VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Kartëmonedhat e reja 100 dhe 200 euro vihen në qarkullim

By | May 28, 2019

Komentet

Ceremoni në Francë në përkujtim të zbarkimit në Normandi

Isabela Çoçoli

Një ceremoni për të nderuar sakrificën e atyre që humbën jetën në atë që njihet si “D-Day” në vitin 1944 u zhvilluar në “Saint-Laurent-Sur-Mer” në Francë të shtunën.

Si rezultat i kufizimeve nga pandemia, ceremonia ishte shumë më e vogël se gjatë viteve të kaluara, kur dhjetëra mijëra njerëz u mblodhën në plazhet veriore franceze të Normandisë.

Franca, megjithatë nuk do ta linte këtë ditë pa u vënë re, tha kryebashkiaku i qytetit Philippe Laillier, ndërsa udhëhoqi ceremoninë pranë monumentit në plazhin Omaha.

“Ishte e paimagjinueshme që të mos bënim asgjë. E kuptuam se të kishte njerëz në plazh këtë mëngjes edhe nëse nuk do të kishte ndonjë organizim. E dinim sepse është ritual, dhe kur themi se nuk do të harrojmë, e kemi fjalën për këtë, ne nuk harrojmë. Mbrëmë shkëmbeva mendimet me amerikanët që nuk mund të ishin këtu. Ne nuk mund të harrojmë atë që ndodhi me 6 qershor në Normandi.”

Një ceremoni më e madhe dhe më e zjarrtë mund të kishte përbërë kërcënim për shëndetin e veteranëve që mbijetuan nga beteja e zbarikimit në atë që njihet si “D-Day”. Shumica e të mbijetuarve aktualisht janë mbi 90 vjeçarë. Po ashtu pandemia përbën rrezik edhe për të moshuarit e tjerë që kanë marrë pjesë në ceremonitë e viteve të shkuara.

D Day Landing

D Day Landing

Ushtarët francezë u bashkuan me rreth 160 mijë të tjerë nga Shtetet e Bashkuara, Britania, Kanadaja dhe vende të tjera, të cilën zbarkuan në bregdetin e Normandisë me 6 gusht të vitit 1944, duke vazhduar luftën kundër forcace naziste dhe detyruar dorëzimin e tyre pothuajse një vit më vonë.

Ambasadori italian Paolo Foresti Komisionit të Venecias: Teatri Kombëtar u rrënua në 4:30 gjatë natës sikur njerëzit pa skrupuj veprojnë kur kryejnë krimet e tyre

Ambasadori italian për shumë vite në Shqipëri Paolo Foresti, mik i njohur i shqiptarëve i drejtohet Komisionit të Venecias për situatën e rëndë në Shqipëri. Voal.ch po e përcjell letrën e plotë si më poshtë në shqip dhe italisht:

 

“Zonja dhe zoterinj,

po ju shkruaj gjithashtu në emër të shumë qytetarëve që e ndjekin dhe e duan Shqipërinë, shumë prej tyre me origjinë shqiptare, të cilët muajt e fundit janë bashkuar në shoqata dhe grupe të mbledhura për të mbrojtur Teatrin Kombëtar të Tiranës.

Siç dihet, teatri u rrënua nga buldozerët në orën 4.30 gjatë natës, sikur njerëzit pa skrupuj zakonisht veprojnë kur kryejnë krimet e tyre, ndërsa disa intelektualë që ishin akoma brenda u përpoqën të kundërshtonin dhunën, madje duke rrezikuar edhe sigurinë e tyre personale. Një pjesë e historisë, kulturës dhe artit është shkatërruar duke ua mohuar qytetarëve rrënjët e tyre siç kishte ndodhur tashmë me simbolet e tjera të së kaluarës në Tiranë. Në fund të viteve ’30 të shekullit të shkuar, teatri dhe Tirana e re moderne ishin projektuar dhe ndërtuar me respektin më të madh për Tiranën e vjetër ballkanike.  Tani një spekulim tjetër ndërtimor i dënueshëm ka çuar në zhdukjen e një cope tjetër të qendrës kryesore të kryeqytetit, i cili ishte kursyer deri edhe nga vetë diktatori Enver Hoxha. Mendoni nëse në Romë do të shkatërrohej “il Foro Italico” me stadiumin prej mermeri për t’i lënë vendin një qendre moderne tregtare!

Kjo ngjarje e rëndë është pjesë e një situate të përgjithshme jashtëzakonisht shqetësuese: një parlament jo i plotë; administratat lokale në duart e një force të vetme politike; një gjykatë kushtetuese që për një kohë të gjatë është jo e plotë dhe joaktive; një shtyp i nënshtruar përpara çdo lloj shtrëngimi; një konflikt institucional që nuk premton asgjë të mirë. Tani nuk ka dialog midis palëve të ndryshme të vendit me një menaxhim shumë shqetësues të pushtetit, kjo e gjitha në një kohë kur Shqipëria do të duhet të afrohej me strukturat e saj politike dhe juridike, edhe si një organizimin administrativ i Bashkimit Evropian.

Kam jetuar në Shqipëri në vitet e vështira të periudhës së parë të postdiktaturës deri në kthesën dramatike të viteve 1996-1997 kur kontribuam në mënyrë thelbësore për të ndaluar luftën e rrezikshme civile që po merrte formë. Sigurisht që Shqipëria sot fatmirësisht nuk është më ajo e asaj kohe, por është e papranueshme që pas më shumë se 20 vitesh ne jemi dëshmitarë të përsëritjes së situatave të rënda siç është ajo aktuale, në vend që të ecet dhe përparohet drejt integrimit në Evropë. Është detyrë, unë do të thoja është një detyrim i institucioneve evropiane dhe vendeve anëtare individualisht, veçanërisht atyre tradicionalisht më afër, që të angazhohen seriozisht me shqiptarë të të gjitha tendencave për të krijuar shpejt kushtet për aderimin përfundimtar të këtij vendi të vogël, por të rëndësishëm në Evropë.

Ballkani është një pjesë thelbësore e kontinentit tonë, sikur ka treguar historia e dy shekujve dhe nuk mund të vazhdojë të jetë një arsye për destabilizimin politik dhe më gjerë.

Faleminderit në emër të shumë bashkëqytetarëve shqetësimet e të cilëve unë po i përcjell.

Punë të mbarë,

Paolo Foresti

Komisionit të Venecias”

 

—————-

 

4 giugno 2020

Gentili Signori,

vi scrivo anche in nome di tanti cittadini che seguono ed amano l’Albania, molti dei quali di origine albanese, che hanno aderito in questi ultimi mesi ad associazioni e gruppi riunitisi per la difesa del Teatro Nazionale di Tirana. Come noto il teatro è stato abbattuto dalle ruspe alle 4,30 di notte, come fanno usualmente i lestofanti quando commettono i loro crimini, mentre alcuni intellettuali ancora all’interno cercavano di opporsi alla violenza rischiando persino la loro incolumità personale. Un pezzo di storia, cultura ed arte è stato distrutto negando a tanti cittadini le proprie radici così come era già avvenuto per altri simboli del passato a Tirana. Alla fine degli anni Trenta del secolo scorso il teatro e la nuova Tirana modernista erano state progettate e realizzate nel più assoluto rispetto della vecchia Tirana balcanica. Ora un’altra biasimevole speculazione edilizia ha determinato la scomparsa di un altro pezzo del centro direzionale della capitale che in gran parte era stato risparmiato persino dal dittatore Enver Hoxha. Pensate se a Roma venisse distrutto il foro italico con il suo stadio dei marmi per far posto ad un moderno Centro commerciale!

Questo grave episodio si inserisce in una situazione generale estremamente preoccupante: un parlamento incompleto; amministrazioni locali in mano ad una sola forza politica; una corte costituzionale da ormai troppo tempo incompleta e inattiva; una stampa sottoposta ad ogni genere di coercizioni; un conflitto istituzionale che non lascia ben presagire. Ormai manca qualsiasi dialogo tra le varie componenti del Paese con una gestione del potere molto preoccupante nel momento in cui l’Albania dovrebbe invece avvicinarsi nelle sue strutture politiche e giuridiche nonché nell’organizzazione amministrativa all’Unione Europea.

Ho vissuto i periodi difficili del primo periodo post dittatura fino alla drammatica svolta del 1996-1997 quando contribuimmo sostanzialmente ad arrestare la pericolosa guerra civile che stava prendendo corpo.

Certo oggi l’Albania fortunatamente non è più quella di allora, ma è inaccettabile che dopo più di 20 anni si assista al riprodursi di situazioni gravi come l’attuale invece di camminare verso la progressiva integrazione all’Europa. E’ compito, direi obbligo, delle istituzioni europee e dei singoli paesi membri, soprattutto quelli tradizionalmente più vicini, impegnarsi seriamente insieme agli albanesi di tutte le tendenze a creare rapidamente le condizioni per la definitiva adesione di questo piccolo ma importante Paese all’Europa. I Balcani sono una parte essenziale del nostro Continente, come dimostra significativamente la storia degli ultimi due secoli, e non possono continuare a costituire motivo di destabilizzazione politica e non soltanto.

Grazie a nome dei tanti concittadini di cui interpreto le preoccupazioni.
Buon lavoro,

Paolo Foresti

Alla Commissione di Venezia

(Tekstin e përktheu Elida Buçpapaj)

Raportuesja për Kosovën në PE: Deputetët ishin nën presion të madh nga udhëheqja e LDK dhe Thaçi

Anëtarja e Parlamentit Evropian, Viola von Cramon-Taubadel.

Raportuesja për Kosovën në Parlamentin Evropian, Viola von Cramon-Taubadel, ka mirëpritur votimin e Qeverisë së re të Kosovës, të udhëhequr nga Avdullah Hoti.

Në një deklaratë për media, ajo ka thënë se shpreson që qeveria e re do të mund të zbatojë reforma të reja dhe të “punojë për një Kosovë më të mirë”.

Megjithatë, Cramon-Taubadel ka thënë se deputetët e Kuvendit të Kosovës kanë qenë “nën presion të madh” nga udhëheqësia e Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe presidenti Hashim Thaçi për të votuar pro qeverisë së re.

“Disa burime kanë thënë se presidenti (v.j. Hashim Thaçi) ka vizituar personalisht disa deputetë të kuvendit, pa votat e të cilëve nuk do të mund të zgjidhej qeveria. Nëse këto pretendime janë të vërteta, ky është një sinjal i keq që tregon se roli i parlamentit është minuar, e që një gjë e tillë është e garantuar edhe me Kushtetutë. Si një pjesëtare e parlamentit, për mua është e papranueshme që anëtarëve të parlamentit, të zgjedhur në mënyrë demokratike, t’iu bëhet presion”, ka deklaruar ajo, duke shtuar se është bazë e demokracisë që deputetët të votojnë në bazë të vullnetit dhe ndërgjegjes së tyre.

Gjatë seancës së Kuvendit të Kosovës, ku është votuar për qeverinë e re, deputeti i Nismës Socialdemokrate, Haxhi Shala ka deklaruar se ai ka ndryshuar mendimin për ta votuar qeverinë, pasi një natë më parë ka takuar presidentin e Kosovës, Hashim Thaçin dhe kryetarin e Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës, Ramush Haradinaj.

Kuvendi i Kosovës ka votuar Qeverinë Hoti me 61 vota për derisa vota e deputetit Shala po konsiderohet vendimtare për formimin e ekzekutivit të ri. rel

Eksperti gjerman: Po bëhet presion i jashtëzakonshëm për një marrëveshje të ndytë Kosovë -Serbi

Eksperti gjerman dhe njohësi i rrethanave në Ballkanin Perëndimor, Toby Vogel, ka thënë se tashmë Shtetet e Bashkuara të Amerikës do të bëjnë presion të pa parë për t’u arritur një marrëveshje në mes të Kosovës dhe Serbisë para zgjedhjeve të nëntorit në Amerikë.

“Lajm i keq për të gjithë ata që kanë shprehur interes të sinqertë për një marrëveshje afatgjate ndërmjet Serbisë dhe Kosovës. Presioni për arritjen e një marrëveshje të shpejtë dhe të pistë përpara nëntorit është shumë i madh”, ka shkruar Vogel.

I gjithë ky debat është nxitur nga gazetari amerikan, Casey Michel, i cili ka shkruar për dorëheqjen e Richard Grenellit, nga pozita e ambasadorit të SHBA’së në Gjermani.

Michel ka thënë se Grenell duket që ka dhënë dorëheqje nga të gjitha pozitat që ka mbajtur deri tani (Ushtrues detyre i Drejtorit të Agjencive të Inteligjencës, ambasador në Gjermani), vetëm për të shtyrë përpara një marrëveshje në mes të Prishtinës dhe Beogradit.

“Duket se kjo ishte edhe arsyeja e vetme pse ai mbeti në pozitën e emisarit, duke dhënë dorëheqje nga të gjitha pozitat e tjera. Lajme të këqija mbi lajme të këqija”, ka shkruar gazetari amerikan Michel.

Toby Vogel, pjesë e DPC ditë më parë në një intervistë për REL kishte thënë se SHBA-ja do marrëveshje midis Kosovës dhe Serbisë sa më shpejt që të jetë e mundur, në mënyrë që ta shpallë misionin e përfunduar dhe të tërheqë trupat nga Kosova./GazetaExpress/

BE: Trumpi s’mund të ndryshojë formatin e G7-ës

Shefi për Politikë të Jashtme i Bashkimit Evropian, Josep Borrell, tha se presidenti amerikan, Donald Trump, nuk e ka fuqinë për të ndryshuar formatin e samitit të G7-ës, apo grupit të vendeve më të industrializuara.

Trump ka thënë të shtunën se do të shtynte samitin e planifikuar për këtë muaj dhe se do të ftonte edhe vende të tjera, përfshirë Rusinë, për të marrë pjesë në takim.

Moska është përjashtuar nga grupi në vitin 2014, pasi ka aneksuar Krimenë nga Ukraina, por Trump ka thënë se anëtarësia aktule “është e vjetëruar”.

Borrell tha të martën se Rusia nuk e ka ndryshuar qasjen qysh në vitin 2014, andaj nuk duhet të ripranohet.

“Privilegji i kryesuesit të G7-ës, në këtë rast i SHBA-së, është të bëjë ftesa për mysafirë. Ftesat për mysafirë pasqyrojnë përparësitë e mikpritësit”, tha Borrell.

“Por ndryshimi i anëtarëve, ndryshimi i formatit në baza të përhershme, nuk është përparësi e kryesuesit”, shtoi ai.

Udhëheqësit e G7-ës – SHBA-së, Mbretërisë së Bashkuar, Kanadasë, Francës, Gjermanisë, Italisë dhe Japonisë – pritet të takohen përmes video-konferencës, pasi pandemia e koronavirusit i ka prishur planet për t’u takuar personalisht në Kamp Dejvid, afër Uashingtonit.

Kryeministri kanadez, Justin Trudeau, e ka hedhur poshtë idenë për të ftuar presidentin rus, Vladimir Putin, duke përmendur “mosrespektimin e vazhdueshëm të rregullave dhe normave ndërkombëtare” nga ana e tij. rel

Merkel refuzon ftesën e Trumpit për Samitin e G7-ës në Uashington

Kancelarja gjermane, Angela Merkel ka refuzuar ftesën e presidentit amerikan, Donald Trump për të marrë pjesë në samitin e grupit të shtatë vendeve më të industrializuara (G7), në Shtetet e Bashkuara.

“Kancelarja federale falënderon presidentin Trump për ftesën e tij në Samitin e G7-ës në fund të muajit qershor në Uashington”, ka thënë zëdhënësi i Qeverisë gjermane, Steffen Seibert, sipas mediumit Politico.

“Marrë parasysh situatën me pandeminë, ajo nuk është pajtuar për pjesëmarrje personale dhe udhëtim drejt Uashingtonit. Ajo natyrisht se do të vazhdojë të vëzhgojë zhvillimet rreth pandemisë”, ka thënë mes tjerash Seibert.

Shtëpia e Bardhë ka thënë më 26 maj se Trump beson se nuk mund të ketë “shembull më të mirë të rihapjes” së ekonomisë, pas izolimit të shkaktuar nga koronavirusi, sesa mbajtja e Samitit G7, në Shtetet e Bashkuara, në fund të muajit qershor.

Sipas të dhënave të Universitetit Johns Hopkins, 5.9 milionë persona janë infektuar me koronavirus, prej tyre mbi 360,000 kanë vdekur. rel

VOA – Emërimet në Kushtetuese, Venecia i jep prap të drejtë Metës, betimet vetëm tek Presidenti

Drafti përfundimtar i Komisionit të Venecias, lidhur me përplasjen e vjeshtës së kaluar në Shqipëri, mes presidentit Ilir Meta dhe Parlamentit për emërimet e anëtarëve të rinj të Gjykatës Kushtetutës, i jep të drejtë, ashtu si dhe në variantin e parë të muajit mars, pozicionit të mbrojtur nga Kreu i Shteti. Teksti kundërshton gjithashtu propozimin e shumicës për të shmangur me ligj betimin e anëtarit të Gjykatës, vetëm para presidentit, në rast se ky i fundit refuzon ta bëjë këtë.

Përplasjet për emërimet u provokuan nga numri i vogël i kandidatëve që mund të kualifikoheshin, për gjashtë vende vakante (tre që duheshin emëruar nga Presidenti dhe 3 nga Parlamenti). Emrat në garë figuronin njëkohësisht në listat e të dy institucioneve.

Ndërsa presidenti Meta emëroi një nga tre kandidatët e listës së parë të tij, ai vendosi pezullimin e emërimit të kandidatit të listës së tij të dytë, duke e motivuar këtë me faktin se secili nga institucionet duhet të bënte emërimet me radhë. Dhe sipas Kreut të Shtetit, do të duhej që parlamenti të zgjidhte kandidatin e radhës nga lista e tij e parë. Nga ana e saj, shumica pati një interpretim tjetër. Sipas saj, dispozita kushtetuese, më shumë se sa rendin e emërimeve, përcakton sekuencën e të drejtës për të emëruar, duke qenë se Gjykata rinovohet çdo tre vjet me një të tretën e anëtarëve të saj.

Për këtë arsye, Parlamenti e konsideroi automatikisht të emëruar kandidaten Arta Vorpsi, e para në listën e dytë të presidentit, dhe vetë zgjodhi në një seancë të vetme, dy emra nga dy listat e veta, ndonëse, në të dyja rastet nuk pati tre kandidatë, siç përcakton Kushtetuta.

Sipas Komisionit të Venecias “në këto kushte, si dhe duke pasur parasysh faktin se procedurat e mbivendosura nuk janë rregulluar në mënyrë të qartë, nuk duket e paarsyeshme që Presidenti të konsiderojë se duhet të respektojë rendin e sekuencës. Për më tepër, nëse Presidenti do të kishte zgjedhur dy kandidatë, Kuvendi do të dispononte një listë me më pak se tre kandidatët minimale të kërkuara nga Kushtetuta. Rezervat për shkak të kësaj perspektive nuk duken të pajustifikuara”, shprehet Komisioni i Venecias, duke shtuar se “pavarësisht se cili interpretim ishte i saktë, të dy organet emëruese duhej të ishin mbledhur dhe të kishin arritur një pozicion të përbashkët përpara se të vazhdonin procedurën”.

Ekspertët e Venecias i japin të drejtë presidentit për vendimin e tij për të pezulluar procedurën për zgjedhjen e kandidatit të tij nga lista e dytë, ndërkohë që socialistët e cilësuan si shkelje dhe vlerësuan të emëruar automatikisht zonjës Vorpsi. “Ndërsa një pezullim i tillë nuk parashikohet me ligj, ai ishte një reagim ndaj një situate të pasigurisë juridike, e cila nuk mund të zgjidhej në mungesë të Gjykatës Kushtetuese. Pezullimi tregoi se Presidenti ende dëshironte të ushtronte pushtetin e emërimit që gëzon sipas Kushtetutës dhe kjo u konfirmua nga emërimi i tij për një kandidat menjëherë pas zgjedhjes së kandidatit të Parlamentit. Në këto rrethana, duket se është e arsyeshme të pranosh emërimin e vonuar të një kandidati të dytë nga Presidenti. Prandaj duket e arsyeshme që Presidenti nuk pranoi betimin e gjyqtarit që u konsiderua i emëruar automatikisht”, vlerëson Komisioni i Venecias.

Rasti i zonjës Vorpsi, e cila sipas shumicës duhej konsideruar e zgjedhur automatikisht pasi Presidenti nuk pranoi betimin e saj, bëri që socialistët të ndërmerrnin një nismë ligjore për të anashkaluar betimin e anëtarit të Gjykatës Kushtetuese vetëm para Kreut të Shtetit. Por dhe për këtë ekspertët e Venecias janë shprehur kritikë. “Sipas mendimit të Komisionit, kushtetuetshmëria e këtij ndryshimi është e dyshimtë pasi Kushtetuta shprehet qartë se betimi duhet të jepet “para” Presidentit. Për më tepër, dispozita e miratuar është shumë e paqartë. Nëse vlerësohet e nevojshme për të shmangur ngërçin në raste të qarta abuzimi, një dispozitë e formuluar më qartë mund të miratohet në nivelin kushtetues”, vlerëson draft opinion.

Përplasja për emërimet i shtyu socialistët që këtë temë ta shtonin në argumentat e Komisionit të posaçëm parlamentar që po shqyrton prej më shumë se 10 muajsh shkarkimin e presidentit Ilir Meta, i ngritur fillimisht për shkak të vendimit të tij të qershorit të vitit të kaluar për të anulluar zjedhjet vendore, duke dekretuar më pas një tjetër datë për votimin. Por sipas Komisionit të Venecias “sjellja e Presidentit , nuk duket se justifikon shkarkimin e tij”.

Në përfundimet e tyre ekspertët e Venecias e shohin tejet probelmatike situatën e krijuar në Shqipëri, ku ende Gjykata Kushtetuese dhe ajo e lartë nuk janë plotësisht funksionale. Sipas tyre “kriza kushtetuese në Shqipëri nuk është shkaktuar nga një akt specifik, por është pasojë e ndërveprimit të disa faktorëve” duke vlerësuar se “procedura e nevojshme e vettingut pati efekte më të gjera nga sa parashikohej fillimisht. Si pasojë, ndër të tjera, të procedurës gjithëpërfshirëse të verifikimit, Gjykatës së Lartë dhe Gjykatës Kushtetuese janë bërë jofunksionale”, apo dhe se “problemet në zbatimin e dispozitave të paqarta (kushtetuese) janë përkeqësuar nga fakti se nuk ka Gjykatë Kushtetuese dhe nga fakti që procedura është bërë objekt i luftës ndërmjet Parlamentit dhe Presidentit”.

Draft opinion jep dhe disa rekomandime lidhur me çështjen e emërimeve. “Presidenti dhe Parlamenti (dhe Gjykata e Lartë, nëse fillon të funksionojë së shpejti) duhet të bien dakord për procedurën që duhet të ndiqet, dhe KED duhet të përputhet me këtë marrëveshje. Përndryshe, një ose më shumë prej organeve emërues do të rrezikojë të mos jetë në gjendje të bëjë një zgjedhje midis 3 kandidatëve siç kërkohet nga Kushtetuta. Sapo të ngrihet Gjykata Kushtetuese, ajo duhet të merret me këtë çështje. Në këtë situatë, derisa të arrihet një marrëveshje ose Gjykata Kushtetuese të mos jetë prononcuar, KED-ja duhet t’i dërgojë listat në Kuvend, sapo Presidenti të ketë proceduar me emërimin e tij / saj, ose pas 30 ditësh nëse ai / ajo nuk arrin ta bëjë këtë pa arsyetim”.

Rekomandime jepen dhe lidhur me rolin e KED-së, një institucion ndaj të cilit Komisioni ka shprehur kritika për mungesë transparence, duke kërkuar që “Avokati i Popullit të ushtrojë të drejtën e tij kushtetuese për të marrë pjesë si vëzhgues për hir të transparencës dhe besimit të publikut në procedurat e verifikimit dhe përzgjedhjes së kandidatëve”.

Po ashtu, sa i përket vettingut , Komisioni vlerëson se “ndërsa reforma e gjyqësorit dhe procedura e vettingut mbesin prioritet dhe duhet të ecin drejt përmbylljes, duhet të vlerësohet nëse rregullat e zbatuara janë të përshtatshme dhe lejojnë një përfundim të shpejtë të procesit, veçanërisht në rast se vettingu i gjyqtarëve çon në gjykata jofunksionale, sidomos të atyre të niveleve të larta”.
Draft opinion mbyllet me një thirrje për “nevojën absolute për dialog dhe bashkëpunim besnik midis institucioneve shtetërore. Mandati dhe kompetencat e institucioneve shtetërore duhet të respektohen në mënyrë që ata të përmbushin objektivat e tyre legjitime institucionale, gjithmonë duke kërkuar përfitimin më të mirë për qytetarët e Shqipërisë”.

Lajçak takoi ambasadorët e shteteve të Ballkanit Perëndimor

Përfaqësuesi i posaçëm i Bashkimit Evropian për dialogun midis Kosovës dhe Serbisë dhe për çështje të tjera të rajonit të Ballkanit Perëndimor, Mirosllav Lajçak, takoi të hënën në Bruksel ambasadorët e shteteve të rajonit.

Lajçak shkoi në Bruksel dy muaj pasi u emërua në këtë post, pasi, deri tash, për shkak të pandemisë së koronavirusit, është detyruar të punojë nga shtëpia e tij në Bratisllavë.

Ish-ministri i Jashtëm i Sllovakisë njoftoi vetë për takimin me ambasadorët, duke shkruar në llogarinë e tij në Twitter se “ishte mirë të fliste me të gjashtë ambasadorët e Ballkanit Perëndimor në ditën e tij të parë në Bruksel”.

“Patëm një diskutim konstruktiv rreth situatës në rajon dhe procesit të integrimeve në Bashkimin Evropian. I njoftova ata me planet e mia në lëvizjet përpara”, tha Lajçak.

Gjashtë ambasadorët e vendeve të Ballkanit Perëndimor përfshijnë atë të Kosovës, Shqipërisë, Maqedonisë së Veriut, Serbisë, Malit të Zi dhe Bosnjës.

Burimet në Bruksel thanë se Lajçak ka folur edhe për planet për rifillimin e dialogut mes Kosovës dhe Serbisë, që është detyra e tij parësore si përfaqësues i posaçëm i BE-së.

Por, për këtë, thanë burimet diplomatike, duhet të sqarohet situata politike në Kosovë.

Gjermania dhe Franca kanë kërkuar bashkërisht nga Kosova dhe Serbia që të jenë gati për të rifilluar dialogun për normalizim marrëdhëniesh, të cilin, sipas tyre, duhet ta lehtësojë Bashkimi Evropian.

Këto dy vende kryesore të BE-së i kanë shprehur mbështetje të plotë përfaqësuesit të posaçëm, Lajçak.

Por, disa diplomatë në BE pranojnë se në këtë moment nuk ka kushte për një rifillim të mirëfilltë të dialogut.

Për këtë gjë, sipas këtyre burimeve, është e nevojshme që të ketë një qeveri me fuqi dhe kapacitete të plota në Kosovë.

Qeveria e Kosovës është në detyrë, pasi më 25 mars Kuvendi i Kosovës ka votuar mocionin e mosbesimit kundër saj.

Po ashtu, sipas burimeve, duhet pritur zhvillimin e zgjedhjeve parlamentare në Serbi, të cilat janë paraparë për fund të muajt të ardhshëm.

Por të gjithë në BE pajtohen se status quo-ja në dialog, e cila po zgjat më shumë se një vit, nuk është e qëndrueshme, prandaj edhe dialogu duhet të rifillojë sa më parë. rel

Franca dhe Gjermania kundër një marrëveshje të shpejtë Kosovë-Serbi

Deklarata e Përfaqësuesit Special të BE’së për dialogun Kosovë-Serbi, Miroslav Lajcak, se të gjitha palët janë të gatshme për dialog është pasuar me një qëndrim të përbashkët të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Gjermanisë dhe asaj të Francës.

Kryediplomati gjerman, Heiko Masss, dhe Jean Yves Le Drian, përmes një qëndrimi të përbashkët kanë kërkuar rinisje të dialogut të ndërmjetësuar nga Bashkimi Evropian dhe i kanë dhënë mbështetjen e tyre emisarit të BE’së për dialogun, Miroslav Lajcak.

Në këtë qëndrim të përbashkët të Parisit dhe Berlinit thuhet se janë të vetëdijshëm për çështjet e shumta që duhet të zgjidhen mes Kosovës dhe Serbisë përpara se të arrihet një marrëveshje finale.

Por thonë që duhet që negociatat të jenë të strukturuara mirë dhe të ketë një qasje serioze. Dy kryediplomatët kanë dalë kundër një marrëveshje të shpejtë në mes të Kosovës dhe Serbisë.

“Ne jemi të vetëdijshëm për çështjet e shumta të hapura që duhet të zgjidhen para se të arrihet një marrëveshje. Nuk ka rrugë të shkurtra dhe asnjë zgjidhje të shpejtë. Një qasje serioze kërkon negociata të strukturuara mirë, të thella, me BE-në si një ndërmjetës. Nevojiten më shumë ndërmjetësim dhe vendosmëri politike – diçka që mund të prisni nga Mirosllav Lajçak dhe ekipi i tij – me mbështetjen e Përfaqësuesit të Lartë Borrell, si dhe të Berlinit dhe Parisit”, thuhet në letër.

Gjithashtu në këtë letër të përbashkët është përmendur gatishmëria e Francës për të  organizuar një Samit të dytë për dialogun, por thonë se për një gjë të tillë është e nevojshme të ketë gatishmëri për kthim në procesin e negociatave.

Dialgou në mes të Kosovës dhe Serbisë është bllokuar që nga nëntori i vitit 2018 kur Ramush Haradinaj si kryeministër kishte vendosur taksë 100  % për Serbinë.

Përpjekjeve të Gjermanisë dhe Francës për zhbllokim të situatës iu është bashkuar edhe SHBA’ja, derisa në Kosovë aktualisht ka ndasi rreth asaj se kush duhet të drejtojë dialogun.

Kryeministri në detyrë, Albin Kurti, ka thënë se Bashkimi Evropian s’mund të zëvendësohet me asnjë kontinent tjetër, derisa presidenti Hashim Thaçi, është i prerë në atë se Amerika duhet të ketë rolin udhëheqës në arritjen e një marrëveshje me Serbinë.

Derisa nga Lidhja Demokratike e Kosovës që aktualisht është në pritje të marrjes së pushtetit, thonë se qasja e presidentit ndaj BE’së dhe e Kurtit ndaj SHBA’së është e dëmshme. Sipas tyre, Kosova duhet të ruajë partneritetin me Washingtonin dhe Brukselin./Express/

MJEDIS I NDOTUR MORALISHT Fjalimi i mbajtur më 1 janar 1990, rastin e zgjedhjes President i Çekosllovakisë! Nga VACLAV HAVEL

Jetojmë në një mjedis të ndotur moralisht. E ndotëm moralin duke thënë diçka të ndryshme nga ajo që mendonim. Mësuam të mos i besonim asgjëje, të shpërfillnim njëri-tjetrin, të kujdeseshim vetëm për veten tonë. Koncepte të tilla si dashuria, miqësia, dhembshuria, përulësia apo falja e humbën thellësinë dhe dimensionin e tyre, dhe për shumë prej nesh ato përfaqësonin vetëm veçanti psikologjike, apo i ngjanin përshëndetjeve që e kishin humbur rrugën që nga kohët e lashta, paksa qesharake në epokën e kompjuterëve dhe anijeve hapësinore. Vetëm pak prej nesh ishin në gjendje të bërtisnin me të madhe pushtetet nuk duhet të kishin kaq pushtet, dhe se ajo fermë e veçantë, që prodhon ushqim ekologjikisht të pastër dhe cilësor vetëm për ata, duhet ta dërgojë ushqimin në shkolla, jetimore dhe spitale, nëse nuk mund të prodhohej për të gjithë. Regjimi i mëparshëm, i armatosur me ideologjinë arrogante dhe të patolerueshme, e zvogëloi njeriun duke e bërë një forcë dhe mjet prodhimi. Duke bërë këtë, sulmoi substancën dhe marrëdhënien e ndërsjellë. Uli njerëzit me dhunti dhe autonomi, të cilët punonin me mjeshtri në vendin e tyre, dhe i thërrmoi në makinën e zhurmshme e gjigande, kuptimi i së cilës nuk ishte i qartë për askënd. Nuk mund të bëjë më shumë se sa ta lodhë dalëngadalë veten.

Kur flas për ndotjen e atmosferës morale, nuk flas vetëm për zotërinjtë që hanë perime organike dhe nuk hedhin sytë poshtë nga dritaret e aeroplanëve. Po flas për të gjithë ne. Jemi mësuar të gjithë me sistemin totalitar dhe e kemi pranuar atë si një fakt i pandryshueshëm dhe kemi ndihmuar në përjetimin e tij. Me fjalë të tjera, të gjithë jemi, edhe pse në masa të ndryshme, përgjegjës për operacionin e makinerisë totalitare; askush prej nesh nuk është një viktimë e thjeshtë: jemi njëkohësisht edhe krijuesit e tij.

Përse e them këtë? Do të ishte e paarsyeshme të kuptoje ligjshmërinë e trishtë të dyzet viteve të fundit si diçka të huaj, të cilën na e la trashëgim një kushëri i largët. Përkundrazi, duhet ta pranojmë këtë trashëgimi si një mëkat kundër vetes sonë. Nëse e pranojmë si të tillë, do të kuptojmë se është në dorën tonë, dhe vetëm në dorën tonë, të bëjmë diçka për të. Nuk mund t’ua vëmë fajin sunduesve të mëparshëm për gjithçka, jo vetëm sepse do të ishte e pavërtetë, por gjithashtu do të zbehte detyrën me të cilën përballemi sot, pra, detyrimin për të vepruar me pavarësi, në liri, në logjikë dhe me shpejtësi. Le të mos gabojmë: qeveria më e mirë në botë, Parlamenti më i mirë dhe Presidenti më i mirë, nuk mund të bëjnë shumë vetëm me veten e tyre. Do të ishte gjithashtu gabim të prisje një ilaç të menjëhershëm vetëm prej tyre. Liria dhe demokracia përfshijnë pjesëmarrjen dhe përgjegjësi nga të gjithë.

Nëse e kuptojmë këtë, atëherë e gjithë frika se demokracia e Çekosllovakisë së re do të zhduket. Nëse e kuptojmë këtë, shpresa do të kthehet në zemrat tona.

Në konkluzion, do të doja të thoja se dua të jem një President që flet pak dhe bën shumë. Dua të jem një President i cili jo vetëm që do të shohë jashtë dritareve të avionit, por i cili, do të jetë i pranishëm mes popullit të tij dhe do t’i dëgjojë ata.

Ju mund të pyesni se çfarë republike ëndërroj unë. Më lejoni të përgjigjem: Unë ëndërroj një republikë të pavarur, të lirë dhe demokratike, një ekonomi të begatë dhe shoqëri të drejtë, me pak fjalë, një republikë humane e cila i shërben individit dhe shpreson se edhe individi do t’i shërbejë. Për një republikë me njerëz të harmonishëm, pasi përndryshe do të ishte e pamundur të zgjidhnim problemet tona, njerëzore, ekonomike, ekologjike, sociale dhe politike.

Më i njohuri nga pararendësit e mi e hapi fjalimin e parë me një citim nga Comenius-i çek. Më lejoni ta përmbledh fjalimin tim të parë me parafrazimin tim të të njëjtit pohim:
Popull, qeveria juaj është kthyer nga ju

NATO takim pas vendimit të SHBA për tërheqje nga Traktati i Qiejve të Hapur

Bruksel

NATO-ja njoftoi se ka vendosur të mblidhet pasi presidenti i SHBA-së Donald Trump njoftoi se vendi i tij do të tërhiqet nga Traktati i Qiejve të Hapur, raporton Anadolu Agency (AA).

Një zyrtar i NATO-s tha në një deklaratë për AA se vendet anëtare pajtohen që marrëveshjet e kontrollit të armatimit dhe çarmatimit kontribuojnë ndjeshëm në sigurinë e aleancës.

“Ne jemi veçanërisht të shqetësuar që Rusia do të kufizojë fluturimet në disa zona”, tha zyrtari i NATO-s, duke theksuar se në Samitin e NATO-s 2018 në Bruksel, aleatët kishin shprehur shqetësime për zbatimin e pjesshëm të Traktatit të Qiejve të Hapur nga ana e Rusisë.

Zyrtari i NATO-s deklaroi se Këshilli i Veriatlantik i NATO-s, organi më i lartë vendimmarrës i aleancës, do të takohet sot për të diskutuar të ardhmen e Traktatit të Qiejve të Hapur.

Ndryshe, Trump dje tha se do të tërhiqen nga marrëveshja “derisa Rusia të zbatojë përgjegjësitë e saj”.

Rusia dhe SHBA janë ndër 34 vendet nënshkruese të Traktatit të Qiejve të Hapur, i cili lejon fluturime të paarmatosura të zbulimit për të promovuar transparencën e aktiviteteve ushtarake dhe për të lehtësuar monitorimin e kontrollit të armëve dhe marrëveshjeve të tjera.

Marrëveshja e nënshkruar në vitin 1992 shërben si masë shtesë për sigurinë në kufijtë e Organizatës së Sigurisë dhe Bashkëpunimit në Evropë (OSBE), ndërsa pjesëmarrëse në të është Turqia.

Nurenbergu i komunizmit. In memoriam Vladimir Bukovskij – korrespondenca romane Nga Profesor Renato Cristin Shqipëroi Elida Buçpapaj

Në foto Vladimir Bukovskij (1942-2019)

 

Pikërisht katër muaj më parë, më 27 tetor 2019, u ndërpre rruga e jetës e Vladimir Bukovskij, fatkeqësisht u ndërpre nga një sulm në zemër, vetëm rreth dhjetë ditë para tridhjetë vjetorit të rënies së Murit të Berlinit, data në të cilën kishim menduar të iniconim nismën për të cilën ne kemi punuar së bashku në ato që fatkeqësisht janë bërë muajt e fundit të jetës së tij.

Në fakt, unë i kisha shkruar atij, në verën 2019, duke i kujtuar idenë që më kishte thënë në 2005 në Berlin, për të krijuar një Nuremberg për komunizmin. Ai ishte entuziast për këtë dhe ne vendosëm të hartojmë një dokument së bashku (u bë publik në 7 nëntor në një konferencë për shtyp që u mbajt në Romë në Senatin e Republikës, dhe brenda disa javësh morëm aderimin e rreth qindra personaliteteve nga e gjithë bota botë, eksponentë të partive të ndryshme politike dhe madje edhe njerëz të palidhur me politikën, muzikantë dhe shkrimtarë, akademikë dhe pedagogë në universitete, gazetarë dhe intelektualë, sipërmarrës dhe menaxherë, njerëz të profesioneve të ndryshme. Tani, në kujtim të Vladimir Bukovsky, largimi i tij nga kjo botë na shkakton dhimbje por edhe na përkushton, ta vazhdojmë në atë rrugë, duke nderuar rrugën e lirisë dhe të vërtetës.

Gjithë jeta e tij intelektuale dhe politike në fakt shënohej gjithnjë nga nevoja e së vërtetës, që ai moment i cili, edhe para se të jetë shkencor apo kulturor, është etik, veçanërisht në rastin e tij, kur vendosi ta denoncohet, ndërsa ishte i vetëdijshëm për hakmarrjen ndaj çfarë do të ekspozohej, nga ai sistem i tmerrshëm i nënshtrimit dhe dhunës, i mohimit të lirisë që kishte restauruar regjimi sovjetik. Nga kur u arrestua nga KGB-ja, sapo kishte mbushur të njëzetat e tij në vitin 1963, deri në lirimin-dëbimin e tij në 1976, filloi për të tragjedia e burgosjeve të vazhdueshme, rruga e kryqit e burgjeve, ku burgjet klasike i alternonin me spitalet psikiatrike, si çmendina kriminale të konceptuara me sadizëm ideologjik për të mos vuajtur një dënim apo për tu rehabilituar, por për t’i asgjësuar mendërisht të dënuarit. Por Vladimiri nuk ishte as i çmendur dhe as delikuent, por vetëm një njeri i lirë, i cili dëshironte të jetonte si një njeri i lirë, brenda një aparati i cili i frikësohej edhe fjalës “liri”, sepse ishte e kombinuar me fjalën tjetër të tmerrshme dhe të pashqiptueshme për ta: “E vërteta”. Liria dhe e vërteta ishin për Bukovsky si armë, por në duar tepër të brishta për të kapërcyer kontrollin e gjithëpranishëm të gjuhës dhe shtypjen e çdo kritike, shumë njerëzore për të kundërshtuar fuqinë shnjerëzore sovjetike. Prandaj ai u dënua për përdorimin që regjimi e konsideronte të papërshtatshëmhijshëm, por në të vërtetë ishte shumë i duhur, sikur është liria dhe e vërteta.

Stoikisht dhe, le ta themi, heroikisht, ai kundërshtoi atë regjim kriminal me të gjithë rezistencën që forca e tij mendore dhe morale mund t’i siguronte, por ne nuk e dimë se sa më gjatë ai mund të përballonte atë presion të tmerrshëm psiko-fizik, deri kur një lëvizje e providencës kryqëzon metaforikisht Bukovsky antikomunist me Pinochet antikomunist: një intelektual i burgosur në Gulagun Sovjetik për të dëshmuar të vërtetën, dhe një ushtarak i përbuzur nga intelektualët perëndimorë për ndërmarrjen e detyre të tmerrshme atë të mbrojtjes së lirisë së vendit të tij nga agresioni i ndërkombëtarizmit komunist i nxitur dhe i ndihmuar kryesisht nga Bashkimi Sovjetik. Në fakt, marrëveshja midis sekretarit të përgjithshëm të PKBS Brežhnev dhe gjeneralit Pinochet për një shkëmbim të barabartë çoi në lirimin e Bukovsky. Bukovsky u ndërrua për Luis Corvalán, një disident disi gjithnjë e më i pakëndshëm për kreun e komunistëve kilianë, i mbajtur në burg dy vjet e gjysmë me akuzën për kryengritje të armatosur. Shkëmbimi u zhvillua në dhjetor 1976 në Zyrih, nga ku menjëherë Bukovskij u nis me destinacion në Angli dhe u vendos qytetin e Kembrixhit, një qendër antike universitare dhe një simbol i asaj lirie dhe të vërtete që më në fund rigjetën sensin e tyre origjinal: semantik dhe filozofik, historik dhe shkencor, pragmatik dhe etik.

Për atë botë kokëposhtë dhe infernale që Solženicyn e quajti “arkipelagu i Gulagut”, Bukovsky ishte në të vërtetë një viktimë dhe një nga akuzuesit e shkëlqyer, një nga studiuesit më të mëdhenj nga përvoja personale: i internuar për dymbëdhjetë vjet (megjithëse jo pa ndërprerje) në burgjet psikiatrike, grupe jo imagjinare si ato të Ferrit të Dantes, por mizorisht dhe mizorisht të vërteta, në të cilën jeta ishte një makth nga i cili nuk zgjohej njeri, nuk mund të zgjohej, sepse ishte i tillë ishte vetë realiteti.

Ajo që Bukovsky e quajti “sistemi i kriminalizimit të çdo opinioni që ndryshonte nga ai dominues” ishte mekanizmi për shkatërrimin sistematik të çdo energjie që mund të kërcënonte fuqinë komuniste, një instrument i asgjësimit radikal dhe total, siç ai e pohoi me qartësinë më tronditëse në një konferencë të paharrueshme në Berlin në 2005: sistemi komunist dhe krahu i tij vdekjeprurës, Gulag, ishin “mënyra për të riformuar të gjithë strukturën e shoqërisë; të gjitha shtresat e popullsisë u asgjësuan dhe u ripërpunuan deri në vdekje në Gulag. Dhe normalisht ata ishin njerëzit më të mirë: kështu, si rezultat i diktaturës komuniste, ne humbëm fermerët më të mirë, punëtorët më të mirë, zejtarët më të mirë, intelektualët më të mirë, më të mirët në çdo profesion, në çdo fushë të punës dhe jetës. Ishte një genocid; nuk ka asnjë emër tjetër për këtë “.

Duke përdorur fjalën gjenocid, Bukovskij dëshiron të tregojë vullnetin për asgjësimin e ndërgjegjes, përveç të njerëzve me mish dhe gjak, sepse një popull eliminohet gjithashtu duke i shkatërruar ndërgjegjen e tij, duke i shkatërruar identitetin e tij. Ky është kuptimi origjinal i gjenocidit komunist, e keqja që ushqen dhe ka folenë e vet që në lidhjen e parë në zinxhirin gjenetik të ideologjisë së saj. Ky është kuptimi autentik i Gulag. Kjo është e keqja që Bukovskij ka zbuluar dhe luftuar, dhe në përpjekjen e tij titanike qëndron madhështia morale përpara asaj kulturore apo politike e angazhimit të tij civil, e tërë ekzistencës së tij. Në këtë ai ishte sokratik dhe njëkohësisht realist: e mira nuk arrihet thjeshtë vetëm duke e praktikuar atë, por edhe duke kundërshtuar të keqen, dhe duke qenë se kjo e fundit nuk ka skrupuj morale, lufta ndaj saj është një veprim i moralit suprem, sepse është shprehje e drejtësisë universale e cila, nga ana tjetër, shpreh thelbin ideal të jetës shoqërore dhe të qenies njerëzore në përgjithësi.

Ata jo pak intelektualë të lerosur, të cilët ende sot glorifikojnë mirësinë e brendshme të synimeve të komunizmit dhe mbi rezultatet negative të pavullnetshme të eksperimenteve të aplikimit të tij, mbi qëllimin pozitiv të idesë komuniste dhe mbi pashmangshmërinë e mjeteve të dhunshme për ta arritur atë, duhet të jetojnë përvojat e Bukovskij ose të paktën të lexojnë veprat e tij, së bashku me ato të shumë disidentëve të tjerë dhe të persekutuar nga regjimet e ndryshme komuniste, ato të zhdukur nga skenë dhe ato që janë ende gjallë në të gjithë botën.

I ashtuquajturi “real socializëm i vërtetë” nuk është, siç pretendojnë ata intelektualë, një abort i teorisë marksiste-leniniste ose forma institucionale e karakterit diktatorial të stalinizmit, por është forma politike-shtetërore me të cilën kjo teori duhej të materializohej logjikisht dhe domosdoshmërisht. Prandaj, kritika ndaj real socializmit, domethënë Bashkimit Sovjetik, shteteve të satelitore (por edhe të gjitha qeverive, madje edhe atyre aktuale, të frymëzuara nga kjo teori), duhet të nënkuptojnë, që nga fillimi dhe deri në fund, kritikën e ideologjisë komuniste.

Vladimir Bukovskij ishte aq i bindur për të gjitha këto sa, pikërisht gjatë asaj konference në Berlin në 2005, kushtuar totalitarizmit (dhe që ishte edicioni gjerman i Memento – Kujtesës të Gulag krijuar nga Dario Fertilio dhe vetë Bukovskij), ai më tregoi idenë për krijimin e një Nurenbergu të komunizmit, i cili mund të çojë në një gjykim historik dhe moral të dënimit, i ngjashëm me atë që me të drejtë ka dënuar dhe e ka ndaluar përfundimisht nazizmin nga bota e civilizuar. Një iniciativë e domosdoshme për të pastruar ndërgjegjen historike kolektive të toksinave që ideologjia komuniste ka përhapur kudo dhe për të ribalancuar ndërgjegjen morale të botës perëndimore, të asaj bote të lirë që shumë shpesh, prej dembelizmit ose besimit të keq, fsheh të vërtetën e komunizmit, etj. duke fshehur thelbin kriminogjenik të një ideologjie që është akoma aktive dhe vdekjeprurëse.

Këtu është motivimi, etik përpara se historik dhe politik, i Nurenbergut të komunizmit, i cili tani bëhet një detyrim moral edhe ndaj krijuesit të tij.

Faqja e internetit për ta nënshkruar Apelin është https://nuremberg.vladimirbukovsky.com