VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Kryeministrit dhe liderit të opozitës rreth aferës mafioze të librave shkollorë! Nga Elida Buçpapaj

By | August 31, 2017
2 Comments
  • author avatar
    Sako 9 months ago Reply

    No comment!

  • author avatar
    Mal Gega 9 months ago Reply

    E nderueme Zj. Elida Vehbi Skënderi!

    I ke kapë mat të dy liderët bashkapuntorë të fshehtë për interesa mafjoze kundër votuesve! Shembulli i Zvicrës asht për t’u marr shembull! Kjo asht atdhedashni, kjo asht humanizem dhe demokraci!
    Prokuroria e Naltë asht e zhytun fund e krye në pusin e korrupsionit nga dy liderët; lulzim basha dhe edvin rama!

    Vetëm Zoti mund t’i ndeshkoji atje ku t’u dhemb zemra se shpirtin ja kan falë djallit, sllavit, grekut, turqve e rusëve!
    Lotët e vorfnjakve u rashin acid mbi ftyrat e tyne dhe fmijve të tyne me breza e ju djegt pasunit dhe gjithshka atyne qi kan e vazhdojn me grabitë xhepat e vorfna të popullit të raskapitun sidomos pas 1992! Si thot mirditori: “U raft rrfeja midis shpisë e gjama kur mos ju largoft nga trolli i shpis tyne!”

Komentet

Përse të ndodh kështu edhe mbas 27 viteve? Nga Pirro Dollani

Në komunizëm U MËSUAM me poshtërimin, burgimet, torturat nëpër qeli, internimet, vrasjet në kufi e brenda hekurave të burgjeve për fajin e rëndë se shkruanim poezi, u mësuam me radhat për bukë, u mësuam me 10 kokrra vezë e 450 gram mish të grirë në muaj (paçka se një familje mund të përbëhej prej 10 vetash), me një gjel deti çdo prag viti të ri, dhe me autorizimet për fruta për familjet ku udhëheqësit lokalë e qëndrorë do të shkonin të bënin vizita për 5 Majin.

U MËSUAM me drejtues injorantë, analfabetë, sharlatanë e shpirtkazëm që nga brigadier më i thjeshtë e deri atje në “bironë politike”: me palrat, me lenkat, me pilot e milot!

U MËSUAM të duartorkisnim e të brohoritnim sa më shumë për udhëheqësit e shquar, madje edhe kur njerëzit e familjes na i kishin internuar, burgosur, shtruar nëpër çmendira apo pushkatuar për krimin e rëndë se “kishin shkelur normat e Partisë”.

U MËSUAM që kur të “grabisnim” diçka për të mbajtur shpirtin gjallë, qoftë edhe 3-4 patate në arë, apo një lakër a dy qepë, të mos ia thoshim askujt, ta mbanim të fshehtë, mundësisht edhe nga gruaja, nga motra e vëllai dhe as mos ta flisnim me vete, se muret kishin veshë. Sepse edhe për 3-4 patate e pësoje më keq se Zhan Val Zhani.

POR TANI në periudhën postkomuniste askush nuk “grabit” më 3-4 patate, një lakër apo dy qepë, por mijëra, miliona para. Dhe këta që vjedhin nuk janë njerëz të thjeshtë, por pushtetarë, drejtues të organeve të drejtësisë, lidera partie, deputetë! Dhe ajo që e bën të çuditshme shoqërinë postkomuniste shqiptare është fakti që këta hajdutë në vend që t’i fshehin gjërat e blera me paret e vjedhura, si makina disa milionëshe, ora që kushtojnë sa rroga 5-vjeçare e tyre, etj. këta trima shkojnë me to nëpër zyra, në parlament, në takime me popullin. Me paratë e vjedhura ndërtojnë vila me mure të lartë, jo një por disa, në vende të ndryshme të vendit. Kur sheh “sarajet” e këtyre pushtetarëve tanë, ato “vilat” e ish-lidërve komunistë sot të duken si geto. Kur ra komunizmi dhe lexomin te RD-ja se lenkat, pilot, palrat kishin nga 2 banjo, habiteshim e thoshim me vete: po me bark janë këta të flamosur që na paskan nga dy banjo? Ndërsa tani, s’na bën përshtypje kur lexojmë në shtyp se këta pushtetarë, politikanë, gjyqtarë, etj. kanë jo nga një shtëpi, por nga disa shtëpi, pallate, makina luksoze, miliona para në banka të ndryshme, etj., etj.

Gjatë këtyre 27 viteve U MËSUAM edhe me fyerjet, sharjet, ulërimat, grushtet jo vetën në rrugë, por kudo, deri atje lart në mexhlis: në Parlament. Parlamenti ngjason me një arenë ku janë mbledhur gangsterë adoleshentë, njerëz histerikë e çilimij që vetëm shahen. Si çdo grupim gangsterësh edhe këta kanë fanellat (më fal, “flamurët”) e tyre. Ca mbajnë flamurë vishnje, ca blu, të tjerë mbajnë copëra rreckash të shkëputura nga këto dy flamurë. Dhe as skuqen e as nuk zverdhen fare edhe kur mbarë një popull i shikon nga ekranet e televizorit. Pasi, pavarësisht formimit të tyre gjysmak, të cunguar e pa moral një gjë ata e dinë mirë: se ky nuk është turpi i tyre, por TURPI ynë. Po, po Yni: i çdo shqiptari që ka votuar e voton për njerëz të tillë. I çdo shqiptari që rend pas mitingjeve të tyre e brohorit për ta! Ata nuk erdhën nga hëna, ne i votuam. Madje me votime me “standarte demokratike”.

Vetëm po të bësh një përqasje të thjeshtë ndërmjet “demokracisë” në periudhën e komunizmit, me këtë “demokracinë” e sotme njëzeteshtatë-vjeçare, vërejmë se do të ishim të “lumtur” nëse në kohën e tanishme, procedurat për zgjedhjen e kandidaturave, psh. për deputet të afroheshin të paktën FORMALISHT me procedurat “demokratike” që zbatoheshin nga diktatura. Por fatkeqësisht, mënyra sesi bëhet seleksionimi për zgjedhjen e kandidatëve brenda partive nuk është aspak demokratike, për të mos thënë që nuk gjen as më të voglin element demokratik. P. sh.: në komunizëm kandidatët për në Kuvendin Popullor zgjidheshin nga organizatat e partisë në rrethe (sado formal që ishte ky proces) dhe pastaj shpalleshin emrat e tyre për çdo zonë elektorale. Më pas, kandidatët bënin takime me popullin e zonës së tyre, kështuqë votuesit e kishin të qartë se për kë votonin, pavarësisht se nuk kishte ASNJË RËNDËSI nëse votoje për Fuatin, Prengën, apo traktoristin Ibrahim, pasi ata deputetë të ardhshëm do të kishin vetëm një rol: të ngrinin dorën sa herë u kërkohej kjo gjë.

Po tani në këtë periudhë demokratike, si procedohet? Kryetarët e partive (nënkupto: tiranucët,) bëjnë lista rendore sipas midesë së tyre. Natyrisht, zgjedhin ata individë që do t’i mbështesin edhe kur kryetarët të bëjnë nga një. . . P- të madhe! Askush s’ka guxim e të hapë gojën e të vërë në dukje se po shkelen statutet e partive e standartet demokratike, sepse kanë frikë që u fshihet emri nga lista e kandidatëve. Madje, anëtarët e partive duhet të duartrokasin tiranucin, edhe kur vendos në krye të listës idiotë, puthadorë, gjysmë-analfabetë, hajdutë, vrasës, trafikantë! Dhe kur ndonjë deputet i partisë del jashtë vargjeve që Partia i ka caktuar t’i recitojë në Parlament, ky deputet rrezikon të mos zgjidhet më. Dhe ditën e votimit, ne si popull, (duke qenë gjysmë shekulli nën diktaturë) jemi mësuar ta përkulim kurrizin deri te këmbët e qelbura jo vetëm të kryetarit të partisë, por të çdo anëtari fanatik dhe shkojmë me atë entuziazmin bolshevik të trashëguar nga koha e Diktaturës dhe hedhim votën tonë jo për një individ të caktuar, me mish e gjak, por për ca “iniciale të vdekura” që përfaqësojnë kufomat e dekompozuar të partive që kanë vite që kanë vdekur. Në fletat e votimit nuk ka emra njerëzish konkretë. Vendin e emrave të kandidatëve që do të votohen janë zëvendësuar mes inicialet: PS, PD, LSI, PR, dhe K-R! Dhe ne si popull me kulturë demokratike pranojmë të votojmë, pa pasur as më të voglën ide se cili njeri (lexo: hajdut, rrugaç, gjysmëanalfabet, mafjoz do t’na përfaqësojë në instancat më të larta të Pushtetit!) Dhe pikërisht, ky është MËKATI ynë, e njëkohësisht TURPI ynë! Prandaj këta gangsterë adoleshentë tallen me ne, me mbarë një popull, pasi e dinë se çdo katër vjet, ne do të shkojmë të votojmë jo për njerëz konkretë, që i njohim, por për lista të përpiluara plotësisht nga kryetarët e partive! Ngaqë edhe liderit “demokratë” që kanë jetuar nën diktaturë, janë të pavetëdijshmëm që edhe pse flasim e bërtasin për demoraci, ata japing një kontribut të madh në ndërtimin e një shoqërie autokratike, ku kryetari i Partisë është monarku.

Po përse ndodh kështu? Të vjen keq ta pohosh, por një nga arsyet është se të gjithë, pakashumë, jemi, pinjollë të atij NJERIU TË RI të krijuar me aq përkushtim nga Diktatura Komuniste gjatë gjysmë shekulli.

Pavarësisht se komunizmi fizikisht ka ngodhur, por të menduarit si komunist jeton e lulëzon në mendjen e shumë e shumë shqipëtarëve, veçanërisht të “liderave” të partive, pavarësisht se ç’ngjyrë kanë flamurët e tyre. Pa qenë nevoja të shtojmë edhe një arsye tjetër se përse ndodh kështu: sepse në krye të çdo partie politike, do të gjesh ish-sigurimsa, ish-persekutorë të kohës së komunizmit, sharlatanë dhe bij të atyre prindërve që mbanin pozita kyçe në regjimin diktatorial.

KONTRIBUTI I PRESIDENTIT HISTORIK DR. IBRAHIM RUGOVA NË SHTETFORMIMIN E KOSOVËS – Nga Frank Shkreli

Të ënjten, me rastin e Ditës së Presidentit të Republikës së Kosovës, në Muzeun e Republikës së Kosovës u hap ekspozita “Kontributi i Presidentit Historik Dr. Ibrahim Rugova në Shtetformimin e Kosovës”.  Ftesës, për të marrë pjesë në këtë ekspozitë të organizuar nga bashkautorët Dr. Sadik Krasniqi dhe Magjistër Besnik Rraci, i ishin përgjigjur familja e ngushtë ish-presidentit të ndjerë, Presidenti aktual i Republikës së Kosovës, Z. Hashim Thaçi, ish-bashkpuntorë të Presidentit Rugova dhe personalitete të tjera të Kosovës.

 

             

Para se të fliste në Muzeun e Kosovës për veprën historike të Presidentit Ibrahim Rugova, Presidenti Thaçi ka dekoruar Presidentin historik të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugovën me “Çmimin për Liri dhe Pavarësi” duke ia   dorëzuar dekoratën bashkshortes së të ndjerit Dr. Rugova, me rastin e 10-vjetorit të Pavarësisë së Kosovës, një vendim që Z. Thaçi e kishte njoftuar disa ditë më parë.

 

Duke folur me rastin e ekspozitës, “Kontributi i Presidentit Historik Dr. Ibrahim Rugova në Shtetformimin e Kosovës”, në Muzeun e Kosovës në Prishtinë, Presidenti Thaçi u shpreh për para-ardhësin e tij dhe Presidentin e parë të Kosovës me fjalë mjaft fisnike, që ishte një freski në diskurisin politik shqiptar, gjë që ndodhë pak e më pak në radhët e politikanëve shqiptarë në të dy anët e kufirit shqiptaro-shqiptar. Z. Thaçi vuri në dukje – që për disa prej nesh që e kemi njohur   Dr. Ibrahim Rugovën – ato ishin disa prej cilësive më të mira njerëzore dhe politike që posedonte Presidenti Ibrahim Rugova.  Presidenti Thaçi u tha të pranishëmve se Dr. Ibrahim Rugova, “Ishte njeri i durimit dhe pajtimit, ishte njeri i vizionit”, thkesoi ai.  “Sot çdo parti dhe çdo lider politik duhet të shikojë të ardhmen stabile dhe perspektivën euroatlantike të Kosovës, para interesave dhe adresave të caktuara të partive politike, ashtu siç vepronim bashkërisht në të kaluarën. Sot, çdo qytetar i Kosovës kudo që jeton në Kosovë, apo diasporë është liridashës, është çlirimtar”.   Zoti Thaçi foli me një gjuhë rugoviane për bashkim të politikës rreth interesave të Kosovës dhe të kombit, mbi interesat personale dhe partiake.  “Sot, Kosova është shtet, ka simbolet e veta, Kosova ka identitetin e vet kombëtar dhe shtetëror, Kosova ka identitet evropian. Prandaj, secili duhet të ndjehet krenar me të arriturat. Shteti i Kosovës është mbi të gjitha dhe para çdo adrese politike. Të gjithë ne duhet të jemi në shërbim të vendit tonë”, ka nënvijuar Presidenti Thaçi.

 

Me Presidentin Ibrahim Rugova, shtoi Z. Thaçi, e bindëm botën për të drejtën tonë për liri dhe për shtet të pavarur, duke iu referuar viteve të vështira të Kosovës në fund shekullin që kaloi, ndërsa theksoi se ekspozita për kontributin e Presidentit Rugova në shtetformimin e Kosovës e hapur në Muzeun e Kosovës, e çon vizitorin në një “Udhtim në kohë të viteve të rënda dhe tragjike të vendit, të cilat, pashmangshëm lidhen edhe me emrin e Presidenti Rugova”, ka thënë Presidenti Hashim Thaçi.

 

Lëvizja për pavarësinë e Kosovës, sipas presidentit Thaçi, si në dimensionin politik, ashtu dhe atë ushtarak, bëri bashkë politikanë, intelektualë, ushtarakë, gra dhe burra, pleq dhe të rinj, me një qëllim të vetëm, për pavarësinë e Kosovës.   Presidenti Thaçi ka thënë se pavarësia e Kosovës nuk erdhi si incident apo aksident politik, por u fitua me vetëmohim dhe sakrificë të pashoqe.   Ai ka thënë se “Mosbindja civile në ato vite kundër Serbisë ishte monumentale në lëvizjen politike botërore, derisa UÇK-ja ishte lëvizja çlirimtare me e suksesshme politike dhe ushtarake në historinë botërore”.

“Kombinimi e këtyre dy komponentëve të lëvizjes kombëtare, nuk kishte si të mos rezultonte në unitetin qytetar, në përkrahjen masive ndërkombëtare, për të kulmuar më në fund me lirinë dhe pavarësinë e Kosovës”, ka thënë presidenti Thaçi në fjalën e tij me rastin e hapjes së ekspozitës në Prishtinë, për kontributet e Presidentit Ibrahim Rugova në pavarësinë dhe shtetformimin e Kosovës.

Fjalimi i Presidentit Thaçi në ekspozitën e Muzeut të Kosovës për kontributet e Presidentit historik të Kosovës, Dr Ibrahim Rugovës, në të vërtetë, u mbajtë jo vetëm në një atmosferë por edhe në një frymë rugoviane.  Thirrjet për bashkim, njohja e kontributeve politike dhe ushtarake, e vetmohimeve dhe e sakrificave sublime, ishin veti të asaj periudhe plot vështirsi për Kosovën dhe e sakrificave për të gjithë – të një periudhe në historinë e kombit shqiptar, ku siç theksoi edhe Presidenti Thaçi, Presidenti Ibrahim Rugova luajti rolin dhe dha kontributin e tij të pazëvendësueshëm.

 

Për ata që e kanë njohur, një ndër parimet kryesore të Presidentit Rugova ishte bashkimi, bashkimi i të gjithëve për arritjen e qëllimeve të larta, pa dallim feje, krahine ose ideologjie, sidomos në mbështetje të interesave të përbashkëta kombëtare.  Dr. Ibrahim Rugova ishte shprehur në vitin 1989 në Lubljanë të Sllovenisë se, “Qyshë në kohën e Rilindjes Kombëtare në shekullin e 19-të, gjuha, kultura dhe tradita ishin elemente lidhëse kombëtare, kurse feja nuk ishte forca absolute e bashkimit.”  Në bazë të kësaj vlere ai jetoi dhe veproi me të gjithë dhe për të gjithë.

 

Ishin këto parimet dhe kultura e tij njerëzore plotë urtësi e modesti, të gërshetuara me vlerat më të mira të kombit shqiptar, ato që e ndihmuan atë që përveçse të siguronte mbështetjen e shumicës së shqiptarëve në ato kohë të vështira, ai njokhsisht me personalitetin e tij, mundi të bënte miq për kombin shqiptar dhe të sensibilizonte botën në mbështetje të të drejtave të shqiptarëve në trojet autoktone, ku kanë jetuar me shekuj.

 

Ndonëse nuk e kam parë ekspozitën për kontributetet e tija në shtetformimin e Kosovës, jam i bindur se aty pasqyrohet dhe kujtohet roli i Dr. Ibrahim Rugovës, në ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës, së bashku me kontributin e tij në fusha të tjera, për një Kosovë të lirë, demokratike dhe të pavarur, por edhe për rolin e tij në përforcimin e marrëdhënieve miqësore midis kombit amerikan dhe kombit shqiptar, i cili si askush tjetër, bëri miqë të shumtë për Kosovën dhe për Kombin Shqiptar.  Ekspozita, jam i sigurt, pasqyron gjithashtu Dr. Ibrahim Rugovën edhe për shembullin dhe për rolin e tij si njeri dhe si udhëheqës – i cili besonte, mbi të gjitha, në dashurinë për kombin dhe në të drejtën e mbrojtjes së lirisë dhe të drejtave kombëtare dhe njerëzore të popullit të vet — dëshmohet në marrëdhëniet me botën, përveç tjerash, edhe duke ruajtur nderin e emrit shqiptar dhe nderin personal, si në jetën private ashtu dhe në jetën politike të vendit, si qytetar I thjesht dhe si udhëheqës.

 

Njohja e kontributeve të Presidentit të parë të Kosovës për shtetformimin e Republikës së Kosovës në ekspozitën e Muzeut të Kosovës — siç është ka theksuar me të drejtë edhe Presidenti i Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi – “Shpreh vlerësimin institucional të të gjithë neve, për rolin historik të Presidentit Rugova”.

 

Shpresojmë që ekspozita të shënojë gjithashtu një hap përpara në diskursin politik, në nivel personal dhe institucional të Republikës së Kosovës dhe të Shqipërisë mbi historinë jo të largët  dhe mbi gjëndjen aktuale politike në Kosovë dhe në Shqipëri dhe njëkohësisht t’i bashkojë shqiptarët e të gjitha trojeve dhe kudo, ashtu siç ishin të bashkuar në kohën e Ibrahim Rugovës, për lirinë, çlirimin dhe pavarësinë e Kosovës, në miqësi të përhershme të shqiptarëve me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, siç shprehej shpesh, Dr. Ibrahim Rugova.

Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit – Nga GANI MEHMETAJ

Organizata turke TIKA, që merret me rrënimin e monumenteve të kulturës materiale e shpirtërore të arbërorëve-shqiptareve, në vitin e Gjergj Kastriotit-Skënderbeut ka paraparë ndërtimin e 18 xhamive, teqeve e objekteve islame në kështjellat e qytetet shqiptare. Ndërtimet do të bëhen mbi kishat e manastiret katolike. Në dhjetëvjetëshin e fundit kjo organizatë islamike që përpiqet të ringjallë me agresion fantazmën osmane, ka ndërtuar 250 xhami, teqe e objekte islamike në kështjellat shqiptare e vendbanimet ilire-arbërore. Në emër të kinse rinovimit ka falsifikuara e shëmtuar gjeografinë arkeologjike të Shqipërisë mesjetare më keq se çdo hordhi barbare në dymijë vjeteshin e fundit.

Me intensitetin e punimeve të TIKA-s për shlyerjen e kujtesës shqiptare për disa vjet nuk do të mbetet asnjë gjurmë e kulturës materiale e shpirtërore të mesjetës, kështjellat tona nuk do t’i ngjasojnë kështjellave të Arbrit, por kalave osmane me xhami, teqe e hamame, ashtu sikurse i shëmtoi Perandoria osmane pasi e pushtoi Shqipërinë.

 Turqia me pëlqimin e qeverive shqiptare të korruptuara ka falsifikuar kulturën materiale e shpirtërore të shqiptarëve, ka fshirë mesjetën arbërore, nga evropianë e ka bërë aziatike. Aty ku duhej të ishte shtatorja e princave të Arbrit, turqit duke i korruptuara qeveritarët shqiptarë të te gjitha niveleve kanë vënë pllaka përkujtimore për sulltanët- gjakatarë që vranë shqiptarë.

Shqipëria vitin 2018 e shpalli vit të Gjergj Kastriotit- Skënderbeu, ndërsa është e kundërta, viti 2018 është vit i Turqisë në Shqipëri. Gjergj Kastrioti mbreti i Arbrit i ka ditët e numëruara në shtetin e vet. Sulltanët e xhamitë do t’ia zënë vendin. Është mashtrim kur thuhet se sivjet është viti i Gjergj Kastriotit, sepse shteti shqiptar nuk ia kushtoi asnjë shtatore, kështjellë të rinovuar e monument princave të Arbrit e Gjergjit të madh. Ndërkaq, Turqia e shënoi këtë vit në Shqipëri me qindra kushtime sulltanëve vrasës, islamit që bëri gjenocid ndaj shqiptarëve dhe osmanëve që gati na shfarosën.

Nuk mund të gjendet një shtet tjetër në Evropë e në Azi mbi të cilin ushtrohet dhunë e tillë kulturore e shpirtërore sikurse mbi Shqipërinë e shqiptarët nga Turqia, me lejen e zyrtarëve vendës. Shqipëria është nën vasalitet të pështirë.

Habitë reagimi i pakët i shkrimtarëve, artistëve dhe i elitës kulturore shqiptare. Sikur të reagonin me vendosmëri e me kohë sigurisht do ta pengonin vandalizmin turk. Ashtu si reaguan me vendosmëri artistët shqiptarë kundër rrënimit të Teatrit Kombëtar,  duhej e duhet të reagonin  edhe kundër vandalizmit të Turqisë ndaj kështjellave e monumenteve shqiptare. Heshtja i ka dy mesazhe: i kanë shushatur artistët shqiptare me fonde turke ? Apo strukturat e caktuara islamike u bëjnë presion te tmerrshëm që t’ua mbyllin gojën?

Gjendja është e njëjtë edhe në Dardani. Në katedralen e Prishtinës, aty ku u varros Pjetër Bogdani, Turqia e  rindërtoi xhaminë më të madhe në kryeqytet. Janë rindërtuar nga themelet qindra xhami e teqe, që s’kanë asgjë të përbashkët me ato që ishin dikur, s’kanë asnjë vlerë trashëgimie. Mbishkrimet në xhamitë e rindërtuara e në Teqenë e re të Bektashinjve në Gjakovë, TIKA i ka vënë në gjuhën arabe, sikur të ishe në mesjetën osmane a në ndonjë shtet arab.

Prishtina e Pjetër Bogdanit dhe Gjakova e Gjon Nikollë Kazazit nuk e kanë asnjë përkujtim për kolosët shqiptar, ndërsa janë ndërtuar qindra xhami turke e teqe iraniane.

Boritë e Apokalipsit – Në pritje të foshnjës – Nga GANI MEHMETAJ

Kush e kalonte kufirin e padukshëm në mes të jetës e të vdekjes nuk llogaritej në mesin e të gjallëve, kush futej shtatë pash nën dhe, quhej i shpëtuar, nëse nuk vinin akrepat me parzmore ta nxirrnin e ta torturonin si askund tjetër. Shumë binin e pak ngriheshin, jeta nuk përtëritej, ndërsa vdekja shumëfishohej. Jeta e re në këtë atmosferë të zisë e vdekjes gati ishte blasfemi, sikur e sfidoje vdekjen.

-Gruaja ime, shtatzënë, lëvizte me vështirësi, e vazhdon rrëfimin Besmiri. – Mëdyshjet më trazonin. Ç’do të bënim po t’i fillonin dhimbjet e lehonisë? Ta dërgonim në spital? Ta linim të lindte këtu? Zgjidhjet nuk na inkurajonin. Në spital nuk mund ta dërgonim, por në bodrum s’mund të lindte. Përvojë mamie s’kishte asnjëri. Nëna ime përpiqej ta dëshmonte praninë e vet dhe gatishmërinë për të ndihmuar. Gjyshja në kënd të bodrumit jepte këshillat e veta. Aftësia e saj nuk na bindte, as na jepte zemër.
– Shtatë fmijë n’shpi i bana! – na thoshte tërë kohën.
-Dyve ua preva vet kthizën, me kto dur! – ndërsa na i tregonte duart e lëkurës së fishkur.
Gjyshja e nëna vinin nga një botë tjetër. Më mbërthente zemërimi, kur më flisnin për shtatzëni e për lindje. Motra përpiqej të mos dukej, s’kishte entuziazëm për mami. Gruaja ime nuk fliste, herë rënkonte mbyturazi, herë e mbërthente dëshpërimi që më shqetësonte, sepse kisha dëgjuar që gratë shtatzëna nuk duhej të binin në depresion. Rrethanat në të cilat jetonim nuk na ofronin asnjë mundësi tjetër. Depresioni u bë bukë e përditshme që na e fali Zoti me bollëk. Dy kalamajtë e mi i gëzoheshin lindjes së foshnjës. Më mbysnin me pyetjet, përgjigjet e të cilave shpesh më mungonin. E nisnin nga emri i foshnjës, kurse unë nuk e kisha menduar emrin, e vazhdonin me gjininë e foshnjës, që nuk e dija dhe e përfundonin se kush do ta mbante më shumë nga ta dhe kë do ta donte.
Sa herë shtrëngohej gruaja, mua më mbërthente paniku. Do ta dëgjonin jashtë bodrumit, do të bëhej hataja. Të gjithëve do të na merrte në qafë. Ajo e dëshpëruar më tha një natë: – Nuk më pyetet si e ndiej veten me barrën time. Secili sheh hallet e veta dhe ankohet në shtatzëninë time.
Ndërkaq, gjyshja uloke murmuriste në këndin e vet:
-Ku e gjete kohën të pillje, moj nuse? Nëna dukej pak më fisnike, por i pëshpëriti në vesh: – Nuk u rujte pak!
Kunata si ta kisha shemër turfullonte me cinizëm:
-Dashuri në kohën e kolerës, – qeshte nën buzë, thuajse ua kisha ngenë shakave të pakripa.
– Çfarë do të bëjmë, kur të më fillojnë dhimbjet e lindjes? më pyeti natën tjetër me pëshpërima. Nuk pata përgjigje, nuk dija si do t’ia bënim. Kisha parë edhe filma, kur nënat detyroheshin të mbysnin foshnjat e tyre, që të shpëtonin kolonën e të ikurve. Ua zinin frymën.
E dija nëpër çfarë dramash kalonte gruaja ime, këtë brengë e kisha edhe unë, por kurrë nuk do ta bëja një gjë të këtillë me asnjë çmim.
-Ndonjëherë derisa i ndiqja me vëmendje reagimet e të afërmve të mi në bodrum, – vazhdonte gruaja ime, – hetoja se si i frikësoheshin shtatzënisë sime, sidomos i frikësoheshin ditës kur foshnja do të dilte në dritë.
– Gjyshja uloke në cep murmuriste në pakënaqësinë e vet të përhershme, kunata turfullonte, më shumë e vajtonte vëllain sesa vuajtjet e mia. Kot që flisnin, ose kot që më shihnin shtrembër, sepse unë s’do të sakrifikoja për ta. Por kur më shkonte nëpër mend fati i dy fëmijëve, të cilët mund t’i rrezikoja me britmat e foshnjës, djersë të ftohta ma mbulonin ballin, trupi më mpihej, dhe nisnin dënesat.
– E ngushëlloja që do të jem pranë saj dhe se nuk do të bëjmë asnjë sakrificë. Pritja në tension ma hante shpirtin.

RUGOVA ËSHTË VLERË KOMBËTARE – Prof. dr. BINAK MAXHARRAJ

Na ishin do mistreca të tipave të Adem Demaçit dhe Rexhep Qosjës të cilët vazhdimishtë leshojshin helm e vnerë për Presidentin Ibrahim Rugova, te cilët e shajshin dhe dinigrojshin publikisht kudo qe mbrrijshin, këtë e bajnë edhe sot e kësaj dite. E bajnë këtë sepse Ibrahim Rugova me meçurinë dhe urtësinë e tij prej intelektuali e fitoi besimin e popullit, e afroi ate afër vetes, me ç’rast fuqishëm i nxori nga jeta politike Adem Demaçin dhe Rexhep Qosjen.

Rrugën e urrejtjes patologjike ndaj Ibrahim Rugovës e ndoqi edhe Hashim Thaqi sepse ate e shihtë si kundërshtar politik.Hashim Thaqi kishte urrejtje aq te madhe ndaj Rugovës të cilin gjatë luftës e ka quajtë tradhëtarë të kombit,dhe së për këtë do ta paguaj shumë shtrenjët.Por,edhe pas luftës u bane disa tentim atenteteve ndaj tij.Kurse,kohë më parë ne biografin e tij të porositur ai Rugoven e quan pijanec,tuxanë,defetist,politikan pasiv,njeri i lodhur,etj.etj.

Sot në Ditën e Presidentit Hashim Thaqi e beri befasin me te madhe duke e Dekoru Ibrahim Rugovën me Dekoratën Presidenciale.Në fjalën e tij neveritëse te rastit u muar duke i thuer oda dhe vargje Ibrahim Rugovës se gjaja ishte njeri i menqur, i urtë i cili tere jeten ia kushtoj për Pavarësinë e Kosovës.Krejtë këte e beri për marketing politik,e jo për ndonjë resprkt qe kishte ndaj Ibrahim Rugovës.

Edhe kundërshtari tjetër i Ibrahim Rugovës Bujar Bukoshi sot pati fytyrë te thotë ndonjë fjalë miradije për Presidentin,i cili gjatë luftës e sabotonte Ibrahim Rugovën,duke mos ia pagu faturat e rrymes,të telefonave etj.Ky njeri pas luftës aq fortë e “donte” Rugovën sa qe u nda nga ai duke e formu Prti politike ne vehte,te cilit gadi se nuk iu bashku askush.

Nuk ka nevojë qe Presidentit historik Ibrahim Rugovës ti thuar vargje miradije as kush,e aq më pask kjo te bahet nga dy kundërshtarët e tij politik Hashim Thaqit dhe Bujar Bukoshit te cilët deri dje e shanin dhe e ofendonin deri ne paturpësi.

Nuk ka nevojë qe kundershtarët e tij ta lavdojnë.Ibrahim Rugova u lidhë me popullin ne kohet më te veshtira,e ndau ate shpriterisht nga shovenizmi i Millosheviqit duke e organizuar paralei jeten politike me Shqiptarë ne te gjitha sverat e jetes.Ai është biri me i devotshem i cili doli nga gjiri i popullit,e udheheqi ate me menquri.Populli ate e respektonte,ia jepte votën sa her qe kishte zgjedhje.Dhe mu për kete arsye ai mbetet ikona me e çmueshme i popullit shqiptar,mbetet figura qe kurr nuk shuhet ne mendjen e popullit.Me fjale tjera Presidenti historik Ibrahim Rugova është vlerë kombëtare,te cilit edhe per se vdekuri po i rritet vlera gjithënjë e më shumë.

Por,ajo se çka me çuditi sot është fakti se si Familja e nderuar e Ibrahim Rugovës e pranoi këtë dekoratë nga njeriu i cili gjithëmonë e ka urrejtë,e ka injoruar,e ka kërcnuar,nga njedriu i cili më shumë është përçarës se sa unifikues i popullit,nga njeriu i cili terhiqet pas skandaleve politike,njeriu i cili na bisedat me Serbin beri Mareveshje te damshme për Kosovën.

AS NDARJE, AS KËMBIM TERRITORESH – KJO DO TË ISHTE TRADHTI KOMBËTARE!! – Prof. dr. BINAK MAXHARRAJ

Sërbët në Kosovë nuk janë autoktonë, ky soj i keq i farës së kuqe ruse erdhi në këto troje ne shek.XII si okupues i tokave dhe trojeve Shqiptare. Para  këtij shekulli në Kosovë nuk kishte serb as për ilaç. Që nga kjo përiudhë filluan katrahurat për popullin Shqiptar, si popull më i vjetër dhe autokton në Ballkan e më gjërë qe shtrihej ne autoktonin Ilirike edhe përtej Ballkanit.

Që nga ardhja e Sërbeve në Ballkan ata gjithëmonë ishin në pakicë gadi të papërfillëshme,anipse pushteti shofenist Serbë më propagandën e saj vazhdimisht thoshte së në Kosovë jetojnë me qindra e qindra mija Serb.Por kjo nuk egziston,edhe vete shkenca shoveniste Serbe e demanton këtë.Kështu antropologu Jovanë Cvijiq i cili i kishte vizitu shpesh trojet Shqiptare ,thoshte së në Kosovë kurr nuk kanë jetu me shumë së 5% serb.Së Serbet ne Kosovë ishin gjithëmonë një pakicë e tregon edhe regjistrimi i parë i Popullisisë ne ish-Jugosllavi i vitit 1921,sipas të cilit në Kosovë kishte vetem 80 mijë banërë,kurse sipa regjistrimit të vitit 1991 në Kosovë jetonin diku 180 mijë banorë.

Populli Shqiptar, ç’prej së erdhen këto egërsira nga Malet e Karpateve,nuk e panë kurr rëhatin,ishte në përballje të vazhdueshme më këto egersira malesh,më njërez të eger,barbar dhe të padinjitet.Sërbët shekuj më radhë me ndihmën edhe të Rusis Cariste kishte vetem një çëllim:ti zhdukë Shqiptarët nga trojet e tyre.Ata banë vrasje masive,i prenë i dogjen dhe poqën popullin tonë më të vetmin qellim që ti shfarosë por edhe ti deboj nga trojet e veta.Për ti sundaur më mirë ky soji i farës së keqe i ndau shqiptarër ne disa shtete,por edhe i deboj jashtë trojeve te veta e me së shumti( me anën e Mareveshjeve te mshefta) deboj shqiptar ne Turqi.Sot në Turqi jetojnë mbi 5 milion shqiptar pa kurrfarë të drejtash elementare as ne gjuhë as ne arësim,etj.

Gjithëmonë gjatë historisë krenare por edhe te dhëmbëshme populli shqiptar ishte ne sy te keq për Serbet.Shqiptarët e patën fatin më të keq në histori qe patën fatin kojshi këto flliqësira shofeniste qe në kokat kishin vetem një qellim shfarosjen dhe debimin e shqiptarëve,ndarjen e teritoreve te tyre.Gjithëmonë Shqiptarët kishin konflikte me Serbet rreth ndarjes se teritorit,apo  këmbimin e tyre.Këto pradigma ishin aktuale gjihtëmonë por edhe sot e kësaj dite janë aktuale,bile edhe me tëpër.Kur Serbet ishin “lodhur”me shqiptarët andrronin në ndarjën e sajë.Kështu,”baba” i kombit Serb Dobrica Qosiq,qysh ne Plenumin e gjasdhtë KQ tl LKS hodhi tezen nacionaliste lidhur me ndarjën e Kosovës,për çka edhe u përjashtu nga KQ i LK të Sërbisë.Kur u shpërbe Jugosllavia me fajin e Serbisë,kur Sllovenia,Kroacia, Maqedonia B dhe H e morën rrugën e pavarësisi,kurse Kosovës po i përgatitej ajo më keqëja,ky njeri u gjend ne cilësin e Kryetarit te Jugosllavisë së mbetur(Serbia me Malin e Zi) nxori harta të cilat kishin për qellim ndarjen e Kosovës.Ai haptas patë thanë:”po e ndajmë Kosoven.Veriun e marrim na, kurse  pjesa tjetër të mbetet e lirë,bile edhe le te bashkohet me Shqiperin,kjo neve kurgja nuk na pengon”.Kështu,pat thanë atehre,por Millosheviqi e hoq nga Kryetari për këtë çshtje,sepse Milosheviqi nuk e donte vetem Veriun e Kosovës,por ky santrap mediokrit e donte krejtë Kosovën me luftë ose pa luftë.Dhe e beri luftën,duke e ba Kosovën tokë të djegur dhe te deportuar mbi 1 milion shqiptar,te vrar mbi 12.000 civil,te dhunuar mbi 20 mijë gra dhe motrat tona,derisa UÇK-ja me ndihmën e Aleateve tenë ne krye me Amerikën ia ndalën tourrin këtji santrapi,e sulmuan për hava,kurs UKÇ-a sa kishte kaqik e sulmonte  nëpër tokë.

Mirëpo ky çlirim dhe kjo liri na erdhi me”bisht”prapa.Posa hynë trupat e KVOR-it në Kosovës,një njeri Oliver Ivanoviq po e kryente amanetin e Serbisë,kur natën nën prezencën e KVOR-t Françez kishte fillu ndarkën e Kosovës.At nate ai deboi ne pjesen jugore popullsinë Shqiptare,i vrau nja 12 sish,dhe te nesermen u pa tu i komandu “Rojet e Urës”,qe nga ajo dite veriu i Kosovës nuk e pa ,siç thuhet,dritën me sy.Veriu u mbush me Serb edhe te ardhun nga Serbia si kriminel të luftës  qe u vendosen ne pronat e Shqiptarëve.U zapuan asetet ekonimike me rendesi vitale. Atje çdo gjë sot e kësaj dite është Serbi dhe asgje nuk është shqiptare,njesoi si ne Krushumli,Kralevë,etj.ku nuk shkelë këmba shqiptare.Për këtë zapim te Veriu nga ana e Serbisë,gjoja ne emer te gjetjes se ndonjë mareveshje BE çmistoi njefarë dialogu i cili po mbahet qe nga 8 marsi i vitit 2011.U nenshkran 19 Mareveshje pa ndonjë rezultat për Kosovën,do tabela letre për vetura dhe dy Mareveshje shumë të demshme për Kosovën qe i nenshkroi i padijshmi,injorati Hashim Thaqi.Njeren Mareveshje e paguam me 82 mijë hektar toke te humbur,kurse këtë tjetrën siq po duket do ta paguajm katerfish më shtrenjtë,sepse tashti Serbet gjatë gjithë këtyre 7 viteve negociata e hetuan dobësin negoxuese te Shqiptarve ne krye me Thaqin qe shkonin me duar n’gjepa ne dialog pa asnje kërkesë vitale për Kosovën siq janë:separaconet e luftës,te pagjeturit,kërkim falje për gjenocidin qe banë në Kosovë,etj.sikur singtamga e Thqait vazhdimisht sillet se domë,bile edhe pa kushte,pajtim me Serbin.etj.etj.

Tashti,kur për shtatë vite te negocimit me Serbinë po i vije fundi,kur për shtate vite ne këto negociata Serbia e forconte rolin e vetë me kërkesat e saj të fuqishme,karshi  “kërkesave” inerte,nenshtruese te Kosovës,si duket Serbia është pozicionu mirë dhe fuqishëm me kerkesat e saj ne dialog,dhe tashti thjeshtë po e kërkon hisen e vetë ne këtë dialog,thjeshë po e kërkon ndarjën e Kosovës,e jo këmbim teritoresh ,për te realizu aspiratat e veta , vetëm për ta marr “Trepçen”për ta futë nënkontroll,sepse derisa këtij gjiganti me pasuri nentoksore te paimagjinueshme,e qe dikur ishte një ndër Gjigantet ekonmike me te fuqishme ne Evopë dhe me gjerë në botë.Pra,për ata qe marrin vesh shqip,Serbisë nuk i ka mbete edhe gjithaq për një grup Serbesh qe jetojnë ne Veri te Kosovës,sepse po te donte do te mund ti qonte ne Shumadinë e braktisur ku me qindra kilometra sheh vetem ndonje njeri te moshuar.Por,ajo siç po shihet në stilin”me hater apo me zor” e do Trepçën këtë mrekulli te natyrës,ku natyra krijoj aty pasuri marramendëse nentokësore,pra Serbia e dinë këtë,por disi nuk janë kah e dijnë këta te tanet qe sjanë kerkushi por qe rrahin gjoks se janë dikushi.

Telin për kembim të teritorëve e kanë rrahë,por edhe tashti po e rrahin do të”mençur”te cilët janë të gatshem për kembim teritorësh.Dikur ikona e Kosovës,por qe tani s’ka mbete gja prej tij,për shkak te tendencave për përqarjën e poullit Adem Demaqi e patë hudhë ne publikë krijimin e njëfarë “Ballkanie” ne Ballkanë ku Kosovën do ta linte përgjithëmon nën këthetrat e Sërbisë,por deshti Zoti i Madh dhe e qojë Ameriken qe te mos lejohet krijimi i kësaj “Balkanie”.Por më i zëshmi i cili u pëfshijë në mundësin e kembimit te teritoreve ishte siç e quante vehten”babaj i kombit”Rexhep Qosja i cili ra në te njetat valë me atë Qosiqin e Srebisë.Ky njeri shumë vite me radhë si para dhe pas luftës nuk pranë në mundësinë e kembimit të teritoreve me Serbin,bile për këtë insiston edhe sot e kësaj dite.Por edhte edhe një tjetër njeri qe po e ka ne qejfë kembimin e teritoreve me Serbin  është telalli i LDK dhe Kryetari i Gjilanit Lutfi Haziri,te cilit qe sa kohë i plasi zemra tu dhanë hajde te bajmë këmbimë te teritoreve me Serbinë,sikur ti kishte dajtë dikuan ne Bujanovc apo Preshevë,në vend se te insiston ne realizimin e te drejtave te shqiptarëve ne Serbi,te cilat nuk i kanë as gjysmen e te drejtave qe Serbet i kanë në Kosovë.I vetmi njëri i cili nuk degjonte për kërkesat për ndarje apo kembim teritoresh ishte Presidenti Historik Ibrahim Rugova,i cili  nje tentativë te ketill e refuzonte fuqishëm.Bile, një herë i patë erdhe në Prishtinë njefar Milan Paniq me skica dhe harta ne xhep , i deguari i Millosheviqit qe te bisedoi me Rugoven si Lidër më i fuqishem i Shqiptarëve për mundësinë e ndarjes së Kosovës,qe Veriu ti takoj Serbisë dhe Jugu ti takoj Shqipërisë.Rugova me meçurin e tij brilante ,më aftësitë e tij te Liderit të Shqiptarëve e la pa gojë Malian Paniqin duke i thanë:”Kjo është punë qe nuk bahet kurr.Kosova e ka teritorin e vetë të panegocueshëm dhe Kosovën nuk ka të drejtë ta ndaj askush”.

Dhe në fund,këto ditë është aktualizu shumë çështja e vazhdimit te dialogut final me Serbinë ku do të lidhet një Mareveshje përfundimtare me Serbinë.Duke e pas pozitën shumë më të volitshme te Serbisë karshi Kosovës,sepse Serbia nuk lëshonte pe për asgje  gjatë negociatave shtatë vjetëshe në kërkesat e saja,dhe ku Kosova gadi së nuk kërkonte asgje konkrete,ekziston frika te popullsia e Kosovës së diçka e tmershme do te ndodhë ne Mareveshjen finale nese Kryetari i Kosovës lejohet ti udheheq këto negociata,duke e pas parasyshë Mareveshjet e demshame qe ia ka sjellë deri me tani Kosovës në këto shtatë vite te dialogut.Këte e dokumentoi edhe me deklataten e tij te djeshme kur thotë se Kosovën e pret nje Mareveshje e dhimbshme me Serbinë,kjo do te thotë se ky njeri edhe përkundër deshtimeve dhe lëshuarjes pe ne Mareveshjet e më përparshme mund te bajë edhe me tutje një gjë te këtill.Mu për këte opozita e kundërshton fuqishëm qe Presidente i Kosovës Hashim Thaqi te jete në krye te vazhdimit te negociatave,sepse thjeshtë nuk ia kanë besën,sepse e koniderojnë si njeri te shantazhuar për te kaluarën e tij.Këte,po e kundërshton fuqishëm edhe një pjesë e pozitës sidomos Nisma e Fatmir Limës.

Se fundmi pa marrë parasysh së kush i udheheq dialogun final me Serbin,nje gje është e qartë si kristali se: çdo kush qe e nenshkraun një Mareveshje qe ka te bajë me teritorin e Kosovës,qe ka te bajë me lejimin e Asiciacionit me kompetenca ekzekutive konsiderohet si tradheti kombëtare dhe kurdoherë do të përgjigjet para popullit

Besimtarët si edhe mosbesimtarët në Zotin! Mrekullitë e tij! – Nga Mërgim Korça

 

Një nga temat e cila jo që ngjall diskutim vërtet të zjarrtë por nga ana tjetër edhe fakti se si nuk mund të ndahen si me prerje të artë se në mes mosbesimtarëve ka raste kur egziston edhe besimi në Zotin; në një kohë që edhe mes besimtarëve egzistojnë subjekte tek të cilët zenë vënd pozicionime thekshëm ateiste e prandaj ësht’e pamundur që të bëhen pohime absolute si për njerën edhe për palën tjetër !    

Mosbesimtarët ndaj Besimit në Zotin pozicionimin e tyre e mbështesin në faktin se e kanë bindjen se si RASTËSIA DHE VETËM AJO është faktori q’e ka prodhuar të gjith’atë që né shikojmë, prekim ose edhe mund ta verifikojmë me instrumentat që disponojmë !  Ndonjeri mes tyre është shtyrë bilé derisá të pohojë se pa pranín’e Zotit cdo gjë mund të konsiderohet e lejuar !  Ndonjë mendimtár e pranon bilé se edhe vetë historíja njerëzore ësht’e mbushur me fakte tragjike të ngjarë si pasojë e largimit nga mëndja të vetë mendimit egzistencës së Zotit  si në teorí e daç edhe në praktikë !  Megjithatë flitet edhe për përjashtime ku mund të ketë besimtárë ndër sjelljet e të cilëve të shfaqen pozicionime skajshëm mosbesimtáre e si pasojë përzgjedhjet e bëra prej tyre të kenë qenë gjëmëmëdhá si edhe aspak koherente, siç mund të ketë edhe mosbesimtárë por që përndjekin rregulla skajshëm të shtërnguara si edhe respektuese ndaj tjetrit !

Sa për një rast tipik do të sjellim si shëmbull Eulérin, matematicienin zviceran aq prodhimtár të shekullit të XVIII-të, njerin nga më të mëdhenjtë e të gjitha kohrave, i cili ishte njëkohësisht edhe një besimtár i madh.  Atë e kishin zgjedhur edhe anëtar të Akademisë Mbretërore të Shkencave të Shën Peterburgut në Rusi.  Rasti e desh se si një ditë erdhi ta vizitonte atë Akademí një “Ateist i përbetuar”, iluministi francez Denis Dideró-i, i cili u përfol shumë asokohe, sikur i kishte vënë vetes si detyrë  t’i kthente në mosbesues anëtarët e asaj Akademíje !   

Eulér-it doemos i kishin folur lidhur me vizituesin e Akademísë si edhe nuk ka se si të mendohet se nuk iu referua edhe lidhur me faktin se si Dideró-i nuk ia kishte haberin matematikës !  Kësisoji Euléri në një takim publik e zuri tamam ngushtë Dideró-in kur i drejtoi pohimin e tij :  “ I nderuar zotëri, a nuk e vërteton egzistencën e Zotit fakti se si kur më shumë se sa një b-je” në fuqínë “n” dhe pjestuar po me “n“, shprehja matematike barazohet me “x” ? Ju lutem përgjigjmuni, a nuk është kështu ?!  Me Dideró-në ç’ngjau ? Nga që Diderói nuk kishte kuptuar asgjë nga ai lloj arsyetimi i matematicienit e pra as që dijti se si ta hapte gojën, shkaktoi një hilaritet të madh në sallë edhe i nëpërkëmburi ateist u largua nga salla dhe të nesërmen bëri valixhet duke u kthyer në Francë !      

Kjo ndodhí ka të ngjarë të jet’edhe “e sajuar” por, ato që janë duke u sajuar sot e kësaj dite nga ana e ateistëve të rinj janë gjithashtu po e njajta gjë !  Ata, pa patur asnjë fakt konkret në duart’e tyre, mburren duke i rrahur gjokset e tyre e duke  u shprehur “Shkenca provon nga ana e saj se nuk egziston asnjë Zot ! Përgjigjuni !    

E si pasojë doemos një masë njerëzish e cila nuk ësht’e mësuar me hollësirat si edhe arësyet teknike të mirëfillta të shkencës, jo që mbetet e ç’orientuar e gjithashtu edhe e hutuar por si pasojë edhe pré e deklaratave fund’e krye mbushur me mëndjemadhësí të neoateistëve të rinj !  Këta të fundit duke folur për matematikë, fizikë, kosmologjí, gjenetikë, studime të hollësishme të trurit si edhe shkencat njohëse, evolucionin e kështu me radhë, kur është radha të përcaktohet në se egziston Zoti apo jo, në fakt mbështeten në të dhëna skajshëm jo bindëse nga që vetë shkenca paraqit kufizime jo të papërfillëshme.  Mjafton të pohojmë se simbas këndvështrimit matematik, është vërtetuar se si egzistojnë fakte, brënda secilës strukturë matematike të cilët do të mbesin përgjithmonë jashtë fushës së të kuptuarit tonë, dhe jo vetëm kaq por edhe përtej mundësive përfshirëse të njohuríve tona ! 

Ngado që të hidhen sytë sa u takon besimtarëve në Zotin ose edhe mosbesimta-rëve, ngrihen teorí mbështetur në fakte, ose thënë më shquar mbështetur në fenomene të cilëve u vihet cilësori “fakt” e pastaj në vazhdim thuren edhe ndërthuren teorí nga më të ndryshëmet !  Sa për një shëmbull, ka vargje të tëra studjuesish të cilët shfaqin bindjet e tyre se si GJITHËSIJA ka një mëndje të ngjashme me atë të njerëzimit. E, sipas tyre, kjo rrjedh si pasojë sepse vetë gjithësíja është skajshmërisht’e njësuar si rrjedhoj’e lindjes së jetës edhe vazhdojnë me pohimin e tyre se në qoftë se forca qelizore e cila i mban të bashkuar elementët e ndryshëm të një atomi e kalon vlerën e 0,006, atëbotë i gjithë hidrogjeni i praníshëm në gjithësí do të transformohej në elementë të rëndë; kurse, po t’ishte më i vogël se sa vlera 0,006 së tëri, gjithësíja nuk do të qé gjë tjetër veçse HIDROGJEN !  Në të dy rastet vetë jeta do të qé e pamundur. Po të vazhdonim përgjatë së njajtës brazdë dhe të pranonim se si vetë fuqíja e rëndimit tokësor të ishte disí m’e madhe se sa është në fakt, do të krijoheshin yje shumë të vegjël dhe me një jetëgjatësí shumë të shkurtër e kurrë më të madhe se rreth 10.000 vitesh !  Në të kundërtë, n.q.se do t’ishte sadopak më e ulët do të ngjiste largimi i vetë përbërësve të materies nga njeri tek tjetri, pa harruar se në të dy rastet jeta do t’ishte e pamundur !  Veç arësyeve të sapo marra në konsideratë ka edhe “konstante” të tjera të cilat janë skajshmërisht ngushtë të sintonizuara me lindjen e vetë jetës. Mundësíja që vetëm edhe vetëm rastësíja të jet’ajo e cila t’i ketë krijuar vlerat e konstanteve të ndërlidhura me vetë jetën në madhësínë prej 1/10 më të lartësuara se sa 240-a, ësht’e pamundur !  E theksoj së rishmi se nuk mund të ngjasë kurrsesi ky fenomen që vlera e rritur e 1/10-ës mbi vlerën e 240-ës të jetë frut i rastësisë !  Pikërisht i gjëndur n’arsyetimet e tija përballë këtij fakti, shkencëtari tejet’i famshëm Boff, detyrohej që gjithësísë t’ia atribuonte një mëndje të ngjashme me atë njerëzoren por, asnjeri nuk ka se si ta mbështesë këtë tezë sepse në këto rrethana do të duhej që secila gjë të kishte mëndjen e saj, pa i përjashtuar në këto rrethana edhe atomet !  Jemi të ndërgjegjëshëm se mëndja egziston kur, në kushte naturale, egziston edhe një trup si ai njerëzori, po në kushte naturale. Mëndja sigurisht që egziston por, duke pranuar që ajo të jetë superiore ndaj gjithësísë, e cila në vetvete e kërkon gjithmonë drejtpeshimin !   Përpara kësaj pamundësíje shkencëtari skajshëm i dëgjuar Boff ia mvesh gjithësísë një mëndje sikundër edhe ajo njerëzorja, ndonëse gjë e cila ësht’e pamundur të mbështetet me njohurítë si edhe logjikën e mirëfilltë sepse asisoji kjo tezë do të kërkonte që deri edhe atomet të kishin nga një mëndje !  Natyrisht që logjika do të dëshironte ta mbështeste faktin se si vetë të qenët e një trupi të ngjashëm me atë njerëzorin, në kushte naturale, do të detyronte se duhej pranuar edhe të qënit e një mëndjeje të tillë që të ishte eprore daç ndaj normës ose arësyes njerëzore të cilat nga ana e tyre e kanë formuar gjithësínë në një mesatare brënda kufinjësh të përcaktuar !  Pra duhet kuptuar se si vetëm një mëndje e cila në vetvehte është e jashtëme ndaj gjithësísë e ka krijuar gjithësínë vetë duke e bërë të mundur lindjen e vetë jetës e pra është një mëndje e cila e ka në vetvehten e saj arësyen e qënjes së saj !  

      Në fizikë si edhe kosmologjí si pasojë, pavarësisht të gjitha përpjekjeve tona të mbështetura në çfarëdolloji teoríje për t’i shpjeguar vlerat e konstanteve natyrore, ngelemi krejtësisht të pafuqíshëm sa i takon të konceptuarit qoft’edhe me fantazínë më të çfrenuar veçorí të thjeshta të konstanteve fizike të domosdoshme që në vetë gjithësínë të egzistojë jeta !  Ky është një difekt’i rënd’i shkencës ku teorítë tona na kanë zhgënjyer përgjatë këtij shtegu. Mjafton ta shtrojmë pyetjen se përse konstantja e strukturës së hollë e cila drejton secilin prej ndërveprimeve elektromagnetike të gjithësísë ësht’e barabartë me 1/137 ? Askush nuk e ka patur kurrë idénë e të shpjeguarit të një vlere të tillë !  E njejta gjë mund të thuhet edhe sa u takon konstanteve të tjera “kyçe” të natyrës ku shkencëtarët e ndryshëm detyrohen edhe heqin dorë nga përçapjet e tyre në këtë drejtim duke pohuar se :  “ Ç’ti bëjmë ?  Në qoftë se konstantet e natyrës nuk do t’ishin ato që janë, as né nuk do t‘ishim këtu ! “  Kësisoji neo-ateistët i dalin zot teorísë tyre duke pohuar me të madhe e zyrtarisht: “ Në qoftë se Zoti e ka krijuar Gjithësínë, kush e krijoi vetë Zotin ? “ E sa për t’i hedhur disí dritë figurës më të shquar bashkëkohëse të neo-ateistëve që lexuesi të jetë i mirëinformuar rreth tyre, po vemë në dukje se si më i shquari ndër tá konsiderohet bashkëkohësi Richard Dawkins-i i cili ka shkruar ndër vepra  filozofike të  tijat  vëllimin “ ILUZIONI PËR ZOTIN “ ose është shprehur se “… Zoti i Testamentit të Vjetër është ndoshta personazhi m’ i urryer i së gjithë letërsísë botrore !  Gjithashtu, nga ana tjetër Dawkins-i ka hedhur botërisht edhe pohimin e tij kundra “ besimit në Zotin “ duke u shprehur se si “ … shumica e shkencëtarëve nga më të shquarit nuk beson në Zotin.” E pohojmë me bindje se kjo lloj deklarate është mashtruese ! Natyrshëm lind pyetja “përse?”  Është fakt se personave të ndryshëm me mëndje plotësisht të pamvarur si edhe shumë intelektualëve nuk u pëlqejnë detyrimet e fesë së gjithsecilit për të zbatuar symbylltazi rregulla të institucionit të tyre fetár. Kjo një e vërtetë. Ose edhe vetë fakti se si atyre, duke qenë të vetëdijshëm se si institucioni i tyre fetár ësht’i lidhur me traditën shekullore e pra dëndur kanë qenë kundra ndryshimeve dhe përkrahjen e “së résë”, pastë qenë ajo qoftë një risí shoqërore ose edhe shkencore etj.  Por ama kjo nuk nënkupton që një pjes’e shkencëtarëve të mos shquajnë në vetë natyrën ose edhe përtej saj një forcë të panjohur për né !  Edhe shtoj se, mbase  pikërisht ajo forcë mund t’i hedhë dritë e të na e ngjallë edhe një farë ndjenje daç habíje ose edhe mbase pafuqíje duke na bërë të ndërgjegjëshëm e të kuptojmë se nuk i dijmë të gjitha, e jo vetëm kaq por se ka mundësí që shumë të vërteta të rëndësishme të gjithësísë mos t’i marrim vesh kurrë !

Për t’i dhënë fund kësaj pjese të analizës po i përgjigjemi pyetjes retorike lidhur me se kush e krijoi vetë Zotin me një pohim jo të drejtpërdrejtë :  Dihet tashmë botërisht se si I madhi Einstein i kishte vënë detyrë vetes, si fizikant që ishte, të zbulonte ligjet e natyrës e si pasojë të paraqiste edhe teorí të cilat të shpjegonin përse konstantet janë … ato që janë, mbështetur në vetë teorítë e gjithashtu t’i shfrytëzonte po ato teorí për të parathënë se cilat duhej të ishin ato konstante !  Faktet çfarë treguan ?  Se u zhgënjyem dhe mbetëm me duar bosh !  Në pamje të parë, “PO”, por ç’farë na i hedh dritë të plotë përfundimit ku duam të dalim shikuar nga këndvështrimi besimtár teist ? Kur e pyetën Albert Einstein-in në se Ai ishte besimtár apo ateist, ja edhe integrale përgjigja e Tij :  “ GJITHSECILI Q’E VENDOS VETEN E TIJ NË POZITAT E ARBITRIT NË FUSHË TË NJOHURÍVE, ËSHT’I PARACAKTUAR TË MBYTET NË VORBULLËN’E SHKAKTUAR NGA TË QESHURAT E PERËNDÍVE ! “

Vijmë tashti, mbasi u munduam t’i shpjegojmë fare shkurt e me aq sa jemi né në gjëndje të shquajmë mes njeritjetrit dy bindjet, (se që të dyja të tilla janë), Teizmit si edhe Ateizmit, edhe sjellim dy pikëpamje të një personaliteti të madh të Bektashizmës, Baba Rexheb-it.  Ndonëse ky i fundit ishte jo vetëm skajshëm besimtár në Zotin, por edhe i veshur me petkun e Klerikut Bektashi, si Baba i këtij sekti Ai, ndërmjet shumë pohimesh të tjerë, këmbëngulte se si nuk kishte asnjë arësye logjike që vetë besimtarët monoteistë të ishin të ndarë në besime fetare të ndryshëme !  Baba Rexheb-i këmbëngulte se si besimtarët në Zotin, në vetëm një Zot, jo vetëm që besonin në dhe vetëm në Të, por fakti është se vetëm Atij ia drejtonin edhe lutjet e tyre !  E prandaj, duke u nisur edhe nga një prirje logjike koherente, Ai këmbëngulte edhe se si të gjithë besimtarët monoteistë në Zotin, në asnjë mënyrë nuk duhej t’u nënshtroheshin ndarjeve ndërfetare, PËRKUNDRAZI :  Të gjithë monoteistët duhej të grumbulloheshin edhe t’i nënshtroheshin NJË DHE TË NJËJTIT BESIM FETAR !  Vetëm kjo praktikë, sipas Baba Rexheb-it, do t’i ndryshonte skajshëm vlerat në përqindje ndërmjet besimtarëve si edhe mosbesimtarëve !

Pikëpamja e dyt’e Hirësísë Tij Baba Rexheb-it, jo vetëm që mbështetej themelisht në një bazë logjike por, nga ana tjetër … ishte edhe shumë bindëse !  Ai ngulte këmbë dhe theksonte se si nuk kishte se si të bëhej më bindëse një rrethanë ku ç’do njeri, pavarësisht trysnِíve të mjedisit rrethues … si edhe krejtësisht i pandikuar nga bindjet  e të tjerëve, secili ta shfaqte mendimin e tij personal rreth tre rasteve të përjetuar prej atij vetë !  Në themel të këtij kushti Baba Rexheb-i vendoste faktin se nuk kishte njeri në botën mbarë të cilit, gjatë jetës së tij të mos t’i ishin shfaqur si rregull tri ndodhí të cilave personi në fjalë nuk dinte se si t’u jepte shpjegim me njohurítë që zotëronte !

Ja tashti pra, i prirur nga ky këndvështrimi i jetës, sipas Baba Rexheb-it, po e hedh edhe unë hapin e parë në këtë drejtim :

Ishte viti tashmë relativisht i largët 1950 !  Né si familje, së bashku me Nënën si edhe t’im Vëlla, të dy tashmë “të ndjerë”, që nga viti 1948 na kishin shpërngulur nga Tirana dhe detyruar të banonim në Shkodër ku ishim strehuar në një dhomë që na e kishin liruar të zotët e shtëpísë, familja e nderuar Qukej !  Një mëngjes tek unë po dilja nga shtëpija e shikoj Jakup Agën kryetarin e familjes, duke rufitur kafénë i ulur në minderet e hyrjes së shtëpísë.  Mbasi u përshëndetëm ndërsjelltas, më kujtohet sikur të kishte ngjarë dje, i them Jakup Agës – … mbrëmë natën, Jakup Aga, kam parë një ëndërr jo të zakontë … dhe ai, pa e zgjatur më thotë “hajr, ishalla !   Ndërkohë unë i them se teksti i telegramit që pashë në ëndërr thoshte shprehimisht : – Na pritni se u lirueme. Xhevati e Remzíja ! –  (ku Xhevati ishte i biri i Jakup Agës ndërsa Remzíja nipi i tij, të burgosur në kuadrin e shtypjes rinisë studentore kundra-komuniste të Gjimnazit 29 Nânduer, si pasoj’e bashkëpunimit të konviktorëve të atij institucioni mësimor me organet e sigurimit të shtetit të Shkodrës !  Kur Jakup Aga e mësoi tekstin e telegramit u shpreh “ … ishalla lirohet Remzíja, se ky âsht dënue me pêsë vjete burg kurse t’im bir Xhevatin e kanë dënue me dhetë vjete ! “ Me kaq u pré biseda dhe unë dola për ku doja të shkoja. Mirëpo pikërisht të nesërmen, veç kur u dëgjuan goditjet e dorezës së rëndë të derës madhe të oborrit hyrjes shtëpisë dhe personit q’e hapi derën veç kur iu shfaqën … Xhevati me gjithë Remzínë, që të dy të liruar nga burgu !  

Kishin kaluar më se 20 vite që nga ajo ngjarje e Shkodrës dhe kishim disa vite që familjarisht na kishin transferuar në qytetin e Lushnjes.  Atje mësoj krejtë rastësisht se i vjehrri i Drejtorit të Bankës së Lushnjes, Serjan Aliaj-t, na ishte një arsimtár i vjetër ish mësues i imi në klasën e IV-të të njerës prej shkollave fillore të Tiranës. Kur një ditë kisha shkuar me shërbim në Tiranë dhe krejtë rastësisht, përballë meje në trotuar e shquaj Z.Haxhi Bedo, ish mësuesin tim të dikurshëm.  Qénë fraksjone sekonde ato gjatë të cilëve vendosa ta takoja ish mësuesin tim dhe … ngadalësova hapat.  Ai më shikoi me vëmëndje dhe, sapo më njohu … i ndaloi edhe ai hapat e tij. Doemos u përqafuam me përmallím dhe unë pa e zgjatur i thashë :  Zoti Haxhi, çfarë rastësíje … pikërisht duke u gëdhírë dita e sotme të kam parë në ëndërr !  Ai doemos u befasua dhe më thá pak a shumë “… si duket keni biseduar rreth meje me ata njerëzit e mij në Lushnje gjë e cila e nxiti edhe ëndrrën ! “  Mirëpo unë nuk u mjaftova me kaq dhe i shpjegova se si, (përgjatë ëndrrës ai më kishte shpjeguar), se i kishin dërguar nga Seksjoni Arësimit të Tiranës një ftesë që ai të paraqitej në atë Seksjon e kur kishte vajtur i kishin bërë të njohur se kishin vendosur që ai të fillonte së rishmi punën si arsimtár, vënd pune nga i cili kishte pasë qenë i pushuar nga puna !  Sapo e mbarova përshkrimin e ëndrrës së parë nga unë, zoti Haxhi e ndjeu nevojën të mbështetej tek unë disa çaste dhe nga ana e tij,  vazhdoi :  “ E beson Mërgim se unë tani sapo kthehem nga Seksjoni i Arësimit dhe nuk kam sepse të të shpjegoj se ç’më thanë !  E kjo … nga që ti m’i parathé se ç’më thanë ata atje një çerek ore të shkuar !

Dhe në vazhdim të kësaj analize, nisur nga fakti se Baba Rexheb-i  zinte në gojë se si nuk kishte njeri mbi rruzullin tokësor i cili të mos kishte patur si minimum tre raste përgjatë jetës së tij të cilët pa i emërtuar si “mrekullí ” të mos kishin se si shpjegoheshin ndryshe, po ia paraqis lexuesit eventual edhe një rast të tretë, ndonëse të tillë, gjatë jetë s’ime kam jo pak të tjerë !

Ishte data 7 Nëntor i vitit 1975. Sapo u zgjuam në mëngjes i tregova s’ime shoqeje se kisha parë një ëndërr vërtetë të pazakóntë.  Në qytetin e Lushnjes ime shoqe kishte si njerin prej djemve të xhaxhallarëve të saj dhe po ashtu e kishte edhe njerën prej çupave të xhaxhallarëve. Unë kisha parë në ëndërr të shoqen e djalit të xhaxhait të s’ime shoqeje, Ajten Kryeziun, (mbiemri i saj i vajzërísë), të veshur kok’edhe këmbë me të zeza !  Sapo ia thashë, ime shoqe më tha pak a shumë – … harroje ëndrrën dhe as mos e zerë n’gojë me njeri ! –  Kur do ti që pasdreke vonë veç kur morën në telefon nga Elbasani dhe e kishin njoftuar Ajtenin se i vëllai Selimi, i cili punonte në Kombinatin e Drurit të Elbasanit, kishte ardhur nga puna në shtëpí, ishte lar’edhe ndërruar edhe ishte mbështetur të pushonte, gjë që e bënte ç’do ditë.  Duhet theksuar se as atë ditë nuk kishte patur asnjë ankésë fizike.  Kur mbas pak kohe që e kishte zënë gjumi veç kur e kishin vënë ré familjarët se ai nuk po lëvizte më dhe … duke e prekur e kishin vënë ré se ai tashmë ishte edhe i ftohtë !  Me pak fjalë, Selim Kryeziu nuk bënte më pjesë ndër të gjallët !  Ky fakti i ftoht’edhe i hidhur !

Mirëpo unë me këtë rast e pyes veten si edhe lexuesin :  Po tri ëndërrat e mija të shikuara përgjatë 25 viteve … si t’i shpjegojmë ?  Kanë qenë rastësí apo mrekullí ?

Mos të mendohet se nuk i kam pasë biseduar ato me Baba Rexheb-in. I kemi diskutuar e bilé si edhe gjatë e po ashtu edhe gjerë !  Ai i shpjegonte ato duke u shprehur se si Rrugët e Zotit ishin të pa ana si edhe të pa fundme, duke arritur në përfundimin se si shkencat e ndryshëme, falë gjithë përparimeve që do të bënin … kurrën e kurrës nuk do të arrinin t’i shpjegonin dot ato MREKULLÍ TË ZOTIT !  Me pak fjalë Ai, Baba Rexheb-i, faktet si edhe zhvillimet e tyre në vijim i quante mrekulli të Zotit por, (e si gjithënjë që ka një “por”), pohonte me të madhe se si shkenca, sado hapa të mëdha që të bënte përpara … Mrekullítë e Zotit gjithmonë do të egzistonin ! 

Zoti Donald Lu dhe Zonja Vlahutin, distancohuni nga qeverisja e Edi Ramës, sepse është një diktaturë mafioze! Nga Elida Buçpapaj

Po ju drejtohem Ju, sepse keni qenë shpresa e Shqiptarëve.

Prej asaj shprese tani ka mbetur vetëm një iluzion i madh.

Shteti shqiptar është një diktaturë tipike mafioze, që ka në themel kapjen e sistemit përmes nepotizmit, klientelizmit, korrupsionit, shpërdorimit të pushtetit, rikthimit të trashëgimtarëve të regjimit diktatorial, censurës, padrejtësisë dhe varfërisë ekstreme.

Sot shteti i Edi Ramës më shumë se kurrë përbën rrezik për popullin shqiptar, sepse nëse për 4 vitet e mandatit të parë  ka përdorur demagogjinë për të shplarë trurin e shqiptarëve duke patur në krah Ambasadorët,  sot ai është i gatshëm të përdorë të gjitha mjetet për të qendruar në pushtet duke mos përjashtuar as kapjen e Ambasadorëve të huaj dhe institucioneve Perëndimore.

Presidenti Bill Clinton do të pësonte Impeachment, pra do të shkarkohej nëse do të vërtetohej se ai kishte gënjyer, ndërsa Edi Rama gënjen pa gjë të keq, gënjen për fushë, pra shkel ligjin dhe është i paprekshëm. Edi Rama gënjen duke nënkuptuar se ligjin e bën ai dhe ligji është ai!

Unë po ju sjell rastin më të fundit, kur, të nesërmen e daljes publike të përgjimit telefonik të vëllait të Ministrit të Brendshëm, Edi Rama tha se e kish dërguar përgjimin në një institucion në Perëndim për ekspertizë  dhe, prej andej, pa u mbushur 24 orë, kishte ardhur përgjigja se materiali ishte fake, fallco !

Nëse Edi Rama, brenda 24 orëve, kishte marrë përgjigjen nga një institucion i specializuar për ekspertizë në Perëndim, pse nuk u shpall zyrtarisht kjo ekspertizë? Po Ju, të nderuar Zonjë dhe Zotëri, pse nuk e kërkuat zyrtarisht dhe, nëse ai nuk do ta shpallte, ta denonconit si mashtrues ?!

Edi Rama gënjen popullin dhe Perëndimin përballë kamerave dhe gënjeshtrat e tij janë prova për shkarkim si shkelës i kushtetutës të vendit, sikur janë shkarkuar edhe dy presidentet, Dilma Rousseff e Brazilit dhe Park Geun-hye e Koresë së Jugut!

Nëse një refugjat gënjen në SHBA, edhe kur gënjeshtra e tij s’ka asnjë ndikim, apo gënjeshtra është bërë nxitur nga rrethanat e jashtëzakonshme,  ai ose ajo, qofshin kryefamiljar apo kryefamiljare me fëmiijë shtetas amerikanë, deportohen për të paktën 10 vjet pa të drejtë kthimi në SHBA!

Kur kryeministri Edi Rama kapet me fakte se  gënjen, dhe kur gënjeshtrat e tij kanë ndikim deformues ndaj shtetit të së drejtës, ai duhet të deportohet një herë e mirë nga detyra që mban dhe politika!

Edhe thirrja e Edi Ramës në fushatën e 2017 bërë policëve shqiptarë që pas pune të angazhoheshin për të mbështetur me vota PS është akt i hapur antikushtetues i një diktatori!

Sot në emisionin e Bashkim Hoxhës, Koha për t’u zgjuar, dëgjova një fakt shumë diskreditues për sistemin politik në Shqipëri. Një shqiptar denonconte drejtorin e burgut, që ishte i biri i ish Anëtares së Byrosë Politike të kohës të diktaturës, Lenka Çuko, që nuk lejonte kthimin në punë të zotërisë, edhe pasi ai i pushuar nga puna padrejtësisht kishte fituar katër gjyqe e ishte dëmshpërblyer me 14 milionë lekë. I biri i Lenka Çukose e kishte pushuar nga puna zotërinë në fjalë edhe në vitin 1986, në kohën e diktaturës. Brenda të njëjtës familje, sot i dhëndri i Lenka Çukos, që është po ashtu i biri i një funksionari të lartë të regjimit kriminal, që për propagandë thuhet se shqiptarët e rrëzuan më 22 mars 1992, sot është Ambasadori i RSH në Izrael dhe ka një pasuri marramendëse (shihni materialin e bashkëngjitur botuar në shtypin shqiptar). Ai është pronar i shtatë apartamenteve, bodrumeve, bonosh thesari, disa garazheve, njësish tregtare, tokash etj. me një vlerë që shkon 1.6 miliardë lekë të vjetra ose rreth 1.2 milionë Euro, kjo shumë sipas deklaratës të vetë zotërisë në fjalë, sepse të padeklaruara nuk dihet se sa ka.

Visar Zhiti një nga figurat më emblematike të kulturës shqiptare, poeti i burgosur dhe persekutuar nga diktatura komuniste, sot në një intervistë tek gazeta Panorama deklaron me të drejtë se “Mashtrimi” që iu është bërë viktimave të diktaturës “është njëlloj si dhuna në diktaturë dhe ish të përndjekurit vazhdojnë të persekutohen dhe të mbeten viktima!”

Mendoni një Shqipëri gjysmë shekulli nën një diktaturë mizore dhe 27 vjet tranzicion nën mashtrim, kapje të shtetit, korrupsion dhe me një kastë të pasuruar në ekstrem duke vjedhur  dhe një popull që jeton në varfëri ekstreme!

Regjimi kriminal gjatë diktaturës i kishte futur shqiptarët në çark prej izolimit dhe propaganda komuniste i fshihte krimet e saj, por tani që gjithçka është në dritën e diellit, indiferenca apo konformizmi është i papranueshëm.

Populli pret që t’i dilni në krah atij !

Shteti është i kapur, trashëgimtarët e ishnomenklaturës së diktaturës kanë rrëmbyer pushtetin politik dhe ekonomik, ndërsa popullit i shplahen trutë se është duke ndodhur Vetting-u.

Arta Marku po del një prokurore e emëruar me deus ex machina që në provimin e parë, burgosjen e protestuesave të Kukësit, ka dalë me notë pakaluese! Kryeministri Edi Rama i dënonte kuksianët që jetojnë në varfëri ekstreme edhe me izolim total, duke futur tarifën e lëvizjes hyrje dalje nga qyteti me dhjetë Euro, kur kuksianët shumica janë papunë e pjesa tjetër jeton me rroga qesharake! Qëndrimi ndaj protestuesve të Kuksit tregoi  se Arta Marku është një dordolec në duart e Edi Ramës, i cili në enturazhin e tij më të ngushtë shtetëror mbledh njerëz që janë të lidhur në një farë mënyre me mafien e krimin e organizuar dhe, jo vetëm kaq, por bëhet edhe avokati mbrojtës i tyre!

Ju Z.Lu jeni në prag të përfundimit të mandatit, sikur edhe pararendësit tuaj. Populli Ju ka besuar, se populli beson tek Amerika dhe Ju po e ngopni popullin e uritur për liri dhe drejtësi me lugën bosh! Është e vërtetë se shqiptarët janë më të varfërit e Europës, jetojnë një shtet të kapur, por inteligjencën e kanë njëlloj si të çdo europiani apo amerikani dhe ata kuptojnë gjithçka ashtu sikur është duke ndodhur!

Jeni duke u larguar Z.Ambasasor, por ka ardhur koha të ndihet se Amerika është ajo që beson të jetë populli shqiptar! Dhe Amerika është patjetër ashtu si beson populli shqiptar!

Cila është zgjidhja ?

Zgjedhjet e lira me një sistem zgjedhor që përjashton krijimin e listatve të deputetëve nga Njëshi, që nuk lejon vjedhjen e votës dhe inkurajon garën e lirë dhe të ndershme, ku çdo kandidat duhet të jetë figurë me integritet të pastër! Demokracia ka mjetet të pafundme për të garantuar sistemin !

Dhëndri i Lenka Çukos, ambasadori shqiptar në Izrael me 1.2 milionë Euro pasuri/ PDF

Boritë e Apokalipsit – Trekëndëshi tragjik – Nga GANI MEHMETAJ

Mbrëmë pashë një ëndërr që më djersiu. Nëna më drejtohej me ankim: “Na le vetëm, djali im, s’na e dhe as dorën!” Ngjitej kodrës së rrëpinjtë e mbushur frymë. Ajo ecte para, kurse babai i shkonte prapa me frymëmarrjen e rëndë astmatike. Kolona gjarpëronte prapa tyre.
“Por nënë,”, nisa t’i arsyetohesha, “ku ta dija që do t’u dëbonin”. Përpiqesha ta gjeja në mjegull. Dikur se si u veçuan nga turma.
“Ku shkoni?”, i pyeta i habitur.
“Do të kthehemi në shtëpi, s’kemi ç’kërkojmë nëpër male”, ma tha po aq i mllefosur babai, duke m’u hakërryer.
“Në shtëpi s’keni ku ktheheni. Do t’ju vrasin”, ua ktheva i zemëruar me kokëfortësinë e tyre. Doja t’u flisja ende, por një perde binte në mes meje e tyre. Dikur më humbën sysh.
Më doli gjumë me gjendjen e pikëllimit të thellë. Athua ku i degdisën? T’i kenë nisur me trenat e Fushë- Kosovës në Maqedoni? Apo i dëbuan drejtë Qafës së Morinës? Rrugëtimin e dytë nuk do ta përballonin, s’kishin moshë për atë rrugë. Për herë të parë më shkoi mendja se ata mund të mos ia dilnin. Zemra sa s’më plasi. Qava.
Sikur nuk më mjaftonte kjo zbrazësi që ma shkaktoi ëndrra e ankthshme, m’u kujtua për të satën herë e dashura, në një imazh më të zymtë, sepse gjithnjë i jepja vetes zemër se ajo ishte në vend të sigurt. Një javë para luftës ajrore ajo u kthye në vendlindje. Lajmet e ditëve të para nuk e përmendën fare këtë qytet për dëbime e vrasje. Ajo studionte në vitin e fundit të Fakultetit Ekonomik. Druaja për fatin e saj. Rrëqethesha kur më shkonte nëpër mend çka mund t’i bënin paramilitarët. Klithmat që i dëgjoja, kur i bartte era, në mesnatë, më dukej sikur më vinin nga e dashura ime. Lëkurën e kafkës ma përshkonte një drithërimë sikur të kalonin një ushtri buburrecash. Rrija i mpirë në furrik me sytë në errësirë pa qenë në gjendje të mendoja asgjë.

Isha magjepsur me trekëndëshin: Furriku-Udhëkryqi- Kodra e Diellit. Trekëndëshi tragjik, ku zhvilloheshin ngjarje, të cilat para tre-katër muajsh nuk do t’i kisha imagjinuar as në frymën e fantazisë më të shthurur të filmave të tmerrit. Nuk do të arrija të stisja ngjarje të tilla me pamjet e policëve që e mbërthenin në shtyllë elektrike fatkeqin, baba të dy fëmijëve, ndërsa e shikonte gruaja me kalamajtë që qanin prapa dritares së mbyllur, me figura të shformuara në xhamin e dritares nga ngjeshja e fytyrës e hundës; nuk më vinte nëpër mend të stisja situatën kur një qytetar nxjerr revolen dhe pa një pa dy e godet me plumb djaloshin në të njëzetat vetëm pse u shty në radhë për gjëra ushqimore apo pse mbase u përpoq të dilte para qytetarit me revole në brez, ndërsa nuk duhej ta bënte një gjë të këtillë, sepse turma vlerësonte se ai ishte i tepërt në këtë tollovi, i jashtëligjshëm, i paqenë, barrë për qytetin, pre e lehtë e gjahut ditor, prandaj mund ta vriste kush të donte pa dhënë përgjegjësi. Të tjerët e panë me indiferencë, kur ai ra pa shpirt në trotuar, nuk u bëhej vonë, asnjëri nuk u përpoq ta ndihmonte, të shihte si e kishte hallin, sepse nuk ishte i kopesë së tyre, me dekret kombi i djaloshit ishte shpallur armik. Për bisha do të jepnin përgjegjësi, nëse i vrisnin jashtë sezonit, kurse për llojin e djaloshit sezoni i gjuetisë ishte i përhershëm, pa britma euforike gjuetarësh “prite, prite!”, i kapnin e i vrisnin aty për aty, nëse nuk i torturonin më parë për kënaqësi të shpirtit, sepse soji i tyre torturën e ka kënaqësi, vrasjen nuk e bënë vetëm pse e urdhërojnë, por pse i duket si punë gjuetie.
Rrethi magjik më paralizonte, më magjepste si gjarpri bretkosën, më bënte të mos arrija të shkëputesha nga magjia si në kohërat e lashta, kur njerëzit besonin në të bërat (magjitë), sepse ashtu u thoshin, ndërkaq mua s’kishte kush m’i hiqte të bërat, askush s’më ndihmonte. Në atë magjepsje gjërat shpesh më ngatërroheshin, ditët më përziheshin, më lëviznin datat, e humbisja ndjenjën e hapësirës, të vendit, ditët i ngjanin njëra-tjetrës si veza-vezës, të njëjta, të njëtrajtshme, të mërzitshme, të pangjyrat, dëshpërueset, me qiellin e përhitur, të zymtë, me ajrin e lagësht, me lëvizjet e pakësuara në rrugë, një botë e braktisur nga zoti e skllavi, ndonjë i humbur që llapaçitej me shkujdesje nëpër gropa uji, të mbledhura nga shiu, ndonjë i dehur që sa këndellej pak nga pikat e freskëta të shiut, niste të lëshonte një breshëri sharjesh të pista, sepse të gjitha rrugët i dukeshin të njëjta, me horizontin e mbyllur, nuk dinte nga t’ia mbante, kështu që i zhgënjyer kthehej prapa, pse e humbte orientimin, ose pse nuk donte të kthehej në shtëpi nëpër këtë shi të mërzitshëm që do t’ia squllte çdo pjesë të trupit. I dehuri e gjente zgjidhjen, shkëputej nga rrethi magjik, por unë s’kisha se si, vazhdoja të sillesha në këtë trekëndësh tragjik, pikat e shiut herë ma freskonin ballin e trupin e prushitur nga zjarrmia, herë më ngjallnin dridhmat e trupit.

KOHA KUR SËRBIA NUK ISHTE NË KOSOVË – Nga Prof. dr. BINAK MAXHARRAJ

1.PËRIUDHA 1974-1989.

Ishte një kohë jo fortë e largët kur Sërbia nuk ishte në Kosovë.Nuk kishte kurrfarë irigencash as Kushtetuese e as ligjore.Ne fakt Serbia,veç qe ishte formalishtë ne kuadër te Serbisë, ajo nuk kishte te bante asgje me Kosovën, nuk kishte kurrfare lidhje me Kosovën, nuk mund te ndikonte me asgje ne Kosovë, Kosova ishte jashtë Serbisë.

Kosova e kishte Kushtetutën dhe Ligjet e veta qe me as gje nuk e lidhnin me Sërbinë. Bile Kosova e kishte fuqinë qe ta bllokojë ne çdo gje Serbinë ne Federatë. Kosova e organizonte pa ndikim nga Serbia jetën ekonomike u ndërtuan fabrika të shumëta gadi në çdo qytet te Kosovës, ishin te punësuar mbi 350 mijë punëtorë vetem ne sektorin shoqeror, u ndërtua një shkollim i fortë qe nga fillorja e deri ne Univrsitet i cili ishte më më renome se ky i sodit, kishte një shendëtësi te mirëfillët, ku nuk kishe nevojë me sjellë barna me vehte dhe batanie. Në këtë kohë Kosova nuk ishte shtet, por vepronte me të gjitha Ligjet sikur te ishte shtet. Pra,ishte koha (1974-1989) kur Kosova nuk ishte nen Serbinë dhe Serbia nuk ishte në Kosovë.

Por kjo përiudhë përfundoi me shpërberjën e ish-Jugosllavisë. Serbia pasiqe kishte çue krye me e ba Serbin e Madhe ne mars te vitit 1989 beri grushtshtet ne Kosovë, ia mori me dhunë autonomin qe e kishte,ia anuloi Kushtetutën dhe Ligjet. Këtë e beri sepse nuk kishte ma kush ta mbrojë, te gjitha Republikat tjera i kishin hallet e veta. Pra,Serbia dhunshëm u këthy në Kosovë dhe deri ne vitin 1999 bani terror masiv në Kosovë.

2.PERIUDHA 1999 -2018.

Në saje të Luftës çlirimtare te UÇK dhe ndihmës së miqeve tanë ne krye me SHBA Kosova u çliru,e fitoi lirinë.Njërëzit ngazllënin nga gezimi,këthëheshin në vatrat e tyre nga te cilat ishin debuar për te filluar një jetë te lumtur dhe te qetë,pa telashe.Por,nuk ndodhi ashtu edhe pse erdhë liria me shumë ngjyra lufta nuk e debojë Serbina nga Kosova,ajo mbeti kambkryq në Veri të Kosovës se bashku me Car Llazarin e vetë.Serbia me veriun tonë,ban çka te dojë.atje sikut me Kosova nuk jeton.

Por ndodhën edhe gjera tjara te tmershme,qe nuk ishin dasht te ndodhinë.Në vend se Kosova në liri te filloi ndërtimin e saj ekonomik,te filloj prosperitetin ekonomik,kultural e arsimor,ndodhën gjana te pa mira.Për pak kohë u shkaterrue edhe ajo qe ishte ndertu me dekada përmes gjoja te privatizimit te asetve te cilat u shiten gadi falas.Ne saje te kësaj një grup njërezish filluan tenpasurohën jashtligjshem.Aresimi dikur ne za u rrezu për tokë, i humbi krejte vlera,U themelun shumë Universitet publike e private qe nuk sherbenin për dije por për vota.Filloi blerja edhe e diplomave nga njerëzit qe skishin dije.Edhe shendetesia u rrenue pothuaj se krejtë,ra për tokë,skishte ilaqe as shtretr,as batanija as kurgja.Në këte shendetesi me shumë njeriu smuhej se sa sherohej.Në këtë gjendje te cilën nuk na e krijoj Serbia,por e krijuam vete me njerëzit tanë te padijshem,te rinjet tentojnë te ikun nga atedheu i tyre,te cilët endrronin se ne liri do te jetë krejtë ndryshe.

Së Kosova nuk është krejtë e lirë,por gjysme e lire,e tregon edhe fakti se tashti Serbia nuk është largue nga Kosova,por ajo jetonë pa lekundshëm në një pjesë te Kosovës me te cilën banë çka te dojë më te,bile qysh po shkojn punet edhe mund ta çkapë.

LUFTËTARI I LIRISË AVDULLA TAFILI I KAÇANIKUT – Nga REXHEP SHAHU

 

(fragment nga libri im ne proces Lufta ime per Kosovën)

 

Sakrifica e familjeve shqiptare që jetonin në vendet e perëndimit, që ia dhanë luftës burrat, kryefamiljarët apo bijtë, është e pavleresuar si e sa duhet nga shoqëria.

 

Avdulla Tafilin e bëra mik sa e njofta që kur erdhi në Kukës me trupat e Kosovës në fillimet e vitit 1998. Ishte 51 vjeç atëhere, ose ndër më të vjetrit në atë kohë përveç 72 vjeçarit Zymer Kryeziu që ishte më i vjetri i angazhuar me trupat dhe që njihej si shok i Jusuf Gervallës.

Avdulla Tafili kishte lënë Gjermaninë ku kishte qenë mirë e bukur. Ishte ingjinier minierash, apo “teknik i ndërtimtarisë” siç kishte deshirë ta quante veten ai.

Kishte lënë Gjermaninë për të ardhë në luftë ndonëse familja e tij kishte frikë e ankth për të. Lufta gjithmonë ngjall frikë se lufta nuk është mbrëmje vallëzimi, atje në luftë vallëzojnë plumbat, vallëzon vdekja e duhet të vallëzosh me to tango vdekje.

Sa herë binte fjala e më tregonte se si ka ardhë në luftë, si merrte pjesë në takime e tubime shqiptarësh, si organizoheshin shqiptarët atje para luftës, si shfaqeshin të angazhuarit, si shfaqeshin disa të tjerë që kërkonin “të drejtonin, të ishin e bëheshin drejtues…”, i mbusheshin sytë me lotë dhe më fliste se si e kishte përcjellë vajza me 15 maj 1998 për në luftë.

Më bëhet se e dëgjoj zërin e vajzës dhe të qamen e saj në telefon kur hypa në tren për në Frankfurtër, më thoshte shpesh me lot në sy Baca Dullë. Kështu më mësoi që ta thërrisja, Baca Dullë.

Kaçanikasi Avdulla Tafili, që iu bashkangjit luftës për Kosovën, që iu nda luftës kur ajo mbaroi, pasi u dëbua Serbia prej saj, dhe bashkë me luftëtarët e tjerë të fundit zbriti fitimtar nga Kosharja e qëndresës, që dha sa mundi e sa kishte për luftën, ingjinier miniere, shqiptar i dëbuar nga Kosova në kuadër të programeve speciale çubrilloviqiane, është miku im, përmes të cilit unë arrita ta kuptoj më mirë sakrificën e madhe, të jashtëzakonshme, të rëndë, të dhimbshme, të pabujshme e shpesh të padukshme, se nuk duam ta shohim dramën, të familjeve shqiptare që jetonin në vendet e perëndimit dhe pjesëtarë të tyre vinin në luftë e kurrë nuk dihej a do të vriteshin a do të mbeteshin gjallë.

Dramën e familjeve shqiptare që jetonin në perendim dhe djemtë apo burrat e tyre iu bashkangjitën luftës ne ende nuk e dimë, ende nuk e kemi shkruar, ende nuk e kemi konsiderue. Por dihet se ëshët një dramë e rëndë, dihet se ka krijuar pasoja të rënda e shpesh të parikuperueshme. A i ka lufta këto? Edhe i ka. Por ne sot duhet t’i përmendim, t’i nderojmë këto sakrifica, të mos i përgojojmë, ta provojmë ta ndjejmë dhimbjen në zemrën tonë, në shpirtin tonë.

Ankthi e frika e familjeve të luftëtarëve ishte luftë më vete që duhej ta përballonin ushtarët që vinin nga vendet e perëndimit dhe duhej ta përballonin sa të mundinin e si të mundnin familjet shqiptare, nënat e gratë shqiptare, ato më të sakrifikuarat e kombit, ata që e mbajtën gjallë, e ruajtën dhe e lartësuan kombin shqiptar dhe falë të cilave është, ekziston ky komb.

Përveç frikës për jetën se mund të vriteshin në luftë, ushtarët shqiptarë që vinin në UÇK humbisnin vendet e punës, humbisnin të ardhurat mujore e vjetore, humbisnin sigurinë e garancinë që kishin në shtetet ku jetonin si emigrantë të ligjshëm. Por vetëm të ardhurat mujore a vjetore që do tu mungonin familjeve ishte dënim i madh e njëherësh ishte sakrificë e kontribut i madh për Kosovën e lirinë, pa llogaritë sa shqiptarët jepnin vetë si kuota financiare kontributi. Por kishte edhe raste kur familjet shkatërroheshin.

Mijëra njerëz si Avdulla Tafili lanë punën, lanë familjet dhe erdhën të hynin në luftë. Ata janë krenari për Kosovën, krenari që nuk e shëmtojnë dot ata që blenë me marka pjesëmarrjen e tyre në luftë pas mbarimit të luftës. Të pacipë e të pafytyrë ata që blenë pjesëmarrjen në luftë, më të poshtër e të pafytyrë ata që shitën dokumente apo vertetime se X apo Y ka qenë në luftë pa qenë në fakt në asnjë betejë asnjëherë.

Është e pamundur të tregohet si ka qenë, është e pamundur për pena si e imja të tregojnë madhështinë epike të shqiptarëve që vinin nga vendet e perendimit për të hyrë në luftë. Është gjest që nuk mund ta rrëfejë askush. Ato pamje madhështore kanë emocionuar mijëra njerëz që I kanë parë, janë ngurtësuar ashtu krenarë, madhështorë e të lavdishëm në mijëra sy e zemra.

Kam parë me sytë e mi trupa të bukur ushtarësh shqiptarë të UÇK, jashtëzakonisht të bukur, më të bukur se të çdo ushtrie në botë kur vinin nga vendet e perëndimit a nga Amerika e zbrisnin nga anijet në Durrës, kur rrjeshtoheshin në Durrës, Kukës a Tropojë. Dhe kurrë më i frymëzuar nuk kam qenë e nuk do të jem. Kurrë më shumë se ato kohë nuk jam mburrë që jam shqiptar. Ata nuk ishin thjeshtë ushtarë shqiptarë, ata ishin si zota, ata të frymëzonin të shkoje me deshirë në luftë dhe të bënin të harroje se ka vdekje, se mund të vdesësh ndonjëherë.

Ndaheshin familje, ndaheshin burra e gra, ndaheshin nëna e djem dhe nuk dihej a do të ktheheshin, a do të shiheshin më, a do të mbeteshin djemtë gjallë apo do të vriteshin me serbët.

Avdulla Tafilin e takoja në kafe në Kukës dhe ai më tregonte për veten e shokët e tij. Ishte i besuar i trupave dhe i komandës dhe ai vinte çdo ditë e bënte furnizimin me materiale të ndryshme për nevoja ditore për ushtarët dhe i dërgonte në Kolsh te qendra e stërvitjes.

Ishte i vemendshëm deri në imtësi, i kujdesshëm si diplomat profesionist kariere, i matur e i urtë. Pakënaqësinë e shfaqte me buzë në gaz dhe nuk fyente asnjëherë, nuk fliste keq për vendasit edhe kur silleshin keq me të policë apo civilë vendorë, edhe kur e gjobisnin pa të drejtë, edhe kur ia dëmtonin makinën.

Punë shqiptarësh, i thoja unë, kur e shihja të deshpëruar prej policëve apo prej hajnave.

Paj si kudo na shqiptarët njejtë jena bre Rexhë…

Kam shumë kujtime me Avdulla Tafilin që nga qershori i 1998 kur e njoha.

Kur shkoja në Kolsh, dhe shkoja shpesh të takoja Ahmet Alishanin e të tjerë, e takoja edhe bacën Dullë. Ai e dinte hierarkinë, ai ishte njeri e ushtar lirie që e dinte gjithmonë vendin e tij, detyrën e tij dhe nuk bënte kurrë shaka apo lojë me detyrën apo urdhërin ushtarak. Avdulla Tafili ishte shumë serioz me detyrën.

Më tregonte hollësira për takimet e mbledhjet e shqiptarëve në qyetetet gjermane Wesel dhe Bacholt ku kishin nisë aktivitetet patriotike e politike para lufte.

Ai pastaj shkoi në Koshare në luftë në maj 1999 deri në qershor 1999 kur mbaroi lufta dhe mbeti gjallë për ta gëzue lirinë. Sot jeton në Gjermani dhe vjen shpesh të rregullojë e mimëmbajë shtëpinë e tij në Ferizaj. Sa herë vjen në Shqipëri, më takon. Është nga njerzit e rrallë që nuk harron të çojë selam, të thërrasë për kafe.

Në korrik 1998 shkuam bashkë me Bacën Dullë dhe Nehat Koçinën në Pogaj. Nga atje vëzhgonim bazën ushtarake serbe në Shkozë, afër Vermicës buzë Drinit të Bardhë. Shofer ishte baci Dullë dhe udhëtuam nga Kukësi, në Gjinaj, Domaj Has e Pogaj.

Ishte hera e parë që pashë me sytë e mi aq shumë makina ushtarake, topa, tanke, një bazë aq të madhe luftarake në kufi me Morinin.

Avdulla Tafili ishte njeri i besuar i ministrit të Mbrojtjes Ahmet Krasniqi. Kishte besim të madh ministri Krasniqi dhe e thërriste në zyrë, ia jepte lekët për meremetimet e ndërtimet që do të bëheshin. Meqenëse ishte ingjinier ndërtimi, ai ishte përgjegjës i grupit të punës për rehabilitimin e objekteve të ushtrisë ku do të stërviteshin e qëndronin ushtarët e UÇK. Ministri Ahmet Krasniqi, pohon Dulla, ia jepte lekët direkt vetë për rehabilitimin e objekteve në Kolsh, Kalimash, Babinë, Papaj, Viçidol, Laprakë.

Ai ka bashkëpunuar me Qerim Shalën e Llogjës së Pejës në gjithë aktivitetin për ndërtimin e meremetimin e objekteve luftarake.

Avdulla Tafili më tregon kujdesin e ministrit Krasniqi edhe për kuajt e luftës. “Tu bësh strehë kuajve” i thotë ministri, të rregullohen disa dritare në Papaj dhe të lidhesh me Agim Ramadanin.

Baci Dullë tregon me krenari se ka fjetë në krevatin ku flinte ministri Ahmet Krasniqi, pasi vetë ministri i kishte thënë që të flinte në krevatin e tij në Tropojë.

Avdulla Tafili një ditë solli në shtëpinë time në Kukës çantat dhe paisjet ushtarake të 10-15 ushtarëve të UÇK-së që ishin përgatitë për të hyrë në luftë..

Për mos me u endë me çanta e paisje në shpinë nëpër qytet, bre Rexhë, po i lëmë te banesa jote për pak kohë, sa të bëhen gjërat gati. Kush mund t’ia prishte bacës Dullë dhe ushtarëve që ishin me të.

Kujtoj emrin e Naim Çarrollit nga Rahovica e Ferizajt që ishte bashkë me grupin që lanë çantat në ruajtje të përkohshme te shtëpia ime.

Ky grup luftëtarësh nuk pritën gjatë për me hy në Kosovë, por hynë direkt në luftë për në rajonin e Suharekës, si grup luftarak më vete i organizuar. Naimi ishte ushtar shumë aktiv në meremetimin e objekteve ushtarake dhe pastaj ka hyrë në luftë, pasi ai dinte, kishte kryer kurse ushtarake.

Kujtoj se në korrik të 1998 Dulla bashkë me Isa Agushin epror i lartë ushtarak nga Gjilani, nga Zherga, më marrin me vete dhe ngjitemi te lagjja ime në Shahe, mbi shkollën e mesme në Bardhoc. Ata kishin mësuar se kishte shtëpia bosh atje. Isha ankuar pse nuk përdoret bjeshka e Bardhocit dhe Morinit për kalime të ushtarëve e armatimit por rrezikojnë ushtarët në zonën e Pogajve ku shihet edhe gjarpëri natën në dritë të hënës. Përdorimi për kalime e qoftë luftime i zonës Pogaj-Gorozhup më ishte dukë absurdi dhe aventura më e keqe ushtarake, gjëja më pa mend. Ndërsa nga bjeshka e Bardhocit edhe predha vonon të bjerë në tokë se zë në degë lisash, e pengojnë degët e lisave të shpeshtë…

I panë shtëpiat, panë fshatin, por nuk i përdorën asnjëherë ato shtëpia të braktisura.

Avdulla Tafili ka hyrë në Koshare dhe ka meremetuar kazermën atje pasi e kanë bombardue serbët. Dhe ka ikë nga Kosharja në qershor 1999 pasi ka mbaruar lufta.

E takoj Avdulla Tafilin pothuaj përvit. Ai nuk di të jargavitet pas lavdisë, nuk kërkon lavdi, nuk kërkon të imponohet askund, nuk troket dyerve të zyrave për dëshmi meritash. Ai është tamam ai shqiptari, ai luftëtari që i është përgjigjë atdheut, që nuk i kacavirret pas lufte atdheut për të lëpirë eshtrat e atdheut, eshtrat e lavdisë, që di të tregojë, që ka çfarë të tregojë, çfarë t’u thotë pasardhësve të tij, nipave e mbesave, që di e mundet t’i përgjigjet pyetjes “Ku ishe ti shqiptar kur i duheshe atdheut…”.

Avdulla Tafili ishte në luftë për lirinë e Kosovës.

Sipas “modelit gjerman-gjerman”, Kosova do të përfundonte nën Serbi – Nga Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

*** Imponimi i “modelit gjermano-ruso-sovjetik” Kosovës, do të rikthente luftën e ftohtë në Evropë!

 

*** Nuk ekziston kurrfarë “modeli mes dy gjermanive”, por modeli i kompromisit perëndimor – lindor –  Sovjetik (1945-1990) !

 

Një kompromis i tillë historiko-politik, diplomatik dhe ushtarak mes  fuqive të mëdha perëndimore (Amerika, Britania e Madhe dhe Franca) dhe Bashkimi Sovjetik si shtete aleate dhe fitimtare kundër  nazifashizmit hitlerian, është arritur në “Konferencën e Potsdamit, më 17 korrik 1945, me ç’rast këto shtete, Gjermaninë e ndanë  në katër zona okupuese, ku secila prej tyre kontrollonte pjesën e vet”.

 

Prandaj, plotësisht është gabim lëndor të thuhet dhe të shkruhet  kinse për “modelin e dy gjermanive”. Kështu, diçka nuk mund të gjesh në literaturën e  historisë së marrëdhënieve politike ndërkombëtare e as të së drejtës ndërkombëtare, sepse  copëtimi i territorit   dhe i popullit në  Republikën Demokratike Gjermane, nuk është bërë për arritjen e ndonjë kompromisi politik mes gjermanëve perëndimorë dhe lindorë të “ dy gjermanive”, por  vetëm  në relacionin Perëndim – Lindje ( SHBA, Britania e Madhe dhe Franca dhe Bashkimi Sovjetik).

Nuk ka asnjë dyshim se një copëtim i këtillë i Gjermanisë nga shtetet e theksuara, tri vite më pas (1948) evoluoi në krizën serioze të Murit të Berilinit”, ku për herë të parë pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, zuri fill Lufta e Ftohtë mes   SHBA-ve  dhe Bashkimit Sovjetik. Si rrjedhim, një vit më vonë (1949) formohet  Republika Demokratike Gjermane nën tutelën dhe “kapelën” e Bashkimit Sovjetik  si kundërpeshë dhe si formë specifike e luftës së ftohtë kundër Amerikës dhe Evropës Perëndimore.

Logjika  doktrinare dhe praktike e fillimit të luftës së ftohtë nga ana e Bashkimit Sovjetik ndikoi që edhe Amerika me aleatët e saj evroperëndimor të ndërtonte strategjinë e saj mbi bazën e sistemit rajonal të sigurisë kolektive.  Për këtë qëllim formoi Paktin NATO (4 prill 1949) . Mirëpo, gjashtë vite më pas ( 14 maj 1955) Bashkimi Sovjetik formoi Traktatin e Varshavës si kundërpërgjigje  Organizatës së Atlantikut Verior, si dhe formimit të pakateve të tjera rajonale me bazë politike, ushtarake dhe ekonomike siç  ishin   “ANZUS ( 1951), SEATO (1954) dhe  CENTO (1955)” .

Kjo ndarje  politike, ushtarake, ekonmike dhe gjeopolitike e botës, bazuar logjikën e politikës së forcës dhe të garës së armatimit bërthamor të dy superfuqive botërore (SHBA – BRSS) krijoi bazën e hekurt të  luftës së ftohtë dhe të përdorimit të  politikës së forcës në sistemin bipolor të marrëdhënieve politike ndërkombëtare (1948-1990).

 

O, ladutë, nuk ka pasur  “model gjerman-gjerman”, por model ruso-sovjetik, i impunuar Perëndimit!

-Ndaj, bashkëpunimi, afrimi dhe komunkimi i gjermanëve lindorë nën Rusi me vëllezërit e tyre gjermanë në Berlinin perëndimor, është zhvilluar aq sa kanë lejuar interesat politike, diplomatike, ekonomike dhe ushtarake të Bashkimit Sovjetik. Këtë, ndër të tjera e ka dëshmuar edhe ngritja e Murit të Berlinit me betonarme e me tela gjembaçë (1961-1989), që mbi të dhe rreth tij janë vrarë qindra e mijëra gjermanë lindorë në përpjekje për t’u arratisur në Berlinin Perëndimor (1961-1989).

 

-Ja, ky ishte “modeli gjerman-gjerman”, o të marrë, o kokëkrisur, o tradhtarë, o shitës të Kosovës!

 

Sipas “modelit të dy gjermanive”, Serbia do ta rikthente Kosovën nën obrellën e saj kolonialiste shekullore (1912-1999), ashtu sikurse Gjermania Perëndimore, që e riktheu Gjermaninë Lindore, më 1990.

Mirëpo, kjo do të ishte një padrejtësia më e madhe ndaj Kosovës, sepse  as territori  e as popullsia e saj me mbi 2 milionë e gjysmë shqiptarë nuk kanë asgjë të përbashkët me serbët, me territorin dhe me Serbinë kolonialiste, por vetëm me Shqipërinë, me shqiptarët dhe me territorin indigjen të tyre, ashtu sikurse Gjermania Perëndimore me gjermanët dhe me territorin e Gjermanisë Lindore Demkratike.

Pra, një model i këtillë i “dy gjermanive”, do të mund të t’u imponohej shqiptarëve dhe Kosovës së Shqipërisë, vetëm sikur  Serbia të ishte Shqipëri dhe  sikur serbët të kishin qenë shqiptarë, sikurse  gjermanët që ishin i njëjti popull (jo dy popuj të ndryshëm gjermanë dhe ruse) dhe i  NJËJTI TERRITOR GJERMAN, JO  dy territore të ndryshme  gjermane-ruse, siç është rasti konbkret i DY TERRITOREVE TË NDRYSHME  shqiptare – serbe, i DY POPUJVE TË NDYRSHËM SHQIPTARË DHE SERBË  DHE I DY SHTETEVE TË NDRYSHME KOSOVA DHE SERBIA.

Ky rast i Kosovës dhe i Serbisë asgjë nuk ka të përbashkët-simetrike me  ish-modelin famëkeq të copëtimit të dy gjermnaive (1949-1990) mbase  si vumë në dukje më sipër, është fjala për të njëjtin komb dhe për të njëjtin territor gjerman, jo  ruso-gjerman.

 

“Modeli i dy gjermanive”  Kosovën nuk e shpie në Nju-Jork, por në Beograd, “o tradhtarë, o kirenarë”… tebdilë si barinjë… hosanna, baraba…” të Fan S. Nolit !(albanaipress, nëntor 2012)!

 

Nuk mund të jesh diplomat i mirë dhe i suksesshëm i popullit dhe i vendit tënd, nëse në radhë të parë, nuk e njeh historinë e marrëdhënieve politike ndërkombëtare. Njëherazi ky është kusht i domosdoshëm për ta njohur edhe të drejtën ndërkombëtare.

 

Mirëpo, ky kriter nuk vlen për kryediplomatin dhe për diplomatët “qebapxhinj” të Kosovës (të akredituar në Uashingnton dhe në metropolet e tjera të Evropës), sepse politikën dhe diplomacinë e bëjnë sipas “standardeve” dhe interesave nepotiste grupore, klanore, mahallore, nahijore, provincialiste dhe partiake të bajraktarëve të tyre. Ndryshe, nuk do të kishin pranuar kurrfarë dialogu me krerët serbë të Beogradit, pa e njohur Serbia Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës, duke qenë të bindur se, sa më afër Beogradit, aq më afër anëtarësimit në Kombet e Bashkuara. Kjo diplomaci është e Beogradit dhe e Moskës, sepse asnjëra e as tjetra, kurrë nuk do të pranojnë që Kosova të jetë anëtare e OKB-së.

Këtë e thotë, edhe VETO-ja bllokuese e Rusisë në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara. Ndaj, pse të pranojmë të negociojmë me Serbinë, para se ajo ta njohë Republikën e Kosovës?!

 

Për ish-ministrin e Jashtëm të Kosovës, Enver Hoxha “modeli i dy gjermanive qenka  interesant për anëtarësimin e Kosovës në OKB”.( http://www.kohaditore.com/5/11/2012)!?

 

-Përkundrazi, nëse arrihet, që  kjo formulë e “dy gjermanive”, t’i imponohet Kosovës  si “kompromis politik” në procesin e Brukselit (2011-2018), SERBIA E KA TË FITUAR KOSOVËN. – Ashtu si Gjejrmania, e cila pas gjysmë shekulli e rikktheu pjesën e saj lindore më 1989.

-Edhe pse në rastin konkret tonin, nuk kemi të bëjmë me “modelin  e dy kosovave”, por me modelin  “KOSOVË – SERBI”, që nuk kanë asgjë të përbashkët, ashtu sikurse “modeli i dy gjermanive”, siç shpjeguam më sipër.

 

-Sigurisht se një model i tillë, i tjeklauar, që nuk përkon as me kohën e as me realitetet e krijuara në Evropën Lidore dhe Juglinodre (1989-2018) për normalizimin e marrëdhënieve të Kosovës me Serbinë, “është interesant” vetem për ish-kryediplomatin e Kosovës, Enver Hoxhaj , sepse ai konsideron se me pranimin e tij, Kosova do të anëtarësohej më shpejt në OKB!

Mirëpo, kjo është vetëm një miopi dhe utopi diplomatike, sepse një model i tillë stereotip, që tanimë i përket të së kaluarës historike të shekullit XX të marrëdhënieve ndërkombëtare të luftës së ftohtë, Kosovën nuk do ta çonte në OKB, por do ta justifikonte mosnjohjen e saj nga ana e Kombeve të Bashkuara, duke i “rezervuar” rikthimin gradual të saj nën ombrellën e sovranitetit kolonial të Serbisë së Madhe. Ky do të ishte “efekti pozitiv” i afrimit të Kosovës me OKB-në në favor të Serbisë së  Aleksandar Vuçiqit (president) të Ivica Daçiqit (nënkryeministër dhe minister i Jashtëm).

Këtë të vërtetë, hoxhistët, thaçistët, pacollistët, hajredinët dhe veselët… , duhet ta dinë se, Republika Demokratike Gjermane nuk ka hyrë në OKB si rezultat i normalizimit të marrëdhënieve me Republikën Federale të Gjermanisë Perëndimore (pa e njohur reciprokisht njëra-tjetrën), por në saje të influences, të ndërhyrjes dhe të diktat direkt të BRSS-së (si superfuqi botëroire) në OKB .

Ndërkaq, sot, edhe pas shembjes së BRSS-së, me Kosovën po ndodh e kundërta, edhe pse Kosova ka mbështetjen e Amerikës (si e vetmja superfuqi botërore) dhe të fuqive të mëdha të BE-së, kjo nuk është anëtare e OKB-së, pikërisht pse Rusia dhe Kina nuk e njohin Kosovën si shtet të pavarur dhe sovran. Ky është problemi i subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës, që e ka shkaktuar VET0-ja e Rusisë dhe abstenimi i Kinës në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara. Ndaj, duke marrë parasysh këtë fakt, pranimi i “modelit të dy gjermanive” si kompromis eventual politik i normalizimit të marrëdhënieve mes Beogradit dhe Prishtinës nën patronatin e BE-së për zgjidhjen e problemit të Veriut të Kosovës, në negociatat e ardhshme ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit (qoftë në nivel presidentësh a kryeministrash), do ta zhvleftlsonte Planin e Marti Ahtisarit dhe, në vend të tij, do të vinte në shprehje ndonjë plan tjetër, sikurse dikur “Plani Z 4” sipas të cilit minoritet serb në Kroaci i garantohej autonomia e plotë politike dhe territoriale brenda territorit dhe shtetit sovran të Republikës së Kroacisë.

 

Në të vërtetë, ky edhe është objektivi i zhvillimit të dialogut midis Prishtinës dhe Beogradit (2011-2018), që minoritetit kolon serb në Veriun e Kosovës, të paktën t’i njihet statusi special i autonomisë politike dhe territoriale në kuadrin e shtetit të pavarur të Kosovës. Ndryshe, refuzimi i tij eventual nga pala shqiptare, do ta radikalizonte kërkesën e Beogradit zyrtar, që në Veriun e Kosovës, të krijohej një mini “Republika srpska” e Bosnjës me lidhje të forta me Beogradin dhe me Palen, gjëqë kjo formulë serbomadhe, pa dyshim se, do të çonte në copëtimin territorial dhe shtetëror të Republikës së Kosovës, pavarësisht se çfarë thonë kundërshtarët e kësaj teze serbe qoftë në Prishtinë, qoftë në Bruksel apo në Uashington.

 

Nëse diplomacia e  allashtetarët dhe alladiplomatët e  Kosovës, në  vazhdimin e  bisedimeve me palën serbe për normalizimin e marrëdhënieve të Kosovës me Serbinë, do të pranonin “modelin e dy gjermanive” (pa e njohur Serbia Republikën e pavarur të Kosovës), kjo formulë, në asnjë mënyrë nuk do ta ndihmonte, as nuk do ta përshpejtonte procedurën formale ligjore, që Kosova të bëhej anëtare e OKB-së në Nju-Jork (pavarësisht nga fakti se, sipas së drejtës ndërkombëtare Kosova e meriton të jetë anëtare e OKB-së), por “flytrym”, pas disa vitesh, Kosovën do ta çonte në përqafimin kolonial të Serbisë.

 

-Po, “model interesant” për Beogradin, por jo, edhe për aderimin dhe përshpejtimin e Kosovës në OKB!

 

Kësifarë përfundimi naiv dhe të gabuar të kryediplomatit të Kosovës, Enver Hoxhaj, se gjoja zbatimi i “modelit të dy gjermanive po e bëjka “interesant anëtarësimin e Kosovës në OKB”, mund ta japin vetëm ata që nuk kanë lidhje me historinë, me politikën, me diplomacinë dhe me të drejtën ndërkombëtare, sepse ribashkimi i dy gjermanive në viitin 1989 pas rrëzimit të Murit të Berlinit, nuk është bërë si rezultat i normalizimit të marrëdhënieve të tyre, të cilat, nuk e kanë njohur njëra-tjetrën gjatë periudhës së luftës së ftohtë (1948-1989), por si rezultat i angazhimit maksimal dhe të drejtpërdrejtë të politikës së jashtme dhe të diplomacisë racionale të Republikes Federale te Gjermanisë Perëndimore nën drejtimin e kancelirt Helmut Kol dhe të ministrit të Jashtëm të tij, Hans Ditrih Gensher.

Gjithashtu, faktor tjetër vendimtar për ribashkimin e dy Gjermanive, ishte edhe përfundimi i kaptinës 41-vjeçare i luftës së ftohtë midis dy superfuqive botërore (SHBA dhe BRSS), me ç’rast, së pari, erdhi në shprehje shthurja e Traktatit të Varshavës ( formuar më 1955 si kundërpeshë e Paktit të NATO-s), përkatësisht shembja e përjetshme e Bashkimit Sovjetik si superfuqi botërore. Këtë oportunitet historiko-gjeopolitik dhe diplomatik të prishjes së sistemit bipolar të marrëdhënieve politike ndërkombëtare, Gjermania Perëndimore me në krye kancelarin Helmut Kol dhe me ministrin e Jashtëm Hans Ditrih Gensher, diti ta kapitalizojë në favorin e rikthimit të së drejtës historike të popullit gjerman mbi territorin e vet. Kjo strategji kombëtare dhe shtetërore vizionare e tandemit Kol – Gensher, solli në ribashkimin e popullit dhe të territorit  të Gjermanisë.

 

Pra, në rastin konkret, kemi të bëjmë me një popull gjerman, me një shtet gjerman, me një territor gjerman, jo me dy popuj të ndryshëm, jo me dy territore të ndryshme, jo me dy shtete të ndryshme siç janë shqiptarët dhe serbët, të cilët janë në konflikt të hapur që nga viti 1878, për shkak të pushtimit, të kontestimit, të kolonizimit dhe të aneksimit të territorit indigjen të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike.

Ky konflikt shekullor, si dhe gjenocidet e kyera qindravjeçare të Serbisë dhe të serbëve mbi shqiptarët dhe mbi territoret e Shqipërisë etnike, janë pengesa kryesore, që vetëm Kosova të hyjë në çfarëdo dialogu a negociatash me Serbinë, pa involvimin e Tiranës zyrtare dhe të shqiptarëve të Anamoravës (Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë).

 

“Modeli i dy gjermanive” nuk është substitut i “Planit të Marti Ahtisarit”, por antitezë e tij, që shpie në zhvlerësimin gradual të statusit të pavarësisë së Kosovës!

 

Se formula e “dy gjermanive” nuk u bie tamam Kosovës dhe Serbisë, kam shkruar që në vitin 2007 (si dhe në tetor 2012), kur diplomati gjerman Volfgang Ishinger e propozoi si opsion për zgjidhjen e statusit politik të Kosovës. Mirëpo, Beogradi dhe Moska e patën refezuar atë si të papranueshme për palën serbe. Si rrjedhim i dështimit të bisedimeve serbo-shqiptare në Vjenë, nën drejtimin e emisarit special të Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisari, OKB-ja ia imponoi Serbisë dhe Kosovës, “Planin e Marti Ahtisarit”, sipas të cilit, Kosova më 17 shkurt 2008 fitoi pavarësinë unilaterale nën mbikëqyrjen e bashkësisë ndërkombëtare, duke falënderuar Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe 22 shteteve të Bashkimit Evropian (BE).

Edhe pse “ Plani i Marti Ahtisarit” ishte në kundërshtim me të drejtën historike, me të drejtën legjitime, si dhe me të drejtën e plotë të vetëvendosjes ngaqë popullit shqiptar të Kosovës iu mohua e drejta demokratike e deklarimit të tij me Referendum për statusin politik të Kosovës, si dhe në anën tjetër minoritetit kolon serb i njohu më shumë të drejta sesa që i takonin sipas së drejtës ndërkombëtare, posaçërisht kur është fjala për “decentralizimin” ekstraterritorial të Kosovës, “Plani i Marti Ahtisarit” i hapi rrugë Kosovës, që të shkëputej nga Serbia kolonialiste.

Gjithashtu, “Planin e Marti Ahtisarit”, e mbështeti edhe Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë, më 22 korrik 2010, ku sipas Opinionit Këshillëdhënës të saj, shpallja e pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008, ishte në përputhje të plotë me parimet e së drejtës ndërkombëtare.

Megjithëkëtë vlerësim të kualifikuar juridik të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, Serbia nuk e njeh as “Planin e Marti Ahtisarit” e as Deklaratën e shpalljes së pavarësisës së Kosovës më 17 shkurt 2008. Ky është motivi thelbësor, pse Serbia (postfestum, pasi e ka humbur koloninë e saj 100-vjeçare-Kosovën shqiptare) e ka kurdisur dhe, ua ka imponuar një dialog të ri Kosovës, Bashkimit Evropian dhe Amerikës, që do të thotë nuk është fjala vetëm veriun e Kosovës, por për mosnjohjen e pavarësisë së Kosovës nga ana e Beogradit.

 

Kjo është arsyeja, pse politika dhe diplomacia e Beogradit është në kërkim të modeleve të ndryshme autonomiste evropiane, në saje të së cilave, kolonëve serbë në Kosovë, do t’u mundësonte krijimin e kantoneve autonome politike dhe territoriale sipas “sistemit të decentralizimit” të komunave serbe në Kosovë, duke filluar me eksperimentin e parë në Veriun e Kosovës, i cili qe 18 vite është jashtë sovranitetit të Republikës së Kosovës.