VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Mllef i madh kundër Arilenës- RTSH “zhduk” këngët nga kanali në youtube i Festivalit të 58

By | December 26, 2019

Komentet

Bob Dylan befason me këngën e re 17 minutëshe për Kennedyn, pas tetë viteve heshtje

Është e gjatë 17 minuta dhe ka një tekst me më shumë se 1400 fjalë, surpriza monumentale që i ka dhuruar Bob Dylan sot botës, e cila po vuan nga virusi vdekjeprurës.

Një këngë që titullohet ‘Murder Most Foul’, dhe që nuk ka lidhje me koronavirusin apo lockdown, por mund të jetë një balsam për shpirtin në këtë moment të errët të historisë. Kënga e patreguar më parë, vjen plot 8 vjet pas këngës së fundit të Dylan në 2012 “Templest” dhe është një baladë për vrasjen e John Fitzgerald Kennedy dhe ëndrrat e viteve 60-të.’Ishte një ditë nga Kupa e Dallas, nëntor 63’, kështu janë fjalët e para të këngës.

Në një mesazh këngëtari i çmimit Nobel në Letërsi, 78-vjeç, ka përfituar nga dalja e këngës për të falenderuar fansat për mbështetjen e tyre dhe besimin ndaj tij ndër vite’. ‘Kjo është një këngë e patreguar që e kemi regjistruar disa kohë më parë dhe që mund të jetë interesante-ka shkruar artisti. Kujdesuni për veten, Zoti ju bekoftë’.

Ia nxjerrin albumin ilegalisht para kohe, Dua Lipa në lot njofton datën e re për ‘Future Nostalgia’

Dua Lipa ka njoftuar se albumi i saj i dytë, i shumëprituri Future Nostalgia do të publikohet të premten, më 27 mars e jo më 3 prill, siç ishte planifikuar.

Këngëtarja Dua Lipa, në një lidhje direkte me fansat në Instagram, ka reaguar pasi albumi i saj po postohet ilegalisht në internet.

Ajo në lot ka lajmëruar se është detyruar që albumin ‘Future Nostalgia’ ta publikojë një javë më herët, për të parandaluar shpërndarjen e mëtutjeshme të albumit pa pasur asnjë përfitim, shkruan Gazeta Express.

Dua ka punuar shumë në këtë album, i cili është i dyti në karrierën e saj dhe ka sjellë një periudhë tjetër që po del të jetë shumë e suksesshme dhe albumi është parashikuar të ketë sukses edhe më të madh sesa ai i pari.

Mirëpo, për shkak të koronavirusit dhe izolimit, Dua nuk do të jetë në gjendje ta promovojë sa duhet albumin dhe kjo do t’i kushtojë mjaft shumë.

Ajo madje e ka shqyrtuar mundësinë për ta shtyrë publikimin pasi të qetësohej situata me pandeminë, mirëpo kjo tani është e pamundur.

Dua i ka thënë fansave se ajo është detyruar ta publikojë atë më 27 mars, e jo 3 prill siç është planifikuar./Gazeta Express/

Moderatori i njohur italian i shtruar në spital, e ëma ndërron jetë nga koronavirusi

Koronavirusi po bën namin në Itali dhe të paprekur nuk janë as të famshmit.

Mediat italiane raportojnë se, moderatori i njohur italian, Piero Chiambretti dhe nëna e tij e moshuar, Felicita rezultuan pozitivë ndaj Covid-19.

Disa ditë pasi u shtrua në spital bashkë me të birin, mamaja e moderatorit ka ndërruar jetë. Ajo s’ka mundur t’i bëjë ballë më gjatë epidemisë dhe ka humbur jetën në moshën 84-vjeçare.

Lajmin e hidhur e dha aktorja e njohur Vladimir Luxuria, nëpërmjet një postimi në Twitter.

“Ngushëllimet e mia më të sinqerta për mamanë e Piero-s, Felicita. Ajo nuk ia doli dot” – shkruan ajo në postim.

Ndërkohë, moderatori po qëndron ende në spital, në kujdesin e mjekëve.

Koronavirusi- Eurosong 2020 nuk zhvillohet në maj

Përhapja e koronavirusit, ose njour ndryshe si Covid 19, ka bërë që të anulohet edhe festivali europian i muzikës, “Eurosong 2020”.

Me anë të një njoftimi, bëhet me dije se do të anulohet festivali i njohur muzikor, i cili ishte parashikuar se do të mbahej në maj në Roterdam të Holandës. Me anë të një lajmërimi zyrtar në “Instagram” thuhet se “Eurosong 2020” do të anulohet për shkak të koronavirusit, transmeton BBC.

“Me keqardhje të thellë ju njoftojmë anulimin e Eurovision Song Contest 2020 në Rotterdam. Gjatë javëve të fundit ne kemi shikuar shumë mundësi alternative për të vazhduar Eurovisionin. Sidoqoftë, pasiguria e krijuar nga përhapja e COVID-19 në të gjithë Evropën – dhe kufizimet e vendosura nga qeveritë e transmetuesve pjesëmarrës dhe autoritetet Holandeze – do të thotë se Unioni i Transmetuesve Evropian (EBU) ka marrë vendimin e vështirë se është e pamundur të vazhdohet ngjarja live siç ishte planifikuar”.

“Jemi shumë krenarë që Eurovision Song Contest ka bashkuar audiencën çdo vit, për 64 vitet e fundit dhe ne, si miliona fansa në të gjithë botën, jemi jashtëzakonisht të mërzitur që nuk mund të zhvillohet në maj. EBU, NPO, NOS, AVROTROS dhe Qyteti i Roterdamit do të vazhdojnë një bisedë në lidhje me mbajtjen e Eurovisionit në 2021”.

“Ne do të donim të nderojmë gjithë ekipin e transmetuesit pritës në Hollandë dhe 41 anëtarët tanë që kanë punuar kaq shumë në planifikimin e ngjarjes së këtij viti. Ne të gjithë jemi aq të zemëruar sa janë ata që Eurovizioni nuk do të jetë në gjendje të vihet në skenë në maj dhe e dimë se e gjithë familja e Eurovizionit, në të gjithë botën, do të vazhdojë të sigurojë dashuri dhe mbështetje për njëri-tjetrin në këtë kohë të vështirë”, thuhet në njoftim. bw

Elhaida Dani flet nga karantina në Itali: Është e vështirë dhe e mërzitshme. Ndonjëherë nuk mundesh më

Elhaida Dani prej kohësh jeton në Itali. Këngëtarja në një lidhje direkte me Rudina Magjistarin në emisionin e pasdites në Klan Tv, ka rrëfyer vështirësitë që ka në këtë periudhë karantine.  “Ne shyqyr që kemi internetin sepse lidhemi me familjen.

Unë jetoj vetëm në Itali dhe kjo është gjëja që doja t’ju jepja një mesazh gjithë shqiptarëve, kur je në shtëpi me familjen, me fëmijët, apo miqtë që jeton është diçka tjetër, nëse jeton vetëm, unë jetoj vetëm në Itali, gjithë familjen time e kam në Shqipëri dhe është akoma më e vështirë, është e lodhshme, është e mërzitshme ndonjëherë dhe nuk mundesh më, e ke parasysh që duhet të shpikësh gjëra të reja çdo ditë, çdo minutë, por shyqyr që lidhemi me internetin me Skype me familjen dhe kjo gjë më ka ndihmuar jashtë mase,”- është shprehu këngëtarja Elhaida Dani.

Koronavirus, ndërpriten xhirimet në Venezia të “Mission Impossible 7” me Tom Cruise

Xhirimet e filmit të fundit të serive ‘Missione Impossible’ me Tom Cruise janë ndërprerë në Itali për shkak të shpërthimit të epidemisë së koronavirusit, sipas asaj të raportojnë sot mediat amerikane. Mediat shkruajë se pjesa e shtatë e serive të Paramount Picture kishte në program për të bërë disa xhirime në Venezia për tre javë, por për shkak të shpërthimit të epidemisë, është shtyrë për momentin.

Deri tani numri i të vdekurve në Itali nga koronavirusi ka shkuar në 7 viktima dhe 270 të prekur. 206 raste dhe 6 viktima në Lombardi, 38 raste dhe një i vdekur në Veneto. 18 raste në Emilia Romagna, 3 në Piemonte dhe në Lazio, një në Alto Adige dhe një në Sicili. Gjithashtu një mjek italian ne Tenerife, ka rezultuar pozitiv me virusin vdekjeprurës. bw

Harvey Weinstein shpallet fajtor për sulme seksuale

Ish-producenti i Hollivudit Harvey Weinstein u shpall fajtor për sulme seksuale dhe përdhunime nga një juri e New York të hënën.

Vendimi për Weinstein, i cili u nxorr nga gjykata me pranga në duar, shënon një fitore me rëndësi për lëvizjen #MeToo, që frymëzoi gratë të dilnin në publik me akuza kundër personave të fuqishëm.

Dikur një nga producentët më të njohur të Hollivudit, 67-vjeçari Weinstein, u gjet fajtor për sulm seksual ndaj ish-asistentes Mimi Haleyi në vitin 2006 dhe përdhunimin në vitin 2013 të Xhesika Mann, që aspironte të bëhej aktore.

Weinstein u lirua nga akuzat më të rënda që do ta kishin mbyllur atë në burg për jetë.

Gjyqtari James Burke urdhëroi që Weinstein të mbahet në paraburgim dhe policët në gjykatë i vunë atij prangat. Pastaj policët e ndihmuan të ngrihej dhe e shoqëruan jashtë gjykatës.

I shpallur fajtor për akuzën e sulmit seksual, ai përballet me deri në 25 vjet burg. Seanca për caktimin e afatit të burgimit do të mbahet më 11 mars.

Avokati i Qarkut të Manhattanit, Cyrus Vance tha në një konferencë për shtyp: “Është një ditë e re sepse Weinstein më në fund po mbahet përgjegjës”.

Juria e liroi Weinstein nga dy akuza për sulm seksual grabitqar, i cili mund të shoqërohej me burgim të përjetshëm, dhe dhunim të shkallës së parë të zonjës Mann. zëri i amerikës

Më 23 shkurt 1965 u nda nga jeta komiku i jashtëzakonshëm Stan Laurel

VOAL – Arthur Stanley Jefferson, i njohur më mirë si Stan Laurel, lindi në Ulverston, Lancashire (Britani e Madhe) më 16 qershor 1890. Babai, producenti, aktori dhe dramaturgu, Arthur J. Jefferson ishte pronari i Jefferson Theater Group dhe një nga aktoret e saj ishte e bukura Madge Metcalfe (e cila më vonë u bë gruaja e tij).

Kur grupi i teatrit u fut në telashe, çifti shkoi të jetojë me prindërit e Madge në Ulverstone, Lancashire veriore në veri të Gjirit Morecambe, ku Arthur Stanley Jefferson lindi më 16 qershor 1890, pesë vjet pas vëllait të tij Gordon. Më vonë, prindërit e Stanit i dhanë një motër të quajtur Beatrice të lindur, megjithatë, në Shield North, ku, ndërkohë, familja ishte shpërngulur.

Këtu, babai i Stan u emërua drejtor i Teatrit Mbretëror.

Jefferson së shpejti u bë një nga impresaret më të famshëm në veri të Anglisë, si dhe pronar i një zinxhiri të teatrove dhe drejtorit administrativ të Kompanisë Britanike të Vëzhguar me Anije.

Stan i ri ishte veçanërisht i magjepsur nga mjedisi teatral, ku ai kaloi pjesën më të madhe të kohës së lirë.

Kur u dërgua për të studiuar në një kolegj që e urrente, ai shfrytëzoi çdo mundësi për të vizituar teatrin e të atit në North Shields, rreth tridhjetë milje larg nga kolegji. Rezultatet negative, për sa i përket studimit, nuk kishin mbërritur, por babai i komikut të ardhshëm nuk bëri asgjë për të dekurajuar dashurinë e tij për teatrin, me shpresën sekrete se një ditë do ta zëvendësonte në fushën e menaxhimit dhe administrimit të teatrit.

Pasi prindi humbi një pjesë të madhe të pasurive të tij në një investim të pafrytshëm në New Theater Royal në Blythe, ai shiti të gjitha teatrot e tij për të shkuar dhe drejtuar, më 1905, Teatrin e famshëm të Glasgow Metropole. Stan, atëherë gjashtëmbëdhjetë vjeç, la shkollën për të punuar me kohë të plotë në sportelin e teatrit, por ambicia e tij e vërtetë ishte të punonte në skenë, e cila, pas insistimeve të panumërta, menjëherë ndodhi, edhe nëse me rezultate shumë të paqarta. Por kokëfortësia e Laurelit ishte legjendare dhe, megjithë reagimet e dobëta, vazhdoi rrugën e saj.

Pas shumë kohësh, ai filloi një turne në Angli me Levy dhe Cardwell’s Pantomimes, në shfaqjen Sleeping Beauty. Me pagën e një sterlinë në javë, ai punoi si menaxher në skenë dhe luajti pjesën e një “Golliwog”, një kukull groteske negre. Pas këtyre fillesave, “goditja” e parë e madhe ndodhi kur atij iu ofrua mundësia të punojë me kompaninë më të famshme teatrore në vend, atë të Fred Karno, ylli i të cilit së shpejti do të bëhej Charlie Spencer Chaplin. Me shoqërinë e Karno ai bëri disa shfaqje dhe nuk ishte e lehtë të shfaqesh në një mjedis kaq të ngopur me talent. Sidoqoftë, Laurel tregoi cilësi të jashtëzakonshme imituese, të njohura edhe nga i madhi Marcel Marceau, i cili vite më vonë pati arsye të shkruante: “Stan Laurel ishte një nga imituesit më të mëdhenj të kohës sonë”. Ai e kishte gjetur rrugën e tij.

Më 1912 kontrata e tij me Karno përfundoi, si një zëvendësues për Chaplinin, Stan vendosi të provojë fatin e tij në SHBA. Më 1916 u martua dhe në të njëjtën periudhë ndryshoi mbiemrin nga Jefferson në Laurel (arsyeja e vetme ishte bestytni: Stan Jefferson është saktësisht me trembëdhjetë shkronja!). Në vitin 1917 ai u vu re nga një prodhues i vogël i cili e lejoi atë të xhironte filmin e parë “Arra në maj”.

Gjithashtu në vitin 1917 Laurel e gjeti veten duke filmuar “Qen të lumtur” në të cilën takoi të riun Hardy.

Më 1926 Stan Laurel, në rolin e regjisorit, filmoi “Get’em Young” ku Oliver është një nga aktorët. Filmi nuk fillon shumë mirë, pasi Oliver digjet dhe zëvendësohet, me urdhër të Roach, nga vetë Stan që në këtë mënyrë humbet drejtimin e tij. Në vitin 1927, megjithatë, lindën veprat e para të çiftit Laurel & Hardy, megjithëse ata janë akoma larg nga të qenurit protagonistë të filmit.

Filmi i parë zyrtar i çiftit është “T’ia veshësh pantollonat Filipit” – “Putting Pants on Philip”, megjithëse në këtë film nuk gjejmë karakterizimet e personazheve të njohura për ne. Nga ky moment fillon partneriteti i hekurt me Hardy.

Vitet e arta mbarojnë rreth vitit 1940, kur marrëdhëniet me studiot Roach dhe Laurel & Hardy mbarojnë, ata kthehen në Metro dhe Fox; shtëpi të mëdha filmash që nuk i japin çiftit shumë kontroll mbi filmat.

Suksesi në Amerikë fillon të bjerë dhe kështu Stan dhe Ollie udhëtojnë në Evropë, ku fama e tyre është akoma shumë e madhe; suksesi është i menjëhershëm.

Vetëm në Evropë ata xhirojnë filmin e fundit “Atollo K”, një bashkëprodhim italo-francez që për fat të keq dëshmon se është një fiasko (ndër të tjera, gjatë xhirimit Stan kapet nga një sëmundje e rëndë).

Në vitin 1955 djali i Hal Roach kishte idenë të propozonte çiftin në një seri komedish për TV … por shëndeti i dy aktorëve është i keq. Më 1957 më 7 gusht, në moshën 65 vjeç Oliver Hardy vdes dhe me të një çift i papërsëritshëm; Stan është i shokuar.

Në vitet e fundit të jetës së tij Stan është i kënaqur me Oskarin, por i vjen keq që Ollie i varfër nuk mund ta shohë atë njohje madhështore. Më 23 shkurt 1965 në moshën shtatëdhjetë e pesë Stan Laurel dhe bashkë me të maska e tij të papërsëritshme, vdiq./Elida Buçpapaj

“Kur vuri operan ‘Mrika’, Enveri e përgëzoi Prenkën dhe i kërkoi të bënte edhe për Skënderbeun, por…”, dëshmia e vëllait të kollosit të muzikës shqiptare

Publikohet historia e panjohur të Prenk Jakovës me origjinë nga Gjakova por i lindur dhe i rritur në qytetin e Shkodrës në moshën shtatë vjeçare, i nxitur nga i jati, ai u aktivizua në disa shfaqje teatrale me Shoqëritë artistike “Bogdani” e “Vllaznia”, dhe kur nuk ishte më shumë se 18-vjeç, ai u bë drejtuesi artistik i bandës muzikore të Liceut “Illyricum” dhe nxënësit e tij të parë ishin: Çesk Zadeja, Tish Daija, Tonin Harapi, Simon Gjoni, Tonin Rrota, Zef Gruda etj.

Në shtatorin e vitit 1942, Prenka shkoi për studime në Itali, ku u regjistrua në Konservatorin e Muzikës “Santa Cecilia” të Romës, në degën e klarinetës, të cilin e përfundoi me rezultate të larta” dhe kur u kthye në Shqipëri, pak pas mbarimit të Luftës, ai u arrestua dhe u mbajt disa kohë në burg, pasi një vëlla i tij, ishte vrarë duke luftuar kundra forcave komuniste.

Suksesi i madh i Prenkës me vënien në skenë të operas së parë shqiptare, “Mrika” ku asistoi vetë Enver Hoxha në shfaqjen që u dha në Tiranë në Institutin e Lartë të Arteve, ku doli në skenë ministri i Punëve të Brendëshme, Kadri Hazbiu dhe kur Enveri e përgëzoi për atë punë kolosale që kishte bërë dhe i kërkoi të bënte dhe një opera tjetër për Skënderbeun, Prenka iu përgjigj: “Shoku Enver, operat nuk janë si bukët që i fut në furrë…”?!

Por edhe pse i dha atë përgjigjie, Enver Hoxhës, Prenka iu vu punës dhe e shkroi operan “Skënderbeu”, por kur e solli në Tiranë për t’ja miratuar, i sollën shumë pengesa duke i kërkuar të hiqte disa pjesë prej saj, gjë të cilën ai nuk e pranoi, kjo i solli shumë shqetësime, saqë më datën 9 shtator 1969, ai i dha fund jetës në mënyrë tragjike…?!

Ka qenë data 9 shtator e vitit 1969, kur në të gjithë qytetin e Shkodrës, u hap lajmi i hidhur se kishte vdekur në mënyrë tragjike, Prenk Jakova, një nga mjeshtrat e muzikës shqiptare, i cili kishte shkruar dhe vënë në skenë operan e parë shqiptare “Mrika”. Kush ishte Prenk Jakova, nga ç’familje rridhte, ku kishte studjuar dhe si arriti ai që të bëhej një nga kollosët më të mëdhenj të muzikës në Shqipëri?

 

Familja dhe mësuesit e parë
Prenk Jakova u lind në 27 qershor të vitit 1917 në qytetin e Shkodrës dhe origjina e familjes së tij është nga Gjakova. Gjyshi i Prenkës quhej Dedë Jakova dhe që në rininë e tij ai ishte i dhënë pas muzikës, duke luajtur me klarinetë në Kolegjin Saverian të qytetit të Shkodrës. Deda vdiq në moshë fare të re dhe ai la një djalë të quajtur Kolë, i cili nga kushtet e vështira ekonomike të familjes, u fut në punë si shegert në Pazarin e Shkodrës. Prenka ishte fëmija i parë i Kolë Jakovës, i cili në atë kohë punonte në një dyqan argjendarie dhe njëkohësisht njihte e këndonte mjaft mirë këngën popullore të ahengut shkodran, gjë e cila ndikoi shumë dhe në formimin e mëvonshëm të djalit të tij, Prenkës. Përveç Prenkës, Kola kishte dhe djemtë tjerë më të vegjël se ai në moshë, ku dy prej tyre: Deda e Çesku, punuan si fotografë e muzikantë. Që në moshën shtatë-vjeçare, i nxitur nga babai i tij, Prenka u aktivizua në role të ndryshme që viheshin në skenë nga Shoqëritë Teatrore të asaj kohe “Bogdani” dhe “Vllaznia”.

Arsimin fillor Prenka e mbaroi në vitet 1924-‘29 në shkollën “Skanderbeg” dhe më pas ai u regjistrua e vazhdoi mësimet në Liceun “Illyricum”, po në qytetin e Shkodrës. Nga dega klasike që Prenka studjoi në atë Lice, ai kaloi në degën e përgjithshme të gjimnazit të shtetit po në Shkodër, ku u diplomua në vitin 1935. Kur fillloi Liceun “Illyricum”, ai mori pjesë në bandën muzikore të shkollës, e cila më vonë u bë dhe banda e qytetit të Shkodrës, duke qenë klaniretist i saj. Në këtë periudhë Prenka u formua si muzikant dhe filloi të drejtojë disa grupe korale e formacione të vogla orkestrale, me anë të cilave nisi të stilizonte e përpunonte këngën e re popullore, si p.sh.: “Delja rudë”, “Hajredini”, “Besa e një trimi”, “Shkoj e vi flutrim si zogu”, etj. Dy nga mësuesit e parë të Prenkës prej të cilëve ai mori dhe mësimet e para në muzikë, ishin Martin Gjoka dhe Zef Kurti. Kur nuk ishte më shumë se 18-vjeç, Prenk Jakova u bë drejtuesi artistik i bandës muzikore të Liceut “Illyricum” dhe nxënësit e tij të parë ishin: Çesk Zadeja, Tish Daija, Tonin Harapi, Simon Gjoni, Tonin Rrota, Zef Gruda etj. Në atë kohë që Prenka mori drejtimin e bandës së qytetit të Shkodrës, shkroi partiturat e para duke kompozuar marshe për bandë dhe potpuri këngësh popullore shkodrane.

Mësues në Bërdicë e Orosh
Në 2 janar të vitit 1936, Prenka u emërua mësues në fshatin Bërdicë të Prefekturës së Shkodrës. Lidhur me këtë, në kujtimet e vëllait të tij, Çeskut, midis të tjerash shkruhet: “Në atë fshat Prenka kreu jo vetëm detyrën e arsimtarit, por ai u kujdes dhe u mësoi këngën pothuaj të gjithë nxënësve të shkollës. Gjatë asaj kohe Prenka mësoi vetë pa pasur asnjë metodë dhe kitarrën, e kur i erdhën metodat nga jashtë, ai pa se aty nuk kishte asgjë të re nga ato që ai kishte mësuar nga nevoja. Në pushimet verore të vitit 1939, Prenka me kursimet e tij bleu një fizarmonikë të markës “Settimio Sopreni”, e cila kishte 80 base dhe metodën e saj. Brenda një kohe shumë të shkurtër Prenka e mësoi në mënyrë të përsosur atë instrument, në atë kohë njihej vetëm me veshë dhe jo me metoda. Pasi kishte mësuar të luante në mënyrë virtuoze me klarinetë, kitarrë dhe fizarmonikë, Prenka fitoi njohuri të mjaftueshme edhe në instrumentat e tunxhit e të drurit, mësimin e të cilave e kishte filluar që në gjimnazin e Shkodrës.

Në vitin 1939 Prenka u shkëput për herë të parë nga familja e tij, pasi u emërua mësues në fshatin Orosh të Mirditës. Në atë fshat, ai shkroi një pjesë për fizarmonikë të titulluar “Mall” dhe më pas edhe këngën “Fyelli i Bariut”, teksti i së cilës edhe sot ka ngelur i panjohur. Kjo shënoi provën e parë të Prenkës për të shkruar fjalët edhe melodinë së bashku, ashtu ishte koncepti i këngës popullore të ahengut shkodran. Pasi qëndroi për më shumë se një vit në Orosh, në 1940-ën, Prenka u transferua në qytetin e lindjes në Shkodër dhe në atë kohë ai shkroi një cikël këngësh për fëmijë dhe operetën me dy akte të titulluar “Kopshti i Xhuxhmaxhuxhëve”. Në vitin shkollor 1941-‘42, Prenka u transferua në Katër-kollë të Ulqinit dhe Oshos të Krajës, ku për të mos humbur aktivitetet artistike në qytetin e Shkodrës, ai e bënte çdo ditë me biçikletë vajtje-ardhje atë rrugë, duke përshkuar 50 km. Në Katër-kollë Prenka nuk qëndroi shumë, pasi në shtatorin e vitit 1942, ai shkoi për studime në Itali, ku u regjistrua në Konservatorin e Muzikës “Santa Cecilia” të Romës, në degën e klarinetës, të cilin e përfundoi me rezultate të larta”, thuhet në kujtimet e vëllait të tij Çeskut

Përgjegjës i Shtëpisë Kulturës
Fundi i vitit 1944, e gjeti Prenk Jakovën si mësues në qytetin e Shkodrës, ku atë e morën për të ndihmuar në aktivitetet që zhvillonte në atë kohë kori i Brigadës së Parë partizane në Shtëpinë e Rinisë, ku ai u emërua përgjegjës i saj. Në atë kohë Prenka u arrestua nga komunistët dhe u mbajt për disa muaj në hetuesi, pasi vëlla i tij u vra duke luftuar kundra forcave partizane të ndjekjes, në një fshat të Shkodrës. Ish nxënësit e tij Çesk Zadeja e Tonin Harapi, të cilët më pas u bënë kollosët e muzikës shqiptare, në kujtimet për mësuesin e tyre Prenk Jakova, dëshmojnë se gjatë asaj periudhe Prenka shkonte në punë në orën shtatë të mëgjesit dhe punonte pa pushim deri në orët e vona të natës, me korin, solistët dhe instrumentistët e shumtë që kishte në patronazh. Aq i prerë, strikt dhe konsekuent ishte Prenka në punën e tij me amatorët, saqë për të justifikuar mungesat e tyre në prova, ai u kërkonte vërtetim nga drejtoria e ndërrmarjes ose e shkollës, apo nga Komiteti Profesional. Në atë kohë me grupet që përgatiste, Prenka dha shfaqje të ndryshme, jo vetëm në qytetin e Shkodrës, por edhe në Ulqin, Cetinjë, Titograd etj.

Në vitin 1947, Prenka përgatiti dhe përpunoi një cikël këngësh të titulluar “Dasma Shkodrane”, me të cilat përveç shfaqjeve të suksesëshme që dha në Shkodër, u paraqit dhe në Festivalin Kombëtar që u zhvillua në Tiranë. Përveç asaj pune raskapitëse, Prenka gjente kohë dhe punonte përsëri edhe në shtëpinë e tij, duke u marë me përpunime këngësh popullore. Ajo periudhë shënon dhe formimin e plotë të Prenkës si muzikant në mënyrë autodidakte. Në vitet 1948-1951, Prenka punoi si mësues i muzikës pranë shkollave “11 janari” dhe “Vasil Shanto” të qytetit të Shkodrës dhe nuk u shkëput për asnjë ditë nga provat e korit dhe orkestrës të Shtëpisë së Kulturës. Në atë kohë ai kompozoi këngën “Gruri i ri” me tekst të Dhimitër Shuteriqit, e cila u inskenua nga aktori Pjetër Gjoka bashkë me disa këngë të tjera që u paraqitën në Festivalin e vitit 1950 në Tiranë.

Shkruan operën e parë
Një nga kulmet e krijimtarisë së kompozitorit të famshëm Prenk Jakova, është konsideruar opera e parë shqiptare “Mrika”, e cila u shfaq për herë të parë në vitin 1958. Po si e ka zanafillën kjo opera dhe si arriti Prenka ta shkruante atë? Për këtë ngjarje të madhe të kulturës shqiptare, i vëllai i tij, Çesku, në kujtimet e tij midis të tjerash ka shkruar: “Në prag të çeljes së Festivalit të vitit 1952, ishin formuar kushtet që në muzikën shqiptare të hidheshin hapa të mëtejshëm, të cilat duhet ta kalonin pragun e këngës. Kjo gjë vinte pasi ishin krijuar rrethanat me solistë të aftë dhe të përgatitur dhe me orkestër me formacion simfonik. Kështu në qershorin e vitit 1952, u thirr poeti Llazar Siliqi që të shkruante diçka mbi Hidrocentralin që po ndërtohej mbi lumin Mat. Në fillim ajo nisi si këngë dhe më pas mori formën e një veprimi me dy tablo të titulluar “Dritë mbi Shqipëri”, e cila u shfaq në korrikun e vitit 1952 në Tiranë.

Kjo ishte dhe embrioni i operës së parë shqiptare “Mrika”, që i filloi përgatitjet që nga data 2 maj e vitit 1958, ndërsa vënia në skenë filloi 12 nëntor të vitit 1958. Provat për atë shfaqje bëheshin paralelisht në Shtëpinë e Kulturës, në Teatrin e vjetër dhe në Teatrin e ri “Migjeni”, pas orës 15.00, të cilat vazhduan deri në datën 27 nëntor që u dha prova e përgjithshme. Pas kësaj pune të lodhshme, më 1 dhjetor 1958 u shfaq premiera e saj në Teatrin “Migjeni” dhe pas disa shfaqjesh në atë qytet, më 27 e 28 dhjetor ajo u dha në sallën e Institutit të Lartë të Arteve në Tiranë. Në atë shfaqje asistoi dhe Enver Hoxha së bashku me pjesën më të madhe të udhëheqjes e trupin diplomatik të akredituar në Tiranë. Në fund të shfaqjes doli në skenë Kadri Hazbiu, i cili pasi falenderoi të gjithë artistët e saj, ngriti një dolli të veçantë për Prenk Jakovën. Vënia në skenë e operas “Mrika”, pati një jehonë të madhe edhe jashtë Shqipërisë, si në Itali, Suedi, Çekosllavaki etj, gjë e cila u mësua prej letrave e telegrameve të shumta që i erdhën Prenkës nga këto shtete. Një personalitet i artit nga Praga që merrej me historinë e operas botërore, me anë të një letre e përgëzoi Prenkën për suksesin e arritur me amatorët shkodranë dhe i kërkoi atij t’i dërgonte pamfletin, afishet, fotografitë e reklamat e shfaqjes”, ka shkruar në kujtimet e tij për suksesin e operas “Mrika”, i vëllai i Prenkës, Çesku.

Shokët e pasionet e Prenkës
Ish-nxënësit e Prenkës, Zadeja, Harapi, Gruda, Rrota, Daija etj., që më vonë u bënë mjeshtrit më të mëdhej të muzikës shqiptare, në kujtimet për mësuesin e tyre, kanë treguar se Prenka ka qenë një njeri shumë i thjeshtë dhe në vitet 1945-‘49 ai pati disa oferta për të shkuar në Tiranë, por i refuzoi ato sepse nuk ndahej dot nga Shkodra dhe Shtëpia Kulturës e atij qyteti. Po kështu ai e refuzoi edhe ofertën që iu bë në vitin 1953 për të ardhur si dirigjent në Tiranë. Disa vite më vonë Prenka refuzoi edhe disa oferta për të vazhduar studimet e larta në Pragë apo në Moskë. Sa herë që ai kthehej nga ndonjë turne i zhvilluar jashtë shtetit, në valixhen e tij gjeje vetëm albume muzikore dhe partitura, si dhe grepa peshku për shokët e tij amatorë të gjuetisë me të cilët ai shkonte shpesh në Bunë dhe Liqenin e Shkodrës. Prenk Jakova gjithashti ishte i pasionuar pas futbollit shkodran dhe kur u ndërtua stadiumi “Vojo Kushi”, ai shkroi marshin e Sport-Klub “Vllaznisë”, të cilin e këndonin shpesh tifozeria e zjarrtë shkodrane. Ndonëse në mosha të ndryshme, shokët e miqtë më të ngushtë të muzikës për Prenkën, ishin: Kolë Jakova, (klarinetist e mësues), Loro Kovaçi, (ish-klarinetist) Gjon Karma, (ish-flautist) Pjetër Gjoka, (tenor dhe aktor) Ndoc Shllaku, (violinist) dhe Pjetër Gjergji, kitarrist e këngëtar. Më pas shokë dhe bashkëpuntorë të ngushtë të Prenkës u bënë dhe dirigjenti Mustafa Krantja, kompozitori Tonin Harapi dhe sidomos poeti Llazar Siliqi.

Kërkesa e Enver Hoxhës ndaj Prenkës
Pas suksesit të madh që u arrit me vënien në skenë të operas së parë shqiptare “Mrika”, gjatë një vizite që bëri në qytetin e Shkodrës Enver Hoxha, u takua me Prenkën dhe i tha atij se i kishte premtuar për të bërë dhe një opera tjetër për Skënderbeun. Një nga funksionarët e lartë të qytetit të Shkodrës, i cili ka qenë prezentë në atë bisedë të Prenkës me Enver Hoxhën, dëshmon: “Pas atyre fjalëve të Enver Hoxhës, Prenka iu përgjigj: ‘mor shoku Enver, puna e operas nuk është si bukët që i fut kur të duash në furrë’. Pas përgjigjies së Prenkës, Enver Hoxha filloi të qeshte dhe dha porosi që t’i plotësoheshin të gjitha kushtet Prenkës, me qëllim që ai të vinte në skenë operën “Skënderbeu”, kujton ish funksionari i lartë lidhur me bisedën e Enver Hoxhës me Prenkë Jakovën. Pas atij takimi, Prenka filloi duke punuar nga mëngjezi deri në orët e vona të natës, për të realizuar atë që i kishte vënë si detyrë Enver Hoxha. Ai e shkroi të gjithë muzikën e operas “Skënderbeu” dhe për disa muaj me rradhë u mor vetëm me ndarjen e muzikës turke nga ajo arabe, gjë e cila deri në atë kohë konfondohej nga shumë kompozitorë. Kur e përfundoi muzikën e saj dhe e solli për miratim në Tiranë, Prenkës i nxorrën shumë pengesa dhe ata që ishin ngarkuar për vlersimin e saj, i kërkonin të shkurtonte disa pjesë që sipas tyre stononin. Prenka refuzonte në mënyrë kategorike për ta bërë atë dhe i vetmi që i doli në mbrojtje ishte Fadil Paçrami, i cili në atë kohë kishte dalë hapur kundër metodave të vjetra e konservatorizmit. Ndonëse opera “Skënderbeu” u shaq dhe pati sukses të madh, e Prenka pati përgëzime edhe nga Enver Hoxha, peripecitë për realizimin e saj lanë gjurmë të thella në gjëndjen shpirtrore të tij. Kjo gjë ndodhte në një kohë, kur Prenka kishte nënën e tij të paralizuar në shtëpi, e cila ia rëndoi së tepërmi gjëndjen e tij shpirtërore.

Vdekja tragjike e Prenk Jakovës
Nga këto strese që iu krijuan, më 9 shtator të vitit 1969, kompozitori i famshëm Prenk Jakova i dha fund jetës së tij në mënyrë tragjike, duke u hedhur nga kati i dytë i Shtëpisë së Kulturës. Në ceremoninë e varrimit të tij mori pjesë i gjithë populli i Shkodrës, kurse nga Tirana u dërgua vetëm Sekretari i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve. I vetmi favor që iu bë atij nga shteti komunist ditën e varrimit, ishte dhënia e lejes që ai të varrosej nën tingujt e bandës muzikore të qytetit, të cilën ai e kishte krijuar vetë katër dekada më parë. Krijimtaria muzikore që la Prenk Jakova, është shumë e pasur e konsiston në dhjetra vepra vokale, këngë korale të përpunuara, pjesë orkestrale e korale, pjesë për bandë, muzkë filmash e deri tek operetat e operat. Nisur nga viuortiziteti i tij dhe krijimtaria e larmishme muzikore, Prenk Jakova konsiderohet si një nga kollosët më të mëdhej të muzikës shqiptare për të gjitha kohrat./Memorie.al/

Moderatori shqiptar shumë shpejt pjesë e televizionit italian me një projekt interesant

TIRANE

Një nga prezantuesit më simpatikë të medias shqiptare, i njohur për stilin e tij elegant në çdo daljen tijën publike, por edhe me angazhimet si profesionist i ekranit duket se shumë shpejt do të nisë një kapitull të ri! Xhani Shqerra, ka zbuluar se do të jetë pjesë e medias italiane në një nga televizionet kombëtare të rëndësishme atje, me një projekt të ri dhe interesant që i kushtohet design-it!

“Gjate muajit prill –maj do të xhiroj në Itali programin, që do të jepet ne një media kombëtare italiane”, u shpreh ai gjatë një interviste të fundit dhënë për mediat shqiptare. Programi xhirohet në pranverë dhe nis transmetimin në sezonin e ri televiziv, në shtator, në një nga mediat italiane, emrin e së cilës moderatori nuk e ka zbuluar ende shkruan Class.

Xhani duket se do t’i rikthehet Italisë, vendit ku u rrit dhe jetoi për një kohë të gjatë, por këtë herë si profesionist.
Ai thekson se nuk do të largohet nga Shqipëria, do të vazhdojë të jetë i angazhuar me projektet televizive këtu, por eksperienca si bashkëprezantues në Itali është sigurisht një arritje profesionale për të dhe ai nuk mund ta fshehë entuziasmin për këtë!

“London International Film Fest”, Pluton Vasi shpallet regjisori më i mirë

Regjisori shqiptar Pluton Vasi, i njohur për individualitetin e tij në krijimtari, si në filmin dokumentar edhe në atë artistik është shpallur fitues i çmimit “Regjisori më i mirë”, në “London International Film Fest”.

Projekti kinematografik, që i mundësoi Vasit fitoren e çmimit në fjalë ishte filmi artistik “Ndërkombëtarët”.

Filmi është një komedi e zezë, ku roli kryesor interpretohet nga Eni Shehu, personazhi i Roshit, aktori Ardian Cerga vjen në rolin një britaniku, Hervin Çuli po në rolin e një ndërkombëtari, Karafil Shena ka rolin e kryetarit të Sindikatës, për të vijuar dhe me Rovena Lule, Kastriot Çaushi, Alfred Trebicka, Lulzim Zeqja, Eriona Kakeli, Alert Çeloaliaj, Adele Gjoka, e të tjerë.

Vazhdon ëndrrën: Alida Hisku rikthehet në Festivalin e Pranverës me këngën e fundit pas ‘tragjedisë rinore’

Personazhi i sotëm i Festës së Këngës në News24, nën drejtimin e Gjergj Lekës, është një këngëtare shumë e njohur për publikun e cila pavarësisht se ka më shumë se 30 vjet që është shkëputur nga kënga vazhdon të ketë një publik që e adhuron.

Ajo është Alida Hisku, një këngëtare shumë e dashur, që rrjedh nga një familje artistësh dhe që pavarësisht se e larguar nga skena shumë kohë më parë, vazhdon të këndojë dhe të bëjë muzikë. Në kopshtin e shtëpisë së saj në Gjermani, ajo ka improvizuar edhe një skenë ku këndon me miqtë e saj gjerman, një vend që u bë shtëpia e saj e dytë pas largimit nga Shqipëria. Alida Hisku është një këngëtare shumë ndryshe nga të tjerat, jo vetëm për mënyrën e të kënduarit që ajo ka, por edhe për komunikimin direkt me publikun që ajo përcjell dhe Alida gjithmonë ka pranuar çfarë i kanë ofruar në materialet muzikore.

Këngë për partinë, këngë revolucionare, të gjitha këngët që i jepnin dikur të këndonte në kohën e komunizmin, kompozitorët e dinin që ajo do t’i këndonte me gjithë shpirt. Me një karrierë të nisur që në festivalet për fëmijë, ku mori edhe çmim në 1969, Alida Hisku gjithashtu ishte një këngëtare që mori çmime në festivalet në Radion televizion, ku përmendim këtu këngën ‘Vajzat e fshatit tim’, në festivalin e 13-të, ku ajo fitoi edhe çmimin e parë.

Me një repertor shumë të pasur prej më shumë se 60 këngësh, Alida Hisku mbetet një këngëtare shumë e dashur edhe sot për publikun. Në një interviste të dhënë për ‘Na ishte një herë Muzika’, Alida tregon për ëndrrën e saj për të organizuar një muzikal me këngët e saj të cilat janë të shumta, gërshetuar me biografinë dhe tragjedinë e saj të rinisë. ‘Unë do vazhdoj të ëndërroj- thotë Alida- derisa kjo ëndërr të realizohet. Cdo ditë e ujis ëndrrën time dhe ajo që e ushqen këtë ëndërr është shpresa, të cilën deri në këto momente nuk e kam humbur, ajo më jep forcë’.

Alida ka mbetur e njëjtë nuk ka ndryshuar aspak, vetëm në një gje ka ndryshuar këngëtarja, për mirë sigurisht. Siç rrezikon kur hidhet nga avioni me parashutë në moshën që ka, apo merr patentën e drejtimit të avionit, ajo njësoj sillet edhe me këngën, pra pasioni mbi të gjitha. Edhe pse ëndrrën ja thyen në mes, Alida siç e tha edhe vetë vazhdon të ëndrrojë dhe realizimi i këtyre ëndrrave është qëllimi më i rëndësishëm në jetën e saj. Alida Hisku prezanton në Festën e Këngës, një këngë të ‘Dekadës së Majit’, e kënduar siç thotë ajo vetëm një herë, por që sipas asaj është shumë e bukur. “Është një këngë shumë e bukur, me tre nota, shumë e thjeshtë, por që publiku pa dalë nga salla filloi ta këndonte dhe kjo ishte kënga e fundit e kënduar prej meje, me të cilën unë u ndava edhe nga publiku’. Një pjesë të kësaj këngë Alida Hisku do e këndojë sot, ndërsa këngën e plotë do e këndojë në muajin Maj, gjatë Netëve të këtij Festivali Pranvere, që siç thotë Alida, ‘i rizgjoi ëndrrat’. bw