VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Paralajmërohen fakte dhe prova të reja për skandalin e deputetëve të PD – Salianji pranon se video është e vërtetë

By | February 14, 2018
2 Comments
  • author avatar
    Anonymous 4 months ago Reply

    Ne shoqerine tone Shqipetare rrezik eshte te jesh e bukur dhe e mençur si femer,menjeher etiketohesh,GD me çka e vertetoni qe eshte pikerisht Grida Dume,spo e luaj avokatin e askuj ,por ama nuk keni fakte per etiketime

  • author avatar
    Anonymous 4 months ago Reply

    Po nuk u vjen turp more njerez te ndyte qe beni kto palacolleqe , doni te ndyeni figura njerezish dhe te prishni familje ? Kush jeni ju qe fusin hundet ne jeten personale te njerezve . Nje gje nuk kuptoj ku eshte qellimi qe jepni kto pamje , apo spiunet e ndyre pa pagese si ne kohen e Enverit , ashtu edhe tash pasardhesit e tyre …

Komentet

Holanda votë kundër Shqipërisë! Ministri: Problem korrupsioni e krimi

Holanda bllokon pranimin e Shqipërisë në BE. Sipas De Telegraaf shumica e Dhomës së Përfaqësuesve i ka dërguar qeverisë mesazhin se vendi nuk është gati për çeljen e negociatave të anëtarësimit.

Shqetësime serioze thuhet se ka në luftën kundër korrupsionit . “Ne kemi shqetësime serioze në lidhje me luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar,” thotë ministri i Punëve të Jashtme, Blok.

“Më shumë përparime duhet të bëhen në këto pika”, ka thënë ai.

Deputeti i CDA, Van Helvert njeh ndikimin në rritje të Rusisë dhe Kinës në Ballkanin Perëndimor. “Por ne këto nuk janë kriteret për të bërë pazar për anëtarësimin. Sipas tij ka progres të mjaftueshëm në në reformën e gjyqësorit.”

Luftë civile, po apo jo? – Nga YLLI POLOVINA

Në historiografinë perëndimore (veçanërisht), por edhe në atë në kahje të tjera gjeografiko-politike të kontinentit e globit, përveç ndonjë rasti sporadik, nuk gjen të shprehur konceptin e pranisë së një lufte civile në Shqipëri. Gjatë Luftës së Dytë Botërore jo e jo, por as më parë dhe as më pas. Disa historirrëfyesve të huaj, por edhe shkruesve të saj, u është mbushur mendja se kjo gjëmë ka ndodhur në vitin 1997. Ata më së shumti kanë prirjen të akuzojnë për këtë presidentin atë kohë të vendit, Sali Berishën. Mirëpo, për fat, kjo ngjarje ende është e afërt dhe e përjetuar nga shumica. Bindja është se gjatë këtij viti plot trazirë dhe provokime destabilizuese, luftë civile nuk pati.

Më saktë: ajo nuk ndodhi. Shqipëria është e tillë që nga tradita e saj: luftë vëllavrasëse nuk bën. Ndoshta sepse është popullsi e vogël numerikisht apo ngaqë fqinjët kanë dashur ta zhdukin si etni, ajo ka ruajtur njerëzit e vet.

“Numrin në vend!” thotë një urim i saj. Në rastin kur luftën vëllavrasëse e nxitin pushtetarë vendës, ajo i bën bisht, ia zbeh vrullin e provokuar nga lart, ia ul në fare minimum, pothuaj afër zeros. Gjatë vitit 1924, me të quajturin Revolucion të Qershorit, këtë mjeshtëri e luajtën pothuaj të gjithë pjesëtarët e tij me në krye Fan Nolin. Të njëjtën gjë bëri edhe Ahmet Zogu me urdhrin dhënë ushtrisë për të shmangur ndeshjet e armatosura me “revolucionarët”.

U duk sikur në dhjetor 1924 ajo që nuk ndodhi gjashtë muaj më parë, do të ngjante atë prag dimri, por edhe pse lufta civile shfaqi ndonjë element sipërfaqësor, ajo u fik pa iu kërleshur flakët. Lufta ndërqytetare ndodhet jashtë biografisë sonë. Asnjë meritë nuk ka kurrkush dhe njëkohësisht të gjithë kanë pjesën e tyre të meritës. Ndërkohë që në historiografinë europiane dhe botërore njihet dhe nuk vihet aspak në dyshin, për shembull, “lufta civile greke 1946-1949”, ajo italiane gjatë gjysmës së dytë të motit 1943 dhe tërë vitit pasardhës, madje duke hyrë edhe 1945, kur ai vend u nda më dysh: poshtë Romës me trupat çlirimtare anglo-amerikane dhe me e mbi kryeqytet ku sundonte Benito Musolini me Republikën e tij fashiste.

Kontinenti ynë njeh edhe luftën civile spanjolle. Por ndërkohë që bota vijon të mospranojë ekzistencën në Shqipëri të luftës civile përgjatë muajve të fundit të motit 1943 dhe pothuaj tërë 1944-ës, deri sa ikën gjermanët, prej disa vëzhguesve të historisë brenda vendit, pas rënies së diktaturës, përherë e më shumë po ngulëkëmbet se ajo ka ekzistuar. Madje me dimensionin e saj të plotë. Përmasa e saj e plotë, sipas përcaktimit klasik, është “një konflikt i armatosur me proporcione të gjëra, në të cilin palët pjesëmarrëse janë popullsi e të njëjtit vend”.

Formulimi i saj shkencor thotë po ashtu se “duke ngjarë brenda një shteti me qëllim vendosjen me dhunë nga njëri fraksion i monopolit të pushtetit mbi gjithë territorin ose te një pjesë e tij, objektivi është shkatërrimi total fizik dhe ideologjik i kundërshtarit”. Kjo luftë nuk përfundon veç në çastin kur njëra palë eliminohet, këmbëngul formulimi. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, sipas pikëpamjes se mes shqiptarëve ka ndodhur përleshje e plotë civile, palë të kundërta politiko-ideologjike qenë PKSH dhe Balli Kombëtar.

Legaliteti ka pasur një pozicionim më specifik, herë pas here të baraslarguar. Teza se kanë qenë komunistët internacionalistë ata që bënë luftë civile kundër nacionalistëve (siç vetëquhej organizata e BK) ka si platformë pikëpamjen se qe LANÇ realizuesja e kësaj përleshjeje ndërqytetare. Sipas kësaj, Lëvizja Nacionalçlirimtare nuk ka luftuar pushtuesin italian dhe më pas atë gjerman, por më së pari, me përparësi, kohë dhe mjete ushtarake, rivalin e saj politik të Ballit Kombëtar.

Gjithnjë sipas kësaj teze, BK është tërësisht viktimë e kësaj strategjie dhune e përjashtimi nga e drejta për pushtet në pasluftë dhe se vetë kjo organizatë nuk ka asnjë rol aktiv dhe përgjegjësi në zhvillimin e vijimin, deri sa në betejën vëllavrasëse u mund (sepse mund të ndodhte edhe e kundërta). Duke akuzuar LANÇ-in se e ka pasur grykën e pushkës vetëm ndaj shqiptarëve, shuhet kontributi i Shqipërisë në krah të aleancës së madhe anglo-amerikano-sovjetike kundër fashizmit. Sepse dihet që ballistët nuk bënë dukshëm ndonjë luftë të tillë dhe se disa pak të rënë që kanë, edhe kur ua kanë vrarë italianët, si në Gërhot të Gjirokastrës në shtator 1943, ua kanë adresuar partizanëve.

Duam apo nuk duam, na pëlqen apo jo, si një dëshmi e papërmbysshme, numërohen të rënët atje ku janë, bashkë me emrat konkretë të tyre, vitlindjet e vitvdekjet, eshtrat në varre po ashtu. LANÇ-i, më e pakta ka dëshmorë të vetëdijshëm për çlirim 6436 vetë. Për këtë sakrificë të madhe mes 28 mijë shqiptarëve, që gjatë Luftës së Dytë Botërore kanë humbur jetën, Ismail Kadare ka shkruar fjalët monumentale “Lufta ka ndodhur vërtet. Të vrarët kanë ikur nga kjo botë vërtet”.

Përpjekja që teza e luftës civile të barazohet me akuzën se paralel me të nuk ka ekzistuar qëndresë antifashiste (çka bie ndesh edhe me qëndrimet zyrtare, duke filluar nga dhjetori 1942, të qeverive të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Britanisë së Madhe dhe Bashkimit Sovjetik), përse të mos ketë një arsyetim tjetër, ku të ruhet jo vetëm e vërteta historike, por edhe interesat kombëtare, sidomos fitorja me gjak e së drejtës për rikthim të Shqipërisë në fundnëntor 1944 në pavarësimin e shkelur prej pushtimit?

Aq shumë për një gjysmë shekulli u fsheh kontributi anglo-amerikan për çlirimin e shqiptarëve sa që edhe tani, mbi një çerek shekulli nga shembja e diktaturës, mjaft prej nesh nuk e kanë të ngulitur në kujtesë se në përkrahje të rezistencës, veçanërisht të LANÇ-it, janë kryer prej aviacionit aleat perëndimor (jo nga sovjetikët), 12.500 fluturime. Prej tyre 9.211 kanë qenë të suksesshme. Armatim dhe veshje të hedhura nga ajri qenë jo dy thasë dhe gjoja pak këpucë të mëngjëra apo vetëm të djathta, por plot 1200 tonë. Monedha floriri po ashtu në mijëra copë.

Partizanët u thoshin “anglezka”, edhe ballistët. Brigada e Parë vërtet kishte në krye një mendje ushtarake shumë të zotë si ajo e Mehmet Shehut, por tërë njësia u stërvit, u armatos dhe madje u vesh nga britanikët. Pa merak se gjymton ndonjë parim historik, asaj sot mund t’i bashkëngjitësh emrin Brigada Shqiptaro-Angleze. Kur në 28 nëntor 1944 në bulevardin kryesor të Tiranës u bë parakalimi ceremonial, partizanët qenë të veshur me rroba angleze dhe shumica mbanin armë të prodhuara në këtë vend. Po të qe ajo ushtri e luftës ndërqytetore, nga tribuna do të zbrisnin në shenjë proteste të paktën delegacionet e misioneve amerikane dhe britanike e do të uleshin flamujt e tyre që binin në sy më shumë se të tjerët.

Po ashtu, në fundgusht e fillimshtator 1946 Enver Hoxha nuk do të lejohej të qe i ftuar në Konferencën e Paqes në Paris në rast se do të ishte një drejtues lufte civile. Ja pse mbetemi të gjithë të humbur, përfshi edhe akuzuesit, se Lëvizja Nacionalçlirimtare Shqiptare qe vetëm luftë ndërqytetare, në rast se nuk mirëkuptojmë që ka pasur edhe prej yllkuqmbajtësve rezistencë kundër pushtimit, por edhe luftë civile në përmasën që tolerojnë shqiptarët: në minimum të minimumit. Të parët kishin “këllqe” për të dyja, të dytët të paqartë ku synonin, nuk grumbulluan dot forca as për të parën dhe as për të dytën.

PKSH-ja, e cila ka meritën e saj të pamohueshme në betejën kundër pushtimit fashist, falë direktivave pragmatike të Kominternit dhe intrigës jugosllave, qe mjaftueshëm dinake për ta realizuar diktaturën e ardhshme, duke mbajtur në plan të parë luftën kundër pushtuesve dhe në plan të dytë, në sfond, si të qe skenë teatri të përgjakshëm, betejën civile. Ishte po ashtu aq shumë e organizuar në fushë të propagandës, saqë të mund t’i fshihte këmbët e së vërtetës: që ishte ajo, PKSH-ja, që e vuri e para në lëvizje mekanizmin e luftës ndërqytetare që në shtator 1943.

(Ndërkohë, janë bërë tashmë shumë burime që pohojnë se po të mos e kishin shpërthyer luftën civile komunistët, në kushtet e epërsisë ushtarake të Ballit Kombëtar, do ta niste ky, madje edhe Abaz Kupi i Legalistëve). Ishte luftë ndërqytetare ajo që kryen, me urdhër të drejtpërdrejtë të Enver Hoxhës, njësitë partizane në çlirimin e parë të Beratit, në fund shtator 1943, ndërsa goditën me pabesi ballistët e vendosur paqësisht në qytet. Po aq luftë civile qe bashkimi i këtyre të fundit me gjermanët dhe sulmi për t’i dëbuar partizanët nga Berati. Shfaqje e një lufte civile ishte kapja e komisarit partizan Ajet Xhindoli dhe vrasja e tij në Qafë të Kumbullave.

Bashkë me ballistët, kur ndodhi tërë kjo, nuk kishte asnjë ushtar të huaj. Luftë ndërqytetare qe ajo që kryenin çeta të BK në Tomoricë e më tej, ku shpesh pa asnjë gjerman në afërsi, gjuanin grupe të vogla partizanësh për t’i vrarë në vend. (Ndërsa këto kohë shkrova një libër, tashmë të publikuar, u njoha hollësisht me gjendjen e luftës në Qarkun e Korçës dhe sidomos krahinën e Kolonjës. Raste të luftës ndërqytetare atje ka që nga ballistë të vrarë e gjymtuar fizikisht e deri familje partizanësh të pushkatuar nga të parët brenda një kishe. M’u desh të vëzhgoj po ashtu djegiet e shtëpive të mbështetësve të njërës dhe tjetrës palë.

Janë shifra dhe sjellje tronditëse se si i lënë gra e fëmijë në mes të borës, vetëm me rrobat e trupit dhe me tërë drithin të përvëluar. Më shtëpidjegësit qenë njerëzit e lidhur me LANÇ-in, por edhe ato të BK nuk mbeteshin tepër larg. Zotëronin boll zell për këtë krim të llahtarshëm). Prandaj qëndrojnë lirshëm pranë njëratjetrës ekzistenca e luftës patriotike të Lëvizjes Nacionalçlirimtare me, mbajtur në minimum, betejën civile për pushtetin e ardhshëm.

Prej kësaj të vërtete deri tani nuk janë tutur në qëndrimet e tyre që nga presidentët shqiptarë, përfshi edhe të ardhur nga PD-ja, po ashtu edhe deklaratat nga kjo parti e madhe e së djathtës. Luftën patriotike nuk e kanë mohuar. Ata që zhurmojnë tezën e luftës së plotë civile janë të afërt me mendësinë e dikur bashkëpunëtorëve të fashizmit dhe të pushtuesve, të cilët nuk mund të pranojnë këtë faj të gjyshërve të tyre, shumica në periudha të tjera të Shqipërisë, me kontribute të mëdha kombëtare.

Por për atë që ka ngritur flamurin në Vlorë apo qeverisur denjësisht atdheun në motet njëzetë apo tridhjetë, pas lufte po ashtu bashkëpunuar me Perëndimin për qëllimin e drejtë të shuarjes së regjimit bolshevik në Shqipëri, gabimi i bashkëpunimit me pushtuesin gjatë viteve të fundit të Luftës, është pjesa më e vogël. E bën me faj të përkohshëm, por nuk e çnderon në mënyrë të përhershme.

Atentati: 600.000 sirianë që vijnë dhe 500.000 shqiptarë që largohen… Nga Artur Zheji

Nuk është humanizëm, por thjesht një shërbim servil për të siguruar mbështetje ndërkombëtare dhe para.

Një akt i çmendur, cinik dhe me pasoja të frikshme për një vend të vogël si Shqipëria, që nuk mundet të shërbejë 600.000 refugjatë lufte të një kombi të huaj, me kohëzgjatje të përjetshme.

Në Shqipëri sot që flasim, banojnë realisht, jo më shumë se 2,5 milionë shqiptarë. Asnjë vend në botë nuk mund të strehojë në kushte normale, aq refugjatë, sa 25% e numrit të vet të popullsisë autoktone.

I dëshpëruar për mbështetje ndërkombëtare me çdo kusht, kryeministri dhe qeveria e tij, janë gati të bëjnë gjithshka, që të tjerët refuzojnë ta bëjnë, në emër të interesit të tyre kombëtar.

Dhe ky është pikërisht rasti.

Tani kuptohet sepse qeveria e Malit të Zi, me sa duket, e informuar me kohë, ka vendosur të ndërtojë një klon me tela me gjëmba, në kufirin shtetëror me Shqipërinë dhe ata qenka në të drejtën e tyre për këtë.

Emergjenca siriane duhet zgjidhur dhe palët që janë gjeopolitikisht të interesuar për këtë zgjidhje, mund të bëjnë trysninë e tyre për këtë, porse të marrësh përsipër një gjë të tillë, është një atentat i mirëfilltë antikombëtar.

Aq më tëpër në një vend të dëshpëruar nga varfëria dhe pasiguria që kërkon në ndërkohë, shpëtimin e vet, pikërisht në largimin nga Shqipëria. Vetëm kërkesat për emigrim në Usa, janë 500.000 individë, pa llogaritur familjarët.

Skema duket e qartë.

Zbrazja e Shqipërisë nga hallexhinjtë shqiptarë që grricin nervat me hallet e tyre dhe hapja e dyerve për një biznes të ri: sistemimi i 600.000 hallexhinjve pa atdhe, një treg i majmë dhe një fuqi puntore edhe më e nënshtruar se ajo vendase, shqiptare.

Dhe nga ana tjetër, nje retorikë e gatshme humanitare, ca medalje, ca financime ndërkombëtare, që mund të grabiten në terren me lehtësi dhe dhjetëra e mijëra skllevër pa asnjë të drejtë, në llagëmet e punës së zezë dhe e shfrytëzimit njerëzor pa kufi.

Një skenar i përbinshëm.

Dhe opozita rri e vështron dhe Partia Socialiste rri kurrizkrusur dhe aventurat në Shqipëri, ndjekin njera tjetrën, nën arrogantin kryeministër.

Ky lloj lajmi dhe kjo bëmë, nuk bën tjetër veçse nxit edhe më shqiptarët për tu larguar, ndalon rikthimin e tyre dhe krijon një demografi të re.

Përfytyroni pas pak vitesh edhe të drejtën për të votuar, që sirianët mund të fitojnë sëbashku me nënshtetësinë shqiptare.

Ata do te jën befas, pakica etnike më dërmuese në Shqipëri, me partitë dhe deputetët e tyre.

Prefekti i Korçës, Spirollari: Zgjidhje madhore për punësimin e banorëve të Korçës Nga Vepror Hasani

KORÇË- Prefekti i Qarkut Korçë, Dhori Spirollari, aktualisht gjendet në një bashkëpunim të ngushtë me specialistët e Qarkut Korçë për gjetjen e një zgjidhjeje përfundimtare për punësimin dhe mirëqenien e banorëve të fushës së Korçës. Në krye të këtij bashkëpunimi qëndrojnë dy intelektualët më në zë të qarkut Korçës, ing. Engjëll Sina dhe agronomi Demir Arëza. Engjëll Sina është një nga inxhinirët e mirënjohur në shkallë vendi; ka punuar pranë fabrikave për prodhimin e birrës, të pijeve alkoolike, të prodhimit të alkoolit, të maltos, të niseshtesë, të sheqerit etj. Edhe sot e kësaj dite vazhdon të njihet me të rejat e shkencës dhe hartojë projekte të tilla që mund t’i vijnë në ndihmë zhvillimit të rajonit të Korçës.

 

Prefekti i Korçës Dhori Spirollari

Kurse Demir Arrëza është i diplomuar në Institutin e Lartë Bujqësor të Korçës, është njohës i mirë i disa gjuhëve të huaja, i njohur si agronom kërkimesh për kulturën e grurit, të elbit distik, polistik, dhe të fasules, dhe si drejtues metodik për prodhimin farërave SSE dhe SE në këto kultura bujqësore. Gjatë viteve 2010-2011 u trajnua për eksperimentim fushor dhe përpunim satistikor të materialit shifër nëpërmjet metodave bashkëkohore. Trajnimet e tij vijuan edhe gjatë viteve 2012-2014. Puna studimore shkencore e tij vijon edhe sot.

 

Agronomi Demir Areza

Ing. Engjell Sina dhe agronomit Demir Arëza i japin zgjidhje të përhershme punësimit dhe mirëqenies së fermerëve të Korçës. Projekti i tyre bazohet te fabrika e malterisë, ndërtuar në Sovjan të Korçës, te fabrika e alkoolit në Maliq dhe te ngritja më pas e fabrikës së sheqerit nga vetë biznesmenët vendas, pasi kjo fabrikë jo vetëm do të bëhet e nevojshme, por do të tërheqë edhe vëmendjen e investitorëve. Studimi parashikon punësimin masiv të fermerëve që merren me bujqësi dhe blegtori dhe të disa qindra banorëve në fabrikat e përpunimit të prodhimeve të prodhuara nga vetë fermerët. Bëhet fjalë për një nga projektet më të sigurta të prezantuar deri më sot përpara prefektit të Qarkut Korçë, Dhori Spirollari.

Inxhinieri Engjell Sina

Punësimi do të sigurohet nga prodhimi i maltos për prodhimin e birrës dhe maltos aktive, prodhimi i mushtit nga patatja, prodhimi i alkoolit, prodhimin e niseshtesë dhe produkteve të tjera të nevojshme në blegtori për vetë vlerat ushqyse që kanë dhe çmimet e leverdisshme. Vetëm për prodhimin e maltove kërkohet kultivimi i shumë bimëve bujqësore: 6.600 ton patate industriale në vit; 6.600 ton panxhar sheqeri në vit; 3000 ton elb polistik ose grurë në vit; 9.600 ton elb dyfletësh në vit etj; sasi të të konsiderueshme rrushi, molle, kumbulle, dardhe, boçe pishe, ftoi etj. Vetëm nga sasia prej 9.600 ton elb në fund të procesit sigurohet një masë prej rreth 7.488 ton malto në depozitë (sillozet) e gatshme për t’u tregtuar. Përfundimi: nga 128.2 kg elb distik dyfletësh përfitohen 100 kg malto për birrë. Nuk po zgjatemi më shumë: të ardhurat janë kolosale.

Projekti kërkon vetëm miratimin nga qeveria, dhe fill pas tre muajve fabrika e niseshtesë përshtatet për prodhimin e mushtit në formë maltose të parafermentuar si lëndë e parë për prodhimin e alkoolit etilik 95 gradë, shumë cilësor, konform normave të Bashkimit Europian. Vetëm për prodhimin e saj bëhet e nevojshme kultivimi i patates industriale, e cila kombinohet me malton aktive të elbit ose të grurit, që mund të prodhohet nga vetë fabrika, nga Malteria e Sovjanit ose nga importi. Projekti vendos bashkëpunimin mes fabrikës së alkoolit në Maliq, fabrikës së prodhimit të maltos në Sovjan, linjës së prodhimit të distilateve alkoolike në Hotolisht dhe me fabrikën e niseshtesë që projekti në fjalë do ta përshtasë për këtë qëllim

Fabrika e alkoolit në Maliq, pjesë e ish-kombinatit të sheqerit, aktualisht në gjendje pune, mund të prodhojë në vit 1.000.000 – 1.200.000 litra alkool 95.5% i rektifikuar, si dhe 30-40 tonë gaz karbonik (CO2); fabrika e niseshtesë Maliq përbëhet nga dy subjekte: brenda saj është ndërtuar edhe impianti për prodhimin e alkoolit të rektifikuar me kapacitet 1.5 -2 tonë alkool në 24 orë. Impianti është në gjendje pune, kërkohet vetëm një plan-preventiv për rivendosjen në punë për prodhimin e alkoolit; Pajisjet e ish-fabrikës së niseshtes Maliq (pjesa shtetërore) do të përshtaten për prodhimin e mushtit të pafermentuar, për fabrikën e alkoolit Maliq, dhe një pjesë e linjës së alkoolit brenda fabrikës së niseshtesë. Pra, mushti i pafermentuar ose i fermentuar sigurohet nga të dy fabrikat e alkoolit. Gjithashtu sigurohen bërsitë e panxharit të sheqerit dhe të patates industriale.

Pajisjet e linjës Hotolisht do të shërbejnë për përpunimin e alkoolit të rektifikuar që do do t’i vijë nga këto dy fabrika, e cila me metodën e ekstraktimit të aromatizuesve të ndryshëm, si fruta, boçe pishe, dru lisi etj, do të realizojë pije alkoolike cilësore të mirëfillta shqiptare të njëjta me ato që vijnë nga importet, me strandarde të pranuara edhe për eksport; Në fabrikën moderne të malterisë Sovjan do të punohet elbi distik për prodhimin e maltos, (lëndës së parë) për fabrikimin e birrës e cila do të jetë e aftë të furnizojë gati të 85 fabrikat që punojnë me lëndë të parë nga importet. Ajo trajton rreth 45 ton elb distik për një ngarkesë. Fabrika është moderne. Ajo bëhet funksionale edhe për fabrikat që përmendëm më sipër duke formuar kështu një  “zonë industriale” me pajisjet teknologjike dhe tokë pjellore për kulturat bujqësore grurë, elb, panxhar sheqeri dhe patate  industrial. Sovjani është zona ku këto prodhime japin rendimente të larta.
mjafton një firmë e qeverisë dhe gjithçka është gati.

Të gjitha këto na u bënë të ditura nga ing Engjell Sina dhe agronomi Demir Arëza, të cilët kanë gjetur mirëkuptimin e prefektit të Qarkut Korçë, Dhori Spirollari.

Kamp refugjatësh në Shqipëri? Media gjermane: Qeveria nuk është kundër, ja ç’thotë zv.ministri

Ndërkohë që kryeministri Rama i cilësoi fantazi gjithë sa u thanë për mundësinë e ngritjes së një kampi refugjatësh në Shqipëri, media gjermane ZDF në një reportazh të bërë sot shkruan se  qeveria shqiptare nuk është kundër.

“Më shumë refugjatë në Ballkanin Perëndimor”, ky ka qenë titulli i reportazh gjerman dhe kanë zhvilluar një intervistë me zv.ministrin e Brendshëm, Julian Hodaj.

“Në të ashtuquajturën rrugë Ballkanike Perëndimore nga Greqia nëpërmjet Shqipërisë dhe vendeve të tjera në Austri, numri i refugjatëve po rritet përsëri”, është kjo një pjesë nga reportazhi i ZDF.

 

Gazetarja gjatë përshkrimit të situatës thotë: “Sipas qeverise austriake në Shqipëri mund të krijohet qendër refugjatesh për gjithë BE. Edhe qeveria shqiptare duket se nuk është kundër. Ajo shpreson për mbështetje financiare dhe anëtarësim në BE”.

Në intervistën e tij Hodaj deklaroi se  Shqipëria ka kapacitete të mëdha për të mbajtur emigrantë, por nuk u shpreh qartë nëse do të ketë kampe.

“Shqipëria ka kapacitete të mbajë deri në 600 mijë refugjatë. E ka treguar këtë edhe në të kaluarën gjatë luftës së Kosovës”, ka thënë Julian Hodaj.

Ja çfarë ka thënë dhe kryeministri Bullgar disa javë më parë në Shqipëri.

“Në Shqipëri do të bëhet një qendër koordinimi për luftëtarët që kthehen nga ISIS në territorin e Ballkanit”, u shpreh Kryeministri i Bullgarisë Boyko Borissov, në konferencën e përbashkët për shtyp me Ramën disa javë më parë.

Reportazhi i ZDF: https://www.zdf.de/nachrichten/heute-19-uhr/mehr-fluechtlinge-am-westbalkan-100.html

Denoncim i Berishës: Rama gati të pranojë 600 mijë sirianë, ish-terroristë të ISIS. Në këmbim kërkon…

Ish-kryeministri Berisha shkruan sot se ndryshe nga sa eshte deklaruar, Rama eshte gati te prese  600 mije refugjate siriane, ish terroriste te ISIS ne kembim te hapjes se negociatave.

Berisha poston ne faqen e tij ne FB deklaraten e dhene nga zv.ministri i Brendshem Hodaj dhene per rrjetit televiziv me te madh gjerman ZDF.

Postimi i Berishes

Rama ofrohet te pranoje 600 mije refugjate siriane, ish terroriste te ISIS ne kembim te hapjes se negociatave!

Te dashur miq, Edi Rama me zedhenesin e tij Hodaj, deklaron sipas rrjetit televiziv me te madh gjerman ZDF, se Shqiperia ka kapacitete te plota per nje kamp prej 600 mije refugjatesh siriane ne Shqiperi. Rama perdor si argument pranimin nga Shqiperia te vellezerve nga Kosova gjate luftes per çlirimin e saj!

Shikoni videon dhe lexoni mesazhin e qytetarit dixhital. sb

“Dr . Sapo e dha ZDF ja
Per Aufnahme Zentren per azilantet jan bo gati fringo te reja dhe Po funksonojne.
Zv ministri hodaj thote qe kan kapacitet dhe experience per deri ne 600.000 azilante nga siria etj”

Përshum` mot Bajramin Nga Gjergj Jozef Kola

 

1
Sapo kisha nisë shkollën fillore kur e mora vesht se Bajram do me thane: Festë.
Në vitet 70 familja jone ishte ndër të parat familje katolike shkodrane që u vendosë në lagjen muslimane të Rusit dhe unë pamjet e xhamisë së mbyllun i kam ende parasysh. Aty mblidheshim në oborrin e xhamisë dhe bashkmoshatarët sillnin amelcina, për cdo Bajram. Aty në atë oborr lindi edhe pyetja jeme e parë e ndalueme për nji festë të ndalueme:
Cka don me thanë Bajram?
Bajram do me thanë shqip: FESTE!
Kjo ishte për mue nji feste e amël, dhe si e tillë ka mbetë ende në kujtesë. Bajram ishte për mue festa e amelcinave dhe si cdo fëmijë i gëzohesha asaj, unë katoliku në lagjen muslimane të Shkodrës.
Pikërisht aty në oborrin e xhamisë së mbyllun lindi nji miqësi e vërtete dhe u mbjellen lulet e para, të brishta të asaj që unë me kohën e kam quejtë: BP, lulet e Bajrampashkës.
Për Pashkë afroja edhe unë vezë të kuqe dhe jua falja miqve të mi. Kjo festë u quejt Festa e ngjyrave. Kështu ngadalë si fëmijë e ma vonë të rij na rritëm nji ritual qe nuk njihet askund në mbarë botën:
Ritualin BP BajramPashket, festen e amelcinave dhe të ngjyrave.
Si mbi nji tablo të bardhë, ngjyrat me kohën erdhën e u banë te amla dhe aty u krijue piktura ma origjinale që shpirti shqiptar ka krijue ndonjihere në shek e XX.
Ishin lulet e brishta te shpirti shqiptar, këto Edelweis te Alpeve qe rriten vetëm ne 2 mijë metra naltësi, lule qe nën ateizmin shtetnor me dukeshin sikur preknin qiellin, vetë Zotin me dorë.
Atëhere unë besoja se Zoti kishte krijue vetë besime te ndryshme, si ngjyrat e ylberit, per me u lidhë me te. Mjaftonte paqja, mirësia dhe gjuha e përbashkët.
Diktatura ateiste kishte shkatërrue gjithcka si nji terapi kimike ne trupin e prekun me metastazat e komunizmit dhe për me mbijetue shqiptarët rriten këto lule te harmonisë se brishtë, te cilat rradhe kush i ka ne botë i kishte.
Besoja unë atbotë në dick ate bukur, origjinale, shqiptare.

2
Me kohën kjo lule erdhi dhe u forcue e u rrit sepse ishte nga te paktat krijesa që rritej me pastërti të zemrës. Askush nuk festonte Bajram dhe Pashke sepse do merrnin dhurata apo ndihma nga jashtë, porse jua kërkonte etja e zemres nji gja te tillë. Ndoshta kjo ishte oponenca ma e natyrshme ndaj diktatures. Hitleri futi ne Gjermani dhe Austri ligjin për me pague taksen vjetore me 1% të t`ardhunave me shpresën se te gjithë do i ktheshin shpindën kishës se Zotit porse ndodhi Bumerangu i famshëm. Gjermano-austriaket rrinin edhe pa hanger ne ato vite dikature, porse taksen e kishës e pagueshin rregullisht.
Ne Shqipninë e diktaturës komuniste Aktin ma te naltë te përsosmënise se saj, kjo lule e brishtë e harmonisë e arriti ne burgun e Spacit, kur mbramjeve te burgosunit politike muslimanë e fshihnin copën e bukës me ja dhanë meshtarëve katolikë te burgosun per me celebrue meshën e shejtë. Komunistat nuk u jepnin bukë katolikëve ne darkë sepse ata pregatisnin Ostet e shejta per meshë me bukën e darkës.
Shkodra ishte qyteti ku diktatura kishte ndërtue për herë te pare në hisotinë e njerzimit, muzeumn e parë ateist në botë dhe pikerisht aty ku terri asht ma i thelle drita shkëlqen ma fort.
Si finale te madhe kjo lule e brishtë e harmonise fetare, kjo Edelweis shqiptare e arriti ne vitin 1990 kur katolike dhe muslimane bashke hapën se pari kishën katolike dhe celebruen meshën e shejtë dhe nji jave ma mrapa xhaminë muslimane dhe festuen së bashku.
U duk sikur koha e arte e poetit te kombit At Gjergj Fishtes qe kishte lidhe me drita kompanjelin me minaren po trokiste ne dyert e historise se re shqiptare.

3
Me ardhjen e demokracisë, postkomunistat qe morën ne dorë pushtetin, nuk u kujdesën aspak me e mbrojte lulen e brishtë te harmonisë par excellence te shqiptarëve. Ata ishin nga natyra ateistë e megjithatë kjo nuk i ndalonte me marre pjesë ne cdo ceremoni fetare, Bajram e Pashkë, jo per transhendencë, porse për dukje dhe kapital politik. Ata nuk e panë asnjiherë si nji krijese te shejtë te mbijetesës se shqiptarit harmonine reale qe ishte krijue nen diktaturë, porse u kujdesën me ruejte raporte të mira me të hyejt, me cilindo te huej prej cilitdo vend qe vinte dhe derdhte thesin me para.
Helmi i Proselitizmit i hyni deri në rranjë lules Edelweist te shqiptarëve.
Nisi te krijohej nji shkëputje artificiale, u mbjellën shkurre qe vinin nga katër anët e botës dhe ata ja zunë frymen lules Edelweis te harmonise fetare te shqiptareve.
Politikanët ateistë, postkomuniste, nxoren fitimet e tyne materjale nga kjo dhe as qe ju interesoi nxjerrja te paktën e legjislacionit me mbrojtë shpirtin e brishtë te harmonisë shqiptare. Ky veprim do të sillte nji Bumerang te frikshëm.
Aktualisht në asnji vend te botës nuk prodhohet ma shumë helm ndaj besimeve te njeni tjetrit se sa ndër shqipfoles sot. Ne asnji gjuhe te botes nuk fyhet e shahet besimi i tjetrit ne youtube se sa nder shqiptarë. Ne forumet e mediave sociale askund nuk ka ekstremizem ma te madh dhe e gjith kjo falë ateistëve postkomuniste qe sundojnë me nji pragmatizëm primitiv e te pamoralshëm.
Objektet e kultit përpiqen kush e kush me kumbue e gjimue ne qiell ma fort a thue se Zoti del ne dritaren e qiellit me ndi se kush ka za ma te fortë atje poshtë, ndërsa postkomunistat ne pushtet qeshin e tallen e duket sikur thojnë:
He, ju e deshtët fenë, ja tek e keni, nxirrni sytë njeni tjetrit.
Sot ne kët truall Arbnor shkelin dhe hjedhin hekur beton, arabe dhe turqe, greke dhe italiane e per shqiptarët ka mbetë shumë pak vend me mbjellë e rritë lulen e brishtë te harmonisë fetare.
Ajo lulja e brishtë e Edelweises shqiptare qe unë kam quejte ne fëmini BP nuk asht ma aty. Ajo mbahet ne zemrat e brezit tonë, që u rritëm ne ateizëm e megjithate e deshtëm Zotin, transhendencën, njashtu ne mënyren tonë te ciltër e pa asnji interes materjal.
Dami i madh qe postdiktaura i ka pa kombit shqiptar asht thuejse i pariparueshëm. Duke i lane shqiptarët nenji mjerim te pafund ekonomik, me 100 euro pencion, ju ka hape rruge rrymave fetare te ndryshme me lëshue rranjet e tyne fanatike. Askush ma fort se ne llomin e mjerimit dhe te vorfnisë nuk rritet fanatizmi fetar.
Polarizimi i brezit te ri në Shqipni asht i pashembullt në historinë e kombit shqiptar.

4
Luga me sherbet qe kryeministri i majte shqiptar ju dha besimtarëve muslimane në ket pragbajram ishte si nji garuzhdë me helm per ekuilibrin dhe harmonine fetare te shqiptarëve.
Atdheu asht i shejtë dhe i përket të gjithëve dhe ai nuk mund ti atribohet nji besimi të vetëm si BURIM.
Fatkeqsia e kombit tone aktualisht qëndron ne ate se tash 30 vjet postdikaturë figurat kryesore te shtetit vazhdojnë me kenë njerëz te formuem nën shkollat e diktaturës si mendësi dhe si kulturë.
Cka jena na si komb qe nuk po arrijmë me nxjerrë ne krye te vendit njerëz qe kane mbarue dhe janë formue ne perëndim?

Pershum` mot Bajramin miq te mirë te fëminise dhe rinise time, që u rritëm bashkë dhe bashkë me ne edhe ajo lulja e shejtë e harmonisë fetare per te cilën unë kam kaq nostalgji në zemër.

Gjk18

Historia – Habilaj i dënuar në Angli, ish-agjent britanik. Si e gjetën në hotelin e tij në Vlorë

Historia e nje shqiptari, me emrin Elidon Habilaj, nga Vlora, eshte bere lajm ne Daily Mail, gazeteret e te ciles kane publikuar ne nje artikull shoqeruar edhe me foto rrugetimin e tij, si ilegal drejt Anglise e me pas denimin ne mungese, deri te menyra se si u zbulua teksa fshihej ne hotelin e tij ne Vlore, shkruan “Panorama”.

hab

Pasi kaloi ne Dover ilegalisht në një kamion, Elidon Habilaj tregoi se vinte nga lufta ne Kosove. Në të vërtetë, ai kishte ardhur nga Shqipëria – por mashtroi si shume te tjere, duke kerkuar azil me nje emer te rreme.

Ai mund te kishte mbajtur nje profil te ulet, te mos binte ne sy e te bente jeten e vet, por ne vend te kesaj ai u punësua në një agjenci të ngjashme me FBI për të gjurmuar personat e shpallur në kërkim ndërkombëtar.

 

Shqiptari 40-vjeçar u denua me 18 muaj burg në mungesë të tij pasi fitoi shtetësinë e Mbretërisë së Bashkuar duke gënjyer zyrtarët.

Por hetuesit nuk iu ndane, dhe ish oficeri i Scotland Yard u gjet në një resort turistik në Vlorë, ne vendin e tij,  6 vite pasi ai i shpëtoi drejtësisë britaike.

Ai kaloi gjashtë vjet duke u fshehur nga autoritetet e Mbretërisë së Bashkuar për të cilën ai dikur ka punuar – madje mburrej me përvojën e tij me policinë britanike për të fituar kredite ne Shqipëri.

Ironikisht, tani ata per te cilet ai dikur kishte punuar, gjurmuan vete ate. Shqiptari arriti në Britani në vitin 1998 dhe pretendoi se ishte një kosovar me emrin Bekim Ademi. Ai tha se vëllai i tij ishte torturuar me vdekje dhe babai i tij u vra nga Ushtria Çlirimtare e Kosovës.

Autoritetet britanike i besuan atij, dhe atij iu dha azil i plotë në nëntor 2001, dhe shtetësia pesë vjet më vonë.

Ai u punësua nga Policia Metropolitane dhe më vonë Soca, ku punoi si një oficer i shërbimit të fshehtë në ekipin e tij të vendndodhjes në Londër, duke ndihmuar në gjetjen e kriminelëve të dyshuar të kërkuar për ekstradim.

Më në fund, ai u demaskua pasi kontrolli zbuloi dosjen e tij. Kontrollet zbuluan se ai kishte lindur në Shqipëri dhe jo në Kosovë, ai kurrë nuk kishte një vëlla dhe babai i tij ishte gjallë dhe ende jetonte në qytetin e tij.

Pasi ai u arratis para gjyqit, gjyqtari Martyn Zeidman QC lëshoi një urdhëresë për stendën, e cila udhëzon policinë të arrestojë Habilajn nëse ai gjendet.

Habilaj u gjykua më pas në mungesë të tij dhe u denua nga Gjykatën Crown Snaresbrook në janar 2013.

Por ai ka shmangur me sukses autoritetet britanike dhe se fundi eshte gjetur duke mbikëqyrur ndërtimin e një hoteli që ai menaxhon në periferi të Vlorës.

Ai gjithashtu e shfaqi  veten si një ‘konsulent i pavarur i sigurisë’ dhe mburrej me vendasit se punonte per policinë britanike.

Kur u afruan personat qe e gjeten, Habilaj me zemërim pyeti: ‘Kush të ka dërguar? Kush ishte ai që të solli këtu? ‘ Ai më pas urdhëroi një prej punonjësve të tij të ndërtimit që të na ndjekin jashtë ambienteve, raporton gazetari i Daily Mail.

Tani një baba i një femije, Habilaj mburret online se ai ka një diplomë dhe master në kriminologji, dhe gjithashtu pretendon të ketë libra të shkruar në këtë temë.

Në një postim në Facebook më 2015, ai përshkroi se si punoi për “agjencinë më të lartë britanike kundër krimit për gati dy vjet”.

Kush e solli futbollin në Shqipëri? Rrëfimi i një ish-studenti në vitin 1934

Foto: Skuadër futbolli e ushtrisë angleze në Shkodër 1913/ Muzeu Marubi

Për herë të parë në Shqipëri, futbolli u luajt në vitet 1908-1909 në Shkodër. Revista Leka e vitit 1934 i kushton një artikull ardhjes së futbollit në Shqipëri me titullin “Foot-balli, kur filloi m’u njoftë e m’u përhapë në Shqipni” .

Artikulli nuk ka autor megjithatë nga ajo që shkruhet në të lë të kuptohet se autori ka qenë vetë një nga ata studentë që ka luajtur për herë të parë futboll në Shqipëri, duke qenë se ishte student i kolegjit Saverian, nga ku dolën themeluesit e shoqatës e të revistës që boton artikullin.

E në këtë artikull shkruhet se ish kleriku maltez A.Gatt Rutter ai i cili e solli këtë lojë (top e kamë) në Shqipëri në vitet 1908-1909 dhe ua mësoi studentëve të kolegjit Saverian në këtë qytet.

E në këtë rast, artikulli evidenton se profesori u përball me vështirësi për t’ua futur këtë lojë në zemër shqiptarëve për faktin se kjo lojë kërkonte kolektivitet, pra bashkëpunim e koordinim.

“Në fillim hoq mjaft keq i shkreti profesor me na shti në zëmer kolektivitetin qi lypë kjo lojë e me na enthuzjazmue per te. Na, sa ma fort shifshim zellin e perpjekjet e tija per me na xe aq ma tepër largoheshim e rrijshim ftoftas. Na dukej lojë e randë, pse lypte shkathsi e mundë të madh” shkruhet në artikull.

E në fakt, për 4-5 vitet e ardhshme kjo lojë nuk do të ishte popullore e nuk do të ushtrohej, derisa ardhja e ushtrive ndërkombëtare në 1913 do të ndryshonte situatën. Ushtritë angleze, franceze e gjermane që ishin të pranishme në Shkodër do të organizonin përballje futbolli mes tyre ndaj edhe pëlqimi i kësaj loje do të rritej.

“Me ket ftoftësi vazhduem per nja katër a pesë vjet, deri sa mbas luftës ballkanike erdhen ushtrit internacjonale në ket gjytet. Kur pam tue luejtë ushtarët ingliz, francez e german at-herë filluem me e çmue, e që prej asajë kohë e deri në vjetin 1933, kur kjo kolegjë u mbyll per shqiptarë, gjithmonë xansat e kësaj shkollë kjene lojtarët ma të mirët në vend t’

 

Mbas luftës së madhe, djelmnija shkodrane organizoj skuadra e shumica prei nesh, ish-Saverjan, punuem me duer t’ ona me dlirë e rrafshue fushen qi do të quhej “Fusha e topit.”

Me hapjen e shkollës Teknike filloj me u njoftë e me u luejtë dhe në Tiranë. U njit në shkallen qi asht sot mbas krijimit t’ Entit Kombtar “Djelmnija Shqiptare.”

Sot matchet e foot-ball-it priten me padurim e janë ba argtim i shum gjytetevet; lexohen me kureshtë nder fletore pershkrimet e ndeshjevet, gjikimet mbi skuadra e refera, mbi zotsi e sjellje të lojtarëvet jo veç të Shqipnis por të mbarë Europës” vijon artikulli.

Capture

Foto: Skuadra e shkollës industriale italiane në Shkodër/ Muzeu Marubi

Një “problem” me futbollin?!

E në artikull, evidentohen të mirat por edhe të “këqijat” e futbollit.

E ndërsa në artikull përmenden 5 cilësi të mira mes të cilave disiplina, aktiviteti fizik apo argëtimi, përmendet edhe një “problem”.

“Vetem asht rreziku qi mos të barrohen prej së dhanunit mbas kësaj lojë, të tjera detyrë ma të nalta, si p. sh. permbushja e kujdesëshme e detyrvet fetare nder dit kremtje, e detyrvet civile e shoqnore; kështu që mos t’ ulet lojtari i xet ndopak kabë shkalla e shtësës i mos të humbet bujarija, kultura e të prumit në të folun, tue u shprehë në mënyrna të trasha e thanie të poshtra. Por lojtarët e vertetë e mirë t’ edukuem këtyne rreziqevet u mbahen lerg” vijon artikulli./scan

“Ua dhamë shqiptaro-sllavëve” – Botoi shkrimin për kryeministrin, arrestohet gazetari grek

Është arrestuar mbrëmjen e kësaj të enjtjeje gazetari i njohur grek, Stefanos Chios, me urdhër të Prokurorisë.

Arrestimi i tij vjen pas publikimit në faqen e parë të gazetës “Makeleio” të disa fotomontazheve të Kryeministrit Alexis Tsipras dhe ministrit të Jashtëm Nikos Kotzias të gjakosur, ndërsa Presidenti Prokopis Pavlopoulos shihet i shtrirë në tokë nga plumbat, botim ky që vjen në valën e diskutimeve për emrin mes Maqedonisë dhe Greqisë.

“Në kohë lufte, zoti President i Republikës ekzekutohet“, shkruhet në gazetë.

Mediat greke shkruajnë se Chios u arrestua nga Policia jashtë zyrave të gazetës së tij, ndërsa thuhet se do të hetohet lidhur me këtë botim, duke analizuar nëse përbën vepër penale, duke shtuar se kjo mund të nxisë edhe për ndonjë krim të mundshëm.

 “I dhanë Maqedoninë tonë shqiptarëve-sllavë me emrin e rremë “Maqedonia Veriore“, shkruhet në këtë artikull, duke kundërshtuar marrëveshjen për emrin e Maqedonisë.

 

Kompromiset e rrezikshme për ulësen në OKB

Kosova nuk duhet të bëjë kompromise të reja në finalen e dialogut të Brukselit, për normalizimin e marrëdhënieve me Serbinë, i cili është paralajmëruar të përmbyllet me marrëveshje ligjërisht obliguese, vlerësojnë njohësit e zhvillimeve politike në Kosovë.

Presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, kohë më parë pati theksuar se procesi i dialogut duhet të përfundojë me njohjen e ndërsjellë të dy shteteve, por finalja e dialogut do të jetë proces i vështirë dhe me kompromise. Autoritetet e Kosovës, kanë theksuar se në fund të procesit, Kosova duhet ta fitojë ulësen në Organizatën e Kombeve të Bashkuara (OKB).

Në anën tjetër, presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiq, në vazhdimësi ka përsëritur se dialogu nuk duhet të përfundojë në atë mënyrë që “njëra palë të fitojë gjithçka dhe pala tjetër fare”.

Autoritetet e Serbisë, përfshirë edhe përfaqësuesit politikë të serbëve të Kosovës, në vazhdimësi janë duke insistuar që Asociacioni i komunave me shumicë serbe, duhet të ketë kompetenca ekzekutive. Kompetencat e tilla, siç kanë vlerësuar njohësit e zhvillimeve politike, nënkuptojnë një entitet tjetër politik dhe një autonomi territoriale për serbët e Kosovës.

Politologu Ramush Tahiri, duke folur për Radion Evropa e Lirë, shpreh mendimin që Kosova nuk duhet të hyjë në kompromise me Serbinë, për ta siguruar ulësen në Kombet e Bashkuara.

“Nuk niset dialogu me kompromis, por që të zgjidhen çështjet, të cilat janë kontestuese. Në këtë bazë, me Serbinë mund të bisedohet edhe për çështje të brendshme të Kosovës, sikur që po bisedohet, sepse kompromisi është bërë në fillim. Gjithashtu, mund të bisedohet edhe për pozitën e popullit serb në Kosovë – sepse Serbia është e interesuar pikërisht për këtë çështje – dhe jo për çështjet e tjera. Mirëpo, secila zgjidhje nuk mund të jetë pjesë e pazareve politike ose pjesë e imponimit, por duhet të jetë pjesë e vullnetit dhe në harmonizim me konventat ndërkombëtare”, theksoi Tahiri.

Por politologu tjetër, Belul Beqa, thotë për Radion Evropa e Lirë se nëse eventualisht të dyja palët, ajo e Kosovës dhe ajo e Serbisë, e shohin kompromisin duke realizuar të dyja palët qëllimet e veta, atëherë ky do të jetë një kompromis mjaft i dëmshëm për Kosovën.

“Duhet të vlerësojmë se sa mund të fitojmë eventualisht me këtë kompromis, i cili ndërlidhet me anëtarësimin e Kosovës në Organizatën e Kombeve të Bashkuara. Ata, të cilët mendojnë se kjo mund të jetë një lloj zgjidhje, duhet të realisht ta vlerësojnë se një kompromis i tillë ndoshta më shumë, në kuptimin afatgjatë, do ta dëmtojë funksionalitetin e shtetit, se sa që eventualisht mund të përfitojë shteti i Kosovës me anëtarësimin në Organizatën e Kombeve të Bashkuara”, tha Beqa.

Politologu Tahiri, shpreh mendimin që asnjë kompromis nga ana e Kosovës, që do ta bënte shtetin jofunksional, nuk e vlen ulësen e Kombeve të Bashkuara.

“Nëse gjendjen nuk mund ta bëjmë më të mirë, nuk duhet ta bëjmë më të keqe. Përndryshe, nëse krijohet çfarëdo entiteti i ri në Kosovë dhe prishet baza dhe balanci qytetar i ndërtimit të shtetit të Kosovës, unë mendoj se atëherë Kosova, si shtet, shpërbëhet dhe shkon në vija etnike. Kjo nuk është mirë për Ballkanin Perëndimor, sepse ka edhe çështje tjera të hapura dhe nuk është mirë as për vet vizionin e Kosovës”, u shpreh Tahiri.

Në këtë pikë pajtohet edhe politologu Beqa. Madje, sipas tij, kompromiset eventuale të Kosovës ndaj Serbisë, nuk nënkuptojnë rrugë të sigurt drejt ulëses në Kombet e Bashkuara.

“Aq më parë që çështja e anëtarësimit (në OKB) nuk varet as prej Kosovës e as prej Serbisë, ngase varet pikërisht nga ata, të cilët ndërkombëtarisht janë pengesë e madhe për anëtarësimin në OKB, siç është Rusia. Pra, duhet edhe këtë opsion ta vlerësojmë realisht, sikurse edhe përparësitë, por edhe pasojat e mundshme nëse ky do të jetë një lloj ‘modus vivendi’ në vazhdimin e procesit të dialogut”, theksoi Beqa.

Sidoqoftë, autoritetet e të dyja vendeve, të Kosovës dhe të Serbisë, kohët e fundit kanë ashpërsuar fjalorin politik, duke e akuzuar njëra tjetrën për mospërmbushje të marrëveshjeve të arritura deri më tash në dialogun e Brukselit. Njohësit e zhvillimeve politike kanë vlerësuar se pikërisht ky ashpërsim i retorikës, paralajmëron pozicionimin e palëve në prag të fillimit të finales së procesit të dialogu

Bekim Bislimi

Brezi i ri i historianëve dhe nevoja për rikonceptimin e gazetarisë historike! – Nga Armand PLAKA *

Historia e Shqipërisë e sidomos stacionet e saj të vona, kanë bërë që të përjetojmë gjatë këtyre dekadave të pluralizmit shumë zënka e debate. Thuajse të gjitha kanë pasur një problem: njëanësinë në trajtimin e çështjeve dhe daljen në përfundime që e shohin njëri-tjetrin si tepër kundërthënës, duke e sjellë gjithë diskurin në një qerthull pa fund dilemash e pikëpyetjesh që shpesh na hutojnë tërësisht e në disa aspekte na bëjnë edhe qesharakë në sy të botës.

Nëse si më tipiken do të shihnim ndarjen që mbizotëron për çështjen e “Festës së çlirimit”, do të mund të vijonim me një sërë çështjesh e tamatikash të tjera që paradoksalisht sa vijnë e zgjerohen.

Kështu, ndërsa debatojmë për Luftën (e Dytë Botërore), të vjen ndërmend se çfarë thuhet e shkruhet për mënyrën se si u zhvillua ajo në Shqipëri, për gabimet e përfitimet, për fajtorët e ngadhënjimtarët, për kolaboracionistët e çlirimtarët, për të (mbi) vlerësuarit e të harruarit e kështu me radhë.

Debat tashmë prej kohësh ka edhe për Skënderbeun, për origjinën e tij, për identitetin shqiptar, rolin e Esat Pashës, për ish-monarkun Ahmet Zog, për figura e profile të harruara nga balta e pluhuri, për ndërhyrjet politike të djeshme e kultin e individit, për ish-viktimat e regjimit të shkuar, për islamizimin e shqiptarëve, pra në thelb për gjithçka.

E megjithatë, deri këtu nuk shoh asgjë të keqe, pasi debati në çdo rast i jep frytet e veta.

Ajo që më bëri të lëvizja për të shkruar këtë opinion, është një ngasje e kahershme që lidhet me një fenomen që megjithatë duket sikur shkon kundër rrymës, ose, le të themi më mirë, përtej rrymës, duke nxjerrë në pah kontribute që ia vlen të përmenden e vlerësohen.

Nëse do i referohemi aksiomës popullore se “koha e mirë duket qysh në mëngjes”, atëherë na duhet të besojmë se jemi në rrugë të mbarë.

Elita të reja, kontribute të dukshme

Të baraslarguar nga emocionet false, ngarkesat dhe ndikimet boshe të së shkuarës së afërt, ata përbëjnë elitën e re të historianëve shqiptarë. Dhe nuk janë pak: Dr. Marenglen Kasmi, Dr. Dritan Egro, Dr. Dorian Koçi, Dr. Ledia Dushku, Ilirjan Gjika, Erald Kapri, Niko Kotherja, Dr. Ardit Bido, për të vijuar kështu – duke u kërkuar ndjesë – edhe më të tjerë që do të ishin plotësisht të denjë të vijonin këtë listë. Dikush historian profesionist, dikush në mënyrë të tërthortë, dikush në krye të një institucioni e dikush si studiues i pavarur, ajo që i bashkon janë pasioni dhe kontributet.

Ata janë tashmë ikona të një brezi që suksesin e bazon në punë dhe që më së shumti i largohen tamtameve e gërgëreve të politikës së ditës, duke preferuar t’u besojnë tërësisht hulumtimeve e fakteve, përpara se të arrijnë në përfundime.

Në dukje pa asnjë idhull për të ndjekur, duket se ata janë sa të heshtur, aq edhe aktivë. Organizojnë ekspozita, simpoziume, nuk lodhen së nxjerri në pah vlera të harruara, artefakte nga thellësia e tokës e të bëjnë studime, të nxisin debate të guximshme e të mos i shmangen përplasjes edhe me “peshat e rënda”, duke treguar se në këtë vend ka dhe do të ketë shpresë se gjerat ecin dhe duhet të ecin.

Nuk është thjesht këmbim elitash, por këmbim cilësor elitash, i domosdoshëm në stadin që po kalojmë, në një vend që paradoksalisht vijon të mbetet një urë kulturash e ndikimesh, prirjesh e besimesh, ku historia fatkeqësisht ka qenë edhe njëra ndër nyjat kryesore ku politika ka futur hundët pa fund e fré duke e shfrytëzuar barbarisht.

Ndryshim në mentalitet

Sigurisht se të qenit i ri, u jep atyre edhe energjinë që ta dikton mosha, por më i rëndësishëm se komponenti fizik, është pikërisht mentaliteti i tyre, zelli dhe dëshira për punë, pasioni prej hulumtuesi dhe objektiviteti në trajtimin e çështjeve, duke zbuluar përtej tyre edhe aftësi e strategji të rralla menaxheriale në institucionet që (disa syresh) tashmë drejtojnë.

Mjafton të përmendim shtimin e dukshëm të aktiviteteve brenda e jashtë sallave të Muzeut Historik Kombëtar, Arkivit të Shtetit, Qendrës (sot Akademisë) së Studimeve Albanologjike, por edhe të Muzeut të Arsimit, Muzeut të Artit Mesjetar në Korçë, muzeumeve në Krujë, Shkodër e gjetkë (duke mos e përzier këtë me turizmin), dhe zgjerimit të hartës arkeologjike, digjitalizimit të shumë fondeve arkivore e çeljen e shumë ekspozitave, apo mbajtjen e simpoziumeve, si edhe prurjeve individuale e koleksioneve “atipike” që përbëjnë të gjitha risi më vete e ua sjellin kësisoj sidomos shqiptarëve të brezit më të ri, historinë e vendit të tyre më pranë se kurrë në klasa e shkolla, në shtëpi e madje edhe në autobusë.

Ata s’kanë bërë as “Betimin e Hipokratit” e as duket se kanë premtuar atë që nuk mund të realizojnë, por aktiviteti e statura e tyre e deritanishme vërteton përditë e më shumë se ata i janë betuar parimeve të tyre të profesionalizimit dhe i janë dhënë me shpirt përmbushjes së objektivave tejet pozitive, për të cilat duhet të jenë krenarë.

Nevoja e një fryme të re në gazetarinë historike

Dukshëm duhet thënë se po kontribuojnë në këtë aspekt edhe një brez gazetarësh, të cilët në print apo në TV, po sjellin alternativa shumë pozitive e këndvështrime serioze në trajtimin e temave më të debatuara të kohës, duke avancuar tashmë një traditë të gazetarisë historike, e cila lindi me ndërrimin e sistemeve.

Larg skemave shabllone, tashmë ka ardhur koha që të mos mjaftojë më vetëm intervista me protagonistët, marrja e përcjellja e një materiali pa u konsultuar me burime alternative, qoftë kjo në shqip apo gjuhë të huaj, e as të mbizotërojë empirizmi, por shpirti analitik, hulumtimi, vlerësimi dhe opinioni, duke synuar vërtetësinë, objektivitetin dhe paanësinë, në një gjykim të ftohtë e duke iu nënshtruar trendeve më të reja të trajtimit të historisë, duke i shërbyer kësisoj vendit e kombit, me guxim, njohuri e këmbëngulje.

Eshtë e vërtetë se për momentin është kthyer në një tendencë thuajse trajtimi i së shkuarës diktatoriale, e cila në një vend si Shqipëria do vinte koha të merrte vëmendjen e duhur, megjithëse kjo më shumë falë ndjeshmërisë së lartë që kanë organizatat e huaja, fondacionet dhe ambasadat, të cilat duket se e kanë kuptuar më së miri vlerën e dokumentimit dhe evidentimit të vendeve e dëshmive më pikante të mbajtjes më këmbë të një diktature të llojit të veçantë, si ajo shqiptare dhe vuajtjeve e dramave që shkaktoi.

Në këtë kuadër janë për t’u përshëndetur një cikël dokumentarësh, apo dhe çelje e mirëmbajtje të vendeve të “kujtesës kolektive”, rreth të cilave, në fakt, kohët e fundit ka pasur nga ana tjetër një debat “agresiv”.

Shpresojmë që të gjenden fondet e nevojshme e të krijohet mundësia të financohen edhe projekte e ide që lidhen me etapa të tjera historike, në mënyrë që të rrëmohet më thellë, të zbulohen e dokumentohen kësisoj edhe guva të tjera e pika të errëta të historisë sonë.

Tashmë ka ardhur koha që gazetaria historike të kanalizohet e të mos jetë vetëm një shtojcë fshehur nën logon e rubrikës “Dossier”, e cila të lidh me aktualitetin ndonjëherë në mënyrë fare banale, si një skllave e përulur e politikës së ditës, e që përmbajtjen e saj mund ta botosh shpesh pa e vrarë mendjen e pa parë datën, duke e trajtuar vetëm si një lopë, nga e cila mund të mjelësh një numër të madh klikimesh e lexuesish.

Shqiptarët, “dashnorë” të historisë

Edhe pse gjuhë paksa e izoluar e me pak recipientë në krahasim më gjuhët e mëdha, lexuesi shqiptar, si një popull mesdhetar, i prekur më shumë nga ndikimet e lëvizjet historike, duket se ka vlerësim për të tilla tema, e në mënyrë proporcionale kërkon kësisoj të gjejë cilësinë, thellimin dhe risinë, e të mos bjerë pré e përsëritjeve të pavlera e shabllone, e një tautologjie lodhëse e të pafrytshme, ku synimi është shpesh scoop-i pa përmbajtje, titulli pa objekt e sasia pa cilësi.

*Autori është ish-bursant i Fondacionit “Konrad Adenauer” dhe i Bundestagut Gjerman në Berlin. 

Mirë se vini në plazhin e fekaleve të Jorgo Goros! – Nga NIKOLLAQ NERANXI (+video)

Tri vite më parë, teksa ishim me pushime në  Himarë, u zgjuam në mesnatë sepse mbesa e vogël ishte shumë sëmurë. Kishte temperaturë të lartë dhe mezi merrte frymë. U nisëm menjëherë drejt Tiranës natën, duke menduar se në kryeqytet ofrohen më shumë shërbime shëndetësore.

Gjatë rrugës, gjendja e mbesës u rëndua dhe ndaluam në Vlorë që t’i jepnin oksigjen dhe ndihmë të shpejtë. Në Tiranë, pasi bëmë të gjitha analizat, mjeku na tha se vajza kishte marrë baktere të rrezikshme për shëndetin, Salmonella dhe Escherichia coli. Trupi i saj ishte i mbushur me baktere dhe pyetja që bëri doktori ishte: Ku e ka bërë plazhin vajza? Në fakt, ajo kishte ditë që bënte plazh në zonën e Spilesë në Himarë, aty ku kemi edhe shtëpinë dhe siç bëjnë fëmijët, rrinte gati gjithë ditën në ujë.

Unë e dija që dikur në atë zonë, ujërat e zeza derdheshin në det, por nuk e imagjinoja që nuk ishte zgjidhur akoma kjo punë. Në atë kohë e bëra problem të madh faktin e derdhjes së ujërave të zeza në det, madje erdhën edhe televizionet dhe bënë kronika, por siç ndodh gjithmonë në këtë vend, zhurma e një lajmi, sado alarmant të jetë, zgjat derisa del diçka e re dhe më pas gjithçka harrohet dhe asgjë nuk zgjidhet.

Ajo që më bën mua t’i kthehem përsëri kësaj historie, është se edhe sot që po shkruaj, ky problem mbetet ende i pazgjidhur. Sezoni turistik ka filluar dhe ujërat e zeza në Himarë derdhen pa mëshirë në ujërat kristal të Jonit. Kur pyeta doktorin, i cili kuroi mbesën time të sëmurë rëndë me temperaturë gati 42 gradë, se çfarë rrezikon dikush që bën banjo aty ku derdhen ujërat e zeza, ai më dha këtë shpjegim mjekësor: “Ujërat e zeza të derdhura në det, krahas përbërjes kimike shumë të dëmshme, kanë shumë shtame bakterialë aerobe dhe anaerobe, të cilat bëhen virulente kur futen në organizëm nëpërmjet rrugëve të ndryshme si nëpërmjet lëkurës, çarjeve të saj, me anë të traktit tretës nga gëlltitjet e pavullnetshme, nëpërmjet organeve gjinore sekondare, me anë të konjuktivave të syrit, veshit etj..

Bakteret si Salmonela, Escherichia coli të shtameve të ndryshme, japin infeksione të rënda në tubin tretës. Staphylocochet dhe streptocochet japin infeksione të rënda të lëkurës që mund të degradojnë në gjendje të rënda të septichpyemive etj.. Sapo këto baktere futen në organizëm, japin dëmtime të rënda të syrit deri në dëmtime të cipës së shikimit, infeksione të veshit, që te fëmijët e vegjël mund të komplikohen deri në meningjite dhe meningoencefalite. Heqjet e barkut gjithashtu mund të të çojnë në gjendje shtrimi urgjent në spital dhe nganjëherë mbeten forma kronike të koliteve. Në organet dytësore gjenitale japin vulvite, uretrite etj..” – shpjegon doktori.

E pash të arsyeshme që ta publikoj këtë shpjegim mjekësor të detajuar, për të kuptuar pasojën që sjell papërgjegjshmëria e njerëzve, që ne u japim votën dhe paguajmë taksat që të na shërbejnë, ndërsa ata duke mos bërë detyrën, për të cilën janë zgjedhur, kthehen në vrasës të shëndetit dhe jetës së qytetarëve. Ne, si banorë të zonës, nuk kemi ndenjur indiferentë gjatë këtyre viteve.

Nuk janë të panjohura për publikun takimet që banorët e Himarës kanë bërë me Bashkinë dhe kryetarin Jorgo Goro. Na thërrisnin për të na prezantuar planin e Rikualifikimit Urban të zonës dhe nga debatet e shumta që bëheshin aty, këto takime u bënë mjaft mediatike në atë kohë. Ky është rasti që t’ju rikujtoj edhe një herë shkurt për çfarë bëhej fjalë. Ata donin të na tregonin se çfarë investimesh duan të bëjnë në zonën tonë, ndërkohë që ne si banorë e kundërshtonim për dy arsye: e para, sepse banorët nuk kishin marrë akoma pronat e trashëguara dhe nuk mund të bëhet asnjë ndërhyrje pa pasur çdo banor në dorë titujt e pronësisë dhe e dyta, që investimet aty, nuk po bëheshin sipas nevojave dhe prioriteteve që ka zona.

Kushdo që shkon sot në Himarë, do të shohë se si rëra u mbulua me beton, ndërtesat u lyen me ca ngjyra të kuqe të shpifura që vetëm dikush që e urren atë zonë mund ta katandisë ashtu, si dhe u shkulën me qindra rrënjë ullinj shekullorë e u mbollën pisha! Më shëmtuar se kaq nuk bëhet! Ne si banorë kërkonim, që sapo të mbylleshin problemet e pronësisë, të investohej sipas prioriteteve dhe njëri prej tyre ishte pastrimi biologjik i ujërave të zeza, që po vë seriozisht në rrezik jetën e njerëzve. Ju që po lexoni tani këtë shkrim, me siguri, mund t’ju ketë ndodhur që në plazh papritur keni pasur bark, të vjella, temperaturë të lartë dhe keni menduar se është ndonjë virus stine.

Në fakt jo, e keni pasur gabim, me shumë gjasa, kjo ka ardhur ngaqë kryetari i Bashkisë Himarë, Jorgo Goro, ju ka “qerasur” me fekalet e zonës të hedhura në det, në shenjë mirëseardhjeje. Sepse Goro, ka tjetër program, sot ai po punon për oligarkët e pushtetit, si të grabisin tokat dhe pronat tona dhe të investojnë aty.

Nuk ka kohë ai të kujdeset për zonën dhe të bëjë detyrat e tij. Prandaj, ju do të sëmureni për aq kohë sa Goro me shokë do jenë shumë të zënë duke mbushur xhepat e tyre, babëzisht dhe paturpësisht, duke prerë kështu në besë, një komunitet i cili i dha votën dhe duke i vënë një damkë shumë të rëndë një zone si e jona, e cila ka ditur gjithnjë të mirëmbajë dhe të kujdeset për atë pasuri natyrore që na e dha Zoti dhe po na e shkatërrojnë barbarët në pushtet.