VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Kujtimet e bukura në një botim mbresëlënës për Kosovën – Nga ALFRED PAPUÇIU

By | May 17, 2019

Komentet

Lajmëroi përgjime të reja,gazetari: Qeveria do të arrestojë Bashën

Gazetari gjerman Peter Tiede ka shkruar një status në profilin e tij në “Facebook”, ku shkruan se qeveria e Shqipërisë sa duket do që të arrestojë kreun demokrat Lulzim Basha, në mënyrë që të heqë vëmendjen nga përgjimet.

“Sapo kam dëgjuar se qeveria e Shqipërisë po konsideron të mundshëm arrestimin e kreut të opozitës Lulzim Basha. E gjitha kjo bëhet që qeveria të heqë vëmendjen nga skandali i blerjes së votave në zgjedhjet e vitit 2017. BILD nuk ndalet dhe do të publikojë sërish fakte.

Pyetja është, a kërkon qeveria të arrestojë çdo ditë politikanët e opozitës për të tërhequr vëmendjen nga përgjimet? Sidoqoftë ne nuk e lejojmë veten që të nxitojmë, por bazohemi vetëm në fakte”, deklaron gazetari gjerman Tiede.

Gazetari i BILD Pieter Tiede shkruan në fund se siç ka lajmëruar, sot pasdite do të bëjë të ditura të tjera fakte sesi janë vjedhur zgjedhjet e vitit 2017.

Në fillim të muajit, “Bild” publikoi përgjimet mes Astrit Avdylajt, pjesë e grupit kriminal të Shijakut, me Kryebashkiakun e Durrësit, Vangjush Dako, por edhe zyrtarë të tjerë të administratës në Qarkun e Durrësit.

Si nisën përgjimet për blerjen e votave në Dibër dhe çfarë paralajmëroi Zëri i Amerikës pak muaj më parë

Një artikull i publikuar nga BIRN dhe Zëri i Amerikës më 30 janar të këtij viti mbi rolin e krimit të organizuar në blerjen e votave në Durrës dhe Dibrës shkaktoi jo pak reagime në Tiranë dhe ishte një nga arsyet kryesore të përshkallëzimit të aksionit politik të opozitës që u pasua më vonë me vendimin e pazakontë të djegies së mandateve.

Sot, gazeta gjermane Bild ka publikuar 16 përgjime mbi blerjen e votave në Dibër, por në këto përgjime nuk përmendet ndonjë nga eksponentët e krimit siç pat paralajmëruar Partia Demokratike.

Pjesa e artikullit të Birn për Dibrën:

“Një hetim i dytë i Prokurorisë së Krimeve të Rënda, i nisur gjithashtu në vitin 2016 pas një kallëzimi të Partisë Demokratike për manipulim zgjedhjesh në Dibër ngre dyshime për përfshirjen e zyrtarëve lokalë dhe personave me precedentë në shit-blerje të votës, premtime për vende pune dhe në disa raste, edhe përmes kanosjes.

Procedimi me nr:184/2016 lidhet me zgjedhjet e kryera më 11 shtator 2016 në Dibër për të zgjedhur pasardhësin e Shukri Xhelilit, i shkarkuar pasi u kap mat në një video-regjistrim ndërsa kërkonte favore seksuale në këmbim të një vendi pune. Por zgjedhjet e reja, të cilat nxorën fitues mjekun socialist Muharrem Rama u përbaltën nga akuzat për shit-blerje të votës dhe përfshirje të personazheve me të kaluar të errët në zgjedhje.

Në prag të zgjedhjeve, Partia Demokratike dorëzoi një kallëzim penal ndaj një morie drejtuesish lokalë të policisë, drejtorisë së Arsimit, OSHEE-së, Tatimeve si dhe denoncoi publikisht Ymer Lalën, një personazh kontrovers me lidhje të forta në zonë. Por dy vjet e gjysmë pas këtij kallëzimi, çështja me nr: 184/2016 kaloi gjithashtu nëpër duart e disa prokurorëve dhe nuk është finalizuar ende.

Ish-prokurori Gentian Trenova, i cili mori i pari në dorë kallëzimin e Partisë Demokratike kujton për BIRN se menjëherë pas kallëzimit u vendosën nën përgjim rreth 20 numra telefoni. “Përgjatë ditëve 8, 9 dhe 10 shtator u përgjuan me dhjetra telefonata, ku ndër të tjera flitej për blerjen e votës,” tha Trenova, i cili shtoi se mes bisedave të përgjuara ndodheshin edhe zyrtarë të lartë të Partisë Socialiste.

Trenova u largua nga çështja, pasi u transferua nga Krimet e Rënda në Prokurorinë e Apelit të Tiranës. Çështja ndodhet aktualisht mbi tavolinën e punës së prokurorit Klodian Braho.

BIRN mësoi se Prokuroria e Krimeve të Rënda ka marrë nën hetim drejtues të policisë në Dibër dhe Bulqizë si dhe zyrtarë të drejtorisë Arsimore apo të Tatimeve, të cilët dyshohet se janë përfshirë në mënyrë të paligjshme në proces zgjedhor, se kanë premtuar vende pune në këmbim të votës.

Megjithatë, njësoj si në dosjen me nr.339/1, edhe hetimi për manipulimin e votave në Dibër pengohet nga përgjimet voluminoze, pasi rreth 60 CD vazhdojnë të presin radhën për t’u zbardhur”.

Rama i hapi “luftë”, gazetari gjerman i përgjigjet kryeministrit: Në Shqipëri, ja pse ju nuk mund të më padisni

Kryeministri Rama deklaroi se do ta padisë gazetarin gjerman Peter Tiede në gjykatat gjermane. Pas statusit të kryeministrit në Twitter, e menjëhershme ka qenë edhe përgjigjia e gazetarit gjerman, në po të njëjtin rrjet social.


Tiede i shkruan kryeministit se është i kënaqur që ky i fundit e konfirmoi vërtetësinë e përgjimit, ndërsa e pyet se cila gjykatë në Shqipëri është funksionale.

 “Zoti Kryeministër, ju doni të më padisni? Për shkak se fyeva madhërinë tuaj, apo për çfarë? Përgjimet janë reale. Apo dyshoni për materialin e prokurorëve tuaj? Në Shqipëri, ju nuk mund të më padisni: cila gjykatë funksionon? Jam kënaqur që e konfirmuat”, shkruan Peter.

Deputeti i PS presion drejtorit të DAR: Thuaji të deklarojë votën, ndryshe tregoja se ku fluturon

Ish-deputeti i PS-së, Pjerin Ndreu, aktualisht kandidat për bashkinë e Lezhës, ka rënë në përgjimet e publikuara nga BILD.

Në përgjimet e publikuara me drejtorin e Drejtorisë Arsimore Dibër, Drini Gjeçi, i kërkon këtij të fundit që të marrë drejtorin e shkollës së Reçit dhe të deklarojë votën, ose në të kundërt do të fluturojë nga puna.

 Përgjimi i Pjerin Ndreut me drejtorin e DAR

 Pjerin Ndreu: Mirëmëngjesi

Drini Gjeçi: Mirëmëngjesi

Pjerini: Pjerin Ndreu jam. Si je?

Drini: Po Pjerin, si ja kalove?

Ndreu: A je mirë, si ja çon?

Gjeçi: Mirë jam mirë

Ndreu: Bëja një telefon këtij Reshat Elezit, këtij drejtorit të Reçit. Ti thuaj shkollës të deklarojë votën hapur, se ata sms-të që i çon poshtë e përpjetë nuk janë të këndshme. Deklaro voton hapur atje, se ndryshe ditën e hënë tregoja se ku fluturon.

Gjeçi: Reshat Elezaj?

Ndreu: Po

Gjeçi: Flas unë tani me të.

Ndreu: Tregoji se ku fluturon të hënën. Ta deklarojë hapur se do votojë për PS-në, ose të gjejë një vend ku të fshihet.

Gjeçi: Rri pa merak, se e mbuloj unë këtë punë

 AUDIO

AUDIO/Përgjimi i ri i “BILD”, ministri, drejtorit: Do të sjell ca tipa, janë problematik t’i kesh të shtabi për çdo rast

Damian Gjiknurit, ish-ministri i Energjetikes ka qenë pjesë e përgjimeve të publikuara sot nga BILD, ku flet me drejtorin e Ministrisë së Brendshme, Arben Keshi për zgjedhjet në Dibër.

Gjiknuri i bën të ditur Arben Keshit se do i dërgojë një furgon me disa çuna, të janë problematik, te cilët do qëndrojnë pranë shtabit të PS-së dhe të jenë për çdo rast.

 Përgjimi i Damian Gjiknurit me Arben Keshin

 Damian Gjiknuri: Ça bohet?

Arben Keshi: Hiç.

Damian Gjiknuri: Ndonjë merak ndonjë gjo?

Arben Keshi: Do vijnë tani këta deputetët se kanë ardhur ata të PD-së.

Damian Gjiknuri: Do vijnë ata tani. Se kanë qënë notën aty.

Arben Keshi: Unë s’kam fjet fare.

Damian Gjiknuri: E di, e di. Do vijnë tashi.

Arben Keshi: Vëzhguesit e tyre janë të gjithë nga rrethet dhe askush si njeh.

Damian Gjiknuri: E di ashtu i kanë sjell ata se s’kanë besim tek te vetët.

Nejse do të çoj dhe ça çuna, ti kesh aty, një furgon tjetër.

Ti nis ça që të rrinë aty. Të jenë aty te shtabi jot për çdo rast, mos dalin ata, se janë ca se janë nga ata tipa problematik. Por gjithsesi të jenë aty për çdo rast.

DEGJO AUDION

AUDIO/Publikohet përgjimi nr.2, deputeti i PS flet me drejtorin e Ministrisë së Brendshme: Shefi foli me superlativa, e ke kopsit Maqellarën

Gazeta gjermane BILD ka publikuar përgjimin e dytë, ky drejtori i Ministrisë së Brendshme, Arben Keshi flet me ish-deputetin e PS-së, Artan Gaçi, i cili është dhe bashkëshorti i ministres së Mbrojtjes, Olta Xhaçka.

Gjatë bisedës, Gaçi vlerëson drejtorin e ministrisë së Brendshme, ndërkohë që i thotë se shefi i madh ka folur me superlativa për punën e tij.

Sipas Gaçit, kryeministri i ka thënë se e ka “kopsitur” zonën e Maqellarës.

Përgjimi nr.2. Artan Gaçi dhe Arben Keshi

Arben Keshi: Mirëmëngjesi.

Artan Gaçi: Mirëmëngjesi, si kalove?

Arben Keshi: Si kalove ti?

Artan Gaçi: Mirë ja ishim në Ndroq me shefin e madh. Edhe me superlativa foli për ty.

Arben Keshi: Faleminderit.

Artan Gaçi: Nga ai, nga ai. Nga unë po e po.

Arben Keshi: Qesh

Artan Gaçi: Ai më tregoi dhe historinë e 2011-ës. E të gjitha. I ke pikët maksimale.

Arben Keshi: Ishallah kthehen në realitet mos të ngela këtu, u bënë tre vjet.

Artan Gaçi: Jo, jo. Vlerësim të jashtëzakonshëm. Të gjithë Maqëllarën e ka nga ty. E ka kopsit e ka bërë… Edhe në 2011 fitoi, por ashtu ndodhën ça kut.

Është merita e Benit thash.

Arben Keshi: Faleminderit.

Artan Gaçi: Desha me ta thënë.. Kur të vish në Tiranë lidhemi.

 AUDIO 

Për dy vjet, tetë raste të vdekjeve në burgjet e Kosovës

Luljeta Krasniqi – Veseli

Brenda dy vjetësh, sipas të dhënave të Shërbimit Korrektues të Kosovës, tetë persona kanë vdekur nëpër burgje, ndërsa po vuanin dënimin. Përjashtuar një rast i cili po hetohet, vdekjet tjera, sipas përfaqësuesve të këtij Shërbimi, kanë ardhur si pasojë e sëmundjeve prej të cilave ata vuanin dhe se asnjë nga rastet nuk cilësohet vdekje e dyshimtë.

Florent Gashi, zyrtar për informim në Shërbimin Korrektues të Kosovës, tha për Radion Evropa e Lirë se të burgosurit të cilët kanë vdekur brenda burgjeve të Kosovës, kryesisht vuanin nga sëmundje të rënda.

“Gjatë dy vjetëve të fundit, nëpër burgjet e Kosovës kanë vdekur gjithsejt tetë persona. Vdekjet kanë ardhur si pasoje sëmundjeve të tyre (të të burgosurve). Kryesisht po vuanin nga sëmundje të rënda, si kanceri, sëmundje të zemrës, sëmundje infektive, etj. Nga këto raste, vetëm rasti i fundit, i cili ka ndodhe ditën e premte më datë 14 qershor, po hetohet nga organet kompetente. Rastet tjera janë konfirmuar si vdekje jo të dyshimta”, thotë Gashi.

Rasti i fundit i vdekjes së një të burgosuri ka ndodhur javën e kaluar në Qendrën Korrektuese në Dubravë. Ai ishte i lindur në vitin 1992, shtetas i Republikës së Shqipërisë dhe akuzohej për veprën penale: blerje, posedim, shpërndarje dhe shitje e paautorizuar e narkotikëve.

I burgosuri, me rekomandim të mjekut të Qendrës Korrektuese në Dubravë ishte dërguar me urgjencë në Spitalin Rajonal të Pejës, por edhe përkundër ofrimit të ndihmës mjekësore ka ndërruar jetë, ka njoftuar Shërbimi Korrektues i Kosovës.

Përfaqësues të Këshillit për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut (KMDLNJ), flasin për shërbime joadekuate mjekësore brenda burgjeve të Kosovës. Kryetari i KMLDNJ-së, Behxhet Shala, thotë për Radion Evropa e Lirë se çdo vdekje e të burgosurve në burgje paraqet shqetësim dhe se shteti duhet të ketë obligim mbrojtjen e shëndetit të tyre.

“Duhet të kemi parasysh që brenda një viti në institucionet korrektuese kalojnë 3500 deri 4000 raste të të burgosur dhe ky është numër i madh dhe ka raste që brenda vitit kemi deri në katër raste të të burgosurve që vdesin nëpër burgje. Duhet të kemi parasysh që atje shkojnë persona që kanë edhe probleme shëndetësore, e pastaj u përkeqësohet shëndeti, pasi që janë rrethana krejt tjera në burg. Shërbimi shëndetësor në burgje nuk e ka kapacitetin që e ka shërbimi publik dhe nëse bëhet një krahasim se në çfarë gjendje kemi shëndetësinë publike, atëherë nuk mundet që shërbimi shëndetësor i burgjeve të krijojë shërbime më cilësore”, thotë Shala.

Të burgosurit, shton Shala, në disa raste vuajnë edhe nga ndonjë sëmundje të rënda dhe të pashërueshme, por ka edhe raste kur ata sëmuren gjatë vuajtjes së dënimit.

Ai thotë se kanë kërkuar që për shkak të mungesës së ofrimit të shërbimeve të duhura mjekësore, ata që kanë një sëmundje të pashërueshme dhe të cilëve nuk arrihet të ju jepet ndihma mjekësore adekuate të mos mbahen në burgje, ndërsa për të tjerët të krijohen shërbime më të mira mjekësore.

“Ne kemi vërejtje se brenda burgjeve nuk ka kapacitet spitalor që të trajtojnë rastet më të rënda të sëmundjeve, e pastaj për shkak të sigurisë ata hezitojnë t’i dërgojnë në spitale jashtë burgjeve. Ne kemi kërkuar që të ndërtohet një spital në nivel të Kosovës, ku do të dërgoheshin të gjithë personat e privuar nga liria që kanë nevojë për trajtim mjekësor dhe i cili do të plotësohej me një kuadër profesional”, thotë Shala.

Një nga rastet e dyshimta të vdekjes në burg ishte rasti i Astrit Deharit në në gusht të vitit 2016. Ish-aktivisti i Vetëvendosjes, Astrit Dehari, ka vdekur teksa mbahej në Qendrën e Paraburgimit në Prizren, nën dyshimin për pjesëmarrje në sulmin ndaj ndërtesës së Kuvendit të Kosovës.

Familjarët e Astrit Deharit, por edhe Lëvizja Vetëvendosje nuk janë pajtuar me gjetjet e institucioneve vendore lidhur me këtë rast, të cilat kanë konstatuar se Dehari është vetëvrarë.

Familja ka dërguar super-ekspertizë në një institucion në Zvicër.

“Bashës i rrezikohet jeta”: Sander Lleshaj takim informal me truprojën e kryeopozitarit

Partia Demokratike ka bërë të ditur se ministri i Brendshëm, Sandër Lleshaj ka zhvilluar një takim informal ditën e premte truprojën e Lulzim Bashës, të cilin e ka vënë në dijeni se kreut të PD-së i rrezikohet jeta.

 

Këtë fakt e ka bërë të ditur sekretari i Përgjithshëm i PD-së, Gazment Bardhi, i cili i ka dërguar një letër ministrit të Brendshëm për të kërkuar informacion për “kërcënimin e pretenduar ndaj kreut të opozitës”.

Në letër thuhet se: “Feim Dollapaj, punonjës i Gardës së Republikës, me detyrë shoqërues i kryetarit të opozitës, Lulzim Basha, na ka informuar në lidhje me takimin që ju keni pasur me të, me kërkesën tuaj ditën e premte, datë 14.06.2019 ora 15:00, në zyrën tuaj në Ministrinë e Brendshme.

Ashtu siç keni i kërkuar, z. Dollapaj na ka informuar se ju keni “infromacione të tërthorta dhe të besueshme si Ministër i Brendshëm mbi rrezikun që i kanoset sigurisë së Kryetarit të Opozitës zotit Basha” dhe se ju prisni përgjigje verbale nëse zoti Basha ‘vlerëson se kërkon masa shtesë sigurie”.

Së pari, jam i bindur që ju jeni të vetëdijen se keni detyrim ligjor që informacionet e “tërthorta dhe të besueshme mbi rrezikun që i kanoset sigurisë së kryetarit të opozitës t’i trajtoni në rrugë institucionale përmes përcjelljes zyrtare të tyre tek autoritetet përgjegjëse.

Në bazë të ligjit, ju duhet ta përcillni informacionin që keni tek drejtuesit e Gardës së republikës, që janë autoriteti përgjegjës për të vlerësuar masat e nevojshme të sigurisë ndaj një përsonaliteti shtetëror që gëzon mbrojtje të posaçme, si dhe tek institucionet ligjzbatuese që kanë përgjegjësinë ligjore për të gjurmuar, vlerësuar dhe neutralizuar çdo rrezik të tillë. Ju, po kështu, keni detyrimin të sqaroni mënyrën e marrjes së këtyre informacioneve, të cilat, ose janë marrë përmes kanaleve zyrtare, ose janë marrë në mënyrë informale, çka mund t’ju përfshijë në një manipulim me qëllime politike”, thuhet në letrën e Sekretarit të Përgjithshëm të PD.

Letra e Gazment Bardhit mbyllet me një kërkesë në emër të PD që Ministri i Brendshëm, Sandër Lleshaj, “të informojë menjëherë zyrtarisht PD-në mbi motivet që e kanë shtyrë për ta trajtuar këtë çështje në anashkalim të ligjit, si dhe të informojë menjëherë zyrtarisht, mbi seriozitetin dhe besueshmërinë e informacionit që keni përcjellë përmes shoqëruesit të Kryetarit të opozitës “mbi rrezikun që I kanoset sigurisë së Kryetarit të Opozitës”.

“Në të kundërt, mbyllet letra,-Partia Demokratike do ta konsiderojë veprimine tuaj shantazh për qëllime politike dhe ju do të mbani përgjegjësi për këtë veprim.”

Zëri i Amerikës: Socialistët kërkojnë zyrtarisht shkarkimin e Presidentit Meta

Një grup prej 55 deputetësh socialistë i kërkuan sot parlamentit të shkarkojë Presidentin e Republikës, Ilir Meta, për shkak të anullimit prej tij të zgjedhjeve vendore.

Ata deklaruan se ky akt i presidentit është në kundërshtim të hapur me parimet e një republike parlamentare, të funksioneve të postit të tij dhe me ushtrimin e sovranitetit nga populli.

“Zoti Meta e ka humbur të drejtën të qëndrojë në atë zyrë me pëlqimin tonë. Ne, socialistët, nuk i përkasim kulturës politike të arbitraritetit dhe dhunimit të ligjit dhe do të ndjekim rigorozisht procedurën e parashikuar në rastin e shkarkimit Presidentit” – tha kryetari i grupit parlamentar të Partisë Socialiste, Taulant Balla.

Deputetët socialistë shtuan se presidenti dekretoi datën e zgjedhjeve dhe mbi bazën e atij dekreti nisën një seri përgatitjesh të procesit zgjedhor, të cilat ai nuk mund t’i prapsojë më. Ata cituan disa nene të Kushtetutës të cënuara nga presidenti.

“Anulimi i 30 qershorit si datë e zgjedhjeve vendore dhe më e rëndë akoma, moscaktimi i një date tjetër për mbajtjen e tyre, mohon në thelb të drejtën e sovranit për të qenë i tillë” – shënojnë deputetët në kërkesën e tyre drejtuar parlamentit.

Ata shtuan se me aktin e anulimit të zgjedhjeve vendore, Presidenti praktikisht është duke u sjellë në pozitën e një pushteti absolut që vepron përtej kompetencave të tij të dhëna nga vetë sovrani nëpërmjet Kushtetutës.

“Presidenti Meta ka sulmuar Kuvendin me një gjuhë të padenjë dhe të papranueshme. Kuvendi nuk intimidohet nga askush, por zoti Meta e ka ulur nivelin e presidencës së tij nën kufirin minimal të etikës shtetërore, sa herë hap gojën” – tha zoti Balla.

Deputetët citojnë në kërkesën drejtuar parlamentit edhe shkeljen e parimit të periodicitetit të zgjedhjeve si dhe të zgjatjes së mandateve së institucioneve të zgjedhura.

Kërkesa e tyre bazohet në nenin 90 të Kushtetutës, ku thuhet se “Presidenti i Republikës mund të shkarkohet për shkelje të rëndë të Kushtetutës dhe për kryerjen e një krimi të rëndë”.

Propozimi për shkarkim duhet bërë nga një e katërta e deputetëve dhe duhet të mbështetet nga dy të tretat e Kuvendit. Vendimi i Kuvendit i dërgohet Gjykatës Kushtetuese, e cila, kur vërteton fajësinë e Presidentit të Republikës, deklaron shkarkimin e tij nga detyra, saktëson Kushtetuta.

Ndërsa në nenin 112 të rregullores së Kuvendit thuhet se kërkesa për shkarkimin e presidentit diskutohet në Komisionin për Çështjet Ligjore dhe ky mund të propozojë ngritjen e një komisioni hetimor, i cili mund të dëgjojë edhe presidentin me argumentat e mbrojtjes së tij.

Pas kësaj, rregullorja parashikon një raport nga ana komisionit hetimor, një seancë plenare, ku sërish mund të dëgjohet presidenti me argumentat e tij mbrojtëse. Më pas kërkesa për shkarkimin e tij mund të hidhet në votim, ku për t’u miratuar duhet të marrë së paku 2/3 e votave të gjithë deputetëve, dhe vendimi i dërgohet Gjykatës Kushtetuese, e cila ka fjalën e fundit për këtë nismë.

Ezani – Nga RUDIAN ZEKTHI

I. Para disa ditësh organet ligjzbatuese të vendit kanë nisur procedim penal me akuzat për racizëm dhe nxitje të urrejtjes për një tifoz të ekipit të futbollit të Tiranës, pasi gjatë ndeshjes së futbollit Laçi-Tirana ka drej- tuar tekbirin* në kor të një grupi të këtyre tifozëve.

Duke qenë se autori i këtyre radhëve i përket të njëjtit grup me këta tifozë, pra, grupit të myslimanëve shqiptarë dhe prandaj, për të, te tekbiri ka shenjtëri, implikohet qoftë nga veprimi i këtyre tifozëve, qoftë nga reagimi i vrazhdë i Policisë (s’kuptohet sesi ka arritur në përfundimin e pakuptimtë se tekbiri bart racizëm apo urrejtje), që është po ashtu institucion i shoqërisë që po ashtu ai i përket.

Ky implikim shtrihet në disa rrafshe dhe shkakton turbulli, e pashmangshme, në fakt, duke qenë se ky akt i këtij grupi tifozësh bën pjesë tek aktet ambige, me status të paqartë: ato s’mund t’i pranosh pa i shoqëruar me koment apo klauzolë, por po ashtu s’mund t’i refuzosh apriori pa koment dhe klauzolë.

Së pari, tekbiri është një formulim bazik në fenë islame, qëndron në themel të doktrinës së saj dhe si i tillë është shprehje e shpirtit të kësaj feje: pa besimin se Zoti është më i madhi, në kuptimin më i rëndësishmi, kjo fe humbet arsyen e saj të të qenurit.

Dhe këtë bindje, kjo fe e ka rrugën kryesore për të depërtuar në mendjet dhe zemrat e njerëzve, rrugën kryesore për t’i formuar dhe zhvilluar ata. Dhe një mysliman është i tillë nga përparësia dhe vërtetësia e përbrendësimit të kësaj bindjeje: kjo e dallon nga të tjerët, nga ateistët po e po, por edhe nga besimtarët e feve të tjera, madje edhe nga myslimanët sipërfaqësorë.

Është e drejta e këtij grupi të mbrojë dhe kultivojë bindjet që e themelojnë atë si grup dhe kjo në mënyrë të vetëkuptueshme është një e drejtë kushtetuese dhe në mënyrë të natyrshme manifestohet (me vetëm njëzet e tre vjet ndërprerje, pra, nga 1967 deri më 1990-n) në hapësirën publike të shoqërisë shqiptare nëpërmjet këndimit të përditshëm të Ezanit, thirrjes së myslimanëve për namaz. Ezani nuk është gjë tjetër veç shpallje publike e këtij parimi bazë doktrinor të islamit, pra, që Zoti është më i rëndësishmi, duke qenë se Ezani fillon me shpalljen e tekbirit e praktikisht dhe mbaron me të.

Duke qenë tekbiri shprehje e aspiratave të grupit të myslimanëve shqiptarë, çdo refuzim arbitrar i tij, pashmangshmërisht mund të interpretohet si refuzim i këtyre aspiratave dhe si bllokim i mundësive të këtij grupi për të synuar rritjen e vet dhe zhvillimin e kapaciteteve të veta. Prandaj, refuzimi dhe ndëshkimi pa asnjë referencë dhe pa asnjë sqarim i një akti, që në thelb është transmetues i së njëjtës të vërtetë sikurse dhe Ezani, duke nënkuptuar lirshëm që tekbiri – ky shprehës universal i themelit të fesë islame, është problematik, bëhet edhe ky (ndëshkim) një akt ambig, pra, i cili vetëm se e shton në vend se ta davaritë turbullinë e aktit që kërkon të korrigjojë. Prandaj, edhe ky ndëshkim nuk mund të kalojë pa u shoqëruar me koment dhe interpretim.

Ky ndëshkim i organeve ligjzbatuese mund të kishte sens në një kuptim që mund të pranohej edhe nga vetë personat e ndaluar: pra, si ndëshkim për profani, thënë ndryshe për zhdenjim të tekbirit duke e zhvendosur atë nga sfera e doktrinores, rituales dhe konceptuales në sferën e zbavitjes dhe vulgaritetit. Apo nëse shoqërohej me interpretimin se po ndëshkohet mungesa e stilit në shpalljen e tekbirit dhe jo tekbiri vetë.

Por i pashoqëruar nga këto didaskali, veprimi ndëshkues i Policisë mund të interpretohet ose si një rutinë fatkeqe justifikuar nga padija, pra, nga mosnjohja e mesazhit të tekbirit, ose si një çoroditje – veprim dosido i ndërmarrë nxitimthi si reagim imediat, ose përkundrazi një veprim represiv i përllogaritur pikërisht si goditje preventive e aspiratave më të larta të grupit të myslimanëve shqiptarë. Cilido qoftë nga këto versione shpjegimi i veprimit të Policisë, ky veprim duhet të korrigjohet, por nëse është versioni i fundit i represionit të aspiratave, thjesht korrigjimi nuk mjafton, por kërkohet një reflektim i thellë që të shmanget qoftë moszhvillimi i myslimanëve, qoftë arbitrariteti i institucioneve.

II. Sepse në të vërtetë nga sa thamë më lart, nuk mund të mos shtrohet pyetja: përveç myslimanëve, a e di pjesa tjetër e shoqërisë shqiptare se cili është kuptimi dhe mesazhi i Ezanit? Pra, fakti që nga natyra e tij ritualistike, Ezani shpallet në gjuhën arabe, mos ka bërë që Ezani nga një akt i lartë i kumtimit të mesazhit islam, të ketë rënë në nivelin e një komunikimi pragmatik, që thjesht njofton kohët e faljeve? Thënë ndryshe: a është desemantizuar Ezani, dhe nga një tekst vizionar është shndërruar në një sinjal i zbrazur nga kuptimi?

Për fat të keq, përgjigja për këto pyetje është e njëjtë: po, Ezani është një tekst i desemantizuar, kuptimin e të cilit e dinë vetëm besimtarët e xhamive. Posa që është kështu, shfaqen menjëherë dy probleme të rënda:

1. Shoqëria shqiptare e pranon Ezanin si pjesë të fluksit të mesazheve që qarkullojnë në këtë shoqëri, vetëm përmes këtij desemantizimi, pra, përmes mënyrës faktike sesi Ezani çngjyroset nga kuptimi dhe i mbetet vetëm natyra sinjalistike e lajmërimit për një tubim të mbyllur dhe periferik të një pjese të shoqërisë.

Sepse sado vulgar të jetë akti i tifozëve, ai në vetvete ka pasur këtë efekt semantizues: ka rikujtuar se tekbiri është një formulë me kuptim dhe jo një sinjal i rëndomtë bashkërendues. Nëse është kështu, shoqëria shqiptare ende nuk e ka kaluar testin e ekumenizmit të saj, pra, duket se sapo ajo, që është e rëndësishme te ritet kalon në jetën e përditshme dhe rivitalizohet në një mënyrë apo tjetrën në pjacë, shoqëria me institucionet e saj të censurës dhe kontrollit ndërhyn, duke pezulluar e ndëshkuar.

2. Myslimanët shqiptarë kanë rënë pre e inercisë së ritualeve, dhe nuk kanë vënë re se, në fakt, shoqëria shqiptare, nuk e di se cila është e vërteta themelore e myslimanëve, pra, nuk e di ende atë që ne myslimanët e konsiderojmë si themelin e të gjithë diturive dhe të vërtetave: që Zoti është më i madhi, dhe që më i madhi do të thotë më i rëndësishmi, madje, i vetmi i rëndësishëm në vetvete dhe që prej asaj që përcakton dhe vendos Ai buron rëndësia e gjithë gjërave të tjera (dhe që jashtë këtij përcaktimi çdo rëndësi është e rreme).

Fakti që pjesa tjetër e shoqërisë nuk e di këtë të vërtetë është me siguri shenjë paditurie thelbësore. Por më i rëndë është fakti, që ne myslimanët nuk po e kuptojmë që mosdija prej shoqërisë e së vërtetës për rëndësinë e Zotit e bën këtë të vërtetë praktikisht të parëndësishme jo vetëm për shoqërinë (që në njëfarë mënyre e ka zgjedhur dhe pëlqyer këtë padituri), por edhe për ne, myslimanët shqiptarë: ajo e humbet rëndësinë e saj nëse vetëm sa thuhet brenda xhamive dhe vetëm sa thërritet e desemantizuar (shkuptimësuar) jashtë xhamive vetëm përmes Ezanit.

Ky është problemi: ne si grup duhet ta bëjmë të rëndësishme të vërtetën e tekbirit, duke gjetur mënyra të tjera nga tekbiri i Ezanit (i cili hëpërhë rezulton i desemantizuar) dhe po ashtu natyrisht, nga tekbiri i tifozëve në stadium. Qe do të thotë, që në kushtet kur Ezani është desemantizuar, të risemantizojmë si Ezan çdo ligjërim dhe akt që bëjmë.

III. Ky është kontributi më i madh që mund të japim ne për këtë shoqëri, gjithmonë duke pasur parasysh që në fakt vetë shoqëria nuk është e përgatitur për këtë kontribut, pra, jo thjesht nuk po e kërkon prej nesh, por edhe nëse ne ia ofrojmë nuk duket ta mirëpresë, e bindur siç është që e vërteta e tekbirit është anakronike dhejoproduktive.

Fakti që shoqëria nuk e përfytyron dot si të rëndësishëm këtë kontribut është vetëm njëra anë e medaljes; ana tjetër e medaljes është që edhe myslimanët shqiptarë janë të papërgatitur për ta dhënë këtë kontribut. Dhe arsyeja se përse janë të tillë, është pikërisht kjo: nuk kanë arritur dot të zhvillohen deri më tani në lartësinë e këtij kontributi, përderisa nuk janë përfshirë në praktikën e lartë të ballafaqimit të së vërtetës së tyre shprehur nga tekbiri, me të vërtetat e shoqërisë jashtë tekbirit.

Pra, që të zhvillojmë shoqërinë, ne myslimanet duhet të zhvillojmë veten dhe që të zhvillojmë veten duhet t’i demonstrojmë shoqërisë epërsinë dhe begatinë e tekbirit. Askush dhe asgjë nuk ka të drejtë të na privojë nga ky angazhim, përveç paaftësisë sonë që të zhvillohemi vetë të parët, duke u thelluar te tekbiri dhe duke nxjerrë prej tij një vizion për shoqërinë, botën dhe individin.

Pra, sesi kuptimi për botën, shoqërinë dhe individin, mbështetur tek premisa e një Krijuesi absolut, më i pranishëm tek krijesat sesa ato vetë tek vetja e tyre, është thelbësisht i ndryshëm nga kuptimet për botën, shoqërinë dhe individin që e shmangin këtë premisë.

Sikurse, nga ana tjetër, cilido person grup apo institucion brenda shoqërisë shqiptare është po ashtu në të drejtën e vet të tregojë se cila është, sipas tyre, alternativa e zhvillimit të kësaj shoqërie dhe e grupit të myslimanëve si një pjesë e kësaj shoqërie. Sepse nuk është opsionale, por detyrim që shoqëria të na tregojë me vërtetësi sesi mendon t’i zhvillojë fëmijët e myslimanëve shqiptarë, në mënyrë që ata të bëhen myslimanë të rëndësishëm dhe shqiptarë të rëndësishëm.

Detyrim që deri më këtë moment nuk e ka përmbushur dhe nuk ka asnjë shenjë se mund ta përmbushë. Duke qenë se kjo çështje, e inspirimit dhe drejtimit të shoqërisë prej grupeve që e përbëjnë, nuk është me radhë, por me rivalitet permanent, vetiu edhe grupi i myslimanëve shqiptarë duhet të përfshihet në këtë rivalitet.

Dhe në një farë mënyre, më mirë që kalon përmes rivalitetit, sepse po të ishte me radhë, me këtë dështim për vizion dhe inspirim të grupeve që e kanë drejtuar shoqërinë shqiptare, radha e myslimanëve për të ofruar vizionin e tyre ka ardhur me kohë, por nuk jemi ende në lartësinë e kësaj detyre. (Dhe ndoshta mund të fillojmë me këtë kontribut në semantikën dhe leksikun e shqipes): Tekbir është term që tregon praninë në ligjërim dhe mendim të bindjes se Zoti është më i madhi, më i rëndësishmi.

(*Ky term gjuhës shqipe i mungon dhe, për pasojë, i mungon edhe mendimit shqiptar dhe kulturës shqiptare: huazimi përmes myslimanëve dhe islamit rrit kapacitetin e mendimit shqiptar dhe kulturës shqiptare).

Bild – Paralajmërimi i gazetarit gjerman: Nesër publikohen përgjime të reja…

Pas përgjimeve të bëra publike nga gazeta gjermane “Bild”, pak javë më parë, gazetari Peter Tiede, ka paralajmëruar se ditën e nesërme do të bëhen publike të tjera.

Gazeta gjermane ditën e nesërme do të bëjë publike të tjera përgjime, që përfshijnë kryebashkiakun e Durrësit, Vangjush Dakos dhe zyrtarë të tjerë, lidhur me shit-blerjen e votave.

 

Më herët përgjimet e bëra publike nga e përditshmja gjermania kanë tronditur opinion publik, ndërkohë që PS ka kërkuar që të hetojë Prokuroria dhe të mos bëhen publike të tilla materiale, pasi zbulojnë sekretin hetimor.

Viktima artistike! (Mbi lirinë, gjithmonë) – Esé nga REX KASUMAJ

1.
Udhëtari i rrallë kishte një trazim. Një mall që i veshte sytë. Bënte rrugën e gjatë për të parë, pas shumë kohësh, të birin që punonte cembalist në oborrin e Fridrichut të Prusisë.

Ishte ky Johan Sebastian Bach, muziktari i famshëm i Leipzigut. Kantori që ndrinte si një yll në qiellin e shpirtërave të epërm të Europës.

Me të marrë vesh se gjendej në Potsdam, mbreti dha urdhër t’a sillnin menjëherë në kompleksin e fortesave përrallore të Sanssouci-së. Madhëria e tij, adhurues muzike, madje dhe vetë flautist i pasionuar, kishte mbushur ambientet përplot instrumentë muzike mondane.

Fisnikëria e lartë oborrtare do mblidhej një mbrëmje gjithë entuziazëm për të ndjekur Mjeshtrin e largdëgjuar. Askush s’e priste që, si për t’a sfiduar, më parë do ulej në piano vetë Naltmadhnia duke kërkuar nga Bach-u një punë të vështirë. Fillimisht ishte një temë ndërthurëse trenotshe që mjeshtri do t’a luante me lehtësi rutine. Mirëpo mbreti s’do ndalonte me kaq. Ndoshta kje smira e lavdisë që ai të rëndonte kërkesën: deshironte temën gjashtënotshe!

Aherë Bach-u u ndal. Rrudhi ballin dhe, pasi u mendua, kërkoi ndjesë. Nuk e bëj dot, tha me një zë pak të shuar…

Por ai i premtoi Fridrichut se do t’a kryente njëj dite që do behte shpejt në jetën e tij. E, vërtetë, me t’u kthyer në Leipzig i hyri punës. Shkroi veprën dhe ia dërgoi sovranit të Prusisë në Potsdam. Po ai, për çudi, kurrë nuk do t’i kthejë fjalë: as mirënjohje, e as refuzim.

Dhe veprën që Bach shkroi me porosinë e Sundtarit, do t’a titullonte rebelshëm “Viktima muzikore”!

2.
Po kush, vallë, ishte këtu “viktima”? E ardhshme. Përfundimtare. E orës së mbramë kur shkëlqimi venitet dhe uniforma e fuqisë njëshbëhet me dheun, me baltën e mërzitshme…

Nëse aktkrijimi dukej t’përçonte dëgjesë – titulli simbolik manifestonte revoltë. Përbuzje. Madje mallkim: ja ku e ke, ti dhunëtar i mendjes së lirë…

E pra, sërish: ishte i pari që, pa krahë flatrimi, rivalizonte, përulte e smironte? Apo i dyti që i përkiste një mbretërie tjetër eterike që nuk njeh vdekjen: pa skeptër, shpatë tehgjakosur, shërbëtorë, skllevër?

Anipse i dedikohej Fuqisë verbtane, vepra flijuese i shërbente Lirisë. E quajtur “viktimë”, ajo pikturonte një kohë mbi farën e së cilës do ftilloheshin mote të tjerë ende më të turbullt e mortorë.

Por “gjashtënotshi” i bekuar dërgonte n’për mjegull kumtin çlirues. Kënga, vargu poetik a një mendim dritësor refuzojnë diktatin. Dhe, poaq, armët e tij: dogmën, kanunet, disciplinën e shkrimtarisë. I përtall fshehur përkohësisht dhe i mposhtë hapur përjetësisht!

3.
Tashmë ka marrë formën e gojëdhënës: fragment tepër shembullor për t’reflektuar tabllonë e epokës. Është një shkëputje miljeu ku shkollat vertikale dhe penat zyrtare ndrydhnin ata që ishin më të gjerë se doktrina dhe më të mëdhenj se Rendi që i farkonte.

I kishte shkuar njëherë Esad Mekulit një skriboman. Nga çanta e rëndë plot pluhur province, nxori tregimin dhe e vuri ngadalë mbi tryezë. Natyrisht, si rridhte më pas nga pyetja disi qortuese, s’kishte asnjë shpresë.

Ç’lexoni ju, shok shkrimtar, do t’a qesëndiste pak redaktori legjendar. Për nder, me thënë të drejtën – murmuroi ndër dhëmbë tregimsjellësi – unë lexoj kryesisht shkrimet e mia!

Dhe ky ishte prototipi i armatës të cilët, ngjizja unike e injorancës dhe lojalitetit, duhej t’i shndërronte në misionarë për brezat.

Ndërkaq, gjenitë e atykëtushëm, të rrallë e vetmuar si yjet mengjesorë, do shtrëngohen të shkruajnë “viktimat letrare” si flijim për lirinë.

Jo vetëm deri vonë kur hetoheshin ëndrrat dhe përgjoheshin të vdekurit, por akoma tani, skutash të ndryshme të botës, zhvillohet kjo betejë. Sa i ashpër është logu midis kopesë që lexojnë vetëveten dhe autorëve të “librave viktimë”, që gazmon dhunëtarët!

Por ndonjëherë ngjan që beteja, nga prirjet karakteriale a kalvari i mbijetesës, të turbullojë gjithçka: eprorët, vartësit, shkronjësit, protagonistët, hijet…

Ndoshta Gëte është pikërisht personifikim i kësaj plotësie dybotëshe: poeti paskësh “bashkuar m’një të vetëm Shpirtin dhe Pushtetin” (do pohojë historiani Rothe). Nuk do magjepsej aspak nga hiri i demokracisë që lindte në Amerikë apo nga flakëzat e revolucionit francez. Pëlqente të ishte hierark në Principatën e Weimarit. Madje, një detaj i parëndomtë biografie që njoha, rrëfente se ai kishte kryesuar një kohë vetë Komisionin e luftës…

Veçse një ditë do jetë vështirë të dallosh “viktimën artistike” nga frymëzimi i njëmendtë apo shërbesa meskine dhe fshehatare e autorëve të tyre..!