VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

A mund të shpëtohen shteti dhe populli i Kosovës nga serbizimi, rusizimi, turqizimi ose gabelizimi i Behgjet Pacollit & Company….?! – Nga AGRON SHABANI

By | July 3, 2019
1 Comments
  • author avatar
    cicuti dr 2 weeks ago Reply

    Ky avgroni dhdt mend me superdlativa cur shkruan
    Behxbet paklli eshte me politija shume se agroni agronk eshte toma ntik
    Cifuti fr

Komentet

“Thinjat e Atdheut” në vështrimin kritik e të pavarur të Eugjen Merlikës – Nga Albert Frasheri

 

Para një muaji, në Tiranë u organizua një takim interesant për të mirseardhur librin e fundit të autorit Eugjen Merlika. Ashtë fjala për librin “Thinjat e Atdheut” që përmbledh shkrime publicistike të autorit nga viti 2006 në 2014. Libri ashtë shtypur nga botuesi UETPRESS, Tiranë, maj 2019.

Ndërmjet dy brigjeve të Adriatikut, 80 vite të shkuara, dy të rinj të dashuruar e të porsamartuar, shpresonin të kishin një të ardhme të lumtur e të qetë. Ai, një i ri i shkëlqyer, i porsa diplomuar inxhinjer elektrik dhe hidraulik në Francë e në Zvicër. Ajo, një profesoreshë e letërsisë dhe e filozofisë në shkollat superiore të Italisë.  Ai ishte i biri i një intelektuali patriot dhe politikani të shquar. Ajo, qytetare italiane e bukur dhe e kultivuar, ishte bija e adhuruar e një gazetari të shquar kolonjar, Sotir Gjikës, drejtor i gazetës “Kuvendi” të botuar në Romë në vitet 1918 – 1920.

I bashkoi dashuria këta dy të rinj: Petrit Merlika dhe Elena Gjika. Bir i kësaj dashurie ashtë autori ynë i nderuar Eugjen Merlika. Do të mjaftonte kalvari i jetës së tij për të karakterizuar tragjedinë që i solli kombit një diktator i pashpirt thellësisht antikombëtar. Prindërit dhe vetë Eugjeni mbetën për 45 vjet në burgje dhe në kampe internimi. Pra ai nuk ishte vetëm krijesa e një dashurie të mirëfilltë; ai u shndrrua në një viktimë të regjimit totalitar duke filluar nga mosha dyvjeçare e një miturie të pafajshme.

Aftësia për të vrojtuar e medituar dhe përgatitja kulturore e shumanëshme e Eugjen Merlikës, jo vetëm nga shkolla por edhe si autodidakt, i dhanë mundësinë të trasformojë vuajtjen personale të pafund në shkrime të vyera për shoqërinë. Ai ashtë përpjekur të kuptojë e t’i komunikojë brezit të ri njohjen e  mirëfilltë të së Keqes Absolute të regjimit komunist të Hoxhës, sikundër pati bërë me veprën “Una vita in dittatura” (Lampi di stampa, Milano, 2005).

Libri “Thinjat e Atdheut” ka tre pjesë kryesore dhe mbyllet me disa ndjesi personale të autorit, të gjitha interesante për pamjet njerëzore dhe të vërtetat historike që shprehin. Tre pjesët kryesore janë: Kombi shqiptar dhe vlerat e tij madhore, Përsiatje letrare, Kujtesë dhe nderim për bashkëvuajtësit që janë larguar nga kjo jetë.

Ky konceptim i librit më sjell ndër mënd një rapsodi harqesh e instrumentash frymorë ku, zakonisht, tre apo katër motive të ndryshme harmonizohen në një unitet muzikor emocionues. Pikërisht një strukturë e tillë i jep librit “Thinjat e Atdheut” një hir e kompaktësi që e shndrrojnë atë në një vepër të vyer të kohës sonë. E konsideroj si një koncert të muzikës klasike në të cilin çfaqen ndjesitë njerëzore të të gjitha frekuencave duke përfunduar me “Ndjesitë vetjake” që i ngjajnë një epilogu shumë origjinal.

Pa hyrë në detaje dhe në përmbajtjen e tyre, dua të shpreh disa mendime rreth librit në tërësi dhe sidomos mbi nevojën aktuale për vepra të tilla. Do përpiqem të anashkaloj konformizmin që shpesh herë karakterizon reçensionet e librave. Ky konformizëm konsiston në refrenin: titulli, disa anë pozitive dhe pastaj kritika apo sugjerime për ndonjë version apo për ndonjë shtesë qe vepra duhet të kishte (!!!). Personalisht mendoj që prezantimi i një vepre të re duhet të synojë njohjen e vlerave që ajo sjell në botën artistike apo letrare, nevojën dhe dobinë e saj. Do të jetë koha pastaj që konfirmon ose jo vlerën e librit dhe mendimet kritike që mund të jepen rreth tij.

Janë shkruar jo pak libra mbi gjysëmshekullin komunist dhe kjo në disa raste ka patur si autorë intelektualë me origjinë nga familjet e gjerarkëve që i patën shërbyer me zell e besnikëri diktatorit Hoxha. Familjet e tyre në terrorin e dy dekadave të fundit pësuan atë që njerëzit e thjeshtë patën vuajtur dhe vazhduan të vuajnë për një gjysëm shekulli. Theksoj që kam të njëjtën ndjeshmëri edhe kundrejt bijve të gjerarkëve të atij regjimi, por nuk mund te mos theksoj bindjen sipas së cilës “fëmijët e ofiqarëve partiakë jane viktima të veprës së prindërve të tyre edhe pse, për të njejtën arsye, kishin lindur e jetuar si të privilegjuar”. Pikëpamjet e tyre mbi realitetin e shoqërisë shqiptare u lëkundën vetëm pas të vjelave. Megjithatë drama e tyre shpreh një tjetër pamje tragjike të krimeve enveriste, pamje të cilën kam patur rastin ta përjetoj që në vitet e herëshme të rinisë sime kur shoqe apo shokë të klasës zhdukeshin në kalvarin e internimeve që familjet e tyre pësonin.

Njoh jo pak njerëz nga viktimat e mirëfillta, si familja Merlika, që lindën në lager apo u syrgjynosën në moshë fare të njomë për gjysëm shekulli. Këta njerëz sot flasin dhe rrëfejnë duke harmonizuar arsyen me ndjenjat që burojnë nga ai kalvar tragjik që ishte jeta e tyre. Ata vuajtën fizikisht e psikologjikisht por nuk i tradhëtuan mendimet dhe bindjet për realitetin që jetuan; pra rrëfimi i tyre ashtë objektiv dhe absolutisht i nevojshëm pë të kuptuar të kaluarën.

Nëse duam të kuptojmë historinë, të kaluarën e largët e të afërme, duhet të nisemi nga jeta e individit duke rrëfyer vuajtjen, emocionet, zhgënjimet dhe metamorfozën e tij. Rrëfimi që fokalizon vëmendjen te Njeriu e ndihmon kuptimin tërësor të historisë. Do të ishte kjo një nga funksionet themelore të letërsisë e të publicistikës në kohën tonë. Në këtë këndvështrim nevoja për të mbështetur dhe kultivuar letërsinë, rrëfimin e saj, bëhet imperative.

Përse imperative? Njeriu vrojton, mediton, kuvendon me të afërmit dhe vepron sipas ndërgjegjes së vet. Në të gjitha kohët dhe formacionet shoqërore ndërgjegjja dhe vetëdija janë formuar në familje, në shkollë, në ambjentin shoqëror, përfshirë besimet fetare. Sot, përkundrazi, ambjenti bëhet prè e formave të drejtpërdejta, të mimetizuara apo të maskuara të propagandës, të ideologjisë dhe të publicitetit që po pushton të gjitha sferat e jetës individuale e kolektive. Bota e sotme ashtë aq frenetike sa nuk i jep kohë meditimit dhe i thjeshton marrëdhaniet njerëzore thjesht në raporte të interesit. Pra duhet të ngadalsojmë hapin e të reflektojmë për metamorfozën e njeriut modern, prè e një krize ekzistenciale të thellë.

Nga ana tjetër nuk mund të kuptojmë të sotmen pa njohur mirë të shkuarën. Në këtë këndvështrim roli i letërsisë dhe i publicistikës bëhet themelor në dy drejtime që lidhen me momentin historik të kombit shqiptar. Këto drejtime mendoj të jenë: së pari, njohja e mirëfilltë e kombit, virtyteve, historisë dhe problemeve të tij; së dyti, njohja e thelluar e mizorive me të cilat regjimi komunist u zuri frymën shqiptarëve, i poshtëroi dhe i mjeroi në të gjitha pamjet e jetës. Kush mund të rrëfejë të kaluarën dhe historinë e shekullit të fundit? Regjimi totalitar e mjegulloi mësimin e historisë në shkollë, sepse ky komb në thelb gjatë ekzistencës së tij, ka kërkuar lirinë individuale dhe kolektive. Këtë të vërtetë historia dhe letërsia e 80 viteve të fundit e ka fshehur. Pra studimi i obskurantizmit komunist duhet konsideruar si një detyrë e rëndësishme në njohjen e historisë së kombit.  Kjo ndërlidhje apo vartësi reciproke na shtyn të vlerësojmë si ideale mundësinë që, në radhë të parë, ata që mund të shkruajnë mbi këto të vërteta të jenë viktimat maksimale të totalitarizmit komunist. Por, mjerisht, jo të gjitha këto viktima janë në gjëndje të kuptojnë e të shkruajnë mbi thelbin e të Keqes Absolute.

Rrëfimi dhe pubblicistica, vepra të Eugjen Merlikës, burojnë nga zëmra dhe mendja e viktimave maksimale të atij regjimi. Ky autor, që kam fatin të njoh, dallohet jo vetëm për kulturën, por edhe për urtësinë dhe objektivitetin e tij. Intelektualët si E.Merlika duhen admiruar për koherencën, qartësinë dhe ndjenjën e lartë të përgjegjësisë përpara historisë. Shoqëria, klasa politike, editorët e shumtë duhet të mos humbasin kohë, por të kuptojnë e të vjelin nga këta qytetarë muzeun e gjallë të gjyësmshekullit të mënxyrës kombëtare.

Njohja e totalitarizmit komunist do të na ndihmonte të kuptonim edhe kohën tonë. Fjala vjen, mungesa aktuale e aftësisë për të kuvenduar edhe me kundërshtarin për zgjidhjen e problemeve kardinale në Shqipërinë e sotme,  dhuna dhe mungesa e respektit reciprok më sjellin ndër mend  arrogancën e diktatorit të urryer.

Publicistika e Merlikës, cilësia dhe karakteristikat e saj evidencojnë një konkluzion që dua ta shpreh qartë: që të shkruash për regjimin totalitar nuk ashtë e mundur pa njohjen direkte, përvojën personale dhe reflektime të thella nga ana e autorit. Reflektimi apo meditimi, në stilin e Eugjen Merlikës, marrin vlerën e një dialogu me lexuesin dhe, mendoj te jetë absolutisht i nevojshëm. Në rastin e letërsisë mbi periudhën e totalitarizmit komunist shembulli apo modeli  i kontributeve të Merlikës, më bëjnë të mendoj që për të kuptuar të kaluarën, ajo letërsi duhet të rivlerësojë meditimin si një natyrë thelbësore të saj. Theksoj këto ide sepse me rënien turpshme të regjimit enverian shume shkrimtarë apo artistë e shkencëtarë që i patën thurur lavde Hoxhës dhe regjimit, u shndrruan në demokratë të kulluar brënda njëzetekatër orëve, madje disa prej tyre, edhe pse integralistë fanatikë të ideologjisë komuniste, u vunë në krye të procesit të demokratizimit të vendit.

U përpoqa, deri këtu, të jap një profil të Eugjen Merlikës sepse libri “Thinjat e Atdheut” në një farë kuptimi ashtë edhe shprehje e ndjeshmërive të autorit që burojnë natyrshëm nga jeta e tij. Por autori nuk ashtë kufizuar vetëm me gjysëmshekullin e diktaturës komuniste. Ai ashtë thelluar edhe në probleme delikate të historisë kombëtare. Esèja e Merlikës mbi figurën e Skënderbeut përbën një model origjinal të mundësive që ofron liria e autorit kur zhbiron në periudha të vështira të historisë. Me liri të autorit nënkuptoj faktin që ai nuk i përket sistemit, d.m.th. rangjeve akademike që kanë fiksuar një kuadër apo teori të historisë. Kjo paraqitet si historiografia zyrtare dhe mjerë kush guxon të verë në dyshim bindjet teorike formale. Pikërisht në këtë prizëm Merlika është i lirë të shprehë mendimet e tija i pakushtëzuar nga dija sistemike.

Esèja me titull “Skënderbeu dhe Arbëria e kohës së tij” e provon mendimin që shpreha më lart. Analiza e Merlikës, ndër të tjera, e sheh epopenë e Skënderbeut si një përpjekje për të mbrojtur identitetin jo thjesht të kombit shqiptar, por edhe të popujve europianë. Ndeshja e tij me otomanët ishte lufta e dy kulturave për të cilat discriminanti themelor në atë periudhë ishte besimi fetar: i krishterë për Europën dhe islamik për hordhitë otomane. Kjo tezë e përkrahur nga Merlika ka edhe pararendës si, fjala vjen, historianin Giorgio Otranto, sipas të cilit « . . . Vepra e dyfishtë për të bashkuar vendin politikisht e ta lidhi atë në mënyrë të qëndrueshme me sistemin e shteteve europiane ishte nje projek i ndritur dhe modern, një lloj intuizioni largpamës, do të thoja dramatikisht modern, për të cilin Europa ende sot i detyrohet Skënderbeut dhe Shqipërisë.»

Shkrimtari dhe kandidati i çmimit Nobel, Pierfranco Bruni që prej dhjetë vitesh studjon veprën e heroit shqiptar, shprehet me shumë qartësi: “Skënderbeu ashtë një nacionalist që shihte te Atdheu simbolin e përkatësisë dhe te krishtërimi shpëtimin e popullit.  Pikërisht në këtë pikëpamje Skënderbeu mbetet një personazh që mbjijeton në modernitetin tonë dhe në një kohë kur Europa, Perëndimi, Mesdheu dhe dy brigjet e Adriatikut janë një gërshetim proçesesh që duhen kuptuar dhe thelluar jashtë logjikave ideologjike dhe larg fondamentalizmave që tashmë nuk i përkasin historisë moderne të kulturës kristiane.”

Këtë problem të një rëndësie tejkombëtare Merlika e trajton me urtësi, me argumenta e referenca koherente dhe më se të qarta. Personalisht mendoj që historiografia shqiptare nuk e ka rrokur në tërësinë e vet studimin e mesazheve që vepra e Kastriotëve i sjell botës moderne shqiptare dhe europiane.  A mundeshin historianët e sistemit enverist të flisnin për krishtërimin si një tipar themelor të popujve europianë, mes të cilëve shqiptarët janë nga më të lashtët? Eugjen Merlika në rreth 18 faqe e shpalos me qartësi këtë ide. Duke e konsideruar krishtërimin si një element identitar të kombit shqiptar, ai e interpreton realisht epopenë e Skënderbeut, jo me trajtat e një legjende, por si shprehje të Universit Kulturor kombëtar.

*       *       *

Të shkosh kah e ardhmja nuk ashtë e mundur pa iu referuar horizontit historiko kulturor të kombit. Do të ishte si të ecësh mbi ujë.  Në këta dy dhjetëvjeçarët e fundit evolucioni i rendit shoqënor i ka zhgënjyer dashamirësit e demokracisë dhe, në një farë kuptimi e në mjaft raste, ka çuar në lindjen e nostalgjive për të kaluarën. Kjo dukuri përbën një problem edhe për shoqëritë demokratike perëndimore.

Në “Thinjat e Atdheut” lexuesi gjen të vërtetën mbi Shqipërinë dhe shqiptarët, mbi lavdinë e kombit dhe rrënimin që diktatura komuniste solli. Mozaiku i argumentave të shkrimeve të Merlikës të bën ta perceptosh atë libër si një enciklopedi. Esseja mbi nevojën e një të djathte serioze në Shqipëri trajton një nga problemet politike më të mprehta të ditëve tona. Ai jep ide mjaft konkrete kur flet për nevojën e një gazete mbarëkombëtare për probleme të trojeve të gjuhës shqipe. Shumë interesante jane edhe kontributet që sjell Merlika për figurat e Gjergj Fishtës e të Dom Nikollë Kaçorrit. Janë thellësisht prekëse shkrimet për Elena Mirakaj Luli dhe Princesha e Mirditës.

Shumë interesante janë bindjet e Fishtës për nevojat e rimëkëmbjes së vendit jo vetëm ekonomike, por edhe ato kulturore: “Fishta anonte nga simpatia për kulturën austriake e cila, nëpërmjet politikës, kishte qënë njëra nga mbështetjet kryesore të Shpalljes së Pavarësisë e nëpërmjet institucioneve të saja ndihmonte arsimimin e shqiptarëve.”

Në kohën tonë shkolla duhet të evidencojë e tu këshillojë të rinjve  leximin e veprave të tilla. Mendoj që shoqëria shqiptare nuk e ka bërë detyrën e saj për njohjen e thelluar historisë kombëtare dhe të  diktaturës enveriane.

Nuk ashtë e lehtë të analizosh e të gjykosh një vepër letrare, sidomos kur ajo lidhet me periudha të ndryshme historike dhe me ndjeshmëritë e një kombi që jo gjithmonë konvergjojnë në një qëndrim unitar. Nuk ashtë e lehtë të shkruhen e të përhapen libra të një rëndesie të tillë për formimin kulturor kombëtar të brezave të reja. Kjo vështirësi ashtë shprehje e problemeve komplekse me të cilat kombi po ballafaqohet në këto dekadat e fundit me një klasë politike që jo gjithmonë e ka në qendër të vemendjes të kaluarën e të ardhmen e kombit. Këto rrethana e bëjnë akoma më të vyer veprën e Eugjen Merlikës, pra le t’i urojmë mirëseardhjen dhe mbarëvatjen në botën e letrave shqiptare.

BISEDIMET E KSHILLIT KOMBTAR – LEGJISLATURA E PARË – Mbledhja e 50-të – Nga MUSTAFA KRUJA

 

Mbledhja e 50-të E hënë, më 19 shtatuer 1921, ora 3.15 mbas dreke

 

  1. M. Kruja: Kjo çâshtje më duket se u shpjegue mjaft, vetëm due të flas mbi përjashtimin e disa Prefekturavet : po thuhet se duhet të përjashtohen Shkodra, Saranda e Himara. Sa për Shkodrën, un kisha me thânë se po t’ishte qi të pranojmë an prensip përjashtimin, të përjashtohet skela e Shëngjinit dhe jo Shkodra. Unë thom përjashtimi nuk âsht i nevojshëm. Sikur të kishin nevojë Korça, ose b. f. Malësi e Gjakovës, për me importue drithë, nga Greqija a Jugosllavija, ndoshta do të shtërngoheshim t’a bâjshim këtê përjashtim, por Malësi e Gjakovës mban 4 ditë prej detit, e harxhet e transportit do të ishin aqë të rânda, sa nuk do t’a vijte barra qiranë. Por, përjashtimin e Sarandës, të Himarës e të Shkodrës, nuk e shoh t’ arësyshëm pse viset qi prodhojnë drithë i kanë shumë afër. Saranda b.f. skelën e Vlorës e ka 5 sahat larg, e besoj se gjinokastritët do të paguejnë pak santim mâ tepër për të bartun drithët prej Vlone kur t’a dinë se paraja do të mbetet në Shqipní. Prandaj jam kundra përjashtimit të këtyne viseve. Edhe z. L. Gurakuqi më duket se po përkrah përjashtimin, por me nji konditë qi t’a sjellë Qeveríja e jo tregtarët. Un them se po t’a sjellë vetë Qeveríja nuk âsht nevojë të bâjmë përjashtime se ajo mund t’a nxjerrë ku të dojë. Qeveríja e ndau simbas nevojavet të vêndevet ; në paftë se mungon nji vêndi merr nga njani vênd dhe e shpje. Sikurse tha dhe z. Ali Këlcyra nuk jemi specialistë për të caktue taksën qi duhet t’i vêhet bereqetit; pra nuk mund të flas, e pranoj projektin e Qeverísë pa kundrështim ose projektin e K. të Finansave për ç’i përket këtij caktimi. Flas sikurse keni folë dhe Z. e Juej pse nuk kemi ardhë këtu me folë çâshtje ditunije, po si m’a merr mêndja, vetëm due qi taksa të jetë njisoj për të gjithë Shqipnínë, se përjashtimi në sŷtë e popullit do të njihet si nji favor q’u bahet disa krahinavet. Ka dhe nji çâshtje tjetër e cila âsht fuqíja retrore aktive e këtij projekti qi lipset të vêndohet më nji art. tjetër, d-m-th, qi t’i merret taksa dhe atij mallit qi âsht importuem e qi gjîndet i depozituem tue j’u caktue koha dhe mënyra, dhe Qeveríja tue shqyrtue dëftesat e doganave do të dijë sa mall sjell secili tregtar. Të kërkojë prej këtyne t’i njoftojnë sa kanë shitun, të kërkojë depot sa ka gjithë kush, dhe t’u caktojë qi kanë edhe mâ të pagojnë. Atyne qi do t’i gjindet mall i depozituem pas kësaj kohe t’i sekuestrohet. Me nji art. tjetër Qeverija ka lânë vetëhen të lirë për me ulë taksën kur t’a shohë të nevojshme. Megjithqi mund të sjellë ndonji konfuzion, unë nuk jam kundrështar.

 

  1. M. Kruja: Ku âsht pa se në skelat e nji Shtetit të merren taksa të ndryshme! Nuk duhet qi krahinat e Shqipnís të duken si shtet më vedi, skelat e Sarandës, të Shkodrës e të Himarës të paguejnë 18% e të tjerat 25%. Përpara dâmit politik e moral kisha me pranue paksimin e taksës në të gjitha skelat, sa dy taksa në skela të ndryshme, e për skelat e Shkodrës, Sarandës e Himarës të rritet pak sasija e caktueme edhe për skelat e tjera t’ulet, kështu qi mund të gjindet nji cak për të gjitha skelat njisoj.

Bahen 5 minuta pushim, e mas 5 minutash mledhja mbështiellet prap.

 

Këndohet urdhni i ditës i z. M. Krujës, i cili âsht ky :

Tue marrë para sŷsh arsyet qi kanë shtŷmë Komisionin e Financavet në përjashtimin e skelavet të Shkodrës, të Sarandës e të Himarës, tue e ulun taksën e drithit në tarifën e zakonshme, K.Kombëtar pranon projektin e Qeverís, përsa i përket miellit e të lashtavet, si edhe të grunit, përveç kallamoqit, të cilit i vêmë 25 % taksë për të gjitha skelat e Shqipnís.

Pranohet me shumicë (31 vota)

  1. M. Kruja: Sa për retroaktivitet sikurse thashë dhe mâ parë Qeverija të marrë taksë vetëm prej atyne malleve qi ndodhen të depozitueme. T’u vêjë nji afat tregtarëvet qi të kallëzojnë mallin qi s’kanë shitun, prej së cilës do të marrë taksë, dhe n’âsht se pas rrjedhjes të këtij afati vërtetohet se tregëtarët kanë dhe mall të mshehun Qeverija të ketë të drejtë t’a sekuestrojë.
  2. Kryeministri : Nëpër doganat e dijnë sa hŷjnë në kohën normale, dhe në shohin qi ka nji sasí mâ të naltë që kurse âsht paraqitun projekti, kuptohet se tregtarët e kanë bërë me qëllim porosínë dhe taksojmë tepricën.
  3. M. Kruja: Pyes Z. Kryeministër se ç’kupton kohë normale. Kjo mënyrë do të sjellë shumë ngatëresa dhe mua më duket e pazbatueshme.

 

  1. M. Kruja. Formulon artikullin kësisoj : Kjo ligjë ka fuqi prapavepruese për të gjith’ato sasi qi do të gjinden ndër tregëtarë të pashitun, në qoftë se vërtetohet me regjistrat e doganës qi kanë hŷmë prej së jashtmit, dhe shton qi n’art. 2 në vênd qi të thuhet Qeveria ruan të drejtën, të thuhet, Qeveria autorizohet. Pranohet mbas kësaj ligje formulohet kësisoj:

Ligjën mbi taksat e miellit, kallamoqit e të lashtës qi hŷjnë në Shqipní nga jashtë.

Art. 1) Mielli dhe të gjithë drithënat e të lashtat si gruni, elbi, okëra, e fara e linit qi hŷjnë në Shqipní nga jashtë, do të paguejnë 45% taksë doganore nga çmimi i tyne përveç kallamoqit i cili do të paguejë taksën 25% për të gjitha skelat e Shqipnísë.

Art. 2) Qeverija auktorizohet qi kur të shohë nevojë t’a shesi taksën e përmêndun në nenin 1.

Art. 3) Kjo ligjë ka fuqi prapavepruese për të gjitha ato sasi qi të gjinden nëpër tregëtarë pa u shitun, në qoftë se vërtetohet me regjistrin e doganës qi kanë hŷmë prej së jashtmi.

Pranohet.

 

  1. M. Kruja: Z. Kryetar, meqênëse çâshtja për né ka nji rândësi, dëshirojmë qi kryeministri vetë të vijë dhe t’ na apë shpjegime.
  2. K. Tasi : Me qênë se kjo çâshtje i përket M. P. të brêndëshme jam i delegue nga ana e kryeministrís me dhânë shpjegime.
  3. H. Kadri : Kjo âsht nji punë q’i përket M. Luftës, prandaj Kryeministri lipset qi të vijë dhe t’na japë shpjegime.
  4. M. Kruja: Kur e bana këtë proponim e dinja se kjo çâshtje i përkitte Kryeministrit mbasi ka të bâjë me tê edhe Ministríja e luftës, edhe Ministrija e drejtësís. Kur u bâ ky proponim parlamenti vendosi qi të thiret Kryetari i ministravet. Kjo âsht nji gjâ qi âsht pranue e bile Z. Kryeministri ka kërkue dy herë afat të cilën ja kemi pranue. Prandaj kërkoj të vijë kryetar’ i kabinetit dhe t’ na zhvillojë këtê çâshtje.

 

Marrë nga vëllimi : Mustafa Kruja   “Gjysmë shekulli me pendë në dorë”

BISEDIMET E KSHILLIT KOMBTAR LEGJISLATURA E PARË – Mbledhja e XXXXIX – Nga MUSTAFA KRUJA

 

Mbledhja e XXXXIX. E shtunë, me 17 shtatuer 1921, ora 3 e 15 mbas dreke

 

  1. M. Kruja: Mbasi çâshtja u shoshit mjaft, s’due me folë gjatë. Shqipníja e fitoi lirinë politike, u ba shtet më vedi e shqiptari me nji gjysmëshekulli mâ tepër me mund e me djersë të vet, e i ndihmuem prej rasavet politike, mund të quhet sot i lirë. E dini se lirija politike, nuk mund të ngjasë e nuk mund të qëndrojë po qe se ay popull, nuk përmbledh në vedvedi elementat qi janë bazat e kësaj lirije. Këta elementa janë naltësimi shpirtnuer, ekonomik e moral. Nji popull duhet të përpiqet vetë me inisiativa private qi t’arrinjë n’atë shkallë, n’atë ekonomike e morale e nji popullit shpirtnuer. Detyra e Qeverisë, në këtë fushatë âsht me i ndihmue për sa t’i vijë për dore institucioneve private qi ka për qëllim naltësimin shpirtnuer, moral e ekonomik të nji populli. Inisiativat duhet të vijnë prej popullit, se ndër vênde mâ të qytetnueme të botës, janë shoqninat qi përkujdesen për naltësimin shpirtnuer e Qeverija nuk përzîhet aspak në ksi çâshtje. Si kanë me j’u sigurue popullit këto mjete q’i lypsen për me u naltësue ? Tue veprue gjithsecili në kokë të vet vërtet nuk mund të bâhet gjâ, por tue i bashkue forcat energjike për bashkë-veprim. Qysh se Shqipníja âsht bâ shtet më vetëhe, janë formue pak a shumë shoqnína me qëllime të ndryshme për me i shërbye qëllimit të naltpërmêndun. Këto shoqní janë muzikale, teatrale etj. të cilat, tue mos pasë marrëveshtje ndërmjet të shoqi-shoqt, vepra e tyne mbet e kufizueme. Këto shoqni sot janë bashkue nënë emnin e Federatës së madhe “Atdheu” e kanë bashkue forcat e veta me veprue me nji program e me nji mêndim. Âsht e ditun se gjallníja e shoqnive, duhet të vijë prej ndihmavet të popullit e jo të Qeverisë, por me nji popull si ky joni i cili nuk kupton halà mirsinat e këtyne shoqninave, po nuk u ba udhëheqëse Qeveríja, âsht shum e vështirë, d.m.th. në qoftë se pa ndihmën e Qeverisë, mund të bâhet nji punë për dhetë ditë, me ndihmën e saj, mund të kryhet për pesë. Prandaj Federata “Atdheu” ju drejtue Shtetit e n’emën të Shtetit K. Kombtar, kështu qi ky të ndërmjetësojë qi ndihma e kërkueme të mos i mohohet. Shka lyp kjo shoqni ?

Nji ndihmë të hollash sa me fillue punën. Mandêj s’ka me pasë mâ nevojë për ndihmë të Qeverísë pse Shqiptari nep të holla për me i ndihmue naltësimit të vet, por deri sot âsht i pa besshëm e se kur të shofë se po bâhet diçka do të ndihmojë e nuk do të kursejë kurrgjâ ; për këtë arësye “Federata Atdheu” për me mujtë me nisë veprimin e vet, po kërkon nji ndihmë prej Qeverísë. Besoj, se mbas shumë shpenzimeve qi ka bâ Shteti Shqiptar, mbas shumë shpenzimeve qi në vedvedi janë të kota, pse janë shkaktue për shkaqe qi rrjedhin nga padija e popullit Shqiptar, të cilën padije “Federata Atdheu” po don me e largue. Pas nispetit të shpenzimeve të kota qi ka bâ Shteti i jonë, kjo shumë nuk âsht kurrgjâ. 1) 50 mijë franga besoj se nuk ka shqiptar qi t’i shohë të shuma, e këtê po e marr vesht mbas fjalëvet qi po flasin shokët e mij. 2) Kërkesa e dytë e “Federatës Atdheu”, âsht qi Qeveríja t’i napë lejën me bâ nji llotari. Lejën me  hap nji llotari e ka prej ligjit, vetëm Federata kërkon t’a monopolizojë për vetëhen e saj. 3) Pika e tretë âsht përdorimi i nji kartës të monopolizueme prej Federatës Atdheu. Me gjithë shpjegimet qi dha Z. L. Gurakuqi, due t’a shpjegoj edhe vetë nji çikë mâ tepër. Mjerisht K. i Financave, solli konfuzion në mes të shokëvet mbasi “Federata Atdheu” nuk kërkonte pullë, por qi për ç’do akt privat të taksuem prej Shtetit të përdoret nji kartë e posaçme. Për këtë kartë Shoqníja “Federata Atdheu” të kishte të drejtë shitjeje me anën të kartë-shitësit d.m.th. se un kur kam me shkrue nji lutje më duhet me i vûe pullë kësaj, e në vênd qi me shkrue letër çfarëdo do të përdori kartën e Federatës “Atdheu”. Ç’ka do të bjerri unë mbasi karta qi do t’a blej jashtë ke tregëtari kushton 10 santim e karta e Federatës kushton edhe ajo 10 santim. Ç’farë konfuzionit do të ketë Shteti?!!!! Këtu do të kishin të drejtë me u qa vetëm disa tregëtarë qi shesin kartë ; ky âsht i vetmi kundrështim apo kufizim i tregëtís. Në tregëtínë e përgjithëshme âsht edhe nji tregëtí shkresurinash : kartë, lapsa, melan etj…. Mbrênda kësaj tregtíje âsht edhe tregtíja e kartës së përgjithëshme ; po mbrênda tregëtís së kartës së përgjithëshme âsht edhe tregtíja e nji kartës qi konsumohet për aktet e taksueme. Ky âsht nji kufizim kaqë i paktë si me i hedhë nji pikë ujë në det ; nji gjâ kaq e vogël sa kurkush nuk ka me u qá. Në qoftë se në Shqipní ka nji mijë tregëtarë qi shesin karta, 1000 do të bjerrin nga 10 franga në vjet, por Shoqënija “Federata Atdheu” fiton 10.000. Kujtoj se këto 10.000 franga nuk i fiton nji njeri, por po i fiton populli e po i përdor për të mirën e Atdheut. Me dhjetë frânga dâm qi mund të ketë nji tregëtar në vjet me kufizimin e kartës e tregëtís së kartës do të fitojë naltësimin kultural e moral të popullit. Besoj se mbas këtyne shpjegimevet me këtë kartë nuk do të cënohen aspak të drejtat e Shtetit e prandaj proponoj qi përmêndorja “Federata Atdheu” të pranohet integralisht, e cila në kërkesën e saj për t’i arrirë qëllimit të vet âsht bazue mbi lehtësinat qi do t’i bâjë populli dhe Qeverija.

 

  1. L. Gurakuqi : Kërkon këndimin e Art. 2 të Traktatit.
  2. M. i P. të Jashtme : Këndon Art. 2 të Traktatit, i cili âsht ky :

Art.2.  Qeveríja italjane për të dhânë provë të ndjenjave të saj për respektimin e sovranitetit shqiptar përmbi Vlonën, si edhe për tansín toksore të Shqipnís, ka me çue në vêndin e vet ushtrín italiane, tani për tani të ndodhun në litoralin e saj, si dhe në gjithë Shqipnínë, përveç Sazanit.   

  1. M. Kruja: Mbi çâshtjen’ e kufinit prendimo-veriorelindor bashkohem pikë për pikë me Z. Gurakuqin. Sa për masat qi përmênd Z. M. P. Jashtme qi ka marrë mbi sigurimin e këtyne kufîjve megjithë qi jam i kënaqun deri diku, kujtoj se do të kishte bâ dhe mâ tepër e meqi s’ka kalue koha të marrim masa mâ të forta. Ministri i P. Jashtme thotë se i kanë dhanë të gjitha instruksionet e nevojshme delegacivet t’ona në Paris e në Gjenevë. Kur ka vênde me strategjí ekonomike të gjithë shtetet e botës u shoqnojnë delegatvet të vet edhe eksperta mbi asoj çâshtjesh t’ímta e këto rregullisht oficera të Shtetit Madhnuer. Na nuk kemi kësí njerëz por ndofta do të gjindet nonji qi sado qi nuk do t’ishte i Shtetit Madhnuer do t’i dinte ato kufîj e do të kërkonte ato vênde strategjike e ekonomike të visevet të Gorës, Veleçikut etj. Në qoftë se jemi në kohë edhe kisha me thânë me çue nji a dy prej këtyne vetëve për me ndihmue delegacionet t’ona në kësí çâshtjesh. Un çâshtjen e Veleçikut e të Gorës nuk e quej çâshtje lokale po çâshtje vitale, po në qoftë se nuk duem të shtrëngojmë malësorët t’onë ekonomikisht të bâhen veglat e të huejve kundra Atdheut, mbasi i hueji nuk mungon për këto mjete shumë të ndyra. Sa për çâshtjen e kufîjvet të jugës bashkohem me Z. Omari e dëshëroj qi Z. Ministri t’na japë shpjegime mbi ato vise qi gjinden në dorë të Grekut. Shumë gazeta italiane qi kemi këndue mbi Ishullin e Sazanit thonë se zaptimi i këtij nuk e prish integritetin e Shqipnís, bile Tribuna thotë se nuk âsht Ishull shqiptar. Mbasi Z. Ministri thotë se Sazanin e konsideron si nji pjesë të pandashme të Shqipnís e gëzohemi shumë qi Qeverija e ka në program integritetin e Shqipnís e s’do të lejë asnji masë pa marrë për me i sigurue Sazanin Shqipnisë. Për ç’i përket regjistrimit të traktatit me Lidhjen e Kombeve Qeverija ka bâ shumë liksht tue regjistrue pa e paraqitë në parlament për pëlqim. Sa për çâshtjen e Emzot Nolit nuk mund të bashkohem me z. Ministër. Zotni e tij thotë kemi bâ nji telegraf e i kemi kërkue qi deklaratën në qoftë se e ka bâ t’a përgënjeshtrojë, tue thânë se s’e ka bâ nga ana e Qeverís. Ndofta do të thotë ndokush se tue hekun Fan Nolin prej atij vêndi do të kishim nji dâm, por unë them se do të ishte shumë mâ i madh qi ai të rrijë atje. Ajo punë mbyllet vetëm me nji rrugë : tue hjekë delegatin Emzot Fan Nolin prej andej, mbasi e ndênjmja e tij atje âsht shum’ e dâmshme për Shqipní.

 

Marrë nga vëllimi : Mustafa Kruja  “Gjysmë shekulli me pendë në dorë”

50 VJET MË PARË: ZBRITJA E ANIJES SË HAPËSIRËS SË LARTË APOLLO 11 NË HËNË – “NJË HAP I VOGËL PËR NJERIUN, NJË HAP GJIGANT PËR NJERËZIMIN” – Nga Frank Shkreli

 

Këtë javë, Enti Amerikan i Hapësirës së Lartë, NASA shënon 50-vjetorin e zbritjes historike në Henë të anijes së hapësirës së Lartë, Apollo 11, me një seri ekspozitash dhe programesh të ndryshme anë e mbanë Shteteve të Bashkuara, duke filluar nga 16 -20 Korrik.

 

Ishte pikërisht 16 Korriku i vitit 1969, kur astronautët amerikanë, Neil Armstrong, Buzz Aldrin dhe Michael Collins filluan udhtimin e tyre historik për në Henë nga Qendra e Hapësirës së Lartë të NASA-s, Kennedy, në shtetin Florida.   Katër ditë më vonë, me 20 Korrik, ndërkohë që astronauti Collins drejtonte në orbitin e Hënës anijen Apollo 11, dy kolegët e tij, astronautët Armstrong dhe Aldrin zbritën në sipërfaqen e Henës me një pjesë të vogël modulare të anijes së hapësirës së lartë të mbiemëruar, Shqiponja (“Eagle”), duke i deklaruar Amerikës dhe botës së, “Shqiponja kishte zbritur” në sipërfaqën e Henës.   Ishte kjo hera e parë në historinë e njerëzimit që këmba e njeriut kishte shkelur mbi sipërfaqen e Henës.

 

Astronauti, Neil Armstrong, i pari përfaqsues i njerëzimit që hodhi hapin e parë mbi Hënë, kishte deklaruar se misjoni i tyre eskplorues në hapësirë, ndonëse mund të ishte, “Një hap i vogël për njeriun”, për nga rëndësia historike, shkencore dhe teknologjike, ai ishte i vetdijshëm se suksesi i tyre përbënte edhe një“Hap gjigant për mbarë Njerëzimin”.   Astronauti Armstrong konsideronte pra se se zbritja në Henë e astronautëve amerikanë, 50-vjetë më parë, ndonëse ishte një nismë, ekskluzivisht, e paparë deri atëherë në historinë njerëzore, nuk ishte vetëm një hap i madh drejt eksplorimit të hapësirës së lartë nga Shtetet e Bashkuara, por si i tillë, duhej të konsiderohej edhe si një përfitim i madh për mbarë botën dhe për zhvillimet e ndryshme në shumë fusha të shkencës, teknologjisë dhe komunikimit.

Astronauti Neil Armstrong, njeriu i parë që shkeli në sipërfaqen e Hënës

 

Astronauti Neil Armstrong ka ndërruar jetë në vitin 2012, në moshën 82-vjeçare, por dy kolegët e tij në këtë udhtim historik në Henë, Buzz Aldrin dhe Michael Collins jetojnë ende dhe do të ribashkohen të hënën me 16 korrik për të kujtuar këtë përvjetor, në Qendrën e hapësirës së Lartë Kennedy në Florida – aty ku gjysëm shekulli më parë filloi misioni i tyre për të zbritur në Henë.   Enti amerikan  i hapësirës së lartë, NASA njofton se—ndër të tjera aktivitete anë e mbanë vendit –përfshirë edhe ato që do mbahen në Washington — dy astronautët e Anijes Apollo 11 do të kenë një konferencë me gazetarët e mbledhur aty për të kujtuar këtë përvjetor historik dhe pastaj do të vizitojnë Qendrën Kennedy, ku do të takohen me ish-drejtuesit e misionit të Apollo 11, si edhe me drejtuesit e misjoneve aktuale ARTEMIS, pjesë këto të programit aktual amerikan të hapësirës “Nga Hëna në Mars”, për eksplorimin e mëtejshëm të hapësirës nga njerëzimi.

 

Credits: NASA

Zbritjes aktuale në Henë, Korrikun e vitit 1969, i kishte paraprirë një angazhim kombëtar i ndërmarrë nga ish-Presidenti i Shteteve të Bashkuara, John Kennedy – i cili në një atmosferë të asaj kohe të rivalitetit gjeopolitik midis Bashkimit Sovjetik komunist dhe Shteteve të Bashkuara –në një fjalim para Kongresit të Shteteve të Bashkuara mbi nevojat urgjente kombëtare kishte deklaruar mbi planin për zbritjen në Henë se, “Unë besoj se kombi ynë duhet të angazhojë forcën dhe burimet financiare për të arritur, para mbarimit të kësaj dekade, zbritjen e astronautëve në Henë dhe kthimin e tyre në tokë.   Asnjë projekt tjetër i vetëm në këtë periudhë, nuk do të jetë më mbresëlenës për njerëzimin dhe as më i rëndësishëm për eskplorimet afatgjata të hapësirës së lartë, por edhe asnjë projekt tjetër nuk do të jetë më i shtrenjtë dhe më i vështirë për tu realizuar”, kishte paralajmëruar ish-Presidenti John Kennedy., duke shtuar se “Nëqoftse e miratojmë dhe nëqoftse realizohet ky projekt, nuk është se vetëm një njeri do të shkojë në Henë,por do të jetë i mbarë kombi që shkelë në Henë, pasi nevojitet bashkpunimi i të gjithë neve për të bër  të mundur një gjë të tillë”, kishte deklaruar John F. Kennedy, duke njoftuar zbritjen eventuale në Henë nga ana e Shteteve të Bashkuara.

Është e vërtetë se ishte Presidenti Kennedy, ai i cili ndërmori vendosmërisht angazhimin kombëtar – të cilën ai e kishte konsideruar si një urgjencë kombëtare —   zbritjen e astronautëve në Henë, por projekti për eksplorimin e hapësirës së lartë ka pasur mbështetjen e të pakën katër administratatave, republikane dhe demokrate, duke filluar nga Presidenti Eisenhower, si dhe nga Kongresi dhe populli amerikan në përgjithësi, gjatë më shumë se një dekade, vazhdimisht deri në arrijtjen e këtij objektivi, në Korrik të vitit 1969.   Këtë mbështetje, si dhe krenarinë e amerikanëve për zbritjen në Henë të astronautëve, e kishte shprehur edhe ish-presidenti Richard Nixon në një bisedë telefonike me anë të radio-transmetimeve nga  Shtëpia e Bardhë me astronautët nga sipërfaqja e Hënës – një komunikim ky që ai e ka quajtur si telefonata më me rëndësi në historinë e njerëzimit –me astronautët Armstrong, Aldrin dhe Collins. Nixoni është shprehur: “Më mungojnë fjalët që të shprehi krenarinë që të gjithë ne ndiejmë për punën tuaj.   Për çdo amerikan, ky moment duhet të jetë momenti më krenar në jetën tonë.   Por edhe popujt anë e mbanë botës, jam i bindur, se bashkohen me amerikanët për të celebruar këtë arritje të mrekullueshme.   Si përfundim i veprës suaj, qielli dhe hapësira e lartë tani janë pjesë e botës së njeriut në tokë.   Kështuqë, ndërkohë që flisni me ne nga anija e hapësirës së lartë në Henë, na frymëzoni që të dyfishojmë përpjekjet tona këtu në tokë për sjellur paqë dhe mirëqenje në planetin tonë.   Në këtë moment të papërshkrueshëm, të gjithë popujt e botës janë të bashkuar dhe ndajnë me ju krenarinë e tyre për suksesin tuaj…”, është shprehur ish-Presidenti Nixon.   Ndërsa Astronauti Armstrong duke e falënderuar Presidentin Nixon, ka shprehur ndjenjat e tij dhe të kolegëve duke thënë:“Është nder dhe privilegj i madh që gjëndemi këtu (në Henë), si përfaqsues jo vetëm të Shteteve të Bashkuara por edhe të njerëzve paqëdashës anë e mbanë botës, të cilët janë të interesuar dhe kuriozë dhe që ndajnë me ne një vizion për të ardhmen”, ka thënë 50-vjetë më parë astronauti Armstrong.

 

Ndoshta pak kush prej nesh është i vetdijshëm se ishte pikërisht zbritja në Henë 50-vjetë më parë dhe vizioni i këtyre astronautëve amerikanë dhe të tjerëve si ata që ka bërë të mundur sot të gjitha mënyrat e reja të komunikimit që përdoren sot anë e mbanë botës, përfshirë përdorimin e satelitëve që bëjnë të mundur transmetimin brenda sekondash të fotografive, të zërit dhe të sinjaleve, nga një anë e globit në tjetrën.   Kështuqë kur të telefononi të afërmit tuaj dhe të komunikoni me ta kudo në botë me anë të telefonit, facebook-ut, facetime ose mënyrave të tjera të komunikimit modern, kujtoni sot tre astronautët amerikanë – Armstrong Collins dhe Aldrin—në 50-vjetorin e zbritjes së tyre në Henë, pasi ishte ai sukes fillestar që bën sot të mundur, për secilin prej nesh, komunikimin e lehtë me të gjithë botën.   Ky është vetëm një përfitim nga shumë dobi të tjera që vinë nga eskplorimet e hapësirës së lartë, atëherë dhe sot.

Si shmanget konflikti në Shkodër – Nga Prof. dr. ROMEO GURAKUQI

Zoti Valdrin Pjetri! Duke mirëkuptuar dëshirat tuaja personale për ta konsideruar të përmbyllur si në ëndërr procesin zgjedhor në Shkodër, bazuar mbi kornizat dhe standardet njëpartiake, unë kërkoj vëmendjen tuaj për disa shqyrtime paraprake që ju, sipas mendimit tim, do të duhet të keni parasysh në vlerësimin e pozicionit karshi publikut dhe institucionit më të lartë  të qeverisjes krahinore, para çdo deklarimi ose veprimi të mëtejshëm politik.

Sa më sipër, e bëj para së gjithash, nisur nga interesa themelore e ruajtjes së paqes sociale në Shkodër dhe nga nevoja imediate e shmangies së çdo përplasjeje artificiale, që mund të provokojë ambicia politike e paarsyetueme. Së pari, unë mendoj se çështja e drejtimit të Bashkisë së Shkodrës, në linjë kanunore dhe statutore është e bazuar mbi disa parime themelore të konsoliduara me kohë në qeverisjen qytetare në anët tona. Ndërmjet këtyre parimeve duhet t’ju përmend veç dy prej tyre: a) një pranueshmëri e gjithanshme e kandidaturave prej faktorëve politikë dhe komunitarë, historikisht përcaktues dhe (b) zgjedhje të lira e të ndershme ndërmjet kandidatëve konkurrues, të aprovuar paraprakisht nga përfaqësuesit e spikatur të komunitetit.

Të dy këto parime janë shkelur brutalisht nga “komandanti” juaj dhe, për rrjedhojë, zgjatja e mëtejshme e juaja në lojën e Edi Ramës në Shkodër, mendoj se do ta zhvleftësojë në mënyrë të pariparueshme pozicionin e ardhshëm tuajin në anët tona. Së dyti, zgjidhja e problemit të vlefshmërisë së ngjarjes së çuditshme të datës 30 qershor 2019, do të vijë vetëm pasi Gjykata Kushtetuese do të shqyrtojë çështjen e krizës së dy pushteteve në Shqipëri. Kjo do të thotë se çështja e Bashkisë së Shkodrës, sa është një çështje krahinore, është edhe një pjesëz e një problemi shumë më të madh juridikokushtetues me rëndësi kombëtare, i shtruar për t’u zgjidhur nga faktorët më të rëndësishëm të brendshëm dhe ndërkombëtarë.

Çdo ngutje për t’u vetëdeklaruar për hapa proceduralë, bazuar nga pozitat e forcës, mbështetur mbi përdorimin e paligjshëm të forcave policore, ju dëmton ju personalisht shumë fort dhe ju heq çdo të drejtë për të pretenduar me qenë kandidat sërish në zgjedhjet e datës 13 tetor 2019. Së treti, më datën 29 qershor 2019, një grup i mirëstrukturuar civilësh, me drejtim politik dhe me heshtje të urdhnuar policore (tanimë e interceptuar dhe e identifikuar edhe nga agjencitë informuese), ka ushtruar një veprimtari të paligjshme demonstrative nëpër rrugët e qytetit për disa orë me radhë (nga ora 13:30 deri në orën 23:00), duke dhunuar punonjësit e bashkisë dhe objektet në pronësi të komunitetit shkodran.

Në disa prej këtyre demonstrimeve kërcënuese dhe dhunuese, ju keni qenë i pranishëm me distancë (jeni identifikuar në lagjen “Badra”, ku unë jam lindur dhe rritur) dhe keni asistuar në veprimtarinë e civilëve të paautorizuar nga ligja (ligja autorizon vetëm Përmbaruesit Gjyqësor, që kërkojnë mbështetjen e Policisë për zbatimin e një vendimi të Gjykatës). Deri sot, ju jo vetëm nuk keni kërkuar falje për sa më sipër, por as nuk jeni distancuar nga “demonstruesit”. Duhet t’ju kujtoj, se ju po heshtni edhe sot e kësaj dite, kur Policia e Shkodrës, që atë ditë hapi rrugët për makinat me xhama të errët, po kërkon cep më cep për t’i ndëshkuar, punonjësit e bashkisë që ishin në plotësim të detyrës së ngarkuar me urdhër pune nga titullari i institucionit, në respektim të Dekretit të Presidentit të Republikës.

Ky implikim juaji në këtë ngjarje poshtëruese dhe të papranueshme për komunitetin, mungesa e tejzgjatur e faljes, e cenon automatikisht të drejtën tuaj për të pretenduar një drejtim të pranueshëm të Bashkisë Shkodër. Së katërti, duhet të keni parasysh se në Shkodër nuk mund të pranohet një drejtim këshillimor dhe ekzekutiv minoritar (sipas vlerësimit të ekipit vëzhgues që kam angazhuar në terren është vetëm 7%) i institucionit bashkiak.

Në qytetin e Shkodrës, me konventë është i ndaluar edhe drejtimi minoritar, edhe ai monopartiak. Për rrjedhojë, çështja e drejtimit të ardhshëm të Bashkisë Shkodër do të jetë vetëm rezultat i një procesi zgjedhor pluralist, bazuar në ligjshmëri të akorduar nga Gjykata Kushtetuese. Sipas të gjitha gjasave, ky proces i ri zgjedhor do të zhvillohet brenda afateve kushtetuese dhe brenda limitit kohor të ripërtëritjes së nevojshme të pushtetit krahinor. Më 13 tetor 2019, do apo nuk do Edi Rama, në Shkodër do të zhvillohen zgjedhjet pluraliste për Bashkinë e Shkodrës. Vetëm rezultati i këtyre zgjedhjeve do të jetë ai i pranueshmi për zgjedhësit e bashkisë më të vjetër të Shqipërisë, vullnetin e të cilëve ju nuk mund ta anashkaloni me lojën e pandershme elektorale të uzurpatorit të pushtetit të Tiranës, të datës 30 qershor.

Jeni ende në kohë të deklaroni tërheqjen nga çdo aventurë zaptuese, në respekt të këtij vullneti maxhoritar të shkodranëve, për të mos e humbur të drejtën përfundimisht për të qenë kandidat potencial ne zgjedhjet e ardhshme. Duhet t’ju kujtoj se personalisht i kam kërkuar Policisë së Shtetit në Shkodër të respektojë ligjin e posaçëm dhe të mos ndërhyjë njëanshmërisht në ‘krizën e dy pushteteve’, në territorin e Bashkisë sonë. Kjo do të thotë, jo vetëm ndalje e përndjekjeve ndaj punonjësve të Bashkisë aktuale, por edhe paanësi në konfliktin, që po përvijohet mes jush, si i nominuar i Edi Ramës dhe qytetarëve të Shkodrës, të cilët nuk do t’ia dorëzojnë institucionin e vetëqeverisjes vendore askujt, që nuk ka ardhur në drejtim prej zgjedhjeve pluraliste sikur e përcakton Kushtetuta e RSH.

E ndiej për detyrë t’ju informoj, se ditën që dikush i pamandatuar nga sovrani do të guxojë të ngjisë me pahir shkallet e ndërtesës bashkiake me ndihmën e forcave policore të komanduara nga operacionalet tradicionale, unë në cilësinë e përfaqësuesit të zgjedhur demokratikisht në Parlamentin e Shqipërisë, do të jem së bashku me bashkëqytetarët e mi, para derës se institucionit për të paraqitur kërkesën e duhur. Mendoj se ju duhet ta vlerësoni drejt gjithë parashtrimin e mësipërm, si një thirrje vullnetmirë për mirëkuptim dhe shmangie konfliktesh të kota dhe të pafrytshme në një hapësirë, që ka vuajtur mjaftueshëm në këtë tranzicion shkatërrimtar.

NGA BONI – JUSUF BUXHOVI – Nga REXHEP SHAHU

(fragment nga libri im ne proces Lufta ime per Kosoven)

Kur dikush i ikte luftës, frontit real të luftës, kur dikush luftonte në llogoren e tij pa ikë prej llogores së tij, kur dikush front lufte i quante kafenetë e restorantet në Kukës, Has, Tropojë, Rogner, Plazh Durrës, Dajt…, pra kur dikush flladitej në kohën e luftës e sot numëron me mend varret e ushtarëve armiq që pati ndërmend t’i vriste e don të shtojë varre shqiptarësh pasi s’bëri dot varre armiqsh, po ju përcjell një ditë të nxehtë “lufte”.
Kur kisha lexuar para shumë vitesh romanin “Shënimet e Gjon Nikollë Kazazit”, nuk kisha guxuar as të ëndërroja se mund të njihesha apo mund të flisja me autorin e tij shkrimtarin e madh të letrave shqipe Jusuf Buxhovi.
Kur gazeta “Rilindja’ filloi të botohej në Tiranë, shkrimet e Jusuf Buxhovit ishin një shkak më tepër që ta lexoja çdo ditë atë gazetë e cila falë Skënder Zogajt, i vinte falas Radio Kukësit. Shkrimet e Jusuf Buxhovit, krahas Ali Podrimes, Mehmet Krajes, Ramush Tahirit, Xhemail Mustafes, Ibrahim Berishes, Rustem Rugovës, Veton Surroit, Shkelzen Maliqit, Sylejman Gashit, Sylejman Aliut, Milazim Krasniqit etj., ishin lëndë e parë për emisionet e mia. Shpesh shkrimet e tyre i përcillja të plota për dëgjuesit e radios.
Duke kërkuar që të mbaja lidhjet me zyrat e Lidhjes Demokratike në Gjermani, me Hafiz Gagicën e Sali Çekën, lidhje që i pati vendosur Izet Duraku, rasti e solli që të mësoj numrin e telefonit të Jusuf Buxhovit.
Dhe në ato ditë të vitit 1998, kur bota filloi të merrej me çeshtjen Kosovë, munda të lidhem me telefon me Jusuf Buxhovin. Nëpërmjet tij, doja që dëgjuesit e Radio Kukësit, që në atë kohë ishin të shumtë në Shqipëri e Kosovë, të informoheshin se çfarë po ndodhte në kancelaritë e perendimit me çeshtjen Kosovë, çfarë kulaçi po gatuhej për Kosovën dhe shqiptarët. (Them … në atë kohë ishin të shumtë dëgjuesit e Radio Kukësit… pasi sot kësaj Radioje ja kanë mbyllur gojën pamundësitë e shumta…).
Gjashtë biseda apo intervista telefonike kam realizuar me Jusuf Buxhovin nga Gjermania. Ai ishte në korent të çdo zhvillimi, ishte i mirëinformuar dhe i gatshëm në çdo kohë.
Ndërsa prisja ndonjë zë të rëndë e të vrazhdë, u befasova prej bisedave me Jusuf Buxhovin. Zë i ngrohtë, i ëmbël, i qartë. Njeri i gjendshëm, i shpejtë, i saktë. Dhe mbi të gjitha, njeri i qartë.
Ka patur raste që lidhjen me Jusufin e kam bërë drejtpërdrejt në edicionin qëndror të lajmeve në radio. Sidomos kur kishte ndonjë zhvillim me rëndësi për Kosovën. Dhe ai nuk harronte asnjëherë të përshendeste dëgjuesit e radios tonë, e sidomos të përshëndeste Gjakovën e njerëzit e saj.
Nuk dua të flas rreth gjithë bisedave që kam realizuar me Jusuf Buxhovin. Vetëm nuk më hiqet nga mendja biseda e realizuar ditën që në Bon të Gjermanisë u zhvillua mbledhja e radhës e Grupit të Kontaktit për Kosovën, mbledhje e drejtuar nga sekretarja amerikane e shtetit Madeleine Albright. Kur i telefonova Jusufit, mu lut që ta merrja në telefon pas dhjetë minutash. Jam në konferencën e shtypit që po jep pas mbledhjes zonja Ollbrajt, mu përgjigj ai. Dhe e lamë ta merrja në telefon në mbrëmje.
Shtypi dhe medja në Shqipëri patën shkruar e folur se në mbledhjën e Grupit të Kontaktit në Bon, ishte ftuar të merrte pjesë edhe kryeminstri i Shqipërisë Fatos Nano. Kështu që unë në intervistën e drejtëpërdrejtë me Jusufin në edicionin e lajmeve të orës 19.30, veç të tjerave, e pyeta Jusufin edhe për këtë gjë, duke e çmuar se thirrja e kryeministrit të Shqipërisë në Mbledhjën e Grupit të Kontaktit për Kosovën ishte domethënëse.
Por Jusufi u përgjigj qartë e shkurt : Në mbledhjen e Grupit të Kontaktit që u zhvillua sot në Bon të Gjermanisë nuk ka marrë pjesë kryeministri i Shqipërisë e as kryeministri i Kosovës.
Po shtypi në Shqipëri ka informuar…, ndërhyra unë. Nuk më la të vazhdoj më tej. Shtypi ka shkruar ç’ka dashur, vijoi Jusufi, por në mbledhje nuk ka marrë pjesë kryeministri i Shqipërisë.
Po çfarë u vendos për Kosovën në këtë mbledhje, e pyeta Jusufin. Asgjë nuk u vendos për Kosovën, u përgjigj me mllef Jusufi. U përkëdhel përsëri Serbia. Iu dha afat përsëri Serbisë që të bëjë vrasje e masakra në Kosovë…
Edhe në bisedat e tjera që kisha zhvilluar me Jusuf Buxhovin, ai gjithmonë këtë gjë ma thonte : Iu la afat përsëri Serbisë…
Kur e pyesja se si është opinioni gjerman e më gjërë për Kosovën, Buxhovi u shpreh në një bisedë, se kam droje se vuajtjet e Kosovës do të bëhën një përditshmëri në shtypin e medjat e këtushme dhe opinioni në perendim do të ambientohet me të e nuk do t’I bëje më përshtypje dhuna serbe në Kosovë…
Në shkrimet dhe analizat e shumta të Jusuf Buxhovit, pata mësuar të jem i qartë edhe vetë për shumëçka. Prej tij pata mësuar që të flasim për largim të Serbisë prej Kosove.
Respekti për këtë gazetar e shkrimtar të madh shqiptar, na bëri që bashkë me Izetin, të zgjidhnim një shkrim të Jusuf Buxhovit dhe ta botonim në numrin 4 të revistës tonë “Dy Drina”, numër special kushtuar Kosovës. Botimi më i parë i një libri me shkrime të gazetarëve me emër nga shumë vende të botës, kushtuar Kosovës, luftës për të dhe paqes së saj. Por që nuk mori jehonë pasi e zhurmuan ata që nuk u përfaqësuan në faqet e saj… Në këtë shkrim fill pas luftës për Kosovën, Buxhovi parashihte Mitrovicën e sotme dhe problemet e saj.
E kam vlerësuar si vlerë të veçantë që për Radio Kukësin ka informuar edhe Jusuf Buxhovi nga Gjermania. Dhe për vetën time privilegj. E ruaj zërin e Jusuf Buxhovit, të cilin ende nuk kam mundur ta takoj edhe pse e deshiroj shume një takim me këtë gazetar dhe shkrimtar të madh shqiptar.

Buxhovi, ky shërbëtor i lirisë Nga Getoar Mjeku

Në foto Getoar Mjeku me shkrim­tarin Jusuf Bu­xhovi në nji pro­mo­vim libri, në lib­ra­rinë Du­ka­gji­ni në Pri­sh­tinë, dhjetor 2016

Populli i Dardanisë ka ba shumë lufta për liri. E mbrama ka mbaru para 20 vje­të­ve. Por vendi ynë nuk asht ende krejt i lirë, ndërsa sun­dim­tarët e pa­su­nuem prej pu­shtetit sul­mojnë inte­lek­tualët e ska­mun që shpre­hin men­dimin e tyne të mirë­mbë­shtetun.

Kët javë, shkrimtari e his­to­riani Jusuf Bu­xhovi e çmoi luftën e drejtë t’Ush­trisë Çlirim­ta­re të Ko­so­vës, por dënoi krimet që dy­­sho­het se i kanë ba pjesë­­tarët e saj.

«UÇK-ja nuk ka qenë e pas­tër», tha Buxhovi. «Ka qenë e drejtë, por ka pasur edhe shumë gjëra të kë­qi­ja. Janë vrarë mbi 100 zyr­tarë të LDK-së, mbas luf­tës».

Njerëzit e pushtetit iu vër­su­lën pas­krupull­sisht, tue e qujtë pro­pa­gan­dist, tradh­tar të ko­m­bit e shpiun të Sërbisë. Do thanë se Bu­xho­vi po e njo­llon «luftën e pa­s­tër të UÇK-së» dhe «pjesë[n] më të lav­di­shme të his­torisë së kom­bit dhe po­pullit shqip­tar».

Me reagimet e tyne, kun­dër­­shtarët e Buxho­vit shpër­­faqën sa mos­dije aq dhe mos­durim ndaj drej­tësisë e lirisë.

Tregunë mosdije, sepse shpikën kon­ceptin e «luf­tës së pastër». Dije­tarët kanë ri­kujtu këto ditë se e drejta dhe marrë­dhaniet ndër­kom­bë­tare nuk e njo­hin luf­tën e pastër; njo­hin vetëm luftën e drejtë. Dhe Buxhovi e ka për­sëritë ma fort se kush­­do se lufta e UÇK-së ka qenë e drejtë. Kët javë ai foli për krime që shteti ynë ende nuk i ka ndëshku.

Tue i shpërfillë ato krime — mbi 100 vrasje poli­tike të mbas­luftës — për­ndje­kë­sit e Bu­xho­vit tregunë shpir­tin des­potik. Tue u thirrë në gjoja inte­resat e gru­pit, këta zhvleftë­sojnë je­tën e njeriut, shty­pin li­rinë e in­di­vidit, dhe pen­gojnë sun­dimin e ligjit. Kë­shtu sjellja e tyne për­ban për­kufi­zimin klasik të fa­shiz­mit, kurse guximi i Bu­­xho­vit thel­bin e luftës për liri.

Librat e Jusuf Buxhovit i kam pasë në dorë qysh fë­mijë. Atëherë nuk dij­sha se ç’brezi i për­kiste, nga vin­te, a ç’dia­lekt fliste. E çmoj­­sha si tre­gim­­tar shqip­­tar. Por ma fort i ad­mi­roj­sha herojtë liri­da­shës për të cilët shkrunte.

Te Shënimet e Gjon Nikollë Ka­zazit, osmanët e va­rin Col Shku­pin që ka guxu me shkru arbë­nisht dhe me andë­rru për lirinë e po­­pu­llit tonë. E shkrim­ta­rët e nji­mendtë duhet me qenë po aq trima sa per­so­na­zhet që krijojnë.

Vite ma vonë, shkrimtarin tonë e kam taku kur kam qenë student n’Ame­rikë. Aso­kohe kam për­kthy ang­­lisht librin e tij për Ko­so­vën nën Peran­do­rinë Os­­mane. E kam përcjellë në ligjerata n’univer­si­te­te ame­ri­kane, në takime me bo­tues e in­telek­tualë ven­das, dhe në tu­bi­me me mër­­gim­tarët tanë. Të gjithë e çmoj­shin dhe e për­krah­shin.

Disa e mbajshin mend prej kohës kur vep­rat i le­xo­­he­shin si radio­dramë në Pri­sh­­tinë, disa prej vi­te­ve kur pu­nonte ko­rres­po­n­dent i Rilind­jes në Gjer­­mani, e do tjerë nga ditët e the­me­limit të LDK-së dhe vizitat e her­shme në ShBA me krye­ta­rin Ib­ra­­him Ru­gova. Kish miq bashkë­­kombas nga të gjitha tro­jet tona dhe nga ko­­lonitë arbë­reshe. E prit­shin in­telek­tualët, biznes­menët, pro­fe­sio­nis­tët, dhe pu­në­torët e thjeshtë. Dhe e nde­roj­shin veçmas ata mër­gim­tarë që e kishin mbë­sh­tetë luf­tën çlirim­tare, tue dhanë mi­liona dollarë për UÇK-në ose tue iu bashku vetë ra­dhëve të saj.

E kemi lehtë me gjetë di­çka me të cilën s’paj­to­he­mi në mbi 40 libra dhe qinda in­ter­vista e li­gje­ra­ta, dhe Bu­xho­vi ka po aq. Por asht pa­qy­te­ta­ri me e sha nji njeri aq të res­pek­tuem si Bu­xhovi.

Shkrimtari ynë asht kthy në vend­lindje më 2000, mbasi ka kalu mbi dy de­kada në mër­gim si gaze­tar e re­fugjat. Për dallim prej kundër­shta­rëve të tij që ndje­kin pri­vi­legjet e pu­sh­tetit, Bu­xhovi nuk ka kër­ku kurrë post në qeveri. Sot jeton mo­de­s­tisht në nji ba­nesë të vogël në Pri­sh­tinë, ku vijon me shkru ro­­mane e pu­bli­cistikë.

Foto: Unë me shkrim­tarin Jusuf Bu­xhovi në nji pro­mo­vim libri, në lib­ra­rinë Du­ka­gji­ni në Pri­sh­tinë, dhjetor 2016

Pse (përse) shkruaj shpesh kohëve të fundit…? (diçka krejt personale ose në vetën e parë) – Nga AGRON SHABANI

Familjarë dhe miq të shumtë me kanë pyetur shpesh: Agron, pse (përse) i ke shpeshtuar shkrimët tua autoriale nepër media të ndryshme shqiptare? Dhe, me besoni ju lutëm se më është dashur një kohë e gjatë për të gjetur ose formuluar përgjigjën ekzakte dhe përfundimtare.
Qe (ja) pse shkruaj shpesh kohëve të fundit: Jeta, vepra ose personaliteti i njeriut, nuk janè vetëm imitim (mimesis) ose riprodhim i thjeshtë i ligjëve të pandryshuara natyrore ose ordinare. Por, një gërshetim, sintezë ose simbiozë e hollë dhe tepër e thellë në mes ligjëve të njohura shkencore, intelektuale ose profesionale si dhe t’natyrës ose karakterit të njohur të personit ose indivit. Ato, nuk janë fryt i pakuptueshëm ose abstrakt i fantazisë apo i egove, superegove, alteregove ose tekave të ndryshme karieriste, profiteriste, proteksioniste, paternaliste dhe te tjera.Jo, por ato janë shprehje, tundim, pèrkushtim, narracion dhe sublimim i ideve, teorive, idealeve dhe vizioneve të njohura shkencore ose humaniste mbi njeriun, popullin (kombin), shtetin dhe shoqërinë e gjithëmbarshme njerëzore ose qytetare të cilave u përket personi ose individi.
Ndonëse, e kam cekur edhe me herët se jeta është një ‘numratore e madhe’ më shumë formula dhe ekuacione të panjohura dhe të papritura në sfond….Një ‘tabelë e madhe’ shumëzimi, pjesëtimi, zbritjeje dhe barazimi ku brenda saj futën ose përbirohen koha dhe vitët e ikura në pakthim, lëkura thahët, terët dhe bëhet e vrazhdë, sytë rrudhën dhe nuk shohin më si dikur, mendja vyshkët, vërbohet, tèrbohet.., trurit i mungon kimia ose biokimia e brendshme, shpirtit fizika dhe metafizika e dikurshme, trupit ose organizmit të njeriut i mungojnë gjaku i freskët, albuminët, kaloritë, forca (fuqia), enërgjia e dikushme, vitaminat ose lëngjët e preferuara dhe kështu me radhë. Njeriu fillon të xhindoset dhe bëhet i egër ose tepër i vrazhdë sipas natyrës dhe moshës së tij…Ku çdo gjë sikur ikën ose emigron nga ai (njeriu) me tendencën e natyrshme dhe të logjikshme për t´u kthyer përseri në fillim ose embrion….Kjo vlen edhe për mua personalisht. Po i afrohëm vitëve të gjashtëdhjeta të jetës..kur njeriut i duhet të mendojë dhe reflektojë dikund thellë edhe për fillimin dhe fundin. Për pleqërinë dhe një ditë..edhe për shuarjen (vdekjën ) ose ikjen e tij nga kjo botë si dhe nga kjo jetë e mrekullueshme, por jo edhe e pafundme ose infinitive. Kuptohet: kur e ka thënë ose shkruar Zoti. Nuk shkruaj pra pèr t’i shitur mend ose patriotizem dikujt. Veç pèr t’i ndarè ose pjesètuar me tè tjerèt njohuritè e mia modeste. Kaq.
Përsonalisht, qyshë si femijë dhe pothujase deri me sot, me tepër si të thuash kam mbijetuar, se sa kam jetuar. Me bukë e pa bukë, me dritë dhe pa dritë, me liri dhe pa të, në vendlindje ose atdhe, dhe me tepër largë tyre me trup ose fizikisht. Gjithëmonë i përmalluar dhe merakosur për Ta. Edhe për popullin (kombin), familjen dhe farefisin tim në Kosovë, gjithashtu. Zatën, këtu qëndrojnë edhe kryqëzimi ose lidhjet e mia shpirtërore dhe emocionale së bashku me frakturat, plazmimet, betimet ose kushtrimet e brendshme skeletore dhe gjenetike me Ata që me kanë munguar fizikisht. Por, jo edhe shpirtërisht, emocionalisht si dhe në forma të tjera idealizmi, patriotizmi e kështu me radhë. Jo kurrë. Ata jetojnë dhe banojnë në mua dhe unë jetojë dhe banojë në Ta. Në kombin dhe atdheun tim. Përgjithëmonë.
Ndërkohë që brenda kushtëve dhe mundësive të mia objektive dhe subjektive, i kam dhënë angazhimin dhe kontributin tim material, profesional dhe kështu me radhë për kombin dhe atdheun, kur Ata e kishin vështirë dhe kur kishin nevojë. Kuptohet: aq sa kam ditur dhe aq sa kam mundur. Kurrè nuk me ka ndihmuar askush materialisht dhe nè forma tè tjera. Absolutisht askush. As ata qè i kam mbajtur dhe rritur vet dikur. Vazhdimisht vet pa ndihmen as kujt, pos Zotit.
Kuptohet me pisa pèrjashtime tè rralla si “honorare minimale gazete, lufte” etj. Nejse!
Nuk jam edhe i paditur ose krejt i pashkollë. Edhe unë kam lëxuar dhe mësuar diçka.
Duke filluar që nga shkolla fillore, gjimnazi dhe kështu me radhë. Nejse.
Ndërkaq, për njohuritë ose dituritë e mia relative (jo absolute!) në fushën e shkencave politike, filozofisë politike, sociologjisë, psikologjië, antropologjisë, epistemologjisë politike dhe kështu me radhë, me duhet t’i përshendes dhe falendëndërojë profesorët ose akademikët e njohur kroat, por edhe ata serb. Me kanë ndihmuar shumë lëximet, studimet, analizat, reflektimet, interferimet dhe përmbajtja (brumi ose materia) e veprave të tyre shkencore ose akademike. Jam formuar ose ngritur si njeri nga lëximi i veprave të tyre, Nga edukata, kultura, vizioni, narracioni, akribiteti, luciditeti, subtiliteti, eruditizmi, intelektualizmi dhe profesionalizmi i tyre. Respekt.
Megjithatë, si bashkëpunëtorë ose korrespondent i gazetave, agjensive të ndryshme të lajmëve ose radio-televizionëve nacionale ose publike në Kosovë e diasporè, gjithëmonë ose vazhdimisht më është dashur të përballëm ose ballafaqohëm me redaktor të ndryshëm cinikë, injorant, mediokritë, stupidë, nebulozë, karaxhozë, analfabet ose gjysëmanalfabet, të cilët, në radhë të parë nuk i njohin madje as drejtjtshkrimin ose fjalorin dhe alfabetin shqip! Ndonëse e kanë zënë (me bythë ose duke i shitur nderin dhe moralin personal dhe familjarë)-vendin e redaktorëve ose moderatorëtve të ndryshëm në “Bota Sot”, “Kosova Press”, “Epoka e Re”, ish RTVSH(sektori i Kosovës në Tiranë, sot në RTK-s), “Koha Ditore” etj….Kjo për faktin se grafikoni ose rubikoni i rënies dhe ngritjes së “prodhimtarisë” së gjithëmbarshme shkencore, intelektuale, kulturore, profesionale, politike ose diplomatik në vendin tonë (Kosovë): Vazhdon të ndikohet dhe imponohet nga disa faktorë, të brendshëm dhe të jashtëm. Skenën e përgjithshme shkencore, intelektuale, profesionake, kulturore, informative, politike dhe diplomatike në Kosovë, vazhdojnë të dominojnë ose ambivalojnë analfabetët, mediokritët, matrapazët, pilikutët, llaskucët, halabakët, përkudët, skizofrenët, paranoidët, ederët, pedofilët, puroshqiptarët, joshqiptarët ose antishqiptarët e ndryshëm institucional dhe funksional. E jo shqiptarët, intelektualët dhe profesionistët e vërtetë.
Ndërkohë që paradokset dhe anomalitè e mësipërme reaksionare dhe anakronike që po ndodhin në Kosovë, patjetër sikur të çveshin ose t´ç´armatosin nga imuniteti i shpërqëndrimit, mosinteresimit ose dekoncetrimit të distancuar ose ndaj tyre. Pavarësisht largësive ose distancave të ndryshme kohore, gjeografike, politike, partiaske dhe të tjera. Kjo për faktin se situata e përgjithshme në vendin ose atdheun tonë, sikur reflektohet ose interferon drejtpërdrejt në përditshmërinë vepruese si dhe në gjendjen e përgjithshme shpirtërore, emocionale, intelektuale, profesionale ose patriotike të njeriut shqiptar në Kosovë dhe diasporë. Madje, edhe muza ose narrativi i njohur krijues, intelektual ose patriotike së bashku me konceptët, idealet dhe vizionet e larta shkencore, intelektuale dhe profesionale, sikur tremben nga përballjet e vazhdueshme në mes vlerës dhe antivlerës.
Me ka ndodhur që një të të ashtuquajturi “redaktori” të “Bota Sot” i cili së bashku me dajën e vet të “veçantë” ose “special” për nga natyra, karakteri, përfiditeti, pederizmi, antishqiptarizmi, “logjika” ose psiçika (psikologjia) e tij paranojake dhe komplotiste, e kanë zènè vendin në “Bota Sot” etj….Vetëm pse i kam thënë (shkruar): O djalè, ti nuk po dishe me shkruar shqip si duhet dhe i thua vetès redaktor i “Bota Sot”! Tè me dërgon letër të veçantë (speciale) nga Zvicra nè Gjermani, duke mè thënë se ndjehët i rrezikuar personalisht dhe familjarisht nga unë! Shih ti! Vetëm kështu mbijetojnë ata!
Sot kaq!

PROF. DR. THANAS GJIKA – SHEMBULL ATDHETARIZMI (ME RASTIN E 75-VJETORIT TË LINDJES)* – Nga Frank Shkreli

 

Përshëndetje i dashur Thanas – urimet më të përzemërta prej meje dhe bashkëshortes sime Viki – me rastin e 75-vjetorit të lindjes suaj. Uroj t’ia kaloni sa më mirë te ‘Fruit Land Restorant‘ Harvard MA mes familjarëve e miqve tuaj, që jeni mbledhur për të festuar dhe për të celebruar jetën dhe veprimtarinë tuaj të larmishme, në shërbim të familjes dhe të Atdheut.

 

Të dashur pjesëmarrës, dua dhe unë të them disa fjalë për të nderuar jetën dhe veprimtarinë e atdhetarit të spikatur të komunitetit tonë këtu në Shtetet e Bashkuara, Profesorit Thanas L. Gjika.

 

Unë me Thanasin jam njohur vetëm pak vjet më parë, kemi zhvilluar një miqësi dhe bashkpunim të ngushtë duke qarë hallet e Shqipërisë e të shqiptarëve si në trojet stëgjyshore ashtu edhe këtu në SHBA. Nga njohja me Profesorin e nderuar kam përfituar shumë dhe kam zbuluar se ndajmë mendime të përbashkëta në lidhje me të kaluarën komuniste në Shqipëri dhe që të punohet për krijimin e një Shqipërie të Vërtetë, me një strategji mbarëkombëtare, për integrimin e Shqipërisë dhe të shqiptarëve në orgnaizmat euroatlantike dhe në miqësi të përhershme të Kombit Shqiptar me ShBA-të.

 

E kam vlerësuar punën dhe veprimtarinë e tij si dhe veprat e tija të cilat kam patur nderin ti lexoj, e të cilat janë shkruar me sy gjithmonë të qartë, me mendje të mprehtë dhe me profesionalizmin e një shkencëtari të mirëfilltë e të shquar të botës shqiptare. Është për t’u adhuruar fakti se në veprat e Profesor Thanas Gjikës çështjet trajtohen, jo prej një këndveshtrimi krahinor ose një përcaktimi të ngusht personal, por nga një pikëpamje mbarëkombëtare, në të gjitha fushat të cilat ai prek, siç është, ndër të tjera edhe libri i fundit i tij NJË LETËRSI KOMBËTARE, NJË ATDHE I VETËM. Përveç veprave shkencore dhe letrare, për publikun sot, mund të thuhet se ndoshta studiuesi Gjika njihet më së miri nga publistika e tij aktuale – e pasqyruar në artikujt, kumtesat, portretet dhe kujtimet kushtuar shumë personaliteteve të fushave të ndryshme në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni e Veriut dhe në Shtetet e Bashkuara.

 

 

Me këtë rast dëshiroj të falënderoj Profesorin e nderuar për portretin e gjatë që shkroi për mua e që u botua në shumë media. Në veçanti, i jam mirënjohës dhe për organizimin e promovimit të suksesshëm dhe të parë të librit tim DEMOKRACIA NUK PRET në prill 2018 në Worcester MA, ku morrën pjesë me gjithë bashkëshortet një numër jo i vogë Shqiptaro-Amerikanësh, të cilët gjithashtu i falënderoj për respektin që treguan ndaj meje me pjesëmarrjen dhe vlerësimet e tyre.  Po ashtu e falënderoj nga zemra Profesor Thanas Gjikën për dashamirsinë dhe përkrahjen që më ka dhënë mua dhe komunitetit tonë në fushën e kulturës dhe të publicistikës, duke më inkurajuar shpesh me komunikime elektronike plot kuptim e ndjenja miqësore, që të vazhdojmë pa u lodhur, pavarrësisht nga mosha, me aq sa kemi mundësi të mbajmë lart, këtu në mërgim, frymën e shëndosh të traditave tona më të çmueshme dhe të ndriçojmë me aq sa mundemi, të vërtetën mbi vuajtjet e shqiptarëve nën regjimin komunist të Enver Hoxhës dhe padrejtësitë që i bëhen ende sot.

 

I nderuar Profesor, edhe njëherë faleminderit për miqësinë dhe respektin që keni treguar ndaj meje, gjatë kohës që jemi njohur me njëri tjetrin. Si një ish-seminarist, më pëlqen që në raste të tilla, siç është ditëlindja juaj, të përshëndes me frazën latine: Ad Multos Annos!, një shprehje kjo e vullnetit të mirë dhe të urimit për një jetë të gjatë plot shëndet dhe lumturi!

 

New York, NY, 13 Korrik 2019

*Kjo përshëndetje është lexuar në drekën festive në qytetin Worcester të shtetit Masaçusets – kushtuar 75-vjetorit të Prof. Asc. Dr. Thanas Ligor Gjikës, krahas vlerësimeve të miqve të tjerë.

NGA PLATFORMA E GAZPROMIT TEK MARRËVESHJET NDËRMJET PARTIVE ATO LIDHJE ME MOSKËN – Nga Federico Fubini dhe Marco Galluzzo- E përktheu Eugjen Merlika

 

Prej pak më shumë se dy vite lidhjet mes Legës dhe Rusisë së Bashkuar, partisë së presidentit Vladimir Putin ja në të një natyre të rregullt. Ndërmjet dy forcave ekziston një “marrëveshje bashkërenditjeje dhe bashkëpunimi” e firmosur më 2017. Teksti i atij dokumenti pasqyron atë të së vetmes marrëveshje tjetër të rregullt që Rusia e Bashkuar ka përfunduar ndonjëherë me një forcë politike perëndimore: atë të pak muajve më parë me partinë e Lirisë austriake (Fpö), të skajit të djathtë.

Politologu ukrainas Anton Shevkovcov vë re se marrëveshjet e nënëshkruara nga përfaqësuesit austriakë dhe italianë janë pothuajsë të njëjta fjalë për fjalë, aq sa bëjnë të mendohet se nuk janë diskutuar por detyruar nga Rusia e Bashkuar. Ndërmjet Legës dhe Fpö-së ka edhe një tjetër ngjajshmëri në lidhjet me Moskën: të vetmet këto dy forca që kanë vendosur marrëdhënie të rregullta me rusët, janë edhe të vetmet që kanë pësuar dalje në shesh lajmesh dhe regjistrime të fshehta që paraqesin lidhjet në një dritë (së paku) të diskutueshme. Duket e pranueshme që ai që ka regjistruar bisedën e 18 tetorit ndërmjet Gianluca Savoinit dhe bashkëbiseduesvet moskovitë të jetë njëri nga italianët e pranishëm së bashku me legistin. Për këtë mungojnë vërtetimet, por në mjediset diplomatike ka prirje për të menduar se regjia e operacionit mbi Savoinin ka qenë e sigurisë amerikane.

Sigurisht, disa pyetje që i ka drejtuar zëvendës kryeministrit legist, Matteo Salvinit, Buzzfeed-i, autori i sensacionit gazetaresk, kanë mbetur pa përgjigje. E para: “Cila është marrëdhënia e tij me Savoinin? Për çfarë arsye një njeri që nuk mban asnjë rol zyrtar në qeveri merr pjesë në udhëtime zyrtare në Moskë me ministrin, duke u ulur në mbledhje me ministrat rusë e duke marrë pjesë në darkat me presidentin Vladimir Putin? Në çfarë roli e bën gjithë këtë?” Në fakt Salvini gjindej në Moskë ditën e takimit të Savoinit me afaristër rusë.

Në kronikat e atij udhëtimi ka një zbrazësirë prej dhjetë orësh në të cilën Salvini ishte i pagjindshëm. “Çfarë ka bërë Salvini mbrëmjen e 17 tetorit në Moskë? E përse funksionarët rusë që do të kishte takuar atë mbrëmje përmenden të nesërmen gjatë takimit (të Savoinit) në Metropol Hotel?.”. Së fundi Buzzfeed don të dijë se çfarë din Salvini mbi takimin n’atë hotel. Deri tani nuk ka përgjigje. Sigurisht njëri nga funksionarët rusë të përmendur në bisedat e regjistruara është Vladimir Pligin, që ka lidhje të hershme e të ngushta me vetë Putinin dhe është përgjegjës i çështjeve ndërkombëtare të partisë Rusia e Bashkuar.

Nga ana tjetër lidhjet e Savoinit e ato të Legës me eksponentë afër Putinit ose partisë së tij janë mjaft të strukturuara. Siç kujton Giovanna de Maio për German Marshall fund, Shoqata Lombardi – Rusi e Savoinit ka mirëpritur disa herë ideologun putinian Aleksandër Dugin; sa i takon Legës ka ftuar të flasë në kongresin ultrakonservator të Familjes në Verona, shumë putinianin kryetar nderi të “Lëvizjes së të rinjve rusë e italianë”.

Ka pastaj aspekte më praktike. Siti kundër euro “scenarieconomici.it” për shembull është rritur shumë për trafik ndikimesh në këta vite. Në rrethin e tij bëjnë pjesë ose janë të afërt dy eurodeputetë legistë (Francesca Donato e Antonio Rinaldi), një zëvendës ministër i Çështjeve evropiane (Luciano Barra Caracciolo) dhe presidenti i Rai-t, Marcello Foa ndërmjet të tjerëve. “Scenari” nuk është një testatë e regjistruar dhe emri i organizatës që e ka regjistruar dhe e mbarështon  siton është e “fshehtë” dhe kontakti “teknik” është jashtë Italisë, në San Marino. Por kur riboton në siton ndërhyrjet në televizion  të politikanëve t’asaj pjese si Rinaldi vetë apo legisti tjetër Claudio Borghi, “Scenari” mbështetet shpesh në një kanal të veçantë: rutube.ru, platforma video në pronësi të gjigantit publik rus Gazprom.

 

“Corriere della Sera”, 12 korrik 2019  E përktheu Eugjen Merlika

NË LONDËR MBAHET KONFERENCË GLOBALE PËR LIRINË E MEDIAS – Nga Frank Shkreli

Sipas një njoftimi nga burime qeveritare britanike, qeveria e Britanisë së Madhe dhe ajo e Kanadasë — me 10 dhe me 11 Korrik– po zhvillojnë një konferencë globale kushtuar lirisë së medias në botë.   Kjo nismë është një hap i madh në përpjekjet e Ministrisë së Jashtme britanike dhe të Zyrës së Komonveltit në fushatën e tyre për të mbrojtur gazetarët në kryerjen e punës së tyre dhe njëkohësisht për të promovuar përfitimet e një medie të lirë, anë e mbanë botës, thuhet në deklaratën britanike.

 

Sipas njftimeve zyrtare nga Londra, në këtë mbledhje do të marrin pjesë mbi 1000 të ftuar nga mbarë bota, përfshir ministra dhe zyrtarë të ndryshëm, anëtarë të komunitetit diplomatik, ente ndërkombëtare, gazetarë, përfaqsues të shoqërisë civile dhe akademikë.   Konferenca do të shqyrtojë sfidat me të cilat përballet liria e medies, si dhe mundësitë për të krijuar një mjedis më të sigurt për veprimtarinë e gazetarëve dhe për të drejtat e tyre.   Pritet gjithashtu që në konferencën e Londrës, përfaqsues qeverishë dhe pjesëmarrës të organizatave ndërkombëtare, të arrijnë një marrveshje për marrjen e masave domethënse dhe konkrete, në mbrojtje të lirisë së medias, anë e mbanë botës.

 

Punimet e Konferencës Globale për Lirinë e Medias do të kryesohen nga Ministrja e Punëve të Jashtme të Kandasë, Chrystia Freeland dhe nga Ministri i Punëve të Jashtme të Britanisë së Madhe Jeremy Hunt.   Sipas njoftimeve nga entet qeveritare britanike dhe kanadeze, konferenca, mbi të gjitha, është një përpjekje globale për të venë në dukje problemet me lirinë e medias dhe sfidat me të cilat përballet liria e fjalës, anë e mbanë botës dhe njëkohsisht për të venë në shënjestër vendet dhe udhëheqsit që përpiqen ta kufizojnë lirinë e medias në vendet e tyre.

 

Në agjendën e punimeve të ditës së dytë të konferencës së Londrës mbi lirinë e medias, do diskutohet edhe mbi lirinë dhe sfidat me të cilat përballet media, në përgjithësi, edhe në vendet e Ballkanit Perëndimor  ku do të shqyrtohen edhe mënyrat e reja të veprimit në atë rajon– si një prej temave të punimeve të ditës së dytë të kësaj konference.

 

Javën që kaloi përfaqsues të nja 7 organizatave ndërkombëtare që merren me lirinë e medias – e të cilat do të jenë të pranishme në Konferencën e Londrës këtë javë — kanë raportuar për një përkeqësim të gjëndjes së lirisë së medias në Shqipëri.   Përkeqësimi i lirisë së medias në Shqipëri, i ka paraprirë përkeqësimit të lirive të tjera të njeriut, si pasojë e përkeqësimit të gjëndjes politike në vend, fundi i të cilës, fatkeqsisht, nuk mund të parashikohet ende.   Mbrojtësit ndërkombëtarë të drejtave të njeriut janë shprehur se, historikisht, ndër kufizimet e të drejtave të njeriut, në një vend diktatorial, ose me prirje diktatoriale, liria e medias është e para që e pëson.  Së pari kufizohet fjala e lirë dhe më në fund kontrollohet edhe veprimtari medias duke humbur kështu plotësisht lirinë dhe pavarësinë e lirisë së medias.

 

Organizatorët e Konferencës Globale për Lirinë e Medias, këtë javë në Londër, thekësojnë në njoftimin e tyre mbi punimet e konferencës, rëndësinë që luan liria e medias në një shoqëri moderne.   “Një media e lirë dhe e pavarur duhet të luaj rolin jetësor në mbrojtje të të drejtave të njeriut dhe të kërkojë llogaridhënie nga pushtetarët.   Liria e medias i jep jetë demokracisë dhe mund të shërbejë gjithashtu si gur themeli edhe i begatisë ekonomike dhe zhvillimit shoqëror në përgjithësi”.   Ushtrimi i lirisë së medias nënkupton një shoqëri të lirë, të drejtë dhe të hapët.   “Roli i gazetarisë është energjia e një demokracie të shëndoshë”, thuhet në njoftimin e botuar nga qeveria britanike, që së bashku me qeverinë e Kanadës sponsorizuesit e kësaj konference, kushtuar sfidave me të cilat përballet liria e medias në botë.

 

Sipas organizuesve të konferencës, bota po bëhet gjithnjë e më armiqësore dhe më e rrezikshme për gazetarët, ndërsa citojnë një raport të orgnaizatës, “Gazetarët Pa Kufij”, se viti 2018 ishte viti më vdekjeprurës për gazetarët, anë e mbanë botës.   Ndërkohë që organizata e UNESCO-s, ka njoftuar se vitin e kaluar janë vrarë të pakën 99 gazetarë anë e mbanë botës, 348 të tjerë janë burgosur dhe 60-të tjerë janë kapur peng.   “Liria e fjalës po shtypet dhe kufizimet e ndryshme ndaj shprehjes së lirë nga qeveritë, po pengojnë funksionimin e një medias së lirë e të pavarur.   Ne duhet që patjetër të merremi me këtë çështje si dhe me rreziqet që paraqet përkeqësimi i lirisë së medias, anë e mbanë botës, thuhet në njoftimin për zhvillimin e konferencës dy-ditore në Londër, për lirinë dhe pavarësinë e medias në botë.

 

Ndërkohë që 7 organizata ndërkombëtare kanë paralajmëruar javën që kaloi për përkeqësimin e lirisë së medias dhe për rreziqet që i kërcënohen fjalës së lirë edhe në Shqipëri – mbajtja e Konferencës së Londrës për Lirinë e Medias në botë, po vjen në një kohë të duhur edhe për median në Shqipëri dhe në rajonin e Ballkanit Perëndimor – të cilit në konferencën e Londrës – sipas programit të konferencës — do t’i kushtohet një vëmendje e veçantë sfidave dhe problemeve me të cilat përballet liria dhe pavarësia e medias atje – përfshirë Shqipërinë dhe Kosovën.

Paralele analogjike: Vuçiçi, Daçiqi, Putini, Lavrovi dhe Pacolli- janë brumë i njejtë! – Nga AGRON SHABANI

Pas shpërbërjes totale dhe përfundimtare të ish perandorisë së kuqe ruso-sovjetike dhe kolabimit (kolapsit) total të ideologjisë së egër bolshevike dhe komunopansllaviste në dekadën e fundit të shekullit të kaluar, ish presidenti rusë, Boris Nikolajeviq Jelcin, si të thuash mbi ruinat ose gërmadhat e përgjithshme të një sistemi (regjimi) të centralizuar dhe të korruptuar ruso-sovjetikë, iu qasë ndryshimëve ose “reformave të thella” politike dhe ekonomike në kuadër të shtetit ose “federatës së re” të Rusisë e cila sipas ëndërrave dhe fantazive të njohura cariste, hegjemoniste, militariste dhe ekspanzioniste të Boris Jelcinit, Vladimir Putinit dhe oligarkëve tjerë të Kremilinit, do duhej të ishte pasardhëse ose trashegimtare e vërtetë e të të ashtuquajturës “perandorisë së pestë ruse” pas asaj të Ivan Groznit”, Pjetrit të Madh” ose “Dinastisë së Romanovëve” dhe kështu me radhë.
Në këtë vorbullë të përgjithshme “reformash” ose”transformimësh të thella” anarkoiindividualiste ose anarkoliberaliste të shtetit dhe shoqërisë ruse nga një shtet ose shoqëri totalitare dhe “revolucionare” ose bolshevike në një shtet ose “shoqëri të re industriale dhe kapitaliste”: Boris Jelcini asokohe menjëherë pas firmosjes ose nënshkrimit të “epitafit të përbashkët” me Leonid Kravçukun e Ukrainës dhe Stanisllav Shoshkijeviqin e Bjellorusisë mbi vdekjën dhe varrosjen përfundimtare të ish BRSS-së me 1991 dhe 1992 ( Rusia, Ukraina dhe Bejjorusia si popuj dhe shtete sllave, ishin shtetët dhe popujt konstituivë ose shteformues të ish BRSS-ë)-filloi me privatizimin e resursëve, ndërmarjeve ose sipërmarjeve me të mëdha industriale dhe ekonomike të Rusisë.
Ndërkohë që përfituesit ose fituesit kryesor të “reformave” ose privatizimëve të mesipërme të Boris Jelcint dhe trashegimtarit të tij, Vladimir Putinit, atëbotë e sot ishin dhe ngelën vet Boris Jelcini dhe Vladimir Putini së bashku me burokratët ose oligarkët e njohur të ish “aparatit” të njohur politikë dhe ushtarako-policor të Kremlinit. Të cilët nga ish njerëz të pasur dhe me ndikim të madh në jetën e përgjithshme politike, ekonomike, policore dhe ushtarake të ish Bashkimit Sovjetik, u bën akoma më të pasur dhe me të fuqishëm në “Rusinë e re” ( “Novaja Rasija”) tè Boris Jelcinit dhe Vladimir Putinit& Company! Duke u ngritur kështu në miliarder ose multimiarder të fuqishëm me pasuri dhe ndikime të pakufijshme në Rusi dhe më gjërë.
E tërë kjo pra, duke lozur në menyrë përfide ose sllavo-bizantine me “kartën” e njohur imperialiste, hegjemoniste ose ekspanzioniste të “Rusisë së Madhe” perandorake ose cariste si dhe me patriotizmin (nacionalizmin) e njohur ruso-madh në kohëra dhe hapësira të ndryshme evro-aziatike. Si dhe duke i asfiksuar, afektuar, xhindosur, harlisur dhe mobilizuar në këtë vorbullë të përgjithshme reaksionare, infantile dhe patologjike shtresat me të prapambetura ose me primitive të shtetit dhe shoqërise ruse në luftëra ose konfliktë të përgjakshme dhe shkatërrimtare në Ceçeni, Gjeorgji ( Ingusheti, Abazi ose Ingusheti), Ukrainë etj. Të ngjashme ose analoge me luftërat e përgjakshme dhe shkatërrimtare të Milloshevicit dhe regjimit të tij kriminal gjakatar në Serbi-kundër Kosovës, Kroacisë, Bosnje Hercegovinës etj.
Ndërka, Bjellorusia ngeli e përkëdhlura ose “motra e vogël” strategike dhe gjeopolitike e Rusisë…Ashtu sikurse edhe Mali i Zi që ishte dukr (ndoshta edhe sot?) si e përkedhëlura ose aleatja kryesore e Serbisë në luftërat dhe masakrat e saj morbide dhe tepër sadiste kundër shqiptarëve, kroatëve dhe boshnjakëve. Përderisa, Sllovenia me tepër do mjund të definohej ose përceptohej si “Armenia” ose “Kazakistani Verior” i Serbisë…?!
Se këndejmi, rusët pos tjerash i trashëguan edhe rezervat, thesarin ose pasurinë me të madhe ose kryesore të ish BRSS-së së bashku me armet e njohura nukleare ose atomike dhe kështu me radhë. Ashtu sikurse edhe serbët që i “trashëguan” (privuan) të të gjitha resursët, pasuritë ose potencialet e dikurshme monetare, tregtare, finansiare, industriale, ekonomike, ushtarake (luftarake), politike dhe të tjera nga ish Jugosllavia. Duke i vrarë dhe masakruar shqiptarët, kroatët dhe popujt tjerë me armët ose teknologjinë luftarake ose ushtarake të cilat i kishin ngritur ose siguruar dikur falë punës ose “kontributit të përbashkët” në kuadër të ish “federatës jugosllave”!
Edhe divorcin (shkurorëzimin) ose “abortin” e tyre me ish vendët dhe popujt tjerë, serbët dhe rusët, për dallim të popujve ose vendëve tjera, e përjetuan me dhembje, trauma, gjakderdhje dhe pezmatime të shumëta. Shkaqet, faktorët, indikatorët ose predikatorët e ndryshëm determinat dhe paradigmatik në këtë kontekst janë të shumtë dhe të shumëfishtë.
Në këtë prizëm, serbët (Serbia) dhe rusët (Rusia) me tepër të ngjajnë në popuj ose në shtete të ndryshme reaksionare dhe anarkiste në tension dhe depresion të thellë individual dhe kolektivë, se sa në shtete ose popuj të civilizuar, integral dhe përparimtarë ku Vuçiçi, Daçiqi, Putini ose Lavrori, nuk dallojnë aspak nga Millosheviçi, Rankovici, Stalini, Zhukovi, Beria, Brezhnjevi, Gromikoja ose Mollotovi si për shëmbull.

Jelcini, Putini dhe Pacolli…

Ndryshe nga kjo, nën hijën e Boris Jelcinit dhe aparatit konservatorë dhe burokratikë të Kremlinit, si këpurdhat pas shiut, mbiu ose u shfaq dhe rekrutua edhe i ashtuquajturi “shefi i shefave” të nëntokës politike në Kosovë dhe me gjërë, Behgjet Pacolli. Mbase, njeriu i biografive të errëta dhe dosieve të shumëta, i cili sa çelë e mbyllë sytë u trafikua dhe kontrabanduar në të gjitha postet ose funksionet e mundshme shtetrore dhe qeveritare në Kosovën e pasluftës. Dhe, kjo si thuhet me ndihmën konspirative, teknike dhe logjistike të Rusisë, Serbisë dhe disa të të ashtuquajturve komesarëve të UÇK-s ose “komandantëve” të Rognerit, Bllacës dhe Stankovecit.
Së bashku me Behgjet Pacollin u ringjallë ose u rishfaq edhe “ideja” ose fantazma e njohur mbi “faktorin e pazëvendësueshëm serb” në Kosovë dhe Ballkan, për të cilën Pacolli së bashku me shefat ose punëdhësit e tij në Moskë dhe Beograd, kanë punuar dhe investuar shumë. Apo, Behgjet Pacolli medias serbe dikur: ” Kljuç reshenja kosovskog problema se nalazi u Begradu”! (Çelësi i zgjidhjes së problemit të Kosovës ndodhët në Beograd), “Serbija je centralna i najveça sila na Balkanu” (Serbia është fuqia më e madhe dhe qëndrore në Ballkan) dhe plot brroçkulla e propaganda të tjera reaksionare, violente, infantile dhe patologjike të Behgjet Pacollit në favor të Serbisë, gjegjësisht, kundër Kosovës dhe shqiptarëve.
Dikur me vonë Pacolli i solli edhe “zonat e lira” (vrimat e zeza) tregtare dhe ekonomike me Serbinë, Malin e Zi dhe të tjerët prej nga ku sigurisht se e kanë burimin ose origjinën krimi i organizuar, kontrabanda, korrupsioni, prostitucioni dhe trafikimi i çfarëdollojshëm së bashku me shumë zezona dhe fatkeqësi tjera në Kosovën e pasluftës.
Ç’është me keqja, Behgjet Pacolli dhe zyra (biroja) e tij serbo-ruse në Lugano-Tiçino të Zvicrës, duke përfituar nga imuniteti ose funksionet e larta të Behgjet Pacollit në shtetin dhe pushtetin kosovarë: Ekzistojnë dyshime të shumëta se Behgjet Pacolli dhe zyra (biroja) e tij, në forma ose menyra të ndryshme klandestine, mafioze, udbiste, kgb-iste ose nkvd-iste, ua kanë bartur ose liferuar Moskës dhe Beogradit, ndoshta edhe sekretët më të ndjeshme dhe me të rëndësishme të shtetit, pushtetit, ushtrisë, policisë, politikës së jashtme ose diplomacisë kosovare. Plus sekretët e faktorëve të ndryshëm ndërkombtar, të autorizuar dhe prezent në Kosovë.
Se këndejmi, Millosheviçi ishte gjakëpirës i çartur dhe kriminel, por nuk ishte aq stupid, mediokër, nebulozë, analfabet, bedel, debil, demagog dhe hipokritë si Behgjet Pacolli dhe disa punëdhës ose bashkëpunëtorë të tij si për shëmbullë.
Pëngje dhe viktima të kurthave, intrigave, dredhive, shantazhëve dhe komplotëve të përbashkëta të Behgjet Pacollit dhe kampit të tij serbo-rusë me Moskën dhe Beogradin, sipas shumë gjasave, mund të jenë Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Ramush Haradinaj dhe shumë të tjerë të cilët Behgjet Pacolli dhe shefat (punëdhënësit) e tij në Moskë dhe Beograd, i trajtojnë si nomadë ose bediun politikë, për faktin se ndoshta janë të shitur, të blerë, korruptuar ose shantazhuar nga Behgjet Pacolli dhe oligarkët tjerë të Rusisë dhe Serbisë.

Edhe marëdhëniet ose raportët e njohura në mes patriotizmit dhe nacionalizmit kosovar, shpeshherë u ngjajnë marëdhënieve ose rapoortëve të paqëndrueshme në mes dashurisë dhe urrejtjes. Kështu që edhe ideja përverse, reaksionare, paradoksake dhe anakronike e Hashim Thaçit & Company mbi “bashkangjitjen e Luginës së Preshevës me Kosovën” dhe “korigjimin e kufjve aktual” në mes Kosovës dhe Serbisë, në esencën ose substancën e saj është ide e Behgjet Pacollit, Serbisë, Rusisë dhe Turqisë e valorizuar ose glorifikuar si “ide ose platformë revolucionare ose patriotike” nga Hashim Thaçi, Nexhat Daci, Shkëlzen Maliqi, Edi Rama dhe të tjerë në konton e Serbisë.
Shqiptarët e Medvegjës, Preshevës, Bujanocit dhe trevave të tjera shqiptare, nuk mbrohen dhe ndihmohën me fjalë të nxehëta që nuk i pjekin as bukën dhe as kulaçin. Dhe, aq me pak me retorika ose oratori te ndryshme boshe ose patetike pas përfundimit të luftërave dhe vendimëve të mëdha kardinale ose historike.
Kosova dhe shqiptarët mbrohën dhe fortësohen duke i mbrojtur dhe ruajtur integritetin dhe sovranitetin e përgjithshëm shtetror, nacional, teritorial ose gjeografik së bashku me Trepçën, Ujmanin dhe pasuritë tjera shtetrore dhe nacionale.