VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Letër e Roald Dahl të bijës Olivia ose Vaksina kundër fruthit shpëton jetë fëmijësh Nga Rafaela Prifti

By | April 18, 2019

Komentet

Historia e Shtegtimit shqiptar në Uster Masaçusets, një projekt bashkëpunimi me Muzeun Historik të qytetit nisi rrugën e tij – Nga ARDIAN MURRAJ (video)

Një grup veprimtarësh të bashkesisë shqiptare në bashkëpunim me drejtues të Muzeut Historik të Usterit mundësuan së fundmi nisjen e një projekti për dokumentimin e gjurmëve dhe pranisë së emigracionit shqiptar në qytet e rrjedhimisht në SHBA.

Për këtë qëllim pasditen e së Shunës më 9 Nëntor, në mjediset e Muzeut Historik rreth 100 pjesmarrës shqiptaro-amerikanë morën pjesë dhe u njohën më gjerësisht me prmbajtjen e projektit që pritet të fillojë dhe shikimin më nga afër të kërkesave që paraqet kjo ide dhe rolin apo pjesëmarrjen e gjithësejcilit për ta pasuruar atë.

Që në hyrje tek sa po përgatitej fillimi i veprimtarisë, Greg Stefon tregoi disa foto të vjetra nga shqipëtarët në “Piknikun e Leslovikut-1920″, më pas diskun e “Korit të Burrave të Usterit” me këngët patriotike dhe mëmëdheun… kështu pak nga pak nisi të nxitej edhe kurreshtja e pjesmarrësve që po fillonin të mbushnin sallën duke treguar interesim për fotot, objekte e orendi të vjetra që si të thuash kanë me vehte një histori apo lidhin hisoritë njerëzore mes tyre.

Si për ta pështjellë shqiptare në vlera grupet e fëmijëve kërcimtarë “Vallet Tona” ishin të parët që dhanë shenjën e fillimit zyrtar të veprimtarisë dhe më pas nisën disa dikutime që sollën për të pranishmit njohjen e projektit “ Mbledhja, ruajtja dhe shpërnarja e historisë në bashkësi”.

Greg Stefon spjegoi se si nisi ky bashkëpunim me muzeun duke afruar njohjen me William Wallace Drejtor Ekzekutiv i cili falenderoi për pjesmarrjen e gjerë ; -”jo vetëm sonte, por edhe nesër dhe në ditët më tej do të jemi sëbashku pasi qyeteti i Usterit përbën tashmë historinë tonë. Ju mund të vini dhe të na vizitoni në çdo kohë si dhe të sillni ato foto apo dokumenta që juve ju duken se përcjellin histori dhe me kët rast ne shkëmbejmë njohjen dhe nisim hapat e duhur,. Ju falenderoj për mbështetjen”.

Ndësa Frankli Zdruli duke e quajtur si një ditë të veçantë solli në kujtesë përpjekjet e shqiptarëve mërgimtarë që në fillimet e tyre e veças një thënie të Fan S Nolit që Usteri quhet zemra e shqiptarisë dhe se në përmbajtjen e sotme duke nisur për të shkruatjtur historinë e tyre kjo zemër do fillojë të rrahë (të marrë jetë), ne bejmë krenar paraardhësit tanë dhe do të jemi pjesë e rendësishme e qytetit ku jetojmë, Usterit.

David Conner Drejtor i Marrëdhenieve me Bashkësinë spjegoi më tej se projekti i nisur do të jetë afat gjatë duke ju referuar disa projekteve të ngjashme në Uster si së fundmi të materializuar ishin ato të bashkësisë Latine dhe bashkësisë së LBGTQ-së (ekspozita që vizitohen ndërkohë në muze), ku koha e nevoitur për grumbullimin e sendeve me vlerë, foto, dokumenta, gazeta të kohës intervistime të jetëve të individëve të veçantë do të sillnin grumbullimin e gjithë këtyre vlerave të rëndësishme ku historianët e Universiteteve do të kenë mundësinë të bëjnë lidhjet mes tyre dhe shkrimin e historisë së qytetit.

Me vendndodhjen e tyre prej më shumë se 100 vjetëve bashkëatdhetarët shqiptaro-amerikanë janë një pjesë e rëndësishme e Usterit jo vetëm me punën dhe integrimin e përditshëm, rritjen numerike apo gjallërinë e ruajtjes së traditave, gjuhës dhe kulturës, por në të njëjtën kohë ata bashkarisht i kanë berë vend vehtes në historinë e qytetit, një histori shtegëtimi me vlera dhe që filloi të shkruhet.

Në takim përshëndetën dy zonja me origjinë shqiptare Konstantina Lukes (ish kryetare e bashkisë) dhe Donna Collorio (e sapo zgjedhur në këshillin bashkiak), falenderuan pjesmarrësit për mbështetjen në zhvillimet e jetës së qytetit duke treguar se janë një forcë e madhe.
Për ecurinë më tej të projektit bordi i Festivalit Shqiptar i dhuroi Muzeut 1000 dollarë duke shprehur bindjen se bujaria që karakterizon amerikanët dhe shqiptarët do të sigurojnë edhe më tej në të ardhmen fondet e duhura për zhvillimin me sukses të tij.

 

Rrugëtimi i pazakontë në muzikë i Edon Mollës

Në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, jo rrallë herë suksesi është i lidhur edhe me fatin. Këtë e dëshmon rrugëtimi në muzikë i 25 vjeçarit nga Kosova, Edon Molla. Ai kishte ëndërra të mëdha në basketboll dhe marketing për çka edhe mbaroi studimet, ndërsa muzikën e kishte filluar vetëm si aktivitet për të larguar stresin nga këto të dyja. Por një takim i rastësishëm dhe i shkurtër në ashensor me yllin e muzikës Roberta Flack, i ndryshoi jetën. Kolegu Burim Goxhuli, na sjell në vazhdim historinë interesante të suksesit të Edon Mollës.

Para pak muajsh këngëtari i ri Edon Molla nxorri në treg albumin e tij të parë të titulluar “Alone”. Përfundimi i këtij projekti, kërkoi punë, vullnet dhe fat.

Historia e Edonit nisë në qytetin e Prizrenit. Kur ishte dy vjeç, familja Molla vendosi të emigrojë drejt Nju Jorkut.

“Kishim shumë vështirësi sa ishim në Kosovë” thotë Edon Molla në intervistë për Zërin e Amerikës, duke shtuar se erdhën në Amerikë që të kishin më shumë mundësi në jetë.

Edoni vazhdoi shkollimin në Nju Jork. Mënyra e jetesës në qytetin që nuk fle kurrë, e bëri atë shumë ambicioz. Në moshë të re ai luante basketboll dhe synonte arsimin në universitete të njohura amerikane.

“Shkollimi ishte qëllimi kryesor” thotë ai, teksa tregon se luante basketboll që të fitonte bursë për studime universitare. “Nuk dëshiroja që prindërit të më paguanin shkollën”, thotë ai.

Por, me kalimin e viteve, basketbolli zuri vendin kryesor në jetën e Edonit.

Deri në moshën 18 vjeçare, Edoni e mendonte të ardhmen e tij në sport. Por një punë sezonale si pastrues në Manhattan verën e vitit 2016, i ndryshoi jetën.

Kur ishte 18 vjeçar, ai filloi punën si pastrues në një ndërtesë të quajtur Dakota. Ai thotë se ndërtesa “është vendbanim i të pasurve”.

Thotë se ndihej i nevrikosur pasi ishte refuzuar nga një kompani për punë praktike.

Por, disponimi i tij ndryshoi kur pa se në ndërtesën që e pastronte, jeton ylli I muzikës, Roberta Flack.

Mjaftoi një interpretim i shkurtër në ashensor i Edonit, që autorja e hitit të njohur “Killing me Softly” të spikasë talentin e të riut nga Kosova.

Ai thotë se atë verë “më nuk punova si pastrues” pasi këngëtarja e njohur e ftoi që ta ushtrojë të riun nga Kosova.

“Nuk kam parë një 18 vjeçar që këndon dhe shkruan këngë si këto që bëni ju pa ndihmën e askujt” i kishte thënë ajo, derisa e këshilloi që të merrej me muzikë “sepse aty e ke të ardhmen”.

Megjithatë, në industrinë amerikane të muzikës, veç punës kërkohet edhe durim.

“Në koncertin e parë nuk erdhi askush” thotë Edoni teksa tregon për sfidat që i kaloi derisa njerëzit filluan të pëlqejnë muzikën e tij. Kur publikoi albumin ai u ftua të këndojë në “Rockwood Music Hall”, që është njëra nga sallat më të njohura të muzikës në Nju Jork.

Interpretimi në këtë sallë i hapi dyert e suksesit, pasi çdo ditë po rritet numri i të interesuarve për albumin e tij të të parë.

“ 45 mijë njerëz morën albumin tim”, thotë artisti në intervistë për Zërin e Amerikës.

Pjesë e albumit të tij është edhe kënga me titull Olivia, kushtuar një vajze të prekur nga sëmundja e kancerit, e të cilën e takoi në një vizitë të tij në një klinikë ku trajtohen persona me këtë sëmundje.

Po kjo këngë ishte edhe muzika simbol e maratonës së Nju Jorkut, që është maratona me pjesëmarrjen më të madhe në botë. Ashtu siç me këngën e tij Edoni motivoi mbi 50 mijë vrapuesit, ai këshillon të rinjtë që suksesin e tyre të mos e mbështesin tek të tjerët.

Pavarësisht largimit në moshë të re dhe mundësive të mëdha në ShBA, artisti e ndjen mallin e vendlindjes.

“Shtëpia është Kosova… është Shqipëria” thotë Edoni ndërsa shton se i mungojnë familjarët.

Edoni planifikon që të krijojë një këngë edhe në gjuhën shqipe.

Tinguj shqiptarë në Boston – Nga Entela Sula Prifti, Boston

 

Tingujt e pianos kishin zënë vend në hapsirën kumbuese të sallës. Ishte një prej këngëve të tij më të njohura të Festivalit të Fundvitit të cilës ai po i shkundte pluhurin e harresës mes gishtave që vallëzonin në tastier. Teksa i drejtohesha vendit ku ishte ulur aty pranë pianos, tingujve i bashkëngjita zërin tim. Ishte e vështirë ti rezistoje muzikës që kishte pushtuar sallën. Kthehu kokën dhe më buzëqeshi pa e shkëputur vëmendjen nga vija e melodis. Isha vetëm 16 vjeç kur për herë të parë dëgjova emrin e kompozitorit Valentin Veizi. Njësoj sa vajza e ëmbël me kostumin e bardhë që këngëve të tij do tu jepte një trofe duke rrëmbyer dy herë rradhazi vendin e parë në Festival. Nuk ishim takuar kurrë më parë personalisht, as atëherë kur të dy frekuentonim të njëjtat aktivitete për shkak të qasjes së ngjashme në besimin tonë religjoz. Kush do e kish menduar që këtë takim fati e kishte rezervuar larg Tiranës tonë, aty ne katin e parë të shtëpisë së tij në një prej qyteteve të vogla të Bostonit.

Takimi i parë me Valentinin më kishte krijuar emocione që vinin nga kurioziteti dhe padija si të sillesha përpara një artisti me përmasa të tilla. Për fat të keq apo të mirë emocionet e takimit të parë i thyen telefonatat e shpeshta të cilat erdhën si pasojë e vonesës time. Kisha ngatërruar adresë dhe pas vërdallisjesh të gjata, ai me pret tek dera me një buzëqeshje miqësore a thua kishim vite që njiheshim. Më ftoi në studion e tij. Tek hidhja vështrimin në atë dhomë të bardhë çdo faqe muri sillte tek unë copëza festivalesh apo dhe emra artistësh që kanë bërë historin e muzikës shqiptare. Gjeje aty dhe copëza shqipërie përmes suvenireve që i thyenin bardhësin dhomës. Pak më tutje varur në kornizë qëndronin disa faqe gazete.

Të zverdhura ato revokonin kohën. Ishte një intervistë e shumë viteve më parë ku përmes rrjeshtave e fotove familja Veizi tregonte historin e saj të emigrimit. Ishte një histori e ngjashme me atë të milionave të tjerë në Amerikë me ndryshimin që vula e suksesit e ka ndjekur atë edhe në atdheun e ri. Ai zuri vend pranë pianos madhështore ndërsa unë pyesja veten në sa e sa netë dhe krijime ata të dy kanë qenë të pandarë nga njëri tjetri. Ishte pikërisht ky intstrument që më kishte bërë të udhëtoja disa kilometra për ta takuar. Kisha mësuar vetëm prej pak kohësh që kompozitori jetonte në Boston. Isha në kërkim të një mësuesi për time bijë që kishte filluar ndërkaq të merrte mësimet e para në piano. Dukej se ylli fatit po shndrinte fort, jo vetëm për Emmën, por edhe për mua që të njihja nga afër një ndër kompozitorët më të mirë shqiptarë…

Ftesës për ti bërë Valentin Veizit një intervistë ndryshe live, përpara një audience të gjerë i thash po pa u menduar dy herë. Ishte privilegj por edhe përgjegjësi. Peshën e kësaj të dytës fillova ta kuptoj vetëm kur vala e ngazëllimit për një intervistë të tillë filloi të ulej me këmbë në tokë. Ai njihet si njeri strikt dhe me shumë kërkesa deri në perfeksion, çka diktonte edhe kurimin e këtij aktiviteti nga ana e organizatorëve. “Një jete me muzikë” do të ishte nje rrëfim i gjatë i kompozitorit që nga fëmijëria deri në ditët e sotme aty në studion e tij. Artdashësit shqiptarë të bostonit kishin mbushur sallën e kishës ku jo pa qëllim ishte vendosur të zhvillohej intervista, pasi besimi në Zot do të ndikonte jo pak në krijmtarin e kompozitorit ndër vite. I lexoheshin emocionet në fytyre dhe lëvizjen e duarve tek shihte që salla mbushej plot. I kishte të rralla intervistat, ndaj nuk ishte çudi të shihje aq shumë shqiptarë të bërë bashkë për ta dëgjuar me kureshtje.  Unë isha po aq e emocionuar sa ai tek minutat afronin për të çelur aktivitetin. Kisha më shumë se një dekadë që nuk përjetoja atë komunikim të drejtepërdrejt më publikun ndaj emocionet rriteshin dyfish. Bashkëbisedimi do të niste rrugëtimin e tij që në vitet e para të fëmijërisë aty në qytetin e lindjes Kuçovë, për të vazhduar tek pasioni për pianon, çmimet e para në festivalet e fundvitit, njohja me bashkëshorten, emigrimi në Amerikë e deri tek projektet e tij të momentit për të cilat ai nuk foli shumë duke i ruajtur ato si një surprize të bukur për publikun.

Rrëfimi i Valentinit do të bëhej më emocionues kur herë pas here do të gërshetonte fjalët me tingujt. Së bashku me publikun ai do të këndonte disa prej këngëve më të njohura të krijuara prej tij duke na bërë padashje nostalgjik për të shkuarën dhe Shqipërinë që kishim lënë pas. Sukseset e tij me këngëtaren Elsa Lila më ngacmonin sedrën profesionale për të bërë një pyetje jashtë skenarit. Gjatë gjithë bashkëbisedimit kisha kuriozitet të dija nëse ata të dy do të kishin një bashkëpunim të rradhës për të kapur pse jo një tjetër trofe. “Jo” mu përgjigj me buzëqeshje.

“Pasi të tjera projekte kanë zënë vend në tavolinën time të punës.” Kompozitori Valentin Veizi është duke punuar aktualisht për muzikën e filmit “Tropoja” me producent Ermal Mamaqin që pritet të dal së shpejti në kinematë shqiptare. Gjithashtu ai po punon edhe për një musical i cili pritet të shfaqet në skenat më të njohura të teatrove amerikanë. Edhe pse kërkova të mësoja më shumë për të dy projektet e tij Valentini ishte diskret dhe nuk dëshironte të ndante shumë detaje pasi puna e tij krijuese ende nuk kishte përfunduar. Bashkëbisedimi me kompozitorin ishte vërtet interesant. Ai nuk ishte linear, por plot ngjyra njësoj si tingujt që luheshin në piano. Gjeje aty humorin, dhimbjen, suksesin, mallin, krenarin, punën e palodhur të një njeriu që ka lënë një gjurmë të jashtëzakonshme në historin e muzikologjisë shqiptare. Por në këtë frekuence perjetimesh vëmëndjen time do ta tërhiqte pyetja se “cili nxënës ka lënë më shumë gjurmë në jetën profesionale të kompozitorit.” Valentini u emocionua edhe njëherë. Nuk e kishte të rrufeshme përgjigjen, mori kohë dhe u mendua.

“ Në gjithë këto vite të karrierës sime është e vështirë ti ndaj dhe të zgjedh më të mirin. Dy prej tyre i kam edhe sot në sallë dhe shumë prej tyre kanë pushtuar skenat e botës. Por nëse do të më duhej të zgjidhja një padyshim ai është im bir, Erli” Përgjigja e tij u duartrokit gjatë madje disa lëshuan edhe pasthirrma habije e ngazellimi. Pak kush e dinte se pasionin e tij për pianon dhe kompozicionin Valentini e ka trashëguar edhe tek i biri i cili sot është një prej pianistëve më të mirë në shtetin e Filadelfias. Salla u mbush sërisht me tinguj. Këtë herë së bashku me Valentinin do të këndonte edhe publiku. Mes tyre në rrjeshtat e parë dikush e shoqëron në çdo varg, pa humbur ritmin apo qoftë edhe një fjalë. Është bashkëshortja e tij, aktoria e humorit Pranvera Veizi. Duket se vitet për Pranverën kishin qëndruar në vend që prej herës së fundit që e kisha parë në ekran. Hera herës shkëmbenin shikime, buzëqeshje por edhe batuta që i rrinin aq bukur një çifti artistësh.

Ai u përkul me mirënjohje përpara artdashësve, pasi tingujt e fundit i la në tastierën bardh e zi. Duartrokitjet përcillnin të njëjtën dashuri që ai kishte marrë për vite më rradhë në skenat shqiptare. Një buqetë lulesh dhe një souvenir i mbushën krahët teksa pas shpinës së tij dritat e skenës shuheshin një e nga një. U perqafuam! Ia kishim dalë më së miri ti dhuronim publikut dhe vetes një kujtim nga ato që do të mbahen mend gjatë, një mbremje artistike në zemër të Bostonit.

Simpozium shkencor për At Gjergj Fishtën pranë Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës”, New York – Nga Keze Kozeta Zylo

Dersa t’mundem me ligjrue/ E sa gjall me frymë un jam/ kurr Shqypni, s’kam me t’harrue/ Edhe n’vorr me t’përmendë kam.  At Gjergj Fishta

Të shtunën, më 2 Nëntor në Qendrën “Nënë Tereza” pranë Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës” NY, u mbajt simpoziumi shkencor për At Gjergj Fishtën.

Simpoziumi ishte në nderim të At Gjergj Fishtës në 148-të Vjetorin e ditëlindjes së Tij, organizuar nga Shoqata Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” Inc. dhe Kisha Katolike “Zoja e Shkodrës”.

Komuniteti shqiptaro amerikane erdhi në këtë simpozium në nderim të At Gjergj Fishtës Poetit Kombëtar, figurës së ndritur shqiptare në 148-të Vjetorin e ditëlindjes së Tij.

Ne u mblodhëm si shqiptarë ashtu siç ëndërronte Gjergj Fishta: “Se vërtetë kemi Bajram e Pashkë, por Shqipërinë e kemi bashkë”.

Ishte njërastësi e mrekullueshme gati si me dorë të Zotit dhe unë e besoj këtë dhe ja pse: “Ne ishim tek Kisha me emrin “Zoja e Shkodës” apo Zoja e Kshillit të Mirë, është një ikonë e Shën Marisë me Jezusin fëmijë.  Kjo ikonë gjendej në kishën kushtuar Shën Marisë në Shkodër. Sipas dëshmive të ndryshme të asaj kohe, thuhet se ikona braktisi kishën rrëzë kalasë së Rozafës,më 25 prill 1467, pak para pushtimit të qytetit nga turqit, që kërcënonin çshenjtërimin e kishës, dhe mori rrugën fluturimthi duke kaluar detin drejt Italisë, e mbajtur nga dy Ëngjëj. Kjo ngjarje u ndoq nga dy shtegëtarë shqiptarë, Gjergji dhe De Sclavisi.

Simpoziumi u zhvillua në qendrën kulturore ”Shën Nënë Tereza” gruaja më e famshme në botë që është shqiptare, shqiptares që iu ndalua hyrja në Shqipëri nga diktatura për dekada të tëra, ndërsa bota i jepte çmimin Nobel, dhe midis këtyre dy ëngjëlloreve është burrë i ndritur i Kombit Shqiptar Gjergj Fishta ish kandidat i çmimit Nobel, poeti i Kombit që u mohua për 50 vjet duke e vrarë dhe të vdekur… Pra kishim një trinom të jashtëzakonshëm, një trinom hyjnor në ato mjedise si Zoja e Shkodrës ikonë, Shën Tereza, shenjtore dhe Gjergj Fishta, të cilët mbrohen nga shtegetarët, mbrohen nga i gjithë Kombi.  Në New York ai qëndroi midis dy ikonave Zoja e Shkodrës dhe Shën Terezës i mbrojtur nga Ëngjëjt.

Simpoziumin e hapi Kryetar i Këshillit të Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës” atdhetari i nderuar z.Nikoll Grishaj.

U interpretuan Hymnet kombëtare dhe amerikane si dhe Hymni i Flamurit shkruajtur nga At Gjergj Fishta intepretuar nga Fran Shala dhe Donika Gjokaj

Në emër të Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës” simpoziumin e përshëndeti, Dom Pjetër Popaj dhe z.Mark Qehaja n/kryetar i Shoqatës Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” Inc. si dhe z.Vicenc Domgjoni pinjoll, pasardhës i familjes së madhe Fishta.

Programi ishte me kumtesa me plot vlerë studimore ku nderonin me ligjërimin e tyre si publicisti i shquar, z.Frank Shkreli dhe të ftuarit nga Shqipëria si poeti i mirënjohur Agim Doçi, Dr.Rovena Vata dhe z.Paulin Zefi.

E përshëndetën gjithashtu simpoziumin: z.Dalip Greca editor i gazetës “Dielli”, z.Mhill Velaj kryetar i shoqatës së shkrimtarëve shqiptaro amerikanë, Dr.Skënder Murtezani kryetar i degës së Vatrës në Queens dhe z.Nosh Camaj.

Grupi “Rozafati” nën drejtimin e Angjelina Nikës interpretoi vallen e Tropojës.

 

Kumtesat

Kumtesat që u mbajtën ishin: “At Gjergj Fishta në Amerikë”, nga Frank Shkreli ish gazetar dhe drejtor i Divizionit Europian të “Zërit të Amerikës”, ish drejtor i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan e vetmja organizatë shqiptare lobiste me prezencë në Uashington DC.

Padre Gjergj Fishta, Gjuha Shqipe dhe mësuesia kjo “Zeje e shejtë”, nga Keze Kozeta Zylo moderatore e Simpoziumit Shkencor, shkrimtare, poete dhe bashkëthemeluese e TV “Alba Life” si dhe Shkollave Shqipe në New York, “Ambasador i Kombit”.

Përshëndetje dhe interpretim nga Agim Doçi: “Mjeshtër i Madh” dhe Qytetar Nderi i Qarkut Shkodër, shkrimtar dhe poet i shquar

Nga Akademia e Studimeve Albanologjike mbajti kumtesën Dr. Rovena Vata, Studiuese, kritike letrare, gazetare dhe albanologe.

Ringjallja e veprës Fishtiane pas regjimit diktatorial nga z.Nikollë Nilaj

Artistët e mirënjohur si: Tomë Gjergji, Shaban Lajçi dhe Xhevat Kukaj sollën interpretime të shoqëruara nga lahutari Martin Smajlaj nga poezitë e At Gjergj Fishtës

At Gjergj Fishta, si deputet i Parlamentit Shqiptar dhe kontributi i tij vendimtar në mbrojtjen e çështjes sonë kombëtare në New York dhe Washinngton D.C. nga Z.Paulin Zefi: Historian dhe drejtor i Muzeut dhe monumenteve të Qarkut Lezhë.

Gjergj Fishta ky Rilindas i madh i Kombit tonë që frymëzoi për Luftën e Kosovës nga Blerim Gjocaj, ish luftëtar i UÇK-së dhe koordinator i Shkollës Shqipe “Alba Life” në Bronx, Ambasador i Kombit.

Lahuta e Malësisë një kryevepër e poezisë epike shqiptare nga Lekë Çelaj.

Ka qenë një organizim i përkryer për të realizuar këtë simpozium me plot vlera ku më duhet të falënderoj publikisht Dom Pjetër Popaj, Këshillin e Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës”, z.Marjan Cubi atdhetar i mirënjohur, z.Bashkim Shehu kryetar i shoqatës “Skënderbej”, z.Mark Qehaja, n/kryetar, z.Imer Lacaj, znj.Arta Xhaferri si dhe gjithë kryesinë e shoqatës.

Simpoziumi u mbulua nga mediat si: “Gazeta Dielli”, editori i së cilës z.Dalip Greca tha se kumtesat do të botohen të plota, si dhe TV “Alba Life”, etj…

 

Mbrëmje kulturore dhe artistike në nderim të At Gjergj Fishtës

Mbremja artistike në nderim të At Gjergj Fishtës u organizua nga Shoqata Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” Inc. dhe Kisha Katolike “Zoja e Shkodrës” NY.

Ka qenë një fundjavë tejet e ngjeshur, por në fund të fundit keshtu i paçim të gjitha fundjavat në nderim ë këyre Prijësave të Kulturës dhe Atdheut si At Gjergj Fishta.

Ndërsa të shtunën u mbajt me plot sukses simpoziumi shkencor për At Gjergj Fishtën, të dielën u zhvillua një aktivitet kulturor dhe artistik në nderim të Tij.

Na na bashkoi At Gjergj Fishta si shqiptarë ashtu siç ëndërronte ai për Shqipërinë Etnike, sepse ne kemi një  Flamur dhe flasim një gjuhë:

“Nper gjuhë shqype bota mbarë/ ka me ju njohtë se ç’fis ju kini/ ka me ju njohtë për shqyptarë/ trima n’za, sikurse jini”.

Aktiviteti u hap nën interpretimin e dy Hymneve kombëtare shqiptare dhe amerikane

Në emër të Shoqatës Shqiptaro Amerikane Skënderbej përshëndeti kryetari i saj z.Bashkim Shehu ish zv/ministër i Mbrojtes në Republiken e Shqipërisë.

Në emër të Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës” aktivitetin artistik dhe kulturor e përshëndeti, Dom Pjetër Popaj, Famullitar i saj

Në këtë aktivitet ishin të ftuar Poeti i shquar z.Agim Doci, “Mjeshtër i Madh” dhe Qytetar Nderi i Qarkut Shkodër, i cili solli shumë emocione tek të pranishmit: znj.Yllka Cuasholli e cila surprizoi duke sjellë këngën “ Margjelo”, Dr. Rovena Vata, studiuese, kritike letrare, gazetare dhe albanologe, Z.Paulin Zefi, historian dhe drejtor i Muzeut dhe monumenteve të Qarkut Lezhë të cilët përshëndetën me plot përzemërsi dhe dashuri.

Me duartrokitje u mirëpritën z.Mark Gjonaj Këshilltari i Bashkisë së Nju Jorkut, z.David Tubiolo, ligjvënës në Westchester County, z.Marko Kepi, president i organizatës “Rrënjët Shqiptare dhe po kandidon për në Ansamblenë e shtetit të Nju Jorkut.

Z.David Tubiolo, ligjvënës në Westchester County i dorëzoi z.Bashkim Shehu dhe z.Mark Qehaja proklamatë mirënjohjeje për punën e palodhur të shoqatës “Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” në New York.

 

Z.Marko Kepi nderoi me një çmim të veçantë z.Paulin Zefi, një studjues serioz dhe me shumë vlera për punen e tij të palodhur në nderim të At Gjergj Fishtës.

Në emër të Kryesisë së shoqatës shqiptaro Amerikane “Skënderbej” Inc. z.Marko Kepi i dha mirënjohje z.Perparim Likollari ish ushtarak në Forcat e Armatosura të Shqipërisë dhe aktivist i mirënjohur i Shoqatës “Skënderbej” që në themelim të saj.

Në emër të familjes së madhe Fishta një studjues serioz dhe me shumë vlera pershëndeti z.Gjergj Domgjoni.

Nderonin me pjesëmarrjen e tyre dhe përshëndetën si: Dr.Pashko Camaj, nga Federata Pan shqiptare “Vatra”, shoqata “Devolli” me kryetar z.Odise Salillari, Haki Çollaku dhe Agim Kola, përfaqësues nga Shoqata “Bijtë e Shqipes” Filadelfia dhe z.Ibrahim Kolari bizensmen aktivist, ish kryetar i shoqatës Dibra.

U interpretuan valle nga Grupi Rozafati, valle e Tropojës nën kujdesin e znj.Angjelina Nika, si dhe interpretuan “Vallja Devollite” nga “Grupi Devolli” i nxënësve të Shkollës Shqipe “Alba Life” si dhe u këndua kënga “Ty Flamur të duam shumë” nga Kelvin Rustani gjithashtu nxënës i Shkollës Shqipe “Alba Life”.

Artistët e mirënjohur si Tomë Gjergji i cili interpretoi fjalimin e Gjergj Fishtës në Kongresin e Manastirit, Shaban Lajçi dhe Xhevat Kukaj sollën mjeshtërisht interpretime me lahutë nga poezitë e At Gjergj Fishtës të shoqëruara me lahutë nga Martin Smajlaj

Pjesëmarrësit u argëtuan me këngë dhe muzikë nga të gjitha trevat shqiptare nga Mjeshtri i Madh Gëzim Nika, këngëtaret e dashura dhe simpatike si Valbona Peraj dhe Zamira Lacaj.

Së shpejti do të sjellim materialet përkatëse dhe transmetimin nga TV “Alba Life” NY me producent z.Qemal Zylo dhe kameraman Elton Xhaferri dhe Glen Nutaj.

3 Nëntor

New York, 2019

Shqiptarja Buta Biberaj fiton zgjedhjet, emërohet prokurore në Virxhinia

Shqiptarja me origjinë nga Tropoja, Buta Biberaj, ka fituar zgjedhjet për prokurore në qarkun Loudon, shteti Virxhinia, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Mediat amerikane shkruajnë se shqiptarja me origjinë nga Tropoja mposhti në garë republikanen Nicole Wittmann.

Sipas asaj që raportojnë mediat, Buta Biberaj fitoi 53,684 vota apo 49.5 % kundrejt kandidates tjetër e cila mori 51,476 vota.

Familja e Buta Biberaj është vendosur në Loudon të shtetit Virxhinia, ndërkohë që prokuroja tashmë e zgjedhur, ka lindur në SHBA.

Ajo vazhdoi studimet duke u kualifikuar me rezultate të larta në fushën e drejtësisë, ndërsa përgatitja e saj krijoi një impakt dhe mbështetje të madhe në shoqëri si dhe në media.

Ajo garoi nga radhët e Partisë Demokratike dhe mori një mbështetje të pakursyer.

Shqiptaro-Amerikanët në policinë e Nju Jorkut

Në policinë e Nju Jorkut shërbejnë rreth 150 shqiptarë, të cilët kanë edhe shoqatën e tyre të quajtur “Illyria”. Të mbledhur të hënën në mbrëmje në mjediset e departamentit të policisë së Nju Jorkut ata kremtuan angazhimin e tyre për ruajtjen e rendit në qytetin më të madh të Amerikës.

Siç njofton nga Nju Jorku korrespondenti ynë Burim Goxhuli ata thanë se angazhimi i shqiptaro-amerikanëve ia shton vlerat policisë amerikane.

Para 15 vitesh, vetëm 20 shqiptaro-amerikanë ishin pjesë e policisë së Nju Jorkut.

Tani numri i tyre është shumëfishuar.

“Sot jemi 150 policë shqiptarë këtu. Jemi lidhur bashkë të formojmë grupin “Illyrian Society” që ta mbajmë në mend dhe ta ndihmojmë njëri tjetrin çdo ditë. Krenari e madhe është që jemi shqiptarë, që po festojmë sot këtu sepse familjet na mësuan, të flasim shqip, që ne jemi shqiptarë dhe të vdesim shqiptarë”, tha për Zërin e Amerikës, Lutfi Dalipi, kapiten në Policinë e Nju Jorkut.

Numri i shqiptarëve, ishte arsyeja e festës së organizuar nga shoqata “Illyrian Society”, në këtë qytet amerikan.

Në aktivitetin e parë të organizuar në selinë qëndore të policisë së Nju Jorkut nga shoqata “Illyria foli edhe komisionieri i policisë së Nju Jorkut, James O’Neill, i cili nuk falenderoi vetëm policët për shërbimin.

“Faleminderit për punën tuaj në ruajtjen e sigurisë në qytet. Ndërsa familjarët që janë këtu sonte, faleminderit për mbështetjen tuaj, sepse pa këtë mbështejte, puna do të ishte e pamundur. Sa herë që të afërmit tuaj në uniformë lënë shtëpinë, ju luteni që ata të kthehen shëndosh e mirë nga detyra. Faleminderit që jeni këtu. Ndërsa burrat dhe gratë në uniformë, faleminderit për punën që bëni çdo ditë. Ju e ndryshuat qytetin”, tha në fjalimin e tij Komisioneri i Policisë së Nju Jorkut, James O’Neill.

Të pranishmit I përshëndeti edhe anëtari i Këshillit Bashkiak të Nju Jorkut, Mark Gjonaj.

“Nuk ka qytet më të mrekullueshëm dhe nuk ka department më të mrekullueshëm policie sesa ai i Nju Jorkut. Shqiptarët që shërbejnë në të, kanë një mision fisnik që të mbrojnë këtë qytet. Ata janë pjesë e departamentit më të madh dhe më të vjetër të policisë në këtë shtet. Dhe në të njëjtën kohë shplaosin trashëgiminë tonë. Në gjakun dhe kombësinë tonë, flamuri kuq e zi tregon kush jemi… Por nuk ka ngjyrë më të mirë sesa ajo e unoiformës blu që kombinohet me flamurin tonë”, tha ai.

I pranishëm në tubim ishte edhe shqiptari i parë që mori titullin kapelan në Policinë e Nju Jorkut, imam Tahir Kukaj. Ai tha se angazhimi i shqiptarëve në ruajtjen e rendit në Nju Jork, ia shton vlerat policisë së qytetit.

“Si shqiptarë jemi të njohur për besën, që i ka rrënjët në besim, besimin në Zot. Fqinjët tanë në Evropë janë të parët që e njohin këtë veti të shqiptarëve por edhe vëllezërit tanë hebre gjatë Luftës së Dytë Botërore. Bazuar në besën, i vetmi komb që i shpëtoi ishte kombi shqiptar. Prandaj, jemi këtu të falenderojmë Zotin që na bëri komb të veçantë, duke ardhur dhe shijuar cilësinë e jetës dhe respektin e kombit më të mrekullueshëm në botë që është kombi amerikan dhe që ky grup i yni të jetë pjesë e departamentit më të mrekullueshëm të policisë në tokë, atë të Nju Jorkut”, tha kapelani Tahir Kukaj.

Në këtë tubim u ndanë edhe çmime për policët më të dalluar të vitit.

“Ky çmim më bënë shumë krenar, jo vetëm për shqiptarët e grupit “Illyrian Society”, por është një çmim i madh dhe një simbol i mirë ta kesh”, tha për Zërin e Amerikës, Amir Pali, pjesëtar i Policisë së Nju Jorkut.

Organizimet e tilla tregojnë se shqiptarët zënë vend të rëndësishëm në shoqërinë amerikane, tha për Zërin e Amerikës një tjetër pjesëtar shqiptar i policisë së Nju Jorkut.

“Është hera e parë që kemi organizuar këtë aktivitet dhe dhashtë zoti do ta bëjmë edhe 100 vite të tjera. Shqiptarët vijnë nga profesione të ndryshme, për shembull avokatë, doktorë, mësues. Thonë se shqiptarët dëshirojnë të punojnë vetëm në ndërtimtari ose ristorante, por ka edhe plot shqiptarë që janë policë në grada të ndryshme. Kjo është dita e parë dhe dhashtë Zoti që pas meje të vijnë shumë tjerë”, thotë Valdrin Nikqi, pjesëtar i policisë së Nju Jorkut.

Ceremonia e shqiptaro-amerianëve u organizua në kuadër të aktiviteteve të komunitetit shqiptaro-amerikan me rastin e 107 vjetorit të pavarësisë së Shqipërisë.

I themeluar më 23 maj të vitit 1845, Departamenti i Policisë së Nju Jorkut është departamenti më i vjetër dhe më i madh në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Aktualisht në të janë të angazhuar më shumë se 55 mijë punonjës, prej të cilëve 36 mijë me uniformë. Çdo ditë ata kujdesen për sigurinë e mbi 8 milionë banorëve të qytetit të Nju Jorkut.

Ky department është agjencia kryesore për zbatim të ligjit dhe hetime në qytetin e Nju Jorkut.

Nje Vrejtje per Extremistat e PDK’s – Albin Kurti mundet me qene ne nje rrezik jete Nga Muharrem Maralusha

Te premten qe kaloj (25 Tetor), nje person qe posedon informata te sigurata,
me thirri ne telefon dhe ma terheqi vrejtjen se do qarqe extremiste nga rradhet e PDK’s te dalun nga lufta e fundit,
kane bisedue ndermjet vehti qe Albin Kurti kur nuk duhet te lejohet ta gezoj poziten e Kryeministrit.
Une te njejten dite i lajmrova do individa per ketë lajm.
Tash, po lajmëroj udheqesine e PDK’s me ketë postim, se ne qoftse kane dijeni per ketë plan famekeq –
te bajn qmos qe ti ndalojne keta persona qe ja dojne vetem te zezen Kosoves.
Keta individa nuk jan kurrëfarë patriota (edhe pse mendojne te kunderten).
Ne qoftse ky lajm (apo vetem fjale e rrugve) eshtë i vertetë, PDK-ja do te fajësohet dhe do te vjene deri te shkatërrimi i saj.
Se as popullata e Kosoves apo nderkombetarte nuk do te lejojne nje gja te till me ndodhe.
I drejtohem poashtu kryesise se PDK’s (sidomos Hashim Thaqit, Kadri Veselit,
se neqoftse jane ne dijeni – duhet te dalin para medijave me e demantue nje gja te tillë
se neqoftse kjo hipoteze esht e vertet,
dhe i dijne keta extremista – duhet me i lajmrue autoritetet tue i identifikuar keta individë.

Frank Shkreli: Më 2 nëntor në Nju Jork simpozium shkencor për At Gjergj Fishtën

Kisha Katolike Shqiptare “Zoja e Shkodrës” në Nju Jork

 

Miq e kolegë të largët dhe të afërm, përshëndetje!

 

Këtë të shtunë, me 2 Nëntor, 2019, ora 1 pas dreke, Kisha Katolike Shqiptare në Hartsdale, New York dhe Shoqata Shqiptaro-Amerikane, “Skenderbej” organizojnë simpozium shkencor për At Gjergj Fishtën (Salla Nënë Tereza). Programin e kini të bashkangjitur.

 

Adresa: 361 W Hartsdale Ave, Hartsdale, NY 10530

Mirë u pafshim!

Frank Shkreli

SIMPOZIUM SHKENCOR PËR AT GJERGJ FISHTËN, MË 2 NËNTOR, 2019

Shoqata Shqiptaro Amerikane “Skënderbej” në bashkëpunim me Kishën Katolike “Zoja e Shkodrës” organizon simpoziumin shkencor në nderim të Poetit Kombëtar At Gjergj Fishtës në 148 vjetorin e lindjes së Tij.

Programi

  • Në emër të Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës” simpoziumin e përshëndet Dom Pjeter Popaj
  • Përshëndetja e Mark Qehaja n/kryetar i Shoqatës Shqiptaro Amerikane Skënderbej

Diskutimet

  1. “At Gjergj Fishta në Amerikë”, nga Frank Shkreli ish gazetar dhe drejtor i divizionit Europian të “Zërit të Amerikës”, ish drejtor i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan e vetmja organizatë shqiptare lobiste me prezencë në Uashington DC.

 

  1. Padre Gjergj Fishta, Gjuha Shqipe dhe Mësuesia kjo “Zeje e shejtë”, nga

Keze Kozeta Zylo Shkrimtare, poete dhe bashkëthemeluese e TV “Alba Life” si dhe Shkollave Shqipe në New York, “Ambasador i Kombit”.

  1. Përshëndetje dhe interpretim nga Agim Doçi: “Mjeshtër i Madh” dhe Qytetar Nderi i Qarkut Shkodër, shkrimtar dhe poet i shquar

 

  1. Qendra e Studimeve Albanologjike nga Rovena Vata, Studiuese, kritike letrare, gazetare dhe albanologe.

 

  1. Ringjallja e veprës Fishtiane pas regjimit diktatorial nga Nikolle Nilaj

 

  1. Tomë Gjergji, Shaban Lajçi dhe Xhevat Kukaj interpretime me lahutë nga poezitë e At Gjergj Fishtës

 

  1. At Gjergj Fishta, si deputet i Parlamentit Shqiptar dhe kontributi i tij vendimtar në mbrojtjen e çështjes sonë kombëtare në New York dhe Washinngton D.C. nga Paulin Zefi : Historian dhe drejtor i Muzeut dhe monumenteve të Qarkut Lezhë.

 

 

  1. Gjergj Fishta ky Rilindas i madh i Kombit tonë që frymëzoi për Luftën e Kosovës nga Blerim Gjocaj, ish luftëtar i UÇK-së dhe koordinator i Shkollës Shqipe “Alba Life” në Bronx, Ambasador i Kombit.

 

  1. Lahuta e Malësisë një kryevepër e poezisë epike shqiptare nga Leke Calaj

Moderatore: Keze Kozeta Zylo

Kryesia e Shoqatës Shqiptaro Amerikane “Skënderbej”

MIDTOWN RALLY CALLS OUT SERBIA’S PROTECTION OF WAR RAPISTS – By Rafaela PRIFTI/ DIELLI

The joint Albanian, Bosnian, Croatian rally held on Tuesday in Manhattan raised its voice for the Serbian diplomats inside the Embassy offices to hear the chant: SHAME ON SERBIA!
Scores of speakers with different backgrounds, nationalities and political affiliations addressed the issue of prosecuting Serbia’s War Rapists in front of participants who waved Albanian, Bosnian and Croatian flags and held up signs. To them, as far as Belgrade is concerned, Milosevic is alive and well, since his hard line ideology that instigated three wars in one decade and directed rape as a weapon is still not condemned by bringing justice to thousands of sex crime victims. On behalf of the organizers, the Albanian American Women Organization Motrat Qiriazi, Ariana Elezaj said that for far too long justice has eluded the victims but today all of them together have a voice. Today’s rally will start a movement, as our efforts will continue to gain momentum, said Ms. Elezaj, AAWO Board Member. Earlier Dielli provided background on the UN Resolutions and the bipartisan support for the US Congressional Hearing on Accountability for Kosovo Victims of War. A brief conversation with the representatives of the organization about the significance of the rally was posted online For Its Sex Crimes, Serbia is Betting on Silence
City Council Member Mark Gjonaj, who has continuously supported the issue of punishing the war crimes, led the initiative of #Rally for Her Justice campaign. Joining him at the rally was Co-Chair NYC Councilwoman Carlina Rivera who said that the NYC Women’s Caucus strongly condemns the sexual violence perpetrated during the Yugoslav Wars. Professor Tanya Domi, Senior Public Affairs Officer for International Affairs, Economics and Politics at Columbia University’s Office of Communications and Public Affairs since 2006, has worked internationally for more than a decade on issues related to democratic transitional development, including political and media development, gender issues, sex trafficking, human rights in many countries including Bosnia, Kosovo etc. She spoke of her Albanian grandmother and the strong values that were passed on to her. Professor Domi is an articulate and powerful supporter of women survivors of sexual crimes, a campaign carried out during the Balkan Wars in the 1990s that “targeted women’s bodies to destroy lives”.
Patricia Engel, Women’s Caucus Activist and wife of NY Congressman Elliot Engel raised the issue of the ‘unbalanced’ court system that has prosecuted Albanian perpetrators of similar crimes, yet not a single Serbian case has been brought forth despite ample evidence.
It was the remarks of Vasfije Krasniqi Goodman, the first rape survivor to speak openly about it that delivered a strong message to the offenders of the actual acts and the ones who support the culprits by stopping justice. She said that they were cowards then and they are cowards now! By speaking up and standing up for herself and the ‘voiceless’, she will undertake visits to foreign office and embassies to put pressure on Serbia to punish the sex crimes of war.
One by one the speakers echoed the message of the pain inflicted on the women who were subjected to rape during the war and how they are being wronged again by waiting for justice that is not delivered: Ella Miche, a Croatian-American filmmaker and singer, one of the most influential Croatians in the USA 40 under 40, Vilma Bosanka, Bosnian-American Professor and Researcher, Tommi Michelle, Croatian-American writer and artist etc.
Marko Kepi, a Republican Candidate for a seat in the New York Assembly, spoke at the rally for the victims of sexual abuse conducted by the forces of Serbian regime during the Yugoslav wars. Board Members of Vatra and numerous Vatran as well as officials from community organizations and associations participated at the protest. The size of the rally went beyond the area in Midtown Manhattan to around the country and the world through the campaign #RallyforHerJustice.
A POWERFUL STATEMENT WENT OUT TODAY THAT JUSTICE WILL NOT BE DELAYED FOREVER!

 

Mark Gjonaj thërret më 29 tetor 2019 protestë kundër dhunës seksuale dhe krimeve të tjera të pandëshkuara serbe të luftës

VOAL – Asambleisti shqiptar i Nju Jorkut Mark Gjonaj, thërret protestë kundër dhunës seksuale dhe krimeve të tjera të pandëshkuara serbe të luftës:

Të dashur miq,

Bashkohuni me ne për të protestuar kundër Krimeve të Përdhunimit dhe të Dhunës Seksuale Serbe gjatë luftës në Bosnje, Kroaci dhe Kosovë, të Martën, 29 Tetor, ora 11 e mëngjesit, para Konsullatës së Përgjithshme të Serbisë, 62 West 45th St, NYC 10036.

Drejtësia e vonuar është drejtësi e mohuar! Ne duhet të mbështesim dhe të jemi zëri i atyre që nuk kanë zë. Ndani fletushkën, përhapni fjalën me miqtë, familjen dhe anëtarët e organizatës suaj. Ndani në mediat sociale me hashtagun #RallyforHERJustice (Mark Gjonaj)

Rubrika: Cilët janë Miqtë e Shqiptarëve: Stephen B. Kaufman, Njeriu i të gjitha kohëve për të gjithë shqiptarët!

Laura Guerriero
CNG News Group
Reporter Bronx Times
3604 Avenue Tremont Avenue
Bronx, New York 10465

“Stephen B. Kaufman, Njeriu i të gjitha kohëve për të gjithë shqiptarët”

E nderuar Znj Guerriero:

Fondacioni Shoqëria Shqiptaro-Amerikan, Inc. (The Albanian American Society Foundation, Inc., ) ; Bijtë & Bijat Shqiptaro-Amerikane Inc. ( the Sons & Daughters of Albanian America, Inc. ) dhe Qendra e Komunitetit Shqiptar (the Albanian Community Center) dëshirojnë të shprehin mirënjohjen e tyre të sinqertë për ndihmën e jashtëzakonshme që kanë patur dhe kanë nga Stephen B. Kaufman, Esq, si mik i shqiptarëve.

Që nga viti 1992, Z. Kaufman ka qenë sytë dhe veshët e komunitetit Shqiptaro-Amerikan si këshilltar i tij besnik.

Z. Kaufman ishte një përkrahës i vendosur i Luftës së Pavarësisë së Kosovës, duke u demonstruar me guxim për lirinë e saj. Përpjekjet e tij u pranuan nga Këshilli i Qytetit në New York në festimin e pavarësisë së Kosovës kur Z. Kaufman mori një çmim në City Hall.

Në vitin 1998/1999, Z. Kaufman themeloi “Ndihmë – për ne- ndihmë- për ata” për të mbledhur fonde në mbështetje të pavarësisë së Kosovës.

Pas kësaj, Z. Kaufman luajti një rol qendror në riemërimin e një pjese të Avenue Lydig në pjesën Pelham Parkway të Bronx si Nënë Tereza Way.

Në vitin 2003, gjatë ditëve më të errëta të Kosovës, Stephen B. Kaufman, Esq. udhëtoi në Kosovë me kryetarin e bashkisë të New York City Michael Bloomberg për të justifikuar mbrojtjen e mbështetjes të komunitetit Shqiptaro-Amerikan për pavarësinë e Kosovës dhe u takua me Dr. Ibrahim Rugova presidentin e parë të zgjedhur të Kosovës të pas luftës.

Z. Kaufman u takua me Presidentin e Shqipërisë, Bujar Nishani kur ai udhëtoi në New York City në 2014.

Z. Kaufman ka qenë një këshilltar dhe mbështetës shumë aktiv i popullit shqiptar. Zyra e tij e avokatisë është gjithmonë e hapur për Komunitetin Shqiptaro-Amerikan.

Z. Kaufman me veprimet e tij ka vënë në jetë mësimet e Nënë Terezës. Sipas fjalëve të saj, “Jo të gjithë ne mund të bëjmë gjëra të mëdha. Por seicili prej nesh mund të bëjë gjëra të vogla me shumë dashuri.” “Nëse i paragjykoni njerëzit, nuk do të keni kohë t’i doni ata.” “Le të mos ndihemi të kënaqur vetëm me dhënien e parave. Paratë nuk janë të mjaftueshme, paratë mund të jepen, por ata kanë nevojë për zemrat tuaja që ju t’i doni. Prandaj, përhap dashurinë tënde ngado që shkon.”

Përmes veprimeve të tij, Z. Kaufman ka demonstruar dashurinë e tij për komunitetin Shqiptaro-Amerikan dhe ne do t’i jemi gjithmonë mirënjohës për këtë dhe për gjithçka që ai ka bërë për kauzën tonë. Ne mezi presim të vijojmë edhe në të ardhmen me Të partneritetin tonë bashkëpunues e frutdhënës.

Në Shtator 2016, Z. Kaufman pranoi një Proklamatë nga Presidenti i Borough, Ruben Diaz, Jr, në bashkëpunim me Fondacionin Shoqëria Shqiptaro-Amerikane, Inc. (The Albanian American Society Foundation, Inc., ) ; Bijtë & Bijat Shqiptaro-Amerikane Inc. ( the Sons & Daughters of Albanian America, Inc. ) dhe Qendra e Komunitetit Shqiptar (the Albanian Community Center)

“UNE JAM STEPHEN B. KAUFMAN, MIKU I SHQIPTARVE”

“UNE JAM STEPHEN B. KAUFMAN, MIKU I TË GJITHË SHQIPTARVE”

“STEPHEN B. KAUFMAN, MIKU I TË GJITHA KOHËRAVE PËR TË GJITHË SHQIPTARËT”.

Sinqerisht i juaji

Esad A. Rizai

18 gusht 2016

/Përktheu: E.Buçpapaj

Promovimi i librit “Graviteti i shpirtit” në New Jersey me autore Ermira Mitre – Nga Keze Kozeta Zylo

 

Merrma kockën bëma gur në vënd të tij të rëndojë/ Gur e kockë ta ngrejë kështjellën/ mënçuri të pagëzojë/ Merrmi flokët bëji udhë, të lehta t’i ketë këmba/ Shtegun e tij mban shtegtari, po të jetë e drejtë bota/ Merrma dorën bëma hartë, që të mbaj pesë kontinente/ Gishtërinjtë ura bëmi, të lidh ndarjet e kësaj bote!  E.Mitre

Librat e vërtetë janë mikpritësit më të sinqertë dhe më bujar, sepse të mbledhin rreth oxhakut ku prushërojnë mesazhet që frymëzojnë dhe ngrohin shpirtrat e lexuesve që e adhurojnë librin dhe poezinë.

Në një të shtunë me plot diell që të lëbyrte sytë, autorja Mitre e librit “Graviteti i shpirtit” mblodhi miqtë dhe dashamirësit e saj për të promovuar librin e parë me poezi.  Shtëpia e bijës së saj të ëmbël dhe plot kulturë Marinelës një shkencëtare në NYU na priste me gjithë komoditetin dhe dashurinë për të festuar së bashku këtë ditë të bukur poetike.

Ndërsa përshëndeteshim me njeri tjetrin syri shpesh më ndalonte në bredhat e gjelbër të oborrit dhe ata më bëheshin më depërtues në lëkurën time ndërsa brenda dhomës dukej një pemishte që çlironte oksigjen si dhe filiza të rinj që flladisnin këtë mjedis elegant.

Midis miqve të shumtë ishte dhe Pastori amerikan Steve Galegor së bashku me bashkëshorten e tij fisnike Melaninë që e flasin gjuhën shqipe më bukur dhe më saktë se shumë shqiptarë të lindur në Mëmëdheun tonë.

“Në jetë kam pasur vetëm një mik të vërtetë dhe të sinqertë, librin”, do te shkruante Volteri për shprehjen dhe bashkëbisedimin e fjalës më të epërme estetike midis.

Libri “ Graviteti i shpirtit” ka mesazhe hyjnore dhe unë si redaktore dhe autore e parathënies jam ndalur për të rrokur fort këtë thesar brenda parajasës shpirtërore të shkruar nga poetja Mitre.  Shumë popuj në botë kanë traditat e tyre me librin, por mua si grua, shkrimtare më ka pëlqyer shumë tradita e Kaltalonjës në Spanjë, ku çdokush që blinte libër i dhurohej një trëndafil.

Në fakt në kohët e sotme në botë po ndodh e kundërta shumica e shkrimtarëve që shkruajnë libra i falin dhe natyrisht autorëve s’ju dhurohet trëndafil, por më e keqja i mbyt pluhuri, dhe këtu nuk e kam fjalën për librat mediokër, por për libra që ja vlen t’i kesh shok zemre.

Por ne lexuesit ose të dashuruarit e librit s’duhet të heqim dorë kurrë nga librat,  pasi është I vetmi mjet që ka edukuar miliona breza në botë, është e vetmja dashuri imagjinare që e përkëdhel me sy, e prek me duar dhe belbëzime buzësh dhe mrekullohesh në se vërtetë është mrekulli dhe nuk zhgënjehesh…

Poetët bëhen shërbestar dhe misionar te Paqes, të humanizmit dhe të ndryshimeve cilësore sigurisht ata penëartët si autorja që na mblodhi së bashku në New Jersey.

Nga fjala e poetes Mitre

 

Besoj se ndjenja më e fuqishme që të shtyn të shkruash është ndjenja e DHIMBJES shpirtërore.

Përmes emocionesh të veçanta ju falenderoj nga zemra për mbështetjen me pranine tuaj sot ne perurimin e vëllimit tim të parë me poezi “Graviteti i Shpirtit”. Falenderoj bashkëshortin tim të mrekullueshëm, dhe femijët për mbështetjen e vazhdueshme në krijimtarinë time, vajzën dhe dhëndrin që hapën shtëpinë e tyre për këtë ngjarje, djalin tim Andin që është dhe redaktori i përkthimeve të mia.

Kam rastin këtu të falenderoj poeten, shkrimtaren dhe gazetaren e talentuar e të mirënjohur, zonjën Kozeta Zylo për mbështetjen e pakursyer si simotër poete me redaktimin e këtij vëllimi, për analizën e thellë letrare që do ta gjeni në parathënien e librit, si dhe botimin e kësaj kritike në gazeta të ndryshme online dhe te printuar filluar me gazeten e dashur “Illyria”. Gjithashtu falenderoj shtëpine botuese ‘Dyrrah” dhe botuesin e saj shkrimtarin e njohur Viktor Canosinaj, për botimin cilësor të librit, piktorin durrsako-amerikan, Dashamir Gurabardhi, për pikturën e kopertinës dhe fotografin Arnie Braeske. Ky libër është rezultat i një pune këmbëngulëse, pothuajse prej një dekade, ndaj dhe është një ngjarje e rëndësishme për mua.  Besoj se secili prej jush është kurioz të dijë se cili ka qënë rrugëtimi im në krijimtarinë letrare?

Poezia dhe të shkruarit është një thirrje e brëndshme e imja që në adoleshencë, një pasion i hershëm që e kam mbartur qe në tetëvjecare, e kam vazhduar krijimtarinë pak në shkollë të mesme dhe universitet. Nga këto do të kujtoj një detaj që më ka mbetur në mëndje. Isha në vitin e tretë të shkollës së mesme kur profesori i anglishtes, i huaj, na kërkoi që të shkruanim një hartim për luftën civile në Amerikë dhe dicka për Abraham Lincoln. Dija shumë pak për Abraham Lincoln. Kisha lexuar në një libër të vjetër anglisht të tim eti. Shkruajta 10 faqe për këtë temë. Pas një jave profesori pasi i korigjoi erdhi në klasë dhe i shpërndau. Kujtoj që prisja me ankth kur u zgjaste të tjerëve hartimet. U duk pa fund ajo pritje. Në fund i mbeti në dorë hartimi im. Ai tha: Ky ështe hartimi më i mirë, pasi e lexoi para klasës u afrua tek banga ime dhe kur ma dha në dorë më tha “Një ditë ti do të bëhesh shkrimtare.”  Po kështu pedagogu i letërsisë anglo-amerikane në universitet.

Mendimi dhe besimi që më ndolli fjala e tyre më ka ndjekur deri më sot, sepse rezonoi me atë çka fshihej nën lëkurën time.

Ata zbuluan ëndrrën time, që tashmë sapo ka filluar të realizohet.

Disa poete më kanë pyetur: përse nuk keni shkruar më parë?Ka një shprehje: “Ëndrra jote nuk ka datë skadence. Merr frymë thellë dhe përpiqu përsëri ta realizosh atë.” Kjo ka qënë mantra e frymëzimit tim gjatë këtij dhjetëvjeçari të fundit.

Ka disa arsye përse nuk kam shkruar më parë:

  1. Jeta ime ka qënë një rollerkoster me ulje ngritjet e saj, me vështirësi që më kanë vënë në grib të saj, dhe papritur jam gjëndur në një situatë kur më është dashur talent për të mbijetuar, jo më për të shkruar. Ndaj edhe nuk kam shkruar për shumë vite, zëri im kam heshtur; heshtja më ka shërbyer si kollonë ku mbështetesha, ka qenë mburoja dhe streha ku kam mbështjellur forcën dhe besimin për të mbijetuar. Përmes vargjeve të këtij vëllimi jam munduar të hedh artistikisht ndjenjat dhe emocionet e mia rreth këtij rollërkosteri, por edhe më shume. Poeti apo krijuesi arrin të transmetojë gjithshka që ai kap jo vetëm përmes shqisave por edhe duke kapërcyer limitet e tyre, arrin te zbulojë atë që quhet transedentale.

Secili e jeton legjendën e jetës së tij në mënyra të ndryshme, por e rëndësishme për mua ka qënë posedimi i një shpirti pafundësisht kurajoz për ta dashur jetën edhe kur ajo më është thërmuar para syve. Jam e bindur se ju do ta gjeni të shprehur këtë shpirt kurajoz sidomos në poezinë “Egzistenca”.

  1. Arsyeja tjetër është se: Krijimtaria letrare të vë në marrëdhënie të drejtpërdrejtë me lexuesin sidomos kur je në moshë të re, dhe natyrshëm të ndjek ajo ndjenja e frikës dhe pasigurisë në se ajo që do të krijosh është e maturuar deri në atë pikë sa të komunikojë vlerë për lexuesin. Ka disa poezi që kam shkruar dhe nuk janë më sepse kanë qënë thjeshtë eksperimente. Të shkruarit nuk kërkon vetëm talent, por edhe një kulturë të përgjithshme. Duhet të lexosh e të pasurohesh me dije vazhdimisht në mënyrë që të sjellësh diçka të re në krijimtarinë tënde.
  2. E fillova procesin e të shkruarit me shkrime teknike pas vitit 1996, pasi mbarova një vit studimesh pasuniversitare në New York University, më shumë shkrime teknike: si grante që janë financuar nga donatorë të ndryshëm në Shqipëri dhe Amerikë. Gjithashtu kam bërë studime shkencore të botuara në të dyja vendet. Një nga pasionet e mia të hershme është edhe fusha e përkthimeve. Kam rastin të përmënd këtu se vitin e kaluar u botua në Amazon dhe në Shqipëri, romani “The King’s Shadow” i autorit Viktor Canosinaj, që e përktheva në anglisht, të redaktuar nga djali, Andi Mitre. Po ashtu kam përkthyer libra teknike, artikuj dhe poezi të cilat kanë parë dritën e botimit.

Çfarë u bë shtysë për të filluar përsëri?

Më të shumtat e poezive të këtij vëllimi janë shkruar gjatë këtyre viteve të jetës në Amerikë. Jeta si emigrante na vë para vështirësive të mëdha, dhe për ne që kemi emigruar në moshë madhore, të ekzistuarit midis dy botëve, asaj çfarë kemi lënë pas, vendlindjen, familjen, gjithë atë arkiv të krijuar për 45-50 vjet dhe bota e re që gjejmë, ku nuk është e lehtë të integrohesh, është një sfidë e pashmangshme.

Mësimet e nxjerra nga periudha tranzitore, që kalon në kufirin midis shkëputjes me të shkuarën dhe bashkimit me të ardhmen janë të thella. Këto eksperienca na bëjnë të kalojmë përmes një transformimi të brëndshëm dhe udhët që na hapen nganjëherë na çudisin. Trajektorja e jetës është si një lumë që rrjedh nga mali deri sa përfundon në det të hapur. Në këtë lumë jete është e rëndësishme të investigosh udhët që të çojnë në destinacion. Të ndjekësh ëndrrën tënde do të thotë të shkosh në destinacion. Dhe duket që unë sapo kam arritur atje.

Besoj se ndjenja më e fuqishme që të shtyn të shkruash është ndjenja e DHIMBJES shpirtërore. Historikisht poezitë e para që janë shkruar janë poezi vajtimi- për humbjen e njerëzve më të dashur, pikërisht që nga dhimbja lind nxitja për të shkruar, për tu ngritur për ta mundur atë. Kam shkruar “Elegji për Dhimbjen”. Vëllimi poetik “Graviteti i Shpirtit” hapet me poezinë “Kam Mall” , Mjellmë bëmë të fluturoj, përmbi breg të Adriatikut/ lotin e kripur ta lëshoj/mbi parvazin e braktisur…e cila është frymëzuar pikërisht nga malli për atë që kam lënë pas krahëve, familjen, atdheun, Durrësin tim të dashur, detin me të cilin jam e lidhur ngushtë, nga ndjenja e dhimbjes që rrjedh prej dashurisë për diçka apo dikë që na mungon. Por poezia është edhe këngë gëzimi dhe admirimi për të bukurën, për shprehjen e ndjenjave delikate. E tërë bota është e mbushur me poezi. Natyra në këtë muaj Tetori është vetë poezia në magjinë e saj, me gjethet që ngjyrosen dhe përflaken  në shtegtimin e tyre të fundit.  Në eksperiencat e shumëllojshme jetësore, unë kam vlerësuar dhe i jam mirënjohëse mundësive që më janë dhënë për të mësuar dhe për tu rritur si njeri dhe si poete. Do përmënd miket e mia amerikane, Eileen Erikson, poete, dhe Ethel Lee Miller, shkrimtare, që më kanë nxitur për të shkruar, për të mësuar e për tu zhvilluar në artin e të shkruarit. Mua më është dashur vetëm ti ndjek dhe të provoj veten. Prej vitesh aderoj rregullisht në grupin e shkrimtarëve të Montclair NJ, të cilët përbëjnë një thesar në ndihmë të rrugëtimit tim krijues.

Si poete dhe spiritualiste, kam gjetur paqen, qetësinë dhe frymëzimin përmes meditimit, ndërsa me veprat e poetëve të famshëm Whitman, Shakespeare, Edgar Ellen Poe, Emily Dickinson, Maya Angelou, Migjenit dhe Fishtës, dhe mësuesve shpirtërorë dhe filozofë të mirënjohur botërorë si Wayne Dyer, Mark Nepo, Lao Tzu, Martha Nausbaum, kam zbuluar ushqimin aq të pasur për mëndjen dhe shpirtin. Veprat e tyre më kanë frymëzuar për të hedhur në letër mendimet dhe refleksionet e mia mbi kompleksitetin e dimensioneve njerëzore dhe jetësore. Si emigrante, jo pak herë ndjehemi vetëm, dhe unë e kam përdorur vetminë time për të shkruar, e për tu pasuruar shpirtërisht. Kisha nevojë për vetminë time, ajo më ktheu tek vetvetja dhe për rrjedhojë më realizoi atë ëndërr që e kisha kyçur brënda shpirtit.

Çfarë përfaqëson për mua ky vëllim poetik?

Vëllimi poetik “Graviteti i Shpirtit” është një shprehje e vetevetes në mënyre artistike, pra është një zë poetik autentik. Përmes poezive unë jo vetëm kam zbuluar veten time në thellësi, kam hequr atë mantelin tokësor, dhe kam sjellë tek ju profilin tim shpirtëror, por për më shumë kam përcjellë zërin tim tek lexuesi. Për rrjedhojë duke i transmetuar emocion lexuesit mes vargjeve të shprehura me një gjuhë të përzgjedhur, mundohem ta bëj atë për vete që ajo që shpreh ti depërtojë në shpirt, dhe të zgjojë tek ai atë ndjenjë rrënqethëse, që e bën të përlotet apo të gufojë nga kënaqësia, duke ndjerë se është vërtet pjesë e asaj eksperience, njësoj sikur të zgjohej nga një ëndërr e ëmbël apo dëshpëruese.  Ky vëllim autobiografik, për larminë e tematikave që trajton është ndërtuar në 13 pjesë. i përngjan “një guri të çmuar me shumë prerje” ku secila prerje është një pjesë e jetës që kam përjetuar; janë pikërisht ato ndjenja, mendime, shqetësime, refleksione trille, fantazi, vegime, për njerëzit më të dashur dhe për botën me problematikat e saj; janë malli dhe dashuria, jeta dhe vdekja, gëzimet dhe hidhërimet, frika dhe pasiguria, pakënaqësia dhe revolta, që vijnë në këtë vëllim të gjitha sëbashku dhe shprehin emocionalisht pëlhurën e jetës të endur në kohë dhe hapësirë, në rritje dhe ndryshim. Në një farë mënyre prerjet e këtij guri të cmuar janë ato që më japin trajtën e të qënit njeri.  Poezia për koncizitetin në mendime është e vështirë të kuptohet. Të lexosh poezi do të thotë ti vesh frenat vetes, të mos bësh asgjë tjetër. Të lexosh poezinë është një akt koshient. Prozën mund ta lexosh shpejt, por poezia nuk ta lejon këtë lluks. Ajo të thotë ”Lluksi jam unë.” Ajo të kërkon të ndalesh, të fokusohesh, jo vetëm në varg, por edhe në fjalë. Në poezi çdo fjalë ka vlerë, ka peshë emocionale dhe peshë mendimi. Ndaj, do t’ju lutesha që kur të lexoni këtë vëllim poetik, të mos mundoheni të gjeni shpjegim në çdo mendim, sepse Poezia është më shumë një pjesëz shpirti. Poezia është art bohemian, elitar, është shprehja më sipërore e ndjenjave shpirtërore, “është pasioni dhe e vërteta, është ajka e shijimeve” (I.L.) që ndihmon në transformimin e shpirtit, për ta ndricuar atë e për të krijuar një botë më të bukur. Përse ky titull “Graviteti i Shpirtit”? A është titulli një alegori apo shpirti vërtet ka gravitet?  Ne jetojmë në një botë plot mistere, vetë ne, shpirti ynë, mëndja jonë, jemi një mister që pret të zbulohet po prej nesh. Shpirti është energji.Çdonjëri prej nesh ka një gravitet të brëndshëm, të ndërthurur me gravitetin hapësinor. Nëse ne nuk do tërhiqeshim nga forca e gravitetit do të ishim duke fluturuar tani.Për të shpjeguar titullin unë do ti referohem disa mendimtareve të ndritur të dijes njerëzore, mësuesit shpirtëror Gary Zukav, psikoanalistit Carl G. Jung,  Hymnit Gnostik mbi shpirtin, dhe filozofit, poetit dhe shkrimtarit shqiptar, profesorit Isuf Luzaj.

Çfarë është “Shpirti” sipas Gary Zukav?  Shpirti është esenca jonë më e fuqishme dhe e qëllimshme, është epiqendra e gjithshkaje që një njeri përfaqëson. Kur personaliteti bëhet njësh me shpirtin atëherë punojnë për të realizuar atë thirrje të brëndshme që gjithsecili prej nesh ndjen brënda vetes. Me këtë vëllim poetik personaliteti im është përputhur me shpirtin për të realizuar ëndrrën time për të qënë një libër.

Çfarë është “Shpirti” sipas Carl G. Jung?

“Shpirti” thotë Carl Jung “është intelekti tokësor, është psiqika, është pavetëdija kolektive, është vetëdija dhe gjysëmvetëdija”, pra Carl Jung e zbret shpirtin në tokë. Carl. G. Jung i referohet Heraklitit, “Filozofit që Qan”, cili shprehet se shpirti nuk është gjithmonë lart. Kur ne shpërbëhemi, ai zbret poshtë dhe rëndohet, duke qënë i rëndë ai shndrrohet në ujë. Uji është simbol i psiqikës, i shpirtit, kështu që rruga drejt shpirtit të çon te uji, tek kjo pasqyrë e ujit ku secili njeri do të shikojë refleksionin e fytyrës së tij. Rrjedhimisht, njeriu duhet të ndjekë rrjedhjen e ujit, të zbresë poshtë në thellësi të tij për të kërkuar thesaret e tij e për ti ngritur ato më pastaj lart.

Cila është Historia e Hymnit Gnostik mbi “Shpirtin”?  “Një djalë u dërgua me mision nga prindët e tij të kërkonte një perlë që kishte rënë nga kurora e mbretit në fundin e një pusi të thellë, që e ruante një dragua, në tokën e Egjyptianëve. Djali vendosi të shkojë të gjejë perlën, por zhytet në uje ne thellësi të pusit derisa në fund të tij gjen perlën dhe ia fal atë hyjnive.”

Çfarë shkruan profesor Isuf Luzaj mbi shpirtin e poetit?

“Kur poeti i mbarsur nga emocioni, nga bukuria, nga dashuria, po njëlloj nga dhëmbja, vetmia, tragjedia, deziluzioni e të tjera ndjenja, vihet të shkruajë një poemë, qoftë ai poet mistik si Dante, i apasionuar si Lamartini, ose materialist si Omar Khajami, i dëshpëruar si Jorge Luis Borges, realist si Robert Frost apo Witmani, cilido nga këto yje të shpirtit fisnik, kur filloi të shkruajë vargun e parë sigurisht që tha “Nëm mundësinë të ngjitem në eksperiencën fetare më të lartë, në një bashkim mistik me Unin tim,” Si konditë e këtij bashkimi, shpirti duhet të kalojë nëpërmjet një periudhe të errësirës dhe dhembjeje për të arritur të krasisë ferrat dhe drizat e qenies lëndore, për tu ngjitur në sferat qiellore.” (Isuf Luzaj).  Ka një paralelizëm midis Gary Zukav, Carl Jung, Hymnit Gnostik, dhe profesorit Isuf Luzaj, ka një lidhje logjike të brëndshme ku të gjitha këto interpretime pohojnë se shpirti ka gravitet dhe na çojnë në përfundimin se që të jemi të sukseshëm dhe të arrijmë të realizojmë atë thirrje të brëndshme duhet që ne si personalitete të punojmë në përputhje me shpirtin, të kërkojmë në vetëdijen kolektive, në koshiencën dhe subkoshiencën personale, në psiqikën tonë dhe të ambjentit që na rrethon, të futemi thellë në pus për të nxjerrë perlat që janë në fund të tij. Këtu qëndron edhe thelbi i titullit të vëllimit “Graviteti i Shpirtit”. Pikërisht kjo ka ndodhur me mua, kam kërkuar thellë në pusin e shpirtit tim për të nxjerrë këto perla që t’jua bëj dhuratë juve sot për ti shijuar. Ndaj shkruaj “Graviteti i shpirtit është ajo bërthama, brënda çdo qënieje njerëzore apo forca e rëndesës së shpirtit, ku të gjitha fijëzat e jetës ndërthuren me njëra tjetrën dhe gjejnë vetveten. Ndjeje gravitetin e shpirtit tënd sepse ai të zbut dhe të mban të njësijshëm.”“Graviteti I Shpirtit” përbën gurin e themelit të rrugëtimit tim letrar. Të shkruarit tashmë është një pjesë e pandarë e jetës time. Kam në dorë vëllimin e dytë me poezi në anglisht dhe një vëllim tjetër me poezi në shqip. Në këtë ditë të përkryer Tetori, e rrethuar nga familja, nga ju miq e dashamirës, në këtë promovim, hedh sytë në të shkuarën dhe të sotmen, dhe shoh që jam në mes të kaq shumë gjërave të bukura, që nuk i kam provuar ndonjëherë të gjitha bashkë në të njëjtën kohë, ndaj edhe i jam mirenjohëse jetës për gjithcka që më ka dhuruar. Unë besoj se ka një rregullator, ka një energji të fuqishme universale e pandarë nga energjia jonë personale, e cila akordon sinfoninë e jetës së gjithesecilit. Pikërisht ky besim më vë në paqe të plotë shpirtërore dhe më bën të pranoj se jeta është perfekte me gjithë kompleksitetin e saj diversiv, se gjithcka që më ka ndodhur dhe më ndodh në jetë ka qenë e destinuar për mua. Me realizimin e këtij vëllimi poetik unë ndjehem e kompletuar, e përmbushur, e shëndetshme, dhe e dobishme.

 

 

 

Autoren Mitre e përshëndeti me një urim special dhe plot dashuri e mirësi e bija e saj Mariela Mitre.

Përshëndetën gjithashtu në këtë mbasdite poetike znj.Elida Priftanji Collaku, e cila lexoi edhe kritën letrare të shkrimtarit të mirënjohur Robert Martiko.

Shumë prej pjesëmarrësve si bashkeshorti i autores Thomas Mitre, Zhani Joanidhi, Dhimtraq Papando, Lule Istrefi, Adelina Llupa, Raimonda Hysolli, Denisa Nuzi, Anne Cakoni dhe Kristina Haxhia e uruan autoren duke thënë fjalë miradie sidomos ata që e njihnin që nga shkolla e mesme e gjuhëve të huaja.  Disa prej tyre lexuan poezi të ndryshme nga libri i autores ku te ngeleshin ne mendje vargjet nga poezia “Merrma shpirtin” si: Merrma gjakun, bëma zjarr, të përfshijë prag e derë/ Nga gjumi të zgjojë të vdekurit që të ngrihen dhe një here/ Merrma lotin, plagët laju, kalorësve të Skëndërbeut/ Ku janë fshehur, ku janë tretur sot trimat e mëmëdheut/ Merrma kockën bëma gur në vënd të tij të rëndojë/ Gur e kockë ta ngrejë kështjellën/ mënçuri të pagëzojë/ Merrmi flokët bëji udhë, të lehta t’i ketë këmba/ Shtegun e tij mban shtegtari, po të jetë e drejtë bota/ Merrma dorën bëma hartë, që të mbaj pesë kontinente/ Gishtërinjtë ura bëmi, të lidh ndarjet e kësaj bote!

Autorja Mitre kishte dy gëzime në një ditë, ditëlindjen e saj dhe promovimin e librit që ia uruam miqësisht në këtë ditë krejtësisht të veçantë për autoren.

E shtuna e librit na tërhoqi këndshëm me poezitë e dhuruara nga autorja Mitre, sepse është një libër si vetë titullin që ka “Graviteti i shpirtit” që ashtu si graviteti që është forca me të cilën një planet ose një trup tjetër tërheq objekte drejt qendrës së tij, ashtu dhe libri “Graviteti i shpirtit” i mbajti të gjithë pjesëmarrësit në orbitë rreth diellit metaforik.

 

12 tetor, 2019

New Jersey