VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Më 18 dhjetor 1980 lindi Christina Aguilera – këngëtarja e famshme amerikane

By | December 18, 2016

Komentet

Jeta e Pavarottit së shpejti në ekranet e kinemave

Jeta Luciano Pavarottit, njërit prej aktorëve legjendarë të operës, së shpejti do të shfaqet përmes një dokumentari nëpër kinematë botërore.

Jeta e jashtëzakonshme e Pavarottit, albumet e të cilit thyen rekordet me mbi 100 milionë shitje, do të shfaqet nëpërmjet dokumentarit të përgatitur nën regjinë e regjisorit Ron Howard, i cili është fitues i Çmimit Oscar.

Howard, regjisor i filmave “Mendja e Bukur”, “Kodi i Da Vinçit” dhe “Han Solo”, do të shfaqë për entuziastët e filmit Pavarottin përtej identitetit të tij muzikor, duke përfshirë rrëfimin e tij para se të bëhej ikonë.

Dokumentari “Pavarotti” do të shfaqë intervista, arkiva familjare, si dhe pamje dhe rrëfime të patreguara më parë. aa

Së shpejti del “The perfect gangster 2”, Andi Deliana: Vështirësitë dhe besimi që arrita për të realizuar një film për mafien njujorkeze

Pamela Aliaj – Ai është një nga regjisorët më të talentuar në SHBA, i cili për pak kohë do të nxjerrë në treg doku-fiksionin, siç preferon ta quajë ai, të “The Perfect Gangster 2”. Pas suksesit të të parit, në një intervistë ekskluzive për “Vip Pages” të “Gazeta Shqiptare”, Andi Deliana na rrëfen prapaskenat e të dy dokumentarëve. Sa e vështirë ka qenë për të dhe për stafin e tij për të arritur në rrëfime të tilla të pathëna më parë si dhe për vlerësimet që ka marrë dhe pritet të marrë filmi.


“Marrëdhëniet me njohës të historisë së mafias New York-eze më dhanë mundësinë të përdor argumente dhe informacione që më dhanë besim e më pas akses tek ata që mund të shihnin tek unë një të huaj apo dikë që s’ka lidhje me botën e tyre. Këto marrëdhënie janë përforcuar dhe nga prezantimi i bërë nga njerëz që kanë lidhje me të tilla rrethe, por gëzojnë respekt si profesionistë, apo njohës të ligjit (ish-policë, avokatë, njerëz të administratës). Një punë pesë vjeçare është bërë nga ekipi dhe rrjeti i njerëzve që na kanë ndihmuar për të ngritur në këmbë një projekt që i kalon përmasat e një dokumentari një orësh, apo të një ngjarje të thjeshtë krimi.”, shprehet Deliana.
Gjithashtu, ai jep një opinion të zgjeruar edhe për kineastët dhe kinematografinë shqiptare, ku çalon ajo dhe faktorët kryesorë të gjendjes së saj në të tilla kondita që është edhe sot.

Shumë nga kritika i shohin këto ide me interes bile dhe i vlerësojnë se vërtet kanë në thelb një fillim të mbarë, në një vazhdim ku personazhet humbasin qëllimin. Një pjesë të këtyre filmave (sidomos disa që kanë fituar dhe çmime) do të ishin më të mirë si filma me metrazhe të shkurtër dhe do pëlqeheshin më shumë nga publiku që lodhet në mes të filmit dhe mezi i sheh fundin.” shprehet regjisori shqiptar.
Për më tepër ndiqni intervistën e mëposhtme:

Pas nxjerrjes së dokumentarit tuaj të parë, i cili u prit shumë mirë në vend pritet të dalë dokumentari i dytë i “The perfect Gangster 2”. Kur pritet të dalë dhe pse u shty duke qenë se pritej të dilte në fillim të majit?

Dalja e “The Perfect Gangster 2” është shtyrë, me kërkesë të distributorëve që për interesa investimesh, dëshirojnë, si fillim, të konsumojnë kontrata me distributorë më të mëdhenj duke përfshirë dhe mundësi me platforma internacionale, para se të nxjerrin produktin final, që pritet të jetë me interes për tregun amerikan.

Thatë që në dokumentarin e dytë do të përfshinit ‘rrëfime’ të pathëna më parë nga njerëzit e dënuar si dhe nga të afërm të tyre. Si është e mundur që ky rrëfim, këto ngjarje jua besuan juve? Për sa i përket çështjes së besimit, pozicioni dhe njohjet me njerëz të industrisë ma kanë lehtësuar shumë punën. Sot kam një status në New York dhe falë kredencialeve, e pata më pak të vështirë për të hyrë në kontakt dhe për të krijuar një raport me ish-kriminelë, ish-gangsterë apo dhe me familjet e viktimave të tyre. Marrëdhëniet me njohës të historisë së mafies New York- eze më dhanë mundësinë të përdor argumente dhe informacione që më dhanë besim e më pas akses tek ata që mund të shihnin tek unë një të huaj apo dikë që s’ka lidhje me botën e tyre. Këto marrëdhënie janë përforcuar dhe nga prezantimi i bërë nga njerëz që kanë lidhje me të tillë rrethe por gëzojnë respekt si profesionistë, apo njohës të ligjit (ish-policë, avokatë, njerëz të administratës). Një punë pesë vjeçare është bërë nga ekipi dhe rrjeti i njerëzve që na kanë ndihmuar për të ngritur në këmbë një projekt që i kalon përmasat e një dokumentari një orësh, apo të një ngjarje të thjeshtë krimi.

 

 

Si ishin vlerësimet e dokumentarit të parë me John Alite? Nga ju erdhi frymëzimi për këtë projekt? Dokumentari i parë është pritur shumë mirë nga klane të medias në New York dhe ka hapur polemika midis atyre që mbrojnë imazhin e figurave ikonike të Mafies së New York-ut. Aktualisht (me një vit vonesë), mbas mungesës sime në treg (për arsye profesionale), duke qenë i ingranuar në projekte jashtë Amerikës, kemi filluar, më në fund, dhe turin e festivaleve, me pjesën e parë, duke e trajtuar si një film më vete, (pa dashur të konsumojmë akoma pjesën e dytë të tij që është një vijim i të parit me më shumë ngjarje dhe intriga). Ky doku-fiksion, pra pjesa e parë, është pranuar në një dyzinë festivalesh dhe evenimentesh, është nominuar dhe ka marrë tashmë disa çmime.

Për shembull, ka marrë çmim për regjinë në Hollyëood International Indipendent Documentary Awards (eveniment që ka disa vite që bëhet në Los Angeles, të Kalifornisë dhe merret kryesisht me dokumentarë Amerikanë në zhanre a subjekte nga më të ndryshmet. (The Perfect Gangster ka marrë çmimin e Exelences për regjinë për Muajin Shkurt 2018).
Ndër të tjera kemi marrë disa nominime në Tokio (Japoni) në një konkurrim, ku janë numinuar Montazhi, Muzika dhe Dokumentari, si metrazh i gjatë dokumentar, më i mirë për sesionin e Pranverës 2019, në Top Indie Film Awards. Përveç kësaj “The Perfect Gangster” është ftuar të marrë pjesë në disa platforma festivalesh, ku shfaqen dhe konkurrojnë dokumentare dhe jo vetëm, si në Madrid, (sërish) në Los Angeles, dhe disa qytete të tjera të Amerikës. Amerikanë, ku kemi hyrë, tashmë, në listën e filmave që konkurrojnë. Një nga vlerësimet e fundit është marrë nga një konkurrim për muzikën e filmit, si Muzika më e mirë në Kompeticionin Ndërkombëtar të Muzikës për Film, këtu në Amerikë, një event që ka filluar të bëhet prej pak vitesh.

Ju keni punuar me figura të njohura të botës së kinematografisë botërore si Louis Lombardi, Susan Sarandon, Ralph Muller etj. Si është të punosh me njerëz të tillë të famshëm? Suzan Sarandon është një profesioniste e mençur, me shumë eksperiencë dhe me një thjeshtësi që të bën të ndjesh dhe respekt të veçantë për të. Ajo është nominuar shumë herë për rolet që ka bërë gjatë karrierës së saj dhe ka fituar çmimin Oscar, si Aktorja Kryesore, në filmin “Dead Man Walking”. Ajo pranoi të punonte në një film me buxhet modest (film ku unë punoja si menaxher shesh-xhirimi), në emër të modestisë dhe respektit ndaj punës, profesionalizëm që e dallon.
Të tjerë aktorë, e profesionistë me emër që kam njohur, në punë, më kanë dhënë mundësinë të mësoj më shumë nga profesioni (qoftë për regjinë, aktrimin, apo produksionin, që është një nga pikat e mija të forta sot).

Me Louis Lombardi, Andreë Keagan, e aktorë të tjerë njihemi prej katërmbëdhjetë vitesh, tashmë, që nga dita që kam mbërritur në New York. Kështu dhe me profesionistë të produksioneve të mëdha amerikane, të reklamave, si John Grossman, apo kameramanin e njohur anglez, që ka xhiruar “Snatch”, “Revolver”, “Lock Stock and Tëo Smoking Barrels”, etj, Tim Maurice Jones, (mik i ngushtë i John Grossman), me të cilët kam punuar, dikur, në disa produksione reklamash me buxhete të mëdha në New York.

Ju jeni regjisor filmi si dhe profesor në Akademinë e Filmit në Nju Jork. Sa e vështirë është puna që bëni?
Është e vërtetë. Jap mësim në Akademinë e Filmit të Nju Jorkut, një nga institucionet dhe shkollat amerikane të filmit, më të njohura, në nivel ndërkombëtar. Për sa i përket mësimdhënies, do të thosha që është profesion më vete dhe kërkon shumë përkushtim. Deri tani kam patur fatin të punoj me studentë dhe kolege shumë të talentuar, e të bëhem mentori i disa artistëve që tashmë kanë një emër në industri. Mund të përmend Aleks Monier (aktor me emër në Spanjë, ka filluar karrierën në moshën 15 vjeçare dhe aktualisht punon në filma me aktorë si Antonio Banderas), apo personazhe të njohur të TV Reality në Amerikë, emra të njohur për pjesëmarrjen në evente ndërkombëtare që njihen mirë nga media e shkruar dhe televizive. Puna që bëj më ka dhënë mundësinë të udhëtoj dhe të jap masterklas, për skenar dhe regji edhe në vende të tjera si: Italia, Arabia Saudite, India, etj, ku jap mësim ose ndjek mbarëvajtjen e programeve tona në shtete të tjera (përveç Amerikës). Sigurisht kjo më ka dhënë mundësinë të vendos kontakte dhe të krahasoj punën që bëjmë me produksione të tjera ndërkombëtarë, jashtë Amerikës. Së shpejti do më duhet të nisem për në Kinë ku gjithashtu duhet të jap klasa regjie dhe skenari si pjesë e programit të kinemasë, pjesëtar i institucionit amerikan në Beijin. Prej pesë vitesh punoj në të tilla programe, ndërsa marr pjesë në produksione apo projekte për reklama apo për film, në New York dhe Kanada, ku dikur kam punuar në produksione pranë Pinewood Studios (Toronto, Ontario).

Cili është leksioni më i vyer që i duhet dhënë aktorëve apo regjisorëve të ardhshëm që nuk para praktikohet në Shqipëri?
Kam pasur mundësinë të punoj me disa aktorë nga Shqipëria që i vlerësoj. Gentjan Zenelaj e kam njohur shumë kohë më parë dhe më lënë përshtypje shumë të mirë në punë si dhe me talentin e tij. E njëjta gjë dhe për Rozi Kostanin që është një profesioniste me të cilën ndihesh komod kur punon. Pak kohë më parë punova pak ditë dhe me disa aktorë të rinj që kanë shumë punë për të bërë. Por disa prej tyre spikasin për një plastikë dhe punë interesante për ekranin. Po zë me gojë vetëm mbiemrat e tyre (meqë emrat kam frikë se mund t’ua them gabim), Mehmeti, Toçe, Hodo, Beleri, etj. Nëse duhet vërtet të them diçka për brezin e të rinjve, uroj të mos ma marrin për keq ligjëratën që vijon. Por le ta ndjejnë si një bisedë mes miqsh e dashamirësish në profesion. Do t’u thosha që duhet të punojnë më shumë vetëm në shërbim të personazhit. Vitet e shkollës të përgatisin disi, për të kuptuar profesionin, por eksperienca dhe pasioni për punën të bëjnë të kuptosh më shumë nga misioni i aktorit. Mendoj se rolet që mbeten janë ato ku aktori i jep personazhit diçka jashtë të rëndomtës. Besoj se aktorët me personalitet janë ata që pëlqehen më shumë. Nëse aktori dhe në jetë është njeri i shpëlarë dhe pa fantazi, do ta ketë të vështirë të prodhojë një personazh të spikatur, sado që të përpiqet regjisori për ta drejtuar e për ta ndihmuar në atë krijim. Ky është mendimi im.

Disiplina dhe modestia duhet të jetë pjesë e rutinës në punë për të gjithë ne. Evitohen në këtë mënyrë mosmarrëveshje të kota dhe pakënaqësira që nuk duhet të kenë vend. Aktori është profesion i vështirë dhe kërkues. Është i tillë sepse duhet të pasqyrojë të vërtetën mbi madhështinë apo kompleksitetin e personazhit, të reflektoj mbi humanizmin dhe natyrën njerëzore, punë që aktori duhet ta fillojë duke gjetur diçka te vetja. Gjithçka kultivohet. Rezultatet arrihen vetëm duke qenë i fokusuar, në punën për të krijuar personazhin, larg dembelizmit dhe shterpësisë që mund të krijohet nga ambientet mbytëse ku jetojmë.

Ku çalon kinematografia në Shqipëri sipas jush? Problemet e kinemasë shqiptare janë të lidhura ngushtë me vetë problemet që kanë individët që merren me kinema në Shqipëri. Problemet janë të natyrës profesionale por dhe reflektojnë politika jo favorizuese në një vend ku prodhohen ngjarje çdo ditë dhe mund t’i shtojnë më shumë ngjyra një kinemaje të larmishme. Si rregull duhet të kishim skenarë shumë me vlerë, që nën një regji me vlerë do të jepnin filma tejet interesantë dhe që do të mbeten. Më lejo të bëj një parantezë. Të shkruash skenarë cilësorë kërkon një lloj formimi akademik, në mos, të paktën disa eksperienca të suksesshme me prodhime kinematografike ku praktikohen forma të ndryshme narracioni dhe eksperimentohet. E njëjta gjë dhe për regjinë që kërkon një njohje të psikologjisë dhe të gjuhës së filmit, së bashku me teknologjinë që e lehtëson komunikimin me ekranin.

Një film që të jetë cilësor kërkon një ide interesante të zhvilluar në një skenar të ndërtuar mirë. Teoria se nga një skenar i keq mund të bëhet film i mirë, është bazuar në mendësi të një mediokriteti profesional ( e kam dëgjuar vetëm në Shqipëri këtë shprehje të konfuzuar me shprehjen e Godard që thotë mund të bëhet një film me i mirë nga një libër i keq sesa nga një libër që tashmë ka njohur suksesin… dhe këtë thënie Godard e ka thënë dekada më parë). Skenari cilësor nënkupton personazhe tërheqës, që kane qëllime të qarta dhe janë të gatshëm të përballen me pengesa që do t’i shtyjnë në një zinxhir konfliktesh (që mund t’i përkasin dhe botës së brendshme të personazhit, gjë qe i jep thellësi). Në një mori filmash shqiptar, idetë fillestare janë me interes dhe të bëjnë kurioz, por zhvillohen keq apo nëpërkëmben pa arritur ndonjë kulminacion me interes. Një lloj absurditeti i rrëmben që do të thosha reflekton më shumë shterpësi sesa absurditet.
Shumë nga kritika i shohin këto ide me interes bile dhe i vlerësojnë se vërtet kanë në thelb një fillim të mbarë, në një vazhdim ku personazhet humbasin qëllimin. Një pjesë të këtyre filmave (sidomos disa që kanë fituar dhe çmime) do të ishin më të mirë si filma me metrazhe të shkurtër dhe do pëlqeheheshin më shumë nga publiku që lodhet në mes të filmit dhe mezi i sheh fundin.

Pjesa më e madhe e këtyre ideve interesante përfundojnë të vaketa, në ngjarje të pa formuara mirë, me personazhe aspak të qartë. Kritika dhe mund t’i vlerësojë ato filma për idetë e tyre interesante, por përgjigjen ua ka dhënë publiku që nuk denjon t’i mbajë mend apo t’i pëlqejë.
Si kundërpeshë të këtyre prodhimeve “artistike” me fonde publike, (nga regjisorë që kanë humbur lidhjen me realitetin dhe publikun, nëse e kanë pasur ndonjëherë), shihen gjithashtu dhe produkte komerciale, ku me gjithë amatorizmin, në çdo aspekt të prodhimit, që nga skenari, e deri tek regjia, apo tek montazhi (tejet i paelaboruar), kanë të paktën personazhe që interpretohen nga aktorë që luajnë vetveten dhe e bëjnë publikun të qeshë me to, e t’i ndjekë për origjinalitetin e tyre, që u vjen dhe nga mënyra sesi trajtojnë ngjarjen apo dhe qëllimet që kanë, ata personazhe, në historitë e treguara. Këto lloje prodhimesh, që shihen me tallje nga klani i “kineastëve të regjur”, kanë si qëllim të bëjnë publikun të qeshë dhe të argëtohet. Dhe ja arrijnë qëllimit të tyre shumë mirë. Për këtë edhe duhen përgëzuar. Për sa i përket filmave “artistikë” janë të paktë ata që po punojnë për të dhënë një cilësi të krahasueshme me homologët e tyre nëpër Europë, ndërsa pjesa tjetër karakterizohet nga një shterpësi artistike monumentale, që të irriton.
Jam koshient që do të mërziten kolegë, me komentet e mija për sa më sipër, por nuk mund të pranoj të bëhem palë e hipokrizisë që ka mbuluar rrjetet e kineastëve shqiptarë, prej kohësh. Problemi tjetër që do të nënvizoja është apatia e vazhdueshme e politikës, apo e administratës, për të mbështetur me shumë financiarisht kinemanë, me gjithë të metat e saj ( të meta që shihen në të gjithë vendet e Europës Lindore, por që mund të mënjanohen lehtësisht).

Periudha më e mirë e një politikë administrative pro-kinemasë Shqiptare, ka qenë kur QKK kishte Kryetar Xhevdet Ferin. Kontributi dhe mençuria e tij, (si njohës i shkëlqyer i politikave administrative), bëri të mundur shumëfishimin e fondeve dhe krijimin e një terreni më e përshtatshëm për zhvillimin e eksperiencave kinematografike (për herë të parë buxheti vjetor për kinemanë kapi shifrën gati dy milionë dollarë). Ato politika e nxorën nga balta kinemanë shqiptare, që u fut dhe në euroimazh dhe i dhanë jetë një traditë që duhet të vazhdonte. Pararendës të atij vrulli ishin prodhimet e para cilësore, filmat “Parrullat” dhe “Tirana Viti Zero” që shënuan një kthesë në identitetin e kinemasë shqiptare dhe këtë s’mund ta fshehë askush. Pavarësisht nga kritika, këto dy filma, treguan një Shqipëri tjetër, me vërtetësinë e saj, ashtu siç e kemi njohur, apo e kemi parë realitetin, para dhe pas, rënies së regjimit Komunist në Shqipëri. Një Shqipëri tjetër, dhe e vërtetë, është dhe ajo e parë në ngjarjet e filmit “Falja e Gjakut”, një film që duhet të kishte shkuar si prodhim shqiptar për konkurrim në festival me rëndësi dhe bile mund të siguronte nominimin për çmimin Oskar. Por ata që e penguan procesin, i prenë mundësitë që dhe Shqipëria mund të përmendej më në fund si një vend që prodhon kinema, pavarësisht se filmi ishte me regji të një të huaji (Joshua Mortsen, nga USA). “Falja e Gjakut” i tregoi të gjithë regjisorëve shqiptarë, që po të jesh regjisor i zoti dhe pse i huaj, mund të tregosh ngjarje interesante në një gjuhë dhe në një kulturë që nuk është e jotja. Një shuplakë profesionale për të gjithë kineastët vendas që kanë mangësira pikërisht në atë që Joshua Mortsen diti të bëjë shumë mirë, të tregojë me origjinalitet, një ngjarje të qartë, me personazhe të vërtetë, në një konflikt real dhe të besueshëm.

Uroj vërtetë të shohim më shumë filma të tillë!
Ndërkohë nëse do të duhet të them gjëra të mira për punën e QKK, të viteve të fundit, mund të përmend, si vlerë, përforcimin e platformave promovuese dhe festivaleve, apo pjesëmarrjen e regjisoreve shqiptarë në to, meritë kjo e Ilir Butkës dhe politikës së tij. Uroj që kjo punë të vazhdojë, sepse tashmë rruga është shtruar dhe emri i Shqipërisë ka siguruar një vend në tryezat e bisedimeve, për bashkëprodhime me vende të tjera. Është bërë shumë punë, vërtetë, por nëse shiten problemet me shfajësime, ritmet e arritjeve do të ngadalësohen sërisht.
Cili është projekti juaj i radhës pas nxjerrjes së “The Perfect Gangster 2”?
Aktualisht po punoj për një projekt me titull “Target Number One”, së bashku me disa producentë amerikanë që kanë ftuar në pjesëmarrje dhe disa emra të njohur për kastingun e këtij filmi. Uroj të fillojmë xhirimet, mbase, nga fundi i 2019.
Një tjetër projekt, me titull “1568”, pret të fillojë përgatitjet, në 2020. Filmi trajton ngjarje nga Spanja e shekullit të 16-të. Ky prodhim do të ketë një regjisor me emër në Amerikë dhe një ekip me eksperiencë. Rroli im në këtë projekt është ai i producentit të deleguar.
Ju keni punuar si regjisor dhe në filma të tjerë të njohur si “Out of Touch”, producent në “Back to Q82” dhe keni patur bashkëpunime të shumta me producentë të tjerë. Cili ju ka lënë më tepër mbresa? Kohët e fundit punova si producent në një film kanadez të zhanrit horror. Ingranimi im ka qenë më së shumti në distancë gjatë procesit kreativ (adaptimi i skenarit dhe regjia) kjo dhe për arsye se kam pak interes për zhanrin horror dhe megjithëse filmi “Covenant” ka marrë çmime në festival filmash horror, është mbase një nga prodhimet që me ka tërhequr më pak. Ndryshe nga një film tjetër me titullin “Amok”, një produksion maqedonas, ku personazhet ishin shkruar mirë dhe ngjyrimi i realitetit reflektonte një punë interesante. Dhe në këtë projekt roli im ishte ai i bashkë producentit, një marrëdhënie prodhimi disa vjeçare, e suksesshme, me shtëpinë filmike Dream Factory dhe producentin Ognen Antov, me të cilin jemi dhe miq të mirë. Filmi u vlerësua duke u përzgjedhur në Market Selection në festivalin e Kanës 2017, vit në të cilin siguroi dhe distribucion, në Francë. Në shumë produksione të tjera jam ftuar të punoj si producent në kushte të vështira dhe ja kam dalë të mbyll apo të konsultoj për filma që kanë pasur probleme të mëdha, por kanë mundur të kthehen në suksese komerciale, në vendet përkatëse, falë punës në postproduksion.
Pavarësisht nga pasioni apo dashuria për kinemanë, në punën tonë, rentabiliteti dhe nevoja për të prodhuar një film, që do të arrijë në destinacion, kthehet në një detyrë, ku duhet të jemi gjithmonë profesionalë e kompetitivë për tregun.

A mendoni të vini në Shqipëri për të realizuar ndonjë produksion tuajin me aktorë shqiptarë?
Po, kam planifikuar dhe uroj të bëj një film në Shqipëri. Ngjarja dhe personazhet kanë lidhje me mua dhe të shkuarën time. Nëse do më jepet mundësia të realizoj atë film do të jetë një nga projektet që do të dua vërtetë, ta shoh të marrë jetë në ekran. Të shohim. Sigurisht këtu do të flitej për një bashkëpunim me aktorë shqiptar.

Nëse do të mundeshit, cilin do të përzgjidhnit?
Nëse do të më jepej mundësia dhe do të kisha fuqinë për të zgjedhur aktorë do doja shumë të punoja ( dhe jo vetëm për atë film) me aktoret Ndriçim Xhepa, Xhevdet Ferin, Elia Zaharia, Ardian Cerga, Elidon Alikaj. Janë aktorë që i dua shumë për personazhet që kanë krijuar dhe personalitetin që reflektojnë në ekran.

E gjithë Vlora sot në teatrin “Petro Marko”, lamtumira e fundit aktorit të shquar Muhamet Lika

Mjeshtrit të madh të humorit Muhamet Lika i është dhënë lamtumira e fundit nga miqtë dhe kolegët. Homazhet në nderim të humoristit Meti u zhvilluan në teatrin “Petro Marko” të Vlorës, aty ku ai punoi për vite me radhë.

Në këtë ceremoni për mjeshtrin e madh ishin të pranishëm miq, qytetarë të Vlorës, personalitete të jetës politike dhe kulturore.

“Qytetarët e Vlorës sot janë të shumtë në teatrin “Petro Marko” për t’i dhënë lamtumirën e fundit dhe për ta përcjellë në banesën e fundit, njeriun e mirë, zemërmadhin Meti”, tha kryebashkiaku Dritan Leli.

“Është një dhimbje e madhe për të gjithë qytetarët, për të gjithë kombin tonë, sepse kishte moshë për të na gëzuar dhe për të na bërë të gjithëve t’i vemi gishtin kokës për problematikat që kemi”, u shpreh aktori Mirush Kabashi.

“Metin s’do ta kemi fizikisht, por do të jetë në mendjen dhe në zemrën tonë dhe nuk do të harrohet kurrë për atë që ka bërë ai për humorin, për artin shqiptar”, tha Afrim Agalliu.

“Meti ishte njeriu më fantastik që kemi njohur në jetën tonë. Ishte një njeri i mirë, një familjar model. Për Metin nuk kanë të shteruar fjalët. Ky është Meti kanë ardhur nga e gjithë Shqipëria”, tha Agron Hamo.

Një kurorë me lule në shenjë mirënjohje për Metin u dërgua në Vlorë edhe nga kryeministri i Shqipërisë Edi Rama. Muhamet Lika nuk është vetëm parodisti i Vlorës, por i të gjithëve. Aktori që me humorin e tij u rritën breza, Lika është humbje e madhe për gjithë Shqipërinë./abcnews

Pianistja Merzana Kostreci sjell në Uashington recitalin “Ndjesi pranverore” (video)

Të bësh karrierë në muzikë klasike është një rrugë e vështirë. Ky rrugëtim bëhet edhe më sfidues kur ndodhesh në vend të huaj. Por Merzana Kostreci me punën dhe talentin e saj, po mahnit publikun me lojën e saj në piano. Artistja shqiptare, po bën karrierë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke synuar që të bëhet një emër i njohur i muzikës klasike. Burim Goxhuli i Zërit të Amerikës ndoqi koncertin e saj fundit të titulluar “Ndjesi pranverore”. Duartrokitjet ishin të gjata në fund të interpretimit të pianistes shqiptare që u vlerësua shumë nga të pranishmit në koncert.

Karrigia pranë pianos është vendi më i rehatshëm për të, ndërsa tingujt e këtij instrumenti muzikor janë arma e saj më e fortë.

Artistja shqiptare Merzana Kostreci, po bën karrierë si pianiste në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, një ëndërr të cilën e ka qysh nga fëmijëria.

“Unë e kam nisur pianon që e vogel dhe kam vite që performoj për publikun. Jo vetëm që është e veçantë për mua, sepse mua më pëlqejnë të gjitha llojet e muzikes, por kur luaj muzikë klasike, piano për mua është si një pjesë e imja. Performanca në piano dhe pjesët kur unë luaj për publikun, shprehin atë që mund të ndjej dhe nuk e them dot me fjalë. Kënaqësia më e madhe është kur edhe publiku e pëlqen performancën dhe unë arrij të përcjell ndjenjat e mija nëpërmjet muzikës tek publiku”, thotë Merzana.

Pianistja Kostreci deri tani ka realizuar disa performanca në Evropë e SHBA. Çmimet artistike të fituara në Shqipëri, i mundësuan asaj shkollimin në Universitetin e Muzikës në Këln të Gjermanisë.

Por diplomimi në vitin 2003 duket nuk i mjaftoi Merzanës… Ajo vazhdoi studimet për piano në Universitetin e Maryland-it, në Shtetet e Bashkuara.

Artistja Kostreci, tregoi për Zërin e Amerikës, për vështirësitë që mund të ketë një emigrant për të bërë karrierë në Amerikë, sidomos në zhanrin e muzikës klasike.

“Sfida që kam hasur unë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, si vend i huaj së pari, ka qenë sepse nuk është vendi ku ke lindur dhe do pak kohë që të krijosh një reputacion si muzikante. Gjithashtu kam pasur vështirësi si muzikante klasike, sepse këtu ka nga të gjitha llojet e rrymave të muzikës që konkurrojnë për të patur një treg, për t’u bërë të sukssesshëm”, thotë Merzana.

Këto komente pianistja Merzana Konstreci i bëri një ditë para koncertit që pati në qendrën e artit “Katzen” në Universitetin Amerikan, ku interpretoi përpara një publiku me shqiptarë e të huaj.

“Pjesët që kam zgjedhur për këtë recital janë kryesisht pjesë të stilit romantik. Kam katër pjesë nga Shopen. Pjesët nga Shopen janë intime në përgjithësi dhe i kam zgjedhur tamam për sezonin e pranverës. Gjithashtu kam një pjesë nga Shuman, që është një pjesë më virtuoze. Gjithmonë kam qejf të kem pjesë virtuoze në repertor, sepse janë më ritmike dhe më të gjalla”, thotë ajo.

Interpretimin e saj e shoqëruan duartrokitjet e gjata. Nuk munguan as lëvdatat për artisten Kostreci, nga publiku që u largua nga shfaqja me përshtypje dhe ndjenja pozitive.

“Kjo paraqitje i ka tejkaluar pritjet e mija. Unë kuptoj shumë nga muzika klasike dhe pashë një performancë të mirë. Kjo shfaqje po më kujton fjalët e një muzikanti profesionist, që thoshte se performanca të këtij niveli nuk arrihen nga ato që ke lexuar dhe ke mbajtur mend, jo ajo që është në duart, mendjen dhe në shpirtin e një artisti. Prandaj kjo artiste mori duartrokitje më se të merituara. Për mua është privilegj të jem këtu dhe e falenderoj për këtë”, thotë David Pappert, banor i Uashingtonit dhe ish-drejtor i Bordit të Drejtorëve të Universitetit Duquesne.

“Ne u kenaqëm shumë sonte. Merzana na mbajti pezull me muzikën e vet. Ishte kënaqesi jo vetëm për faktin që ti shkon diku në një salle koncerti, muziken e bukur por për ne është shumë e veçantë për të mbështetur njëri tjetrin, për të mbështetur pikërisht artistët e rinj, talentet e reja, nxënësit, studentët të cilët performojnë kudo ku ata janë. Ishte kënaqësi shumë e madhe”, thotë banorja e Uashingtonit Enkelejda Balliu.

“Mendoj se ajo është shumë e talentuar, luan me pasion. Jam e mahnitur nga fuqia e saj. Jam e impresionuar nga pjesët e luajtura nga ajo. Shpresoj që ajo të ketë karrierë të mrekullueshme. Ajo duhet të vazhdoj të luajë profesionalisht dhe të vazhdojë ta rrisë audiencën e saj, sepse e meriton të njihet. Ajo është një pianiste e mrekullueshme”, thotë Caren Ginsberg.

“Koncerti që sapo ndoqëm ishte me të vërtetë shumë i arritur nga ana artistike dhe teknike. Meri Kostreci është shumë e talentuar dhe të gjitha veprat që luajti ajo sot, ishin jo vetëm të bukura, por kishin të gjithë spektrin e emocioneve, nga ato romantike tek ato më të fuqishme. Për sa i përket aktiviteteve kulturore në zonën tonë është një gjë që të jep kënaqësi të jashtëzakonshme që të kesh një aktivitet si ky që e ndoqëm”, thotë Evi Budo Struble.

Merzana Kostrecin e pret një rrugë e gjatë drejt synimeve të saj, por ajo premton se nuk do të ndalet në rrugëtimin drejt suksesit, krahas punës së përditshme që bën si mësuese pianoje.

Kjo ishte hera e tretë që ajo interpretoi e vetme. E veçanta e këtij recitali është se të gjitha pjesët e luajtura, i ka përgatitur vetë. Herën tjetër ajo synon t’i sjellë para publikut tingujt e saj, në një koncert me orkestër.

Historia si u bënë bashkë katër legjendat e humorit

Lajm i hidhur për artin shqiptar, pasi një nga emrat më të dashur të humorit ka ndërruar jetë ditën e sotme. Muhamet Lika, i njohur si një nga parodistët e Vlorës, është ndarë papritur nga jeta në moshën 65-vjeçare.


Por si u krijua një prej grupeve më të dashura të humorit shqiptar?

Mane Lumani, Afrim Agalliu, Agron Hamo dhe Muhamet Lika janë emrat që përbënin katërshen e famshme të quajtur Parodistët e Vlorës.  Para pak kohësh aktorët Afrim Agalliu, Agron Hamo dhe Muhamet Lika ishin të ftuar te “Rudina” ku rrëfyen se si u bënë bashkë.

Është një histori e hershme, unë me Afrimin kemi filluar fillimisht me estradat amatore. Ne patëm fatin e madh që na ftuan aktorë të mëdhenj dhe bëmë “gol”, na pritën mirë.

Në ’78 ka filluar edhe Mane Lumani dhe Muhamet Lika. Parodinë ne e kemi të trashëguar, ka qenë një grup para nesh që e kanë lëvruar këtë gjini. Parodia do edhe vokal dhe ne të katërt kemi patur vesh dhe zë”, tha Hamo.

Arti në zi, ndahet papritur nga jeta Muhamet Lika, një nga parodistët e famshëm të Vlorës

Lajm i hidhur për artin shqiptar dhe të gjithë ata që u rritën e jetuan me humorin e tij. Është ndarë papritur nga jeta në moshën 64-vjeçare aktori i njohur, pjesë e parodistëve të Vlorës, Muhamet Lika.

Mësohet se aktori i madh i humorit, ose Meti siç e thërrisnin të gjithë miqtë, ishte tërhequr nga skena prej disa kohësht për shkak të problemeve me zemrën. Ai iu ishte nënshtruar disa ndërhyrjeve, por me sa duket artisti i madh nuk ia doli të fitonte.
Lika vuante prej kohësh nga sëmundja e zemrës, ndërsa ishte për kurim në Itali.

Katër parodistët Mane Lumani, Afrim Agalliu, Agron Hamo dhe Muhamet Lika, sillnin në skenë emocione të mëdha për publikun që i përkiste dhe i përket disa brezave. Si shpërblim ata kanë korrur duartrokitje pa fund, respekt dhe mirënjohje për shkak të artit të tyre që e çonte publikun në një dimension tjetër çdo herë që dilnin në skenë.

Shqiptarja që futi çiftelinë në Filharmoninë e Hamburgut

Hava Bekteshi është një ekonomiste nga qyteti Neustadt afër Hamburgut, Gjermani. Ajo ka migruar nga Maqedonia në Gjermani, me prindërit, kur ka qenë vajzë 14 vjeçe.

Muzika autoktone shqiptare dhe instrumenti më i njohur shqiptar, çiftelia, ka qenë gjithmonë pjesë përbërëse e kohës së lirë në shtëpinë ku Hava është rritur. Në këtë mënyrë ky instrument është bërë që nga fëmijëria e hershme mjet për shprehjen e ndjenjave, mallit e dhembjes, edhe për Havën.

Me kohë, çiftelia e saj ka kaluar muret e shtëpisë dhe të familjes së saj, duke zënë gjithnjë më shumë vend edhe në shkolla, orkestra, mese artistësh, dhe kudo ku ekonomistja shqiptare ka gjetur mundësinë për ta bërë të njohur këtë pjesë të traditës shqiptare.

“Kam marrë pjesë në festivale të ndryshme, në bashkëpunime me muzicientë të zhanreve të ndryshme ku gjithmonë e kam përfshirë çiftelinë. Pastaj kam zhvilluar projekte me nxënës gjermanë, projekte në teatëro, si në Teatrin Gjerman “Deutsches Schauspielhaus” por dhe jashtë Gjermanisë, në qyettet si Venedik, Lyon, etj.”, thotë Hava Bekteshi për albinfo.ch.

Por, si kurorëzim të përpjekjeve të saj në këtë drejtim, Hava e konsideron paraqitjen në koncertin e realizuar bashkë me Filharmonë e famshme të Hamburgut (Elbphilarmonie). Kjo është realizuar të shtunën që shkoi, më 25 maj, në kuadrin e projektit “Stadtlied” (Kënga e qytetit) që u zhvillua në Hamburg.

“Në Elbphilharmonie, në Hamburg jam paraqitur me çifteli nën tingujt e këngës sime të bukur shqipe “Tingellon teli i Çiftelisë“! Kështu, çiftelia është parë e dëgjuar për herë të parë në një koncert të tillë madhështor”, shprehet Hava Bekteshi. “Ka qenë diçka kaq e pabesueshme dhe unë jam shumë mirënjohëse që pata mundësi të qëndroj në këtë skenë gjigante së bashku me kaq shumë artistë tjerë profesionistë”.

Ajo është zgjedhur si njëra ndër portagioistet e këtij komcerti madhështor. Për koncertin kanë raportuar edhe televizione të ndryshme gjermane, të cilat kanë bërë edhe portretin e Hava Beksteshit.

Koncertit në fjalë i ka paraprirë një përgatitje e gjatë dhe intensive përmes provave dhe punëtorive të ndryshme. Aty kanë marrë pjesë mbi 100 persona, të gjinive, moshave, profesioneve dhe prejardhjeve të ndryshme.

Qëllimi i këtij projekti të kurorëzuar me koncertin e madh ka qenë prezantimi i qytetit të Hamburgut si një qytet kozmopolit dhe laraman, të cilin e pasuron prania e një numri të madh komunitetesh me prejardhje të ndryshme./ albinfo.ch

Shpresa Lleshaj dhe Cole Randall diskutojnë suksesin e Flora Cash (video)

Shpresa Lleshaj, suedezja me origjinë nga Kosova dhe amerikanin Cole Randall, njihen nga publiku si Flora Cash, dyshja e muzikës indie pop. Shpresa dhe Cole janë partnerë në jetë e në art. Ata jetojnë në Stokolm ku kompozojnë e bashkëpunojnë në muzikë dhe interpretojnë në të gjithë botën nën emrin Flora Cash. Ardita Dunellari e Zërit të Amerikës u takua me Flora Cash në Baltimorë, një ndër ndalesat e turneut të tyre muzikor në Shtetet e Bashkuara për të biseduar mbi suksesin e deritanishëm dhe planet për të ardhmen.

Është turneu i tretë i Flora Cash në Shtetet e Bashkuara dhe siç e thotë shprehja: e treta, e vërteta. Gjërat duken shumë ndryshe në këtë turne për Shpresën dhe Cole-in:

Shpresa: “Dinë më shumë prej këngëve tona”.

Cole: “Këndojnë bashkë me ne… Më përpara shihnin me habi ‘Kush janë këta të dy?’ Tani na njohin. Na bën të ndjehemi pjesë e një komuniteti, si një familje”.

Sidomos kur njerëzit nga salla bashkojnë zërat për të kënduar këngën e tyre të suksesshme You’re Somebody Else.

Kjo është kënga më e njohur e Flora Cash që tani e dëgjon në valët e radios amerikane pas disa javësh në renditjen e klasifikimeve Billboard për muzikën Adult Rock. Kënga përcjell furtunën e brendshme të individit që ka humbur veten nga ankthi, mungesa e besimit te vetja, presioni i jashtëm. Një mesazh që ka gjetur jehonë te audienca.

“Mendoj se njerëzit janë të etur për sinqeritet. Ata gjejnë veten tek kjo këngë. Ata e interpretonë në forma nga më të ndryshme. Prandaj kishte sukses, se ka një mesazh personal për shumë njerëz,” thotë Cole.

Duket se Shpresa dhe Cole kanë gjetur kordën e duhur si në skenë dhe në jetën personale. Ata e gjetën njëri-tjetrin në internet përmes muzikës, një histori dashurie nga dy skajet e oqeanit Atlantik që vazhdon të ruajë freskinë edhe në orët e gjata të rrugës në tune dhe nën dritat e skenës në interpretim.

“Ne jemi shokë të mirë. Kënaqemi me njëri-tjetrin. Gjithmonë e them: nuk e imagjinoj dot si do ta bëja këtë jetë pa ty. Me ty ndjehem se jam në shtëpi,” thotë Shpresa.

Origjina e Shpresës nga Kosova nuk është ende një fakt i përmendur për audiencën amerikane.

Një grup shqiptaro-amerikanësh kanë ardhur nga zona e Uashingtonit për ta përcjellë interpretimin me krenari të hapur për origjinën e Shpresës. Ka qenë një vit suksesi për interpretueset me origjinë shqiptare në Evropë e në Shtetet e Bashkuara. Shpresa Lleshaj është një emër i ri që i shtohet kësaj liste.

“Është koha jonë. Më në fund po del në pah kjo energji krijuese që ka qenë gjithmonë e pranishme. Është rezultat i mënyrës si jemi rritur,” thotë Shpresa.

Cole-i beson se një pjesë e mirë e suksesit ka të bëjë edhe me mbështetjen entuziaste që marrin nga admiruesit shqiptarë në mbarë globin:

“Është diçka vërtetë e bukur kur sheh këtë frymë të shqiptarëve që janë shumë të lidhur, që mbështesin njëri-tjetrin. Më duket shumë e bukur,” thotë Cole.

Jeta e artistit nuk është e lehtë, pohojnë Cole dhe Shpresa. Me suksesin që kanë pasur, turneu i tyre shton vazhdimisht ndalesa të tjera me koncerte të reja gjatë itinerarit. Këto janë vështirësitë e suksesit që tani çifti arrin t’i përballojë pak më lehtë pasi ka mbështetjen e firmës diskografike Sony/RCA Records. Shumë ndryshe nga ditët kur trokisnin në dyert e mbyllura të studiove, ende një emër i panjohur me këngë të padëgjuara:

Megjithë këmbënguljen, Zëri i Amerikës nuk arriti të mësojë sekretin pas emrit Flora Cash me të cilin çifti prezantohet para publikut. Por me çdo interpretim para spektatorëve e me çdo regjistrim të ri nga Flora Cash nuk ka diskutim që ky emër enigmatik po tani gjithnjë e më i dëgjuar për skenën muzikore amerikane.

Për të mësuar më shumë për turneun e grupit dhe për të dëgjuar këngët e tyre të reja vizitoni faqen e tyre elektronike Floracash.com.

“U deshën 12 vite që të quheshim zyrtarisht Burrë e Grua”, martohen Alban Skënderaj dhe Miriam Cani

Prej më shumë se një dekade së bashku dhe prindër të një vajze, Alban Skënderaj dhe Miriam Cani i kanë thënë “PO” zyrtartarisht njëri-tjetrit.

Veshur me të bardha të tre, bashkë me Amelinë në krahë, ata kanë shkëmbyer unazat në një cermoni të thjeshtë para familjarëve e njerëzve të dashur.

 

Vetë çifti e ka dhënë lajmin e bukur në mediat sociale, teksa nuk ka munguar as dedikimi i përzemërt.

“PO!

U deshën 12 vite që të quheshim zyrtarisht Burrë e Grua por në zemër kemi qenë dhe jemi ende ata dy të rinj ëndërrimtarë që përtej ceremonive gjithmonë e kane ndjerë thellë në shpirt se janë bërë për njeri-tjetrin.

U deshën 12 vite të thonim PO përpara Zotit dhe njerëzve që na duan por në të vërtetë zemrat kane thënë përgjithmonë PO nga momenti i puthjes së parë!

U deshën 12 vite të vishnim kostumin dhe fustanin e nusërisë e të shkëmbenim unazat kur ndërkohë kemi jetuar nën lëkurën e njeri-tjetrit çdo gëzim e hidhërim dhe kemi ndarë çdo të mirë e të keqe që jeta na ka ofruar.

Fati dhe shpirti donin që ky moment i shënuar të merrte jetë pikërisht aty ku në vitin 2013 ai propozim i pazakontë na la për pak pa frymë të dyve, por këtë here jo në botën e magjishme nënujore por vetëm pak metra me larg, në sipërfaqen e një ishulli të pa banuar. Një pike e bardhë në mes të oqeanit. Zhveshur nga të gjitha dekoret e krijuara nga dora e njeriut dhe veshur nga bukuritë përrallore qe ka krijuar dora e Zotit.

Duhet të prisnim 12 vite që kjo dite të merrte kuptimin e plotë të saj me prezencën e engjëllit tone, Amielisë.

PO … deri sa vdekja të na ndajë!

7 Maj, 2019.

Harrohen në avion bizhuteritë në vlerë 4 milionë USD të Rita Orës

Bizhuteritë dhe aksesorët e këngëtares shqiptare me famë botërore, Rita Ora, të cilat ishin të destinuara për paraqitjen e saj në Festivalin e Kanës, janë harruar në avion.

Sipas “AFP”, bizhuteritë ishin huazuar nga një markë luksoze, ndërsa gruaja që po kujdesej për to i ka harruar në avionin e saj në aeroportin e Nicës, në Francë, pasi mbërriti nga Londra.

Kur ajo e kishte kuptuar, avioni ishte nisur për t’u kthyer në aeroportin e Londrës. “Dikush me mendje në re gati humbi disa miliona” tha një polic me shaka, ai tha se bizhuteritë janë kthyer në Nicë nëpërmjet aeroportit Heathroë të Londrës.

Ylli 28-vjeçar, e lindur në Kosovë vonë u shfaq në Kanë më 16 maj duke mbajtur një gjerdan diamanti dhe kishte veshur një fustan të bardhë.

Shqiptari Gjon Muharremaj arrin të kualifikohet në garën “The Voice’ në Francë

12 talentet që avancuan në etapën e ardhshme të “The Voice’ në Francë u shpallën të shtunën, e njëri prej tyre ishte shqiptari Gjon Muharremaj.

Në garën tmerrësisht të forte në kryeqytetin francez, Gjoni ka mahnitur jurinë me performancën e tij, por duket një rol vendimtar në shpëtimin e “Gjon Tear`s” e ka pasur vota e teleshikuesve.

I lindur në Zvicër, djaloshi tejet i talentuar e ka të atin nga Kosova, dhe nënën nga Tirana. Ai flet një shqipe të pastër e siç rrëfente kohë më parë në Top Channel, i ka vënë vetes qëllim qe zëri t`i dëgjohet në Shqipëri dhe jashtë saj.

Emrin e skenës ka zgjedhur ta ketë Gjon’s tears, për shkak të gjyshit që ishte emocionuar shumë nga hera e parë kur Gjoni, asokohe fëmijë, kishte nisur të interpretonte një këngë.

Së fundi, i riu ka qenë duke shijuar suksesin e projektit të tij muzikor “Babi”, një këngë me të cilën elektrizoi dhe finalen e “The Voice Kids”.

Gjoni ishte vetëm 12 vjeç kur mahniti jurinë e “Albanians Got Talent” me zërin e tij të fuqishëm, dhe duket i vendosur të mos mungojë dhe në skenat shqiptare, për të qenë sa më pranë një publiku të cilin e ka shume për zemër.

Holanda fituese e Eurovizionit

Duncan Laurence nga Holanda

Holanda është fituese e garës së muzikës në festivalin e famshëm Eurovision, duke u bërë kështu mikpritëse e këtij festivali vitin e ardhshëm.

Me baladën “Arcade” të kënduar nga Duncan Laurence, Holanda kryesoi me më së shumti pikë nga të gjithë 25 garuesit. Festivali është mbajtur në Tev Aviv të Izraelit dhe është shikuar nga miliona njerëz në botë.

Italia zuri vendin e dytë derisa Rusia mbeti në vendin e tretë, ku u përfaqësua nga këngëtari Sergei Lazarev.

Azerbejxhani zuri vendin e shtatë duke u përcjellur nga Maqedonia e Veriut në vendin e tetë.

Serbia doli e 17-ta ndërsa Shqipëria menjëherë pas saj në vendin e 18-të. Britania mbeti e fundit në listën e garuesve.

Grupi ABBA është fituesi më i famshëm i garës që nga viti 1974.

Festivali Eurovision për herë të parë u mbajt më 1956, me qëllim të bashkimit të Evropës pas Luftës së Dytë Botërore.

Finalja e këtij edicioni të festivali u përbë nga performanca e yllit të muzikës pop, Madonna. Përkundër thirrjeve që ajo të bojkotonte festivalin, Madonna tha se nuk do t’i përshtatet agjendave politike. Dy nga vallëtarët në performancën e saj mbanin kostume me flamuj të Izraelit dhe Palestinës.