VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Nuk mund të flasësh për detin me një bretkosë të ulur në një pus – Nga Aurel Dasareti*

By | September 4, 2019

Komentet

Përmbyllje e pritshme e një dite teatrale në Republikën e sunduar nga hajdutët – Nga ROMEO GURAKUQI

Permbyllje e pritshme e nje dite teatrale ne Republiken e sunduar nga hajdutet, kercenuesit dhe shefat e medhenj mekatare:
Prokurore dhe gjykates, qe luajne dobet ne skenen e drejtesise se vjeter, nga frika e padronit te madh te drejtesise se re;
Gangstere dhe zotnues territoresh periferike, qe vendosin ne skene me pak prova aktoresh, komedite absurde te pushteteve te modifikuara;
Skafiste te mirenjohur te pushtetit, qe dalin ne cdo rast fitimtare ne betejat e Pallateve te Drejtesise.
Ishte ne fakt nje dite e filluar me lot, e vijuar me kercenime, me pritje te ngujuarish te kercenuar dhe e mbyllur me gaz e hare mekataresh.
I dyshuari si Zbatues i Skemes se Financimit 20 milionesh te Fushates se Qeverise Socialiste tanime eshte i lire, midis nesh. Drejtesia e barabarte per te gjithe, eshte tanime nje kujtim i nje kohe te shkuar kur vendi drejtohej nga atdhetaret. Perpjekjet e tyre te mahnitshme per t’i dhene shqiptareve nje atdhe te barabarte dhe te drejte per te gjithe, jane fundosur komanduesit e sotem te sferes publike. Dashuria e shqiptareve per atdheun e tyre eshte ne konstrast me tipin e jetes se krijuar per ata ne Shqiperi, ku ndjehen si te huaj dhe te perbuzur nga Shteti i Aventuriereve, Rrenacakeve dhe Diletanteve. Arratia nga sketerra e krijuar nga hajdutet mbetet e vetmja zgjidhje.
Eshte kjo shfaqja e perditshme e nje Republike te gerryer nga korrupsioni i pandeshkuem dhe me vitalitet shteteror te perfunduem.
Nese kjo e keqe, qe na ka mbuluar nuk do te nderpritet vendosmerisht, rendi jone shoqeror rrezikon te shkaterrohet dhe Respublica te shkermoqet.
Pyetja qe bajne te gjithe eshte: deri kur do te vazhdoje kjo drame e padrejtesise se pafundme? Deri ku do te lejohen te shkojne ne lojen e tyre Zotnuesit e Medhenj te jetes se femijeve tane?

NJË SHKOLLË PËR TË FORMUAR ADMINISTRATORËT PUBLIKË – Nga MILENA GABANELLI dhe LUIGI OFFEDDU* – E përktheu Eugjen Merlika

 

 

            Tashmë italia ka një qeveri të re. Dhe urimi është gjithmonë i njëjti: qoftë më e mirë se paraardhëset. Luigi di Maio është ministri i Jashtëm, pra do të mbarështojë politikën tonë me pjesën tjetër të botës. Për këtë detyrë do të ishin të domosdoshme dy këkesa bazë: të njohë së paku anglishten e të ketë njohuri mbi bashkëlidhjen e fuqive. Shkruajti se Pinochet-i sundonte Venezuelën (ishte një diktator kilian). I dërgoi një letër Le Monde-it duke shkruar se Franca, e lindur nga revolucioni i 1789-ës, kishte një “traditë mijëvjeçare demokratike”. Në Shanghai e quajti për dy herë “Ping” presidentin kinez Xi Jinping. Le t’I quajmë si gafa, por sigurisht niset keq. Dje komenti i agjensisë Hsinhua, nga Pekini ( me të cilin kishte marrë ndonjë zotim mbi Rrugën e Mëndafshit) dhe e përhapur nëpërmjet AdnKronos-it ka qënë ky: “zgjedhje e pazakontë, i padiplomuar kurrë, kompetenca gjuhësore shumë të kufizuara, ka treguar interes të pakët për çështjet globale në jetën e tij publike”. Gjithshka e vërtetë, por mbasdite komenti në faqet e agjensisë shtetërore kineze ishte zhdukur.

Ndërmjet politikanëve tanë  njohja e gjuhëve është e mangët (“frëngjishte shkollore” pohon për shembull ministri i ri i Zhvillimit ekonomik, Stefano Patuanelli), ashtu sikurse edhe përvojat e kompetencat profesionale. Nuk janë të detyrueshme. Shumica e përfaqësuesve të popullit lind në politikë dhe rritet brënda saj. Një dentist duhet të studjojë së pakë gjashtë vjet e të marrë një diplomë, më parë se të mund të limojë një dhëmb.; një arkitekt nuk mund të ngrerë katër miure pa patur diplomë dhe përgatitje. Më parë se të marrësh një rol përgjegjësie duhet të vërtetosh se ke arritur ndonjë përfundim. Për të mbarështuar copa të Vendit, së paku në Itali, jo. Në të vërtetë kriteret e zgjedhjes dhe marrjes në punë janë gjithënjë të njëjtët: shoqërizimi, besnikëria vetiake, leverdia e ndërsjelltë. A është një kërcënim për demokracinë të mëtohet se duhen kërkuar cilësi të meritës e të kompetencës më parë se t’i jepen çelsat e një ministrie, të një krahine, të një bashkie?

Në qeverinë e sapo lindur, një nga postet më të rëndësishëm është ai i gruas së parë ministër të Infrastrukturave dhe Trasportiit, Paola de Micheli, 44 vjeçe. Dikasteri do të duhet të bashkërendojë investime tashmë të financuara me 35,5 miliardë euro gjatë viteve 2016 – 2033, Tav (trasporti i shpejtësisë së lartë) përfshirë. Paola de Micheli ka marrë diplomën në Shkenca Politike më 2001. Që nga 1998 deri në 2003 ka drejtuar një kooperativë bujqërish që prodhonte konserva domatesh, në luftë me shemërinë kineze, të mbyllur për likuidim të detyrueshëm administrativ me 5.399.771 euro humbje. De Micheli e kishte lënë atë detyrë, por gjykata e Piacenzës i vuri një gjobë prej 2000 eurosh. Padija ishte se ishte shpërndarë në treg mall i ruajtur keq. Në gjykimin ajo doli e pafajshme. Për tre muaj shkoi si këshilltare në Urumçi, në Kinë, atdheu i domateve kineze. Më vonë u emërua komisare e jashtzakonshme për rindërtimin mbas tërmetit. Pak rezultate, por faji është gjithmonë i normave kapistër.

Roberto Speranza, me doktorat në histori, pa pasë punuar kurrë në shëndetësi para se të hynte në politikë, bëhet ministër i  Shëndetësisë; Teresa Bellanova, ministre e re e Politikave bujqësore, sindikaliste, me shkollë tetëvjeçare; Enzo Amendola, ministër për Çështjet evropiane, maturë liceu shkencor, karrierë e gjitha në politikë. Në legjislaturën e parë të mbasluftës (1949 – 1953) 91 % e deputetëve italianë ishin të diplomuar. Sot janë pak më shumë se 69 %. Matteo Salvini ka qënë jashtë kursit për dymbëdhjetë vite në Universitetin e Milanos, pastaj e la.

Fabiana Dedone, 35 vjeçare, diplomë në Drejtësi, me një kurrikulum “praktikante avokate e aftësuar për patronazhet”, asnjë “funksion apo veprimtari biznesi apo profesionale”, të deklaruar në Dhomën e deputetëve më 17 maj 2017. I është besuar gjigandi i ministrisë së Thjeshtimit. Para saj e njëjta ministri i kishte takuar dentistit legist Roberto Calderoli, dhe Marianna Madias, e diplomuar në Shkenca politike dhe në moshën 34 vjeçare ministre: “Sjell si prikë mungesën e përvojës sime” tha. Po të kishin lindur në Francë do të kishin ndjekur”Shkollën e Madhe” ose Shkollën Kombtare të Administratës: e themeluar më 1945 nga De Gaulle, 10.645 të regjistruar më 2016. Kujdeset për zgjedhjen e kuadrove politikë, ekonomikë e administrativë, furnizon pjesën më të madhe të “grand commis”, të drejtuesve të partive e të përbërësve të qeverive; katër presidentë Republike, tetë kryeministra e sekretarë Shteti, edhe Macroni. Hyhet nëpërmjet konkurseve, nga 18 vjeç e mbrapa janë tashmë të futur në mekanizmat e zgjedhjes.

Britania e Madhe ka shkolla si Instituti i qeverisë vendore, që formon mbarështuesit e llogarive publike dhe shëndetësisë. Gjermania shkollën e Kehl, 70 % gra qe studiojnë administratë publike dhe që nga regjistrimi bëhen funksionare të paguara. Në Finlandë kuadrot formohen në Institutin e administratës publike, që përfshin të gjitha ministritë. Në Danimarkë, Qendrat për vlerësimin e kompetencave vetiake formojnë personelin e administratave publike në të gjithë nivelet. Edhe n’Itali është Shkolla Kombëtare e Administratës, e themeluar më 1957, varet nga Këshilli i ministrave. Ndërmjet kurseve të fundit të studimit janë: “ Si të hartohet plani i parandalimit të korrupsionit”, “Zyra e shtypit dhe lidhja me mediat”, “Ekspertë në protokolle dhe cerimonialë”. Shkolla lëvdohet  për shkëmbime të ndryshme ndërkombëtare, edhe se jo të gjithë në nivel shumë të lartë. Dërgatat e fundit të pritura në vizita zyrtare janë: Instituti kinez i Chengdu-it, Kolegji kombëtar i Pakistanit, komuneja e Namyangju (Koreja e jugut), Instituti diplomatik i Gjeorgjisë, akademia Ho Shi Min e Vietnamit. Ja mund të fillohej të çohej kjo shkollë në lartësinë e modeleve evropianë të përmendura më sipër. E makari me detyrimin për të kaluar nëpër to, më parë se të mbarështojnë gjënë publike.

 

Corriere della Sera, 5 shtator 2019           E përktheu Eugjen Merlika

 

Shënim i përkthyesit

 

            Autorët e këtij shkrimi janë dy gazetarë të njohur në median italiane. Milena Gabanelli (1954) është një gazetare freelance, veçanërisht në fushën e hetimit gazetaresk në televizionin dhe shtypin e shkruar. Ka qënë e dërguar e tyre në shumë zona të nxehta të botës si ish Jugosllavia, Kamboxha, Vietnami, Birmania, Afrika e Jugut, Nagorni Karabak, Somalia, Çeçenia etj. E famëshme për emisionin “Report” në Rai 3 (1997 – 2016), konsiderohet si një nga gazetaret më të guximshme për të trajtuar larminë e temave të realitetit italian me një objektivitet të theksuar, pavarësisht bindjeve të saj vetiake.

            Luigi Offeddu është një gazetar në Corriere della Sera që nga viti 1995. Më parë kish punuar tek “Il giornale” i thirrur nga Indro Montanelli, të cilin e ndoqi në përvojën e shkurtër në “La voce”. Ka punuar si korespondent nga Moska në vitet e para 90-të e më vonë në Ballkan, në Hungari, Jugosllavi e Rumani. Aktualisht është i dërguar i Corriere-s në Bruksel e trajton çështjet evropiane në një gamë të gjërë, nga ekonomia tek imigracioni, mjedisi e politikat shoqërore. Ka botuar disa libra nga 1984 e këndej.

            Ky shkrim trajton një problem shumë të rëndësishëm, jo vetëm për Italinë por, në përmasa të ndryshme, për të gjithë Vendet e botës, përfshirë këtu edhe Shqipërinë. Dukuritë  që autorët e shkrimit (është kuptimplotë fakti që ka dy të tillë) paraqesin, duke marrë shkas nga jeta politike e Vendit të tyre, kryesisht në lidhje me formimin e qeverisë së re që mori votbesimin këto ditë, janë të rënda e shqetësuese: një ministër i Jashtëm me një mungesë të theksuar përgatitjeje kulturore, ministra të tjerë pa asnjë përvojë të veçantë pune në dikasteret ku emërohen, ministra pa diploma e studime të kryera, sigurisht që paraqesin një kuadër aspak qetësues për jetën administrative të shtetit italian.

            Duke vënë theksin mbi këto shrregullime të politikës, autorët shtrojnë çështjen e formimit intelektual e profesional të klasës drejtuese dhe administrative, duke u ndalur në përvojat më të përparuara të Evropës si ato të Anglisë, Francës, Gjermanisë, apo Vendeve veriore.

            Edhe tek ne, kërkesa për të patur një shkollë të posaçme të formimit të kuadrove, në të cilën përzgjedhja e studentëve duhet të jetë shumë e rreptë dhe e bazuar krejtësisht mbi aftësitë vetiake, të vërtetuara në konkurset për pranim, një institucion mësimor të shkëputur plotësisht nga kthetrat e politikës e të ngritur mbi kritere të përvojave më të mira në nivel botëror, do të ishte një mjet shumë i dobishëm për të vendosur t’ardhmen e shtetit shqiptar në themele sigurie.

            Por fakti që në gati tre dhjetëvjeçarë të kalesës së sistemit, çuditërisht, asnjë drejtues politik apo ministër arsimi nuk ka paraqitur një projekt të tillë na forcon bindjen se ende në synimin e politikës, meritokracia nuk përbën një domosdoshmëri, e tillë që të ushqejë shpresën për një Shqipëri më cilësore në raport me botën që na rrethon e në të cilën dëshirojmë të kemi vendin e merituar.  

ARGUMENTI KUNDËR SOCIALIZMIT – Nga Frank Shkreli

 

Socializmi si subjekt debatesh midis kandidatëve demokratë për president

Socializmi, si një ideologji dhe si një sistem qeverisjeje është bërë sivjet subjekt debatesh, në fushatën paraprake për president, midis kandidatëve të Partisë Demokrate, këtu në Shtetet e Bashkuara.  Në debatin e fundit midis 10-kandidatëve të kësaj partie, tërhoqi vëmendjen shkëmbimi, për këtë çështje, midis ish-Zevëndës presidentit Xho Bajden (Joe Biden)  që konsiderohet si një demokrat i moderuar dhe Senatorit Bernie Sanders dhe Senatores Elizabeth Warren me prirje të majta socialiste.  Në të vërtetë, disa analistë komentuan pas debatit se socializmi ishte subjekti kryesor në shkëmbimet e kandidatëve demorkatë dhe se sipas tyre, nëqoftse vazhdon kjo prirje e kandidatëve kryesorë të Partisë Demokrate për president – sidomos e senatorëve Bernie Sanders dhe Elizabeth Warren.  Kjo situatë, sipas vërejtjsve politikë, është një lajm i mirë për Presidentin Trump dhe për republikanët, sepse eskpertët politikë gjykojnë se amerikanët nuk janë gati për të zgjedhur një president që promovon vlerat socialiste.  Gjatë një shkëmbimi medimesh mbi planet e tyre për përkujdesjen shëndetësore, Zëvëndës Presidenti Biden, duke reaguar ndaj një propozimi të Senatorit Sanders iu drejtuar me këto fjalë, Senatorit Sanders:  “Si socialist që e konsideron veten, ti ke më shumë besim tek korporatat amerikane se ç’kam unë”, një kritikë me ironi e drejtë për drejtë ndaj platformës së kandadidatit demokrat për president, Bernie Sanders.

 

Duam s’duam, duket se si subjekt, socializmi, meritat dhe dështimet e tija si sistem ekonomik dhe qeverisës, tanimë është bërë, jo vetëm pjesë e debateve të fushatës paraprake, por ka giasë të mbizotërojë edhe fushatën për zgjedhjet e përgjithëshme për president të vitit të vjen, këtu në Shtetet e Bashkuara.  Por, ky debat ideologjik mbi socializmin në kuptimin klasik të fjalës, ose socializmin demokratik siç preferojnë ta quajnë senatorët Bernie Sanders dhe Elizabeth Warren – ka filluar tanimë edhe në radhët e republikanëve, por me mënyra dhe mjete të tjera.  Ky debat, kryesisht dhe pothuaj ekskluzivisht, kritikon idetë e socializmit, ndërkohë që disa demokratë dhe republikanë i konsiderojnë senatorët Sanders dhe Warren si bartësitë e këtyre ideve, sa të huaja aq edhe të papranueshme për shumicën dërmuese të amerikanëve, qofshin repubikanë, demokratë ose të pavarur.

 

Një prej këtyre komentuesve është Senatori i Shteteve të Bashkuara nga shteti Kentucky, Rand Paul, i cili përfaqëson atë shtet në Senatin Amerikan ç’prej vitit 2010.  Senatori Paul është i njohur në skenën politike amerikane për pikëpamjet e tija konservatore në mbrojtje të lirisë si dhe autor i disa librave dhe artikujve mbi këtë subjekt dhe subjekte të tjera, siç është roli i kufizuar i qeverisë në një demokraci funksionale.

 

Libri i tij i fundit — i cili mund të lexohet në “Kindle e-book” por që do të botohet muajin që vjen — mban titullin, “The Case Against Socialism” ose “Argumenti Kundër Socializmit”.   Senatori i njohur amerikan, Rand Paul, me këtë libër lëshon kushtrimin në mbrojtje të lirisë dhe kundër socializmit: “Nëqoftse socializmi hedhë rrënjët në Amerikë, kjo ideologji do të rrezikojë fatin e kombit më të lirë në botë, duke shkaktuar shtypje dhe kontrolle të pa imagjinueshme nga ana e qeverisë.”  Siç duket, libri me këtë titull është shkruar në përgjigje të një ankete publike të kohëve të fundit, sipas të cilës 43% e amerikanëve mendojnë se më shumë socializëm në këtë vend, mund të mos jetë një ide aq e keqe. Senatori Paul në librin e tij më të fundit, “Argumenti Kundër Socializmit”, i përgjigjet pyetjes se çfarë nuk dinë këta njerëz — që përgjigjen në këtë mënyrë positive për socializmin dhe për efektet dhe pasojat që, historikisht, ka pasur kjo ideologji në një shoqëri të lirë, siç është Amerika.  Libri i ligjvensit amerikan është një përgjigje aktuale ndaj kërcënimit që paraqet socializmi ndaj lirisë së këtij vendi dhe njëkohësisht, me të atë libër, autori bën thirrje për veprim kundër forcave që rrezikojnë themelet e lirisë amerikane.

 

Në paraqitjen e librit të senatorit amerikan, Rand Paul, theksohet se në emër të socializmit janë vrarë miliona njerëz anë e mbanë botës, ndërkohë që kritikon disa universitete amerikane dhe politikanë me prirje të majta politiko-ideolgjike, siç është kandidati për president, Senatori Bernie Sanders dhe kongresistja e re Alexandria-Ocasio-Cortez të cilët e deklarojnë këtë ideologji tani si diçka të pranueshme për Amerikën.

Senatori Rand Paul

 

Në librin “ The Case Against Socialism” ose “Argumenti Kundër Socializmit” që pritet të botohet për publikun e gjërë në tetor, Senatori Paul përshkruan historinë e socializmit në botë, duke filluar nga gulagët e Stalinit e deri tek uria që ka pllakosur popullin e Venezuelës në ditët e sotëme – e gjithë kjo në emër të ideologjisë socialiste, sipas tij.  Senatori Paul shkruan për keqkuptimet dhe shtrembërimet historike të fakteve rreth utopisë socialiste në disa vende të Evropës.  Ai thotë se vendet skandinave e duan kapitalizmin aq sa e duan atë sistem edhe amerikanët, ndërkohë që gjatë dekadave të fundit janë detyruar të shkurtojnë mjaft nga programet që cilësoheshin si standarde socialiste, e të cilat tani mbështeten edhe nga disa politikanë amerikanë, si Senatori Bernie Sanders dhe Kongresistja Alexandria-Ocasio-Cortez.

 

Senatori Rand Paul shkruan se vendosja e socializmit në Shtetet e Bashkuara mund të bëhet e mundur vetëm nëqoftse shumica e amerikanëve harrojnë rreziqet e vërteta që ka sjellur mbi njerëzimin ideologjia komunisto-socialiste — më shkatërrimtarja dhe më vrastarja e shekullit të 20-tët.  Ai fletë konkretisht mbi të vëtetetat dhe pasojat e socializmit, ndërsa përmendë gjëndjen në disa vende socialiste sot.   Ndër të tjera, ai shkruan se për çdo student, në vendet me prirje socialiste, që vesh këmishën me një fotografi të Che Guevaras –marksistit revolucionar argjentinas — në Venezuelë vdesë një fëmi nga uria, por kjo nuk raporothet si pasojë negative e socializmit venezuelan.  Ai përmend edhe refugjatët e dëshpëruar me jetesën në Kubën komuniste, të cilët largohen në masë nga ai vend për në Shtetet e Bashkuara, për arsye të shtypjeve të lirive dhe të drejtave të njeriut, censurës, racionimit të ushqimeve, spitaleve të ndyra, ku gjoja ofrohet shëndetësia falas, e shembuj të tjerë.

 

Si për shembull, shtetet diktatoriale si Republika Popullore e Kinës, që e quajnë veten komunisto-socialiste, ndërkohë që shkelin të gjitha liritë e të shprehurit, një vend ku qeveria kontrollon çdo gjë, ndërkohë që ato paraqiten para botës si gjoja shtete moderne të emancipuara.

 

Mjafton të shikojmë se ç’po ndodhë në Hong Kong këto javët e fundit.   Shtetet socialisto-komuniste bëjnë premtime për liri ekonomike ndërkohë që skllavërojnë shtetasit e vet dek shkelur të drejtat e tyre bazë të njeriut, ndërsa ofrojnë iluzione për një siguri dhe barazi për të gjithë, ndërkohë që nepërmjet kontrollit të plotë, kufizojnë lirinë personale, duke fuqizuar pushtetin diktatorial, duke mbytur nismën individuale dhe duke i bërë kështu të gjithë njerëzit të varen nga shteti për çdo gjë që kanë nevojë.

 

46 vjetë më parë, në bankat e Kolegjit Lehman në Bronks të Nju Jorkut, kisha filluar të interesohesha për gazetari dhe vendosa të shkruaja ndonjë artikull, nga koha në kohë, kur më delte kohë, mbi subjekte që nuk trajtoheshin aq shumë nga studentët amerikanë të asaj kohe.  Ishte një periudhë konfliktesh dhe ndryshimesh të mëdha politike, shoqërore dhe kulturore anë e mbanë Shteteve të Bashkuara, si pasojë, kryesisht e Luftës së Vjetnamit dhe kundërshtimeve të mëdha popullore ndaj saj, sidomos nga studentët.  Në atë kohë kishte, fatkeqësisht, jo vetëm studentë të pa informuar mirë për pasojat e socializmit dhe komunizmit, sidomos në Evropë, por kishte edhe profesorë amerikanë nepër universitetet e këtushme që haptas mbështesnin socializmin dhe komunizmin, duke i promovuar, dashtë e pa dashtë para studentëve, jo vetëm në klasat ku jepnin mësim, por edhe në shtypin e kolegjeve dhe universiteteve më të mëdha, anë e mbanë vendit.  As kolegji i vogël Lehman në lagjën Bronx të Nju Jorkut ku kisha filluar studimet universitare në fillim të 1970-ave, nuk bënte përjashtim në këtë drejtim.  Edhe aty dalloheshin të pakën dy tre profesorë të zellëshëm me bindje socialisto-komuniste që debatonin dhe shkruanin haptas në favor të rendit socialist-komunist dhe kundër kapitalizmit.  Duke venë re se pikëpamjet e tyre nuk po kundërshtoheshin nga askush, kështu fillova edhe unë të bëja polemikë më ta, pikërisht, mbi pasojat e komunizmit dhe në mbështetje të lirive bazë të njeriut, ashtu siç mbroheshin dhe zbatoheshin në Amerikë.   Një prej reagimeve të mia studentore qe botuar në gazetën “Meridian” të Kolegjit Lehman në tetor të vitit 1973, (Shiko shkrimin më poshtë).  Shkrimi i 46-viteve më parë në anglisht, “The Case against Socialism” – me të njëjtin titull ashtu si edhe i librit të ri të posa botuar të Senatorit amerikan Rand Paul – trajton pothuaj të njëjtat argumenta kundër socializmit, ndoshta në një mënyrë më pak të sofistikuar, pasi isha në një moshë shumë të re dhe pa përvojë.   Ndonëse sot do e shkruaja këtë artikull ndoshta me një anglishte pak më të sofistikuar, mendimet e mia të shprehuara 46 vjetë më parë në lidhje me socializmin dhe komunizmin, në të vërtetë, nuk kanë ndryshuar aspak. E kisha përfunduar artikullin modest duke thënë se nuk është Amerika ajo që më në fund lufton marksizmin dhe komunizmin, por është vet natyra njerëzore që bënë një gjë të tillë, pasi ky sistem për nga vet natyra e tij është një regjim anti-njerëzor.  Sot, si edhe 46-vjet më parë, besoj, ashtu siç është shprehur dikurë edhe ish-presidenti amerikan, Ronald Reagan se, “Komunizmi ishte një kapitull tjetër, sa i tmershëm aq edhe i pabesueshëm në historinë e njerëzimit, faqet e fundit të të cilit janë shkruar tanimë.”  Pasi jemi të vetdijshëm të historisë së përgjakshme të shelkullit të kaluar, komunizmi si eksperiment i gabuar dhe aq i shtrenjtë për njerëzimin, duhet të ketë marrë fund njëherë e mirë dhe përgjithmonë!

Pa inat, Albin Kurti është Henri Kisinxheri i Kosovës – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

*** Çfarë kërkonte Albin Kurti për Kosovën, më 2007, të njëjtën gjë e do edhe më 2019 !

 

-Asgjë tjetër, kërkonte një Kosovë plotësisht të pavarur, PA Serbi, pa srpska zajednica, pa Republika srpska në veriun e Kosovës, pa korrupsion, pa krim të organizuar, pa nepotizëm, pa shfrytëzim të njeriut prej njeriut, pa diskriminim, pa shkeljen dhe pa mohimin e së drejtës kolektive të shumicës dërrmuese mbi 90%, si dhe cenimin e  të drejtave dhe lirive të njeriut. Me një fjalë, për të gjithë qytetarët e saj, Albini kërkonte dhe angazhohej për një Kosovë krejtësisht të pavarur me të drejtën e plotë të vetëvendosjes së brendshme dhe asaj të jashtme në frymën e parimeve dhe të normave juridike të së drejtës ndërkombëtare, të Kartës së Kombeve të Bashkuara, si dhe të rendit të ri ndërkombëtar.

-Edhe sot, pas 12 vitesh (2019) Albin Kurti ka të njëjtën strategji dhe vizion për shpëtimin e Kosovës nga Serbia, nga  korrupsioni, nga krimi i organizuar, nga plaçka, nga dhuna, nga pazhvillueshmëria, nga rrënimi dhe nga privatizimi i institucioneve shtetërore nga grupet e ndryshme politike mafioze provincialiste,  të cilat  patën instrumentalizuar qeverinë, presidencën, kuvendin dhe  sistemin e drejtësisë, duke kapur shtetin e ri të Kosovës (2008-2019).

 

Votoni Albin Kurtin-shqelmoni  papunësinë, varfërinë, robërinë ekonomike dhe padrejtësinë !

 

Secili qytetar i Kosovës, duhet të jetë në dijeni se nuk ka asnjë fuqi individuale, grupore apo partiake politike në Kosovë, që sot, do të mund ta “ çmontonte” moralitsht, politikisht, kombëtarisht dhe diplomatikisht, kryeliderin e Lëvijzes Vetëvendosje, Albin Kurti, sepse është me karakter, me moral dhe me ndërgjegje të pastër si loti, ka dëshmuar se është me popullin jo me shtypësit dhe me shfrytëzuesit e popullit dhe të Kosovës (2005-2019).

Së fundi, këtë të vërtetë, fatmirësisht e kanë kuptuar dhe tanimë e kanë të qartë edhe miqtë-aleatët tanë ndërkombëtarë, të pranishëm në Kosovë dhe jashtë saj në Bruksel, në Berlin, në Londër, në Paris, në Romë dhe në Uashington, të cilët, pa dyshim se, do ta mbështetin   votimin e Albin Kurtit për kryeministër të Kosovës, sepse është i pastër si loti, pa asnjë hipotekë korrupsioni dhe keqpërdorimi të pozitës së participimit në parlamentin e Kosovës dhe në fushëveprimtarinë e tij politike si kryelider i Lëvizjes Vetëvendosje.

Prandaj, për të shpëtuar nga varfëria dhe nga papunësia ekstreme (mbi 50%), si dhe nga padrejtësia e pabarazia ekonomike, sociale, juridike dhe ligjore, secili qytetar i vetëdijshëm i Kosovës, duhet ta votojë Albin Kurtin për kryeministër dhe përfaqësuesit e tjerë të Lëvijzes Vetëvendosje, sepse vetëm ky Henri Kisinxher shqiptar, di dhe mund ta shpëtojë Kosovën nga katastrofa e deritanishme politike, juridike, ekonomike dhe e mirëqenies, askush tjetër. Andaj, mos ngurroni dhe mos u mashtroni, votoni më të ndërgjegjshmin, më të diturin, më vizionarin, më të guximshmin, më atdhetarin dhe më demokratin e Kosovës, Albin Kurti.

Së më sipër, kush e mbështet dhe e voton Albin Kurtin për KRYEMINISTËR të Republikës së Kosovës, mbron interesin e përgjithshëm të popullit dhe të shtetit të Kosovës.

Shkurt e shqip (pa asnjë promil të politikës simuluese), Albin Kurti ështët ANTITEZË (teorike dhe praktike) e liderëve politikë nepotistë milarderë dhe milionerë, të pasuruar në kurrizin e popullit dhe të shtetit të Kosovës.

Pa asnjë dyshim, me zgjedhjen e Albin Kurtit kryeministër të qeverisë së Republikës së Kosovës, do të fundoset korrupsioni, krimi i organizuar, do të eliminohet papunësia dhe do të zhduket varfëria etj. Me një fjalë, do të marrin  fund rrenat, përrallat dhe intrigat e politikës simuluese dhe mashtruese të drejtuesve politikë të Kosovës, se gjoja “Serbia de jure e ka njohur Kosovën” (2008-2019). GJithashtu, do të marrin fund lojërat manipuluese dhe premtuese politike në “stilin” e hipokrizisë dhe të demgaogjisë së ndërgjegjës së kalbur etike, politike, kombëtare dhe shtetërore:  “Ngrihe, mos e këput; shtyje, mos e ndal; lëmoje, mos e lëndo; kruaje, mos e gërrith; gostite, mos e helmo; kape, mos e lësho; shtyje, mos e ndal; puthe, mos e kafsho; këndo, mos vajto, duro, mos ha; puno, mos fito; shporru, mos u kthe; duro kamxhikun e huaj serbosllav, mos gjëmo, prit, mos gufo, demonstro, por të drejtat tuaja, mos i kërko; fli, mos u zgjo…etj., etj…

DEMOKRACIA NUK PRET- ROLI I SHOQËRISË CIVILE – Me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë, 2019 – Nga Frank Shkreli

 

Ashtu si çdo vit edhe sivjet me 15 shtator, bota shënoi Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë.  Dita Ndërkombëtare e Demokracisë, e përcaktuar si e tillë më 2007-n me një rezolutë nga Asamblea e Përgjithëshme të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, (OKB) me qëllim që të promovohen dhe të zbatohen parimet e demokracisë.  Njëherazi u kërkohet vendeve anëtare të OKB-së, që të kujtojnë këtë ditë në mënyrë të përshtatshme, nepërmjet veprimtarive të ndryshme për promovimin e vlerave dhe parimeve bazë të demokracisë, anë e mbanë botës

 

“Pyetja sot është e njëjtë, ashtu siç ka qenë gjatë gjithë historisë: nëse njerëzit do të lejohen të qeverisin veten, apo do të qeverisen nga një elitë e vogël”, është shprehur para më shumë se 200-vjetësh, Tomas Xhefersoni, njëri prej themeluesve të Shteteve të Bashkuara.

 

Në mesazhin e tij në Ditën e Ndërkombëtare të Demokracisë, për vitin 2019, Sekretari i Përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara, António Guterres’, u shpreh se, “Demokracia ka të bëjë me njërzit.  Ajo ndërtohet duke përfshir të gjithë njerëzit të marrin pjesë lirisht në procesin politik, pa dallim, duke i trajtuar ata në mënyrë të barabartë…Demokracia” tha udhëheqësi botëror, “është një gur themel për paqën në botë dhe për zhvillimin e vazhdueshëm demokratik, për mbrojtjen dhe respektimin e të drejtave të njeriut.”  Ai vazhdoi mesazhin e tij për Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë, duke thënë se, “Këto vlera dhe frymëzime duhet të mbrohen jo vetëm me fjalë, por edhe me vepra.  Këto vlera duhet të luajnë një rol të rëndësishëm në jetën e përditëshme të njerëzve”, ka thënë ai.   Z. Guterres theksoi se sivjet kjo ditë po shënohet në një kohë kur “besimi është i ulët dhe shqëtësimet janë shumë të mëdha.   Njerëzit, anë e mbanë botës, janë të shqetësuar nga pabarazitë në rritje e sipër dhe nga ndryshimet e mëdha që po sjell globalizimi dhe teknologjia.”   Sekretari i Përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara, shtoi se njerëzit anë e mbanë botës, janë dëshmitarë të konflikteve të pazgjidhura dhe ngushtimin e hapësirës së veprimit për organizatat e shoqërisë civile” kudo, një shqetësim ky, siç do të shohim pak më poshtë, edhe i Sekretarit Amerikan të Shtetit, Z. Mike Pompeo, shprehur në mesazhin e tij mbi Ditën Ndërkombëtare të Demorkacisë. Ndërsa, Z. Guterres e përfundoi mesazhin e tij për vitin 2019 kushtuar Ditës Nëdrkombëtare të Demorkacisë, me një thirrje drejtuar të gjitha qeverive që, “Të respektojnë të drejtën e njerëzve për të marrë pjesë aktive, domethënse dhe substantive”, në zhvillimet demokratike, ndërsa përshëndeti të gjithë ata, të cilët punojnë pa u lodhur në këtë fushë, për realizimin e një demokracie të vërtetë.

 

Ndërkaq, Sekretari Amerikan i Shtetit, Z. Mike Pompeo, në mesazhin e tij të këtij viti, të Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë, shfaqi gjithashtu  shqetësimin e tij në lidhje me ngushtimin e hapësirës së veprimit të organizatave vërtetë të pavarura të shoqërisë civile.   “Në këtë Ditë Ndërkombëtare të Demokracisë, ne pasqyrojmë angazhimin tonë të patundur ndaj të drejtave të patjetërsueshme të njeriut, të cilat përbëjnë bazën e demokracisë tonë.   Në Shtetet e Bashkuara”, shtoi kryediplomati amerikan, “Këto të drejta përcaktohen nga respekti për lirinë individuale dhe për dinjitetin njerëzor të çdo përsoni, pa dallim.”   Në mesazhin e tij me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë ai theksoi rolin e shoqërisë civile, tema krysore e Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë këtë vit, duke thënë se, “Një shoqëri civile aktive, e pavarur dhe gjithë përfshirse është gur-themeli për të siguruar zbatimin dhe respektimin e këtyre lirive.”   Prandaj, shtoi Z. Pompeo,”Hapësira e veprimit të lirë për shoqëritë civile, në mbrojtje të drejtave të patjetërsueshme të njeriut, është tepër kritike për kontributin që organizata të tilla për të siguruar veprimtarinë e institucioneve të forta demokratike, mbështetjen e tyre ndaj të drejtave bazë të njeriut dhe lirive themelore, për luftën kundër korrupsionit dhe për forcimin e transparencës në jetën publike.”   Ndërkohë që disa qeveri kanë ndërmarrë bërjen e reformave për të lejuar veprimtarinë e lirë të shoqërive civile, “Ne mbetemi shumë të shqetësuar ndaj prirjeve botërore, në rritje e sipër, të cilat po ngushtojnë dukshëm hapësirat për veprimtarinë e grupeve të shoqërisë civile.”

 

Në lidhje me përfitimet që sjellë demokracia — përfshir edhe lirinë e veprimtarisë së pavarur të shoqërisë civile — kryediplomati amerikan e përfundoi mesazhin e tij kushtuar Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë, duke thënë se, popullit amerikan dhe shumë prej aleatëve tanë, demokracia i ka sjellur shumë të mira.   “Ne përparojmë dhe jemi të suksesshëm sepse përdorim liritë tona themelore për të krijuar mundësi për përparime në fushën ekonomike, kulturore, arsimore dhe shoqërore. Kombet janë më të sigurta, më në paqë dhe më të begatëshme kur shoqëria civile angazhohet lirisht dhe kur merr pjesë në proceset demokratike, pa frikë dhe pa kërcënime.   Shtetet e Bashkuara do të vazhdojnë të jenë udhëheqse në mbrojtje të hapësirës së veprimtarisë së shoqërive civile, me qëllim për të forcuar themelet e demokracisë kudo”, u angazhua Sekretari Amerikan i Shtetit, Mike Pompeo në mesazhin e tij që Departamenti Amerikan i Shtetit përhapi me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Demokracisë.

 

Ndonëse nuk permendin ndonjë vend me emër, nuk jam i sigurt nëse në mesazhet e tyre zotërinjtë Antonio Guterres dhe Mike Pompeo — kishin ndërmend veprimtarinë dhe rolin e kufizuar të shoqërisë civile — që normalisht duhej të ishin jo-qeveritare — edhe në botën shqiptare.   Por, dihet se qeveritë shqiptare nuk janë dhe nuk kanë qenë shumë miqësore ndaj organizatave të tilla, të pakën ndaj atyre që janë vërtetë të pavarura prej autoriteteve qeveritare, megjithëse të tilla mund të jenë të paka, ose jo ekzistuese.   Analistë dhe vërejtës të pavarur kanë qenë kritikë ndaj shoqërisë civile në botën shqiptare, në përgjithësi, duke i akuzuar ato si të varura nga qeveria dhe nga interesa të tjera vendore, të lidhura me qeverinë.

 

Liria e veprimit të pavarur e një shoqërie civile energjike me një veprimtari të shëndoshë dhe dinamike, është një prej vlerave dhe gurthemeleve më të rëndësishme të zhvillimeve të demokracisë në një shoqëri post-komuniste, siç është hapësira shqiptare në Ballkanin Perëndimor.  “Shpëtimi i vetëm për botën sot është përhapja e shpejtë e vlerave bazë perëndimore të Perendimit, e që janë idetë demokratike, të drejtat e njeriut, shoqëria civile dhe tregu i lirë”, ka thënë i ndjeri Vaclav Havel, një burrë shteti i kombit çek, shkrimtar dhe disident anti-komunist.   Ndërsa ish-Presidenti amerikan, Barack Obama ka vlerësuar lartë gjithashtu rolin e shoqërisë civile, si një prej vlerave kryesore për zhvillimin e demokracisë, për një të ardhme më të mirë.   “Vlerat që ne ndajmë, siç janë liria e fjalës, liria e praktimit të fesë, liria e veprimtarisë së pavraur e shoqërisë civile, zgjedhje të lira dhe të drejta, si dhe inovacionet që janë krijuar nga ekonomia e bazuar në tregun e lirë – të gjitha këto, më në fund, do të jenë rruga që na çon drejtë një të ardhme më të mirë…”, është shprehur ish-presidenti i Shteteve të Bashkuara, Barack Obama, në lidhje me rolin e vlerave të demokracisë në përgjithësi në shoqëri dhe rolin e pavarur të shoqërisë civile në promovimin e demokracisë, në veçanti.

 

Demokracia nuk pret!   Nuk ka demokraci pa përgjegjësi nga autoritetet qeveritare, por edhe nga organizata të shoqërisë civile që e quajnë veten vërtetë të pavarura nga autoritetet.  Liria, demokracia, respekti dhe zbatimi i të të drejtave bazë të njeriut –përfshir edhe rolin që duhet të luaj shoqëria civile — janë të lidhura ngusht edhe me angazhimet që kanë marrë përsipër shtetet anëtare të Kombeve të Bashkuara dhe të organizatave të tjera ndërkombëtare dhe rajonale, përfshir Bashkimin Evropian dhe vendet që synojnë të bëhen anëtare të këtij enti ndërkombëtar evropian, si Shqipëria dhe Kosova.   Kjo është arsyeja që Kombet e Bashkuara dhe vende të ndryshem anë e mbanë botës, kujtojnë çdo vit Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë, përfshir rolin dhe pjesëmarrjen e shoqërisë civile në forcimin e zhvillimeve demokratike, që këtë vit është tema e përzgjedhur për të kujtuar Ditën Ndërkombëtare të Demokracisë, 2019.

 

Organizata për zhvillimin e shoqërisë civile në vendet e Ballkanit, “Balkan Civil Society Development Network” ka njoftuar vitin që kaloi se qeveritë anë e mbanë botës janë përgjigjur pozitivisht ndaj angazhimit politik, në rritje e sipër, të qytetarëve dhe enteve të shoqërisë civile.   Por, fatkeqësisht, shënon kjo organizatë, këto prirje pozitive kanë anashkaluar vendet e Ballkanit Perëndimor, përfshir Shqipërinë dhe Kosovën.   Nuk ka demokraci pa përgjegjësi! Demokracia nuk pret!

MBURRJE DHE ANTIPATI PËR BE: JOHNSON E TRUMP NË PASQYRË – Nga SERGIO ROMANO – E përktheu Eugjen Merlika

Në betejën e tij për të dalë nga Bashkimi Evropian me çdo kusht, Boris Johnson ka mundur të mbështetet mbi dy aleatë, deri në humbjet e ditëve të kaluara në Dhomën e komuneve. I pari është pasaktësia e një sistemi insitucional që i lejon kryetarit të qeverisë të mbyllë Parlamentin për pesë javë pa u këshilluar me të. Mbasi është kënaqur gjatë me veçoritë e tij (Britania e Madhe nuk ka një Kushtetutë dhe është qeverisur mbi bazën e ndodhive të hershme) Vëndi  zbulon se kryeministri mund t’i veshë vetvetes fuqitë e plota edhe se përkohësisht.

Aleati i dytë është Donald Trump. Johnson e di se mund të mbështetet në simpatinë e Presidentit të Shteteve të Bashkuara. Dy burrat shëmbëllejnë. Janë mburracakë e lakmues për t’u përmendur, kanë një koncept shumë të shpenguar të së vërtetës e të njëjtësisë së mendimit e veprimit, janë të regjur në artin e gicilimit të mallit kombëtarist të bashkëqytetarëve të tyre dhe kanë në Bashkimin Evropian  një armik të përbashkët. Politikat e tyre nuk janë të njëjtat, por të dy besojnë se BE mishëron parime dhe ideale “të rrezikëshme”: një prani të tepruar të Shtetit në disa sektorë të ekonomisë e të jetës publike, forma të bashkëpunimit ndërkombëtar (si zona të shkëmbimit të lirë) që pakësojnë në mënyrë të konsiderueshme autonominë tregtare të shteteve të veçantë dhe, mbi të gjitha në rastin e Trump-it, një parapëlqim për të gjitha masat e politikës mjedisore që i pëlqejnë interesave të mëdha ekonomike e financiare të Shteteve të Bashkuara. Të dy urrejnë BE sepse janë të bindur se është më e lehtë të fitohet një ndeshje duke tregtuar veçmas me Vëndet e veçanta se sa duke e bërë këtë me një bashkësi shumëkombëshe.

Në rastin e Trump-it një nga arsyet për të cilat presidenti amerikan e quan BE një armik të mundshëm është Irani. Don të bojkotojë Planin e veprimit të përbashkët global të firmosur në Vjenë më 14 korrik 2015 (kur  presidenti i Shteteve të Bashkuara ishte Barak Obama) dhe t’a shtynte Iranin të braktiste politikën e tij bërthamore. Trump-it nuk i pëlqejnë zgjidhjet e arsyeshme të bashkërenduara me flijime të ndërsjellta. Don t’i a përkulë Iranin vullnetit të tij dhe të nxisë kundër regjimit të Teheranit masat popullore. Nuk dijmë se kush do të ishte në këtë fushë politika e Boris Johnson-it. Por nëse do të dojë të bëjë miqësinë amerikane hallkën kryesore të politikës së tij të ardhëshme, do të duhet sigurisht t’i paguajë Washingtonit ndonjë borxh.

Përballë këtij boshti të ri e të mundshëm anglo – amerikan Evropa duhet të përforcojë mbrojtjet e saj. Nuk duhet të lejojë që në fazën e fundit të bisedimeve (dalja nga BE është parashikuar për më 31 tetor dhe Këshilli i ardhshëm evropian më 17 e 18 të të njëjtit muaj), Londra të bindë ndonjë sovranist të shkëputet nga vija e Brukselit. Dhe duhet të bëjë me më shumë njëjtësi mendimi e veprimi e vendosmëri një politikë të përbashkët ushtarake.

 

“Corriere della Sera”, 7 shtator 2019     E përktheu Eugjen Merlika

Unë të dua ty, vendi im, i njomur në gjak – Nga Aurel Dasareti*

 

Duaje vendin tënd! Mërgimi është njëkohësisht një temë tërheqëse për të menduarit dhe një përjetim i tmerrshëm në përvojën njerëzore. Kjo është një ndarje e papërshkrueshme midis një qenieje njerëzore dhe një vendlindjeje, midis vetes dhe shtëpisë së vërtetë, gjë që krijon një tronditje të pamposhtur të trishtimit.

***

Njeriu është krijesa e vetme në të cilën emocionet shoqërohen me kujtime.

“Ka shumë vite që jam larguar (1943). Më pushton mallëngjimi për prindërit kur përpara derës së oborrit më përqafuan për së fundi herë dhe kurrë më nuk jemi parë me njëri-tjetrin. Mallëngjehem për vëllezërit, lotët e motrës së vogël që qante me zë duke më lutur që të mos iki. Mallëngjehem për atë derë të lëkundur, për valixhet e paketuara. Dhe, atje është Shqipëria ime, Shkodra-qyteti im, Rozafa-Kalaja ime, lumenjtë e mi, kodrat e mia. Kaq shumë herë i kam përjetuar ato shtigje ku kam ecur i lumtur. Unë të dua ty, vendi im, i njomur në gjak.nxjerrë nga “Ditari i Kujtimeve” të gjyshit tim.

***

A ka diçka më të këndshme sesa të bartësh paqe në jetën tënde, të mos ikësh kot (sepse tjerët ikin) por të qëndrosh në vendin tënd, pranë prindërve tuaj që të kanë lindur? Vëllezërve, motrave, gjyshit, gjyshes. Të jetosh në heshtje, thjeshtë dhe mënyrë modeste. Duke vazhduar kështu rrugën tënde ashtu siç është, me dëshirën për tu ngritur edhe të nesërmen në mëngjes, t`i sjellësh një buzëqeshje vetes dhe të tjerëve, dhe përqafosh fortë atë që ke, pa prekur askënd dhe të askujt. Kuptimi i jetës nuk është të jesh më i pasuri, më i rëndësishmi ose më me ndikim por të jesh vetja jote në Atdheun tënd, i qetë dhe i kënaqur. Asgjë nuk marrim me vete kur vdesim.

Edhe pse historia nga jeta e të mërguarve përmban episode heroike, romantike, të famshme dhe madje edhe triumfuese, ato nuk janë asgjë tjetër veçse një përpjekje për të kapërcyer impotencën e një ndjenje të tjetërsimit.

Arritjet në mërgim janë dëmtuar vazhdimisht nga humbja e diçkaje që përgjithmonë është lënë prapa, më të dashurve, vendlindjes.

Ka një diskutim të vazhdueshëm rreth largimit nga Shqipëria, Dardania (Kosova) dhe trojet tjera shqiptare – qoftë të largohet nga vendi apo të qëndrojë. Alarmante. Ikjet masive nuk kanë të ndalur. Cili është mesazhi juaj për ata që largohen?Øverst i skjemaet

Fundi vitit afrohet. Shumë shqiptarë, sidomos rinia, përsëri, me zemër të thyer, do të braktisin atdheun dhe marrin rrugën për në vendet e huaja, ku po kërkojnë të ardhmen e tyre, sepse nuk e kanë në vendin e tyre për shkak të politik-bërësve hajdutë, analfabet, tradhtarë-kriminelë pis-milet. Por edhe këta, para se të blejnë bileta udhëtimi në një drejtim, duhet ta dinë se lumturinë e vërtetë nuk do ta gjejnë kurrë në tokën e huaj. Ju vetëm duhet të shikoni me zemrën tuaj kështu që ju mund të shihni bukurinë kudo, në vendin tuaj, në Shqipëri-të tona.

Në jetën e çdo mërgimtari, vjen agimi i ndonjë dite kur ai nuk mund të thotë me siguri se ku është. Pothuajse çdo mëngjes, përballen me pyetjet:

A thua vallë jam në shtratin tim ose të dikujt tjetër, a është kjo jeta ime jashtë vendit tim – në vend të huaj – ose vendi i huaj është në jetën time, a jam këtu apo kjo këtu është atje, njoftimet që po shkruaj a i shkruaj për në shtëpi apo nga shtëpia?

 

Emigrantët janë si hijet e endacakëve të humbur, pa numra dhe germa. Dhe pa një adresë, natyrisht.

 

Nostalgjia është një sëmundje e ligë, pa aromë, erë dhe ngjyrë, nga e cila lumi i lotëve të qara rrjedh drejtë shtëpisë. Pothuajse çdo ditë pyes veten se çfarë po bëj këtu. Mendova se ditët dhe muajt do të sillnin përgjigje, por ato vetëm sjellin pyetje të reja.

 

Ti i lutesh Perëndisë që koha të ecë më shpejt, që të mësohesh me një mënyrë të re të jetës, dhe njerëzit. Dhe pastaj të kaplon frika, sepse zakoni (mënyra e jetës) është si një lumë i tej-mbushur që nuk mund ta kalosh lehtë. Vetëm ditët dhe orët janë të njëjta, edhe pse të duket se minutat janë orë, dhe orët minuta. Dhe jo, kjo nuk është një tjetër histori klasike, ky është realiteti, e tashmja dhe e ardhmja e shqiptarëve nga Gadishulli Ilirik kodrinor.

 

Pavarësisht nga mosha apo gjinia. Pavarësisht nga përkatësitë fetare, ose politike etj., ne të gjithë në zemrat tona e duam vendin tonë, miqtë tanë, vëllezërit tanë, motrat tona, prindërit tanë, por ne nuk mund të jetojmë vetëm nga dashuria. Dhe kur një nënë e lë vajzën e saj të vetme me gjyshen, dhe kur i ati i lë katër fëmijët e tij me gruan – nuk ka dallime.

 

Ndarja nga të dashurit më të afërm, dhe ikja në kurbet për shkaqe varfërie të skajshme (mbijetese), shkakton dhembje të hatashme, që me kalimin e kohës shtohet, deri në vdekje.

 

Unë e kam parë vetë këtë në rastin e gjyshit tim, që edhe ma ka lënë amanet të angazhohem disi për atdheun e tij, Shqipërinë brenda dhe jashtë murit të imponuar.

 

Mos e braktisni vendin që ju lindi dhe ju rriti. Mos e humbni kurajën, guximin e fuqishëm për të depërtuar nëpër stuhitë. Do të ecim përpjetë, bashkarish, dhe do të arrijmë majat.

 

Gjithmonë ecni me një buzëqeshje në fytyrën tuaj. Nganjëherë buzëqeshje të vogël, nganjëherë të madhe, nganjëherë edhe asaj të rreme, të simuluar. Nganjëherë me një buzëqeshje me lot. Dhe pavarësisht situatës së jetës, çfarëdo qoftë ajo, mos harroni buzëqeshjen. Mos lejoni të tjerët, qofshin ato armiq të jashtëm apo të brendshëm, të qeshin me “humbjen” e mundshme tënden. Le të shqetësohen nga buzëqeshja jote. Sepse pavarësisht nga rrethanat se si është ajo, vetëm të rrallët do ta diktojnë. Gjithsesi, ju e meritoni lirinë e vërtetë, vendbanimin në atdheun e juaj dhe mirëqenien.

 

Ka ardhur koha të zgjidhet kjo çështje madhore, të pastrojmë oborrin nga kloun, këlysh të armiqve, bërllok dhe ndyrësira të ndryshme që synojnë shpërbërjen e Kombit, copëtimin e Vendit.

 

Unë, ti, ai, ajo, domosdoshmërish ta përgatisim terrenin, që trojet tona pellazge/ilire/arbërore të trashëgohen deri në amshim nga pronarët e saj të vërtetë, shqiptarët, e jo nga pushtuesit gjakpirës apo “Refugjatët”- ardhacakët e paftuar, kushdo qofshin ata.

 

Dhe mos harroni, nuk ka asnjë rrugë të vërtetë dhe asnjë rrugë të gabuar, ka një rrugë që ju vet e zgjidhni.

 

Dhe kjo është arsyeja pse unë apeloj tek të gjithë ju atje larg në Atdhe, dhe tek të gjithë ne në diasporë që jemi shpërndarë në të gjitha skutat e botës. Asnjë shqiptar nuk duhet të jetë i vetmuar në emigrim, askush nuk duhet të jetë i vetmuar në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, Kosovën Lindore dhe trojet tjera arbërore. Solidariteti, atdhedashuria, miqësia, vëllazërimi dhe uniteti, ndihma e ndërsjellë është ngasësi (shoferi) themelor i çdo gjëje. I ardhmërisë me dinjitet të pasardhësve tanë.

 

Nuk ka asgjë që një njeri i gjallë nuk mund ta përballojë, sepse dëshpërimi është diçka që njeriun e kthen në një “makinë lufte”. Në një makinë që do të notojë në lumin e lotëve, por çdo lot ka vlerën e vet, dhe do të kthehet në diçka të mrekullueshme, premtuese. Do të kthehet në qetësi, në një gjendje pa çrregullime, pa shqetësime e pa rreziqe. 

 

Shqiptar, kudo që të shkosh, merre me vete gjithë zemrën tënde!

 

https://www.youtube.com/watch?v=rwR7-IJ9hc8

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Pandeli Majkos i bëj ftesë që mos të shkelë në Zvicër se është non grata! Nga Elida Buçpapaj

Më datën 26 korrik një autor i respektuar në diasporë na dërgoi një ftesë ku lexohej se Shoqata Kulturore Bashkimi në Uster të Zvicrës lajmëronte mbajtjen e Panairit të Librit Diaspora 2019 dhe ftonte shtëpitë botuese dhe krijuesit nga Europa të bëheshin pjesë! Vura pikëçuditëse në fund të fjalisë pararendëse për të shprehur habi, sepse pronarët e Shtëpive Botuese e dinë shumë mirë se çfarë do të thotë të organizosh një panair libri! Por, megjithatë, kur është fjala për përhapjen e librit shqip në diasporë, hiperbolat janë të lejueshme.

Në pamjen e parë, ftesa ishte e thatë. Nuk orientohej askush, si, qysh e tek, vetëm thuhej se në datën aq e në orën kaq hapej Panairi i Librit Diaspora 2019.

Duke patur shumë respekt për kolegun, nuk paragjykova asgjë.

Diaspora shqiptare në Zvicer deri në vdekjen e Rugovës ka qenë shembull i shkëlqyer i organizimit të komunitetit. Megjithë traumën e vitit të mbrapshtë 1997 dhe konfliktit në Kosovë 1998/1999 që u reflektua në Zvicër me ringjalljen e celulave staliniste/enveriste/thaçiste, komuniteti ia kishte dalë të mbetej pothuaj solid.

Vdekja e Rugovës dhe kalimi i LDK në krah të Hashim Thaçit pëmbysi gjithçka për mbrapsht dhe sot diaspora shqiptare në Zvicër është shembulli më i shëmtuar i çorganizimit, nën drejtimin e politikave antikombëtare nga shteti amë dhe Kosova si dhe zëdhëndësave te tyre ambasadat, të cilat përfaqesohen përgjithësisht nga anonimë, të zgjedhur të politikës me skeletë në sirtarë dhe shërbëtorë të regjur të regjimeve të Edi Ramës, Hashim Thaçit & Co.

Nëse diaspora shqiptare në Zvicër do të qe open- minded dhe e organizuar në vetvete, komuniteti shqiptar në Konfederatën Helvetike do të duhej të protestonte përpara dyerve të ambasadave përkatëse, sepse në vendet e prejardhjes shqiptarët vuajnë mungesën e shtetit të së drejtës, varfërinë, padrejtësinë, papunësinë, korrupsionin dhe pasojat e një shteti që i ka lënë carta bianca mafies dhe botës së nëntokës.

Komuniteti shqiptar në diasporë sikur shqiptarët që jetojnë në shtetin amë e Kosovë kanë mbetur të paralizuar dhe mosveprues edhe kur janë dëshmitarë se ka stanjacion dhe asnjë vend nuk njeh prej vitesh shtetin e pavarur të Kosovës apo kur në Shqipëri është instaluar një narkoshtet! As amerikanët, as francezët, as italianët, as kroatët dhe asnjë komb në Perëndim nuk ka pritur që t’i çlirojnë të tjerët apo t’jua dhurojnë demokracinë në tabaka të tjerët!

Nëse diaspora shqiptare në Zvicër është për të qarë hallin, fajin e ka politika e Tiranës dhe Prishtinës me portavocet e tyre, por fajtor është edhe vetë komuniteti me indiferencën dhe papērgjegjshmerinë e vet.

Por le të kthehemi tek ftesa. Kolegu më 24 gusht komunikoi direkt dhe më dha disa sqarime. Nuk e paragjykova, dhe nga dëshira e mirë e prita me gëzim dhe naivitet.

Duke patur parasysh se të dy me Skënderin vitet e fundit kemi dhjetë botime plus librat e tim eti poetit Vehbi Skënderi, i qava hallin kolegut për transportin e tyre deri afër Zürichut ku do të mbahej aktiviteti dhe ai më premtoi se do të gjenin mjet për t’i çuar aty.

Të gjithë jemi dëshmitare të rrëmbimit pa pikë meritokracie të projekteve e fondeve publike nga gojët e pangopura klienteliste apo nepotike. Në këtë krizë identiteti, kur shqiptarët nuk kanë mecenatë që mbështesin zhvillimin e kulturës,  janë të mirëpritura iniciativat e shoqatave apo të individëve, që të japin kontribute në të mirë të interesit të përbashkët.

Si shembull të shkëlqyer në Zvicër po kujtoj periudhën e 3 % apo sot Shoqatën e Sali Çekajt që kontribuon në Kosovë, që i jep Kosovës pa e rrjepur, ndryshe nga të tjerët që zhvatin, sepse imitojnë politikën.

Zvicra ka qenë model brilant i aktiviteteve kulturore të komunitetit shqiptar edhe kur Kosova përjetonte pushtimin e egër. Shqiptarët e Kosovës e kanë patur të edukuar dashurinë për kulturën, për poezinë dhe poetët, ndryshe nga në Shqipëri, ku diktatura i persekutonte dhe vriste poetët.

Me këtë rast duhet të nënvizoj rolin e rëndësishëm që luajti LDK në Zvicër prej 1989 pasi Ibrahim Rugova dhe rrethi që krijoi këtë formacion politik si lëvizje kombetare për çlirim ishte vetë shkrimtar, dijetar dhe njeri i letrave. Edhe nën pushtim shkrimtarët dhe poetët e Kosovës ftoheshin në Zvicer nga komuniteti që organizonte mbrëmje dhe orë poetike ku lexohej poezi dhe bliheshin libra. Tek poezia e Mekulit, e Din Mehmetit e me rradhë shqiptarët e Kosoves zbulonin alfabetin e mbijetesës. Në mbrëmje të tilla në Zvicër kemi patur fatin të takoheshim me Ali Podrimjen, Azem Shkrelin etj.

Në Zvicër, Gjenevë e kishte selinë Ministria e Informimit që drejtohej nga ministri për Informim Xhafer Shatri një figurë e shkëlqyer e diasporës, ku mbulohej informimi dhe i tregohej Perëndimit për monstruozitetet e regjimit pushtues, që kishte mbyllur shkollat, Universitetin, që i kishte nxjerrë gjithë intelektualët në rrugë të madhe.

Në Zvicër gëlonin aktivitetet e komunitetit, këtu mikpritej Ibrahim Rugova dhe gjithë personalitetet që ishin pjesë e institucioneve të Kosovës. Këtu mikpriteshin figura të elitës dhe politikës nga të gjitha trevat shqiptare!

Këtu në Zvicër komuniteti ishte i gjallë, vital, sakrifikonte, kontribuonte, ishte solidar.

Këtu në Zvicër zjente dëshira dhe vullneti për të ndryshuar fatin e kombit për të mirë.

Këtu nga Zvicra u nis Agim Ramadani me shokë për të çliruar Kosovën.

Këtu në Zvicër, Zürich e kishte selinë qendrore gazeta më e madhe shqiptare e asaj kohe, Bota Sot, me një tirazh që botohej deri në 200 mijë kopje në ditë dhe shpërndahej në të gjithë Europën, SHBA, Kosovë, një kohë edhe Maqedoni,  një primat i paarritur kurrë nga ndonjë media në historinë mbi njëqindvjeçare të shtypit shqiptar.

Por prej vdekjes të Rugovës kjo kulturë e bukur u zhduk. Ambasadat filluan të promovonin nepër selitë e tyre antivlerat, antikulturën që t’i përdornin pastaj si detashmente të injorancës.

Në Zvicër u shua përkohësisht ajo frymë e bukur dhe e gjallë e komunitetit!

Politika defaktorizoi komunitetin që me remitancat mban gjall frymën e jetës në Kosovë!

Them përkohësisht sepse shqiptarët nuk mund t’i sundojë kurrë më e keqja shqiptare!

Aq më pak shqiptarët në Zvicër dhe në Perëndim, sepse ata tashmë janë vetë të identifikuar me Europën dhe Perëndimin!

Nga klima e keqe e Tiranës dhe Prishtinës nuk ka shpëtuar as vetë komuniteti i autoreve dhe artistëve shqiptarë në Zvicër, të cilët më së shumti të angazhuar me impenjimet e tyre profesionale kanë preferuar të qendrojnë larg moçalit që me kohë është kthyer në kënetë të instrumentalizuar nga mafia politike.

Pse e quaj mafie politike?

Disa kohë më parë në Zvicër erdhi Ilir Enver Hoxha që të promovonte librat e tij dhe te Nexhmije Hoxhës! I ftuar nga segmente të komunitetit shqiptar! Ilir Enver Hoxha nuk është distancuar nga vepra kriminale e prindërve dhe nuk u ka kërkuar ndjesë shqiptarëve.

Prandaj them mafie politike!

Për deri sa politika shqiptare me prejardhje komuniste përmes zëdhēnësve të saj këtu në Zvicër që janë ambasadat vijon e ndjek politika armiqësore kundër palës të cilën e kishte shpallur armik Enver Hoxha, ndërsa i biri i diktatorit ftohet dhe shet librat që i bëjnë jehonë regjimit kriminal!

Kjo është mafia politike e inkriminuar që shpërdor pushtetin politik dhe abuzon me taksat e qytetarëve për të arritur qëllimet që bien ndesh unitetit kombëtar të një vendi që si anëtar i NATO-s do të duhej të paktën të garantonte pluralizmin dhe shtetin demokratik.

I bëj këto paranteza si të nevojshme dhe rikthehem tek Panairi i Librit i Diasporës 2019.

Në vijim të bisedës i thashë kolegut të nderuar që të na jepte hollësi me qëllim pasqyrimin e aktivitetit. Hollësitë nisin zakonisht nga sponsorët. Këtu në Zvicër pēr të gjitha eventet paraprakisht publikohen sponsorët që i mbulojnë financiarisht, pra transparenca është alfa e demokracisë, që zakonisht në aktivitetet shqiptare mbulohen me terr.

Kolegu në vijim të komunikimit më tha se kish konfirmuar praninë e saj zonja Elena Kocaqi, një emër shumë i nderuar, që ai e merrte me mend se do ta prisja shumë mirë. Mrekulli ia ktheva. I kemi dërguar ftesa, shtoi, ministrive përkatëse të diasporës, ambasadorëve, Toenës… Po Onufrit e pyeta. I bëjmë më tha. Ok, i thashë, shumë mirë. Por ama sipas modelit zviceran që miku kur ftohet, do të thotë se i paguhet udhetimi dhe bujtja. Do ta bisedoj me z.Vaxhid Sejdiu, një nga organizatorët, më tha. Kush është e pyeta, se nuk e njoh. Magjistër dhe mësues i shkollës shqipe. Nuk vonoi ma dërgoi ftesën pēr Onufrin, duke premtuar pagesën pēr bujtjen por jo udhëtimin. Ishte një komunikim shumë korrekt deri në fund nga ana e bashkëbiseduesit. Deri këtu gjithçka në rregull.

Por kur më dërgoi programin, m’u hapēn sytë dhe pashë se Panairi i Librit Diaspora 2019 ishte vetēm një show në shërbim të politikave të pista zyrtare dhe në dëm të interesave të diasporës dhe autorëve të saj.

Pse do të thoni ju?

Sepse i gjithë programi ishte ndërtuar në funksion të atyre që ishin vendosur nga lart, jo nga Zoti, por nga mafia politike. Me stilin e njohur, shkrimtari i partisë, shtëpia botuese e partisë, panairi i librit i partisë…

Panairi i Librit Diaspora 2019 hapej me fjalimin e Pandeli Majkos, vijonte me fjalimin e ministrit të diasporës të Kosovës, pastaj e merrte fjalën Ilir Gjoni, pastaj ambasadorja e Kosoves, pastaj Toena ( e orientuar majtas) bënte prezantimin e bibliotekës të saj, pastaj, shoqata Mergimi do të përfaqësohej nje ore nga Bardhyl Mahmuti, pastaj prezantohej Qendra e Botimeve për Diasporën, një zyrë qeveritare që akaparonte fonde për t’i shpërndarë sipas shijes të Edi Ramës. Në panair nuk kishte asnjë hapësirë për autorët shqiptarë në Zvicër, as për shtëpitë e tjera botuese që mund të vinin, sepse panairi fillonte me ta dhe mbaronte me ta. Ndërsa prania e Prof.Elena Kocaqi, një emër shumë i nderuar, ishte “koka e turkut”.

Kur lexova programin, iu riktheva realitetit të egër që sundon në Shqipëri e Kosovë, të cilin politika e ndyrë shqiptare e ka mbjellë edhe në Zvicër.

Por ky bar i keq nuk ka shanse të mbijetojë në një tokë ku rritet bari i lirisë dhe shteti i së drejtës.

Duke hulumtuar pashë se organizatori i Panairit Diaspora 2019, si mësues i shkollës shqipe mbështetej nga Ambasda e Shqipërisë në Berne, ndërkohë që kishte mosaprovim nga LAPSH-I, një organizëm i krijuar në Zvicër prej 30 vitesh nga komuniteti! Do të më vinte shumë mirë nëse kjo Ambasadë do të përdorte autoritetin e shtetit në mënyrë të barabartë e të drejtë për të gjithë anëtarët e komunitetit dhe mos vijonte luftën e klasave.

Jemi tre krijues në familjen tonë, rast shumë i veçantë. Ambasada e Shqipërisë në Zvicër prej 1997 na ka trajtuar si armiq të klasës, sikur dikur baballarët e tyre. Jemi profesionistë të natyralizuar që kemi arritur të integrohemi në Konfederatën Helvetike në menyrë shumë dinjitoze me punë dhe integritet.

Si gazetarë dhe krijues, që prej gati një çerek shekulli nga Zvicra japim kontributin tonë në shtypin shqiptar të diasporës në të mirë të interesit kombëtar dhe integrimeve shqiptare euroatlantike, duke i denoncuar politikat antikombëtare që përçon politika dhe diplomacia shqiptare e unifikuar në të keqen e saj, si në shtetin amë ashtu edhe në Kosovë. Përfaqësuesit politikë të diplomacisë shqiptare në Zvicër kanë ndjekur kundër nesh politikën kriminale të injorimit. Me kallashnikovët e injorimit, kanë zëvendësuar luftën e klasave, burgjet dhe persekutimin.

Janë shkelës të ligjit. Si të tillë janë kriminelë!

Në Zvicër prehen eshtrat e tim eti, poetit Vehbi Skënderi, që ka vuajtur i gjallë dhe i vdekur mizoritë e diktaturës dhe të postdiktaturës, të etërve dhe bijve! Do të ishte normale që shoqatat kulturore të vendosnin një buqetë lule në varrin e tij në një ditë lindje apo përvjetor vdekje! Të njëjtën gjë do të duhej të bënin edhe diplomatët shqiptarë nëse do të kishin format Perëndimor, sepse kush do Perëndimin, do kombin e vet dhe poetët  !

E persekutojnë tim atë edhe në varr, por nga parajsa nuk e heqin dot, as ferrin e tyre nuk e shmangin dot!

Mizoria e tyre është e frikëshme, por nuk të frikëson, përkundrazi të mbush me dëshirën për drejtësi dhe sikur thotë Albert Camus vetë ekzistenca ime është një akt rebelimi kundër padrejtësisë!

Ata janë shpërdorues pushteti dhe shkelës të lirisë . Si të tillë i kap ligji. Sepse janë kundër civilizimit, kundër rilindjes së kombit, kundër iluminizmit, humanizmit, shtetit të së drejtës dhe të drejtave themelore të njeriut.

Ata e kanë çuar në gijotinë kriterin e meritokracisë, sepse duke qenë mediokër, e duan gjithçka për vete për gjithmonë dhe asgjë për të tjerë! Por këto privilegje ua jep vetëm shteti antiligjor!

Duke u kthyer tek Panairi i Librit i Diasporës 2019 natyrisht që nuk pranuam të ishim pjesë e skenarëve të pistë, të profiterëve të politikës që nuk i lejon shqiptarët të zgjedhin librat sipas shijes së tyre.

Gjithashtu i ftoj shqiptarët që ta bojkotojnë Panairin e Librit Diaspora 2019 sepse organizuesit kanë përdorur kriterin politik që është përçarës dhe bie ndesh me pluralizmin dhe multikulturalizmin që përfaqëson Zvicra dhe demokracia, ndërsa Pandeli Majkos, këtij politikani parazit që ka 27 vjet që riciklohet por nuk ka arritur kurrë të konvertohet, i bëj ftesë që mos të shkelë në Zvicër se është non grata!

Shembja e ish “perdes së hekurt” dhe ish “murit” të Berlinit kishte filluar në Dancig (Gdanjsk)! – Nga AGRON SHABANI

“Zoti sekretar i përgjithshëm, e shihni ju lutëm këtë lumë! Ky lumë patjetër do të derdhet në det. Për me tepër ndërkaq, nëse këtij lumi për çastin ose momentin ia ndërpresim ose ndryshojmë rrjedhjet (rrjadhat) ose valët e tij, lumi do vërshejë (shpërthejë) dhe do dalë nga shtrai, por prap se prap do derdhët në det. Kështu është edhe me fatin e ribashkimit të shtetit dhe kombit gjerman… Ai patjetë do të ndodhë një ditë z. sekretar i përgjithshëm., do i thoshte dikur gjatë vitit 1989, ish Kancelari i Gjermanisë, Dr. Helmut Kohl ish liderit të shquar dhe reformator të shtetit dhe partisë ruso-sovjetike, Mihail Sergejeviç Gorbaçov, tek po shtetisnin dhe bisedonin së bashku buzë Lumit të Rinit (Rhein) në Bonn të Gjermanisë.
Rënia e ish ‘murit’ famëkqe të Berlinit dhe procesi i njohur i ribashkimit historik të shtetit dhe kombit të madh gjerman do fillonte vetëm një trohë me vonë. Respektivisht, me 199O etj. Kur në Berlin, Lajpzig (Leipzig), Dresden si dhe në qytete ose vendbanime tjera gjithandej ish Gjermanisë Lindore (DDR ose ish RDGJ) populli ishte ngritur në protesta të fuqishme dhe barrikada ku kërkohej shëmbja e ish ‘murit” të Berlinit dhe bashkimi i tyre me shtetin Èmë.
Ndërkohë që lideri i lartëpërmendur ruso-sovjetik, z.Gorbaçov, sipas analëve dhe kronikave të shumëta të asaj kohe, i pyetur ose konsultuar mbi mundësinë e intervenimit ushtarak të ushtrisë ruso-sovjetike në Gjermaninë Lindore, Çekosllovaki, Hungari, Rumani si dhe në vende të tjera të ish “Traktatit të Varshavës” për shkak të ngjarjeve dhe zhvillimëve të atëhershme revolucionare ose historike në ish bllokun lindorë ose komunist që i takonte sferës ose hemisferës së njohur ruso-sovjetike: Gjatë bisedave të tij me liderët e atëhershëm të Gjermanisë, Çekosllovakisë, Hungarisë etj, i kishte siguruar ose garantuar homologët ose bashkëbiseduesit e tij, duke u thënë: “Përderisa unë, Mihail Sergejeviç Gorbaçovi, ndodhëm i ulur në karrigën (fotelen) e shefit të shtetit dhe partisë ruso-sovjetike, nuk do ketë intervenime ose skenare të përgjakshme si dikur në Berlin, Pragë, Budapest (Hungari) ose dikund tjetër nga ana e ushtrisë dhe policisë së BRSS-s.” (fund i citatit.)
Se këndejmi, për ata që i njohin ose kuptojnë sadopak ngjarjet, zhvillimët, proceset ose fenomenët e njohura shtetrore, nacionale, politike, ushtarake (luftarake), historike, gjeografike dhe të tjera në vende dhe rajone të ndryshme të kontinentit të vjetër evropian: Vlenë të cekën ose rikujtohen në menyrë të shkurtër ose telegrafike ngjarjet dhe zhvillimet e njohura epokale dhe historike të Levizjes Punëtore ose Sindikaliste “Solidarnost” në Dancig (Gdanjsk) të Polonisë (të banuar kryesisht me popullsi autoktone gjermane)- gjatë vitit 198O, kur Leh Valenca së bashku me intelektual dhe patriot të tjerë polak dhe gjerman, atëbotë si të thuash i shëmben ose tunden themelët e ish “perandorisë së kuqe” komuniste ose ruso-sovjetike së bashku me ato të ish “Traktatit të Varshavës” dhe kështu me radhë. Në kontekst të suspektshëm dhe dubioz, duhet veçuar edhe rolin dhe kontributin e jashtëzakonshëm misionar dhe patriotik të Kardinalit të shquar Karol Vojtila (Papa Gjon Pali II) me origjinë nga Polonia etj.
E thënë ose formuluar ndryshe, kjo do thotë se shembja e ish “murit” famëkeq të Berlinit dhe “perdës së hekurt” ruso-sovjetike, kanë filluar dikund pranë Detin Baltikë, respektivisht në Dancig (Gdanjsk) me “Solidarnostin”, për të vazhduar tutje, tuje..në Sudete ose Friedland (Friland) të Çekisë, nepër Hungari dhe deri në Mamaj ose Konstancë të Detit të Kuq në Rumani, me një largësi ose hapësirë ajrore ose gjeografike me tepër se 4OOO km.
Asokohe duhësh (duhej) të kishe maturi dhe urtësi sokratiane si dhe frymëzim platonik për t´i njohur dhe identifikuar problemet, sfidat, rreziqet dhe vështirësitë e hetueshme që ekzistonin atëbotë në kuader të “hemisferës” ose “perdës së hekurt” të Lindjes ose ish “Traktatit të Varshavës” por, edhe të Paktit të Natos. Pa ide, teori, koncepte, definicione, studime, analiza dhe vizione të njohura shkencore ose humaniste, çfarëdollojë gjykimi asokohe ishte i pamundur dhe i gabuar. Kjo për faktin se edhe idetë ose teoritè e njohura të demokracisë perëndimore ose kapitaliste, nuk paraqisnin (nuk paraqesin as sot) një model ose koncept të qartësuar dhe final i cili e kishte ( e ka) arritur përsosjen ose perfeksionin e tij optimal ose maksimal. Jo. Sepse, Idetë ose teoritè demokratike tè Perëndimit nuk përmbanin (nuk pèrmbajnë) ndonjë substrat ose substitut esencial ose substancial që do e imponin vetvetën e tyre si fakte ose realitete të pakontestueshme ose relevante.

Kush ishte Mihail Gorbaçovi?

Koncepti mbi demokracinë si një koncepcion shhkencor ose metodologjikë, nuk do vlente aq shumë poqëse nuk do nxirrej nga ndërthurjet dhe interferimet e njohura të interaksionit social dhe atij antropologjiko-epistemologjik.
Ndaj, a ishte e mundur dhe si ishte e mundur që një qenie e lartë intelektuale dhe politike si Mihail Gorbaçovi, asokohe të mund të gjennte një ujdi ose pajtim me aparatin konservativ dhe burokratik të Kremlinit si dhe me grupin shoqëror ose politik qè e rrethonte? Me rregullat e tyre sidomos? A ishte vërtetë i dënuar asokohe Gorbaçovi i guximshëm dhe reformator i cili për të jetësuar të drejtat dhe liritë e tjerëve, ishte i detyruar të asgjësonte ose suprimonte individualitetin dhe karierën e tij?
A është e mundur ndonjëherë që të kënaqen të tria shtysat e mëdha njerëzore ose qytetare: Liria individuale dhe kolektive si dhe solidariteti njerëzor?.
Ky duket së ishte kuptimi i përkufizimit që Mihail Gorbaçovi i jepte koncepcionit mbi drejtësinë, lirinè dhe barazinè.
“Me drejtësi duhet kuptuar një koncepcion të caktuar të jetës së përbashkët, përkatësisht të organizimit të bashkësisë shtetrore, nacionale ose politike e cila sëcilit individ i mundëson të zërë vendin që i takon në pajtim me natyrën e tij (me dëshirat dhe aftësitë e tij intelektuale dhe profesionale) dhe në të njëjtën kohë siguron mirëqenien e shoqërisë si tërësi ose totalitet” (Filozofia franceze)
Ishte pikërisht kjo çështje kardinale (si shpata e Damokleut) të cilën Gorbaçovi asokohe pranoi t’a vënte mbi kokë me “Gllasnostin” ose “Perestrojken” e tij. Duke u ndeshur ose përballur vazhdimisht me sfidat ose provokimet e ndryshme epokale ose monumentale siç ishin Bashkimi i Gjermanisë, shpërbërja e ish BRSS-s dhe “Traktatit të Varshavës” etj.
Pikërisht përmes këtij koncepti esencialist ose substancialist, respektivisht, përmes kuptimit, përceptimit dhe akceptimit të qytetarit jo si banori i rëndomtë, por si shtetas i barabartë tek i cili do mund të pajtoheshin edhe dimensioni i veçantë personal edhe dimensioni i përgjithshëm i qenies shoqërore, qytetare ose politike. Duke e gjetur ose zbuluar oratorinë ose të folmen e harmonisë dialektike, z. Gorbaçov si duket i ngriti dhe projektoi “Gllasnostin” dhe “Perestrojken” e tij famoze.
Do të jenë pikërisht edukuata, kultura dhe humanizmi, ylli ndriçues i ngadhënjimit të personalitetit tè z. Gorbacov dhe i ndërtimit të botës së vlerave globale ose universale. Vetëm duke u kultivuar, edukuar dhe arsimuar, qenia njerëzore, qytetare, kulturore ose politike, mund të zotërojë fatin e tij jetësor dhe t’i mbarësojë fatet e të tjerëve. Kjo ndodh pikërisht për faktin se arsimimi i mundëson njeriut të jetë ai që është: qenie që mendon, rezonon që flet dhe komunikon me të tjerët. E drejta bazike e individit dhe kolektivitezit, përveç lirisë individuale dhe kolektive, është edhe e drejta për të pasur mundësi intelektuale dhe profesionale për ta fituar atë liri. E gjitha kjo në një mjedis ku dhuna refuzohet si një mjet për të arritur qëllime. Ku si zëvendësim ose alternim i dhunës kërkohet dialogu dhe diskutimi si burime të vetme për njeriun e ngritir dhe liberatorë si z. Gorbaçov etj.
Një komunitet politik definohet përmes refuzimit të dhunës si metodë e zgjidhjes së konflikteve, apo për t’a thënë me konkrezisht, nga zgjedhja e diskutimit publik si mjet për zgjidhjen e konflikteve përmes të cilit arrihet deri tek vendimet e përbashkëta dhe racionale.
Nga kjo rezulton se identiteti i një kombi dhe shteti, është identitet polemik, uniteti i të cilit konsiston në debatin ku ballafaqohen, kundërshtohen, por edhe pajtohen preferencat ose opsionet e ndryshme politike, konceptuale, ideologjike, fetare, kulturore, moral etj., të cilat bashkërisht i japin një kombi dhe shteti imazhin dhe fizionominë e tyrej. Është diskutimi ai që përbën unitetin dhe jetën e shtetève dhe popujve tè popujve tè ndryshèm gjithandej globit, janë gjuha, stili ose forma e debatit ato që krijojnë imazhin e tyre.

P.S. Boshti i secilës etikë intelektuale dhe profesionale është aftësia për universalizimin e koncepteve dhe postulimin e parimeve. Ndërsa, për të pasur një shtrirje të përgjithshme ose masive, etika duhet të jetë universale. Ngritja ose ndërtimi i një etike universale dhe humaniste. Domethënë, një gjakim për virtytin përmes një shtegtimi përmasash globale ose universale.
Ndaj, sa më të qarta, precize ose konçize të jenë prononcimet, deklaratat ose premtimet e një lideri shtetror, nacional, qeveritarë ose politikë, aq më të prirura do jenë të prirura do jenë ato të definojnë në mënyrë pozitiviste se çfarë do të duhej të ishte rregullimi shoqëror, qytetar ose politik në morinë e kontroversave ose diversitetëve të njohura shtetrore, nacionale, politike, partiake, fetare, kulturore, konceptuale, ideoligjike dhe të tjera.
Ndonëse, edhe jeta dhe bota jonë idealiste dhe materialiste së bashku me shtetët dhe shoqëritë e ndryshme njerëzore ose qytetare gjithandej globit, në esencën ose substancën e tyre ndodhën të ngritura ose projektuara mbi përvojat dhe aftësitë e njohura shkencore dhe intelektuale të njerëzve të ditur, mbi humanizmin dhe karitativitetin e njerëzve të pasur, mbi heroizmin dhe sakrificat e njohura ushtarake ose luftarake të njerëzve të guximshëm dhe liberator si dhe mbi drejtësinë, harmoninë dhe barazinë e gjithëmbarëshme njerëzore ose qytetare.

Shqipëria pati aleatë Jugosllavinë e Bashkimin Sovjetik, jo SHBA-të e Anglinë! – Nga GANI MEHMETAJ

Kreu i shtetit shqiptar Tito-Stalinin e zëvendësuan me Erdoganin, rilindjen evropiane me xhihadin islamikë e lindjen kaotike.

 Nuk është e vërtetë se Shqipëria ishte në aleancën amerikano-britanike, aleatëve perëndimor ua ktheu shpinën. Nuk është e vërtetë se forcat partizane bënë luftë antifashiste, nazistët e fashistët ishin tepër të fortë për ta, partizanët bënë luftë antikombëtare kundër forcave nacionaliste e demokratike, ata e nisën luftën civile, duke bërë gjenocid në disa krahina shqiptare, pastaj masakruan elitën e kombit. Partizanët e Enver-Miladinit aleancën perëndimore e shpallën armike, ndërsa aleancën me shtetet armiqësore ndaj shqiptarëve (Jugosllavinë e Bashkimin Sovjetik) e forcoi si kurrë më parë në histori.

Shqipëria ishte satelit-aleatë i Jugosllavisë. Më vonë u bë satelit-bazë ushtarake e deponi mbeturinash e Bashkimit Sovjetik, pastaj e Kinës “së madhe shumë të fortë, që s’i trembet kujt në botë!”. Përderisa Shqipëria ishte vazale e Jugosllavisë-Bashkimit Sovjetik, Kosova ishte koloni e Serbisë. Por Shqipëria e Enver Hoxhës e pranoi me vullnet vazalitetin jugosllavë, kurse Kosova e territoret etnike e kundërshtuan më forcë pushtimin serbo-malazezë.

Shteti shqiptar Bashkimin Sovjetik e Kinën e zëvendësoi me Turqinë, ndërsa Serbisë po i qasen me nostalgji iditotësh. Ndërkaq, në planin strategjik vendin e Titos e të Stalinin e zuri Erdogani.

SHBA-të e NATO e çliroi Kosovën nga Serbia, e çliroi edhe Shqipërinë nga diktatura staliniste shqiptare. Por kreu i shtetit e një pjesë e opozitës tru shpërlarë e përsërisin si papagaj islamikë: “falënderimi i shkon Turqisë e Erdogan-Allahut). Shqiptarët janë tmerrësisht mosmirënjohës ndaj Perëndimit.

Në Tiranë e në Prishtinë është një diplomaci dhe politikë e çoroditur antishqiptare që vepron kundër interesave kombëtare.

Reciprociteti juridik me Serbinë në akull! – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

 *** Derisa OKB-ja nuk e njeh Kosovën si subjekt juridik ndërkombëtar, zbatimi i parimit të reciprocitetit nga ana e Serbisë, do të jetë vazhdimisht problematik me gjithë garancitë politike të fuqive të mëdha evropiane dhe botërore.

Gjithashtu, derisa Beogradi zyrtar nuk e njeh Kosovën, reciprocitet juridikisht të detyrueshëm nuk do të ketë ndërmjet Serbisë dhe Kosovës. Këtë difekt ligjor, duhet ta mbajnë parasysh si presidenti, qeveria, ashtu edhe parlamenti i Kosovës. Ndaj, do të ishte e gabueshme nëse pala shqiptare e Kosovës, do të lidhte ndonjë marrëveshje me Serbinë pa ndonjë garanci ndërkombëtare (Amerika, OKB-ja dhe BE-ja), sepse Serbia nuk do t’i përmbahej zbatimit të parimit të reciprocitetit, duke qenë se Kosovën nuk e njeh si shtet të pavarur dhe sovran ngase  kjo ende nuk nijeht si subjekt juridik ndërkombëtar nga ana e Kombeve të Bashkuara,  por edhe pas pavarësimit të saj(17 shkurt 2008), Serbia e trajton dhe e konsideron si krahinë të saj, ashtu siç figuron në Kushtetutën e vitit 2006, si dhe në Rezolutën 1244 të KS të OKB-së, e cila nuk e njeh pavarësinë e Kosovës.

 Pra, duhet të pranojmë faktin se, qëkur Kosova është njohur në mënyrë unilaterale nga Amerika dhe nga alaeatët e saj perëndimorë, si dhe nga 100 shtete të tjera të bashkësisë ndërkombëtare (17 shkurt 2019) ndërmjet Serbisë dhe Kosovës, zbatimi i parimit të reciprocitetit ka qenë  i brishtë si  de fakto, ashtu edhe de jure. Këtë e provoi edhe përgjigjja formale e taksës së tarfiës doganore 100% ndaj mallrave  tregtare të Serbisë nga ana e ish-qeverisë së Ramush Haradinajt (nëntor 2018), e cila ende është në fuqi (shtator 2019), edhe pse është e kontestuar nga Beogradi zyrtar, vënien e së cilës po shfrytëzon si pretekst për bllokimin e Dialogut të Brukeslit (2011-2018). Me një fjalë, presidenti  Aleksandar Vuçiq,  kryeministrja e qeverisë Ana Bërnabiq dhe  ministrii i Jashtëm Ivica Daçiq të Serbisë, BE-së, përkatësisht bashkësisë ndërkombëtare i kanë vënë si kusht, që së pari, ta detyrojnë Prishtinën zyrtare ta heqë taksën doganore 100% ndaj produkteve tregtare të Serbisë, në mënyrë që të rihapet Dialogu i Brukeslit.  Mirëpo,  autoritet zyrtare të Kosovës nuk do të duhej ta pranonin një kusht të këtillë, para se Beogradi zyrtar ta njihte Republikën e pavarur të Kosovës, spese juridikisht në  frymën e së drejtës ndërkombëtare, vetëm pas njohjes së Kosovës si subjekt juridik ndërkombëtar të barabratë me Serbinë si dy shtete sovrane-anëtare të OKB-së, do të krijoheshin dispozitat juridike ligjore të detyrueshme, që të dyja këto shtete  në mënyrë  të ndërsjellë konskeuente të zbatonin parimin e reciprocitetit ndërshtetëror, duke u bazuar në konventat përkatëse ndërkombëtare  dhe në Kartën e OKB-së, si dhe në normat e  parimet  e së drejtës ndërkombëtare.

Traktat paqësor me Serbinë, pasi OKB-ja ta njohë Kosovën

Të gjithë shqiptarët e Kosovës duan të kenë paqe dhe bashkëpunim ndërshtetëror me Serbinë, por vetëm (kur të krijohen kushtet normale, ligjore dhe kushtetuese) mbi bazën e reciprocitetit si dy shtete të barabarta, të pavarura dhe sovrane. Kjo do të ishte esenca dhe kuptimi përmbajtësor i përfundimit të çdo traktati a marrëveshjeje paqësore me Serbinë.

Mirëpo, çështja është tejet e ndërlikuar ( se si të arrihet një paqe e tillë e ndërsjellë serbo-shqiptare), kur Serbia nuk e njeh Republikën e Kosovës, por sipas Kushtetutës së saj të vitit 2006, Kosovën e konsideron “pjesë territoriale të saj”!

Pikërisht mbi këtë “bazë juridike kushtetuese”, Serbia qe 19 vite ka pushtuar pjesën veriore të Kosovës, ku serbët e atjeshëm, të mbështetur nga Beogradi, nuk njohin institucionet legjitime, legale dhe kushtetuese të Kosovës, por vetëm Serbinë si shtet të tyre.

Logjikisht, derisa Serbia ushqen ambicie dhe pretendime territoriale ndaj Kosovës, si dhe nuk e heq këtë “klauzolë juridike” nga kushtetuta e saj në fuqi (2006), qeveria, as parlamenti, asnjë parti politike (pozitë apo opozitë) nuk kanë asnjë të drejtë morale, ligjore dhe kushtetuese, që të lidhin ndonjë traktat a marrëveshje paqësore me Serbinë. Këtë fakt, do të duhej ta mbanin parasysh si presidenti, qeveria dhe parlamenti i Kosovës.

Fundja, edhe sikur Serbia të njihte Kosovën, edhe sikur Beogradi zyrtar, të pranonte ofertën e Prishtinës zyrtare për lidhjen e ndonjë “traktati paqësor” ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, Kosova nuk mund të jetë palë nënshkruese e atij traktati derisa nuk njihet nga ana e Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Ky është problemi i pakapërcyeshëm juridik ndërkombëtar, që hëpërhë Kosovës “ia lidh duart”, të lidhë dhe të nëshkruajë traktate ndërkombëtare me ndonjë shtet tjetër të bashkësisë ndërkombëtare, që nuk e ka njohur Kosovën, siç është edhe vetë Serbia.

Fantazma “paqja e përjetshme” !?

Pavarësisht nga dëshirat dhe nga objektivat e politikës iluzioniste të qeverisë së ish- kryeministrit Hashim Thaçi dhe të  ish-zëvendëskryeministrit të tij, Hajredin Kuqi, që në vjeshtën e vitit 20012, të lidhnin ndonjë “traktat paqësor” me përfaqësuesit e qeverisë së Serbisë, Kosova si shtet i ri, nuk e gëzonte një të drejtë të tillë, sepse ( as dje, më 2012 e as sot më 2019) sipas së drejtës ndërkombëtare, Kosova nuk mund të lidhë asnjë traktat dhe, asnjë marrëveshje juridike ndërkombëtare me Serbinë, sepse ende nuk është anëtare e Konventës së Vjenës mbi të drejtën e traktateve (1969), duke qenë se ende Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, nuk e njeh subjektivitetin juridik ndërkombëtar të Republikës së Kosovës, edhe pse atë e kanë njohur mbi 100 shtete të bashkësisë ndërkombëtare.

Ky është problemi juridik ndërkombëtar, mirëpo ish-profesori i së drejtës ndërkombëtare, ish-ministri i Drejtësisë dhe ish-zëvendëskryeministri i qeverisë së Kosovës, Hajredin Kuçi e pati anashkaluar atë, duke deklaruar të kundërtën, duke u mbështetur në gjendjen faktike se ” Kosova i ka kaluar dy faza, fazën e mbijetesës që ka ardhur me lirinë e Kosovës dhe fazën e pavarësisë që ka ardhur me 17 shkurt 2008. Kosova duhet të fitojë paqen e përjetshme, harmoninë me qytetarët e vendit dhe paqen e përjetshme me fqinjët. Dhe po e them kështu jo me i harruar armiqësitë e të kaluarës, por me krijua paqe për gjeneratat që do të vijnë. Dhe çdo vend në botë pas një konflikti ndërshtetëror përfundon me një traktat të paqes dhe vetëm atëherë ka kuptim paqja e përhershme”. (www.kosovapress.com/08/08/2012).

Mirëpo, shpërfillja dhe injorimi i së drejtës ndërkombëtare nga politika fiktive e qeverisë së Kosovës së dikurshme, të drejtuar nga Hashim Thaçi dikur kryeministër, sot president dhe nga “violina juridike” e tij shumëvjeçare, Hajredin Kuçi , nuk  solli kurrfarë “paqe të përjetshme” e as kurrfarë traktati paqësor me Serbinë (2008-2019),  sepse deri më sot në historinë e së drejtës ndërkombëtare dhe të marrëdhënieve politike ndërkombëtare, nuk figuron ndonjë shembull i dokumentuar i ndonjë “paqeje të përjetshme”, apo i ndonjë lufte a konflikti të përjetshëm , sepse sipas materializmit dialektik shkencor, nuk ekziston asgjë e përjetshme dhe, asgjë absolute, por relative dhe e ndryshueshme sipas ligjeve të dialektikës së natyrës.

Cila është baza juridike ndërkombëtare e “traktatit të përjetshëm paqësor”  sipas ish-zëvendëskryeministrit të Kosovës,  Hajredin Kuçi?

Kjo është pyetja thelbësore, cila kërkon përgjigje të kualifikuar nga juristët e së drejtës ndërkombëtare në Prishtinë, në mënyrë që t’ia bëjnë të qartë ish-zëvendëskryeministrit Hajredin Kuçi se, Kosova nuk ka të drejtë të jetë palë e asnjë traktati ndërkombëtar qoftë dypalësh, qoftë shumëpalësh ngase ende Organizata e Kombeve të Bashkauara nuk e ka njohur cilësinë e subjektivitetit të saj juridik ndërkombëtar sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të së drejtës ndërkombëtare, edhe pse Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë e ka dhënë  një opinion të saj pozitiv se pavarësia e Kosovës nuk është në kolizion me normat e së drejtës ndërkombëtare (22 korrik 2010).

Baza juridike e “traktatit të përjetshëm paqësor” mes Serbisë dhe Kosovës e deklaruar nga Hajredin Kuqi, më 2012,  de fakto dhe de jure,  do  duhej të ishte kjo: – Së pari, Kosova duhet të jetë anëtare e Kombeve të Bashkuara; së dyti, të jetë anëtare-palë nënshkruese e Konventës së Vjenës mbi të drejtën e traktateve (1969); së treti, pasi Serbia ta ketë njohur Republikën e Kosovës; së katërti, pasi Kosova t’i ketë të zgjidhura të të gjitha çështjet kontestuese me Serbinë kolonialiste, duke zbatuar edhe parimin postliminium, sepse pas përfundimit të luftës, në Kosovë, ende mungojnë mbi 1800 persona të zhdukur; së katërti, pasi Serbia t’i ketë paguar reparacionit e luftës për të gjitha dëmet e shkaktuara në Kosovë; së pesti, pasi Serbia t’i ketë tërhequr të gjitha strukturat kiriminele paralele nga pjesa veriore e Kosovës.

Në kuptim të ngushtë (Kosovë – Serbi) , kjo do të duhej të ishte ecuria metodologjike e pajtimit paqësor me Serbinë, kurse në kuptim të gjerë dhe të drejtë, pasi ajo t’ua njihte të drejtën e vetëvendosjes Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës së Shqipërisë etnike. Mirëpo, duke qenë se këto territore etnike shqiptare hëpërhë janë skairfikuar nga Kosova dhe nga Shqipëria, duke u pajtuar me statusin e tyre vasal kolnialist nën Serbi, hajredinë “pashëve” të Kosovës, edi ramëve dhe ilir metëve  “sulltanë” të Shqipërisë, nuk u ka ngel tjetër veç të “ngushëllohen” me vetën e tyre, duke shpikur ndonjë “traktat paqësor të përjetshëm” me Serbinë, që të gjejnë gjuhë të përbashkët me kolonialistët hegjemonë të Serbisë, duke u përqëndruar në devizën e turpshme dhe absurde të vetëkënaqësisë politike, thënçin paqësore “daj shto dash”! – E, “shumë dert i thellë” për shqiptarët e kolonizuar të Preshevës, të Bujaniocit dhe të Medvegjës, is dhe për pretendimet e Serbisë për copëtimin e territorit verior të Kosovës, në emër të ndonjë “shkëmbimi” a “korrigjimi” të kufijve sipas projektit të sajuar Vuçiq-Thaçi-Rama.

Pse duhet ta shpërblejmë Serbinë me territore të Dardanisë? – Nga GANI MEHMETAJ

Sepse ushtarët e policët e tyre përdhunuan e pastaj masakruan mijëra gra e vajza tona? Sepse vranë foshnjë, fëmijë, gra e burra të pambrojtur? Sepse kryen gjenocid të paparë ndaj popullatës shqiptare në Dardani? Sepse as pas njëzetë vjetësh nuk u përkulën para varreve të viktimave të tyre, nuk i kërkuan falje kombit tonë? Sepse, vazhdojnë të bëjnë shantazhe e të pengojnë shtetin tonë me të gjitha mjetet? Sepse e ushqejnë me urrejtje të sëmurë popullin e tyre kundër kombit tonë? Sepse nuk ndjejnë pendesë as nuk duan t’ia dinë për ato që bëri ushtria e policia e tyre?

Serbinë duhet ta shpërblejmë me territore tona edhe për faktin se janë arrogantë e primitiv ndaj nesh si ai rrugaçi që të ka rrahur e keqtrajtuara dhe prapë të kërcënon se do të te rrah e do të te keqtrajtojë.

ShBA-të me Bill Klintonin dhe Britania e Madhe me Toni Blerin, krahas Francës, Italisë, Gjermanisë etj.  e bombarduan  Serbinë, për t’i shpëtuar shqiptarët nga shfarosja dhe për ta ndëshkuar Serbinë për gjenocid. NATO e çliroi Dardaninë dhe e dëboi ushtrinë serbe që të na e jepte mundësinë ta bënim shtetin tonë të lirë e të pavarur, në kufijtë që na i pranoi bota.

Pse sot disa qarqe ndërkombëtare e harruan gjenocidin serb dhe përpiqen ta trajtojnë të barabartë xhelatin (Serbinë) e viktimën (Dardaninë)?  Pse nuk ua nxjerrim sërish në sheh krimet e përdhunimet serbe, por heshtim si qyqe? Pse takohemi me udhëheqjen e Serbisë sikur të mos kishte ndodh asgjë, ndërsa nuk ia përmendim asnjëherë të kaluarën?

Pse kreu i shtetit tonë me mediat që e mbështesin përpiqen ta bindin popullatën se nuk është asgjë t’i japim copa territoresh Serbisë? Pse i kemi bërë militantët partiakë koka delesh që vetëm të blegërijnë dinë? Pse po përgatitëm për të keqen me gjakftohtësi të frikshme?

Kush është ai që do të guxojë të jep copa territoresh dhe të mos e mallkoj historia  brez pas brezi?  Pse duhet ta lejojmë kreun e shtetit shqiptar ndërmjetës, apo mesit për faljen e territoreve tona, kur i njohim dhe e dimë se ata janë të gatshëm të shesin nanë e tatë, prandaj nuk e kanë vështirë të shesin edhe një copë tokë ‘kosovare”. Pse duhet të lejojmë të bëjnë tregti territoresh me Serbinë kreun e shtetit tonë, kur e dimë se ata akuzohen për krime lufte, akuzohen për vrasjen e shqiptarëve, territorin e të cilëve duana t’ia falin Serbisë?