan të kërkojnë ndihmën e një ekipi të specializuar norvegjezo-britanik, që ia dolën ta nxjerrin mbi sipërfaqe, por kuptohet pa asnjë të gjallë brenda, se vonesa kish qenë fatale! Përveç 23 të parëve që vdiqën nga shpërthimet, 95 marinarët e tjerë vdiqën në agoni disa ditore nga mungesa e oksigjenit. U gjetën ditarët dhe letrat e dhimbshme të së vërtetës dhe lamtumirës, ndaj familjarët e akuzuan Putinin për vrasje kur ai, kokulur, më në fund mbërriti në Severomorsk.

Që më 1998-ën, kur ende ishte në pushtet Jellcin, rubla pësoi kolaps të plotë ndaj dhe një nga detyrat me përparësi që i doli skuadrës së Putin-it, ishte forcimi i saj që për hir të së vërtetës, u arrit mes vështirësish të shumta, gjë që gradualisht solli ringritjen e ekonomisë së Rusisë, e cila sot e ka GDP nominale rreth 1.7 trilionë$ (e 12 në Botë).

Lufta e parë parë ruso-çeçene (11.12.1994-31.08.’96), shpërtheu pas shpalljes së pavarësisë së Republikës Çeçene, por shkak i vërtetë ishin rezervat e mëdha të naftës, që zotëronte ajo dhe që mund t’i iknin nga dora Rusisë, pa përjashtuar edhe rolin e Kishës Ortodokse Ruse, që ndikonte edhe te politika dhe vetë Presidenti Jellcin, për një qëndrim jo dashamirës madje edhe përçmues, ndaj çeçenëve islamikë të cilët patjetër patën frymëzim religjionar dhe ndihma nga jashtë. Këtu nuk duhet harruar se ata vërtetë mbetën nën Rusinë që në kohën e Pjetrit të madh, shek. XVIII, i cili i mundi dhe i përzuri otomanët nga këto territore, por nuk u nënshtruan kurrë. Në fakt lufta kish nisur fill pas shpërbërjes së BS. Ajo shkaktoi shumë të vrarë,(që llogariten mbi 100.000) të plagosur dhe pengje nga të dyja palët, kryesisht civilë (si rasti i Spitalit Budjonovsk, ku nga 1500 pengje që u morën prej grupit të Shamil Basajevit, 120 u vranë). Kryeqyteti Grozni, pothuaj u shkatërrua plotësisht. Situata u komplikua me luftimet në Ingusheti dhe Oseti. Vriten dhe merren peng edhe gjeneralë, si Vorobjev, e plagoset rëndë komandanti i trupave ruse, gjenerali Romanov dhe më 21 prill, vritet me raketë edhe vetë lideri, Xhokhar Dudajev, teksa gaboi rëndë duke përdorur një celular satelitor. Paqja e përkohshme me rusët u nënshkrua nga lideri i ri, Asllan Maskadov, ndërsa duhet pranuar se Lufta e parë me çeçenët, ia uli shumë autoritetin Jellcinit.

Rusia e Putin-it, përballë xhihadistëve islamikë

Lufta e dytë ruso-çeçene (26.08.1999-16.04.09), filloi kur të ashtuquajturat “Brigada Ndërkombëtare Islamike”, u futën në Kaukazin e Veriut, në Daghestan dhe kur rusët filluan raprezaliet pas atentateve terroriste në Bujnaksk, Moskë dhe Volgodonsk, për të cilat akuzonin çeçenët. Kjo luftë shkaktoi mes 25.000-50.000 të vrarë, të plagosur dhe të zhdukur, shumica civilë. Tashmë, Rusia e Putinit përballej me xhihadistë islamikë dhe muxhahedinë, të cilët arritën ta rimarrin edhe Groznin. Në këto kushte lufta e Rusisë putiniane u motivua edhe si luftë kundër terrorizmit islamik. Pasi qe bërë President, Maskhadovit iu bënë dy atentate, të cilave u mbijetoi dhe akuzoi rusët se qëndronin pas tyre. Nga ana tjetër, në Mars ‘99, në aeroportin e Groznit, merret peng përfaqësuesi i Ministrisë së Brendshme, gjenerali, Shpigun, që në kulmin e konfliktit në vitin 2000, gjendet i vrarë.

Atentate me eksploziv, sulme të armatosura, bombardime, rrëmbime pengjesh, krime, tortura etj., pati pothuaj çdo ditë nga të dy palët me vite të tëra, por dy masakra të mëdha nuk do mund të harrohen lehtë: e para, ajo e Teatrit “Dubrovka” në periferi të Moskës, që zhvillohet mes 23-26 tetorit të vitit 2002, që përfundoi me 169 të vrarë, prej tyre 130 pengje dhe 700 të plagosur, ku trupat speciale ruse përdorën për neutralizim një analgjezik të fuqishëm, FENTANYL, e ndoshta edhe gaz NERVIN.  Kjo qe një shuplakë për Putin-in dhe e dyta, masakra e shkollës së Beslanit, (në Osetinë Veriore), mes 1-3 shtatorit 2004, me 344 të vrarë, nga të cilët 186 fëmijë dhe 700 të plagosur. Në këtë rast Putini u godit më rëndë akoma, pasi hëngri një grusht të fortë hundëve. Maskhadov nuk i shpëton dot atentatit të tretë, kur i goditur nga një raketë, vritet në 8 mars të vitit 2005, në Tolstoj-Jurt. Në suksesin për t’i mposhtur çeçenët, rusët i përdorën të gjitha, sidomos dhunën disproporcionale, por eksperienca e Putinit si KGB-ist, i regjur në përçarjen, blerjen dhe kundërvënien ndaj njëri-tjetrit të krerëve rebelë, pati rol gati përcaktues. Krerë si Kadirovët, Basajevët, Jandarbijevët, Barajevët, Umarovët, Gelajevët, Radujevët e plot të tjerë, të vrarë apo të gjallë, mbeten figura komplekse.

Konflikti mes Rusisë dhe Gjeorgjisë

Po në gusht të vitit 2008, nis dhe një tjetër konflikt i armatosur, kësaj here mes Rusisë e Gjeorgjisë, por që nuk zgjat shumë sepse ndërhyrjes ushtarake gjeorgjiane në Oseti dhe Abkhazi, që arrin të marrë nën kontroll pjesën më të madhe të kryeqytetit Tskhinvali, osetët iu përgjigjën duke “ftuar” Rusinë, që “miqësisht” pushtoi Osetinë e Jugut dhe Abkhazinë, ndërsa Mikhael Saakashvili, presidenti gjeorgjian, nuk bindi dot askënd në Perëndim apo dhe NATO-n vetë, që të ndërhynin. Një tjetër konflikt jo pa lidhje me Rusinë, në territore prej kohësh të diskutueshme mes dy Republikave Sovjetike të Armenisë dhe Azerbaixhanit, i pati fillimet e veta që më 1988 me provokime dhe akte dhune, në Nagorno-Karabakh, e banuar në shumicë nga armenë, por që pretendohej edhe nga azerët, deri atentate e vrasje por shpërthimi i konfliktit daton më 1992 dhe në një farë mënyre përfundoi me Marrëveshjen e brishtë të Bishkekut (kryeqyteti i Kirgizstanit) më 1994, e cila shumë herë është shkelur e vazhdon të shkelet edhe në ditët tona. Rrënjët e konfliktit të ashpër datojnë herët, por ato kulmuan më 1915-ën, kur turqit kryen gjenocid ndaj armenëve ortodoksë, duke vrarë e masakruar gati 1.5 milionë syresh dhe azerët myslimanë mbajtën anën e Turqisë, që kurrë s’e pranoi dhe nuk kërkoi falje, ndërsa Rusia atë të armenëve. Edhe SHBA dhe BE e njohin gjenocidin turk ndaj armenëve.

Konflikti ruso-ukrainas dhe “ndërmjetësimi” i kryeministrit shqiptar, Rama

Aktual, i madh, dhe i vështirë për t’u zgjidhur duket edhe konflikti ruso-ukrainas për Krimenë, pushtuar me luftë nga Putini, që Perëndimi dhe SHBA nuk mund ta miratonin e që rreket ta ndërmjetësojë zgjidhjen Edi Rama, në cilësinë e kryesuesit të radhës së OSBE-së. Me precedentë konfliktualë disa herë të përsëritur, në krizat e brendshme politike të Shqipërisë, ai vështirë të merret seriozisht nga palët, çka u duk qartë të paktën në përçmimin prej megallomani rusomadh që Putini tregoi  ndaj Ramës, duke mos begenisur ta takojë në Moskë. Madje nuk lejoi ta bëjë këtë edhe homologu i tij, kryeministri i sapozgjedhur Mikhail Vladimiroviç Mishustin, me të cilin për koincidencë, i kanë etërit adashë dhe pasionin e njëjtë për të peshkuar në brigjet e “Donit të qetë”, pasion që nuk mund ta ndalte takimi me kryeministrin tonë Edi Rama, të cilin e “hodhi” në thonjtë e “ujkut të vjetër siberian” të diplomacisë ruse, Lavrovit, këtij Gromikoje të ditëve tona, i njohur ndryshe si “Gaspadin Njet” Nr.2- Zotëria Jo!, me të cilin Rama s’do të duhej të gabonte, siç edhe gaboi për fat të keq kur përmendi Stalinin apo me korrigjimin e Lavrovit dhe jo përkthyesit?! Për analogji, mund të kujtojmë Hrushovin te “DIMRI… Kadarean” që dyshon në aftësinë e përkthyesit.

Mosnjohja e Kosovës nga Moska?!

Tejet interesante do të ishte të analizonim shkurt dubëlstandardin politik dhe diplomatik rus, dhe hipokrizinë ekzemplare lidhur me konsistencën dhe konsekuencën e Putin-it, e natyrisht Lavrovit, për mosnjohjen e Kosovës si shtet i pavarur prej më tepër se 12 vitesh?! Në varësi të koniukturave dhe interesave hegjemoniste ruse, këta të dy, ndërkohë që pranojnë t’i referohen GJND, që ia njihte Kosovës se shpallja e Pavarësisë së saj, nuk binte në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare dhe Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, duke iu referuar aneksimit të dhunshëm të Krimesë, kërkojnë analogji?! Së pari, vetëm ngjashmëri në asnjë pikë nuk ka këtu.

Shqiptarët në Kosovë janë mbi 95% e popullsisë, ata janë prej mijëra vitesh në trojet e tyre të lashta në një territor unik, me histori, gjuhë, kulture e tradita të veçanta nga popujt dhe vendet fqinje. Kosova iu shkëput me dhunë trungut të trojeve të Kombit tonë, ndërsa Krimea e banuar gati 50% me 50% nga rusë e ukrainas, iu bashkua Ukrainës pa dhunë gjatë pushtetit komunist, duke qenë se të dyja republikat ishin pjesë e të njëjtit shtet, Bashkimit të Republikave Socialiste Sovjetike. Por, nëse rusëve në Ukrainë, nuk iu ushtrua kurrë dhunë dhe si sllavë që janë  edhe gjuhën e kanë gati të njëjtë, për Krimenë mund dhe duhej të gjendej zgjidhje paqësore. Kosovarët vuajtën dhunën shekullore dhe persekutimin e një regjimi të huaj, që kulmoi me masakrat, krimet e luftës, gjenocidin, përdhunimet masive, deportimin me forcë te popullsisë, djegiet e shkatërrimet e shtëpive e pronave, ndaj kurrë s’ka analogji por, edhe nëse paska një të tillë për Putinin e Lavrovin, pse këta vazhdojnë të mos e njohin Kosovën?! Përkundrazi, janë të parët që përkëdhelin e llastojnë Serbinë e Gëbelsit të Millosheviçit, (familjen e të cilit, përndryshe tre M.-të, (Mirjana-Marko-Marija), e strehuan me bujari për vite të tëra, madje kërkuan edhe vetë M. e katërt- Millosheviçin, Kasapin e Ballkanit ta kuronin në Moskë, duke e nxjerrë nga Burgu i Scheveningen-it në Hagë) e nga ana tjetër furnizojnë pa ndërprerje edhe me armët më të sofistikuara Serbinë e Vuçiçit.

Pasuria përrallore e Putin dhe hobet e pasionet e tij!

Putin, ashtu si shumica dërrmuese e rusëve, nuk është se kishte ndonjë pasuri, edhe pse siç themi ne, nuk mund të quhej “pabuks”. Me kursimet nga rroga si ushtarak i KGB-së, mezi mundi të blejë autoveturën ZAZ (Zaparozhec) të prodhimit sovjetik, por pas ikjes nga KGB-ja dhe fillimit të punëve të reja në Bashkinë e Leningradit, në kompani private të përshkruara më sipër, zë e shton pasurinë. Kështu në ’92-in, posedon një daça me 7000 m.2 tokë, në Solovjovka të Priozerskijt, (pranë Leningradit), në Istmin Karelian, bashkë me fqinjët më ’96-ën ngrenë edhe një kooperative. Me mbërritjen në Moskë dhe ngritjen e shpejtë në përgjegjësi, ashtu si shumë nga funksionarët burokratë, partiakë apo shtetërorë, e shton pasurinë në progresion gjeometrik. Ai ishte një ushtarak ateist, por pas aksidentit të Ljudmillës në ’83-in dhe zjarrit në vilën e tij, kthehet në praktikant ortodoks, si e ëma. Putini ka pasion gjuetinë, peshkimin, kalërimin, xhudon dhe karatenë, përgjithësisht sportet dhe artet marciale. Është që herët një fans i grupit muzikor suedez ABBA dhe ndjekës i rregullt i garave të Formula 1, po ashtu si leningradas, është tifoz i Klubit të Futbollit “ZENIT”. Qentë e racave të ndryshme janë dobësia e tij, ndaj mban shumë të tillë dhuruar nga homologë si Bojko Borisov, Gurbanguly Berdimuhamedov, Aleksandar Vuçiç etj. Si ekzibicionist i pakrahasueshëm që është, nuk lë rast pa humbur të shfaqet si trim i madh, që vret tigra siberiane apo arinj të tajgave, të pilotojë avionë ushtarakë “MiG-35”, “Sukhoi-57”, helikopterë “Mi”, “Ka” dhe “Jak” (kuptohet vetëm në tokë), timonier  motovedetash të sofistikuara, etj.

Automjetet, avionët dhe jahtet që përdor Putin

Putin përdor një limuzinë presidenciale super të blinduar “AURUS SENAT L 700”, të gjatë 6.62m, 2 m. të gjerë dhe 1.695 m. e lartë, 6.5 tonëshe, e prodhuar nga “NAMI&PORSCHE” në Moskë, ku çmimi  i saj fillon nga 10 milionë rubla (160.000)$ -jo e blinduar. Megjithatë ajo nuk mbërrin dot kurrë limuzinën “BISHA e ZEZË” –  CADILLAC, prodhuar nga “General Motors” për Presidentin Trump, 7 tonëshe, ultra super e blinduar, me përzierje metali e fibra karboni dhe xhama 24 cm., që i rezistojnë çdo shpërthimi, e që kushton 1.5 milionë $ (për siguri janë prodhuar 12 të tilla). Putin ka dy avionë presidencialë, i pari një “IL 96-300 Pu” (5 miliardë rubla-70 milionë Euro) dhe tjetri një “TU-154 M” version VIP, që, gjithashtu, nuk i afrohen asnjëherë dy avionëve presidencialë të Trumpit, “AIR FORCE ONE BOEING 747-200 JUMBO JET” me modifikim VC-25A.

Amerikanët: Pasuria e Putin, 200 miliardë dollarë

Një burim amerikan mjaft i denjë për t’u besuar e vë Putinin, në vend të parë në listën e më të pasurve të botës, me pasuri mbi 200 miliardë $, pra shumë përpara listës së revistës FORBES, ku tre më të pasurit janë: Bezos-114.7 miliardë $, Arnault-113 miliardë $, Gates-108,3 $ etj. Është po FORBES që e klasifikon Putinin dy herë, më 2013-ën dhe 2016-ën, si njeriun më të fuqishëm të Botës, kurse e përjavshmja amerikane TIME, e shpalli njeriun e vitit për 2007-ën! Vetëm rezidenca e tij përrallore në Gelenzhik, buzë Detit të Zi, më e madhe se vetë Kremlini, projektuar e realizuar nga arkitektë e konstruktorë italianë, kushtoi mbi 1 miliardë Euro! Ai është akuzuar shpesh për abuzime dhe korrupsion galopant si edhe për shkelje të rënda të të drejtave e lirive të njeriut, përfshi homofobinë, (me përkrahjen edhe të kishës ortodokse ruse) nga të gjitha organizatat ndërkombëtare që i mbrojnë ato. Shto dhe kultin gati stalinist të individit, ai cilësohet si “autokrat politik dhe oligark me kontorno diktatoriale”, që pranon t’i thuren këngë si ajo: “Dua një njëri si Putini”!

Modifikimi i Kushtetutës për të qenë i përjetshëm…?!

Një aspekt të rëndësishëm për të kuptuar se kush është Putini i vërtetë paraqet sjellja e tij ndaj Kushtetutës, ligjeve dhe vetë Parlamentit (Dumës), me të cilat ai ka luajtur dhe luan si ia ka dashur interesi. Kështu, gjatë sundimit 20 vjeçar, gati absolutist të tij, ai është shquar herë si “xhongler” dhe herë si gangster politik, sepse teksa po i mbaronte edhe mandati i dytë presidencial, dhe s’mund të rizgjidhej për të tretin, modifikoi Kushtetutën, duke ndërruar vendet me kryeministrin Mjedvjedjev, këtë politikan “të lëngët” që përherë merr formën e “enës” ku e hedh Putini. Kështu, pasi bëhet kryeministër, merr me vete shumë nga kompetencat që kishte sa qe njëshi i Kremlinit. Më 2012-ën, përsëri ndryshon Kushtetutën dhe kohëzgjatjen e mandatit presidencial, (nga katër, në gjashtë vjet), dhe për pasojë përsëri ndërron karriget me “të lëngshmin” Mjedvjedjev (që nga 16 janari ka pranuar të jetë zv/President i Këshillit të Sigurisë) dhe po përsëri, merr me vete kompetencat e kryeministrit! Në zgjedhjet e 2018 Putin fiton mbi ¾ e votave, 76.69 % ose 56.430.712 vota, rezultat ky gati identik me ato të epokës sovjetike! E pikërisht në 20 vjetorin e ardhjes në pushtet, të martën e 10 marsit 2020, nëpërmjet një show para deputetëve të Dumës, me idenë se edhe kësaj here iu a hodhi të gjithëve, keqpërdori “Heroinën” e ish-BRSS, ish-kozmonauten Valentina Tereshkova, (aktualisht deputete), të propozonte përsëri ndryshimin e Kushtetutës, për të mundësuar pas skadimit të mandatit të dytë më 2024, edhe dy mandate të tjera 2 x 6 vjet, që do i jepnin mundësinë Putinit të mbretëronte deri më 2036-ën, aq sa edhe vetë Stalini, po të mos e kishin shndërruar në hi, “do të kthehej përmbys në varr”.

Propozimi i Tereshkovës, s’kish si ta befasonte, se për t’u skuqur nga turpi as që bëhej fjalë, ndaj dhe Putin e pranoi propozimin…por me një kusht: nëse këtë, do ta miratonte Gjykata Kushtetuese?! Putin, zotëron gjermanishten, e deri diku kupton suedisht, po nëse një ditë do t’i hynte edhe frëngjishtes, shprehja e parë që do parapëlqente ta përdorte, do të ishte ajo e Luigjit XIV: “L’Etat c’est moi” (Shteti jam unë)! Mbretin “Diell”, Putin duhet ta ketë shumë për zemër edhe për faktin se ndoshta ai me 72 vitet e 110 ditët që u njoh si Mbret, përbën shembullin unikal, që do të donte ta arrinte e pse jo edhe ta kapërcente Putini.

Shqiptarët e kanë dashur popullin rus nga i cili kanë dalë kolosë të të gjitha fushave me kontribut të çmuar për mbarë njerëzimin, listën e gjatë të të cilëve ata e njohin mirë, por ne kurrë s’e kemi pranuar dhe nuk do ta pranojmë politikën rusomadhe, e sidomos stalinizmin, këtë teori dhe praktikë diktatoriale, shovenizmin dhe ekspansionin pansllavist rus, që veçanërisht në këto dy dekada të autokracisë putiniste, është shfaqur haptazi dhe pareshtur me predispozicion antishqiptar. Shqiptarët nuk ka pse lusin asnjë vend për miqësi sado i madh qoftë ai dhe qëndrimi ynë do të jetë ngaherë dinjitoz. Nëse Putini vazhdon të shpresojë ende se një krah i fuqishëm stalinist brenda të majtës shqiptare, ekzistencën e të cilit aq saktë e ka përcaktuar gjeniu Kadare, “ka forcë të ngjallë nostalgji për sovjetikët”, gabohet rëndë. Dhe kjo, jo vetëm se numri i tyre sa vjen e zvogëlohet, porse shqiptarët vuajtën për gati gjysmë shekulli, variantin më të shëmtuar dhe kriminal të stalinizmit, ushtruar nga diktatura hoxhiste e PPSH-së, me Enver Hoxhën dhe kastën e tij, që s’qe gjë tjetër veçse një sekt terrorist.

       (Historian, analist, ambasador dhe diplomat i karrierës)      

Nju Jork, policët i shtyjnë, gazetarët ndërpresin mbulimin e protestës

Gazetari Robert Bumsted duke i kujtuar punonjësit të policisë se reporterët konsiderohen “punonjës thelbësorë” dhe lejohen në rrugë edhe gjatë shtetrrethimit (2 qershor 2020, Nju Jork)

Marrë nga Associated Press

Oficerët e policisë së qytetit të Nju Jorkut rrethuan, shtynë dhe fyen dy gazetarë të agjencisë së lajmeve Associated Press që po mbulonin protestat ditën e martë, sulmi më i fundit ky ndaj punonjësve të mediave gjatë një jave trazirash në të gjithë vendin.

Pjesë të incidentit u filmuan nga gazetari Robert Bumsted, i cili po punonte me fotografen Maye-E Wong për të dokumentuar protestat në Manhatanin e Poshtëm për vrasjen e George Floyd-it në Mineapolis.

Videoja tregon më shumë se gjashtë oficerë që përballen me gazetarët, ndërsa ata filmonin dhe fotografonin policët që urdhëronin protestuesit të dilnin nga zona përreth Fulton dhe Broduej menjëherë pas orës 8 të mbrëmjes kur kishte hyrë në fuqi ndalim-qarkullimi.

Një oficer, duke sharë, i urdhëron ata të shkojnë në shtëpi. Bumsted dëgjohet në video duke shpjeguar se mediat konsiderohen “punonjës thelbësorë” dhe lejohen të jenë në rrugë. Një oficer i përgjigjet “Nuk më plas fare…..”. Një tjetër i thotë zotit Bumsted: “Qërrohu nga këtu ti copë…” (përkthimi jo i plotë për shkak të gjuhës së papërshtatshme).

Zoti Bumsted dhe zonja Wong thanë se oficerët i shtynë ata me forcë, duke i ndarë nga njëri-tjetri dhe duke i çuar drejt makinës së zotit Bumsted, e cila ishte e parkuar aty pranë.

Në një moment, Bumsted tha se po e mbanin të mbërthyer mbi makinën e tij. Ai dëgjohet në video duke i thënë oficerit se zonja Wong ka çelësat e tij dhe se u duhen që të largohen nga zona. Oficerët më pas lejuan zonjën Wong të afrohej dhe të dy u futën në automjet dhe u larguan. Të dy gazetarët kishin mjetin e identifikimit të agjensisë së lajmeve Associated Press dhe iu prezantuan policëve si punonjës të mediave.

Protestuesit në Nju Jork

Protestuesit në Nju Jork

“Atyre nuk u interesonte,” tha zonja Wong. “Ata thjesht po më shtynin”.

Zyrtarët e Departamentit të Policisë në Nju Jork thanë se ata “do ta shqyrtojnë këtë rast sa më shpejt të jetë e mundur”.

Gazetarët janë përballur me policë agresivë dhe protestues gjatë demonstratave nëpër Shtetet e Bashkuara, pasi afrikano-amerikani George Floyd vdiq javën e kaluar ndërsa mbahej në pranga, ndërkohë që oficeri i bardhë, Derek Chauvin, i mbante gjurin në qafë për disa minuta.

Policia në Louisville, Kentaki, kërkoi ndjesë pasi një oficer i hodhi plumba me material djegës drejt një ekipi televiziv lajmesh dhe një gazetar në Mineapolis u qëllua nga një plumb gome.

Gazetarët janë përballur me rreziqe të tjera, ndërsa raportojnë trazirat, krahas agresionit nga policia. Në Karolinën e Jugut, një reporter i lajmeve u godit në kokë nga një gur i hedhur dhe jashtë Shtëpisë së Bardhë, një reporter i kanalit Fox News u ndoq dhe u godit nga protestuesit. Dikush ia mori mikrofonin dhe ia hodhi mbi shpinë, dhe një kamera e fotografit të Fox News u shkatërrua.

Në Atlanta, protestuesit që luftuan me policinë dhe i vunë zjarrin makinave, gjithashtu thyen dritaret dhe shkruajtën fjalë të pahijshme në zyrat e CNN-it.

Zëdhënësja e Associated Press, Lauren Easton kritikoi të martën veprimet e oficerëve, të cilat ndodhën pasi mijëra njerëz në Nju Jork po kundërshtonin një ndalim-qarkullimi të vendosur pas disa netëve dhune dhe shkatërrimi. Gazetarët që mbulojnë ngjarjen janë të përjashtuar nga masat e ndalim-qarkullimit.

“Roli i gazetarëve është që të raportojnë lajmet në emër të publikut,” tha zonja Easton. “Është e papranueshme dhe thellësisht shqetësuese kur gazetarët sulmohen thjesht se po bëjnë punën e tyre”. zëri i amerikës

Reuters: Kosova zgjedh qeverinë e re që premton marrëveshje me Serbinë

Kuvendi i Kosovës e ka zgjedhur një qeveri të re të mërkurën me një kryeministër që ka premtuar të arrijë marrëveshje për normalizimin e marrëdhënieve me Serbinë, e cila do t’ia mundësonte vendit marrjen e një ulëseje në Kombet e Bashkuara, shkruan “Reuters”.

Qeveria e re e kryeministrit Avdullah Hoti, i cili vjen nga partia e qendrës së djathtë, Lidhja Demokratike e Kosovës, u votua nga 61 deputetë në kuvendin me 120 ulëse pas disa javëve të mosmarrëveshjes ligjore.

“Marrëveshja përfundimtare mes Kosovës dhe Serbisë do të jetë e bazuar në njohjen reciproke mes dy shteteve. Ne nuk do të lejojmë ndonjë ndryshim të kufijve apo shkëmbim të territoreve”, tha Hoti para deputetëve.

Hoti ka premtuar se do t’i largojë të gjitha barrierat tregtare për mallrat që vijnë nga Serbia, ashtu siç kanë kërkuar Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian, për ta vazhduar dialogun e përkrahur nga Brukseli, që u ndërpre në vitin 2018.

Serbia, së bashku me aleaten e saj tradicionale, Rusinë, e ka bllokuar anëtarësimin e Kosovës në organizatat ndërkombëtare, përfshirë Kombet e Bashkuara, transmeton Gazeta Express.

Në anën tjetër, një marrëveshje për njohje reciproke mes Kosovës dhe Serbisë është parakusht për Beogradin që të anëtarësohet në BE, shkruan “Reuters”.

Vuçiçi falënderon Iranin për mosnjohjen e Kosovës

Beograd

Irani dhe Serbia do të zhvillojnë bashkëpunim në të gjitha fushat ku për atë ka mundësi, u dakorduan sot në një bisedë telefonike presidenti serb Aleksandër Vuçiç dhe presidenti iranian Hassan Rohani, transmeton Anadolu Agency (AA).

Vuçiç falënderoi Rohanin për iniciativën e bisedës dhe theksoi se Serbia do të zhvillojë bashkëpunim me Iranin në fushat ku ka mundësi reale dhe interes reciprok për këtë, njoftoi Presidenca e Serbisë.

Ai shfaqi shpresën se të dyja vendet do të kapërcejnë me sukses situatën e tanishme shëndetësore dhe do t’i përkushtohen përmbushjes së planeve për të ardhmen si dhe zhvillimin e bashkëpunimit dypalësh, veçmas ekonomik, sepse ngec prapa marrëdhënieve të mira politike.

Vuçiç tha se Serbia falënderon Iranin, i cili miqësinë e tij e tregon me qëndrimin parimor për mosnjohjen e Kosovës si dhe mbështetjen e saj për këtë çështje, përskaj presioneve të mëdha.

Rohani tha se Irani do të respektojë integritetin dhe sovranitetin territorial të Serbisë dhe do të vazhdojë të mbështesë vendin në organizatat ndërkombëtare. Ai konfirmoi vendosmërinë e Iranit për të zhvilluar marrëdhënie gjithëpërfshirëse me Serbinë dhe falënderoi Vuçiç-in për angazhimin e tij në zhvillimin e bashkëpunimit dypalësh.

Presidenti i Serbisë shprehu ngushëllimet e tij për viktimat nga COVID-19 në Iran.

Të dy bashkëbiseduesit shfaqën shpresë se çrrënjosja e epidemisë COVID-19 së shpejti do të mundësojë kontakte të planifikuara më parë ndërshtetërore dhe shkëmbimin e vizitave. Rohani ftoi presidentin Vuçiç të vizitojë Iranin kur rrethanat e lejojnë atë, gjë që presidenti Vuçiç e pranoi me kënaqësi.

Vëllai i George Floydit bën thirrje për protesta paqësore

Terrence Floyd, në qendër, tek vendi ku humbi jetën vëllai i tij

Marrë nga Reuters

Një turmë e madhe njerëzish u mblodhën para dyqanit Cup Foods në Mineapolis për të nderuar afrikano-amerikanin George Floyd, të hënën. Familjarë dhe pjesëmarrës vendosën lule në vendin, ku George Floyd arrestua dhe më pas vdiq. Vëllai i tij, u bëri thirrje pjesëmarrësve për protesta paqësore, duke thënë se veprimet e dhunshme nuk do ta ringjallin George Floydin.

Turma të mëdha njerëzish krijuan një memorial me lule dhe disa prej tyre u lutën rrethi tij për të nderuar afrikano-amerikanin George Floyd, në vendin ku ai ndalua nga policia. Floyd vdiq ndërsa ishte nën arrest. Vëllai i tij, Terrence Floyd, në një fjalim para turmës së mbledhur të njerëzve, foli kundër dhunës dhe shkatërrimit.

Unë e kuptoj që ju të gjithë jeni të mërzitur, por dyshoj që jeni aq të mërzitur sa unë, ndoshta as gjysëm të mërzitur. Kështu që, nëse unë nuk fyejë njerëzit dhe nuk hedh në erë gjëra, nuk bëj rrëmujë në komunitetin tim, atëherë çfarë po bëni ju? Nuk po bëni asgjë. Këto gjëra nuk do të rikthejnë vëllain tim. Mund tju bëjnë të ndjeheni mirë për një moment, ashtu si pirja e alkoolit, por kur të zgjoheni ju do të pyesni veten se çfarë keni bërë”.

Zoti Floyd theksoi se ai dëshironte që njerëzit të arsimoheshin, të votonin dhe të mos shkatërronin komunitetet e tyre. “Ta bëjmë këtë në një mënyrë tjetër,” tha ai, para protestuesve të mbledhur.

“Të ndalojmë së menduari se zëri ynë nuk ka rëndësi, le të votojmë! Jo vetëm për presidentin, por në zgjedhjet paraprake, të votojmë në zgjedhjet e të gjitha niveleve. Të arsimojmë veten. Mos prisni që dikush tjetër t’u tregojë se kush janë kandidatët. Mësojeni vetë dhe vendosni se për cilin kandidat do të votoni. Dhe kështu do t’i godasim ata. Sepse ne jemi një grup i madh.”

Vdekja e afrikano-amerikanit George Floyd ishte e fundit në një seri incidentesh të ngjashme që nxitën zemërim dhe protesta kundër racizmit në mesin e forcave të zbatimit të ligjit. Incidenti rindezi zemërimin në vendin e ndarë nga pikëpamja politike dhe racore, të goditur rëndë nga pandemia e koronavirusit, që ka goditur më rëndë afrikano-amerikanët.

Shumë qytete të prekura nga trazirat sapo kanë rifilluar disa aktivitete normale ekonomike pas masave kufizuese mbi dy mujore për frenimin e përhapjes së Covid-19, që ka vrarë mbi 104,000 njerëz dhe ka lënë pa punë mbi 40 milion vetë. zëri i amerikës

Në Tropojë, ku takon perenditë e Eskilit dhe orët e shqiptarisë – Nga AZGAN HAKLAJ

Sofra ku gjen me bujari vetëm shqiptari.

 

Vite më parë isha i motivuar së tepërmi që vendlindjes time, Tropojës të mund t’i ledhatoja sadopak dhimbjen.
Ka qenë një dhimbje e madhe që, siç thotë populli, edhe hasmit nuk i urohet.
Por ja që vite me rradhë pushteti u bë hasëm e shkuar hasmit për Malësinë e Gjakovës.
Nuk është as rasti dhe as objekti i këtyre radhëve situata e Tropojës asokohe.
Tropoja, jo vetëm bijtë e saj, por edhe një mysafir të rastit i mban peng malli dhe kujtimi i gjatë nëse je larg saj.
Kjo më ngjet mua dhe besoj kujtdo, një vend që çdo pëllëmbë tokë e ka të njomur me gjak për liri, që bukën e kripën, zemrën e bujarinë e ruan me fanatizëm për mikun.
E pra, pikërisht këto treva si vendlindja ime, lakmohen aq shumë nga miku e nga hasmi, një lakmi që shpesh kërkon duele në histori dhe duelet kanë pasojat e tyre.
Gjithsesi askush s’mund ta mohojë se Zoti ka qenë bujar në fertilitetin e vlerave, në shumësinë e burrave e grave të shquar në çdo fushë e në çdo kohë.
Pikërisht në Tropojë, kur Ballkani nuk njihte as kanun e as ligj shtetëror, ndodhej “miniGjykata e Kasacionit Shqiptar”, ku gjykatësit zemërmëdhenj si Binak Alia ndante pleqninë dhe Shpend Zeqir Haklaj bënte pajtimin.


Në ato troje u rritën burra të shquar si Binak Alia, Mic Sokoli e Ali Ibra, Haxhi Zeka, Col Delia, Bajram Curri, Hasan Beg Prishtina e Tahir Sinani.
Do të duhej një libër më vete për politikanët e shquar, shkenctarët e shumtë, shkrimtarët dhe poetët e mëdhenj, diplomatët e veçantë, artistët e talentuar të skenës dhe ekranit, sportistët e spikatur, gjeneralët, biznesmenët e suksesshëm nga kjo trevë e shquar e Historisë Kombëtare.
Por unë penën po jua kaloj në pajtim historianëve, shkrimtarëve që me guxim të përshkruajnë bollekun historik të Tropojës.
Të shkruash për lavdinë e vendlindjes natyrisht merr sado pak nga lavdia e saj.
E pra nuk kisha si të mos intrigohesha e të mos përfshihesha i tëri dhe të vazhdoj të jem i përfshirë në ndjesinë e të kontribuarit, jo vetëm si njeri politik, si artist, por së pari si bimë humane e asaj toke.
Sëbashku me miqtë e mi vendosëm t’i rikthenim Tropojës kohën e kuvendeve historike, ku mblidhen nga të gjitha skajet krushqit e lirisë, krushqit e vlerave nacionale, të artit e të kulturës dhe Sofra Tropojane e ruajtur për bujtësit e shqiptarisë ku ulej kambëkryq Azem Bejta e Isa Boletini u shndërrua natyrshëm në Sofrën Dardane.
Kjo sofër, nga një projekt artistik këngësh e vallesh, vetvetiu kaloj në një tubim historik, ku bashkimi kombëtar nga një definicion i etershëm ideal përfundon në një realitet të materializuar.
Dikush mund të thotë se sofrër artistike është “Sofra Dardane”!
Po, po sofër arti, sofër buke e kripe është, por mbi të gjitha: Sofër e bashkimit, e bashkimit të shpirtrave të ndarë shqiptar.
Arti dhe kultura nuk mbajnë, mbartin e transmetojnë veç magjinë e dëfrimit, por më së shumti magjinë e integrimit njerëzor.
Edhe Aleksandri i Madh, edhe Pirro i Epirit, Gjergj Kastrioti, (Skënderbeu) dëshmohet se para betejave të mëdha ia merrnin këngës dhe valles.
Edhe legjenda e bujshme e Tropojës dhe shqiptarisë në këngë e valle është përjetësuar, mijëra vite përpara lindjes së Patër Engjëllit e të Gjon Buzukut.
Në sofër ngrënia dhe gostia janë të papërfillshme.
Në Tropojë historikisht nga sofra jonë është mbajt mend fjala e gjykimit të mënysë, e pra mënyja e Sofrës Dardane tashmë është formëzuar, ajo përbëhet nga dy nocione, bashkim, integrim.
Vendet në Sofrën Dardane zihen me vlera dhe vendi i vlerave nuk ngelet kurrë pa Zot.
Në Malësinë e mirë më zor’ rriten lisat e gjatë se sa burrat me zë.
Vetëm datën e ditën e organizimit të kësaj Sofre e kemi patur veshtirë për ta caktuar, se nuk ka datë e ditë të pa shënuar në vendlindjen time, por vendosëm ta shtrojmë në qershor, se pikërisht atëherë:
Valbona e qartëson blunë e veçantë të burimit të saj.
Në qershor tek burimi i saj bashkëjetojnë të katër stinët.
Atëherë zogjtë e malit e ndalojnë përkohësisht korin e këngës.
Zanat dhe shtojzovallet dalin për të kujtuar Ajkunën që vajtonte Omerin.
Lulëkuqja e Gjakovës çel mbi gjakun e Luanit, të Shkëlzenit e Tahir Sinanit.
Luleshqerrat çelin në lëndinën e Koshares mbi gjakun e Agim Ramadanit, të Sali Çekajt, Abaz Thaçit e Mujdin Aliut.
Qershori është kujtesa historike e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit e udhëhequr nga Iljaz Pashë Dibra, Imer Prizreni, Avdyl Frashëri e Sylejman Vokshi, ku Tropoja ka kontribut të shquar me Ali Ibrën, Col Delin, Mic Sokolin, Zmajl Hysenin e Shpend Zeqir Haklajn.


Në qershor, 110-të vjet më parë, Tropoja u ndesh me hordhitë osmane pas kryengritjeve shqiptare që shpërthyen në Kosovë, në zonën e Karadakut, të udhëhequr nga Idriz Seferi, në zonën e Mitrovicës, të udhëhequr nga Isa Boletini, e pas luftërave të ashpra turqit kaluan në Qafë të Morinës, por u ndeshën në rezistencën e bajraqeve të Malësisë të Gjakovës, të udhëhequr nga Adullah Hoxha, Shaban Binaku, Zeqir Halili, Arif Delia, Shpend Zeqir Haklaj me të vëllanë, Groshin e të bijtë, Halil e Zenel Brahimi, Prel Tuli e djelmnisë së Dukagjinit të udhëhequr nga Mehmet Shpend e Marash Delia..
Kjo kryengritje ishte revolucioni i parë i shqiptarëve kundër xhonturqëve, i cili u pasua nga kryengritja e Malësisë madhe, e cila ishte prologu i shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë.
Qershori i vitit 1999-të është agimi i lirisë Dardane, çlirimi i Kosovës martire nga hordhitë serbe.
Tropoja ka kontribut të jashtëzakoshëm për realizimin e ëndrrës shekullore për çlirimin kombëtar.
Çdo vit në këtë sofër, në preher të alpeve, aty ku bashkohet Drini me Valbonën, rrezë Shkelzenit madhështor, qendrës së Shqipërisë Etnike, vijnë jo vetëm ata që janë rritur në Tropojë, por nga çdo skaj e nga çdo anë, nga mbarë hapsira etnike shqiptare.
Ky referendum artistiko-qytetar, ku marrin pjesë mbi njëmijë artistë nga i gjithë Kombi Shqiptar dhe mijëra qytetarë nga Tropoja, Qarku i Kukesit, Rrafshi i Dukagjinit e më gjerë e shndërrojnë qytetin e bacë Bajramit për tre ditë në kryeqytet të kulturës kombëtare.
Kjo sofër shtrohet çdo vit me dt 10-11-12 qershor në stadiumin e lojrave me dorë në qytetin e Bajram Currit.
Aty gjen me bujari vetëm Shqiptari.
Aty gjen’ fjalën e urtë, hyjnore të orëve të shqiptarisë, Dervish Luzhës “Nderi i Kombit”, të Rexhep Belit, “Nderi i Kombit”.
Aty ku takohen Drini me Valbonën takohesh me perënditë e Eskilit.
Natyrisht që këtë vit për shkak të pandemisë së shkaktuar nga covidi 19-të, ky festival kombëtar, kjo pikëpjekje e shpirtit të Kombit do të shtyhet për një moment tjetër.

Për Kosovën shtet ligjor dhe demokratik! – Nga Florim Zeqa

 

Duke qenë se isha ndër ata që i kam dhënë mbështetje koalicionit qeverisës LVV-LDK, prishjen e këtij koalicioni e kam përjetuar keq si shtetas i Republikës së Kosovës.

Për të mos përseritur vërejtjet dhe kritikat e mia për dy ish partnerët qeverisës (LVV-LDK), se kush ishte më pak dhe kush tjetër më shumë fajtor për prishjen e koalicionit, momenti i shkarkimit të ‘Qeverisë Kurti’ me 25 mars 2020 ishte momenti më i rëndë i dëshprimit dhe thyerjes shpirtërore të qytetarëve të vendit në këto 20 vjetët e fundit.

Mbështetjen që i kam dhënë ditëve të fundit vendimeve të Gjykatës Kushtetuese, nuk ka qenë mbështetje për asnjë subjekt apo liderë partiak, sikurse nuk ka qenë kundërshtim për liderin apo subjektin tjetër politik.
Interpretimet e mia analitike i kam bazuar në lexueshmërinë e thellë dhe me kujdes të neneve të Kushtetutës së Republikës së Kosovës dhe realitetit të krijuar në Kuvendin e Republikës së Kosovës pas shkarkimit të ‘Qeverisë Kurti’.

Më saktësisht, jam bazuar në Nenin 82, ku thuhet se Kuvendi “Mund” (e jo “Duhet”) të shpërndahet në rast të votbesimit të qeverisë (Neni 82, pika 2).

Lexo të plotë nenin 82:

Neni 82 [Shpërndarja e Kuvendit]

1. Kuvendi shpërndahet në këto raste:

(1) nëse brenda afatit prej gjashtëdhjetë (60) ditësh nga dita e caktimit të mandatarit nga Presidenti i Republikës së Kosovës, nuk mund të formohet Qeveria;
(2) nëse për shpërndarjen e Kuvendit votojnë dy të tretat (2/3) e të gjithë deputetëve, shpërndarja bëhet me dekret të Presidentit të Republikës së Kosovës;
(3) nëse brenda afatit prej gjashtëdhjetë (60) ditësh nga dita e fillimit të procedurës së gjedhjes, nuk zgjedhet Presidenti i Republikës së Kosovës.

2. Kuvendi mund të shpërndahet nga Presidenti i Republikës së Kosovës, pas votimit të suksesshëm të mosbesimit të Qeverisë (përfundon sqarimi).

Nga kjo shihet qartë, se Neni 82.1 i Kushtetutës e përcakton qartë kur Kuvendi duhet të shpërndahet domosdoshmërisht e kur jo.
Edhe në aktvendimin e Gjykatës Kushtetuese të vitit 2014, thuhet qartë se, nëse partia e parë dështon në Kuvend të bëj Qeverinë ose heqë dorë, mund t’i jepet e drejta partisë së dytë.
Sa për sqarim të njëjtat praktika janë të aplikueshme edhe në të gjitha vendet që janë pjesë e Forumit të Venecias.

Pra, publikimi nga ana e Gjykatës Kushtetuese e aktgjykimit të plotë për dekretin e Presidentit rreth mandatarit për formimin e Qeverisë, konfirmon vërtetësinë e analizave të mia të paanshme rreth çështjes në fjalë.

Probelemi qendron në faktin Nenet e Kushtetetutës në disa raste janë pasqaruara mjaftueshëm për të gjitha nivelet e shoqërisë dhe se vendimet e niveleve të larta siq është Gjykata Kushtetuese nuk janë aq të thjeshta sa të kuptohen aq lehtë nga të gjitha shtresat e popullsisë.
Problemi nuk qëndron këtu, por tek liderët partiak që i (keq) interpretojnë Nenet e Kushtetutës tek elektorati i tyre partiak sipas shijeve dhe orekseve ditore politike.

Mos shfrytëzimi i së drejtës së partisë fituese të zgjedhjeve (LVV-së) për të caktuar mandatarin pas mocionit të votbesimit në Kuvend, është çështje që duhet rregulluar me ligj në të ardhmen, duke përcaktuar qartë edhe afatet kohore.

Vakumet ligjore që ndodhen në bazamentin juridik (Kushtetutë), janë çështje tjetër me të cilën duhet të merren me urgjencë ekspertët ligjor dhe ligjëvënësit e kësaj legjislature, me amandamentimin dhe plotësimin e neneve të kushtetutës, në mënyrë që të mos na përseriten të njëjtat paqartësi ligjore dhe konteste gjyqësore të llojit të njëjtë.

Çështje tjetër më të cilën duhet të mirret me urgjencë kjo Legjislaturë e Kuvendit, është ndryshimi i ligjit zgjedhor dhe nxjerrja e një ligji të veçantë të kushtetutës për zgjedhjen e drejtëpërdrejt të presidentit nga populli, i cili do të pamundësonte futjen në pazar të postit të presidentit gjatë marrëveshjeve për koalicion të ri mes subjekteve politike.

Ligji për zgjedhjen e presidentit drejtëpërdrejtë nga populli, do të bënte që muaji Maj i vitit të ardhshëm ta gjejë Kosovën me një president të ri të votuar nga populli, e jo të kontrabanduar si më parë.

Sikurse deri më tani, edhe në të ardhmen do të angazhohem për ndryshime substanciale pozitive, që Kosova të bëhet në kuptimin e plotë të fjalës shtet ligjor dhe demokratik.

Kush po e shpartallon LDK-në? – Nga Fahri Mahalla

Fahri Mahalla është njëri prej aktivistëve më të devotshëm të LDK-së në Zvicër. Shkrimi i tij pasqyron me argumente shkaqet e rrëknimit të LDK-së dhe rollin destruktiv të Isa Mustafës

Këta që e kanë vorros dhe po vazhdojn me vorros kontributin e veprimtarve të LDK-së, dikur ishin jashtë LDK-së, këta tani janë në pozita të larta udhëheqëse në LDK. Këta dikurë ushqeheshin nga kontributi i veprimtarve të LDK-së, këta kanë punue dhe tani po punojnë me vorros kontributin e veprimtarëve të LDK-së, mbi të gjitha po punojnë me përqa LDK-në, e pastaj për ta ndar, këtyre duhet të ju thuhet stop bollma. Mbrenda LDK-së mendimi ndryshe gjithëher  ishte prezent dhe duhet të jetë prezent, jemi njerz nuk jemi rrobota, se cili ka të drejt të shpreh mendimin ndryshe. TË BASHKUAR DHE DUKE RRESPEKTUE NJËRI TJETRI MBRENDA PËR MBRENDA LDK-së, do të arrijmë me rikthye forcën dhe rrespektin e LDK-së, kjo arrihet me gjeneratat të reja, të dëshmuara me pun konkrete. Dr.Ibrahim Rugova ishte shembull për tolerancë dhe rrespektë dhe për bashkëpunim me të tjerët. Kjo është fryma RUGOVIANE. Tolerancë mbrenda për mbrenda LDK-së, tolerancë dhe bashkëpunim me subjektet politike shqiptare kudo që ndodhen. Ibrahim Rugova thoshte subjektet politike shqiptare nuk janë armiq, ata janë rivaal tanët politik, armiku ynë i përbashkët është ai që pretendon të hyjë me forcë brenda kufijve të Kosovës… Vetëm të bashkuar do t’ia dalim ta mbrojmë KOSOVËN, në të gjitha nivelet.

Kosova mbijetoi nën okupimin serb, fal popullit liridashës dhe veprimtarëve të LDK-së, përfshi këtu edhe veprimtarët e LDK-së në Diasporë. Falë vullnetit të fortë arritëm  të mbijetojmë dhe të çlirohemi nga okupatori serb. Kosova funksionoi si shtet falë LDK-së, në krye me Dr.Ibrahim Rugovën, falë bashkëpunëtorëve të tij që ishin të pregaditur mirë në të gjitha nivelet, siq ishte Fehmi Agani, Mark Krasniqi dhe qindra intelektualë te tjerë, që u kyqën tër ta dhënë kontributin e tyre.

Veprimtarët e LDK-së në diasporë e themeluan fondin shtetëror të Republikës së Kosovës, i quajtur Fondi i 3%-shit. Në dhjetor të vitit 1991 LDK-ja të gjitha mjetet që i kishte në konton e saj, i derdhi në fondin shtetëror të Republikës së Kosovës, i cili udhëhiqej nga qeveria gjegjësisht ministri i financave Isa Mustafa. Me kohën Bukoshi dhe Mustafa u bënë zotër të Fondit, këta dy kanë bërë qka kanë dashtë me Fondin, këta i ndalën financimin kryetarit të Kosovës Ibrahim Rugova dhe e penguan atë që të lëviz jashtë Kosovës, për të lobuar për lirinë e Kosovës, këta të dy e lanë Ibrahim Rugovën rrugëve të Evropës.

Ibrahim Rugova ishte nisur për në Gjermani me stafin e tij për të lobue për Kosovën, kishin mbet pa financa (pa para) në Gjermani. Ata i  kërkuan para këtyre dy bosave të fondit, këta i thanë po nji shum minimale prej 10,000 DM dhe e kan detyrue Presidentin Rugova me shkue në POSTE me nënshkrue për t’i marrë 10,000 DM. Ka mujt me shkue dikush tjetër nga delegacioni me i marrë ato para, por  qëllimi ishte me i tregue Rugoves se na jemi ata që komandojmë me Fondin.

Për këtë rast isha i njoftuar më parë, pastaj këtë e vërtetova në Cran Montana në Zvicër, duke biseduar me Adnan Merovcin, dhe ky ma konfirmoi këtë.

Qysh atëherë i thashë Adnanit se nëse merret iniciativa për t’i shkarkue këta dy bosa të fondit, do ta keni përkrahjen e veprimtarve të fondit, sepse të gjithë janë të LDK-së, ai tha ka pasë nji propozim të tillë, por përgjigjja e Presidentit Ibrahim Rugovës ishte kjo: Edhe nëse vuajmë si gjarpëri nën gurë kurrë nuk do ta shkarkoj qeverinë e par të Republikës së Kosovës…

Këta dy bosat edhe disa të tjerë i injoruan totalisht veprimtarët e LDK-së i  injoruan edhe veprimtarët e Fondit shtetror të 3%-shit. Po e ceki një rast. Organizonim tubime me bashkatëdhetar rregullisht për të mirën e fondit dhe të Kosovës, me qëllim që fondit të ketë sa ma shum mjete, sidomos kurë filloi lufta në Drenicë. Asokohe u shpall aksioni “Ndihmë për Drenicën“. Më vonë filluam edhe aksionin “Gjithçka për Pavarsinë e Kosovës“, për ta financue luftën e Ushtrisë çlirimtare të Kosovës

Tubimin e parë e mbajtëm në Friburg të Zvicrës, salla ishte shumë e madhe por nuk i zuri bashkatdhetarët, dhe na u deshtë t’i mbajmë dy tubime njërin mbas tjetrit, në tubim ishin edhe bosat e Fondit shtetëror… Mirpo në tubim ishin infiltrue disa antar të LPK-së që u përpoqën të na e prishin tubimin, por nuk i ia dolën. Thjeshtë ishte e pamundur, sepse ishim të organizuar mirë dhe të motivuar shumë për ta ndihmuar vendin. Mbasi i purfunduam të dy tubimet, Bujar Bukoshi mbrenda për mbrenda objektit, ku ishte salla, në restorant ishte ulur në një tavolinë dhe po bisedonte me disa udhëheqës të LPK-së, me ata që antarët e tyre tentuan të na e prishin tubimin. Kjo ishte një befasi, për ne veprimtarët e Fondit të  3%. Bujar Bukoshi  në vend se të ulej me ne veprimtarët e Fondit, ai ulej me ata që tentuan të na e prishin tubimin, të gjithë u befasuam me këtë gjest.

Fondi i 3% ishte fond shtetëror të Republikës së Kosovës, në këtë Fond paguanin rregullisht shqiptarët e ndërgjegjëshëm, e paguanin me kënaqësi, sepse investonin për shtetin e tyre. Ata paguanin me vetëdëshirë, se pse ne veprimtarët e Fondit nuk kishim mekanizëm për t’i detyruar ata të paguajnë, se pse ne ishim në  shtet të huaj, dhe duhej t’i rrespektonim ligjet e shtetit ku jetonim.

Në fillim ne, organet udhëheqëse të Fondit të 3%-shit në Zvicër, merrnim nga ministria e financave raportin se kush e ka pague 3%, mbasi që i kishim emrat e bashkatdhetarve dhe adresat, kështu që e dinim se kush ka pague edhe kush nuk e kishte përmbushur detyrimin kushtetues.

Veprimtarët e Fondit vepronin në baza vullnetare. Ata pasi mbaronin punën e përditshme, nga e cila jetonin. dhe i mbanin familjet në Zvicër e në Kosovë, në mbrëmje shkonin për t’i vizituar bashkatdhetarët në banesat e tyre, për t’i bindur ata që ta paguajnë 3%-shin, dhe që t’i mbështesin akcionet specifike, për ta financuar shtetin e Kosovës që ishte nën okupimin serb, dhe për ta financuar Ushtrin Clirimtare të Kosovës.

Të hyrat e fondit nuk i bënim publike, për arsye që dihen. Siç e thash, në fillim, Ministria e financave na e dërgonte raportin rregullisht, dikur herë e dergonte herë se dërgonte, dikur e ndërpreu këtë praktikë…

Mjetet e grumbulluara nga akcioni ndihmat për Drenicën, janë Paguar në konton e Fondit shtetror të 3%, duke shënuar në çeçe “Ndihma për Drenicën“, u mblodhën afër 10’000’000 FRCH. Shtrohet pyetja a kanë shkue ato para në Drenicë? mendoj se për këtë duhet të përgjigjen Bujar Bukoshi  dhe Isa Mustafa.

Për aksionin “Gjithçka për Pavarsinë e Kosovës“, më emruan mua Kryetar në nivel të Zvicrës, ndërsa nënkryetarë Arif Baftiun dhe Tomë Berishën. Gani Hoxha kryetar i Fondit të 3%  ishte krah për krah me ne. Veprimtarët e fondit ishin të kyçur në të gjitha nivelet lokale dhe kantonale. Strukturat e fondit të 3%, ishin kryesisht anëtarë të LDK-së, mbi 1500 veprimtarë të angazhuar natë e ditë. Me ne ishin edhe anëtarët e partisë Demokristiane që udhëhiqej nga Akademiku i ndjerë Mark Krasniqi.

Aksionin Gjithçka për Pavarësinë e Kosovës, e ndërmorëm për ta financuar Ushtrinë Clirimtare të Kosovës, për ta çliruar Kosovën nga okupatori serb. Aksioni shkonte shum mirë; për dy muaj në nivel të Zvicrës u grumbulluan 24’014’500 franga zvicëranë. Bashkatdhetarët që i kanë dhënë parat i kanë marrë Bonat përkatës. Në fillim parat i dërgonim në Dardania Bank në Tiranë përmes Bankës UBS, edhe përmes bankave tjera të Zvicërres. Por me të kuptuar shteti serb se paratë po shkojnë në bankën Dardania në Tiranë përmes bankave Zvicërane, ushtroi presion mbi institucionet e Zvicrës, që të ndërpritet dërgesa e parave përmes bankave. Ndalesa na shkaktoi probleme serioze, sepse u detyruam që parat t’i dërgojmë në Dardania Bank, përmes veprimtarëve të Fondit. Ata shkonin me aeroplan në Tiranë dhe i dërzonin parat në Bankën Dardania.

Kjo ishte një punë me rrezik për njerëzit që merrnin përgjegjësinë të kenë më vete me qindra mijëra franga. Ata mund të sulmoheshin nga typa të ndryshëm për t’ua marrë të hollat… Ata detyroheshin që të hollat t’i mbajnë edhe në friz, nga droja se mund t’u digjej banesa e me të edhe paratë e njerëzve që përpiqeshin me zemër ta ndihmojnë shtetndërtimin e Kosovës. Të gjithë bashkë, veprimtarët e Fondit dhe donatorët e shumtë meritojnë respekt të posaçëm për mundin dhe sakrificat e tyre.

Me të përfunduar Aksioni, ne, Komisioni i Zvicrës jemi takuar me Komisionin shtetëror të qeverisë së Republikës së Kosovës. E kemi bërë bilancin dhe e kemi nënshkruar Raportin. çdo gjë përputhej. Bonat e mbetur i asgjësuam, i dogjëm.

II

RAPORTI PËFUNDIMTAR I FONDIT TË 3% DHE I DY AKSIONEVE TE PERGJITHSHME NUK PERPUTHET ME FAKTET QE I DIME TE GJITHE

Mbasi që përfundoi akcioni, Gjithqka për Pavarsis e Kosovës, nji rast u takuam me Isa Mustafën po bisedojmë, rreth akcionit po i them se akcioni Gjithqka për Pavarsin e Kosovës shkoji mirë, u grumbulluan 24milan e 14mijë e 500franga Zvicrrane, Isa Mustafa më thotë: “Neve një shtet i vetëm na i ka dhënë aq të holla sa keni mbledhur ju në Zvicër…”

Kur e kam lexuar Raportin përfundimtar që Isa Mustafa e ka dhënë para Kuvendit, në fund të vitit 2000, u befasova se si është e mundur që një shumë aq kolosale të mos figurojë aty… Nëse nuk duhet me u ditë emrat e atyre shteteve, le të formohet një komision shtetëror, që te dihen shumat që na janë dhënë por edhe të dihet se ku janë shpenzue ato para. Mundë të ketë edhe firma të mëdha që kanë dhënë para, e që nuk janë të deklaruar për arsye të ndryshme, edhe këto firma le të mbeten sekrete, por shuma e parave duhet të dihet.

Konsideroj se me këtë çështje do të duhej të merrej kaherë Prokuroria por jo vetëm me Fondin e 3% por edhe me Fondin Vendlindja Thërret, sepse edhe ata kanë grumbullue para për Kosovën, të zbulohen të gjithë ata që kanë mbledhë para për Kosovën, sepse i bëhet nder çdonjërit që i kanë dhënë paratë dhe të dihet kontributi i tyre…

Një kopje të Raportit përfundimtar të të hyrave dhe të daljeve, të Fondin të 3%, e kam edhe unë, dhe më sa kuptoj, raporti është shumë i paqartë dhe ka pshjellime, që as dreqi nuk mundet mi i ra në fije. Këtë Raport mund ta analizojë saktësisht vetëm një komision i përbërë prej  ekspertësh të financave. Më sa di, pas Luftës ishte themeluar një komisioni në Kosovë dhe pasi e ka shqyrtue Raportin, thuhet se nuk e kanë pranuar, sepse si i tillë është i pa pranushëm.

Para shumë vitesh publikisht e kam kontestuar këtë raport në gazetën Bota Sot. Ishste koha kur Bujar Bukoshi në një polemikë me disa persona deklaroi se “…çështja e Fondit të 3%-shit është kapitull i mbyllur“.

Në atë reagim publik unë pata kërkuar këtë që kërkoi edhe sot, ashtu si edhe shumë bashkatdhetarë e kontribues të Fondit: Bujar Bukoshji e Isa Mustafa, duhet të tregojnë saktësisht se ku dhe si i kanë shpenzuar parat e Fondit të 3%, ndihmat që janë dhënë për Drenicën si mjetet e grumbulluara gjatë aksionit “Gjithçka për Pavarësinë e Kosovës“. Pra duhet të sqarojnë me emër dhe mbiemër se kujt dhe sa i kanë dhënë të holla, ndërsa ata që i kanë marrë duhet të japin raport se ku i kanë shpenzuar ato.

Paratë e Aksionit “Gjithçka për Pavarësinë e Kosovës“, janë derdhur në Dardania bank në Tiranë. Krejt dokumentacionin për e kam të plotë. Shumat veç e veç janë të shënuara për secilin kanton, në nivel të Zvicrës. Për çdo kanton veç e veç ekzistojnë raportet e nënshkruara nga të dy komisionet, nga ai në nivel të Zvicrës dhe nga ai në nivel kantoni.

Siç e thash në pjesën e parë të këtij shkrimi në fund të Aksionit, Komisioni i Qeverisë dhe Komisioni në nivel të zvicrës e kanë bërë barazimin dhe e kanë nënshkruar Raportin.

Ndërkaq në Raportin Përfundimtar (1991 – shtator 1999) të Isa Mustafës të janarit të vitit 2000, për Fondin e 3% dhe të dy akcioneve të lartëpërmendura nuk ka të dhëna me fakte, veçse një përshkrim formal se X apo Y Zonës së luftës i janë dhënë kaq qindra mijëra apo aq miliona marka gjermane.

Pra mungon ajo që është esenciale për një Raport serioz kujt dhe sa të holla i janë dhënë. Që të dihet se çka ndodhur dhe si janë shpenzuar ato të holla.

Prandaj në mungesë të këtyre saktësimeve është e domosdoshme që Prokuroria të merret me këto punë dhe t’i gjejë shkaqet pse Isa Mustafa po e fshehë të vërtetën? A është i kërcënuar apo çka është në pyetje.

Ne, veprimtarët Fondit të 3% ishim logjistika e luftës, ne i dërguan me dhjetra Kamionë ushtarakë, dërguan me dhjetra Picgauera, nga Zvicrra, i dërgum të mbushur  me ndihma, paisje ushtarake dhe armatim të përziera me ndihma, dërguam barna, dërguam aparate mjeksore, dërguam veshmbathje ushtarake, këpucë ushtarake të llojeve të ndryshme, gjithë herë duke i përzier me ndihma. Kamionat i kanë vozitur veprimtarët e LDK-së nga Lozana e  Zvicrës, përmes Italisë  deri Shqipëri e pastaj deri në frontin e Luftës. Dëshmi janë fotot sepse ato flasin më shumë se 1000 fjalë. Në foto shihen kamionat ushtarak të radhitur duke shkuar për në Shqipëri, kjo është vetëm një turrë e dërguar, ka edhe shumë e shumë kamion të tjerë që janë dërguar nga Zvicrra.

Një dëshmi e thjeshtë e vozitëve të këtyre kamionëve të luftës do të tregonte se çka kanë përjetuar ata njerëz në përpjekjet e tyre të sinçerta për ta ndihmuar Luftën

Mbasi që përfundoi lufta, subjektet politike filluan me përpilimin e listave për veteranë, secila parti politike aplikonte për veprimtarët e vetë, aplikonin simbas kategorive, në radhë të parë gjithëherë janë Dëshmorët e Kombit ata që kishin dhan jetën në frontin e luftës, Invalidët t luftës, Logjistika e kështu me radhë.

Në këtë funksion, ne veprimtarët e Fondit të 3%-shit, kryesia qendrore në nivel të Zvicrës u takuam dhe vendosëm të aplikojmë si pjesë e logjistikës, që financoi Ushtrinë Clirimtare të Kosovës, sepse e kishim kryer detyrën dhe e meritonim.

Në bëmë një listë dhe përfshimë veprimtarët e të gjitha kantoneve dhe u përpoqëm që numri të mos jetë i madh ani se ata që ishin të përshirë në këto struktura ishte mbi 1500 veta. Ne nuk mendonim në të ardhura etj. Thjeshtë mendonim se do të mjaftonte nga një Mirënjohje, në shenjë respekti për kontributin e dhënë për dhjetë vjet rresht, në funksion të çlirimit të Kosovës.

Gani Hoxha e mori përsipër të bisedonte me Isa Mustafën, pasi që kishin biseduar edhe më parë për këtë çështje. Madje vetë Isa i kishte thën për ti dërgu emrat e VEPRIMTARVE të Tondit të 3%-shit. Po e përsëris ne nuk kërkonim status veteranësh por si pjesë e logjistikës dhe si financues të luftës për liri.

Ne emrat i dërguam por përgjigje nuk morëm asnjëherë, sigurisht ajo listë me emra të veprimtarëve të devotshëm ka përfundue në koshin e plehërave. A nuk është kjo vorrosje e kontributit të  veprimtarëve të LDK-së? Isa Mustafa me shokë në këtë mënyrë e ka vorrosë edhe kontributin madhor të Lidhjes Demokratike të Kosovës. Ne veprimtarët e Fondit të 3%-shit, ishim anëtarë dhe udhëheqës të LDK-së në të gjitha nivelet e saj në Zvicër. Ne kurrë nuk kemi menduar me aplikue për me marrë rroga si veteranë. Për neve do të mjaftonte një Mirënjohje, për të gjithë veprimtarët e Fondit të 3%-shit. Një mirënjohje që nuk do të kushtonte më shumë se një euro!

(Shihni në vijim faksimilin e pagesave që i janë bërë UçK-së me të hollat e Fondit të Republikës së Kosovës)

Isa Mustafa dhe stafi i tij duhet  të tregojë publikisht pse e vorrosi kontributin e veprimtarëve të Fondit të 3%-shit, sepse nga ky fond ka mbijetuar arsimi shqip në Kosovë, janë vënë themelet e shtetit të Kosovës, është financuar gjithë aktiviteti diplomatik dhe informues i Kosovës në kohët më të vështira, është financuar lufta çlirimtare… Nga të ardhurat e këtij Fondi ka jetuar edhe vetë ai, Isa Mustafa dhe familja e tij.

Mohimi i gjithë atij aktiviteti jetik për Kosovën dhe lirinë e saj nuk bëhet pa një qëllim, pa një prapaskenë politike. Si është e mundur që një mohues i aktivitetit kombëtar e shtetformues të LDK-së me emrin Isa Mustafa sot të gjindet në ballë të saj?

Shtrohet pytje vallë a s’ka LDK-ja kuadra me zavendësue këtë njeri? Unë besoj se ka shumë, është një gjeneratë e re grash dhe burrash shumë më të përgatitur dhe shumë ma vullnetmirë se Isa Mustafa për ta udhëhequr e LDK-së dhe për ta nxjerrë vendin nga këneta ku e ka hedhur Kosovën Hashim Thaçi me ndihmën e atyre që e kanë uzurpu LDK-në.

Atë që e bënte dikur bashkë me Bujar Bukoshin, tani Isa Mustafa po e vazhdon me disa politikanë pa kurriz e primitivë. Isa Mustafa e ka për detyrë t’u tregojë qytetarëve të Kosovës se ku përfundoi dokumentacioni i qeverisë së Kosovës në ekzil, sidomos dokumentacioni i Fondit të 3%-shit. Qeveria e Kosovës ishte e vendosur në një shtëpi në Bon, aty kishte kushtet për punë normale. Si është e mundur që gjithë ai dokumentacion të humbë pa shenjë e pa nishan? Mos është bërë qëllimisht për t’u fshehur gjurmët…?

Unë çuditem se si është e mundur që Isa Mustafa të thirret sot në Ibrahim Rugovën, kur të gjithë e dimë se ky dhe Bukoshi ia ndalën financimin e aktiviteteve të tij për ndërtimin e shtetit të Kosovës?

Ibrahim Rugova nuk ishste një njeri hakmarrës, por Burrë Shteti, i cili përpiqej t’i bëjë bllok shqiptarët kundër Serbisë. Pavarësisht se çka mendon njëri ose tjetri. Ai na mësoi të identidikohemi si shqiptarë dhe te gjejmë te njëri tjetri atë që na bashkon e jo ato që na ndajnë.

Dr.Ibrahim Rugova e përfundoi karrierën e tijë me nder, si njeri me virtyte të  larta njerzore, si politikan na krijoi e na la miq shpëtimtar, si SHBA-të që na ndihmuan t’i shpëtojmë gjenocidit serb.

Ndërsa sot LDK-ja e Ibrahim Rugovës është e përçarë si mos ma keq, Isa Mustafa e ka kthyer partinë më të madhe që kanë pasur shqiptarët ndonjëherë në një instrument të Hashim Thaçit. Është koha e fundit që veprimztarët e shumtë të LDK-së të ngrenë zërin e tyre dh t’i thonë këtij bukshkelësi dhe hipokritëve që e rrethojnë se LDK nuk është çylym për t’i mbuluar krimet e Hashim Thaçit, e as për patericë për ta mbajtur atë në pushtet.

Lozanë, 24 maj 2020

*Gjithëmonë me LDK-në

Kryetar i këshillit nisëmëtar për themelimin e nëndegës së LDK-së në Lozanë. Kryetar i nëndegës së Lozanës.

Nënkryetar i kryesis qendrore për fondin e 3% në nivel të Zvicrrë.

Kordinator në disa kantone i fondin të 3%.

Kryetar i emëruar për ta udhëhequr Akcionin Gjithçka për Pavarsin e Kosovës.

Bashkë themilus, kordinator i Shoqatës Kulturore Sportive Dardania në Lozanë.

Themelus i klubit të karates Dardani në Lozanë.

Bashkëthemelus i Shoqatës Humanitare Ferizaji me seli në Lozanë.

O’Brien, policët të kishin shpëtuar jetën e afrikano-amerikanit

Ken Bredemeier

Këshilltari amerikan për Sigurinë Kombëtare, Robert O’Brien, tha të dielën se ndjehej “absolutisht i revoltuar” që tre policë në Minneapolis, Minesota, qëndronin pranë dhe vështronin pa ndërhyrë javën e kaluar, ndërsa një polic tjetër mbante të mbërthyer në tokë me gjurin në qafë një afrikano-amerikan, ndërsa ai përgjërohej se nuk mund të merrte frymë.

George Floyd, një 46-vjeçar afrikano-amerikan, të cilin e prangosën dhe e shtrinë në rrugë pasi u dyshua se përdori një kartmonedhë të falsifikuar 20 dollarëshe, vdiq gjatë incidentit të hënën e kaluar. Derek Chauvin, polici i bardhë që e mbajti atë në tokë për disa minuta, u akuzua të premten për vrasje të shkallës së tretë.

Videoja e incidentit u transmetua gjerësisht në mediat sociale dhe edicionet e lajmeve, duke shkaktuar pesë ditë protesta në dhjetëra qytete në Shtetet e Bashkuara. Demonstratat shpesh kanë shpërthyer në kaos, me protestuesit që u vunë zjarrin makinave të policisë dhe ndërtesave ndërsa përplaseshin me forcat e policisë. Grabitësit kanë shkatërruar dyqanet dhe kanë marrë produktet e shtrenjta të konsumit.

Derek Chauvin

Derek Chauvin

Oficeri Chauvin dhe tre kolegët e tij të policisë në vendngjarje u shkarkuan të gjithë nga forca e policisë së qytetit. Tre policët që vështronin gjatë incidentin, janë vendosur nën hetim, por ndaj tyre nuk është ngritur asnjë akuzë.

“Çfarë po mendonin?”, pyeti Këshilltari i Sigurisë Kombëtare gjatë emisionit “This week” të kanalit ABC News. O’Brien tha se ai nuk i paragjykon tre ish-policët, por tha se, “Nuk mund ta imagjinoj që ata të mos akuzohen”.

Zoti O’Brien tha se qeveria amerikane mban zi për vdekjen e Floyd-it dhe lutet për familjen Floyd.

“Kjo nuk duhet të kishte ndodhur kurrë në Amerikë,” tha ai.

Në një intervistë për kanalin CNN, O’Brien pyeti pse Chauvin, të cilin e quajti një “polic të përlyer”, ishte ende pjesë e forcës së policisë në Minneapolis në momentin e këtij incidenti, ndërkohë që ishin ngritur ankesa të shumta kundër tij vitet e fundit.

“Ne e duam zbatimin e ligjit në Shtetet e Bashkuara”, tha O’Brien. Ai hodhi poshtë sugjerimin se ekziston racizëm në sistemin e forcave të policisë amerikane, ndërsa pranoi se “ka disa policë të këqij që duhet të hiqen. Kemi disa mollë të prishura që i japin zbatimit të ligjit një emër të keq. Unë mendoj se ata janë pakica”.

Një makinë policie duke u djegur në Atlanta

Një makinë policie duke u djegur në Atlanta

Disa nga zyrtarët kanë fajësuar provokatorë nga ekstremi i majtë dhe i djathtë për dhunën në disa qytete, e paparë në vend që mbase nga ditët e protestave të zgjatura kundër përfshirjes së Shteteve të Bashkuara në Luftën e Vietnamit në vitet 1960.

Zoti O’Brien i tha kanalit ABC se “Do t’i mbajmë sytë hapur ndaj kujtdo”, por fajësoi për dhunën grupin e majtë radikal Antifa.

“Është Antifa. Janë duke vepruar në disa shtete” për të nxitur dhunën ndaj policisë dhe shkatërrimin e pronës, tha ai.

“Kjo duhet të ndalet”, tha ai. “Kjo dhunë e Antifas duhet të ndalet”.

Një ndër udhëheqësit kryesorë demokratë, Kryetarja e Dhomës së Përfaqësuesve Nancy Pelosi, tha se e kanë informuar që 80% e të arrestuarve në protestat në Minneapolis nuk ishin banorë vendas, por të ardhur nga vende të tjera jashtë shtetit Minnesota, i ndodhur në mes-perëndimin amerikan.

Në qytetin pranë, të quajtur Saint Paul, kryebashkiaku Melvin Carter i tha kanalit CNN se u bë e qartë se disa njerëz që shkaktonin trazira dhe plaçkitje në qytetin e tij “nuk udhëhiqeshin nga dashuria për komunitetin tonë”.

Zoti O’Brien i tha kanalit CNN se, “Kush e di se nga vijnë”, por u zotua se, “Do t’i shkojmë deri në fund”.

Kryetarja e bashkisë së Atlantës, Keisha Lance Bottoms, tha për emisionin “Face the Nation” të kanalit CBS News se disa nga protestuesit në qytetin e saj jugor gjithashtu ishin të panjohur për të.

“E dini, nuk mund të them se kush janë ata,” tha Bottoms. “Dukej ndryshe përbërja racore në qytetin tonë krahasuar me protestat tona normale. Dhe ishte – ishte thjesht një grup tjetër. Pra, nuk e dimë se kush ishin ata, por shumë prej tyre nuk ishin vendas. Këtë mund ta them”.

Zoti O’Brien përmendi katër vende – Kinën, Rusinë, Zimbabven dhe Iranin – që kanë paraqitur nën dritë negative Shtetet e Bashkuara për shkak të vdekjes së Floyd-it dhe demonstratave të dhunshme që pasuan – të gjitha këto në mesin e pandemisë së koronavirusit dhe krizës ekonomike që ka krijuar. Më shumë se 40 milionë punonjës, rreth një e katërta e forcës së punës amerikane, janë pushuar nga puna.

Por O’Brien tha se Shtetet e Bashkuara, ku protestat paqësore mbeten baza e parimeve demokratike të vendit, nuk janë si vendet autoritare ku policia shpesh arreston edhe demonstrues jo të dhunshëm kundër-qeverisë.

“Kjo është ajo që e dallon Amerikën nga vendet e tjera,” tha ai.

O’Brien tha se vendet e tjera që sulmojnë reputacionin e Shteteve të Bashkuara “nuk do të përfitojnë dot duke shfrytëzuar këtë situatë”.

Analistët: Nëse formohet qeveria e re, vendimmarrjen e saj do ta ketë nën kontroll Lista Serbe

Leonat Shehu

Gjykata Kushtetuese e Kosovës, publikoi pasditen e së hënës vendimin e plotë me të cilin i jep të drejtë dekretit të presidentit Hashim Thaçi për mandatarin e ri, duke i hapur rrugën Lidhjes Demokratike dhe partnerëve të saj të koalicionit ta hedhin për votim në parlament përberjen e qeverisë së re.

Analistët në Prishtinë thonë se këtë qeveri që në fillim e presin sfida të rënda.

Drejtori ekzekutiv i Grupit Ballkanik për Hartimin e Politikave, Naim Rashiti tha për Zërin e Amerikës se një qeveri me një shumicë të thjeshtë të votave do të përballet me vështirësi brenda për brenda koalicionit, në parlament dhe përballë presidentit të vendit.

Naim Rashiti

Naim Rashiti

“Edhe kjo qeveri do të jetë e cenuar nga mungesa e një konsensusi më të gjerë politik tani brenda qeverisë por duke pasur parasysh se nëse formohet kjo qeveri do të ketë një opozitë shumë të fuqishme; Partinë Demokratike dhe Vetëvendosjen edhe një kredibilitet të cenuar publik. Sfidat për Kosovën nuk do të kalojnë dhe kështu do të vazhdojë deri sa të kemi një konsensus më të gjerë, një marrëveshje politike më të gjerë se si do të ballafaqohet shteti i Kosovës me këto procese të rëndësishme”, tha zoti Rashiti.

Arton Demhasaj nga organizata Çohu, thotë se pas krijimit të qeverisë së re ,skena politike do të përballet me thellim ndarjesh, ndërsa numëron vështirësitë që e presin atë.

“Fakti që kjo qeveri do të varet nga votat e Listës Serbe, me gjasë do ta ketë edhe një dozë të kontrollimit të vendimmarrjes nga Lista Serbe për shkak të mungesës së numrave e pastaj shtoja këtu edhe presidentin, i cili do të jetë të themi lojtari kryesor në çështjen e dialogut dhe kjo do të ndikojë që qeveria Hoti të mos ketë shumë kompetenca apo mundësi për të ndikuar në dialog. Këto do të bëjnë në esencë që qeveria Hoti ka me qenë e brishtë dhe fakti që përballet po ashtu edhe me situatën ekonomike të pandemisë edhe kjo do të ndikojë që qeveria Hoti të jetë në vështirësi qysh në ditët e para sa i përket dialogut, pandemisë”, tha zoti Demhasaj.

Një nga sfidat kryesore të qeverisë së ardhshme sipas analistëve pritet të jetë rifillimi i bisedimeve më Serbinë, një proces ky që është pezulluar që nga nëntori i vitit 2018 për shkak të masave që Kosova kishte vendosur ndaj mallrave serbe.

Qeveria në detyrë e Kosovës e cila hoqi tarifat por i zëvendësoi ato me masa reciproke, vendosi që nga e diela të mos lejojë hyrjen e mallrave nga Serbia, dokumentet e të cilave nuk i referohen Kosovës me emrin e saj kushtetues. Vendimi nxiti reagimin në Beograd, të të dërguarit të posaçëm të Bashkimit Evropian, Miroslav Lajçak, por edhe kundërshtimin e presidentit të Kosovës dhe të mandatarit të tij për formimin e qeverisë së re.

Ky veprim sipas analistëve do ta thellojë ndarjet në skenën politike kundruall bisedimeve me Serbinë.

Arton Demhasaj

Arton Demhasaj

“Unë mendoj se më shumë është masë presioni ose sfidë, pra që dëshiron ta sfidojë qysh në start qeverinë Hoti për shkak se vendosja e reciprocitetit tash në këto kushte do ta obligoj qeverinë Hoti qysh në ditët e para të saj ta tërheq reciprocitetin e pastaj kjo mund të përdoret si masë presioni dhe njëkohësisht edhe për t’u ankuar më tepër Vetëvendosja te qeveria Hoti se shikoni masën që ne e vendosëm ju po e hiqni, pra më tepër është për të vendosur një presion publik mbi qeverinë Hoti se sa shoh që mund të ketë ndonjë vlerë reale për momentin sepse po ta kishte diçka të tillë kjo masë ishte vendosur qysh më herët dhe nuk ishte pritur”, tha zoti Demhasaj.

“Tani çfarë ndodh me këtë situatë është që vendimet e fundit, në moment të fundit shkaktojnë dhe ngarkojnë edhe më shumë skenën politike dhe vështirësitë për dialog të brendshëm politik dhe në të njëjtën kohë shkaktojnë reagime enorme ndërkombëtare të cilat edhe më shumë e dëmtojnë pozicionin e Kosovës në këto procese tani pothuajse të dërmuara”, tha zoti Rashiti.

Ai thotë se vendimet kundruall Serbisë duhet të bashkërendohen nga institucionet dhe se qeveria duhet emërojë një ekip negociator dhe të krijojë mbështetje të fuqishme nga partitë politike për të vazhduar bisedimet me Serbinë. Në të kundërtën…“nëse nuk arrijnë të bëjnë këtë që në fillim telashet do të fillojnë me qeverinë dhe do ta ngufatin të njëjtën dhe do ta sjellin në të njëjtën situatë siç i kanë sjellë qeveritë e kaluara, Kështu që është një test i madh për mandatarin për kryeministër të ardhshëm, për partitë politike që përfaqësohen në qeveri se si do të arrijnë të ndërtojnë këtë strukturë të re që në fillim duke mos lënë hapësirë për debat dhe konflikte politike që të futen në proces guximshëm, bindshëm dhë pa frikë, por një proces që ndërton dhe rindërton besimin e SHBA-së dhe BE-së në Kosovën në procesin e dialogut me Serbinë, përndryshe edhe kjo qeveri do të ketë fatin e qeverive të kaluara”, tha zoti Rashiti.

Mospajtimet rreth trajtimit të kërkesave amerikane çuan edhe në përçarjen e koalicionit qeverisës ndërmjet lëvizjes Vetëvendosje dhe Lidhjes Demokratike që mori fund me 25 mars me një mocion mosbesimi të paraqitur nga LDK-ja.

Gardianët e mbrojtën Kushtetutën e jo Albinin e Hashimin! – Nga Florim Zeqa

 

Kapërcimin e harkut kohor nga muaji i dredhëzave në atë të qershive, e bëri më të ngrohtë vendimi i kushtetueses sesa rrezet e ngrohta të diellit.

Testi demokratik i zgjedhjeve të 6 tetorit 2019

Demokracia është ligji demokratik i cili i jep mundësinë popullit që përmes zgjedhjeve të lira të zgjedhë pushtetin dhe qeverisjen që e dëshiron. Këtë të drejtë populli e realizon një herë në 4 vite duke dërguar në parlament përfaqësuesit e tij të preferuar.
Deputetët e zgjedhur në legjislaturën e re të Kuvendit janë organi më i lartë ligjvënës, të cilët e kanë drejtën e zgjedhjes dhe të shkarkimit e të gjithë drejtuesve të institucioneve tjera shtetërore, përfshirë presidentin, kryeministrin, kryeparlamentarin si dhe Gjykatën Kushtetuese.
Një fjalë e urtë italiane e thotë; “Çdo vend e ka qeverinë që e meriton” (“Ogni paese ha il governo che si merità”).
Prandaj, asnjë forcë politike dhe asnjë liderë partiak nuk e ka të drejtën që të veprojë në kundërshtim me ligjet dhe kushtetutën, që në mënyrë të dhunshme t’ua imoponoj qytetarëve vullnetin e tij politik, pra as zgjedhjet e parakohshme si mjet për realizimin e qëllimit politik.
Qytetarët e vendit e kaluan me sukses testin demokratik në zgjedhjet e 6 tetorit 2019, por jo edhe politikanët.

Ishte i pritshëm dështimi i koalicionit qeverisës LVV-LDK

Koalicioni LVV-LDK ishte konsideruar i dështuar nga qytetarët e vendit, për shkak të betejës së gjatë për ndarjen e “gjahut” apo tortës qeveritare, e cila kishte çuar në humbjen e imazhit pozitiv që kishin këto dy parti politike para zgjedhjeve të 6 tetorit 2019.
Mirëpo, imazhi i LVV-së dhe LDK-së para qytetarëve të vendit ishte dëmtuar akoma më shumë pas përfundimit të zgjedhjeve në mosmarrëveshjen e gjatë mes tyre për ndarjen e gjahut të pushtetit, e të mos flasim tani pas prishjes së koalicionit qeverisës, saqë më nuk po konsiderohen forca të ndryshimit politik në vend.
Acarimi i raporteve në mes këtyre dy subjekteve, i ka kthyer LVV-në dhe LDK-në rival të fuqishëm politik dhe thyerëse të shpresave të qytetarëve për ndryshim të shpejtë në Kosovën e katandisur nga antivlerat.
Siq shihet, ka qenë e pritshme që edhe Albin Kurtin e pret fati i kryeministrave paraprak, Thaçit, Mustafës dhe Haradinajt, duke mos e arritur përmbushjen e mandatit të plotë 4 vjeçar si kryeministra të vendit.
Mirëpo as pesimistët më të mëdhenjë nuk e kanë pritur një përfundim kaq të shpejtë të ‘Qeverisë Kurti’!
Për ta dëshmuar këtë që ceka më sipër po ua ilustroj me një prononcim timin disa javë para formimit të ‘Qeverisë Kurti’, në një prononcim të datës 17 dhjetor 2019, po citoj; “Edhe po që se arrijnë marrëveshje në minutat e fundit për çështjen e presidentit, do të jetë kjo një marrëveshje e zorit, e një koalicioni jo natyral dhe jo parimor. Qeveria Kurti, jo vetëm që nuk do ta përmbush mandatin 4 vjeçar, nuk pritet të shkojë më gjatë sesa në pranverën e vitit 2021. Arsyet që mund ta lënë në gjysmë mandatin e qeverisë Kurti janë të shumta. Fillimisht do të jenë pakënaqësitë e ndërsjella të dy partnerëve në koalicion, të cilat gjatë rrugëtimit do të prodhojnë kriza të pa evitueshme, si pasojë e rikonfigurimit të grupeve parlamentare në Kuvend”.

Zgjedhjet e shpejta nuk sjellin ndryshim

Shkuarja në zgjedhje të reja në afatin e shkurtër kohor do të ishte vetëm një maltretim për qytetarët e zhgënjyer, për shkak se do ta kemi përafërsisht të njëjtin rezultat zgjedhor, me plus-minus 5 për qind të votave të elektoratit për subjektet aktuale e jo më shumë se kaq.
Nga zgjedhjet që do të vijnë, ndryshimi pozitiv me votë duhet të jetë akoma më i madh në favor të nismave dhe partive të reja politike, të pa korruptuara, ngase në këtë mandat qeverisës, u shfrytëzua rezultati i ngushtë i partive fituese për ta kontrabanduar votën dhe abuzuar edhe Kushtetutën.
Në zgjedhjet e reja do të ndëshkohen pamëshirshëm partitë fituese të zgjedhjeve të 6 tetorit (LDK dhe LVV) që rrëmbyen besimin e elektoratit me premtimin për ndryshime rrënjësore, por që dolën të jenë një mashtrim i madh për qytetarët. Me këto parti politike të konsumuara nuk do të ndodhë asnjëherë ndryshimi në vendin tonë.
Dështimi i koalicionit LVV-LDK nuk erdhi si rezultat i aspekteve programore dhe as i ndarjes së “përgjegjësive”, por si pasojë e egos për pushtet, përkatësisht për dominim ndaj njëra-tjetrës në qeverisjen e vendit, duke u sjellur me njëra tjetrën si rival politik e jo si partner të koalicionit qeverisës.
Tani kur jemi në pritje të shpalljes së aktgjykimit të plotë të Gjykatës Kushtetuese, të gjithë duhet ta kuptojmë një gjë, se vendimi i kushtetueses nuk ka të bëjë me persona fizik, por me mbrojtjen e kushtetutshmërisë dhe ligjshmërisë në vendin tonë.
Pra, gardianët e kushtetueses e mbrojtën Kushtetutën e jo liderët politik, nuk e mbrojtën Albinin e as Hashimin, por e mbrojtën udhëzuesin juridik të vendit tonë, për çka edhe janë të mandatuar.
Vendimin e Gjykatës duhet ta respektoj parashtruesi i kërkesës, në të kundërtën e demaskon veten si subjekt antikushtetues në këtë vend.
Vakumet ligjore që ndodhen në udhëzuesin juridik (Kushtetutë), janë çështje tjetër me të cilën duhet të merren me urgjencë ekspertët ligjor dhe ligjëvënësit e kësaj legjislature, për të mos na u përseritur edhe në të ardhmën të njëjtat konteste dhe çrregullime ligjore.
Meqë shkrimin e fillova në mënyrë metaforike, ashtu edhe po e përfundoj; “kujdes mos i lagni qershitë, se pas rrezeve të diellit do ta keni të vështirë t’i dalloni”!
Do të keni përseri nevojë edhe në të ardhmën për ndihmën e gardianëve të kushtetueses!

Shtetet Arbërore deshmojnë kulturën shekullore shtetformuese – Nga AZGAN HAKLAJ

 

Un’ jam Arber- 800 vjet shtet !

Nuk mbulohet Dielli me shoshë.

Diellit të Gjergjit tonë s’mund t’ja ndalin dritën as nxehtësinë.

Para 6-të vitesh Unioni Artistik i Kombit Shqiptar “Kalorës i Urdhrit të Skenderbeut” në bashkëpunim me Shoqatën Mbarkombëtare të Pajtimit Kombëtar, Institutin e Studimeve Albanologjile dhe Akademinë e Shkencave të Shqipërisë, organizuan me datën 18-të prill 2014-të, në Hotel Tirana Internacional (Salla Balshaj) sesionin Akademiko-Shkencor, me rastin e 800 -vjetorit të Shtetit te Arbërit, shekulli XI-XII .
Në këtë eveniment komemorativo-shkencor për Shtetin e Arbërit referuan me fakte të pakundërshtueshme mbi 30-të personalitete, zërat me të spikatur të Kombit tonë.
Në orën 18.00 në qytetin e Krujës, (Kryeqytet i Shtetit te Arbërit) dhe i Shtetit të Përqëndruar Arbëror të Gjergj Kastriotit, Unioni Artistik i Kombit Shqiptar “Kalorës i Urdhrit të Skenderbeut” në bashkëpunim me Bashkine e Qytetit te Krujës, organizuan koncertin tematiko-patriotik me artistë nga te gjitha trojet shqiptare, të titulluar “Un’ jam Arbër- 800 vjet shtet” .
800 -vjetori i Shtetit të Arbërit ishte ngjarje madhore në historinë e Kombit Shqiptar.
Në dhjetëra kongrese, konferenca, protokolle, libra, memorandume e takime në kancelaritë më të rëndësishmë të perëndimit, ku është përcaktuar fati i popujve të Ballkanit, qarqet shoviniste serbe e greke janë munduar të argumentojnë me gënjeshtra para fuqive të mëdha oreksin e tyre për të zhbërë etninë e shqiptarëve e më vonë shtetin e sapoformuar në vitin 1912-të me tezën se shqiptarët nuk kanë aftësi e kulturë shtetformuese, se janë një popull baritorë, shtegëtar, pa gjuhë e kulturë të tyren dhe se ata më në fund duke qenë një popullsi e egër (sipas tyre) përbëjnë rrëzik për Ballkanin dhe civilizimin europian.
Fatkeqësisht kanë patur mjaf sukses në këtë sipërmarrje në dëm të trojeve etnike shqiptare.
Mjafton të theksojmë faktin se shteti shqiptar, Shqipëria Londineze njohur nga Konferenca e Ambasadorëve të Londrës, nuk përfshiu dot në gjirin e vet, as gjysmën e teritorit që banohej në mijëravjeçarë nga shqiptarët.
Është kjo arsyeja që Shteti i Arbërit i themeluar 800 e kusur vjet më parë nga Progoni e i udhëhequr pas vdekjes së tij nga djemtë Gjini e Dhimitri shkëlqen sot në dritën e historisë si një yll i shëndritshëm në organizimin politiko-shtetëror dhe në orientimin e popullit shqiptar drejt vlerave të qytetërimit përëndimor latin, si një nga tre kombet bashkëthemeluese të Krishtërimit të hershëm, dhe njohjes së tij zyrtarisht nga Perandori Konstadini i Madh, me Ediktin e Milanos, në vitin 313-të pas Krishtit.
Është fakt historik se në prologun e formimit të Shtetit të Arbërit pjesa më e madhe e trojeve shqiptare administrohej nga Perandoria Bizantine e cila impononte organizimin shoqëror, jetën ekonomike, kulturën e besimin.
Familjet më të fuqishme të fisnikërisë vëndase rivalizonin me këtë Perandori dhe prisnin rastin e volitshëm për t’u çliruar nga pushtuesi .
Në fundin e shekullit të 12-të, sundimtari më i fuqishëm ishte Progoni, i cili arriti në kushte shumë të vështira historike, mes dallgëve të ashpra lindje-përëndim, rivalitet ky që përfshinte jo vetëm atë ushtarak por edhe atë fetar; të krijonte të parin Shtet, në mesjetën e hershme, i cili është praktikisht Shteti i Parë Kombëtar me atributet që ka sot ky nocion.
Edhe pse nuk arriti të shtrihej në të gjitha teritoret ku banonte popullsia arbërore, ky Shtet do të kishte ndikim të fondamental për fatet e popullit shqiptar në kohën e tij dhe në shekujt që erdhën pas.
Lulzimin më të madh shteti i Arbërit e pati nën udhëheqjen e Dhimitrit në vitet 1208-1216-të .
Dhimitri krijoi një shtet të fuqishëm në (Gëziq), Mirditë por me kryeqytet Krujën, aty ku do të ngadhënjete e do të shëndriste për 25-vite Shteti i Përqendruar Arbëror i Gjergj Kastriotit “Skënderbeut”.
Dhimitri organizoi një ushtri e administratë të aftë dhe u tregua një diplomat i zoti .
Akti i parë politik i tij ishte konvertimi i vet (e më vonë i nënshtetasve të tij) nga besimi ortodoko-bizantinë në besimin katolik.
Me këtë akt vizionar ai arriti të siguronte një aleat të fuqishëm, Vatikanin, si dhe të fuqizonte pozitat e Arbërit drejt kulturës, gjuhës e besimit latin.
Dhimitri zmbrapsi inkursionet e bizantinëve nga lindja e të Venedikut nga përëndimi dhe lidhi aleanca të fuqishme përveç Papës Inoçenti i Vlll-të; edhe me sundimtarin e Rashës Stefanin, i cili ishte feudal shqiptar, por fatkeqësisht historiografia serbe e ka serbizuar.
Ai quhej Shtjefën Nimani nga Gashi i Gurit, Malësia e Gjyakovës, “Stefan Nemanja”, Dinastia e Nemanjiqëve.
Dhimitri lidhi aleancë edhe me Despotin e Epirit, Mihal Angjel Komenin.
Egziston një dokument me vlera të jashtëzakonshme historike i firmosur nga kryetari i shtetit të Arbërit Dhimitri.
Bëhet fjalë për një marrëveshje tregëtare me republikën e Raguzës, ku ai si kryetar i shtetit zotohet të lejojë të bëjnë tregëti të lirë “në detet e tokat e tij” tregëtarët e Raguzës pa i ngarkuar ata me asnjë taksë e madje duke i marrë në mbrojtjen e tij’ .
Si kryetar i shtetit të Arbërit Dhimitri mbante titujt e lartë : “Arkond i Madh” , “Panhyperzvast” (Gjykatës) , “Sundimtar i Madh” etj.
Ai la gjurmë të pashlyeshme në historinë e Shqipërisë I dha jetë ndërgjegjies nacionale dhe ëndrrës për krijimin e një shteti komb.
Pas tij dolën në skenën historike dinasti të fuqishme të feudalëve shqiptar si Balshajt, Blinishtët, Kastriotët , Dukagjinët, Topiasit, Aranitët, Muzakajt etj, të cilët në zjarrin e luftës së shekullit të XV-të, prirë nga Heroi Kombëtar Gjergj Kastrioti (Skenderbeu) krijuan Shtetin e Përqëndruar Arbëresh duke triumfuar 25 vite kundër Perandorisë Osmane.
Fillimet e të drejtës zakonore shqiptare duhen kërkuar pikërisht në kohën e Shtetit të Arbërit, te Progoni e Dhimitri të cilët zëvëndësuan legjislacionin e shtetit bizantinë me normat vetëqeverisëse Iliro – Arbënore.
Këtë fakt e përforcon e vërteta historike se Mirdita djepi i Shtetit të Arbërit mbeti në shekuj e lirë dhe e vetëqeverisur.
Ajo është epiqendra jo vetëm e qëndresës për liri por edhe e Kanunit të Lekë Dukagjinit, krahut të djathtë të Heroit Tonë Kombëtar, që sot anatemohet me të padrejtë.
Historia deshmon se Lek Dukagjini është Hamurabi Shqiptar.
Kur mbylli sytë, për tu prehur përgjithmonë në amshim, Moisiu Ynë, Gjergj Kastrioti iu drejtua Lekës:
“Amanet Arbërinë”.
Nderimi e mirënjohja për burrat korifejë që krijuan e udhëhoqën Shtetin e Arbërit, tetë shekuj më parë, për Gjergj Kastriotin që krijoj Shtetin e Përqëndruar Arbëror, që mbijetoj një çerek shekulli i pathyeshëm, mes përplasjeve të dallgëve e rrebesheve të lindjes dhe perëndimit, është borxh ndaj Atdheut tonë e historisë së tij.
Kremtimi me madhështi i përvjetorëve të Shtetit të Arbërit, të Shtetit të Përqendruar Arbëror të Gjergj Kastriotit, vlerësimi, mbrojtja e simboleve kombëtare dhe e veprës së tyre në shërbim të Atdheut është detyrim i shenjtë për të gjithë ne.
E theksova në shkrimin e kaluar se të tjerët i krijojnë simbolet kombëtare nga balta, kurse në i përbaltim vetë ose i shembim fare.
Shoh disa kritizerë religjozë që mundohen të hijëzojë, madje të eklipsojnë Ikonat shqiptare për shkak të aleancve që ata janë detyruar t’i lidhin në kohëra të ndryshme për shkak të konjukturave, të imponuara nga rivalitetet e fuqive të mëdha të kohës, por në ëmër të Atdheut të vet.
Populli ka një shprehje lapidare:
“Nuk mbulohet Dielli me shoshë”
Diellit të Gjergjit tonë askush nuk mund të ja ndalë as dritën, as ngrohtësinë.
Ai ishte atleti i Atdheut të tij.
Është Emblema e përjetëshme e Kombit Shqiptar.
Një komb pa simbole është si kimia pa Mendelejev.
Shteti i Arbërit i Gjergjit të madh është Ungjilli, Bibla, Kurani, Talmudi panshqiptar.