VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Komentet

Ndahet nga jeta ish-presidentja e Parlamentit Evropian, përkrahëse e Kosovës

Ish-presidentja e Parlamentit Evropian Nicole Fontaine, e cila ka mbajtur gjithashtu postin e ish-ministres franceze të Industrisë, vdiq të enjten në moshën 76-vjeçare, bëri të ditur sot ish-ministri Dominique Bussereau.

Presidenti francez Emmanuel Macron e vlerësoi si figurën e një gruaje të përkushtuar, e cila përgjatë 35 viteve të karrierës së saj politike udhëhoqi luftën për ndërtimin evropian, sipas një deklarate të presidencës.

Macron theksoi gjithashtu angazhimin e saj në drejtim të arsimit. Fontaine u lind më 16 janar të vitit 1942 pranë Fecamp, në veriperëndim të Francës.

Ish-avokate me profesion dhe drejtuese e arsimit katolik, ajo u bë e njohur në vitin 1984 gjatë protestës kundër një projektligji për arsimin privat, i cili u hoq përfundimisht nën presionin e protestave.

Për vdekjen e Fontaine, foli sot edhe ministri i Jashtëm i Kosovës, Behgjet Pacolli. Ai tha se Fontaine ka qenë një mike e madhe e Kosovës.

“I pikëlluar me lajmin se ish-presidentja e Parlamentit Evropian Nicole Fontaine ka vdekur. Ngushëllimet e mia për familjen dhe kolegët e saj. Ajo ishte një mike e mirë e Kosovës. Në një nga vizitat e saja në Kosovë në vitin 1999 ajo tha se “Bashkimi politik i BE-së ka lindur në Kosovë dhe Parlamenti Evropian nuk kishte ndërmend ta heqë rolin e saj nga Kosova”, shkroi sot Pacolli.

Burgu i Spaçit, burg politik i sigurisë së lartë gjatë diktaturës komuniste në Shqipëri

Burgu i Spaçit ishte një burg politik i sigurisë së lartë, që ishte aktiv gjatë diktaturës komuniste në Shqipëri. Burgu gjendet (gjendej) në fshatin Spaç. Në vitin 1973 në Burgun e Spaçit pati një rebelim të të burgosurve, të cilët arritën të ngrinin një flamur jo-komunist. Një rebelim i ngjashëm u krye edhe në Burgun e Qafë Barit në vitin 1984 ku shpërthyen të njëjtat dufe e u ngritën kërkesa e dëshira për liri, që u shtypën njëlloj me dhunë e gjak.

Në burgun e Spaçit kanë vuajtur dënimet politike disa intelektualë të famshëm, ndër të cilët edhe Fatos Lubonja.

Kohët e fundit ka pasur plane që Burgu i Spaçit të kthehej në një muzeum, por deri sot, asnjë hap i mëtejshëm nuk është bërë në këtë drejtim.

Burgu i Spaçit është një monument i trashëgimisë kulturore në Spac, rrethi i Mirditës, në qarkun e Lezhës, Shqipëri. Ky monument është i llojit “Arkitekture”, i miratuar me numër “656/DT 05.12.2007“.

Ky burg është hapur në vitin 1968 dhe ka funksionuar deri në vitin 1988, e sipas të dhënave ka pasur mbi 1000 të burgosur. I ndërtuar për shfrytëzimin e Minierës së Spaçit ku nxirrej bakër dhe pirit. Janë rreth 7 godina që janë pjesë e burgut, por më tej ka edhe godina të tjera që kanë shërbyer si kampe për të burgosurit, por edhe ambientet që shërbenin si mjedis pune për njerëz të zonës. Ka qenë një kompleks minierash ku punonin jo vetëm të dënuarit. Aktualisht është në një gjendje tërësisht të shkatërruar.Ka nje arkitekture tipike te periudhes komuniste me forma te rregullta.

Mosregjistrimi i popullsisë pamundëson projektimet zhvillimore

Maqedonia tash 16 vjet nuk ka realizuar regjistrimin e popullsisë dhe kjo në vazhdimësi ka hapur debate me kërkesën për realizimin e këtij operacioni statistikor, jo vetëm që të dihet numri i popullatës, por edhe për planifikimin e politikave ekonomike, arsimore, sociale si edhe të nevojave tjera, ashtu siç veprohet thuajse në të gjitha shtetet në botë.

Regjistrimi i fundit është realizuar në vitin 2002, që u shoqërua me debate të shumta lidhur me përqindjen e popullatës shqiptare, e cila rezultoi të jetë 25.17 për qind. Nga numri i përgjithshëm dhe në bazë të kësaj përqindjeje, u përcaktuan edhe dispozitat kushtetuese mbi të drejtat e bashkësive etnike.

Tentim për regjistrimin e popullsisë kishte dhjetë vjet më vonë, në vitin 2012, por që nuk arriti të përfundojë pikërisht për shkak të përplasjeve nëse duhet ose jo të përfshihet në regjistrim edhe diaspora, që në rast se lihej jashtë, siç kërkonte pala maqedonase, rrezikonte që përqindja e shqiptarëve të binte në mënyrë të ndjeshme.

Nga Qeveria shprehen të përkushtuar për realizimin e regjistrimit, por nuk japin detaje konkrete se kur mund të ndodhë një gjë e tillë. Një proces tjetër i realizuar, ai i regjistrit të popullatës, sipas Qeverisë, “nuk nënkupton edhe regjistrimin e popullatës, por se do të shërbejë vetëm për nevoja tjera të institucioneve”.

Ish-drejtori i Entit Shtetëror për Statistikë, Donço Gerasimovski thotë se gjatë këtij viti, apo në fillim të vitit të ardhshëm, duhet të miratohen Ligji për regjistrim, që më pas të përgatiten materialet metodologjike dhe më së voni në vitin 2020 të bëhet regjistrimi i popullsisë.

“Edhe vendi ynë si çdo shtet anëtar i OKB-së është i obliguar të fillojë me përgatitjet për regjistrim, kushtet teknike ekzistojnë. Qeveria dëshiron të ketë regjistrim duke marrë parasysh nevojën për realizimin e projektimeve të saj, e që shumë prej tyre varen jo vetëm nga numri i popullatës, por edhe të dhëna tjera që dalin nga regjistrimi, si arsimimi, gjendja ekonomike e sociale, shtrirja gjeografike e faktorë të tjerë”, thotë Gerasimovski.

Sipas ekspertëve, regjistrimi i popullsisë është më se i nevojshëm për shkak se të gjitha të dhënat ende përpunohen në bazë të regjistrimit të vitit 2002, e që nuk korrespondojnë aspak më gjendjen momentale. Fatmir Bytyçi, njohës i çështjeve ekonomike, shpreson se kësaj radhe, kur do që të mbahet regjistrimi, të mos politizohet por të shpërbejë për projektimin e politikave për të mirën e popullatës.

“Ne akoma operojmë me një numër të popullsisë prej 2 milionë banorë. Kur flasin për nivelin e papunësisë ne supozojmë se ata dy milionë banorë kanë ngelur në atë nivel ose ka një rritje progresive bazuar sipas përllogaritjeve statistikore. Pra, vlerësoj se janë supozime që e bëjnë shumë të vështirë që të themi se politikat momentale apo ato që janë vendosur kanë qenë relevante për popullatën momentale. Shpresoj se përfundimisht do të kemi regjistrim të popullsisë dhe se ai nuk do të politizohet në parim, por se do të merret vetëm se nga aspekti i përfitimeve ekonomike dhe atyre afatgjate”, thotë Bytyçi.

Edhe Jane Dimevski, nga Instituti për Demokraci “Societas Civilis” flet për nevojën e regjistrimit të popullatës.

“Nuk ka informacione të mjaftueshme e që janë të nevojshme për analiza të ndërlikuara socio-ekonomike. Maqedonia është një nga shtetet e rralla ku nuk është realizuar regjistrimi i popullatës. Këtë ne nuk e kemi bërë tani 20 vjet, që nuk është vetëm se e turpshme, por edhe e dëmshme për të gjitha proceset, pasi me këtë pamundësohet planifikimi i politikave në bazë të parametrave të popullatës, numrit, arsimimit e kështu me radhë”, thotë Dimeski.

Profesori, Risto Malçevski thotë se evidencat mbi popullatën janë të domosdoshme, edhe pse ato sipas tij ekzistojnë bazuar me letërnjoftimet dhe pasaportat e lëshuara për qytetarët. Por, ai nuk e përjashton mundësinë e politizimit, në rast të ndryshimeve të mëdha sa i përket përqindjes së popullatës apo pjesës që ka të bëjë me përkatësinë entike.

“Ky problem mund të na çojë në rrugë tjetër. Mbrojtësit e maqedonizmit thënë kushtimisht, këtë mund ta shfrytëzojnë nëse do të dalin të dhëna tjera sa i përket aspektit etnik mbi bazën e të cilave përkufizohen të drejtat e gjuhës dhe të drejta tjera, dhe në këtë rast regjistrimit do të merrte një kahje krejt tjetër”, thotë Malçevski duke aluduar për shqiptarët, të drejtat e të cilëve kanë për bazë përqindjen e tyre në shtet.

Ndryshe, për dështimin e regjistrimit të popullatës në vitin 2012, Prokuroria Speciale ka nisur hetimet nën dyshimin se partitë në pushtet regjistrimin e kanë dështuar qëllimisht për evituar pasojat e mundshme ndaj subjekteve të tyre politike.

Intervista – Blerim Blakaj: Kosova dhe Serbia – së pari normalizimin e pastaj pajtimin

Bekim Blakaj

Aktualisht lidershipi politik në Kosovë dhe në Serbi më tepër janë të angazhuar në vendosjen e marrëdhënieve normale në mes dy shteteve, sesa për një pajtim ndërmjet dy popujve, thotë në intervistën për Radion Evropa e Lirë, Bekim Blakaj, drejtor ekzekutiv i Fondit për të Drejtën Humanitare në Kosovë. Ai shpreh mendimin se udhëheqësit politikë të dy vendeve, duhet të shmangin retorikën, e cila ushqen urrejtjen ndemjet dy popujve. Gjithashtu, sipas tij, mungon vullneti politik, sidomos në Serbi, për zbardhjen e fatit të peronave të pagjetur. Ndërkaq, siç ka theksuar ai, nga Gjykata Speciale për krime të luftës në Kosovë po pritet që të japë drejtësi për viktimat.

Radio Evropa e Lirë: Z. Blakaj, pas afër dy dekadave që nga mbarimi i luftës, tani në instancat politike flitet për një pajtim të mundshëm ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. Sa e shihni të mundur një pajtim mes këtyre dy vendeve dhe cilat do të ishin parakushtet e arritjes së një pajtimi të dëshiruar?

Bekim Blakaj: Mendoj se në këtë rast bëhet fjalë më shumë për vendosjen e marrëdhënieve normale në mes dy shteteve. Pra, nuk është një pajtim në kuptimin e plotë të fjalës. Pajtimi është diçka që duhet të ndodhë në mes dy palëve të armiqësuara. Besoj që dialogu në mes të Kosovës dhe Serbisë ka të bëjë më shumë për vendosjen e raporteve normale në mes dy shteteve. Nëse flasim për pajtim pas luftës apo konfliktit të armatosur, i cili ka ndodhur pothuajse para dy dekadave, atëherë duhet investohet pak më shumë se sa që është investuar deri më tani. Ajo çfarë dua të them është se ajo luftë ka prodhuar një numër të madh të viktimave, të vuajtjeve. Kemi një numër të madh të personave të zhdukur, të vrarë, familjet e të cilave nuk kanë parë drejtësi.

Në këtë kontekst, për të arritur deri te një pajtim në mes dy popujve apo dy shteteve, duhet që të zbatohen mekanizmat e drejtësisë tranzicionale, sa më shumë që është e mundshme të ndiqen penalisht ata që kanë bërë krime, nga të dyja palët, të ofrohet drejtësi për viktimat, të pranohen viktimat si të tilla nga të gjitha anët dhe të ketë një lloj dëmshpërblimi, reparacioni ndaj viktimave, qoftë material e sidomos simbolik. Pra, të kërkohet falje për ato viktima, të ngrihen memoriale të ndryshme dhe kjo mendoj që kishte për të sjellë deri te fillimi i atij procesi të pajtimit. Nëse diskutohet, nëse arrihet deri te një marrëveshje politike, ku Serbia eventualisht do të pranonte Kosovën si shtet dhe do të vendoseshin marrëdhënie në mes të dy shteteve, unë nuk mendoj që ky është bash pajtimi, për të cilin ne po flasim. Kjo është vendosje e marrëdhënieve në mes të dy shteteve.

Radio Evropa e Lirë: A mendoni se do të duhej që politikanët të ndikonin në mentalitetin e të dy popujve, pikërisht, që të paktën të mos kultivohet urrejtja?

Bekim Blakaj: Mendoj që politikanët, udhëheqësit politikë, mund të ndikojnë jashtëzakonisht negativisht në krijimin e njëfarë narracioni tek populli, të cilin e përfaqësojnë këta politikanë, sepse nëse këta shfrytëzojnë një gjuhë të urrejtjes, atëherë gjithsesi që kjo do të reflektojë edhe te qytetarët.

Radio Evropa e Lirë: A po ndodhë kjo?

Bekim Blakaj: Për fat të keq, kemi parë gjatë gjithë kësaj periudhe, viteve të fundit, në mënyrë periodike janë ngritur zërat e urrejtjes nga përfaqësues politikë. Zaten, më shumë kanë ardhur nga Serbia dhe kjo automatikisht ka ndikuar te qytetarët në ngritjen e tensioneve, paragjykimeve ndaj palës tjetër dhe kështu me radhë. Por, ky është një lloj keqpërdorimi klasik i politikanëve, keqpërdorim i pozitës së tyre që të ndikojnë në krijimin e disa opinioneve publike, të cilat janë pak më agresive. Nëse politikanët do të përdornin një gjuhë tjetër dhe do të dërgonin mesazhe, të themi, të pajtimit, atëherë kjo gjithashtu do të reflektonte te shumica e qytetarëve. Sigurisht që një pjesë që janë më radikalë, gjithsesi që do ta ngritin zërin kundër këtyre porosive pajtuese. Mirëpo, shumica do të reflektonin dhe do të zbriteshin paragjykimet.

Radio Evropa e Lirë: Një nga plagët e luftës është edhe fati i pazgjidhur i të pagjeturve. Në Kosovë, ka mbi 1600 persona të pagjetur të luftës. Çfarë mund të bëjnë në këtë fazë të dyja vendet që të ndriçohet fati i tyre?

Bekim Blakaj: Viteve të fundit ky proces ka stagnuar tërësisht. Në vitin 2015, për herë të fundit, është hapur varreza masive, e cila është gjetur në territorin e Serbisë, në Rudnicë, ku janë gjetur 54 trupa të civilëve shqiptarë. Nga atëherë, janë gjetur disa mbetje individuale, por nuk ka fare përparim. Ne në Fondin për të Drejtën Humanitare në Kosovë, mendojmë që duhet të ketë informacione për vendndodhjen e varrezave masive tjera të mundshme, qoftë në Serbi apo në Kosovë ose për asgjësimin e disa mbetjeve mortore. Këto informacione duhet t’i posedojnë edhe institucionet. Vetë fakti që kjo varrezë masive në Serbi është zbuluar 15 vjet pas luftës, e bën të qartë se autoritetet kanë pasur informacione për vendndodhjen e saktë të kësaj varreze dhe kjo tregon që kanë pritur një moment të caktuar që t’i japin ato informacione. Ne mendojmë që duhet të ketë prapë informacione.

Megjithatë, 1 mijë e 600, është një numër shumë i madh dhe domosdo autoritetet (serbe) duhet të kenë informacione për këtë. Pra, për t’u zbardhur fati – ndoshta kurrë nuk do të zbardhet i të gjithëve – por i një pjesë dërmuese e këtyre 1 mijë e 600 personave, duhet të ketë një vullnet politik, mendoj në nivel shumë të lartë. Ekziston një grup punues i përbërë nga të dyja palët, serbë dhe kosovarë, të cilët takohen për të zgjidhur çështjen e personave të zhdukur, por ai është i nivelit goxha të ulët dhe ata nuk mund të bëjnë më shumë se sa që kanë bërë deri më tash.

Pra, duhet një vullnet politik për t’u zgjidhur kjo çështje. Kjo ka qenë njëra prej arsyeve që neve na ka shtyrë, në disa vitete e fundit, që të nxjerrim një rekomandim në raportet tona, që si temë e dialogut në nivelin e lartë politik – tash pritet edhe që presidentët e dy shteteve të vazhdojnë dialogun – të futet tema e personave të zhdukur dhe gjithashtu edhe e drejtësisë. Pra, të vendoset një lloj bashkëpunimi ndërmjet prokurorive në Serbi dhe në Kosovë që të procedohen lëndët për krime lufte. Ne mendojmë, dhe jemi goxha të bindur, që vetëm me një lloj bashkëpunimi në nivelet më të larta politike mund të zvogëlohet numri i personave të zhdukur. Pra, të ketë identifikime të personave që janë të zhdukur. Ne nuk e kemi parë një vullnet të tillë. E pse nuk ka vullnet politik, besoj që shumë njerëz, të cilët janë në qarqe politike në Serbi, por mund të ketë edhe në Kosovë të tillë, kanë frikë që po të zbulohen disa varreza masive, atëherë do të ketë pasoja dhe se dikush do të jetë përgjegjësi penale, do të ketë procese gjyqësore për këto çështje. Prandaj, më me dëshirë i mbajnë të fshehura ato informacione.

Radio Evropa e Lirë: Tashmë është paralajmëruar që Dhomat e Specializuara dhe Zyra e Prokurorit të Specializuar, e njohur si Gjykata Speciale për krime të luftës në Kosovë, do të nisin me proceset e para këtë vit. Cilat janë pritjet e juaja lidhur me fillimin e punës së kësaj gjykate?

Bekim Blakaj: Po shpresoj që vërtetë gjatë këtij viti – sa më herët aq më mirë – do të fillojnë procedurat penale, respektivisht, do të kemi ato aktakuzat e para, për të cilat është duke u folur qysh prej vitit 2015. Mendoj që bërja publike e aktakuzave është prolonguar për një kohë të gjatë dhe jemi në pritje, pothuajse qe dy vjet, që të fillojnë këto procese. Mirëpo, ishin disa faktorë dhe një ndër ta ishte edhe dorëheqja e prokurorit (David)Schwendiman. Arsyetimi zyrtar është se ka arritur një moshë të pensionit e kështu me radhë dhe tani, prokurorit të ri që ka ardhur, që e ka zëvendësuar atë, do t’i duhet një kohë që t’i analizojë krejt ato materiale që i ka prokuroria.

Po shpresoj që do të kemi së shpejti aktakuzat e para. Nëse bazohemi në atë se çka ka deklaruar më herët ish-udhëheqësi i Task Forcës Speciale Hetuese, (Clint) Williamson, presim aktakuza për krime serioze që pretendohet që kanë ndodhur, jo domosdo krime lufte, por mund të jenë edhe krime kundër njerëzimit, pra, të kryera pas përfundimit të luftës. Mbetet të shohim. Ajo që kam dëshirë është që së paku një numër i caktuar i viktimave, megjithatë, të shohë drejtësinë nga këto Dhoma të Specializuara.

Radio Evropa e Lirë: Megjithatë, që nga përfundimi i luftës në Kosovë, tashmë kanë kaluar 19 vjet. A prisni efikasitet të kësaj gjykate, marrë parasysh që ka kaluar kohë e gjatë nga zhvillimet që kanë ndodhur gjatë luftës?

Bekim Blakaj: Ju keni të drejtë, sepse me kalimin e kohës, këto procese gjyqësore do të jenë më të komplikuara. Për prokurorinë do të jetë shumë më e vështirë që t’i dokumentojë krimet e pretenduara. Dëshmitarët – për fat të keq natyra e bën të veten – vdesin, plaken dhe shumë prej tyre sigurisht që edhe u zbehen pak kujtimet. Pra, është goxha e vështirë që të organizohet një gjykim për një krim të pretenduar që ka ndodhur dy dekada ma herët. Megjithatë, unë besoj që prokuroriaështë përgatitur mirë dhe do të shohim prova.

Diçka që na ka bërë përshtypje, që na ka rënë në sy, është që edhe pse është përfolur thuajse në bazë ditore në këto vitet e fundit në Kosovë, se kush do të jetë i akuzuar, për cilin krim dhe kështu me radhë, ne megjithatë nuk dimë asgjë se kush mund të jenë të akuzuarit, për cilat krime dhe si rrjedhojë e kësaj, nuk mund ta dimë as kush mund të jenë dëshmitarët e mundshëm. Kjo tregon që, po besoj unë, që Dhomat e Specializuara, respektivisht, Zyra e Prokurorit të Specializuar, kanë qenë shumë të kujdesshëm në mbrojtjen e identitetit të dshmitarëve. Kjo tregon që ndoshta e kanë mësuar leksionin edhe nga Tribunali i Hagës dhe janë siguruar mirë që nuk do të ketë ndonjë ndikim tek dëshmitarët. Pra, rrjedhimisht, po besojmë që megjithatë prokuroria është e gatshme që t’i dokumentojë krimet e pretenduara, për të cilat do të ngrihen aktakuzat.

  • 16x9 Image

    Bekim Bislimi

    Bekim Bislimi ka lindur më 20. 03. 1968 në Vërban të Vitisë. Prej muajit dhjetor të vitit 2001 e deri më tash punon si korrespondent i Radios Evropa e Lirë, për shërbimin në gjuhën shqipe.

Gunther Krichbaum: “Serbia e di se Kosovën e ka kusht për anëtarësim në BE”

“Anëtarësimi i Serbisë në Bashkimin Evropian nuk është i mundur pa normalizimin e marrëdhënieve me Kosovën. Megjithatë, kjo nuk është e vetmja sfidë që përballet Serbia. Të paktën po aq e rëndësishme është tema e reformave në sundimin e ligjit”, tha kryetari i Komisionit për Çështje Evropiane të Bundestagut gjerman, Gunther Krichbaum.

Sipas tij Kosova është “problem i të gjitha problemeve”, kur bëhet fjalë për integrimin evropian të Serbisë dhe se kjo është pengesa më e madhe për anëtarësimin në Bashkimin Evropian

Por Krichbaum thotë: “Ka ende shumë për tu bërë edhe në aspektin e pavarësisë së gjyqësorit, lirisë së medias dhe luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar. Deri tani, për shembull, nuk ishte bërë ndonjë gjykim mbi korrupsionin në nivel të lartë”, ka thënë ai në një intervistë.

Serbia është, tha ai, në rrugë të mirë drejt BE, megjithëse tha, “negociatat mund të zgjasin për disa vite të tjera”.

Kur u pyetën se cila zgjidhje në dialogun ndërmjet Beogradit dhe Prishtinës, Krichbaum tha se kuadri negociues për bisedimet e BE-së përcaktohet qartë se “marrëdhëniet mes Serbisë dhe Kosovës duhet të normalizohen plotësisht para anëtarësimit në BE”.

“Është e vetmja mënyrë që të dy vendet mund të realizojnë perspektivën e tyre evropiane. Historikisht, BE-ja është mbi të gjitha një projekt i paqes. Prandaj, ne nuk duam të importojmë konflikte të pazgjidhura dypalëshe”.

I pyetur nëse ‘normalizimi’ nënkuptonte njohjen e pavarësisë dhe nëse ndarja e Kosovës ishte e pranueshme për Berlinin , Krichbaum tha:

“Normalizim, normalizim nuk do të thotë pak”, tha ai, duke shtuar se Gjermania do të mbështes të dyja vendet.

Ai vuri në dukje se marrëdhëniet “në mes Serbisë dhe Kosovës janë duke u përmirësuar në masë të madhe”, por thotë negociatat duhet të vazhdojnë pasi “është larg nga ajo që quhet fqinjësi e mirë”.

Ai tha gjithashtu se BE-ja është partneri i vetëm në Ballkanin Perëndimor që marr parasysh stabilitetin rajonal dhe prosperitetin e njerëzve në këtë rajon.

Shqipëria goditet nga disa tërmete

Sipas të dhënave të publikuara nga Instituti i Gjeoshkencave, Energjisë, Ujit dhe Mjedisit (IGJEUM) të Shqipërisë, janë regjistruar 14 tërmete me intensitet të ndryshëm

TIRANË – Shqipëria është goditur gjatë orëve të fundit nga disa tërmete, që janë regjistruar në qytetet jugore të vendit, transmeton Anadolu Agency (AA).

Sipas të dhënave të publikuara nga Instituti i Gjeoshkencave, Energjisë, Ujit dhe Mjedisit (IGJEUM) të Shqipërisë, janë regjistruar 14 tërmete me intensitet të ndryshëm gjatë orëve të natës.

Sipas IGJEUM, tërmetet kanë goditur qytetet Vlorë dhe Gjirokastër, me magnituda nga 2.2 deri në 4.5 ballë. Një tërmet është regjistruar në afërsi të kufirit të Shqipërisë me Greqinë.

Autoritetet në vend nuk kanë raportuar për viktima, ndërsa janë dëmtuar disa banesa në Vlorë.

Intervistë – Granoff: Njerëzit në Shqipëri po “votojnë me këmbë” dhe po ikin nga vendi

Në Tiranë, Fondacioni Shqiptaro-Amerikan për Zhvillim sapo ka marrë përsipër shndërrimin e Piramidës – Muzeut të Diktatorit Hoxha – në një qendër kushtuar të rinjve, që të studiojnë teknologji të reja pas shkolle.

Kryetari i Bordit i Fondacionit Shqiptaro-Amerikan për Zhvillim, Majkëll Granoff, thotë se Shqipëria ka nevojë të futë pikëpamje të reja në ekonomi dhe në biznes.

Në intervistën me korrespondentin tonë në Tiranë, Ilirian Agolli, zoti Granof dha komentet e tij edhe për klimën e biznesit në Shqipëri, emigrimin e rinisë dhe ndihmën, që po jep fondacioni për të përmirësuar të ardhmen e vendit.

Zëri i Amerikës: Zoti Granoff! Cilat janë projektet dhe angazhimet tuaja dhe të Fondacionit Shqiptaro-Amerikan të Zhvillimit në Shqipëri?

Michael Granoff: Si fillim ju falenderoj për ardhjen dhe është një kënaqësi e veçantë për mua të flas me ju për “Zërin e Amerikës” sepse zëri juaj shkon si në Shqipëri ashtu dhe në Amerikë dhe unë mendoj se kjo është e rëndësishme në fakt si për njerëzit në Amerikë ashtu dhe për njerëzit në Shqipëri, për të kuptuar më mirë se çfarë Fondi and Fondacioni ynë kanë bërë dhe jam i lumtur për mundësinë për të folur për të.

Fondacioni ynë së fundmi ka disa projekte të rëndësishme, për të cilat ne kemi punuar gjatë qëndrimit tim këtu. Njëri nga projektet ka të bëjë me piramidën në mes të Tiranës që siçdihet, është monument i një diktatori të tmerrshëm, dhe ka një historik të keq. Ne do ta përdorim për të siguruar edukim teknologjik pas-shkollor për fëmijët. Ky është kombinim i projekteve të një programi të krijuar në Armeni nga një arkitekt i famshëm dhe programit tonë, bashkisë së Tiranës dhe qeverisë. Ato bashkohen për ta kthyer piramidën nga monument i një kohe të vështirë në një monument të asajçfarë Shqipëria mund të bëhet, duke ecur përpara. Ky është vetëm një nga shembujt e projekteve të rëndësishme që ne do të bëjmë në Shqipëri.

Zëri i Amerikës: Ju keni një përvojë më shumë se 20 vjetësh në Shqipëri. A keni ndonjë koment për klimën e biznesit aktualisht; besoj se keni marrë lajme nga kolegët lidhur me polemikat për taksa dhe tarifa të reja?

Michael Granoff: Në përgjithësi, unë mendoj se mjedisi i biznesit në Shqipëri, ashtu si mjedisi i biznesit në çdo shtet, është një përzierje e gjërave pozitive me ato negative, dhe një përzierje e sfidave dhe mundësive. Dhe unë mendoj se e njëjta gjë qëndron edhe në Shqipëri. Nëse sheh mundësitë, Shqipëria ka një popullsi të shkolluar shumë mirë, të cilët janë ambiciozë, të talentuar, përshtaten dhe duan të punojnë, dhe mendoj se mund të shihet që ka shumë mundësi për zgjerim të bizneseve. Nëse diskutimet e hyrjes në BE kanë sukses, atëherë do të hapen linja dhe kanale komunikimi me Europën në përgjithësi dhe do të sigurohen më shumë mundësi për biznes. Sfidat në disa mënyra nuk janë të reja: korrupsioni, zbatimi i ligjit, transparenca në bërjen e biznesit, mungesa e kapitalit dhe mungesa e më shumë investimeve të huaja në Shqipëri, pra nuk ka shumë kapital për ta mbështetur. Ne duhet të punojmë më mirë me shkollimin e fëmijëve shqiptarë, që ata të jenë sa më të përgatitur për të punuar në të ardhmen, e kjo është një sfidë për çdo shtet. Prandaj nuk mendoj se klima është veçanërisht e keqe në një lloj mënyre, por në fakt mendoj se është në rregull, sepse Mendoj se kjo është çfarë njerëzit e biznesit gjithmonë duhet të bëjnë: të shohin mjedisin dhe vendet ku ata mund të sjellin diçka të re në treg dhe të kenë sukses. Unë nuk mendoj se është e thjeshtë të fillosh një biznes, dhe kjo s’është e thjeshtë në asnjë vend. Por a është e mundur? Patjetër që po, është e mundur. A mund të krijosh diçka të rëndësishme këtu? Patjetër që mundesh. Këto janë sfidat, me të cilat njerëzit e biznesit duhet të përballen.

Zëri i Amerikës: Pse Fondacioni punon shpesh në fusha të ashtuquajtura jofitimprurëse, çfarë ju shtyn në këtë drejtim?

Michael Granoff: Kjo përputhet me qëllimet e programit. Qeveria amerikane krijoi një fond ndërmarrjesh për të nxitur zhvillimin e sektorit privat, në fillimet e viteve 90, dhe madje përpara se komunizmi mbaroi në Europë. Kur fondet mbaruan, marrëveshja me qeverinë amerikane ishte që të merrej përfitimi dhe të krijoheshin fondacione jofitimprurëse, që do të punonin në këto shtete në një bazë të përhershme, duke mbajtur të njëjtat qëllime për zhvillimin e sektorit privat në mënyrë jofitimprurëse. Pra fondacioni po investonte drejtpërdrejt nëpër kompanitë, duke u munduar të zhvillojë sektorin privat. Fondacioni në njëlloj mënyre është një investim në njerëz. Pra, po shohim çdo mundësi që kemi në mënyrë jofitimprurëse, të aftësojmë njerëzit që të ndërtojnë një ekonomi më të mirë në sektorin privat. Kjo ishte arkitektura që u krijua dhe fondacioni ynë ishte aq i suksesshëm, sepse ne krijuam një kapital dhe potencial të madh për të bërë shumë gjëra në anën jofitimprurëse. Dhe ne sapo kemi filluar. Ne jemi aktivë vetëm për 7 – 8 vjet duke investuar pa fitim dhe mendoj se ne kemi angazhuar më shumë para se gjithë përmasa e fondacionit. Fondacioni në fillim ishte 30 milionë dollarë dhe ne kemi mbledhur më shumë se 40 milionë dollarë në mënyrë jofitimprurëse. Dhe këto 40 milionë dollarë kanë tërhequr 80 milionë dollarë të njerëzve të tjerë për të investuar. Pra ne kemi krijuar më shumë se 120 milionë dollarë investim në njerëz në Shqipëri.

Zëri i Amerikës: Një nga këto projekte tuaja është rritja e lidershipit në shkolla. A mund të na tregoni më shumë detaje?

Michael Granoff: Unë mendoj se të gjithë e dinë që nëse duam të përmirësojmë edukimin e fëmijëve duhet të përmirësohet mënyra se si shkolla funksionon, të fuqizosh dhe trajnosh mësuesit, duhet të sigurohesh që drejtorët janë më të mirëtrajnuar. Duhen bërë gjithë këto nëse duhet të përmirësojmë sistemin shkollor. Dhe këto nuk janë gjëra të thjeshta për t’u bërë. Një nga gjërat që mendoj se fondacioni ka arritur të bëjë është që jo patjetër të rikrijohen metoda apo te krijohen modele që s’kanë ekzistuar asnjëherë, por të zgjedhë më të mirat e botës dhe të përpiqet t’i sjellë ato këtu. Dhe rezulton që ishte një program i krijuar në Izrael që ishte mundësuar nga fondacioni Rotchild, me të cilët ne kemi marrëdhënie, te cilët janë të fokusuar në trajnimin e mësuesve dhe drejtuesve dhe të përmirësojë cilësitë e tyre. Dhe ka provuar që është një program shumë i suksesshëm në Izrael dhe ne i kemi lidhur te dy me njëri tjetrin. Njerëzit tanë kanë qenë në Izrael për të punuar me njerëzit e programit atje. Ato kanë shprehur shumë interes për të ndihmuar çfarë ne bëjmë dhe ne kemi krijuar një strukturë për të krijuar një qendër për të promovuar trajnimet për mësuesit dhe drejtuesit në Shqipëri. Dhe unë shpresoj që gjatë muajve të ardhshëm do të aprovohet nga parlamenti dhe të ketë një ndërtesë ku mund të zhvillohet. Dhe kur shikon se çfarë e bën edukimin më të mirë në gjithë botën, faktori numër një është përmirësimi i cilësive të mësuesve. Siçne e dijmë nga rinia jonë, asgjë tjetër nuk e bën diferencën më mirë se të pasurit e një mësuesi të mirë. Asgjë tjetër nuk e bën diferencën më mirë se të pasurit shkolla me drejtorë të mirë. Dhe nëse ne mund të përmirësojmë cilësitë e mësimdhënies dhe administrimit të shkollës ne do të shkojmë drejt rrugës së përmirësimit të cilësisë së edukimit këtu.

Zëri i Amerikës: Ju keni në duar edhe një tjetër projekt mbi trashëgiminë kulturore. Përse është fjala më konkretisht?

Michael Granoff: Ne jemi takuar në një ditë shumë interesante. Parlamenti votoi të enjten për të aprovuar një ligj të ri për mbrojtjen e trashëgimisë kulturore në Shqipëri për të cilën ne kemi punuar me kryeministrin dhe ministrin e kulturës për shumë vite. Ky ligj do të ndryshojë mënyrën se si ana e trashëgimisë kulturore do të mbrohet, financohet dhe zhvillohet në Shqipëri në një mënyrë që mendoj se është shumë e veçantë edhe mes shumë shteteve të tjera. Ato do të mbështeten, menaxhohen nga një bord lokal dhe paratë që do të vijnë te ato do të qëndrojne për ta promovuar atë dhe kjo ishte dicka që ju desh vite për tu zhvilluar, jo aq e thjeshtë për t’u aprovuar nga qeveria, pra të lejojë që paratë të përdoren vetëm për ktë anë kulturore dhe unë në fakt isha në parlament për të parë votimin. Ne fakt një votë historike për ta aprovuar këtë. Gjithashtu tregoi për faktin se çfarë duhet të bëjë këtu fondacioni që të jetë i suksesshëm. Kur ne filluam projektet unë nuk mendova se ne duhet të përfshiheshim në shkrimin e legjislacionit. Por ne e bëmë në mënyrë qe të krijonim infrastrukturën dhe arkitekturën e duhur për këto gjëra dhe ishte një sfidë e vërtetë të shkruaje ligjin. Ky ligj ka 175 pjesë në vete dhe është ndoshta një nga ligjet me të mëdha të aprovuara në këtë shtet në një kohë të gjatë, por ishte gjithashtu një mundësi për të ndërtuar fondacionin për të ardhmen. Demokracia nuk është të mbahen zgjedhjet, por është të ndërtosh institucionet, të cilat do të zgjasin në atë politikë, që janë ndërtuar. Duke krijuar ligje si ligji i trashëgimisë, po krijohet fondacioni për të mbrojtur dhe zhvilluar trashëgiminë kulturore të Shqipërisë, që është aq e rëndësisshme në karakterin e vet jo vetëm për sot. Duke e parë për 10, 20, 30, 50 vite më vonë, unë mendoj se arsyeja që trashëgimia kulturore e Shqipërisë do të jetë mbrojtur dhe krijuar për shkak të ligjit që u miratua sot.

Zëri i Amerikës: Si mendoni ju cfarë duhet të bëjë Shqipëria, sidomos në këtë periudhë jo të lehtë për Ballkanin dhe Europën për të tërhequr investime të huaja?

Michael Granoff: Gjëja e parë që mendoj se njerëzit këtu në Shqipëri duhet të kuptojnë është që Shqipëria në përpjekjet që (duke menduar) të tërheqë investorët e huaj, duhet të mendojë si një kompani. Nëse mendon si një kompani, gjëra e parë që të shkon në mendje është kush janë konkurrentët e mi. Vërtet çdo shtet në këtë rajon dhe në botë po konkurron për investime të huaja. Ato po krijojnë programe, struktura për të konkurruar për kapitalin. Kapitali nuk vjen thjesht sepse njerëzve iu pëlqen ideja; duhet të konkurosh për të si çdo kompani, që duhet të konkurojë për të. Nëse Shqipëria është serioze në përpjekjen për të tërhequr investimet e huaja në një mënyrë domethënëse, duhet të konkurojë kundër fqinjëve të saj apo njerëzve larg saj dhe duhet të dalë me një strukturë, që i tërheq njerëzit që të vijnë; një plan biznesi dhe detyrash, që tregon se çfarë do të bëjmë për tokën, taksat, njerëzit, kapitalin dhe për gjithë gjërat që Shqipëria mund të sjellë dhe që të tjerët s’munden. Në biznes gjëja më e rëndësisshme është diferencimi. Pse je ti më i mirë se tjetri. Shqipëria duhet të mendojë për investimet e huaja në këtë mënyrë. Duhet të bëjë një studim se çfarë po bëjnë gjithë shtetet e tjera në rajon dhe të gjejë një mënyrë si të bëjë më shumë nga ato çfarë po bëjnë të tjerët. Nëse mendon në këtë mënyrë, si një projekt biznesi në shkollë, atëherë mendoj se Shqipëria do të jetë më e suksesshme në tërheqjen e investimeve të huaja.

Zëri i Amerikës: Një tjetër temë janë debatet për punësimin dhe papunësinë. Njerëzit janë pa punë në masë të konsiderueshme, por qeveria thotë se “punë ka, por nuk ka profesionistë”. Ju si mendoni se duhet ta përballojë Shqipëria këtë vështirësi të re?

Michael Granoff: Ky është një problem domethënës. Një nga gjërat që ne mësojmë në jetë është që nëse ti nuk përballesh me problemin tënd, nuk mund ta zgjidhësh atë. E dyta është që shumica e njerëzve mendojnë se problemet e tyre janë të veçanta, p.sh. në Shqipëri. Por ky është një problem me të cilin po përballen shumë vende madje dhe shumë vende në zhvillim, ku qëndron, siçnjerëzit e quajnë, një mungesë të aftësive. Kjo ndodh dhe në Amerikë, atje ka shumë të papunë dhe gjithashtu vende pune të lira, sepse është mungesa e aftësive. Pra ka njerëz që po kërkojnë punë, por nuk kanë aftësitë për t’u përballur me punët e së ardhmes apo të së sotmes. Pra sfida e sektorit privat dhe qeverisë është se si ta ndërtojnë atë urë, si mund t’i trajnojnë njerëzit që t’i fitojnë ato aftësi, të bëjnë punët e së ardhmes dhe të sotmes, sepse ato nuk janë punët e së shkuarës. Kjo është një pyetje e vështirë për Shqipërinë por dhe kudo. Mund ta shohësh në shtypin e Amerikës, që është e njëjta pyetje që njerëzit janë duke u ndeshur gjatë gjithë kohës. Ka diçka që mund të bëhet menjëherë që është si mund t’i marrësh njerëzit, t’i trajnosh apo të sjellësh bizneset në vende ku mund t’i punësojnë ato dhe duhet ta mendosh këtë problem në të ardhmen. Pra çfarë aftësish duhet t’u mësoj fëmijëve sot që ato të jenë të përgatitur për punët në të ardhmen. Një nga arsyet që unë mendoj se projekti që ne do të zhvillojmë te piramida është kaq interesant është sepse në një lloj mënyre ti mund të gjykosh suksesin e Shqipërisë në të ardhmen duke parë fëmijët e saj sot. Nëse mundemi t’u japim fëmijëve këto aftësi, Shqipëria do të ketë një të ardhme shumë të mirë. Dhe nëse jo, atëherë Shqipëria do të vuajë e do të luftojë derisa ta arrijë. Kjo është e vërtetë këtu, dhe ne shumë vende te tjera, përfshirë Amerikën.

Zëri i Amerikës: Ndërkohë njerëzit kanë nevoja për punë dhe pagesa të ngutshme. A janë pagesat më të larta një rrugë për të ndryshuar gjendjen?

Michael Granoff: Në përgjithësi, ne duhet të mendojmë për zgjidhje afatgjata të problemeve. Një shprehje e vjetër thotë që nëse ti i jep nje burri një peshk ai e ha për një ditë, por nëse i mëson të peshkojë, ai mund të sigurojë ushqim për gjithë jetën. Zgjidhjet afatshkrurta si për shembull “qeveria të paguajë njerëzit”, bëjnë që asaj do t’i mbarojnë paratë shumë shpejt. Ka përgjegjësi nga sektori privat, sepse ka nevojë për njerëz të kualifikuar dhe duhet të bashkëpunojë me qeverinë në partnershipet publike private për të krijuar mundësi punësimi për njerëzit. Kjo është një përgjigje afaktshkurtër, sepse biznesi ka interes, ka nevojë për njerëz të kualifikuar dhe qeveria mund të gjejë punë. Këto gjëra kanë potencial të mirë për të kontribuar pozitivisht, jo për të zgjidhur problemin, sepse këto probleme janë të vështira për t’u zgjidhur. Suksesi afatgjatë vjen ndryshe nga fakti se sa të vendosësh që të bësh pagesa. Për të qenë të qartë, ajo është ndryshe nga çfarë ne quajmë në aglisht “the social safety net”. Ne krijojmë një rrjet të sigurtë social, si shoqëri bëjmë të mundur që njerëzit të mos vuajnë nga uria apo që njerëzit të kenë një lloj niveli të kujdes shëndetësor. Kur vjen puna tek mirëqenia, a ka qeveria një obligim për të siguruar që qytetarët e tjerë mos të vuajnë në këtë mënyrë? Po. Por mirëqenia nuk është një zgjidhje e problemit ekonomik. Është vetëm një mbrojtje humane e shoqërisë. Ne të gjithë duhet të sigurojmë një rrjet të sigurisë, si në Amerikë dhe në Shqipëri. Por a është kjo një arsye për të krijuar mundësi ekonomike për të ecur përpara? Jo unë mendoj se ne duhet të bëjmë më shumë se aq në këndvështrimafatgjatë.

Zëri i Amerikës: Zoti Granof, në fund të bisedës, cili është mesazhi juaj për të rinjtë shqiptarë, si mund të marrin pjesë më shumë në ekonominë dhe demokracinë e vendit dhe të mos largohen

Michael Granoff: Pyetja juaj është një pyetje shumë e rëndësishme për Shqipërinë, Amerikën dhe në përgjithësi ne kemi dëshmuar që Mungesa e besimit tek institucionet, shkollat, tek qeveria, biznesi, tek sistemi i drejtësisë është një problem serioz, me të cilin ne përballemi si në Shqipëri edhe në Amerikë. Në disa mënyra mund të thuhet se situata në Shqipëri është e rëndë për shkak të emigracionit. Pra janë shumë shqiptarë të zgjuar dhe të aftë, të cilët kanë humbur shpresën tek mundësitë e këtushme dhe ata po “votojnë me këmbë”. Ata po votojnë për ta lënë vendin. Kjo nuk është një rrugë e qëndrueshme për Shqipërinë për t’u zhvilluar në të ardhmen. Shqipëria duhet t’i përgjigjet këtij problemi me vizion dhe mundësi për njerëzit, që të rinjtë dhe të aftët të mos vendosin të lënë vendin, por edhe ata që e kanë lënë vendin të vendosin për t’u kthyer sërish. Ndoshta nuk ka ndonjë sfidë më të madhe për Shqipërinë se sa kjo për ta përballuar, nëse mund ta bëjë këtë. Mendoj se përgjegjësia për ta bërë këtë qëndron te çdokush. Edhe fondacioni ynë ka një përgjegjësi dhe ne mendojmë për këtë gjatë përgatitjes së programeve. Universitetet kanë një përgjegjësi për t’u përballur me këtë, qeveria dhe biznesi gjithashtu. Ky është një problem shumë i rëndësishëm dhe çështja është se si të sigurojmë mundësi dhe shpresë për njerëzit që ndryshimi mund të vijë, që gjërat mund të lëvizin në një drejtim pozitiv dhe që ata duhet të qëndrojne dhe të ndërtojnë jetën dhe karrierën e tyre këtu, në një mënyrë pozitive për ta dhe fëmijët e tyre. Në një farë mënyre ajo do të jetë në fund të fundit një test për të gjithë ne; është një sfidë e rëndësishme; mendoj se është një lente që të gjithë ne duhet të shohim përtej saj se çfarë po bëjmë, kur mendojmë se çfarë fondacioni mund të bëjë, qeveria duhet të shikojë përmes kësaj lente. E kam biseduar këtë me drejtues biznesesh këtu me kryeministrin dhe me ministritë, me të cilat ne kemi të bëjmë, me opozitën. dhe mendoj se Për të patur nëse do të ketë një ndryshim, njerëzit duhet të bashkohen në një vizion dhe të rinjtë ta shohin atë si mundësi për ndryshim dhe bazuar tek kjo, të marrin vendimet e jetës.

I dënuari për aktivitete kriminale bëhet gjyqtar në Kushtetuese

71 deputetë të Kuvendit të Kosovës të premten i dhanë votën për t’u bërë pjesë e Gjykatës Kushtetuese një personi të dënuar nga gjykata. Nga dy gjyqtarët e vetëm të cilët morën votat e mjaftueshme për t’u bërë anëtarë të Gjykatës Kushtetuese, njëri është Radomir Laban nga komuniteti serb, i cili po del se ka një të kaluar kriminale, raporton KTV.

Radomir Laban pretendohet se ishte dënuar qysh në vitin 2012 nga Gjykata Themelore në Beograd si pjesë e një grupi kriminal, i cili kishte kontrabanduar tekstil, teknikë të bardhë, cigare, alkool etj.

Grupi i quajtur “Carinska Mafija”, i përbërë nga 17 persona, sipas medieve serbe, ishte arrestuar në vitin 2006.

Mirëpo, Komisioni i cili i përzgjodhi emrat e propozuar dhe procedoi emrin e Radomir Labanit për në Kuvend, po del nuk ka pasur fare informacion për të kaluarën e tij.

Deputetja e Vetëvendosjes, Albulena Haxhiu, e cila ishte pjesë e komisionit, thotë se shumë vonë u informua për të kaluarën e Labanit. Por, tentativat e saj dhe thirrjet që të mos votohej ky emër, nuk patën sukses.

KTV’ja ka tentuar të kontaktojë edhe pjesëtarët e tjerë të Komisionit të cilët dërguan për votim emrin e Radomir Labanit si propozim për të qenë pjesë e Kuvendit, por asnjëri prej tyre nuk u është përgjigjur thirrjeve.

Pjesë e këtij Komisioni ishte Nehat Idrizi nga KGJK-ja, Avokati i Popullit Hilmi Jashari, ndërsa nga partitë politike Armend Zemaj nga LDK’ja, Bilall Sherifi nga Nisma, Ahmet Isufi nga AAK-ja dhe Safete Hadërgjonaj, e cila zëvendësonte kreun e Kuvendit, Kadri Veseli.

Por, Haxhiu thotë se partitë e koalicioni ishin marrë vesh që të votohej emri i Radomir Labanit.

Veton Elshani nga zyra për bashkëpunim ndërkombëtar në kuadër të Policisë së Kosovës përmes telefonit, ka thënë se nuk mund të konfirmojë nëse Radomir Labani është i kërkuar përmes Interpolit, për më tepër, Elshani ka thënë se Policisë së Kosovës nuk i takon të deklarohet për një person i cili është i kërkuar nga një shtet tjetër.

E informata për këtë rast nuk ka mundur të japë as kryeprokurorja e Prokurorisë Speciale Sevdije Morina. Morina ka thënë se nuk e ka asnjë informatë për Radomir Labanin dhe se kjo mbetet të verifikohet gjatë ditëve të vazhdim.

KTV;ja ka tentuar të vërë kontakt edhe me Radomir Labanin, por kjo ka qenë e pamundur.

Në fotot të cilat qarkullojnë në internet, Radomir Laban shihet i shoqëruar nga zëvendëskryetari i Gjykatës Kushtetuese Ivan Cukalloviq, i cili gjithashtu ishte pjesë e komisionit ku u përzgjodh emri i Radomir Labanit.

Kuvendi i Kosovës të premten në votimin e parë arriti të përzgjidhte dy gjyqtarë të Gjykatës Kushtetuese. Ndërsa rundi i dytë i votimit dështoi, pasi që asnjëri prej emrave të propozuar shqiptarë nuk mori vota të mjaftueshme.

Foto – Opozita kërkon largimin e Xhafajt, Donald Lu dhe Basha shfaqen bashkë

Prej disa ditësh, politika shqiptare zien nga audio-përgjimi i bërë ndaj Agron Xhafajt, vëllait të Ministrit të Brendshëm, Fatmir Xhafajt.
Ishte Partia Demokratike, e cila e publikoi këtë përgjim, madje duke kërkuar edhe dorëheqjen e Xhafajt si ministër.

Ndryshe ka herët e tjera, për këtë ngjarje, ambasadori amerikan reagoi duke thënë se SHBA po e ndjek me vëmendje këtë denoncim.

E megjithatë nuk ka pasur takim me kreut të PD-së, Lulzim Bashës dhe ambasadorit të SHBA, Donald Lu.

Por ditën e sotme ata janë parë bashkë për herë të parë që nga disa e denoncime, pasi kanë qenë në aktivitetin e dekorimit të Drejtori i Bordit të Fondit Shqiptaro-Amerikan të Zhvillimit, Michael D. Granoff.

Rama kundër Babales dhe “mbetqefjet” e tij – Nga MARK MARKU

U desh Albert Veliu, Alias Babalja, një ish-trafikant nga Vlora, për të zbuluar gjithë dramacitetin, komizmin, mjerimin ku është zhytur shteti shqiptar dhe Kryeministri Rama. Dhe ndodhi pikërisht në momentin kur Kryeministri, i kthyer me ngut nga takimi i pasuksesshëm me Presidentin francez Macron, u shfaq para shqiptarëve që prisnin kush me kureshti, kush me ankth, kush me pezëm e kush me shpresë, një mesazh prej Kryeministrit të tyre lidhur me skandalin Xhafaj. Ai, përmes një fjalimi të mbajtur para deputetëve të partisë së tij, deklaroi se biseda e regjistruar dhe e publikuar një ditë më parë nga PD nuk ishte gjë tjetër veçse një falsifikim, një bisedë mes dy aktorësh, gjë kjo e verifikuar, sipas tij, në një laborator sekret dhe se bëhej për të dëmtuar procesin e hapjes së negociatave.

Por ja që vetëm një ditë pas iluminimit që na bëri Kryeministri, njëri nga personat e regjistruar i identifikuar si ‘bashkëpunëtori X’, u shfaq me zë dhe figurë duke deklaruar autenticitetin e së paktës njërës pjese të regjistrimit. ‘Bashkëpunëtori X’ doli se ishte një ishpjesëtar i bandës së Agron Xhafajt, i quajtur Albert Veliu, shkurt Babalja, i cili konfirmonte autenticitetin e zërit të vet, duke deklaruar njëherësh se personi i paraqitur në regjistrim si Agroni, ishte Agron Xhafa, i vëllai i ministrit Fatmir Xhafaj. Në praktikat gjyqësore, konfirmimi i zërit apo i pamjes së regjistruar nga vetë personat e përgjuar konsiderohet si provë e vërtetë, por ja që Rama shfaqet përsëri me argumentet e tij të pakontestueshme prej gjykatësi të epërm, teksa deklaron: “Nëse ky është flamuri i aksionit opozitar, atëherë bota nuk është e rrumbullakët, trekëndëshi është katror, Shqipëria ndodhet në Polin e veriut, Bashkimi Europian është treg fshatar tek “Ali Demi” dhe Lulëzimi është lider…”

A nuk janë këto argumente të mjaftueshme dhe krejtësisht të besueshme për t’u bindur jo vetëm ne, por edhe vetë Babalja, se ai nuk është ai, por një aktor, se zëri i tij nuk është zëri i tij, por i atij aktorit të zbuluar në laborator, se personi me të cilin ka biseduar nuk është Agroni, vëllai i ministrit Xhafaj, por një Agron tjetër gjithashtu aktor, të dy këta të përfshirë në një komplot kundër procesit të hapjes së negociatave? Rama kështu beson dhe duket se ka një pezëm të madh, një “mbetqefje” të madhe kundër Babales që nuk i beson argumentet kryeministrore. Tek e fundit, përderisa bota është e rrumbullakët, trekëndëshi trekëndësh dhe jo katror, përderisa Shqipëria ndodhet në Mesdhe dhe jo në Polin e Veriut dhe sidomos përderisa Bashkimi Europian është treg i përbashkët europian, e jo tregu fshatar tek “Ali Demi”, atëherë përse të mos besojmë edhe se Albert Veliu, Alias Babalja është aktor, madje, pikërisht ndonjë nga ata aktorët e atij Teatrit Kombëtar, që Rama do ia shkundë së shpejti çatinë bashkë me muret dhe, përse zëri tij të mos jetë zëri i tij, por i një aktori e kështu me radhë?

Kryeministri Rama, sot, kundërshtarin kryesor ka Albert Veliun, dhe Shqipëria pengesën kryesore të integrimit në BE ka po Albert Veliun, i cili me kokëfortësi vazhdon të besojë se është Albert Veliu. Madje, ky Albert Veliu pickon veten herë pas here dhe thotë: po more po, unë jam vetë Albert Veliu, që në Vlorë më njohin me nofkën Babale, kam një djalë që punon kamerier, përmes së cilit Policia ka kërkuar para disa ditësh “të më marrë në mbrojtje”, kam folur njëherë në telefon për një “problem” me Agron Xhafajn, vëllain e ministrit të Brendshëm Fatmir Xhafaj, i cili më ka dërguar te një person me emrin Ermal për të ma zgjidhur “problemin”, pra, për të transportuar ca “barëra medicinale” matanë detit, që ky Ermali ishte shef Kufiri. Dhe vazhdon i shkreti të rrëfejë jetën e tij prej Albert Veliu, Alias Babalja, kur kishte “punuar” në Itali dhe kishte pasur një “aksident”, pak a shumë të njëjtin “aksident” që kishte pasur edhe shoku i tij Agroni, me të cilin kishte “mbetqefje” sepse nuk i kishte çuar në burg “asnjë paketë cigare” etj. etj. “Unë jam, – thotë ai, unë jam Alberti”,-dhe si për t’i mbushur mendjen vetes për një gjë të tillë, vazhdon të kujtojë jetën e tij prej Alberti dhe jo prej aktori. “Albert, ti nuk je ti, -i thotë Rama, -ti je një aktor”. Dhe Fatmir Xhafaj do të mbetet ministër.

Dhe është shumë “mbetqefur” me popullin e tij, që nuk po e beson rrëfimin kryeministror për skandalin Xhafaj. Me siguri, në të ardhmen ai do t’i drejtojë një mesazh tjetër me argumente edhe më bindëse. Me këtë rast, ai kërkon të ndihmojë me argumente edhe Prokurorinë apo Gjykatën për ta pasur më të lehtë që ta shpallë Albert Veliun aktor. Mesazhi pritet të jetë pak a shumë i tillë:

“Thoni se yjet s’janë zjarr

Thoni se hëna u shua

Thoni po deshët edhe se peshku s’është në det, po në ambasadë

Por mos thoni se s’ju dua…”

Ku po shkojmë ne shqiptarët aktualisht? – Nga SPARTAK NGJELA

Ku po shkojmë ne shqiptarët aktualisht?
Pa asnjë dyshim: drejt Bashkimit Europian.
Korrupsioni, pengesa drejt Evropës, tani është i mundur.

Sepse aktualisht shqiptarët e kanë fituar luftën me antishqiptarët shekullorë, që janë përpjekur të errësojnë dhe të deformojnë historinë e Shqipërisë. Gjithashtu shqiptarët tani kanë triumfuar kundër asimilimit në gjuhë dhe humbjes në territor.

Shteti i ri i Kosovës është prova e fitores territoriale shqiptare dhe prova e triumfit historik shqiptar antiasimilues kundrejt përpjekjes treshekullore sllave.

Por shqiptarët sot janë përpara luftës së fundit: ata duhet të luftojnë dhe të fitojnë luftën kundër të korruptuarve të politikës dhe qeverisjes korruptive shqiptare.

l.
Të gjithë këta të korruptuar të lartë sot në Shqipëri, janë hedhur në betejë kundër historisë europiane të Shqipërisë dhe shqiptarëve. Por janë drejt kapitullimit.

Anëtarësimi i Shqipërisë në Bashkimin Europian, sot duhet thënë se është një akt i sigurt juridik, dhe është i garantuar nga aleanca solide amerikano-shqiptare në Ballkanin Perëndimor.
Por përplasja në Shqipëri do të vijojë dhe ca pak kohë me dëshpërimin e korrupsionit të lartë politik.
Kështu, një dëshpërim dhe frikë e të korruptuarve, ishte në fakt edhe përplasja kundër ministrit të Brendshëm, Fatmir Xhafaj.

Dhe u pa qartë se përplasja e ditëve të fundit që korrupsioni i lartë politik shqiptar bëri kundër ministrit të Brendshëm, nuk ka qenë fare një luftë “për moralitet”, por krejt e krejt një luftë antiamerikane e këtij korrupsioni, i cili në fakt po lufton për mbijetesë.

Në të vërtetë, kjo luftë antiamerikane e tyre, është një marrëzi dëshpërimi që këta individë të korruptuar do t’i dëmtojë edhe më shumë, se kjo, dita-ditës po e rrit rrezikun kundrejt tyre. Në funksion të Shqipërisë, antiamerikanizmi i tyre është kundër interesit kombëtar.

Si pasojë e kësaj, lidhjeja korruptive, që është ngritur kundër historisë së re shqiptare, po rrezikon dhe shumë të çorroditur që kanë qënë dhe janë në bashkëpunim me korrupsionin shqiptar: gazetarë dhe pronarë mediash; avokatë, gjyqtarë dhe prokurorë të korruptuar, kryetarë bashkish etj..

Kjo në fakt ështe Beteja e fundit për Shqipërinë e qeverisur me drejtësi dhe moralitet, por mundja drastike që iu bë të gjithë këtyre të mërkurën që kaloi, ishtë disfata që për mendimin tim do të quhet përfundimtare.

Dhe sigurisht që duhet thënë se edhe kjo fitore e antikorrupsionit në Shqipëri ishte produkt i forcës së politikës amerikane.
U tregua edhe njëherë se forcat e brendshme të korrupsioneve kryeministrorë shqiptarë nuk e mposhtin dot aleancën shqiptaro-anerikane në Ballkanin Perëndimor.

ll.
Po ku qëndron sot në fakt arsyeja e vërtetë antiamerikane e korrupsionit të lartë shqiptar ?
Kjo arsye është shumë e vjetër në historinë e Shqipërisë. Gjithmonë kjo ka qenë e lidhur me korrupsionin shqiptar të krerëve të korruptuar, dhe me shitjen e interesit kombëtar.

Shqiptarët ende nuk e dinë historinë e dhimbshme të tyre, e cila në tre shekuj ka qenë shitja e interesit kombëtar nga krerët e korruptuar, qoftë të fiseve shqiptare, qoftë të principatave shqiptare, qoftë të pashallarëve shqiptarë, dhe qoftë të qeverive të korruptuara të shtetit shqiptar.
Por edhe kjo do të shkruhet.

Beteja e fundit që po zhvillohet sot në Shqipëri kundër korrupsionit shqiptar, do të jetë patjetër shkatërruese për korrupsionin.
Por nëse e themi këtë: ku mund ta mbështesim për siguri arsyen historike?
Siguria e kësaj arsyeje vjen nga faktet historike që rrjedhin për të rishkruar historinë shqiptare. Dhe faktet e sotme rreshtohen te mbrojtja amerikane e shqiptarëve dhe te angazhimi i aleancës shqiptaro – amerikane kundër Rusisë në Ballkanin Perëndimor.

E gjithë tragjedia shqiptare kundër gjuhës dhe territorit të madh shqiptar në Ballkanin Perëndimor, ka ardhur nga Rusia.
Kalbëzimi i Perandorisë Osmane në dy shekuj rresht, 1700 – 1900, ka mbajtur me vete edhe qëllimin rus kundrejt ekspansionit të saj sllav në Ballkanin Perëndimor. Pikërisht këtu në këtë ekspansion, ajo është mbështetur te korrupsioni i krerëve shqiptarë që kanë punuar kundër interesit kombëtar, dhe te dobësia e theksuar e kishës ortodokse shqiptare, e cila i është nënshtruar presionit të kishës ruse dhe kishës greke në asimilimin e shqiptarëve dhe deklarimin e tyre si serbë apo grekë.

Kur të shkruhet e saktë kjo histori, vetëm atëherë do ta kuptojnë shqiptarët sesa i madh ka qenë hapi historik që ndërmori Fan Stilian Noli, si peshkop, në krijimin e Kishës Autoqefale Ortodokse shqiptare.
Por do të kuptohet me theks historik edhe sesa e madhe ka qënë për shqiptarizmin rezistenca madhështore e Kishës Katolikë Shqiptare dhe e malësorëve të saj heroikë.

lll.
Gjithsesi tani çdokush që është marrë me histori e di që historia e popujve përsërit vetëveten. Prandaj drejtimi i korrupsionit kryeministror aktual shqiptar drejt Rusisë dhe Turqisë, që tani është i dokumentuar, nuk është një akt i rastësishëm, por një akt që vjen dhe hyn brenda arsyes që formon rrjedhën e shëmtuar të historisë shqiptare.

E pra, pse të zgjatemi – pikërisht këtu vjen dhe spikat me forcë arsyeja aktuale e historisë sonë kombëtare: Aleanca shqiptaro- amerikane kundër ekspansioni rus në Ballkanin Perëndimor . Dhe kjo sigurisht që është edhe arsyeja që mbështet kapitullimin e korrupsionit të sotëm shqiptar.

Korrupsioni kryeministror njëzetvjeçare i lidhur tani kundër reformës për drejtësinë dhe vendosjen e moralitetit në qeverisjen shqiptare, nuk ka më asnjë shpresë.
Ky korrupsion i luajti të gjithë gurët, madje deri dhe me kërkesë për kryengritje, por dështoi me turp se nuk iu përgjigjën shqiptarët. Ajo ishte një brutus fulmen kundër Amerikës – kërcënim krejt bosh dhe i kotë kundër Amerikës.
Por shqiptarët nuk iu përgjigjën dhe nuk do të mund t’i përgjigjen, se ata shohin nga Uashingtoni.

lV,.
Në këto momente Zëri i Amerikës po tregon përditë pikërisht çfarë ne shprehëm më lart: përpjekjen e korrupsionit kryeministror shqiptar për të shkuar drejt Moskës si neosllavizëm, dhe drejt Stambollit si neootomanizëm.
Por kthesa që mori kryeministri aktual shqiptar në çështjen Xhafaj, tregoi se presioni amerikan kundër korrupsionit kryeministror shqiptar është mëse aktiv dhe me ushtrim forcr, por mund të jetë edhe ndoshta një reflektim i këtij kryeministri për të dalë nga lidhja korruptive antireformë në Shqipëri.

Në fund të fundit politika nuk pyet për shkakun, se merret vetëm me pasojën. Kryesore është të theksojmë se aleancën amerikano-shqiptare në Ballkanin Perëndimor nuk e cënon dot asnjë grimë korrupsioni i çoroditur kryeministror shqiptar.
Të gjithë janë të mundur. Nuk kanë më asnjë shpresë.
Shprehja latine për të mundurin është më efikase për t’u shkruar në këtë rast: sola spese victis nulam sperare salutam – e vetmja shpresë e të mundurit është që të mos ketë asnjë shpresë.

Reportazhi i kanalit gjerman ZDF: Shqipëria para një apokalipsi

 

Shqipëria

Kanali i njohur gjerman ZDF i ka kushtuar një reportazh të gjatë problemit të ndotjes së ambientit dhe plehrave që kanë pushtuar vendin tonë.

 

Reportazhi është publikuar edhe në faqen zyrtare dhe faqen e FB të këtij rrjeti, shoqëruar me shënimin:

 

Shqipëria ka një problem të madh: plehrat- aty ku askush nuk duhet të jetë.

Ajo që duhet si një film apokaliptik, kërcënon njeriun dhe natyrën.

‘Shqipëria e maleve të thepisur dhe plazheve magjepsëse, me një ëndërr turistike që është në ndërtim e sipër njëlloj si në Mal të Zi dhe Greqi, ka një problem të madh.

Ajo që duket si një film apokalipsi po kërcënon njeriun dhe natyrën sepse nuk ka një sistem të grumbullimit të mbeturinave në të gjithë vendin që sjell: Mbushjen e Shqipërisë me plehra’, –thuhet në pamjet e prezantuara nga ZDF.