VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Një sqarim i detyruar – Nga LULZIM LOGU

By | October 1, 2019
blank

Komentet

blank

George Orwell në Shqipërinë e Edi Ramës – Nga XHAFER SHATRI

Mediet në Kosovë, për çudi, nuk i kushtuan asnjë rëndësi trajtimit orvelian që i ka bërë Partia Socialiste, në pushtet, të dhënave private të të gjithë qytetarëve të Shqipërisë:
Emri, mbiemri, emri i babait (nuk e di pse jo edhe i nënës!), numri personal, numri i telefonit, numri i zonës zgjedhore dhe krejt në fund: pikëpamjet politike të qytetarit (të të gjithë qytetarëve një për një) në vëzhgim si dhe personat (me emër e mbiemër) që ua kanë konstatuar ato pikëpamje dhe mund të ndikojnë për t’ua ndryshuar ato! Pra vullnetin politik të çdo qytetari veç e veç.
As në romanin e George Orwel- it “1984″, nuk ka kësi sistemi të përkryer kontrolli e syrvejimi.
Madje as në kohën e Enver Hoxhës nuk kanë mundur të jenë kaq efikas.
Në listë janë të gjithë: të papunë, të punësuar, përfshirë këtu gazetarë, protagonistë të estradës, gjykatës, prokurorë, mjekë, ushtarakë e madje edhe shefi i Shërbimit Informativ Kombëtar! Ky i fundit e kishte votën e sigurtë për partinë e Edi Ramës! Nuk është çudi! Prandaj është aty!
Lista e vjedhur nga organet e shtetit, u është shpërndarë të gjitha degëve të Partisë Socialiste gjithandej Shqipërisë dhe gjahu për vota është intensifikuar maksimalisht.
Ose hunin, ose tirçit!
Ndërkaq mediet e Kosovës bënë shumë zhurmë, edhe më tepër se që do të duhej, për haxhillëkun e qeveritarëve tanë dhe të Kryeministrit Kurti në Shqipëri.
Zemra ma thotë se Kurti me shokë kishin të drejtë dhe këtë për shumë arsye:
– T’i mbështesin kandidatët e Vetëvendosjes në zgjedhjet e 25 prillit, sepse mbi 10 vjetë janë përpjekur bashkë për t’i thyer praktikat e tabutë që shqiptarëve ua kishin caktuar kufijtë, mënyrën e sjelljes brenda tyre e deri edhe ëndërrat!
– Me kontribu që këneta politike në Shqipëri me u pastru sadopak nga krokodilët e shumët që asaj po ia thejnë gjymtyrët e po ia ndalin rritën.
– Me ia rritë ndikimin Boiken Abazit me shokë, sepse, në pikëpamjen time, përfaqësojnë modelin e politikanit për të cilin ka aq shumë nevojë Shqipëria: idealistë, të përgatitur në të gjitha pikëpamjet, të vendosur, të papërlyer dhe të gatshëm me ia hjekë Shqipërisë nga qafa bollat që po e ngulfatin e po ia pijnë gjakun qe 75 vjet.
Ndërkaq mendja më thotë krejt ndryshe:
Shqipëria, historikisht, e ka dëshmuar se nuk mund të bëhet kurrë Piemonti i shqiptarëve. Në asnjë pikëpamje.
Kosova po, sepse këtu ka idealizëm, ka vizion, ka vendosmëri, ka gjerësisht gatishmëri të dëshmuar për të vdekur, në rast nevoje, për të e për çështjen shqiptare përgjithësisht.
Por Kurti me shokë duhet ta dijnë se shqiptarët janë kështu siç janë për shkak se asnjë projekt të tyrin nuk e çojnë deri në fund. E nisin një dhe, pa i shkuar në gjysmë, ia nisin një tjetri, për ta bërë më bërllog të dytin se të parin. E vice-versa!
Kurti më së shumti mund ta ndihmojë Shqipërinë dhe shqiptarët kudo që janë, duke u koncentruar ekskluzivisht në Kosovë, duke e bërë atë një shtet model, një shtet evropian në kuptimin e mirëfilltë të kësaj fjale. Të gjitha kushtet i ka për t’ia arritur kësaj.
E kam vërejtur kaherë një gjë: sa herë që Kosova është në krizë, cilado qoftë ajo, sa herë ajo ka nevojë me u marrë me punët e saj, shtohen zërat për “bashkim“ kombëtar. Zhurmaxhinjtë e tillë më duken të cekët dhe qesharakë. Ata nuk e dijnë fare se një projekt i tillë kërkon dije, kohë dhe shumë punë. Fjalë, zhurmë e shkumbë à la shqiptarqe më së pakut.
Kush i pengon Kosovën apo Shqipërinë që ta kenë një treg të përbashkët, një përplotësim reciprok të nevojave të tregut të brendshëm, të kenë njësi të unifikuara antiterroriste, të kenë organe të mirëkoordinuara për ta luftuar krimin e organizuar, të kenë ekipe të përbashkëta agjenturore për t’iu kundërvënë armiqve të kombit shqiptar, të kenë institute të përbashkëta për hulumtime e projekte shkencore, të kenë ushtrime të përbashkëta ushtarake, të kenë ekipe të përbashkëta diplomatësh që merren me çështje strategjike, siç është mbrojtja e shqiptarëve dhe e të drejtave të tyre pavarësisht se ku jetojnë etj., etj….?
Askush. Ama bash askush!
Kushdo që merr vesh në politikë e di se aktualisht projekti më madhor i të gjithë shqiptarëve, pavarësisht se ku jetojnë, është bërja e Kosovës shtet normal, mbrojtja me çdo çmim e integritetit territorial dhe sovranitetit të saj.
Ta përfundojmë këtë projekt njëherë e mirë e pastaj shohim e bëjmë.
Deri atëherë kemi shuuumë për të bërë, prandaj t’i lëmë fjalët koti dhe t’i përvishemi punës.
blank

MANASTIRIN E DEÇANIT E MBROJNË SHQIPTARËT. TË VAZHDOJË NDËRTIMI I AUTO-RRUGËS DREJT PLAVËS – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

    “Po ju shkruaj me shkas, lidhur me auto-rrugën Deçan-Plavë”. Kështu e pata filluar dhe dërguar një letër, nëntorin e shkuar, drejtuar kryetarit të komunës të Deçanit, Bashkim Ramosaj; gazetarit dhe kryetarit të Intelektualëve deçanas, Adem Lushaj; publicistit dhe redaktorit të RTK, Zekë Sinanaj, kur, me ndërhyrjen e kishtarëve të Deçanit, u ndërprenë punimet e auto-rrugës, në drejtim të Plavës.
     Zemra mal na bëhej, kur shikonim çarjen e bjeshkëve, lidhjen me Plavë-Gucinë-Vuthaj e Qafë-Borit, Valbonë, për ta përshkuar Malësinë e Mbishkodrës, e deri në Adriatik dhe Ulqinin tonë bregdetar. Pra, një arterie rrugore, tejet domëthënëse.
     Si qytetarë, jemi të shqetësuar. Dhe, ky shqetësim kalon kufinjtë e Deçanit, Dukagjinit dhe shtrihet përtej në Kosovë dhe më gjerë.
     1) Krimi ka ndodhur kur është zgjëruar eksteritorialiteti i Manastirit dhe Kuvendi e Kushtetuta e Kosovës e kanë ratifikuar, aprovuar;
     2) Më 2014 Hashim kryeministri i atëhershëm ka sugjëruar një rrugë – kodra pas bregut -, me ngritje e zbritje të kushtueshme dhe të mundimshme, siç e ka përvijuar e sqaruar bindshëm kryetari Ramosaj. Dhe, tani, asaj linje i referohen kryeprifti Janjiç dhe Beogradi zyrtar. Madje, presidenti serb Vuçiq, thotë prerazi se “devijimin e rrugës kryesore, në një rrugë dytësore, e ka sugjëruar dhe aprovuar Hashim Thaçi!” Për ironi, edhe pas këtij skandali fatal për Kosovën, presidenti dhe kryetarja e Gjykatës, vegël e të parit, vazhdojnë të jenë në detyrë!!
 
     Çfarë duhet bërë tani?
     1. Mendoj se rruga duhet të vazhdojë në vijim – në thellësi të bjeshkëve, pavarësisht ndalesës të fillim- rrugës ke Kisha, ku duhet stopuar, aktualisht, për ta shmangur konfrontimin me ndërkombëtarët. Ndërkohë, pushtetarët duhet të kenë kujdes në deklarimet paushalle, në favor të Janjiçit dhe të Vuqiçit, siç bënë kryepartiakët e mi, Isa Mustafa e Avdullah Hoti, se “duhet respektuar vendimet e Kuvendit dhe të Kushtetutës”, për “pronësinë” imponuese dhunshëm, të Manastirit të Deçanit.
     2. Ju, treshja publike e Deçanit, Bashkim Ramosaj, Adem Lushaj, Zekë Sinanaj, që jetoni me hallet e komunitetit  deçanas me rrethinë, mendoj se duhet të koordinoheni në një nismë, për ta zgjidhur, të paktën, kontestin e rrugës, për të mos lejuar devijimin e saj të panatyrshëm, rrjedhimisht, të panevojshëm dhe alogjik. Mendoj se duhet të kontaktoni dhe të bisedoni me shefat e KFOR-it lokal e qendror; me ambasadorë të Quintit, në veçanti, me atë amerikan.
     Arsyetimi bazë duhet të jetë nevoja akute e shfrytëzimit të kësaj rruge, nga popullata zonale e Deçanit me rrethinë; lidhja e tri shteteve, përkatësisht, Kosovë-Mal të Zi,-Shqipëri-Bregdeti Adriatik.
     3. Kryeprifti Janjiç, si arsye kryesore ka potencuar zhurmimin e përhershëm, që prodhon rruga buzë Manastirit. Dhe, mungesa e qetësisë së natyrshme, që duhet të këtë një objekt kulti.
     Nga përvoja okulare, pamore, që kam hasur, përgjatë tri dekadave në shtetet e Perëndimit evropian, zhurmimi pretendues nga kryeprifti Janjiç, mund të zvogëlohet, madje, deri në përmasën minimale, deri në nulitet, shqetësuese të banorëve kishtarë dhe më gjerë. Ndërkohë, siguria e Manastirit është dëshmuar në dekada dhe shekuj. Dhe, ashtu do të vazhdojë përjetësisht, sepse shqiptarët, si popull me prejardhje burimore të krishterë, e konsiderojnë kishën e tyre shpirtërore e faktike.
     Ekipi Juaj simpatik, pasi të jeni konsultuar edhe me ndërtuesin e rrugës, ose firmë speciale, përkatësisht, specialistë, ta zëmë, nga Gjermania, e cila praktikon në stil të gjerë zhurmë-mbytësit, shurdhuesit buzë vendbanimeve, të të gjitha përmasave të auto-rrugëve dhe të linjave hekurudhore.
     Pllakat zhurmë-mbytëse, shurdhuese kanë kosto të përballueshme, zënë hapësirë të pakët shtrirëse dhe minimizojnë çfarëdo zhurmimi, deri në masën e papërfillshmërisë.
     Këtë fakt e zotim duhet përdorur me të gjithë, bashkëbiseduesit relevantë ndërkombëtarë dhe palën ankuese serbe.
     (Këtë çështje e kam trajtuar edhe në shkrimin, të cilin po ju dërgoj ngjitur letrës).
     Ju drejtohem Ju, zotërinj Sinanaj dhe Lushi, që ju konsideroj miq të denjë dhe zotëri Ramosaj, në cilësinë e kryetarit të komunës të Deçanit, i cili në të gjitha paraqitjet e tij publike, përgjatë krizës, deri në stopim të ndërtimit të rrugës, ka shkëlqyer me argumentimet e tij.
      Shkrimit ia bashkangjes edhe fotografitë e tri llojeve të mbytës-zhurmave nga Gjermania.
1) Plan-skema e përmasës të zvogëlimit të zhurmave dhe të dhënave të tjera sqaruese;
2) Tri mënyrat, llojet e materialeve, për mbytjen, shurdhimin e zhurmave, për mosshqetësimin e banorëve, të cilët jetojnë në shtëpitë buzë auto-rrugave dhe linjave hekurudhore.
blank
blank
blank
 NDËRPRERJA E PUNIMEVE NË DEÇAN – PJELLË E SHANTAZHIMIT
     I shantazhuari Hashim Thaçi, duke mos u provuar asnjëherë me votën e lirë të fshehtë demokratike zgjedhore, të partisë dhe të popullit, pushton partinë e tij, PDK-në, Parlamentin, Gjykatën Kushtetuese dhe ratifikon, ligjëson tjetërsimin e tokave, në favor të Manastirit të Deçanit dhe të devijimit të rrugës, duke pamundësuar lëvizjen normale, në rrugën ekzistuese klasike.
     Shantazhimi është krim që pjellë krimin. SHIK-u, i krijuar enkas për hartimin e dosjesve, me qëllim të shantazhimit të çdokohshëm të kundërshtarëve politikë, ka përcjellur rivalët klanorë, brenda LDK-së, i ka joshur e kompromentuar, si hisedarë në biznese të pista shumëmilionshe, tendera e terminale. Disa nga të shantazhuarit, prej shumë vitësh janë vënë në shërbim të PDK-së, pavarësisht të injorimit brutal, që i ka bërë LDK-së dhe krerëve të saj.
     Ndërkohë që populli i komunës së Deçanit dhe kryetari Bashkim Ramosaj e mbrojnë, me të drejtë, ndërtimin e rrugës drejt Plavës, kryeministri Hoti dhe shefi i tij, Isa Mustafa, dalin përkrah priftit Janjiç dhe të Beogradit zyrtar se, kinse, “duhet repspektuar vendimet e Kuvendit dhe të Gjykatës Kushtetuese”, të dirigjuara nga Hashim Thaçi! Pavarësisht pazareve të pista të Hashimit të shantazhuar, kryeministri Hoti dhe LDK-ja, duhej të ishte në krah të popullit, duke i bindur kishtarët dhe ndërkombëtarët se “nuk mund të ndëshkohet populli, për teket dhe pisllëqet e bëra nga Hashimi me priftin Janjiç dhe Beogradin!”
     Fundja, ankesat e priftit Janjiç se rruga pranë Manastirit prishë qetësinë e mjedisit, ka zgjidhje, mjete e mekanizma, që surdinojnë, shurdhojnë zhurmimin. Ata që kanë pasur rastin të udhëtojnë në Evropë, kanë parë zhurmë-shurdhues, të ngritur pranë shtëpirave buzë auto-rrugëve dhe linjave hekurudhore. Pllaka të tilla janë praktike dhe kanë një përdorim të gjerë. Nuk e kuptoj pse askush nuk ka sugjëruar diçka të tillë.
     Kryetari Ramosaj, popullata e komunës së Deçanit dhe populli i Kosovës, duhet të jenë unik e këmbëngulës, për realizimin e rrugës, në projektimin aktual të saj. Çdo tendencë, për ta devijuar auto-rrugën, me lakoret “kodra pas bregut”, me ngritjet e zbritjet e panatyrshme dhe idioteske, nuk do të ishte kurrëfarë zgjidhje praktike dhe as funksionale.
       Asnjë ushtri e botës, përfshi këtu edhe KFOR-in, nuk mund ta mbrojnë kishën tonë, Manastirin e Deçanit. Atë e ka mbrojtur populli i Kosovës dje, e mbron sot dhe do ta mbrojë nesër. Përndryshe, po të mos ishte vullneti dhe përkujdesja e shqiptarëve, për mbrojtjen fanatike të këtij kulti fetar kishtar, sot, jo vetëm nuk do të ekzistonte si objekt rrezatues, por as gjurmë nuk do të kishin mbetur.
     Lehtësia garantuese e shtetit, qeverisë së Kosovës, për përfaqësuesit kishtarë dhe ndërkombëtarë, është objektive dhe faktike. Auto-rruga që lidhë tri shtete, me parësinë dhe rëndësinë shumëdimensionale, obligon faktorët relevantë, të bëjnë zgjidhjen e duhur dhe përshpejtuese, për realizimin e kësaj vepre madhore e jetike, për popujt e këtyre zonave dhe më gjerë.
blank

KARDINALI ERNEST SIMONI, MARTIRI I GJALLË I KOMBIT SHQIPTAR – Nga Frank Shkreli

65-vjetori i Meshtarisë dhe mesazhi i tij për zgjedhjet e 25 Prillit në Shqipëri

 

Në një bisedë në 65-vjetorin e meshtarisë së tij me Radio Vatikanin në gjuhën shqipe, Kardinali shqiptar, Ernest Simoni përshëndeti mbarë Kombin shqiptar duke thenë: “Si popull me bujari, me dinjitet kombëtar, me Gjergj Kastriotin në krye, të mundohemi që të gjithë të bashkohemi në një harmonizim fjale, mendimi e veprimi, lutjeje, përshpirtërimi, dashnije, për paqë, buzqeshje e lumturi për të gjithë popullin, para të Madhit Zot, në forcën e Tij hyjnore që ka me kenë dritë e dhënë prej qiellit, me pa të gjithë diellin që do shëndrit të gjithë popullin, në rast se na përshëndesim të Madhin Zot e lutemi…”. Me ketët rast, Kardinali shqiptar ofroi bekimin e tij drejtuar Shqiptarëve kudo që janë, duke thenë: “Zoti Kjoftë me ju! Bekimi i Hyut të gjithëpushtetshëm, Ati e Biri e Shpirtit Shejtë, qoftë gjithmonë në zemrat tuaja! Rrnoftë Populli Shqiptar, Rrnoftë Shqipënia!”

 

Radio Vatikani në gjuhën shqipe njoftoi se Kardinali shqiptar Ernest Simoni — i mbijetuari i burgjeve dhe internimeve të regjimit të egër komunisto-ateist të Enver Hoxhës – festoi, javën që kaloi, 65-vjetorin e meshtarisë.  Ka qenë 7 prilli i vitit 1956 atëherë kur Dom Ernest Simoni është shuguruar meshtar nga Imzot Ernest Çoba, ish-Arkipeshkvi i Shkodrës, i cili me një heroizëm të pashoq, vdiq edhe ai vet nën tortura mizore në duar të xhelatëve komunistë të burgut të Tiranës, në Janar të vitit 1980.

 

Fatin e Imzot Çobës dhe të qindra klerikëve të tjerë në fillim të regjimit komunist due më vonë e pësoi edhe prifti i ri në atë kohë, Don Ernest Simoni – sot Kardinali i parë shqiptar – i cili kaloi tre dekada të jetës së tij në burgjet dhe kampet e internimit komunist të regjimit të Enver Hoxhës.  Kalvari i Don Ernest Simonit nisi në prak të Krishtlindjes të vitit 1963, kur ai arrestohet nga komunistët si “armik i popullit”, ndër të tjera akuza, sepse kishte kremtuar një meshë pëkujtimore – siç është traditë e Kishës Katolike kushtuar të vdekurëve – për shpirt të ish-Presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Xhon F. Kenedi, i cili ishte vrarë në Dallas të shtetit Teksas vetëm disa muaj më parë.  Si përfundim, Don Ernest Simoni arrestohet, burgoset, internohet, dërgohet në punë të detyruara, përfshir handrakët e Shkodrës dhe në miniera.  Besoj se Kardinali Ernest Simoni të jetë i vetmi klerik katolik shqiptar ende i gjallë i cili u mbijetoi torturave, burgjeve, kampeve të internimit dhe në përgjithësi barbarizmave që regjimi komunist i Enver Hoxhës kreu mbi klerikët shqiptarë të tre feve në përgjithësi — një barbarizëm që ishte veçanërisht brutal ndaj Kishës Katolike Shqiptare dhe përfaqsuesve të saj, siç ishte Don Ernest Simoni, në veçanti.  Kardinal shqiptar, mund të jetë i vetmi ndër klerikët katolikë të atij brezi të zhdukur nga Enver Hoxha, i cili “Rrnon ende për të tregue”.

 

Jo se nuk dihej kjo e vërtetë, por u bë edhe më e qartë me shembjen e Murit të Berlinit dhe me lirimin e disa prej klerikëve që për fatin e tyre e tonin kishin mbetur ende gjallë “për të tregue”.  Klerikë si Kardinal Simoni dhe At Zef Pllumi, i cili me veprën e tij, “Rrno për me Tregue”, rrëfimet rrënqethëse të vuajtjeve të klerikëve katolikë shqiptarë dhe shumë të tjerëve.  30-e ca vjet më parë dhe me ndryshimet historike anë e mbanë botës ish-komuniste në Evropë, përfshir Shqipërinë enveriste, këto tregime u bënë të mundura dhe u botuan, pasi diktaturat dhe diktatorët, përfshir monumentet e tyre po ç’rrënjoseshin dhe po groposeshin, përfshir Shqipërinë.

 

Dom Ernest Simoni lirohet në vitin 1990, njëkohësisht filluan të hapeshin kishat e xhamitë.  Shqipëria nuk ishte më vendi i parë dhe i vetëm ateist në botë, sipas kushtetutës së diktaturës të vitit 1967 – “diktaturës kushtetuese”, siç e quajnë disa edhe sot në Shqipëri duke justifikuar pjesëmarrjen due mbështetjen e tyre ndaj atij regjimi sikur diktatura komuniste ishte e interesuar të zbatonte kushtetutën.  Me ndryshimin e sistemit, ushtrimi i fesë u bë i lirë përsëri, u hapen kishat e xhamitë, ato që kishin mbetur pa u rrënuar nga regjimi komunist i pa Zot dhe i pabesë.  Dom Ernest Simoni rifillon apostolatin e tij fetar e meshtarak në shërbim të Zotit dhe besimtarëve, të cilëve për pothuaj një gjysëm shekulli u ishte mohuar e drejta e ushtrimit të fesë në publik, megjithëse ka pasur shumë shqiptarë të guximshëm që e kishin ruajtur traditën e tyre fetare gjatë komunizmit, megjithëse mund ta pësonin keq po të diktohej një gjë e tillë nga regjimi komunist.

 

Ndërkaq, pas vizitës historike të Papa Gjon Palit të II në Shqipëri me 25 prill, 1993 — në shtator të vitit 2014 Papa Françesku bëri vizitën e tij apostolike në Shqipëri që ishte edhe e vizita e pare e tij në një shtet të kontinetit evropian.  Gjatë asaj vizite Papa Françesku u takua me Dom Ernest Simonin dhe dëgjoi dëshmitë mbi vuajtjet e tija nën regjimin komunist. Nga takimi me priftin e vuajtur shqiptar, Papa Françesku mallëngjehet deri me lotë dhe emocionohet dukëshëm nga tregimi i vuajtjeve të Dom Ernestit në burgjet komuniste, sa që e përqafon vëllazërisht të mbijetuarin e regjimit komunist të Enver Hoxhës, një fotografi kjo shumë domethenëse e që në atë kohë u transmetua anë e mbanë botës nga mediat ndërkombëtare.  Dy vjet më vonë, më 2016, Papa Françesku i akordon Dom Ernest Simonit titullin më të lartë administrativ e fetar – atë të kardinalit të Kishës Katolike – një titull nderi ky, pasi Dom Ernest Simoni e kishte treguar me vepra se kishte qenë gati të jepte edhe jetën për fenë e tij si dhe për lirinë dhe paqën e popullit të vet.

 

Kardinali Ernest Simoni megjithse i shkuar në moshë (93-vjeç) — edhe në këtë 65-vjetor të meshtarisë — vazhdon të jetë i interesuar për gjendjen aktuale të shqiptarëve, për të mirën e popullit të vet, për lirinë, paqën dhe mirëqenjen e bashkkombasve të tij në Shqipëri dhe kudo që janë ata.  Në këtë frymë vëllazërore dhe baritore, Kardinali shqiptar Ernest Simoni – me rastin e 65-vjetorit të meshtarisë së tij – përcolli nepërmjet radio Vatikanit në gjuhën shqipe — këtë porosi të gjithë atyre që me 25 prill do të hedhin votën e tyre për të ardhmen e Shqipërisë dhe të shqiptarëve, duke thenë:

 

“Po afrohen zgjedhjet. Zgjedhjet janë (shprehje) e vullnetit të lirë të popullit. I një populli të pjekur që kërkon dashuri, paqë, vëllazërim, mirësi e begati, për të gjithë. Secili mendon që me hedhë votën e vet, zgjedhjen e vet për njerëzit që janë vërtetë, gëzimi i popullit. Çdo deputet që do të zgjedhet do të konsiderohet prej popullit në rregull, si një babë i dytë që përpiqet të zgjidhë vështirsitë që ka në anën jetësore due ekonomike, me gjetë vende pune, me u interesu për edukatën e tyre, me ndejtë larg mëkatit, për të kriju nji shoqëri plot vëllazënim dhe nji buzëqeshje në zemër e në sytë e tyne, ashtuqë kur të shohin deputetët, të jetë si me pa njeriun më të dashur të tyre.  Kjo ashtë fjala e Zotit dhe u shkoftë në veshë të gjithëve”, porositi votuesit shqiptarë, Kardinali Ernest Simoni.

 

Kardinalit shqiptar Ernest Simonit i urojmë 65-vjetorin e meshtarisë dhe jetë të gjatë në shërbim të fesë dhe të Atdheut. Komunizmi dhe komunistët shqiptarë – atëherë dhe sot — mund t’i kenë konsideruar si fitore të përhershme të komunizmit shiqptar dhe atij ndërkombëtar, shtypjet dhe shfarosjen e klerikëve katolikë dhe të feve të tjera, në përgjithësi. Atyre nostalgjikëve të komunizmit shqiptar dhe mbështetsëve të tyre – të cilët janë prononcuar kohët e fundit se “Komunizmi ishte në anën e duhur të historisë” dhe se “komunizmi kishte më shumë të mira se këqia”, dua tu them që të gjejnë rastin e të flasin me Kardinal Ernest Simonin sa është gjallë e ndoshta mund të marrin një përspektivë tjetër për të “mirat e komunizmit”, për të cilat ata flasin.   Mbrojtja ose heshtja ndaj krimeve të shqiptarit kundër shqiptarit gjatë periudhës komuniste, mbetet një njollë kombëtare e cila nuk do të zhduket për derisa personalitete të larta të politikës shqiptare nuk përfillin zërin brendshëm të ndërgjegjes së vet dhe as interesat kombëtare.

 

Por, e keqja kurrë nuk mbizotëron mbi të mirën, përjetësisht.  Siç është shprehur me një rast — kolegu dhe bashkvendasi im i nderuari Prof. Sami Repishti, edhe ky vet e familja e tij viktima të komunizmit dhe të fashizmit – se, “Njeriu i përket Zotit dhe si i tillë është përgjegjës ndaj ndërgjegjës së vet, atij zëri të fuqishëm brenda vetes tonë i cili na lavdëron dhe na qorton, por që është një zë që nuk mund të shuhet.  Natyra e tij shpirtërore dhe fuqia e tij e pamposhtur janë baza e bindjeve tona se ekziston vetëm një fitore, e vërteta, se e mira fiton gjithmonë mbi të keqën.”

 

Jeta dhe vepra e Kardinal Ernest Simonit – megjithë vuajtjet e tmershme të tija dhe vrasjet e qindra bashkvëllëzërve të tij të pafajshëm klerikë, vetëm e vetëm, se kishin një mendim ndryshe ndaj imponimit me force të komunizmit ndërkombëtar sllavo-aziatik mbi shqiptarët – na tregon sot se ndonëse pak me vonesë dhe pas humbjeve të mëdha, më në fund e mira gjithmonë fiton mbi të keqen.  Lavdi viktimave të pafajshme të komunizmit shqiptar – këtyre rrezeve të qytetërimit shqiptar!

 

blank

 

Papa Françesku përqafohet në Katedralën e Shën Palit  në Tiranë me Dom Ernest Simonin gjatë vizitës së tij në Shqipëri në vitin 2014 –L’Osservatore Romano via EPA)

 

 

blank

 

Nga vizita e Papa Françeskut në Tiranë, 2014 dhe takimi me Kardinalin Ernest Simonin

blank

Kalvari i Don Ernest Simonit nisi në prak të Krishtlindjes të vitit 1963, kur ai arrestohet nga komunistët si “armik i popullit”, ndër të tjera akuza, sepse kishte kremtuar një meshë pëkujtimore – siç është traditë e Kishës Katolike kushtuar të vdekurve – për shpirt të ish-Presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Xhon F. Kenedi, i cili ishte vrarë atë vit në Dallas të Teksasit.

blank

Unë e dua stuhinë dhe kam frikë nga heshtja e erës – Nga Aurel Dasareti*

 

Shqipëria është kapur nga „Partia e horrave dhe hajdutëve“, banditët e së cilës të gjithë janë për skllavëri, për çdo të keqe, për çdo ndryshk, si për shembull: nga natyra gjithsesi, të gjithë derrat janë për baltë. Kundërmasat janë të nevojshme për të ndaluar marrëzinë e tyre. Këtë krim të neveritshëm hajnie e tradhtie ndaj atdheut, përveç shqiptarëve le ta dënojnë perënditë e botës nëntokësore dhe asaj qiellore.

***

Nuk mjafton pyetja “Kush duhet të qeverisë a të drejtojë”, por “Si të kontrollohen ata që drejtojnë”.

Pse politikë-bërësit e korruptuar antikombëtarë do të ndryshonin ndonjë gjë në Shqipëri (dhe në gjymtyrët e saj të amputuar) kur ata me decenie janë duke u kënaqur? Pse mos ta vjedhin, terrorizojnë, varfërojnë dhe detyrojnë (sidomos) rininë të shpërngulet jashtë vendit, kur nuk kanë frikë nga një popullsi e dobët-indiferente për të cilën janë të sigurt se nuk do të reagojnë?

Shqiptari i gjorë, si i vetmi fenomen në Evropë, proteston në mënyrë të organizuar dhe dhunshëm për të drejtat e qenve pa të zot, që të sillen lirisht rrugëve dhe rrezikojnë jetën e kalimtarëve, por heshtin dhe nuk reagojnë fare kundër padrejtësive që i bëhen fqinjit nga regjimi i korruptuar mafioz, nëse ai regjim nuk e prek atë!

***

Metodat e sundimit të Ramës: Një poshtërim i sofistikuar i dinjitetit njerëzor.

25 Prilli është garë vendimtare për ekzistencën e Kombit dhe Vendit, pa dallim gjinie, moshe, mjedisi, vendbanimi, profesioni, përkatësie sociale, partiake, klanore e fisnore.

 

Ata që blejnë votën janë kriminelë, e ju që e shitni jeni kokëmish.

 

Nëse duam një Shqipëri më të mirë duhet që ne të jemi më të mirë. Nëse duam ndryshim duhet që secili prej nesh të ndryshojë veten, të ngrihesh në këmbë dhe të marrësh përgjegjësinë tënde. Mjaft me llafet e kota arsyetuese se duhet tjerët të ndryshohen. Nëse nuk e bënë këtë sot nuk ke të drejtë të ankohesh nesër. Zgjohu nga gjumi i tepruar dhe motivo veten dhe mjedisin për të arritur qëllimin e madh: ndryshimin pozitiv, për mirëqenien e përgjithshme të të gjithëve.

 

Ne nuk duhet ta shesim të ardhmen tonë. Nëse e mbështetni qeverinë aktuale (të Ramës) do të jetë “Një garë vrapimi drejt greminës”. Duhet ndryshime të menjëhershme, të kthehet shpresa, dhe më 25 Prill: hedhjen në koshin e plehrave të kësaj qeverie që shpopullon vendin dhe shkrin kombin. Ju nuk mund ta besoni më atë që thotë ai. Populli nuk mund të votojë më për atë që Rama  përfaqëson.

PS: Unë nuk them cilën parti ta votoni, por cilën mos ta votoni.  Kjo ka të bëjë me brezat tanë të ardhshëm, ta trashëgojnë vendin, të cilin të parët e tyre e lanë me gjak për ta mbrojtur.

Qysh në rininë e hershme, nga rrëfimet e prindërve (psikiatër-psikolog), e dija që emocionet nuk mund të viheshin në dyshim dhe se linjat ndarëse midis arsyes dhe çmendurisë ishin jashtëzakonisht të ngushta. Qelizat e çmendurisë, tradhtisë dhe krimit fshiheshin në çdo tru dhe në çdo sistem nervor të politikë-bërësit shqipfolës.

Ndryshimi i madh i demografisë në Shqipëri, rinia që vazhdimisht ikën dhe zëvendësimi i tyre me të huaj, nuk është një teori konspirative, por fakt.

Zëvendësimi i popullsisë autoktone (shqiptare) të shtetit amë me emigrantë të paligjshëm nga Afrika dhe Azia zhvillohet papengesë, me forcë gjithnjë e më të madhe. Ky akt shkatërrues është një politikë e vullnetshme politikisht nga kapsit e shtetit të këtij regjimi të ndyrë, të cilin shqiptarët kokëmish vetëm e shikojnë por nuk e kundërshtojnë. Ndërkaq mediat e shitura heshtin.

Qeveritarëve të korruptuar e servil të trojeve tona nuk u konvenon shteti ligjor por statusi “qëndrim në vend ose ngecje” në mënyrë që edhe nja 30 vjet tjera të mbesin në pushtet që u jep lezet, në llogari të popullit të manipuluar dhe të atyre që ua kanë blerë votat.

***

Shqiptarët ikin sepse kanë humbur shpresën.  Shpresa (reale) është një bimë e kursyer, ajo lëshon filiza të rinj në errësirë ​​sa herë që ribëhet.

Ne kemi nevojë për shpresë që të jemi në gjendje të shijojmë jetën dhe të rritemi. Mos harroni se shpresa është në të vërtetë një nga udhëzuesit tanë më të mirë për jetën. Na ndihmon të shkojmë në drejtimin e dëshiruar. Pa shpresë, është shumë e lehtë të rrëmbehemi dhe të humbasim veten gjatë rrugës. Gjendjet emocionale të pashpresë kanë tendencë të përjetësohen tek individi. Është e lehtë të ndihesh bosh nga energjia, të humbësh guximin dhe të jetosh jetën e dekurajuar. Ti je në fakt ai që me ndihmën e vullnetit dhe aftësive personale duhet të kundërshtosh, të marrësh përsipër sfidën e ndryshimit të gjendjes tënde emocionale.

 

Mallkimi i popullit shqiptar është përçarja, zilia, xhelozia, ligësia dhe urrejtja ndaj bashkëkombësve të tyre, historia e ka dëshmuar. Në këto rrethana del jashtë loje çdo frenim, edhe ndaj formave më mizore të vetë-shkatërrimit.  Askush si shqiptarët nuk punon kundër vetvetes. Dhe, fajtorët kërkohen gjithmonë ndokund tjetër.

Shqipëria ka nevojë për një parti të re politike, konservatore, ku një detyrë e rëndësishme do të jetë shpërndarja e njohurive të reja për Kombin tonë – për të kaluarën, të tashmen dhe të ardhmen.

***

O shqiptarë, ju që jeni duke fjetur pa ndërprerje?! A mund të bëni ndryshime dramatike në mënyrën e të jetuarit? A është me të vërtetë e mundur të ndryshoni mendimet dhe sjelljet që shihni se veprojnë kundër jush, por që megjithatë kanë qenë shoqëruesit tuaj për aq kohë sa ju mund të mbani mend? A është me të vërtetë e mundur të bëni një kthesë dhe të programoni përsëri vetveten kur nuk keni njohur kurrë ndonjë mënyrë tjetër të të menduarit dhe vepruarit. A është e mundur të bëhesh një version krejt i ri i vetes?

“Ai që nuk mund të përdorë arsyen është budalla. Ai që nuk dëshiron është hipokrit. Ai që nuk guxon është skllav”, – gjyshi im.

 

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

blank

Sindikata e kontrollorëve të Rinasit… Një mesazh sindikalist – Nga SULEJMAN MATO

E themi qysh në fillim se kemi të bëjmë me një lloj punonjësish të cilët paguheshin si në perëndim e ndofta dhe më mirë, me katër mijë euro në muaj, ndërkohë që asnjë punonjës i shtetit shqipar nuk e ka ëndërruar këtë lloj page, madje do ta kishin zili të gjithë punonjësit e shumë institucioneve shtetërore… Pikërisht prej saj erdhi dhe zilia, denigrimi, jo vetëm i ministres dhe kryeministrit, por edhe i njerëzve të thjeshtë që marrin paga, jo më të larta se 300 euro në muaj.
Pas bojkotimit që ata i bënë detyrës së tyre duke u solidarizuar së bashku në një vendim të sindikatës së tyre ,dhe pas lajmit të bujshëm se ata po kryenin një krim , një tradhti kombëtare madje dhe më tepër, një puç shteti, një puç i kryer politikisht dhe pikerisht ,në ditët e fushatës elektorare, puc i cili shkonte në interes të partive opozitare, dhe njerëzit më të thjeshtë nisën të nervozoheshin… Si ka mundësi? Si ka mundësi të bëjë greve një grup punonjësish të përkëdhelur nga sistemi, të cilët dhe kualifikimin e tyre me dhjetra mijëra euro e kanë kryer me subvestim shtetëror, punonjës të privilegjuar, të lidhur me pushtetin dhe pinjollë të pushtetarëve, të cilët paguhen me paga shumë herë të larta?
Si ka mundësi që fëmijtë e disa liderve të pushtetit në fuqi, siç është fjala, për djalin e Gramos Rucit, të solidarizohet me simpatiziantë të LSI së dhe PD-së?
Duke hyrë më në brendësi të këtij fenomeni, marrim vesh se pagesat variojnë mbi 4000 euro në muaj . Po emërtimet e tyre a u janë nënështruar konkurseve dhe a janë vlerësuar sipas CV ve, siç trumbetohet me të madhe sot vendet e punës fitohen me konkurrencë të lire?.
Nga personat që punojnë në atë sipërmarrje kuptohet lehtë që konkurimet në Shqipëri janë një facadë , se s’ka si të ndodhë ndryshe që në vende të tilla pune me paga të tilla, mund të fitojë një person i cili nuk ka qenë apo nuk është pjesë e familjeve të pushtetarëve.
Punonjësit e kontrollit në Rinas kanë qenë persona të privilegjuar. Janë jo vetëm shpatullat e ngrohta por edhe pagat e larta u kanë krijuar mendësi dhe kushte për pavarësi dhe liri shprehjeje..
Janë pagat e larta ato që u kanë mundësuar lirinë e fjalës dhe lirinë e kërkesave të tyre legjitime.
Të frikur se mund të ndodhnin ulje të pagave në raste të vecanta,ashtu sic ndodhi, në kuadrin e pandemisë ata shfrytezuan sindikatën, si të vetmin organizëm ligjor ,në mbrojje të të drejtave të tyre.ekonomike… Pritën një vit që të zgjidheshin kërkesat e tyre në rrugë administrative. Më së fundi vendosën t’i bëjnë karshillëk punëdhënsve dhe shtetit, duke bojkotuar punën…
Ky vendim, pavarësisht nga iniciatorët e tyre, u miratua unanimisht nga sindikata e tyre e përbërë prej më shumë se 70 punonjësish.
E them dhe njëherë, liria e vërtetë lind nga siguria e pagave të larta
Sindikata e kontrollorëve është e para sindikatë në Shqipëri me paga të nivelit europian… Pagat e tyre europiane u krijuan mundësi të jetojnë si europianë, të mendojnë si europianë dhe të veprojnë si europianë… Ndryshe nga të tjerët ata kishin rezerva ekonomike dhe mundësi për ta mbrojtur veten në kuadër të një sindikate, si europianë..
Në qoftë se do të kërkonim një insitucion tjetër të ngrinte krye dhe të kërkonte të drejtat j legjitime, ai do të ishte një institucion i tillë i paguar me paga të tilla europiane. Sindikata me punonjës me paga 300 euro e 400 euro nuk do të mund ta bënin dot kurrë një verpim të tillë pasi me pushimin nga puna u rrezikohej jetesa e tyre…
E keqja e këtij vendi ka ardhur nga pengu i pagave minimale që nuk përbalojnë dot as ekzistencën e tyre.
Nga kjo pikëpamje kotrollorët e Rinasit si avangarda e një sindikate dhanë shembullin se si mund të organizohen dhe si mund t’i kundërvihen shtetit, se si mund të organizohen punonjësit e një shoqërie private,rreth një sindikate e cila mbron të dretat e tyre të ligjshme.
Bojkotimi ose greva e tyre në ditet e fushatës elektorale u komentua nga të dy palët si e politizuar. Rama e quajti “Grusht shteti nga ana e liderve te opozitës ndërsa Basha e quajti lojë të Ramës në ikje…
Punonjësit e kësaj kompanie edhe pse mund të kenë prirje partiake të ndryshme, qëndruan solidarë ndaj kërkesave të tyre ekonomie.
Bojkotimi ose greva e tyre ishte një veprim i drejtë dhe një shembull dhe për të tjerat sindikata të vendit, në qoftë se ekzistojnë të tilla.
Ajo që më nxiti të shkruaj këtë shkrim ishte solidariteti I kësaj sindikate e cila mbrone të drejtat e veta ekonomike dhe që kjo ndodh pikërisht tek ata punonjës të specializuar të cilët edhe pse kishin paga shumëfish më të larta se punonjësit e tjerë të këtij vendi, dhe pse kishin pikpamje të ndryshme partiake u solidarizuan në mbrojte të të drejtave tëtyre ekonomike.
Këto ditë pati disa politikanë dhe analistë të cilët në end që ta përkrahnin këtë lëvizje sindikaliste, e keqkuptuan, e patën zili, madje e denigruan duke e quajtur:”grusht shteti” dhe ‘tradhti kombëtare”e ndërkohë që patëm të bënim me njo grevë 24 orëshe, një grevë e zakonshme e cila bëhet në cdo vend të botës kur preken të drejtat legjitime të punonjësve.
Kjo lloj greve ishte pionierja e pare e grevave të tjera që duhet të pasojnë ,në një vend që jo vetëm nuk ka sindikata, por edhe shteti ndërhyn me një arrogancë të paparë, me fletpushime dhe ndjekje penale.
Unë kam pritur që të zgjohen punonjësit e këtij vendi, të kuptojnë se jetojnë në një shtet demokratik që kanë të njejtat të drejta legjitime, sin ë të gjitha shtetet e tjera demokratike.
Brenda kompanive private dhe shtetërore duhet të funksionojnë sindikatat si shpresa e vetme e mbojtjes të të drejtave të punonjësve.vetëm të bashkuar në sindikata punonjësit e këtij vendi mund t’i mbrojnë të drejtat e tyre ekonomike.
Lë të konsiderohet ky bojkotim si një sinjal ogurmirë per lindjen e sindikatave të cilat do të krijojnë një klimë të re demokratike në vendin tone që punonjësit të mos presin zgjidhjet e problemeve të tyre ekonomike prej partive por prej sidikatave të tyre të punës.
blank

 Dr. VJOSË OSMANI PËRUROHET PRESIDENTE E REPUBLIKËS TË KOSOVËS – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

  
      Dr. Vjosë Osmani, nxënëse e Shkollës amerikane, Prof. Dr. Universitare; besnike e idealeve rugoviane, rebele, deri në denoncim të -aklamacionit  “zgjedhor” – si burri i nënës (thjeshtri) -, duke ricikluar kryetarin e LDK-së dhe kryetarët e subjekteve tjera politike, me klanorët e tyre, duke ngulfatur partitë dhe demokracinë, në Kosovë.
     Dr. Vjosë Osmani denoncoi, botërisht, lidershipin e LDK-së dhe strukturat saj, se nuk kanë hyrë në filtrin e votës së fshehtë, përtej një dekade me radhë. Për rrjedhojë, janë, tërësisht, të paligjshme. Kjo vlente edhe për krerët dhe lidershipin e subjekteve tjera politike, të cilët sundonin, dhunshëm, partitë e tyre dhe Kosovën. Dhe, që këtej nismoi shtrëngata Vjosë Osmani dhe Donikë Gërvalla, si pranverë e demokracisë së mirëfilltë.
          Ka një huti rreth rebelimit të Vjosë Osmanit
     Mediokrit e akuzojnë Vjosën si ambicioze për karrierë! Ndërkohë, pa ambicje pozitive, nuk ka karrierë.
       Që nga viti 2010, Vjosë Osmani ka kundërshtuar:
1) Bllokadën ke Ura e Ibrit;
2) Demarkacionin;
3) Associacionin;
4) Zgjedhjen banditeske të Hashimit president dhe të Isës kryeministër;
5) Koalicionin LDK-PDK;
6) Bisedimet pa transparencë në Bruksel e gjetkë;
7) Bisedimet konspirative Thaçi-Vuçiq, për ndarjen e Kosovës;
8) Prishjen e koalicionit LDK-LVV;
9) Rrëzimin e qeverisë-Kurti;
10) Krijimin e koalicionit LDK-PAN, me qeverinë-Hoti, të kompozuar nga kumbar Hashimi!
     Deri më 14 mars 2021:
 LDK nuk udhëhiqej nga LDK-ja;
 LDK nuk udhëhiqej nga strukturat e partisë;
LDK nuk udhëhiqej as nga Kryesia e LDK-së;
LDK-ja udhëhiqej nga kryetari me 4-5 klanorët e tij!
     Në të gjitha kombinaturat, me votim të fshehtë, Vjosë Osmani do të ishte kryetare e LDK-së.
Kjo tmerroi klanin Mustafa, sepse nuk donin ta dorëzonin LDK-në, nuk donin ndryshimin. Përkundrazi, dhunshëm, donin vazhdimin e udhëheqjes, përkundër vullnetit të anëtarësisë, shqiptarëve botërorë.
     Vendimi konspirativ e kriminal i klanit Mustafa
 
Përjashtimin e Vjosë Osmanit nga Nënkryetare të LDK-së dhe nga të gjitha strukturat vendimmarrëse të partisë, përfshi edhe nga anëtare e Këshillit të Përgjithshëm të LDK-së, edhe pse e kamufluan, duke e lënë në – Web-faqen  e LDK-së, listën e Këshillit të Përgjithshëm të Kuvendit të 9-të “Zgjedhor!”
     Pas bisedës me Vjosën, me kërkesën e saj, i jam lutur shumë t`i kthehet LDK-së. “Bacë, nuk më duan më në LDK -e”,- më tha, fort bindëse dhe po aq e dilemosur. “Provo dhe do të bindësh, bacë”,- shtoi Vjosa.
     Dhe, vërtet, provova, madje, në bisedë me disa krerë potencialë të Kryesisë: “Çfarë ofroni për Vjosën?” Përgjigja ishte e çiltër: “Asgjë, sepse në LDK-e vendosë Lidershipi i ngushtë -klan dhe jo strukturat e partisë, jo ne!
Dhe, u binda se Vjosa kishte të drejtë.
     Dr. Vjosë Osmani ka mbrojtur dhe zbatuar të gjitha vendimet e LDK-së, që janë marrë nga strukturat e partisë. Por, ka refuzuar dhe kundërshtuar, me forcë e dinjitet, të gjitha vendimet konspirative, që janë marrë nga tandemi Thaçi-Mustafa, të aprovuar nga rrethi vicioz, klani i kryetarit.
     Prandaj, është akuzë sa e turpshme, aq edhe cinike, kur tellallët e lidershipit të LDK-së, trumbëtojnë se “Vjosë Osmani ka kundërshtuar vendimet e partisë, andaj edhe është përjashtuar nga LDK-ja!”
     Vjosë Osmanin e kam njohur, nga afër, më 25 maj 2015, kur lëshoi Kuvendin, meqë iu mohua konkurrenca e ndershme zgjedhore, për kryetare të LDK-së! Pastaj jemi parë në të gjitha rastet fushatore, zgjedhore e kuvendore. Ndërsa me Donikë Gërvallën kemi punuar 27 vjetë radhazi. Donika dhe Vjosa janë provokuar dhe luftuar, në mënyrën më të egër të mundshme, nga klani, bërthama e të cilit realizoi dy ndarje të LDK-së, për arsye, thjeshtë, karrieriste.
     Donikë Gërvalla dhe Vjosë Osmani, janë  vlerë, e pazëvendësueshme, të LDK-së, Kosovës si dhe vlerë kombëtare. Dhe, ia vlen të përsedytët shprehja popullore: “Mirë se i lindi (Zoti), por, si i bashkoi”, – për të mirën gjithëshqiptare.
blank

MERKEL, TRASHËGIMIA E VËSHTIRË – Nga PAOLO VALENTINO – Përktheu Eugjen Merlika       

 

“Fundi i madhërisë nuk vjen kurrë i vetëm, por si një vorbull merr me vete gjithshka që ka pranë”. Profecia e Rozenkrancit në Hamletin e Shaekespeare-it fotografon mirë rrezikun përballë të cilit Kristiandemokracia gjermane, gjashtë muaj para daljes nga skena të kançelares, që ka mbajtur pushtetin për 16 vite, duke i siguruar Gjermanisë qëndrueshmëri dhe mbarështim të mirë t’ekonomisë. Rrallë herë një stinë e gjatë sundimi mbyllet qetësisht e pa dhimbje. Lamtumira e nënës së kombit nuk bën përjashtim. Por fundi i shpejtë i erës Merkel lajmëron edhe një fazë të re të jetës shtetërore gjermane: mbas letargjisë më  se dhjetëvjeçare të shkaktuar nga siguritë qetësuese të kançelares së përjetëshme, në Gjermani është kthyer politika dhe Berlini po bëhet laboratori më i madh i Evropës.   

Disa bëma, në javët e fundit kanë ndryshuar rrënjësisht koordinatat e Vendit. Simbas rradhës, zgjedhjet vendore në Baden – Würtemberg dhe në Renani – Palatinat, ku Cdu ka rënë në shifrat më të ulta historike. “Skandali i maskerinave”, që detyroi të dorëhiqeshin tre deputetë demokristianë e mbi të gjitha zbuloi një fole krimbash veprimtarish të allishverisheve dhe pazareve të majme që po i kushtojnë një rënie të madhe miratimesh. Së fundi kërkimi falje publikisht Vëndit nga Angela Merkel, që u desh të heqë dorë nga një lockdown i ashpër për Pashkë, të menduar keq e për më tepër të përgatitur akoma më keq: një mea culpa të nderëshme e të guximëshme, por shënjë e një dobësie strukturore. Edhe sepse të pasuar nga një heshtje që zbulon mungesë planesh e nënështrim.

Si sfond i përbashkët i tre ngjarjeve është zhgënjimi nga dështimi i plotë i qeverisë dhe i krahinave në luftën kundër pandemisë: shtim i infektimeve dhe vdekjeve, gjurulldi në masat, grindje të stuhishme mes kançelares dhe kryetarëve krahinorë, mbi të gjitha një dështim i bujshëm i fushatës së vaksinimeve, që deri tani ka shënuar vetëm 10 % të popullsisë të marrë dozën e parë e më pak se 5 % të dytën.

Pasojat mbi politikën gjermane janë lëkundje të vërteta tërmeti. Hija e lënë nga votimet e Shtutgardit ku, për herë të parë, u shfaq mundësia e një koalicioni “semafor” ndërmjet të Gjelbërve, Spd (të kuqve) dhe liberalëve (të verdhët) lëkundet tani mbi hulumtimet kombëtare, me Cdu – Csu të rënë në 25%/28% të piksynimeve të votës. Hamëndja e një qeverie pa Bashkimin nuk është më as e pamundur as e largët.

 Aq më tepër sepse Cdu duket në një zvetënim të plotë dhe Merkel që, për vite, e vetme i ka mbuluar stoikisht problemet, nuk është më në gjëndje t’a stabilizojë. Kançelarja në fakt tashmë i ka dhënë lamtumirën partisë, por zbrazësia që le duket e pambushëshme. Fusha konservatore është e përçarë mbi atë që duhet të hidhet në betejën për kançelarinë në votimet e shtatorit: kandidatit të natyrshëm të shpëlarë të partisë Armin Laschet, kryeministër renan e kryetar i ri i partisë, shumë në Cdu i parapëlqejnë karismatikun Markus Söder, kryeministër i Bavarisë dhe kryetar i binjakes Csu.

Deri edhe vetë Merkel duket se se po largohet nga Laschet, që u desh në vazhdimësi me kursin e saj qëndërsonjës e të matur. Në një intervistë televizive, të shikuar nga milionë gjermanë, kançelarja e sulmoi në vetë të parë, duke i vënë gishtin si njërin nga kryeministrat krahinorë që nuk kanë mbajtur parasysh masat shtrënguese të bashkërenduara ndërmjet saj dhe kryetarëve të krahinave. “Nuk kam qënë i kënaqur”, ka pranuar Laschet, niveli i popullaritetit të të cilit është shumë i ulët në krahasim me rivalin bavarez që tani për tani parapëlqen të mbetet në hije, Armin Laschet – parathotë një drejtues i  Cdu-së – nuk do të bëhet kançelar, por do të jetë viktima e fundit e Angela Merkel-it”.

Problemi është n’atë që edhe Markus Söder nuk është siguri e fitores. Era Merkel që kundrejt së jashtëmi ka shënuar fitoren e Gjermanisë si fuqi eksportuese botërore, së brëndëshmi është karakterizuar nga një dinamizëm i pakët politik dhe nga një vetëkënaqësi e qenësishme, e cila nuk ka mbajtur parasysh sfida vendimtare si dixhitalizimi dhe një program i guximshëm i gjelbërt. Sfida që sot trokasin në derë. Për më tepër Gjermania duhet të ripërcaktojë së bashku me Evropën marrëdhëniet transatllantike, në dritën e një pakti të ri të ofruar nga Administrata Biden. Cdu – Csu nuk duket se ka drejtimin strategjik për t’a përballuar. Merkel ka qënë fytyra siguruese dhe e mirë e kësaj epoke, pak Biedereirmeier, grua e bëshme por e sheshtë dhe kryeneçe në zgjidhjen e problemeve të mëdha, si Austria e Restaurimit. Por tani le mbrapa një parti të hutuar e në pështjellim të plotë. Të tjerë heroj kryesorë duken në horizont, së pari të Gjelbërit që mbi ekonominë jeshile mund lëvdohen me 40 vjet histori, paraqiten si ndërpretuesit më të besueshëm të bashkëkohësisë së re. Gjithshka mund të ndodhë në Gjermani, edhe që kançelari i ardhshëm (apo kançelarja e ardhëshme) të kenë ngjyrën e shpresës.

 

“Corriere della Sera”, 2 prill 2021     Përktheu Eugjen Merlika

blank

“KAMPIONËT E REFORMËS NË DREJTËSI” TË SHQIPËRISË – Nga Frank Shkreli

Shqiptarë, flini rehat! Jeni në duar të sigurta, të pakën sa i përket reformës në drejtësi, dua të them, se probleme të tjera që ua lenë natën pa gjumë ka mjaft.  6 javë më parë u njoftuam se Shqipëria kishte një “kampion të drejtësisë”, madje të dalluar në nivel ndërkombëtar, ndërsa këtë javë morëm haberin e ri se në këtë ndërkohë qenkan shtuar “kampionët” e reformës dhe mbrojtësit e  zellshëm të drejtësisë në Shqipëri. Frank Shkreli: Një prokuror i ish-regjimit komunist dekorohet nga Departamenti Amerikan i Shtetit | Gazeta Telegraf – Thuhet se Shqipëria tani ka të pakën dy dyzina “kampionë” të drejtësisë.  Çfarë suksesi i madh! A thua se pas 30-vjet post-komunizëm, më në fund shohim, në anën tjetër të tunelit të errët të drejtësisë shqiptare, dritën e reformës përfundimtare të drejtësisë në Shqipëri? Ku ishin këta “kampionë” të drejtësisë më heret? Si nuk i janë bashkuar kampionatit 30-vjeçar për reformën në drejtësi këta burra e burrëresha gjatë gjithë këtyre viteve.  Por pyetja më e madhe është se cilat janë meritat e këtyre “kampionëve” për reformën në drejtësi.

 

Por sidoqoftë, nëse vazhdon kështu të rritet numri i “kampionëve të drejtësisë” nga java në javë në Shqipëri, kujdes Danimarkë se po vjen Shqipëria dhe ta ze vendin e parë për drejtësi shoqërore në botë. Për më tepër, Shqipëria ka prokurorë e gjykatës me përvojën më të madhe se çdo vend tjetër ish-komunist n[ Evrropën Lindore due Qendrore, me edukatë dhe përvojë në “drejtësinë e popullit”, të “diktaturës kushtetuese” të komunizmit enverist.

 

Ambasada e Shteteve të Bashkuara anë Tiranë në një njoftim në fejsbuk njofton se, “Gjatë “vizitës së tij virtuale” në Shqipëri , Zv. Ndihmës Sekretari i Shtetit Matthew Palmer u takua me Kampionë të Reformës në Drejtësi nga institucionet shtetërore, institucionet e pavarura të drejtësisë, media, shoqëria civile dhe fusha akademike. Gjatë diskutimit të tyre, Zv. Ndihmës Sekretari Palmer ritheksoi mbështetjen e Shteteve të Bashkuara të Amerikës për zbatimin e reformës në drejtësi dhe përkushtimin e tyre për demokratizimin, forcimin e sundimit të ligjit dhe luftën ndaj korrupsionit në Shqipëri. Ai njohu punën e të gjithë pjesëmarrësve në përparimin e reformës në drejtësi dhe sundimin e ligjit, duke u thënë se përkushtimi i tyre është thelbësor për të çuar më tej përparimin e Shqipërisë për anëtarësimin në BE dhe po i mundëson vendit të bëhet një demokraci më e fortë. Reforma në drejtësi nuk është e lehtë, e shpejtë apo e përsosur, por ajo ka filluar të tregojë rezultate tashmë – dhe ne do të vazhdojmë t’ju mbështesim ndërsa ju ecni përpara për të zbatuar reformat, si me përkrahjen tonë, ashtu edhe me programet tona të ndihmës… Shtetet e Bashkuara do të qëndrojnë krah jush ndërsa ju ndryshoni kulturën e ngulitur të korrupsionit dhe pandëshkueshmërisë në Shqipëri”, u ka thënë Zv. Ndihmës Sekretari Palmer, atyre që u cilësuan si kampionë të reformës në drejtësi në Shqipëri, gjata[ vizitës së tij virtuale në atë vend.
Unë nuk dëshiroj të denigroj seriozitetin me të cilin ambasada amerikane e ka marrë reformën në drejtësi dhe nuk dua të nënçmoj as punën që mund të ketë bërë ndonjëri prej këtyre “kampionëve” pjesëmarrës në atë takimin virtual me Z. Palmer, por kurioziteti, për të mësuar diçka më shumë për kontributin e tyre, nuk të le rehat për të mësuar diçka amë shumë për këta kontribues të refomrës në drejtësi.    Në njoftimin e Ambasadës thuhet se, “Ai (Z. Palamer) njohu punën e të gjithë pjesëmarrësve në përparimin e reformës në drejtësi dhe sundimin e ligjit, duke u thënë se përkushtimi i tyre është thelbësor për të çuar më tej përparimin e Shqipërisë për anëtarësimin në BE dhe po i mundëson vendit të bëhet një demokraci më e fortë”.  Unë, si një taksa pagues amerikanë do të doja të dija se cili është kontributi i këtyre pjesëmarrësve në drejtësi – si individë dhe si grup — ashtuqë që të festojmë me ta së bashku arritjet e tyre due të shoqërisë shqiqtare në fushën e reformës në drejtësi dhe t’i nxisim ata, siç tha edhe zyrtari i lartë amerikan Z. Palmer, këta “Kampionë të Reformës në Drejtësi”, në përpjekjet e tyre, në mënyrë që populli shqiptar të ketë drejtësi të vërtetë”.  Por, fatkeqsisht, ka shumë njerëz në Shqipëri – në politikanë, prokurorë dhe gjykatës — që gjatë këtyre tre dekadave kanë penguar zhvillimin e reformës në drejtësi në Shqipëri, disa prej të cilëve edhe mund të konsiderohen sot si “kampionë” të drejtësisë.  Këtë nuk e them unë, por janë, pikërisht, ndërkombëtarët e të gjitha niveleve, që vit pas viti kanë shënuar shkeljet flagrante të drejtave të njeriut dhe të sistemit të drejtësisë në Shqipëri, të zhytur në korrupsion. S’do mend se Shqipëria ka nevojë për ndryshime radikale në sistemin juridic, por nuk besoj se një paradë e tillë në televizion me njerëz që nuk kanë të bejnë me drejtësinë dhe me disa përfaqsues të drejtësisë ish-komuniste, i shërben kauzës së reformës në drejtësi në atë vend.   Pa dashur të përmend të pakën tre raporte ndërkombëtare të kohëve të fundit mbi problemet serioze të drejtësisë shqiptare deri më sot, përfshirë Raportin Vjetor të Departamentit Amerikan të Shtetit mbi të Drejtat e Njeriut, ku përmendet pa-pandërshkueshmëria si një problem serioz– për mua është e pakuptimt një shfaqje e tillë në këtë mënyrë dhe në këtë kohë – 2-3 javë para zgjedhjeve të përgjithëshme.

 

Të gjithë ia duam të mirën Shqipërisë dhe shqiptarëve kudo që janë. Në të vërtetë, duam që Shqipëria të bëhet si Danimarka ose si Zvicra.  Por duam që drejtësia të mbretërojë dhe të zbatohet për të gjithë njësoj, veçanërisht, një shoqëri si Shqipëria që ç’prej themelimit të saj nuk ka parë kurrë drejtësi, e sidomos për pothuaj gjysëm shekulli komunizëm.  Të gjithë jemi të vetdijshëm se drejtësia, liria dhe barazia janë faktorë të rëndësishëm që një shoqëri të përparojë dhe të shkojë përpara.  Pyetja është se si të arrihet deri tek ky qëllim. Unë nuk besoj se duke venë në detyra me përgjegjësi për reformën në drejtësi, përfaques të “gardës së vjetër” të diktaturës, është mënyra për të siguruar reformën në drejtësi dhe për të sjellur paqën dhe pajtimin në Shqipëri. Një lëvizje për një sistem juridik më efektiv duhet që të bashkojë të gjitha palët e spektrit politik me qëllim që të lehtësohet krijimi i një atmosfere të re pajtimi kombëtar, kushtuar forcimit të dialogut se si mund të çohet përpara drejtësia, siguria dhe barazia për të gjithë shqiptarët, pa dallim. Barazi dhe drejtësi do të thotë trajtim i barabart nga shteti dhe shoqëria, mundësi për përparim për të gjithë pa dallim dhe mbrojtje nga drejtësia, sidomos për ata që në të kaluarën kanë qenë viktima të sistemit. Barazi e drejtësi do të thotë zhdukja e pengesave që kanë bërë të pamundur deri më tani pjesëmarrjen e plotë të disa grupeve – siç janë ish-të përndjekurit dhe pasardhësit e tyre – në sistemin juridik dhe në reformën e drejtësisë. Diversiteti ose gjithëpërfshirja krijon, detyrimisht,   një mjedis në të cilin individët dhe grupet e ndryshme të lëna pas dore dhe të shtypura, historikisht, ndjehen të mbështetura, të respektuara dhe të vlerësuara nga sistemi në fuqi, për pjesëmarrjen e tyre në vendimet për zgjidhjen e problemeve me të cilat përballen sot shqiptarët.

 

Për derisa politika dhe drejtësia shqiptare nuk merren seriozisht me trashëgiminë dhe me të kaluarën e krimeve të regjimit komunist të Enver Hoxhës, prej gjysëm shekulli – ashtu siç kanë bërë shumica e ish-vendeve komunkiste të Evropës – në Shqipëri nuk do të ketë drejtësi.  Kjo nuk është vetëm një çeshtje drejtësie, por është edhe një çeshtje morale, që kërkon përgjegjësi dhe zgjidhje nga ana e organeve të shtetit dhe të drejtësisë.  Në Amerikë përdoret fraza: “Drejtësia e vonuar është drejtësi e mohuar”.  Për viktimat e regjimit komunist të Enver Hoxhës drejtësia është vonuar për një kohë të gjatë tashti. “kampionët “ e drejtësisë mund të menodjnë ndrxyseh, por drejtësia është diçka më tepër se të burgosësh hajdutin dhe të korruptuarin. Drejtësia, mbi të gjitha, ka të bejë me jetën dhe me vdekjen. Nuk e kam fjalën për hakmarrje, por pa-ndëshkueshmëria dhe mos llogaridhënia për krimet e komunizmit nuk mund të pres më gjatë.  Shoqëria shqiptare duhet të përballet me atë histori të hidhët, sa më parë aq më mirë. Deklaratat e fundit nga figura publike dhe politike shqipotare duke glorifikuar komunizmin janë tepër të dëmshme dhe përçarëse. Edhe drejtësia e re shqiptare ka rolin dhe përgjegjësinë e saj në këtë mes. Prandaj nuk janë nostalgjikët e atij sistemi kriminal, qofshin ata në politikë ose në sistemin juridik, që mund të bejnë ndryshimin e madh. Thjesht, kjo është një çështje kredibiliteti! Prandaj, nëqoftse dëshironi që të siguroni drejtësi për brezat e ardhëshëm, është e nevojshme që të vendosni drejtësinë për të kaluarën dhe për të tanishmën.  Unë do të dëshiroja që disa prej këtyre “kampionëve të drejtësisë”, disa prej të cilëve i njoh si gazetarë, të luajnë rolin që mund të luajnë në mediat e tyre në mbrojtje të të drejtave të viktimave të komunizmit, si një kusht paraprak për një shoqëri më të drejtë dhe më të barabart për të gjithë.

 

Unë e kam thenë edhe më përpara dhe do vazhdoj ta them deri sa të kem mundësi se nëqoftse reforma në drejtësi do të jetë e besueshme, efektive dhe serioze, ajo duhet të jetë gjithëpërfshirse në Shqipëri. Duhet të përfshij edhe prokurorë e gjykatës nga shtresat jo të përfaqësuara deri më tani, siç janë ish-të përndjekurit e komunizmit.  Ky është standardi amerikan, sistemi duhet të jetë gjithëpërfshirës, për ndryshe nuk ka kredibilitet. Shqiptarët e dinë mirë se kush janë e kush nuk janë kampionët e drejtësisë.  Po e përfundoj me një koment të marrë nga një lexues në fejsbukun e Ambasadës amerikane në Tiranë, pyetje që edhe unë vet e kam bërë edhe herë tjera, por duket se është një ndjenjë që ndahet nga shumë të tjerë, siç pasqzrohet edhe nga komentet në faqen fejsbuk  të ambasadës:

 

 Nga US Embassy Tirana Facebook:Atdheu jonë loton: A ka ndonje prokuror te persekutuar te rregjimit komunist kjo reforma ne drejtesi e nderueme Zonja Yuri Kim? Nese me ktheni pergjigje ju falenderoje shume. Na thoni emrat ju lutem. Te behet e besueshme reforma ne drejtesi duhet te kete prokuror nga klasa e perndjekureve politike, perndryshe eshte fallco,ashtu sic nisi demokracia ne 1991 dhe na doli diktature e dyte 30 vjecare!!

blank

“Kampionët e reformës në Drejtësi” në Shqipëri gjatë një takimi virtual organizuar nga Amabsada e Shteteve të Bashkuara në Tiranë me Zv. Ndihmës Sekretarin e Shtetit, Z. Matthew Palmer

 

blank

Drejtësi për të gjithë dhe pa dallim, përfshirë shtresat e të përndjekurve politikë të periudhës së komunizmit

blank

1914 e pakuptuar edhe më 2021! – Nga SHABAN MURATI

Ndonëse kanë kaluar mbi 100 vjet, ende sot e kësaj dite udhëheqës të çekuilibruar të vendit, politikanë të çekuilibruar, historianë të çekuilibruar, analistë të çekuilibruar, dhe natyrisht levantinët dhe profanët shqiptarë, nuk e kanë kuptuar ende se në vitin 1914 rreziku jetik dhe më i madh i Shqipërisë dhe i kombit shqiptar ishin Serbia dhe Greqia.

Dy shtetet fqinjë, që kishin trupat e tyre pushtuese brenda në Shqipërinë e pavarur londineze, dhe që na grabitën dhe kanë edhe sot e kësaj dite në zotërim territore shqiptare. Disa mendjeshkulur nuk e kanë kuptuar ende, ose bëjnë sikur nuk e kuptojnë, ose kanë interesa financiaro-okulte që të harrohet kjo e vërtetë kombëtare dhe e dhimbshme historike.

Nuk është rastësi që viti 1914, nga më tragjikët e historisë sonë kombëtare, paraqitet sot si objekt humori folklorik nga politika infantile, nga historiografia infantile dhe nga analitika fondamentaliste antishqiptare, duke fshehur dhe mos përmendur se cili ishte rreziku i vërtetë i Shqipërisë në vitin 1914.

Për levantinët, që duan fqinjët më shumë se atdheun, po sjell çfarë shkruan shkenca e sotme gjermane për Shqipërinë e vitit 1914:

”Nacionalistët epirotas dhe trupat pushtuese greke u përpoqën më tej që të ndryshonin kushtet me anë të shtrëngimit, aq sa ta bënin të sigurtë qendrimin e territorit nën Greqi: Ata dëbuan shqiptarët myslimanë nga qytetet e Gjirokastrës, Delvinës dhe Libohovës, dhe për këtë arsye çuan grekë, të cilët u veshën si shqiptarë. Qëllimi i këtij aksioni ishte i qartë: Komisioni Ndërkombëtar për kufijtë duhet të gënjehej për kushtet e vërteta. Bandat epirote këtu vazhduan të përndiqnin popullsinë myslimane. Sipas raporteve bashkëkohore, midis tetorit të vitit 1913 dhe majit të vitit 1914, u vranë rreth 20 mijë njerëz nga nacionalistët grekë”.

(Hanns Christian Lohr, “Themelimi i Shqipërisë. Wilhelm Widi dhe diplomacia e Fuqive të Mëdha në Ballkan, 1912-1914”, Tiranë 2019, Shtëpia Botuese “Skanderbeg Books”. fq.235)

Historinë shqiptare më mirë se zyrtarët dhe politika shqiptare e lexon dhe e kupton shkenca gjermane. A është ky moskuptim shqiptar i vitit 1914 në vitin 1921 një infantilizëm historik, papjekuri shtetformuese, mentalitet rajaje apo ndikim i shteteve të rrezikut të vitit 1914, të cilët përpiqen ta bëjnë popullin shqiptar dhe kombin shqiptar të mos kuptojë se Serbia dhe Greqia vazhdojnë të jenë sot e kësaj dite kërcënim integriteti territorial nga toka dhe nga deti për Shqipërinë dhe për kombin shqiptar edhe në vitin 2021?

blank

Që Tirana zyrtare të mos gjendet para të papriturave të reja të pakëndshme nga qeveria e Krivokapiçit në Malin e Zi – Nga SHABAN MURATI

Nuk kishte ndodhur kurrë më parë, as para hyrjes së Malit të Zi në NATO dhe as pas hyrjes së tij në NATO, që qeveria e shtetit të pavarur të Malit të Zi të dilte me një platformë zyrtare kundër Aleancës Atlantike. E bëri për herë të parë me një deklaratë zyrtare kryeministri i Malit të Zi, Zdravko Krivokapiç, i cili në 24 mars 2021 publikoi një deklaratë të stërgjatë në faqen zyrtare të qeverisë malazeze, ku dënon ndërhyrjen humanitare të Aleancës Atlantike në Serbi në 24 mars 1999, ndërhyrje që ndaloi gjenocidin dhe spastrimin etnik të ndërmarrë nga Serbia e kriminelit të luftës Sllobodan Millosheviç kundër popullit shqiptar të Kosovës.

Kryeministri i Malit të Zi shpalos një platformë emotive antiatlantike, që përsërit qëndrimet dhe politikën zyrtare të Beogradit, i cili nuk e ka dënuar asnjëherë politikën kriminale të Millosheviçit, përkundrazi e vlerëson dhe e nderon atë sot e kësaj dite. Kryeministri i Malit të Zi zbaton protokollin e zi shtetëror të Serbisë, e cila ka krijuar një “Ditë anti-NATO”, të cilën e celebron zyrtarisht çdo vit me qëllimin për të fshehur krimet makabre dhe masakrat e Serbisë ndaj popujve joserbë dhe për të nxitur urrejtje ndaj NATO-s dhe Perëndimit. Ndaj Krivokapiç hartoi një deklaratë të stërgjatë proserbe dhe anti-atlantike në “Ditën anti-NATO” të caktuar nga Serbia dhe që kryeministri i Malit të Zi e quajti ditë zie.

Njësoj si gjitha qeveritë dhe forcat ultranacionaliste serbe, Krivokapiç sulmon dhe akuzon NATO-n për ndërhyrjen e 24 marsi 1999 në Serbi, dhe me një demagogji tipike deklaron se “si kryeministër, të cilit i dhembin plagët e racës sime, unë përulem para viktimave të pafajshme”. E shkruar me gjuhën e urrejtjes personale dhe politike ndaj Aleancës Atlantike deklarata shpall se ajo që ndërmori NATO as mund të korrigjohet dhe as nuk ka ngushëllim. Kryeministri i Malit të Zi shprehet se nuk i interesojnë arsyet përse aleanca atlantike e 19 shteteve demokratike të botës ndërmori ndërhyrjen humanitare në Serbi: “Sot unë nuk përmend arsyet ose qëllimet, që paraprinë këtë tragjedi, është e tepërt të flasim rreth kësaj kur ne qëndrojmë sot mbi varre”.

Politika dhe qëllimi zyrtar dhe personal i kryeministrit të Malit të Zi është që të revizionojë historinë moderne të Serbisë dhe të paraqesë NATO-n si agresor dhe Serbinë e Millosheviçit si viktimë. Ai arrin deri atje sa që deklaron: “Në 22 vjetorin e fillimit të bombardimeve të NATO-s ne kujtojmë dhe përmendim emrat e  viktimave heroike të 1999”. Kemi një apologji skandaloze të forcave ushtarake dhe policore serbe, që pësuan humbje nga bombardimet e NATO-s dhe u detyruan të ndalojnë agresionin dhe gjenocidin dhe të largohen me turp nga territori i Kosovës së çliruar.

Kulmi i urrejtjes dhe i deformimit historik dhe mental të kryeministrit të Malit të Zi arrin kur ai krahason ndërhyrjet e NATO-s në vitin 1999 kundër agresionit serb me bombardimet naziste gjatë luftës së dytë botërore.

Nuk do të kishte asgjë për t’u habitur që ky politikan filoserb, që ndjehet nacionalist serb, të bënte deklarata të tilla të turpshme dhe të flasë njësoj si Shesheli, Vuçiçi, Dodiku apo Daçiçi të Serbisë. Ajo që përbën skandal politik dhe zyrtar është fakti që Krivokapiç është kryeministër i një shteti anëtar të NATO-s. Platforma anti-NATO, që ai paraqet, nuk është thjeshtë parashtrimi i pikëpamjeve dhe qëndrimeve personale dhe politike të tij. Ajo është portreti i një politike dhe i një qeverie. Ajo është një paralajmërim i madh dhe një dyshim i madh për kursin e ardhshëm dhe për marrëdhëniet e mëtejshme të këtij shteti të vogël ndaj NATO-s.

Politika armiqësore ndaj NATO-s nga qeveria e re e Malit të Zi, që erdhi në pushtet pas zgjedhjeve të 30 gushtit 2020, pritej. Ndryshimi i qeverisë në Mal të Zi erdhi si rezultat i një operacioni të inxhinjeringut elektoral të përgatitur nga Serbia dhe Rusia për vite me radhë për të sjellë në pushtet në Podgoricë një qeveri proserbe dhe proruse dhe njëkohësisht anti-atlantike dhe anti-perëndimore.

Ndaj kemi sot në fuqi në Podgoricë qeverinë e kryeministrit Zdravko Krivokapiç, e formuar nga forcat politike proserbe dhe proruse. Tani këto forca qeveritare dhe zyrtare janë përpara faktit të kryer që Mali i Zi është anëtar i NATO-s qysh nga viti 2017. Por duket se operacioni i madh serbo-rus tashmë ka kaluar në fazën e dytë apo në detyrën e dytë për të transformuar Malin e Zi në një shtet anti-NATO brenda NATO-s. Platforma e gjatë anti-atlantike, që parashtroi kryeministri i Malit të Zi në ditën serbe të anti-NATO-s, evidenton një kurs zyrtar të qeverisë së re për të devijuar nga politika atlantike dhe për të reduktuar anëtarësimin në NATO në një formalitet burokratik.

Nuk është rastësi që platforma dhe veprimi anti-atlantik i kryeministrit të Malit të Zi, Krivokapiç, u përshëndetën menjëherë me entuziazëm nga autoritetet ruse. Agjencia zyrtare ruse e lajmeve “RIA Novosti” në 24 mars përshëndeti deklaratën me shkrim të kryeministrit në kujtim të viktimave të bombardimit të NATO-s në 1999 “ gjë që qeveritë e mëparshme të vendit me në krye Partinë Demokratike të Socialistëve të presidentit Milo Gjukanoviç nuk e kanë bërë gjatë shumë viteve”. Agjencia zyrtare ruse thekson me këtë rast se qysh kur Mali i Zi shpalli pavarësinë me referendumin e vitit 2006, vetëm partitë opozitare proserbe e kanë përkujtuar 24 marsin. Tani këto parti opozitare proserbe janë në pushtet dhe “dita anti-NATO” e Serbisë bëhet “ditë anti-NATO” e Malit të Zi, gjë që krijon paradoks, sepse është shtet anëtar i NATO-s.

Është një zhvillim negativ, jo i rastësishëm, sepse sinjalizon një kurs ndryshimesh rrënjësore në politikën e jashtme të Malit të Zi, me prirjen e largimit nga Aleanca Atlantike, të cilën qeveria e sheh si armike, dhe prirjen e afrimit dhe lidhjes së ngushtë me Serbinë dhe me Rusinë, dy shtete zyrtarisht anti-atlantike dhe anti-perëndimore.

Për linjën e ndryshimeve anti-atlantike dhe anti-perëndimore të qeverisë paralajmëron e gjithë klima politike, që po krijohet nga qeveria e Krivokapiçit në shtetin e anëtar të NATO-s për të revizionuar historinë e Serbisë, të ish-Jugosllavisë dhe të Ballkanit sipas qëndrimeve dhe interesave të historiografisë dhe të politikës serbe. Nuk duket rastësi që në datën 29 mars ministri i drejtësisë i qeverisë së re të Malit të Zi, Vladimir Leposaviç, doli në parlament me deklaratën skandaloze që vinte në dyshim gjenocidin e Srebrenicës të korrikut 1995 dhe kritikoi Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë se ka qenë e “njëanshme” kur e ka shpallur verdiktin e saj për këtë gjenocid. Mohimi i gjenocidit serb në Srebrenicë në parlament nga një ministër i rëndësishëm i qeverisë së Krivokapiçit shungulloi si kambanë alarmi  në mbarë botën diplomatike edhe demokratike. Ministri i qeverisë së Malit të Zi njësoj si qeveritarët e Serbisë dhe të “serpska republikës” mohonte realitetin tronditës të gjenocidit serb.  Një gjenocid për të cilin kanë dhënë verdiktin si të tillë dy gjykata ndërkombëtare, Gjykata e Krimeve të Luftës në ish-Jugosllavi dhe Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë. Parlamenti Europian në vitin 2009 ka miratuar rezolutë të posaçme për gjenocidin serb në Srebrenicë. Dhoma e Përfaqësuesve e Kongresit amerikan ka miratuar rezolutë të posaçme në 10 korrik 2010 për gjenocidin serb në Srebrenicë. Por ministri i drejtësisë i Malit të Zi nuk përfill vendimet e institucioneve juridike  ndërkombëtare dhe vë në dyshim gjenocidin serb të Srebrenicës.

Nuk habit deklarata e ministrit si një politikan ultraserb, që ka qenë dora e djathtë juridike e Kishës Ortodokse serbe në Mal të Zi dhe e peshkopit antimalazez dhe antishqiptar Amfilohije. Në fakt ai reflekton mendimin e brendshëm të qeverisë së re. Kryetari i bashkisë së Podgoricës, Ivan Vukoviç, deklaroi me këtë rast se “kryeministri Krivokapiç ka të njëjtin opinion si ministri i drejtësisë”. Madje qeveria e Krivokapiçit e mori në mbrojtje qëndrimin e ministrit të saj të drejtësisë kur në deklaratën e saj të posaçme në 29 mars deklaron se “qeveria e Malit të Zi nuk don dhe nuk mund të ndryshojë vendimet e Gjykatave Ndërkombëtare, por nuk i deklaron disa kombe si gjenocidialë e disa si të shenjtë”.  Në dhjetor të vitit 2020 partia boshnjake në Mal të Zi propozoi një rezolutë parlamentare, e cila njeh Srebrenicën si gjenocid, por shumica qeveritare e kryeministrit Krivokapiç votoi kundër kësaj rezolute.

Në parlament ministri i qeverisë sfidoi qeveritë demokratike të botës dhe opinionin demokratik dhe publik, sfidoi dhe institucionet juridike ndërkombëtare. Ndaj pati dënim të fuqishëm nga Komiteti amerikan i Helsinkit, nga ambasada e SHBA dhe e Britanisë së Madhe në Podgoricë, nga zëdhënësja e Komisionit Europian të BE, nga qindra organizata dhe shoqata rajonale e ndërkombëtare. Demaskimi ndërkombëtar e vuri në pozitë diskredituese kryeministrin Krivokapiç, dhe ai u detyrua që në 5 prill t’i propozonte parlamentit shkarkimin e ministrit të drejtësisë.

Në zbatim të vijës së restaurimit të influencës dhe të politikës proruse e proserbe qeveria e re e Malit të Zi urdhërori revizionimin e vendimeve gjyqësore ndaj organizatorëve dhe pjesëmarrësve të grushtit të shtetit të dështuar të 16 tetorit 2016, kur shërbimi sekret rus dhe serb u përpoqën që të rrëzojnë qeverinë e ligjshme në Podgoricë dhe të pengojnë anëtarësimin e  vendit në NATO. Tani organet gjyqësore po ndryshojnë proceset gjyqësore dhe vendimet gjyqësore për të  nxjerrë të pafajshëm spiunët e shërbimit të fshehtë ushtarak rus dhe të shërbimit sekret serb, që u dënuan nga procese gjyqësore të rregullta dhe të hapura. Për ironi anti-atlantike, një nga pjesëmarrësit kryesorë në përpjekjen për grusht shteti dhe i dënuar për këtë gjë nga gjykata malazeze në vitin 2017, politikani ultranacionalist serb Milan Knezheviç është sot i emëruar nga shumica qeveritare si kryetar i komisionit parlamentar të sigurisë dhe mbrojtjes.

Klima e re anti-atlantike, proserbe dhe proruse e qeverisë së re të Malit të Zi meriton një ndjekje me vëmendje të veçantë të zhvillimeve në atë shtet, për të mos u gjendur para të papriturave të reja të pakëndshme, që mund të sjellë qeveria e Krivokapiçit. Mali i Zi është shtet anëtar i NATO-s, ku është edhe Shqipëria anëtare. Është edhe shtet fqinj me Shqipërinë. Çdo devijim i Malit të Zi nga kursi dhe nga interesat atlantike dëmton në mënyrë të drejtpërdrejtë edhe interesat jetike të Shqipërisë dhe të Kosovës. Ndaj për platformën e turpshme antishqiptare të kryeministrit të Malit të Zi kundër ndërhyrjes së NATO-s në Serbi në vitin 1999 duhet të kishin reaguar edhe NATO, edhe Shqipëria, edhe Kosova.

blank

Foto dhe shkëmbime midis poetëve Manush Peshkëpia dhe Lasgush Poradeci Nga Elida Buçpapaj

 

Dy bij poetësh, Marie Gusho e bija e poetit Lasgush Poradecit dhe Gëzim Peshkëpia, monument i gjallë, ish i burgosur politik, i biri i poetit, financierit, gazetarit Manush Peshkëpia pushkatuar pa gjyq nga regjimi totalitarist,  shkëmbejnë fotot dhe kujtime nga korrespeondenca midis prindërve të tyre. Dhe kështu njeriu arrin të ndërtojë copëza jete.

Z.Gëzim më tregon se familja e tij kishte albume të tëra fotografish, i jati ishte filatelist i apasionuar,  por  pas pushkatimit të babait, një ditë përpara se t’i internonin, erdhi policia, i nxori nga shtëpia nënën, gjyshen dhe dy fëmijët, dyllosi dyret dhe sekuestroi gjithçka, sikur shtetëzoi edhe shtëpinë,  kështu që atij i kanë mbetur shumë pak foto të familjes nga ajo periudhë, prandaj kopjet e fotove që ia dha Marie Gusho i sheh si një dhuratë të madhe.

Janë tre foto, një kartolinë dhe një kartvizitë.

Në dy foto kanë dalë bashkë të dy poetët Lasgush Poradeci që diktatura e vrau së gjalli dhe Manush Peshkëpia që diktatura e shpalli Armik të Popullit dhe e pushkatoi  pas torturash mizore duke u gëdhirë 27 shkurti i 1951 për incidentin e bombës në Ambasadën Sovjetike;

Fotot janë bërë në oborrin e një shtëpie, nuk është oborri i shtëpisë të Manushit, ndofta është shtëpia e Lasgushit apo e ndonjë miku të tyre. Këto dy foto janë më të herëshme, Manushi duket shumë i ri, po ashtu edhe Lazgushi, që dallohet nga flokët.

Fotoja e tretë ku Manushi mban syze dhe pi cigare  është bërë në ndonjë kafe, ndofta në oborrin e Kursalit. Personi i tretë duke që është mik i tyre por nuk dihet kush është.

Ndërsa kartolina është dërguar nga Zvicra, Manush Peshkëpia ia ka nisur Lasgush Poradecit nga Berna, më 22 korrik 1938, kur është vetëm 28 vjeçar.

Kartolina është vulosur nga Posta e Tiranës më 27 korrik 1938.

Në kartolinë Manush Peshkëpia shkruan: “Asnjë qiell nuk është më i kaltër se ky i Nicës. Shumë të fala Manush Peshkëpia”!

Duket sikur poeti ndodhet në qiellin e shtatë. Ka vizituar Nicën, qytetin bregdetar buzë Rivierës franceze dhe me ato mbresa nga Berna alpine i dërgon kartolinën Lazgushit.

Në një cep të kartolinës është edhe një përshëndetje në gjermanisht Freundliche Grüsse” që i drejtohet poetit Lazgushit nga një zonjë zvicerane, me emrin Irene, gazetare në Radion e Bernës.

Nuk mund të mos bierë në sy vlerësimi më i lartë që ka Manush Peshkëpia për Lasgush Poradecin që shprehet shumë qartë në adresë,  ku Peshkëpia shkruan në gjermanisht se këtë kartolinë ai ia dërgon Heines të Shqipërisë – “Heinrich Heine von Albanien”.

Ndërsa karvizita ku poeti i uron poetit vitin e ri 1941, daton 29.12.1940, kohë Manush Peshkëpia si financier punonte tek Banka Kombëtare e Shqipërisë dhe pas pushtimit italian bashkë me të vëllain Nexhat Peshkëpinë ishin transferuar në Elbasan.

 

blank

blank blank

blank

blank

 

 

 

blank

VJOSA ASNJË BORXH MUSTAFËS E HOTIT – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

     “U bë ky mort dhe u pamë”,- thotë populli. Dhe, shqiptarët i panë argatët keqdashës të Kosovës. Duke përfituar nga një ligj i Kushtetutës, i cili kushtëzon praninë dhe votimin e 80 deputetëve, në raundin e parë zgjedhor. Ky ligj kushtetutor, duhet ndryshuar menjëherë, për t`i pamundësuar kushtëzimet korruptive, siç janë pazarët me: poste, emërime diplomatike, tendere, terminale doganore e tjera privilegje, në këmbim të votës!
     Largimet masive të shqiptarëve, nga Veriu i Mitrovicës, zbuluan lidhjet konspirative të Hashim Thaçit me francezët. Kundërshtitë e Vjosë Osmanit, nismojnë që nga 2010-a, karshi veprimeve mafioze të Hashimit dhe të Isa Mustafës, si: Demarkacioni, Asociacioni, zgjedhja banditeske e Hashimit president dhe të Isës kryeministër, koalicionin LDK-PDK, e deri ke pazaret për ndarjen e Kosovës.
     Çdo takim i Hashimit me Vuçiqin dhe ndërkombëtarët, përjetohej me frikë e ankth nga shqiptarët e kudondodhur, mos po sjellë një të zezë për vendin. Njëjtë, sikur thoshte gazetari dhe analisti i mirënjohur, Bajrush Morina, se sa herë që plaka Editë kthehet nga Brukseli, sjellë nga një gjëmë për Kosovën!
     Kundërshtia e Vjosë Osmanit, ndaj veprimeve kundra-kombëtare të Hashim Thaçit, është unike dhe meritueshëm e vlerësoi populli i Kosovës, nga vendi dhe Mërgata, me tej 300 mijë votat dhënë asaj! Andaj, shpërblimi me krye-postin shtetëror, është rrjedhë logjike dhe, katërcipërisht, meritor. “Ka folë populli – ka miratuar Zoti”, – thotë urtësia.
     Dr. Vjosë Osmani, kur nuk votoi kryetarin e saj, Isa Mustafën, për kryeministër, ishte veprim parimor dhe hiç personal. Njëjtë mund të thuhet edhe për refuzimin e Hashimit president. Dhe, mesazhet-porosi të Vjosës, për kolegët deputetë, nga Australia e largët, janë sa domëthënëse, po aq edhe mbresëlënëse: “Mos e votoni dhe mos ia bëni kourumin Hashimit për president, sepse, siç ka amanetuar Dr. Rugova, është i rrezikshëm për Kosovën!”
     Andaj, Vjosa nuk i ka asnjë borxh as Mustafës dhe as PDK-së, sepse, lidershipi i saj është nën akuzë për përgjakjen e Kosovës, me gjak shqiptarësh të pafajshëm.
     Tandemi Hashimi-Mustafa organizojnë dhe realizojnë prishjen e koalicionit LDK-LVV; mocionin e rrëzimit të qeverisë-Kurti dhe krijimin e qeverisë-Hoti! Këtë e konfirmon Amerika dhe BE-ja. Rrjedhimisht, Avdullah Hoti, me ministrat e tij, duhej ta refuzonin koalicionin me PAN-in, bandat e të cilit kanë vrarë shqiptarë të pafajshëm nëpër Kosovë dhe kanë marrë “pafajësinë” në Gjakovë!
     Prandaj, Dr. Vosë Osmani nuk i ka asnjë borxh Hotit dhe qeverisë së tij, sepse refuzimi me votë, ishte thellësisht parimor dhe aspak personal. Përndryshe, do të bëhej pjesë e krimit, siç u bë Avdullah Hoti me shokë. Ai donte të qeveriste, kontrabandueshëm e dhunshëm, madje, deri në vitin 2023, me lutjen e çdoditshme, për ta bërë pjesë të koalicionit edhe kryebandën-PDK!!
     Profesor Lumir Abdixhiku, kreu i LDK-së, po paguan tagrin, pse nuk shkoi në zgjedhjet e përgjithshme brenda-partiake, nga poshtë-lart. Anëtarësia do t`i ndëshkonte, me harresë, të gjitjë ata që i bënë gjëmën LDK-së. Fajësia ka emra. Dhe, Lumiri bëri më të paktën e mundshme, për t`i dhënë një mesazh-shprese, LDK-së dhe shqiptarëve, se diçka po ndryshon.
     Agim Veliu është viktimë e “zgjedhjeve” fiktive, aklamative në LDK-e. Skilja e vjetër, Mustafa, i vuri në kurth klanorët e tij, për interesa personale e karrieriste, duke i ricikluar në nënkryetarë të parë, të dytë…! Dhe, këta u joshën, për të mbetur pasardhës të kreut të partisë. Për rrjedhojë, aprovuan të gjitha veprimet fatale për LDK-në dhe Kosovën, që  projektuan binomi namkeq, Thaçi-Mustafa. Por, matematikat ua prishi nxënësja e Shkollës amerikane, luftarakja rugoviste,  Vjosë Osmani.
     Prisnim që profesor Lumiri të aktivizonte veprimtarët e devotshëm, të pendës dhe të mendjes, të cilët, dikur, ia bënin fushatën LDK-së, miq besnikë të presidentit Rugova, si: Skënder Zogaj, Bajrush Morina, Idriz Morina me shokë.
     Përkundër, kryetar Lumiri u përkujdes t`i largonte disa nga kritikët bazikë të gardës rrënuese të LDK-së. Kjo u lexua, sikur kreu  ri i LDK-së, kërkon bindje dhe nuk duron kritika, siç bënë pararendësit e tij! Paksa zhgënjyese, por, herët të paragjykohet. Megjithatë, kërkon të gjithë mbështetjen tonë, por, duke e monitoruar gjithëmonshëm.
     Sidoqoftë, profesor Lumir Abdixhiku dhe LDK-ja, nuk u ka asnjë borxh Veliut, Hotit, Selmanaj dhe bashkëmendimtarëve të tyre, për lëndimin minimal, në zbritje gradash, krejt normale, përgjatë një procesi reformues partiak.
     Shokues është vendimi i Agim Veliut, për të mos dhënë votën në Kuvend, si djalë i një babai të zëshëm, në Llap e Gollak dhe më gjerë. Madje, shton fajësinë, duke qenë edhe vet me plagë trupi, bashkon votën me Listakët serbë dhe argatët e tyre, të cilët vranë ardhmërinë e Kosovës tonë.

RSS
Follow by Email
Twitter
LinkedIn
LinkedIn
Share
Send this to a friend