VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Më 12 tetor 1935 lindi tenori i famshëm italian Luciano Pavarotti

By | October 12, 2020
blank

Komentet

blank

Rrëfimi tronditës i Edmond Halilit: Si ma vranë vëllanë në kufi dhe s’na treguan as varrin! Petrit Gega më mori nga llaçi e më bëri aktor

Me më shumë se 200 role, e me një karrierë artistike prej 50 vjetësh në skenë, aktori i humorit, Edmond Halili, pak ditë më parë është nderuar me çmimin ”Mjeshtër i Madh” nga presidenti i Republikës.

Të gjithë e njohim si aktorin e humorit, të talentuar e popullor, shkodranin që jeton prej 20 vjetësh në Durrës, ai që ngjiten në skenë, e na bën të harrojmë hallet e jetës së përditshme. Por askush si ai, nuk e ka provuar brenda shpirtit të tij se çdo të thotë të të pushkatojnë vëllanë në kufij, në lule të rinisë, dhe t’ju ndalohet hapja e dyerve të mortit.

”Asnjë ditë zi, vëllanë e pushkatuan, ne të gjithë në punë, të gjithë si familje na dërguan në ndërtim, në punët më të vështira. Nuk jua mbajta dot amanetin prindërve, askush nuk na e tregon ku u varros vëllai dhe shoku i tij atë ditë të 18 gushtit të 1983”, thotë ai në një intervistë për gazetaren e “BalkanWeb” dhe “News24”, Klodjana Haxhiaj.

Vëllain e vranë dhe Mondin e dërguan të shuajë gëlqere çdo ditë nga mëngjesi deri në mbrëmje, e më pas është ngjitur në skenë për të bërë publikun të qeshë.

Mondi i përket brezit të humoristëve të Muharrem Hoxhës e Roland Kocës, me të cilët ka ndarë jetën artistike si humorist profesionist në teatrin “Aleksandër Moisiu”, në Durrës. E nisi aktrimin në moshën 14-vjeçare në Shkodër, aty ku humori është në gen të çdo qytetari e prej pak kohësh ka dalë në pension. ”Jam mirë me shëndet, për aq kohë as nuk blej ilaçe, pensioni më del”, shprehet me batutat, që për asnjë moment nuk i largohen.

Aktori i humorit rrëfen edhe pengun e madh të jetës së tij, në intervistën për “BalkanWeb” dhe “News24”. Prind i dy djemve, askush si ai nuk e ka përjetuar dhimbjen që për asnjë ditë të vetme të mos kesh mundësi të vajtosh e të mbash zi për vëllanë 25-vjeçar, të pushkatuar në kufi, në tentativë për t’u larguar nga vendi i zhytur në mjerim e skamje.

Në 17 gusht, vëllai i tij Tristani bën plot 40 vjet që u pushkatua në kufij, në moshën 25-vjeçare, në kufirin me Malin e Zi, në tentativë për t’u larguar nga vendi, dhe që atëherë, nuk ka mundur dot t’i bëjë një varr vëllait. Për asnjë ditë nuk i hapën dyert e mortit, për asnjë ditë nuk u veshën as nëna e as motrat e tij me të zeza, ndërsa kalvari i vuajtjeve të të gjithë familjes ishte i madh, deri në mbërritjen e demokracisë.

Së bashku me Guljelm Radonë, ata ishin dy aktorët shkodranë të spikatur të teatrit “Aleksandër Moisiu”. Shumë dhimbje ka lënë largimi i parakohshëm i Guljelmit te Mondi, që në rrugët e qytetit të Durrësit është natyralizuar në durrsak, duke lënë mënjane biçikletën, e shëtitur në këmbë.

blank

HOROSKOPI I JAVËS 7-13 QERSHOR 2021

Dashi

Dielli vazhdon të lëvizë nëpër shtëpinë tuaj të familjes, duke ju kërkuar që t’i kushtoni vëmendje ndjenjave të caktuara që shfaqen në lidhje me ato me të cilat jetoni. Prapavajtja e kthimit të Neptunit mund të hedhë dritë mbi gjërat që mund të keni humbur, dhe potencialisht dikush që mund të mos ketë qenë i sinqertë. Në mesjavë, Venus zhvendoset në sektorin tuaj të komunikimit, duke e bërë një kohë të mirë për të zgjidhur këto çështje familjare.

Demi

Neptuni kthehet në mënyrë prapavajtëse në shtëpinë tuaj të miqësive, duke ju kërkuar që të bëni një vështrim më të afërt me miqtë që mund të mos jenë siç duket. Afërdita kthehet direkt në zonën tuaj të parave, kështu që për fat të mirë ato çështje të parave do të korrigjohen. Së fundmi, Marsi në Dashi lëviz në zonën tuaj shpirtërore, Demi. Është koha për t’u përqëndruar në atë që ju mban mbrapa.

Binjakët

Neptuni lëviz nëpër qëllimet tuaja dhe zonën e karrierës tani, Binjak. Bllokimi i qëllimeve tuaja është mënyra më e mirë për t’u siguruar që mjegullnaja e këtij planeti nuk të arrin tek ju. Afërdita kthehet drejtpërdrejt në shenjën tuaj këtë javë; disa të vërteta të pazbuluara mund të zbulohen. Më në fund, Marsi zhvendoset në zonën tuaj sociale, duke ju kërkuar të shoqëroheni, të shoqëroheni, të shoqëroheni.

Gaforrja

Prapavajtja e Neptunit po kthehet në sektorin tuaj shpirtëror, Gaforre. Dhe gjersa Afërdita kthehet drejtpërdrejt në zonën tuaj shpirtërore, kjo pjesë e grafikut tuaj po goditet nga drejtime të ndryshme. Besoni instinktet tuaja kur bëhet fjalë për atë që është më e mira për ju dhe lejoni vetes të shërohet nga plagët e vjetra.

Luani

Prapavajtja e Neptunit lëviz nëpër një zonë emocionale në tabelën tuaj. Kështu që ndërsa ju mund të jeni më shumë besim tani, Luan, mos harroni se gjërat janë të gjitha pak të mjegullueshme. Venera po kthehet drejtpërdrejt në zonën tuaj të miqësisë të Mërkurën, duke parë të gjitha llojet e tubimeve dhe ngjarjeve shoqërore për ju (edhe nëse ato janë në internet).

Virgjëresha

Ju mund të zbuloni se dikush po përfiton nga ju, Virgjëreshë. Prapavajtja e Neptunit po e sjell këtë në një pamje shumë të qartë. Fatmirësisht, Afërdita kthehet drejtpërdrejt në zonën tuaj të synimeve, kështu që ju do të jeni në gjendje të përqendroheni në atë që mund të bëni për të shtyrë veten përpara.

Peshorja

Prapavajtja e Neptunit po zhvendoset në zonën tuaj të jetesës. Ju mund të ndiheni sikur të gjitha gjërat që po bëni ju vetëm ju shtyjnë prapa. Pasi Afërdita të ecë përpara më vonë gjatë javës, tensioni do të hiqet. Ju mund të merrni disa mundësi të reja për të ringjallur ndjenjën tuaj të vetvetes. Përqafoni atë, Peshore.

Akrepi

Neptuni po kthehet në mënyrë prapavajtëse në sektorin tuaj të kohës së lirë dhe romancës. Ju e doni dashurinë, Akrep. Por për fat të keq, ky tranzit po ju bën pak më pak të prirur për të vendosur ato kufij. Marsi, sundimtari juaj, po kalon në zonën tuaj të jetesës. Kjo kërkon që të riktheheni shëndetin tuaj në rrugën e duhur.

Shigjetari

Neptuni lëviz tani nëpër zonën tuaj të shtëpisë, duke ju bërë të ndjeheni të shqetësuar në shtëpi me familjen. Mund të ketë një tension. Mënyra më e mirë për të pastruar ajrin, Shigjetar, është të filloni të flisni për parehatinë. Me Marsin në Dash duke kaluar në zonën tuaj të kohës së lirë, një aventurë e vogël nuk do të dëmtonte asnjë.

Bricjapi

Neptuni po kthehet në mënyrë prapravajtëse në zonën tuaj të komunikimit, Bricjap. Bëhuni gati që fjalët të ngjiten. Mënyra më e mirë për të përdorur këtë energji është të kanalizoni mendimet tuaja në heshtje përmes gazetarisë ose shkrimit. Venus zhvendoset në zonën tuaj të jetesës – një kohë ku do të zbuloni se më lehtë bashkoheni me bashkëmoshatarët dhe miqtë.

Ujori

Prapavajtja e kthimit të Neptunit në zonën tuaj të parave ju bën të kuptoni se sa i bashkangjitur jeni me pasurinë materiale. Mund të jetë gjithashtu më e vështirë të mbani shënime të parave tuaja. Gjithashtu këtë javë, Afërdita kthehet në sektorin tuaj të romancës. Përgatituni për të parë ndërprerjet në romancë, Ujor… Për shembull, gjërat mund të përfundojnë për ju dhe një partner.

Peshqit

Neptuni kthehet në mënyrë të përsëritur në shenjën tuaj deri në 28 qershor. Është një kohë e shkëlqyeshme për t’u lidhur përsëri me intuitën tuaj. Ky tranzit ju ndihmon të lidhni lidhjen tuaj shpirtërore në mënyrë që të jeni në gjendje të prekni gjërat që mund të shkojnë keq përpara se ato të bëhen. Afërdita kthehet mesjavë të drejtpërdrejtë, duke i bërë çështjet e shtëpisë më të dukshme. Është koha për t’i vendosur gjërat në tryezë ose për t’i ndjekur me disa ndryshime që dëshironi të bëni.

blank

Më 6 qershor 1928 lindi aktorja Melpomeni Çobani, Artiste e Popullit

Melpomeni Çobani ka lindur në 6 Qershor të vitit 1928 në Tiranë. Që në fillim merr pjese në festivalet amatore të punëtorëve në stabilimentin “Mihal Duri” ku punonte në shtypshkronjë . Aty vihet re nga Artisti i Popullit, Pandi Stillu i cili e fton të punojë si aktore në Teatrin Popullor (sot Teatri Kombëtar). Roli i saj i parë do të jetë në dramën “Liza dhe Sula”. Në këtë periudhë shkëputet nga teatri për tu marrë me aktivitete sportive.

Kështu si sportiste e klubit më të famshëm sportiv në Shqipëri, “Partizani” Melpomeni do të vendoste disa rekorde në atletikë,dhe do të behet kampione e vendit me kete skuader në volejboll dhe në ping-pong. Në vitin 1952 i kthehet përfundimisht aktrimit por kësaj radhe në Estradën e Tiranës. Estradë kjo për të cilën Melpomeni Çobani kishte qenë një nga bashkë themeluesit e saj në vitin 1952. Veprimtaria artistike do të vazhdonte më tej me ngritjen e Teatrit të Kukullave dhe pjesëmarrjen në transmisionin e humorit të Radio Tiranës “Ora Gazmore”.

Të shumta kanë qenë rolet e saj në Teatër si në drama ashtu edhe në komedi . Këtu mund të përmendim “Fejesa”, “Halili dhe Hajria”,“Prefekti”,” Rrënjët e thella”, “Vajza nga fshati” etj.

Gjatë karrierës së saj 40-të vjeçare në Estradë ka interpretuar në më se 1500 role. Në kinematografi ajo ka një rol episodik në filmin e parë shqiptar “Skënderbeu” dhe më vonë në filmin e parë tërësisht shqiptar “Tana” . Në rolet e tjerë mund të përmendim rolet e saj në filmat “Kapedani”, “Estrada në ekran”, “Tela për violinë”, “Radiostacioni etj.

Për meritat e saj artistike është vlerësuar me shumë Çmime e Tituj, ku nëpërmjet të tjerëve mund të përmendim në vitin 1961 dekorohet me titullin “ Artiste e Merituar” ndërsa në vitin 1976 Melpomeni Çobani do të vlerësohej me me titullin më të lartë “Artiste e Popullit”.

Melpomeni Çobani është një ndër themelueset e para të Estradës së Tiranës në vitin 1952, e cila shënon gjatë karrierës së saj artistike rreth 2500 role në teatër, estradë dhe film.

“Kur më çuan në Estradë, unë nuk e doja dhe dëshira ime nuk ishte kjo. Më pëlqente më shumë teatri. Megjithatë e mora me kënaqësi dhe interpretova shumë bukur, publiku më pëlqente. Atëkohë publiku e preferonte shumë Estradën dhe unë vendosa ta doja me shumë” është shprehur artistja në një intervistë të vitit 2005.

Në vitin 1961 nderohet me çmimin “Artiste e Merituar” dhe në vitin 1976 me titullin e lartë “Artiste e Popullit”.

Ajo mban gjithashtu Urdhri “Naim Frashëri” i Klasit I.

Më 26 tetor 2016 u nda nga jeta në moshën 88-vjeçare “Artistja e Popullit, aktorja e Estradës së Tiranës, Melpomeni Çobani. Aktorja e njohur e skenës, u nda nga jeta  ditën e mërkurë rreth orës 10:00 dhe lajmi bëhet i ditur nga familjarët. Ndërkohë të nesërmen në orën 12:00 – 14:00 u mbajtën homazhet në ambientet e Qendrës Kulturore Tirana, (Teatri Metropol).

KINEMATOGRAFI
1988 – Stola në park.
1987 – Një vit i gjatë
1987 – Tela për violinë……Halla
1983 – Fraktura…..Lulishtare
1979 – Ballë për ballë…..Bedrija, pastruesja
1979 – Radiostacioni…
1977 – Cirku ne fshat….Fatorino
1974 – Qyteti më i ri në botë..
1973 – Operacioni “Zjarri”….
1972 – Kapedani…Faturinua
1970 – I teti në bronz…….bashkëshortja e Bamkë Qylollarit
1968 – Estrada në ekran…
1958 – Tana…..Gruaja e kryetarit te Kooperatives

TEATER
“Fejesa”
“Kolltuku magjik”
“Kopshti i jargavanëve”
“Liza dhe Sula”
“Napoloni dhe Amalia”
“Ngatërrestarja”

blank

blank

blank

blank

Ahmet Pasha: Pengu i Pirro Manit, dramat që nuk iu vunë në skenë, rreziku që ndjemë pas arrestimit të Mihal Luarasit

Aktori Ahmet Pasha, një prej aktorëve të preferuar të regjisorit Pirro Mani rrëfen në një intervistë për News24 e “BalkanWeb” miqësinë me të dhe bisedat e fundit.

Nga takimi i parë në Institutin e Lartë të Arteve, deri te biseda e fundit në telefon, ku Pavlina Mani sqaronte fjalët që mezi kuptoheshin të mjeshtrit të skenës, Pasha, rrëfen edhe pengjet.

“Kush është ai artist që ka jetuar ne komunizëm e nuk ka pengje. Mjaft që vije në skenë jo pjesët që doje por pjesët që përzgjidhte komisioni i kontrollit. Pirro Mani pati shkruar disa drama të cilat donte që t’ia vinin në skenë. Nuk ia vunë. Ai para se të ikte në SHBA po punonim me një dramë të tijën. E kishim pothuaj në fund të provave në tavolinë, dhe do ishte siç dukej, shumë e mirë si shfaqje. Tema ishte aktuale e vitit 1992,trajtoheshin problemet dhe ato që kishim kaluar. Unë madje kisha disa pjesë që imitoja Enver Hoxhën. Por, Pirro Mani iku dhe Teatri shqiptar humbi shumë”, thotë mes të tjerash Ahmet Pasha.

Sa i takon raportit në skenë të bashkëshortëve, Pavlina e Pirro Mani, Ahmet Pasha thotë se Pirro sillej me Pavlinën si me gjithë aktorët e tjerë. “Madje Pirro është në borxh me Pavlinën sepse shpesh për të shmangur fjalët nuk i jepte rolet e vendin që meritonte dhe Pavlina ishte aktore shumë e mirë”, thotë ai.

Mbi ideologjinë në filma e teatër, Pasha pranon se ishte kudo, madje kjo ndikoi në cilësinë artistike, por kjo dihet, shton ai, duke mos e parë të nevojshme që vetë artistët të distancohen prej produkteve tyre artistike.

Mjeshtër i skenave masive dhe i ndërtimit të karaktereve, Pasha tregon se regjisori arrinte deri të zvarritej në skenë për të shpjeguar çfarë do nga roli. Pasha ndalet te pasionet e Pirro Manit, nga peshkimi te rinia si gjimnast, çka i jepnin një forcë fizike. Gjithaq mbahet mend për thjeshtësinë e tij në komunikim. Batutat, forca, mençuria dhe arti që mundi të japë në kohë censure krijuan mitin e Pirro Manit, i pathyeshëm në teatrin shqip.

blank

Ndahet nga jeta balerina italiane Carla Fracci, mbretëresha e skenave botërore

VOAL – Carla Fracci, ylli italian i baletit klasik, vdiq në Milano, qyteti ku ajo lindi në 1936. Ajo do të kishte mbushur 85 vjeç më 30 gusht. Gazeta La Repubblica ishte e para që e raportoi largimin nga kjo jetë të balerinës të famshme. Ish-étoile i La Scala-s, ku kishte studiuar dhe  debutuar në 1955 dhe ku ishte promovuar si prima balerinë në vetëm 22 vjeç, kishte vuajtur nga kanceri për disa kohë. Gjatë gjithë karrierës së saj, ajo kishte kërcyer me të gjithë balerinët kryesorë në botë dhe në teatrot më të mëdha.

Carla Fracci, një nga balerinat më të talentuara dhe të njohura që Italia ka pasur ndonjëherë, mbretëresha e skenave botërore, lindi në Milano më 20 gusht 1936. Lartësia trupori i arriti 1.63m. Vajza e një shoferi tramvaji ATM (Azienda Trasporti Milanesi), ajo filloi të studionte balet klasik në shkollën e baletit Teatro alla Scala më 1946. Carla Fracci u diplomua në 1954, pastaj vazhdoi trajnimin e saj artistik duke marrë pjesë në faza të përparuara në Londër, Paris dhe New York. Midis mësuesve të saj është koreografia e madhe ruse Vera Volkova (1905-1975). Pas vetëm dy vitesh nga diplomimi, më 1956 ajo u bë soliste, më pas në 1958 ajo ishte tashmë prima balerinë.

Që nga fundi i viteve 1950, ka pasur shumë shfaqje. Deri në vitet 1970 ajo kërceu me disa kompani të huaja si London Festival Balet, Baleti Mbretëror, Stuttgart Balet dhe Royal Suedia Balet. Që nga viti 1967 ajo është e ftuar e Teatrit Amerikan të Baletit.

Fama artistike e Carla Fracci mbetet kryesisht e lidhur me interpretimet e roleve romantike si Juliet, Swanilda, Francesca da Rimini, apo Giselle. Midis balerinëve të mëdhenj që kanë qenë partnerët e saj në skenë janë Rudolf Nureyev, Vladimir Vasiliev, Henning Kronstam, Mikhail Baryshnikov, Amedeo Amodio, Paolo Bortoluzzi dhe mbi të gjitha danezi Erik Bruhn. Baleti “Giselle” nga Carla Fracci me Bruhn do të mbetej i paharrueshëm për kaq gjatë dhe një film do të bëhet në 1969.

Interpretime të tjera të shkëlqyera të veprave bashkëkohore përfshijnë Prokofiev “Romeo dhe Zhulieta”, “Barok Koncert”, “Les demoiselles de la nuit”, “Pulëbardha”, “Pelléas et Mélisande”, “Lule guri”, “La sylphide”, ” Coppelia “,” Liqeni i Mjellmës “.

Regjisori i shumë prej veprave madhështore të luajtur nga Carla Fracci është burri i saj Beppe Menegatti (1929).

Në fund të viteve 1980 drejtoi korpusin e baletit të Teatrit San Carlo në Napoli së bashku me Gheorghe Iancu.

Në vitin 1981 në një prodhim televiziv mbi jetën e Giuseppe Verdi, ajo luajti pjesën e Giuseppina Strepponi, sopranoja dhe gruaja e dytë e kompozitorit të madh.

Ndër veprat kryesore të kryera në vitet në vijim janë “L’après-midi d’un faune”, “Eugenio Onieghin”, “Jeta e Marisë”, “Kukulla e Kokoschka”.

Në vitin 1994 u bë anëtare e Akademisë së Arteve të Bukura Brera. Vitin pasues ajo u zgjodh kryetare e shoqatës mjedisore “Altritalia Ambiente”.

Carla Fracci është gjithashtu protagonistja e një ngjarje historike kur ajo performon para të burgosurve të burgut San Vittore në Milano.

Nga viti 1996 deri më 1997 Carla Fracci drejtoi trupat e baletit të Verona Arena; atëherë largimi i saj shkaktoi një bujë polemikash.

Në vitin 2003 asaj iu dha nderimi italian Cavaliere di Gran Croce. Në 2004 ajo u emërua ambasadore e vullnetit të mirë e FAO.

Tashmë mbi shtatëdhjetëvjeçare ajo performon në koreografi me intensitet modest, në shfaqje të krijuara posaçërisht për të nga burri i saj.

Së bashku me Beppe Menegatti ajo është gjithashtu drejtore e korpusit të baletit të Teatro dell’Opera di Roma.

Më 2009 Carla Fracci  i jep karizmën e saj  edhe politikës, duke pranuar të bëhet këshilltare për kulturën e Provincës së Firences.

Më 19 shtator 2020 mori çmimin e karierës nga ana e Senatit të Republikës të Italisë.

Carla Fracci la bashkëshortin Beppe Menegatti dhe të birin Francesco, lindur më 1969, me profesion arkitekt që ka krijuar familje, duke i bërë prindërit gjyshër me një nip dhe një mbesë./Elida Buçpapaj

 

blank

Lindi nga një nënë zëvendësuese, Naomi Campbell zbulon detaje të reja nga ardhja në jetë e vajzës së saj

Modelja Naomi Campbell ka zbuluar detaje nga ardhja ne jetë e vajzës së saj.

Ylli i pasarelave tregoi se gjatë kohës që vogëlushja po vinte në jetë dëgjonte në sfond muzikën e Bob Marley.

51-vjeçarja, e cila zbuloi se u bë nënë për herë të parë në fillim të muajit maj, tha se shpesh iu është drejtuar muzikës gjatë “momenteve të veçanta” të jetës së saj.

“Muzika është si… Në momentet e mia më të veçanta, ju e dini që sapo u bëra nënë, po dëgjoja Bob Marley. Këto janë rrënjët e mia”- u shpreh ajo.

Campbell njoftoi ardhjen në jetë të foshnjës, pak para ditëlindjes së saj të 51-të, në një postim në Instagram ku publikoi një foto të dorës së saj duke mbajtur këmbët e foshnjës.

blank

Ndërsa nuk dihet ende nëse e ka lindur vetë vajzën apo e vogëlushja ka ardhur në jetë nëpërmjet një nëne zëvendësuese, pasi supermodelja e ka mbajtur të fshehtë gjithçka. Daily Mail raporton se Naomi Campbell e ka mirëpritur në jetë foshnjën nëpërmjet një nënë surrogate dhe do ta rrisë vajzën me të dashurin amerikan.

Një burim tha për People se Naomi dëshironte të bëhej nënë për më shumë se një dekadë.

Lidhja e fundit publike e modeles ka qenë me reperin Skepta, ndërsa nuk dihet se kush është partneri i saj aktual.bw

blank

Fituesi i Eurovisionit del negativ në testin e drogës

Vokalisti Damiano David i grupit Italy’s Maneskin, fitues të Eurovizionit 2021.

 

Vokalisti i grupit italian, Maneskin, Damiano David, që fitoi në festivalin e këngës evropiane “Eurovision”, ka dalur negativ në testin e drogës, thanë organizatorët e festivalit.

Pamjet të cilat e shfaqnin atë me kokë të ulur në tavolinë, në zonën e mikpritjes së festivalit, u bën virale dhe shkaktuan reagime dhe spekulime se ai mund ketë konsumuar substancë narkotike.

David u pyet për pamjet gjatë një konference shtypi të dielën dhe ai tha se kishte parë poshtë sepse kitaristi, Thomas Raggi, kishte thyer një gotë.

“Asnjë përdorim droge nuk ndodhi në Dhomën e Gjelbër dhe ne e konsiderojmë çështjen të mbyllur”, tha Unioni i Transmetuesve Evropianë (EBU), që është organizator i festivalit.

EBU me bazë në Gjenevë tha se pas akuzave për përdorimin e drogës në prapaskenë, ajo kishte rishikuar faktet, duke përfshirë kontrollimin e të gjitha pamjeve në dispozicion.

Damiano David vullnetarisht iu nënshtrua një testi droge të hënën dhe EBU e ka parë rezultatin.

Grupi italian ishte në konkurencë të ngushtë më Francën dhe Zvicrën, por arriti 524 pikë duke u shpallur fitues me këngën e tyre “Zitti e Buoni”.

Më herët kishin reaguar edhe zyrtarë të qeverisë franceze. Ministri francez për Evropën, Clement Beaune kishte bërë thirrje për “transparencë totale”.

“Nëse ka një problem, ka ndëshkime duke përfshirë edhe skualifikimin e mundshëm”, tha ai.

Eurovision, është një festival që shikohet nga qindra miliona njerëz çdo vit.

Festivali Eurovision për herë të parë u mbajt më 1956, me qëllim të bashkimit të Evropës pas Luftës së Dytë Botërore.

blank

Video- Anxhela Peristeri me ‘Karma’ kualifikon Shqipërinë në finalen e Eurovizion

Shqipëria kualifikohet në natën finale të Eurovizion. Vendi ynë përfaqësohet këtë vit me këngëtaren Anxhela Peristeri, e cila ndezi skenën në Holandë, me performancën e saj mbrëmë me këngën ‘Karma’.

Shtetet e tjera me të cilat Anxhela Peristeri do të përballet në finale janë Greqia, Norvegjia, Izraeli, Rusia, Azerbajxhani, Malta, Suedia, Lituania, Qiproja, Belgjika, Ukraina.

https://youtu.be/_9KXznajJvY

blank

Naomi Campbell i suprizon të gjithë, supermodelja bëhet nënë për herë të parë në moshën 50-vjeçare

BRITANI E MADHE

Supermodelja Naomi Campbell është bërë nënë për herë të parë në moshën 50-vjeçare. “Pantera e zezë”, i surprizoi të gjithë kur përmes rrjeteve sociale njoftoi se ka sjellë në jetë një vajzë.

“Një bekim i bukur dhe i vogël, më ka zgjedhur mua të jem nëna e saj. Kaq e nderuar që kam këtë shpirt të butë në jetën time, nuk ka fjalë për të përshkruar lidhjen e përjetshme që tani ndaj me ty engjëlli im. Nuk ka dashuri më të madhe”, shkroi Campbell, e cila e ka mbajtur shtatzaninë sekret nga fansat dhe mediat.
Në një intervistë të katër viteve më parë modelja ka deklaruar se falë shkencës mund të bëhej nënë kru të donte.

Naomi lindi më 22 maj 1970. Ajo u ngjit në pasarelë për herë të parë kur ishte vetëm 15 vjeç, duke u bërë shpejt një prej më të kërkuarave në vitet 1980-1990.

blank

Ndahet nga jeta kantautori i shquar italian Franco Battiato

VOAL – Franco Battiato ndërroi jetë të martën në mëngjes, në rezidencën e tij në Milo, Siçili. Kjo u njoftua nga familja e kantautorit të famshëm italian, varrimi do të bëhet privatisht. Artisti sicilian ishte 76 vjeç dhe kishte qenë i sëmurë për ca kohë. Ai lindi në Jonia (tani Riposto), më 23 mars 1945.

Battiato ka lëvizur, për mbi 50 vjet karrierë, midis një sasie të madhe zhanresh, nga pop tek muzika e kulturuar, duke prekur momente avangarde dhe duke arritur një popullaritet të madh. Këngët e tij të paharrueshme si “La cura”, “Centro di gravità permanente”, “Voglio vederti danzare”.

Gjatë këtyre dekadave Battiato ka ndërtuar një rrugë unike në panoramën italiane. Një mendimtar ironik, i lirë, që praktikoi artin e provokimit dhe i cili gjithashtu kishte një përvojë të shkurtër (të papaguar) si këshilltar për Rajonin e Siçilisë me juntën Crocetta, e cila zgjati nga nëntori 2013 deri në mars 2014 dhe përfundoi në një mënyrë të stuhishme. Artisti nuk i ka fshehur kurrë simpatitë e tij për të Majtën dhe me “Povera patria” ka nënshkruar një nga portretet më intensive të prishjes politike dhe shoqërore italiane.

Franco Battiato ishte një nga emrat më të njohur në muzikën italiane, me një traditë të gjatë në katet e larta të top listave. Disa nga këngët e tij kanë hyrë në historinë e muzikës, por në vitet ’70 ai prodhoi albume eksperimentale të tilla si “Fetus” dhe “Ndotja” të cilat e bënë Italinë të zbulonte burimet e muzikës elektronike, konceptet më të përparuara të rock-ut dhe kontaminimet me autorë të muzikës bashkëkohore.

Ai foli për suksesin e tij të madh tregtar me ironi, përmes sensit të tij proverbial dhe të sofistikuar të humorit, pa fshehur një farë sikleti.

Në të vërtetë Battiato ishte një studiues me horizonte shumë të gjera, i aftë për të praktikuar artin e këngës pop, por i cili, në sajë të kulturës së tij të horizonteve të mëdha, përdori gjuhë dhe referenca shumë të ndryshme, si në fushën muzikore ashtu edhe në forma të tjera artistike shprehje. si kinemaja, piktura, opera. Ashtu si ai ishte një pararendës i muzikës elektronike, Battiato, i cili për një kohë të gjatë praktikonte meditimin çdo ditë, ishte një adhurues i muzikës klasike dhe simfonike.

Nuk është rastësi që ai ka mbetur një pikë referimi: jo vetëm të rinjtë ende shohin tek ai një model origjinaliteti dhe kurioziteti, një mbrojtës i inteligjencës, në një botë që shumë shpesh harron rëndësinë e saj./Elida Buçpapaj

blank

Më 12 maj 1995 u nda nga jeta Mia Martini, një nga zërat më të bukur italianë

VOAL – Një nga zërat më të bukur italianë, i cili u zhduk në rrethana të paqarta kurrë, Domenica Berté, aka Mia Martini, lindi në Bagnara Calabra, në provincën e Reggio Calabria, më 20 shtator 1947, fëmija i dytë i katër vajzave. Midis këtyre, është edhe Loredana Berté, gjithashtu një këngëtare shumë e njohur italiane.

Fëmijëria dhe rinia e hershme tashmë janë të shënuara nga muzika. Domenica e vogël i kalon vitet e para në Porto Recanati por e ka të lehtë për të bindur nënën e saj, Maria Salvina Dato, për ta marrë atë në Milano, në kërkim të fatit në botën e muzikës. Këtu, më 1962, ajo takoi diskografin Carlo Alberto Rossi dhe u bë një “ragazza ye-ye”, domethënë një koriste për këngët twist dhe rock të periudhës. Por këngëtarja kalabreze tashmë në atë moshë ishte frymëzuar nga Aretha Franklin dhe producenti i mirënjohur e lançoi atë, në vitin 1963, me emrin artistik të Mimì Berté. Vitin pasues, ajo fitoi Festivalin Bellaria dhe gjithashtu iu imponua mediave si një interpretuese premtuese, falë këngës “Il magone”. Sidoqoftë, kjo dritë e vogël nuk zgjat shumë. Më 1969 e ardhmja Mia Martini u transferua në Romë, së bashku me nënën dhe motrat e saj. Ajo takon Renato Fiacchinin, gjithashtu një këngëtar aspirues që ende nuk është “bërë” Renato Zero, dhe me motrën e tij Loredana ajo siguron jetesën në mënyra të ndryshme, duke mos hequr dorë nga ëndrra e muzikës. Është një moment delikat në jetën e saj, një nga shumë të tillë. Kjo u konfirmua, përsëri më 1969, nga arrestimi për posedim të drogave të lehta dhe si pasojë katër muaj burg në Tempio Pausania.

Sidoqoftë, takimi vendimtar arrin më 1970. Themeluesi i lokalit historik Piper, Alberigo Crocetta, e projekton atë në një horizont ndërkombëtar, duke e lançuar për publikun e gjerë. Mimì Berté bëhet Mia Martini dhe këngëtarja e re dhe rebele kalabreze gjen dimensionin e saj, në një vështrim dhe një bagazh artistik më afër identitetit të saj. “Padre davvero” është kënga e parë me emrin Mia Martini dhe u lançua më 1971 për Rca Italiane. Rai e ka të lehtë për ta censuruar atë: argumenti është ai i një vajze që rebelohet kundër babait të saj të dhunshëm. Sidoqoftë, kënga fitoi Festivalin e Muzikës Avant-Garde dhe Trendet e Reja të Viareggios. Në pjesën e pasme të këtij single të parë ka edhe “Amore … amore … un corno”, një pjesë tjetër e shkruar nga djaloshi Claudio Baglioni.

Në Nëntor 1971 u publikua albumi “Oltre la collina”, një nga më të mirët e këngëtares, i cili merret me tema të tilla si dëshpërimi dhe vetëvrasja. Gjithashtu në këtë vepër Baglioni shumë i ri gjen hapësirë, në disa këngë, ndërsa Lucio Battisti, i tërhequr nga vokalizmi befasues i këngëtares “cigane”, e dëshiron atë në TV në specialen “Tutti insieme” “Të gjithë së bashku”. Këtu, Mia Martini këndon “Padre davvero”, pa asnjë censurë. Shenjtërimi është më pranë se kurrë.

Më 1972, fëmija i dytë e prindërve Berté ndjek Alberigo Crocettan në Ricordi në Milano, ku regjistron “Piccolo uomo”, i cili rezulton të jetë një sukses i madh. Teksti është nga Bruno Lauzi dhe interpretimi është mjeshtëror, aq sa ajo fiton Festivalbar atë vit. Publikohet albumi “Nel Mondo”, i cili paraqet gjithashtu të madhin Vinicius De Moraes dhe merr Çmimin e Kritikëve si LP më i mirë i vitit 1972.

Kritikët ishin gjithmonë në krah të saj deri në vitet 1980, duke i njohur ato si një vlerë dhe një forcë inovative që nuk ka asnjë të barabartë në Itali. Kjo konfirmohet nga Çmimi i Kritikëve që ajo fitoi më 1982 në Festivalin Sanremo, i cili u krijua posaçërisht për atë edicion me synimin t’i caktojë një çmim dhe që, që nga viti 1996, është quajtur “Çmimi Mia Martini”.

Por 1973 është viti i kryeveprës. “Minuetto”, nënshkruar nga Franco Califano dhe Dario Baldan Bembo, është deri tani single i saj më i shitur. Me këngën ajo fiton përsëri Festivalbar, në të njëjtin nivel me Marcella Bella. Nga ky moment, diskot dhe këngët e saj kërkohen edhe jashtë vendit, veçanërisht nga Gjermania, Spanja dhe Franca. Përtej Alpeve, e krahasojnë atë me legjendën Edith Piaf. Kritikët evropianë e konsideruan atë këngëtaren e vitit në 1974 dhe me “È proprio come vivere” “It’s like like living”, Mia Martini fitoi Gold Record: një milion rekorde të shitura në tre vitet e fundit. Vitin pasues, më 1975, Rai e vlerëson atë, me specialen “Mia”, i cili përfshin gjithashtu Lino Capolicchion dhe Gabriella Ferrin.

Ajo regjistron kopertinën “Donna con te”, e cila është shumë e njohur në top lista dhe referendumi “Vota la voce”, organizuar nga e përjavshmja Tv Sorrisi e Canzoni, e shpall atë këngëtaren femër të vitit. Këto ishin vite me sukses të madh në treg, por të shoqëruara me interpretime që këngëtarja kryen kryesisht për detyrime kontraktuale. Martesa me Ricordi është prishur, por shtëpia milaneze padit Mia Martinin, e cila do të kishte zgjidhur kontratën paraprakisht, dhe pëson konfiskimin e pasurive dhe fitimeve, si dhe pagesën e një gjobe shumë të lartë.

Kalo te Rca dhe regjistron “Che vuoi che sia… se t’ho aspettato tanto” “Çfarë dëshiron të jetë … nëse të kam pritur kaq gjatë”. Albumi mirëpret autorë të tjerë akoma jo të njohur, siç janë Amedeo Minghi dhe Pino Mango, ndërsa aranzhimet janë të Luis Enriquez Bacalov. Në Francë, këngëtari dhe kompozitori dhe aktori i famshëm francez Charles Aznavour e pikas atë dhe e dëshiron me të në një recital të shkëlqyeshëm në Olimpia në Paris, tempulli i shenjtë i muzikës në Francë. Shfaqja u përsërit në Sistina në Romë dhe më 1977 Mia Martini u zgjodh për të përfaqësuar Italinë në Eurofestivali me këngën “Libera”. Ai e vendos të trembëdhjetën në renditje, por single është përkthyer pothuajse në të gjithë botën.

Këto janë vitet e marrëdhënies me këngëtarin Ivano Fossati, me të cilin ajo dashurohet gjatë regjistrimit të albumit “Per amarti”, i cili përmban këngën “Portreti i një gruaje”, i cili fiton çmimin e kritikëve në Festivalin e Këngës Popullore Botërore Yamaha në Tokio. Me Fossatin, Mia Martini shkon në etiketën Warner dhe boton disqet “Vola” dhe “Danza” të shkëlqyeshëm, nga viti 1979, i cili përmban hitet e nënshkruara nga kantautori “Canto alla luna” dhe  “La costruzione di un amore” “Ndërtimi i një dashurie”.

Më 1981 ajo operoi kordat e zërit, kësht që timbri i tij ndryshoi drejt një toni më të ngjirur. Ajo është tani një kantautore dhe albumi “Mimi”, i rregulluar nga ish Blood Sweet and Tears, Dick Halligan, ofron dhjetë këngë pothuajse tërësisht të autografuara. Më 1982 mori pjesë për herë të parë në Sanremo me këngën e shkruar nga Ivano Fossati “E non finisce mica il cielo” “Dhe qielli nuk mbaron”, e cila përuron Çmimin e Kritikëve. Akoma në të njëjtin vit, ai realizoi “Quante volte” “Sa herë”, rregulluar nga Shel Shapiro, i cili gjithashtu arriti sukses të madh jashtë vendit.

1983 është viti i tërheqjes së saj nga skena, shkaktuar nga një thashethem që e lidhte atë me përfshirje në disa ngjarje negative të cilat do ta ndiqnin pas atë. Heshtja zgjat deri në vitin 1989, kur miku i saj Renato Zero bind drejtorin artistik të Festivalit të Sanremos, Adriano Aragozzini, për ta lënë të marrë pjesë në konkursin e famshëm të këngës. Kënga “Almeno tu, nell’universo”  “Të paktën ti, në univers” është një sukses dhe përsëri fiton Çmimin e Kritikëve. Në valën e entuziazmit, Mia Martini regjistron albumin “Martini Mia”, për shtëpinë Fonit Cetra. Kënga “Donna”, e nënshkruar nga muzikanti Enzo Gragnaniello, shkon në Festivalbar dhe disku fiton Diskun e Artë, për mbi 100 000 kopje të shitura. Vitin tjetër, në Sanremo, kënga e shkruar nga Franco Califano, “La nevicata del ’56” “Bora e ’56”, fitoi Çmimin e tretë të Kritikëve.

Në vitin 1992 u kthye në skenën e Ariston me një tjetër sukses, “Gli uomini non cambiano” “Burrat nuk ndryshojnë”. Ajo vjen e dyta, pas Luca Barbarossa. Në të njëjtin vit ajo regjistroi “Lacrime”, e cila i dha asaj diskun e fundit të artë dhe u zgjodh për të përfaqësuar Italinë në Eurofestivali, në Suedi, ku u duartrokit shumë.

Këto janë vitet në të cilat ajo afrohet më shumë me motrën e saj Loredana Berté, pas shumë vitesh në të cilat marrëdhëniet kishin mbetur të ftohta dhe me të, në vitin 1993, ajo pranon të bëjë duet në Sanremo. Kënga “Stiamo come stiamo” “Ne jemi ashtu siç jemi” megjithatë, nuk bën bujë. Vitin pasues, në 1994, Mia Martini regjistron për shtëpinë e Muzikës RTI “La musica che mi gira intorno”, në të cilën ajo këndon kopertina të zgjedhura nga repertorët e këngëtarëve si De André, De Gregori dhe Lucio Dalla. Ky është vetëm një nga projektet e saj të deklaruara për të riinterpretuar këngët nga artistë të tjerë, të tillë si Mina dhe Tom Waits. Megjithatë, qëllimi nuk arrin të ketë një vijim.

Më 12 maj 1995, në moshën dyzet e shtatë vjeçe, Mia Martini u gjet e vdekur në banesën e saj në Cardano al Campo, Varese. Për muaj me radhë, këngëtarja kishte vuajtur nga një miomë e mitrës dhe po merrte doza të mëdha të ilaçeve antikoagulante. Sipas zyrës së prokurorit të Busto Arsizio, megjithatë, ajo do të kishte vdekur për shkak të arrestit kardiak, shkaktuar nga abuzimi i drogës./Elida Buçpapaj

blank

Intervista – Basholli: Kinematografia e Kosovës, në pozitë të çuditshme

Regjisorja Blerta Basholli
Arton Konushevci

Regjisorja nga Kosova, Blerta Basholli thotë se tri çmimet kryesore që i mori në festivalin “Sundance Film Festival” për filmin “Zgjoi”, i kanë hapur shumë rrugë dhe po planifikon që të angazhohet në projekte të ndryshme. Në një intervistë për Radion Evropa e Lirë ajo kritikon institucionet e Kosovës që gjithmonë, siç thotë ajo, e lënë kulturën në fund të listës së prioriteteve. Sipas Bashollit, kinematografia e Kosovës gjendet në një pozitë të çuditshme dhe shton se duhen investime financiare më shumë në këtë fushë.

Radio Evropa e Lirë: Filmi “Zgjoi” me regji nga ju zonja Basholli, është thënë se ka bërë historinë duke rrëmbyer tri çmimet kryesore të “Sundance Film Festival”. Si i keni pritur ju këto çmime?

Blerta Basholli: Për ne ka qenë një gëzim i jashtëzakonshëm kur jemi pranuar në festival, sepse për mua, ndoshta se kam studiuar në Amerikë, po “Sundance Film Festival”, gjithmonë ka qenë prioritet. Nëse më kanë pyetur, normalisht se ne e kemi edhe kompaninë që e bën shitjen e filmit dhe i bën marrëveshjet edhe me festivale, por vetëm për “Sundance Film Festival” kam dashur të përzgjidhem dhe u kam thënë se kam dëshirë të shkoj aty, e pastaj për të tjerët bëni strategji se kah mendoni të shkoni. Nuk është se kam pritur se do të marrim çmime, për të qenë e sinqertë, edhe pse pas premierës, pyetjet e audiencës edhe pse ka qenë online, më kanë bërë të ndiej se njerëzve filmi u ka pëlqyer dhe që u ka lënë një përshtypje në një mënyrë apo tjetër.

Mandej, pas premierës, na kanë thirrur dhe na kanë treguar se kemi marr çmimin e parë të regjisë. Ai ka qenë çmimi i regjisë më të mirë, që për mua ka qenë një çmim i jashtëzakonshëm dhe jam ndierë e nderuar dhe normalisht që jemi emocionuar shumë, se tash kur konkurron, ke një shpresë, por nuk kemi qenë të sigurt dhe as që kemi besuar se do të marrim çmimin. Të nesërmen pastaj na kanë treguar edhe për dy çmime të tjera. Në fillim nuk e kemi ditur se kemi bërë histori, për të qenë e sinqertë, sepse nuk është që e kam përcjellur ndonjëherë se kush sa çmime i ka marr në “Sundance”, por mandej kur i kemi parë lajmet, na është dukur edhe më mirë që një film nga Kosova, pak për shkak të temës, pak për shkak të vendit tonë, pak për shkak vetes, që përveç që i morëm çmimet dhe bëmë histori, besoj se kjo do të na ndihmojë shumë.

Radio Evropa e Lirë: A ju kanë hapur rrugë të reja këto çmime?

Blerta Basholli: Po, na kanë hapur shumë rrugë sepse kemi pasur shumë takime dhe ende vazhdojmë të kemi takime shumë, kryesisht me Amerikë, por jemi duke diskutuar edhe me disa kompani në Evropë. Momentalisht e kam bërë edhe ekipin rreth vetes, që e kam një menaxher dhe tre agjentë, të cilët tash do të merren me punë, të më gjejnë punë në filma dhe në seriale sepse dëshiroj që të orientohen pak edhe nga serialet. Unë më herët kam punuar, por kam punuar vetëm në seriale vendore. Tash po kam dëshirë të zhvilloj edhe diçka timen, por fillimisht ndoshta edhe të punojë në seriale të tjera, për të bërë përvojë ndërkombëtare, e më pas, me shpresë që ta zhvilloj edhe serialin tim.

Radio Evropa e Lirë: Sipas jush, ku ndodhet sot kinematografia e Kosovës?

Blerta Basholli: Kinematografia e Kosovës është në një pozitë të çuditshme, do të thosha. Kjo për shkak se është bërë një hap shumë i mirë, një zhvillim shumë i mirë edhe nëse merret nga aspekti i Qendrës Kinematografike, siç janë përkrahur projektet, përzgjidhen projekte shumë të mira dhe atë nuk mund ta mohojë askush, sepse projektet që përzgjidhen nga Qendra Kinematografike, po kanë sukses secili, jo vetëm filmi “Zgjoi”, por pothuajse secili, sidomos po flas për filma të gjatë, se edhe filmat e shkurtër po kanë sukses, por sidomos filmat e gjatë, po shkojnë në një festival të madh dhe shpesh po sjellin edhe çmime, gjë që tregon se është duke u bërë një selektim i mirë dhe një mbështetje e mirë e projekteve.

Regjisorja Blerta Basholli gjatë xhirimeve të filmit "Zgjoi".

Regjisorja Blerta Basholli gjatë xhirimeve të filmit “Zgjoi”.

Mirëpo, fondet që jepen nga Qendra Kinematorgafike nuk janë të mjaftueshme dhe kjo mendoj se është goxha problem. Kjo për shkak se për shembull, neve na i ka dhënë 140 mijë euro. Ju me 140 mijë euro, nuk je producent mjaftueshëm për të hyrë në ndonjë shtet tjetër që të punosh. Zvicra ka hyrë me ne në bashkëprodhim, mirëpo, Zvicra na i ka dhënë 100 mijë euro. Ata nuk kanë interes për të hyrë në bashkëprodhim, sepse faktikisht po janë të barabartë me ju në financa, nuk janë ata bashkëproducentë, por janë producentë.

E në njëfarë mënyre, ne kemi pasur fat, që kanë hyrë fonde zvicerane, por edhe televizioni. Në raste të tjera, nuk hynë shtete të tjera, për shembull Franca, Gjermania, nuk duan të dëgjojnë dhe tani ju e bëni filmin vetëm me shtete në rajon dhe e bëni me buxhet ultra të ulët, sepse buxhetet tona nuk quhen as buxhete të ulëta, por janë buxhete ultra të ulëta. Dhe njerëzit janë lodhur, do të thotë nuk po mundemi të formojmë ekip, nuk po mundemi ta formojmë industrinë e as kuadro. Njerëzit që kanë punuar me mua 4-5 vjet, sepse edhe unë kam punuar në gati të gjithë filmat që janë prodhuar pasi kam dëshirë të punoj në film, shumica e anëtarëve të ekipit tash ose kanë hyrë në televizion ose thjesht nuk duan të punojnë në filma, sepse nuk ka prodhim të mjaftueshëm, bëhet një film, më së shumti dy.

Radio Evropa e Lirë: Kjo pozita e çuditshme që thoni në kinematografinë e Kosovës, është për shkak të mungesës së buxhetit?

Blerta Basholli: Po sepse duhet të investohet. E çuditshme po them sepse është në pozitë të mirë, pasi po ka shumë suksese. Por, në anën tjetër, nuk është duke u zhvilluar, në kuptimin e industrisë. Unë punoj ndoshta që 10 vjet, jam kthyer në Kosovë dhe punoj në gati në çdo të dytin film dhe që 10 vjet, nuk po mundemi ta bëjmë ekipin, non-stop marrim njerëz nga Maqedonia e Veriut, nga Bullgaria, që i kemi kolegë dhe kalojmë shumë mirë me ta, sikurse edhe nga Shqipëria. Mirëpo, pse mos ta bëjmë edhe ne ekipin kur po bëhen kaq të mirë, kur ka regjisorë të mirë, aktorë të jashtëzakonshëm. Kemi njerëz të talentuar, problemi është se nuk ka stimulim që të prodhohet më shumë dhe që të zhvillohet industria. Industria nuk po zhvillohet, individualisht po kalojnë projektet, mirëpo industria dhe ekipi jo. E kam përshtypjen se ka stagnuar edhe pjesa tjetër sepse nuk vijnë më njerëzit për të punuar me entuziazëm, as unë nuk punoj më me entuziazëm. E kam bërë një film me entuziazëm, po nuk mundem më. Nuk mundem ta bëjë sepse është sakrificë e madhe, janë 5 vjet të jetës intensive, që ju ia kushton një projekti.

Radio Evropa e Lirë: A mund të nxirren më shumë rrëfime për filma nga lufta e Kosovës?

Blerta Basholli: Po, pa dyshim. Edhe si artist kur ta kërkojnë biografinë, kërkojnë që të kesh një histori dhe iu lë shumë më shumë përshtypje, kur ju keni kaluar në disa sfida të caktuara në jetë, në vendin ku jeni rritur dhe keni një kulturë … Unë mendoj se kemi shumë tema si të para luftës, si të luftës, normalisht edhe neve na duket që janë 20 vjet prejse u krye. Zakonisht për film thuhet – e nuk do të thotë se është ashtu sepse ajo është relative – se pas 50 vjetësh, del filmi i mirë se edhe dihen faktet realisht, se pak më shumë i distancuar prej asaj që ka ndodhur, në anën tjetër lindin ide më të mira. Mendoj se lufta, në kuptimin e filmave, të jep shumë mundësi dhe shpresoj të bëhen sa më shumë filma.

Fotografi nga xhirimet e filmit "Zgjoi". Ky film, është i frymëzuar nga historia e vërtetë e Fahrije Hotit nga Krusha e Madhe, e cila në kërkim të burrit të saj të humbur gjatë luftës në Kosovë, fillon një biznes bujqësor për ta siguruar mbijetësën e familjes.

Fotografi nga xhirimet e filmit “Zgjoi”. Ky film, është i frymëzuar nga historia e vërtetë e Fahrije Hotit nga Krusha e Madhe, e cila në kërkim të burrit të saj të humbur gjatë luftës në Kosovë, fillon një biznes bujqësor për ta siguruar mbijetësën e familjes.

Radio Evropa e Lirë: A duhet vetëm lufta të sjellë filma apo ka edhe tregime tjera?

Blerta Basholli: Mendoj se kemi shumë tregime. Ne kemi tregime të paraluftës, të luftës, e të pasluftës dhe kemi tregime të ditëve të sotme. Pak e kam përshtypjen që jemi tekur me disa tema që lidhen me luftën, mirëpo në të njëjtën kohë, nuk janë bërë mjaftueshmë filma për luftën, që edhe të depërtojnë. Mirëpo, unë mendoj se ka tema dhe e mira është që po shoh se ka regjisorë të rinj, sepse jam edhe ligjëruese e jashtme në Fakultet të Arteve, dhe po shoh se studentët po kanë tema shumë më kreative. Dikush ka dëshirë të bëjë film horror, dikush ka dëshirë të bëjë dramë, komedi, e dikush edhe filma fantazi, e që normalisht, ata nuk kanë shumë shpresë sepse mund t’i bëjnë këtu. Unë sa po mundem po i motivoj, pasi mendoj që fillimisht mund të bëjnë diçka më të thjeshtë, të tregojnë se dijnë të bëjnë dhe pastaj të depërtojnë edhe me fonde të jashtme. Kështu që ka tema shumë dhe regjisorët e rinj kanë interes për të bërë filma.

Radio Evropa e Lirë: Sa është prezente Kosova në arenën ndërkombëtare me filma?

Blerta Basholli: Jo aq sa ka potencial në kuptimin artistik dhe intelektual të fjalës. Mirëpo, në aspektin e festivaleve, mendoj se jemi goxha të pranishëm edhe që kjo prani veç po rritet. E thash edhe më herët se secili film po udhëton në festivale dhe atë në festivale të mëdha e të rëndësishme të botës, dhe që është shumë e vështire të hysh aty ku konkurrojnë 10 mijë filma nga e gjithë bota. Kështu që në aspektin e festivaleve, goxha mirë po arrijnë, por mendoj se duhet një motor, e ai motor është financiar sepse nga financat rritet industria, nga industria rritet ekipi, pastaj rritet prodhimi, rritet prodhimi i zhanreve të ndryshme dhe filmat mund të depërtojnë. Nëse mbesim vetëm në atë nivelin ultra të ulët të buxhetit për film, nuk e di sa do të na mbajë kjo.

Radio Evropa e Lirë: A bëhet puna e duhur në institucionet e Kosovës për zhvillim e artit në Kosovës?

Blerta Basholli: Jo. Unë vet kam qenë drejtoreshë e kulturës në Komunën e Prishtinës për dy vjet dhe aq sa kam ditur, jam munduar të ndryshoj diçka. Mirëpo unë e kuptoj që Kosova ka shumë probleme në shëndetësi, në arsim, në ekonomi, mirëpo ne nuk mund të presim të zhvillohet shëndetësia, arsimi dhe ekonomia, e pastaj kultura. Mendoj se shteti duhet të zhvillohet paralelisht, e kush mundet më mirë sesa kultura ta promovojë shtetin. Edhe sporti, por me sport qëndrojmë më mirë edhe me investime dhe depërtim në botë. Te kultura edhe në ministri e drejtori, në çdo departament që ka të bëjë me kulturën, e kam përshtypjen që gjithmonë është në listën e fundit të prioriteteve deri tash të çdo qeverie. Unë mendoj se nuk bëhet mjaftueshëm, duhet të bëhet shumë e më shumë. Kemi nevojë të investojmë si në trashëgimi, kulturë si në të gjitha artet pamore dhe jo vetëm në film.


Send this to a friend