VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Intervista- Aktori që luajti “Arturo Ui”: Amaneti i Naim Frashërit për Teatrin

By | August 17, 2019

Komentet

Arba Kokalari zgjidhet zv.presidente e PE-së për Partitë Popullore

“Arba Kokalari zgjidhet zëvendëspresidente e Parlamentit Europian për Partitë Popullore. Në profilin e saj publik në rrjetet sociale, ajo ka njoftuar se do të jetë gjithashtu raportuesja përgjegjëse që do të udhëheqë punën e BE-së për Stambollin”, ka shkruar Majko në Facebook.

Arba Kokalari, 32 vjeçe nën programin e partisë “Moderata” arriti të hynte në PE, duke u bërë e para shqiptare që ulet në këtë parlament, përcjell albinfo.ch.

Ajo ka lindur në Tiranë më 27 nëntor 1986, më pas bashkë me prindërit, motrën dhe vëllain emigruan drejt Suedisë. Arba është mbesa e Musine Kokalarit, vajzës së bukur me beretë të bardhë, jeta e të cilës u shkatërrua nga sistemi komunist.

Musine Kokalari është ndër disidentet e para gra ndaj sistemit komunist që në vitin ’46. Ajo botoi librin e saj të parë “Seç më thotë nëna plakë” në vitin 1939. Më pas në ’43-shin ajo botoi gazetën “Zëri i Lirisë”. Më 23 janar të vitit 1946 ajo u arrestua nga forcat e Mbrojtjes së Popullit e gjyqi e dënoi me 20 vjet burgim. Në vitin 1961, e nxjerrin nga burgu dhe e internuan në Rrëshen për 22 vjet të tjera, ku dhe doli në pension me gjysmë page. Në vitin 1981 u sëmur me kancer dhe dy vjet më vonë u largua përgjithmonë nga jeta. Asaj nuk iu dha as mundësia për t’u kuruar në spitalin onkologjik.

Hapja e negociatave, DW: Ja 10 kushtet e Gjermanisë për t’i thënë “PO” Shqipërisë

Grupi më i madh parlamentar i CDU/CSU, në Gjermani po diskuton një paketë me 10 kushte për t’i dhënë “PO” Shqipërisë për hapjen e negociatave.

Korrespondentja e “DW” në Berlin, Anila Shuka, raportoi për Top Channel ekskluzivisht se vendimi gjerman do të merret më 27 shtator, ndërsa më herët nisën diskutimet brenda koalicionit që mbështet qeverinë e kancelares Merkel.

Kushtet që u raportuan nga gazetarja Anila Shuka kryesisht lidhen me drejtësinë dhe ndërtimin e institucioneve që do luftojnë korrupsionin dhe krimin e organizuar.

Ato janë:

1.Ndërtimi dhe nisja nga puna e SPAK

2.Ndërtimi dhe nisja nga puna e Gjykatës Kushtetuese

3.Plotësimi i vendeve vakant në Gjykatën e Lartë.

4.Nisja e proceseve penale ndaj gjykatësve dhe prokurorëve të rrëzuar nga Vettingu

5.Reforma zgjedhore dhe zbatimi i saj

6.Dënimi i personave të përfshirë në vjedhjen e votave

7.Bilance të suksesshme në luftën kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit

9.Reforma në administratë

10.Të sqarohet legjitimiteti i zgjedhjeve lokale

Mes 350 autorësh, Kadare fiton çmimin Pak Kyongni 2019. Ja sa është shpërblimi financiar

Shkrimtari Ismail Kadare është përzgjedhur fitues i Çmimit Pak Kyongni 2019. Në njoftimin e bërë nga Kim Uchang, kryetar i komisionit përzgjedhës, thuhet se “… punimet e Ismail Kadaresë i bëjnë lexuesit të mendojnë dhe të ndiejnë fort marrëdhënien e tyre me ngjarje të caktuara të historisë”.

Ceremonia për dhënien e këtij çmimi do të mbahet më 26 tetor 2019, në Qendrën Kulturore Toji të Koresë së Jugut.

Ky çmim shoqërohet edhe me një shpërblim financiar prej rreth 84 mijë dollarësh. Përzgjedhja e fituesit bëhet pasi shqyrtohen rreth 350 autorë nga mbarë bota, të cilët përmbushin kriteret e përcaktuara. Që nga muaji korrik, komisioni përzgjedhës kishte përpiluar listën e 5 autorëve më të mirë, nga të cilët fitoi shkrimtari i njohur shqiptar.

Çmimi u krijua në vitin 2011 nga Fondacioni Kulturor Toji, për të nderuar shkrimtaren e ndjerë koreane Pak Kyongni. Çmimi nderon çdo vit një shkrimtar të letërsisë botërore për ndikimin në fushën e letërsisë. Në vitin 2018, me këtë çmim u nderua amerikani Richard Ford, ndërsa në vitin 2017 çmimi iu dha britanikut Antonio Byatt. Fitues të mëparshëm kanë qenë Ngugi wa Thiong’o (Kenia, 2016), Amos Oz (Izrael, 2015), Bernhard Schlink (Gjermani, 2014), Marilynne Robinson (SHBA, 2013), Ludmila Ulitskaya (Rusi, 2012) dhe Choi In-hun (Kore, 2011).

Universiteti i Pitsburgut i bën publicitet kandidaturës së Vjosa Osmanit për Kryeministre

Nominimi për kryeministre nga radhët e LDK-së, e ka shtyrë Universitetin e Pitsburgut që t’i bëjë publicitet ish-studentes së tyre, Vjosa Osmanit. Në një komunikatë të publikuar në faqen zyrtare të këtij universiteti, i është bërë një profil Osmanit, për aktivitetin e saj dhe punët që ka bërë sa ka qenë pjesë e këtij universiteti.

“Universiteti i Pitsburgut në Pensilvani të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ku i ka kryer studimet e magjistraturës dhe doktoratën, Vjosa Osmani, e ka mirëpritur dhe përkrahur kandidaturën e saj për kryeministre të Kosovës nga radhët e Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK)” thuhet në njoftimin e Universitetit.

Ky Universitet ka treguar se Vjosa Osmani ka përfunduar studimet në nivelin master dhe doktoratë në këtë institucion, madje duke u angazhuar edhe si ligjëruese e jashtme.

“Përmes një deklarate për medie ky universitet ka thënë se “Dr.Vjosa Osmani ka përfunduar studimet e magjistraturës LL.M. dhe ato të doktoratës S.J.D. me nderime të larta dhe më pas është angazhuar si ligjëruese e jashtme” në këtë universitet” thuhet në njoftim.

Osmani vlerësohet si gjithashtu edhe për rolin e saj për trajnimin e ekipit të Universitetit të Prishtinës në garën gjyqësore në të drejtën ndërkombëtare dhe për arritjet e saja në sfera të ndryshme.

““Për më shumë se 15 vjet, znj. Osmani ka trajnuar ekipin e Universitetit të Prishtinës në garën gjyqësore në të drejtën ndërkombëtare tregtare dhe arbitrazhin – VIS. Në vitin 2018, asaj iu dha çmimi Sheth International Award për arritjet e saj në Kosovë dhe në mbarë botën dhe gjithashtu u vlerësua si Kampione e Përfshirjes Sociale nga Programi i Kombeve të Bashkuara për Zhvillim UNDP”, thuhet në deklaratën e Universitetit të Pitsburg-ut” thuhet në njoftim.

Universiteti i Pitsburgut e vlerëson se ishte pikërisht angazhimi i saj që bëri që të jetë fituese e çmimeve ndërkombëtare dhe Osmani tashmë është e përkushtuar për paqe dhe zhvillime pozitive në vend.

“Ishte angazhimi për qytetarët që bëri që ajo të fitoj Cmimin Sheth International Award. Ajo është qartazi e përkushtuar për një të ardhme pozitive, paqësore dhe të zhvilluar për Kosovën” thuhet në fund të deklaratës së lëshuar nga ky Universitet” përfundon njoftimi, transmeton GazetaExpress

Duke i rënë pas lumturisë Tek Xhorxhi Nga Maira Kalman Komenti dhe shqipërimi nga Elida Buçpapaj

“Tek Xhorxhi„ është shkruar nga Maira Kalman, autore, artiste dhe dizajnere Amerikane. Ka lindur në 1949 në Tel Aviv dhe ka ardhur me familjen e saj në New York kur ishte 4 vjeçe. Është autore e një serie librash për fëmijë të cilët kanë në qendër Max Stravinsky-in, qenin-poet. Ajo ka dizajnuar shpesh edhe kopertinën e The New Yorker.

 Kalman është e njohur gjithashtu për ilustrimet e saj në guidën e 2005 të stilit të të shkruarit „Elementët e Stilit“ The Elements of Style, nga William Strunk dhe E.B. White.

Zonja Kalman ka botuar për një vit rresht blogun e përmuajshëm të ilustruar që titullohej “Parimet e Pasigurisë„ (The Principles of Uncertainty ) për The New York Times që përfundoi në prill 2007. Blogu u botua në një libër me të njëjtin titull. Në fillim të vitit 2009 Maira filloi një tjetër blog të ilustruar po për New York Times  të titulluar „Dhe duke i rënë pas lumturisë“ (And the Pursuit of Happiness )rreth demokracisë Amerikane. Kronika e parë e këtij blogu botuar më 30 Janar 2009 lidhet me vizitën e saj në Washington D.C. në ditën e fillimit të mandatit të Presidentit Obama.

Lexuesit po i sjellim sot pjesën e fundit të këtij blogu botuar më 31 Dhjetor që titullohet “Tek Xhorxhi„. Me këtë tekst të ilustruar e nisa ditën e parë të vitit të ri 2010 duke përjetuar një emocion të madh. Ishte një mrekulli. E shkruar me një naivizëm infantil, me një semplicizëm një milimetër larg vulgaritetit, por gjithnjë brenda asaj që quhet art i pastër dhe i kulluar, që gjithsesi si çdo art i vërtetë nuk mund të jetë indiferent nga bota që e rrethon. Duke lexuar tekstet e thjeshta që iu japin jetë ilustrimeve menjëherë më shkon mendja tek varfëria që po kalon kultura shqiptare, e cila ka mbetur peng i tranzicionit. Mjerisht kemi një kolerë botimesh, por nuk kemi art. Jemi duke përjetuar një krizë identiteti dhe askush nuk çan krye për këtë. Ka një tërbim për të përvetësuar emrin e krijuesit me metodat të pështira njëjtas si të politikanëve shqiptarë që i vjedhin votat e popullit. Prandaj po i sjellim lexuesit këtë tekst që duket sa i thjeshtë, aq elegant dhe i pafajshëm si fëmija, që t’i japim të kuptojë si tingëllon arti i vërtetë, dhe sa nevojë kemi për të. Aq më tepër ne shqiptarët.

Elida Buçpapaj

Duke i rënë pas  lumturisë

Tek Xhorxhi

 

Xhorxhi.

Xhorxh Washingtoni.

Ai është

kudo.

 

Në  një çajnik.

 

 

Edhe në një mbajtëse bonbonesh

së bashku me Martën e tij.

 

Ai është edhe në vitrinën

e një dyqani me antikuare.

 

Ai është edhe në një leka-leka, një sheqerkë lëpirëse për fëmijë.

 

Këtu është ai një bllok

poshtë apartamentit tim.

Këtu ai është

në një verandë në Romë.

Jo, prisni pak. Ajo është Sara,

nëna ime. Por unë mendoj se ju

do të jeni dakord me mua

kur them se ngjan shumë me Xhorxh Washingtonin.

 

 

Kush ishte ai ?

Çfarë dimë ne ?

Çka më e famshme është,

të gjithë e dimë se nuk është e vërtetë.

 

 

Historia për drurin e vishnjes që nuk mund të thotë një rrenë

është vetëm një fabrikim biografësh.

Prandaj unë besoj se Washingtoni

ishte një burrë me shumë moral

që nuk i honepste rrenat dhe ia kishte ënda tortën me vishnje.

 

Gjëja tjetër se ai vuante shumë

prej dhëmbëve të tij është e vërtetë.

Njëri pas tjetrit i ranë të gjithë, deri

Sa më në fund i mbeti

Vetëm një dhëmb i trishtë.

Protezat ishin të rënda dhe

të bëra me fildishin e hipopotamëve me lidhëse hekuri.

Uh ! Dhe ato ishin tepër të mëdhaja.

Ai ngjante sikur të kishte kapërdirë mollëzat e faqeve.

 

 

Ai aspironte të bëhej një xhentëllmen,

andaj kur ishte vetëm një adoleshent, shkroi

“Rregullat emancipuese

dhe sjelljet e denja në shoqëri dhe bisedë

të  Xhorxh Washingtonit.”

*
Rregulli numër 1: Çdo veprim i bërë

në shoqëri duhet

të bëhet në shenjë respekti

ndaj të pranishëmve.

*
Rregulli 100: Mos i pastro dhëmbët

me mbulesën e tavolinës

*
Ai ishte një hero dhe u bë

i famshëm që kur ishte 22 vjeç, duke luftuar

për britanikët kundër francezëve

dhe indianëve.

 

 

I zhgënjyer nga britanikët,

ai u bë gjeneral

i Ushtrisë Kontinentale,

duke i udhëhequr 13

kolonitë në luftën

për Pavarësi.

 

Ky ishte flamuri
që mori me vete në beteja.

 

Siç ka thënë ai,

„Le të ngremë një standard

Ku mençuria dhe ndershmëria

plotësojnë njëra-tjetrën“

*

Përse ngulmonte ai dhe nga frymëzohej

për të bërë të mundur për gjashtë vjet krijimin

e një ushtrie nga rradhët e vegjëlisë?

Amerikanët besonin

Në kauzën e tyre.

Dhe kjo kishte ndihmuar.

Francezët i urrenin britanikët

Duke iu ardhur në ndihmë kolonive.

 

 

Beteja fisnike frymëzoi Markezin De Lafajet (de Lafayette)

në atë kohë 19 vjeçar (motoja e familjes të të cilit ishte „Përse jo“)

të linte gruan e tij 16 vjeçare, Marie Adrienne Francoise de Noailles

dhe t’i bashkohej kauzës në Amerikë.

Washingtoni e adhuronte Markezin Lafajet,

dhe kjo ndjenjë ishte reciproke

pasi Lafajeti të birit

ia vuri emrin e Xhorxh Washingtonit.

 

 

Në familjen tonë nuk mungonte afeksioni për

Lafajetin. Prindërit e mi

E admironin Markezin dhe ne

E festonim ditëlindjen e tij

çdo vit

me një tortë limoni

shumë të mirë .

 

 

Dhe  cila ishte jeta private e Xhorxh Washingtonit ?

Unë vizitoj Mount Vernon, shtëpinë e tij

Mbi një kodër nga shihet Lumi Potomak

Në Virxhinia.

Ai e kishte projektuar dhe riprojektuar shtëpinë

Ndërsa ishte duke punuar mbi projektet e

Kryeqyteti Kombëtar.

Shtëpia nuk është e madhe

Dhomat janë të thjeshta por elegante.

Dhe ngjyrat shpërthyese kur i  sheh.

 

 

Askush nuk mund të thotë se Amerikanët

Kanë qenë të frikësuar prej ngjyrave.

 

 

Bënin një jetë të emancipuar. Xhorxhi dhe Marta (bashkëshortja e tij – shënim imi E.B.)

Dëfreheshin vazhdimisht.

Marta vishte këpucë të modës. Ata e donin

shumë njëri-tjetrin. Marta shkonte mbas tij gjatë dimrit

në fushatat e luftës.

 

 

Ata mbanin shumë qenë. Njëri prej tyre

quhej  Buzëmbël.

Kur lufta më në fund mbaroi,

Xhorxhi u kthye në shtëpi për t’u këndellur “nën hijen

e hardhisë dhe fikut,“

i kënaqur duke punuar në fermën e tij.

Ai ishte një sipërmarrës.

Duke shitur harenga të tymosura dhe duke pasur në administrimin e tij një distileri vere.

 

 

Duke ndërtuar një Mulli, të cilin ju mund

ta vizitoni sot

nga ku ju

mund të blini edhe

miell

për të bërë pastaj një bukë gruri të hatashme.

 

 

Ai ishte gjithë mënçuri dhe përkujdesje. Ai nuk ishte një intelektual,

por ai e vlerësonte shumë bibliotekën e tij.

(në foto jeni duke parë një kopje të Don Kishotit, që e lexonte Xhorxh Washingtoni – shënimi im E.B.)

 

 

 

Ai nuk dëshironte të mbetej

në postin e tij.

Xhorxh Washingtoni ishte i respektuar.

Ai ishte me dinjitet.

Pasi qëndroi President për tetë vjet, si

nuk e pranoi mandatin e tretë,

dhe u kthye në Mount Vernon,

në shtëpinë dhe pronat e tij.

Tomas Xheferson, që më vonë do të bëhej

Kundërshtari i tij

thoshte se nuk do të kishin qenë

Shtetet e Bashkuara të Amerikës

pa Xhorxh Washingtonin.

 

 

Ai jetoi vetëm tri vjet në paqe.

Ai vdiq nga komplikacionet e shkaktuara nga një e ftohur në

moshën 67 vjeçare. Dhe ja ku është shtrati ku ai flinte

dhe ku vdiq.

 

 

Shikoni dhe ju disa nga të njëjtat pamje që ai pa.

 

 

Ne duhet të falenderojmë Shoqatën e Zonjave të Mount Vermont. E themeluar më 1853, kur familja nuk mund ta administronte më pronën e Presidentit

(dhe Qeveria Federale nuk mundi ta blinte !)

një grup grash të mrekullueshme, të cilat

e blenë pronën e Washingtonit

për të ruajtur

dhe mbrojtur

vizionin dhe

legjitimitetin e tij.

 

 

Ju mund t’i vizitoni kopshtet, ku

300 000 bletë e bëjnë mjaltin e tyre. Ju mund

të shihni drurët e fiqve të mbushur me fiq.

Në hollin e hyrjes

është një çelës i Bastijës,

i cila i është dhënë Washingtonit nga Markezi Lafajet më 1790.

Ai ka mbetur aty ku ishte vendosur

atë ditë.

 

 

Më jepni leje i dashuri Gjenerali im,

t’ju paraqes…

çelësin kryesor

të Fortesës të Despotizmit.

Është një nder për mua,

Si biri i atit tim adoptiv,

si një ushtar,

i Gjeneralit tim,

si një

Misionar i Lirisë

Patriarkut të Tij.

Marquis de Lafayette – (Markez De Lafajet) 

 

 

Një vizitë e shkurtër në

Shtëpinë e Bardhë

Ishte duke rënë shi në Washington.

Pemët e blireve ishin të gjitha kërcunj të zinj

dhe gjethe të verdha

 

 

Shtëpia e dritëshme nën një mjergull të qumësht.

 

 

Dhe brenda saj,  shpërthim ngjyrash. Përsëri. Dhoma e kuqe.

 

 

Dhoma e Gjelbër, me një kolltuk të kuq.

 

 

Dhe jashtë saj – një fermë (pothuajse)

Kopshti ka perime dhe pemë frutore

dhe 60 000 bletë bëjnë mjaltë.

Xhorxh Washington nuk jetoi kurrë në këtë shtëpi.

Por imazhi, figura e tij është kudo. Po kështu

Edhe Lafajeti.

Dhe mund të ndodhë që edhe

President aktual dhe gruaja e tij të kenë

Të njëjtin integritet ashtu si Presidenti i parë dhe

Bashkëshortja e tij. Ka mundësi.

Dhe unë e fantazoj, se si një rast

festiv, familja e parë do ta

kremtojë me një Tortë të hatashme me Limon.

 

 

Kjo është lumturia vetë. Ishte duke rënë shi mbi New York.

 

 

Pemët ishin të lagura dhe të zeza dhe

njerëzit  shëtisnin në Aveniunë e Pestë

 

 

Ku është lumturia?

Çfarë është lumturia?

E çfarë do të thotë Thomas Jefferson me

Të ngulmosh për lumturinë?

Unë i bëra një vizitë Dr. James Watson.

Ndoshta ekziston një shpjegim

Gjenetik për lumturinë?!

 

 

Dhe gjithçka që ne duhet të bëjmë është

Të marrim një recetë

Dhe ta vëmë atë në veprim.

Unë e pyeta atë.

Ai nuk mundi të më tregonte mua, sepse

Askush nuk e di këtë gjë.

Dhe kurrsesi ndokush ka për të qenë

Pjesë e trishtuar e kohës

Përndryshe ju do të ishit i çmendur.

Unë e vështrova atë.

Ai fillon të shëtisë. Luan tenis.

Ai punon.

Ai vëzhgon pemët.

Këto janë rrugët më të mira për ta gjetur lumturinë.

Për të gjetur paqen e shpirtit.

Unë punoj. Dhe shëtis.

Dhe shkoj të vizitoj muzeumet.

 

 

Dhe shikoj Infanten e Velasquez.

 

 

Unë shikoj një

Grua në

Një fustan të kuq

Me flokët e mbledhura me karficë

Që i ngjan

Infantes

Së Velasquez-it

Më vonë unë e pashë

Atë duke shkuar në shtëpi

Me pallton e saj

Të kuqe

Jo Infaten. Gruan.

 

Kur ja, një dhuratë ia mbërrin.

 

 

Është një libër i shkruar nga Vladimir Nabokov

I cili nuk jeton më.

 

 

Janë shumë njerëz për të cilët unë kam mall.

Oh Vladimir.

Oh Sara.

Oh, Xhorxh.

Oh, Markiz de Lafajet.

Ku jeni ju të gjithë ?

Kjo nuk është një pyetje për t’u bërë

Nëse ju dëshironi të jeni

I lumtur.

 

Unë e pastroj shtëpinë time

 

Marr mësime se si t’i palos picetat

 

Bëj plane

Për udhëtime në kopshte

Ku do të ulem, ku do të vizatoj dhe ku do të ha

meringë dhe do ta shijoj momentin

Tek Xhorxhi !

Kjo është e tëra.

Shijoje momentin.

 

 

Në familjen time ne nuk

Themi «Mirupafshim».

Ne themi

“Deri atëher’”.

*

Kjo është finalja

e “Dhe në kërkim drejt lumturisë”.

Që do të shfaqet në një libër

Në tetor të 2010-ës

Përse jo?

Shqipëroi: Elida Buçpapaj

 ——

Marie-Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Motier, Markezi De La Fayette (1757-1834) ishte një aristokrat, gjeneral dhe politikan francez, i quajtur „heroi i dy botëve“, pasi ka qenë protagonist edhe në Revolucionin amerikan dhe në atë francez. Ishte mik i George Washingtonit, shërbeu në Ushtrinë Kontinentale të tij, të cilin e pati edhe si model në jetë. Kur  më 20 Maj të 1834, Lafayette vdiq, Presidenti Amerikan Andrew Jackson urdhëroi që  Lafayette-it t’i bëhen të njëjtat ndere sikur Presidentëve John Adams dhe George Washington. Me këtë rast ai u nderua me nga 24 të shtëna topi nga çdo post ushtarak apo anije që përfaqëosnte shtetin Amerikan. Flamuri u ul në gjysmë shtize për 35 ditë dhe ushtarakët mbajtën rrobat e zisë për gjashtë muaj dhe Kongresi i kërkoi popullit të vishte rrobat e zisë për 30 ditë. Rresht. Parku Lafayette që ndodhet në veri të Shtëpisë së Bardhë është në nderim të Markezit që luftoi në Revolucionin Amerikan.

Kronika e vdekjes e vajzës 15 vjeçare që u nda nga jeta sepse shteti shqiptar e la të vdesë!

Më datën 19 Gusht 2019 Gazetari Erjon Skëndaj në rrjetin social njofton :
“Pas 10 ditesh ne spital, dhe pas presionit te madh te medias, ministrja e shendetsise Ogerta Manastirliu ka vizituar sot 15 vjecaren Elona Kuburja qe po perjeton momentet me kritike per jeten ne reanimacionin e QSUT.
Ministrja nuk ka dhene koment per rastin ndersa zyra e shtypit te ministres lajmeroi se ministria e shendetesise do mbeshtese kurimin e vajzes.
Sipas ministrise, vajza do niset sot privatisht ne nje spital ne Turqi dhe me pas do shikohet mundesia e rimbursimit te shpenzimeve familjes.
Nderkohe ministria pohon se sot pritet edhe pergjigja e kerkeses nga spitalet turke me te cilat shteti ka kontrate dhe menjehere vajza do te transferohet ne spitalin ku do t’i mbulohen 100 % te gjitha shpenzimeve.
Me heret familja Kuburja nga Fushkruja me ndihmen e gazetares nga kosova Saranda Hoda(anetare e keshillit komunal te Gjakoves), eshtë lidhur me nje spital privat në Turqi per ta nisur me urgjencë Elonen brenda mesditës privatisht me avion sanitar. Familja ka grumbulluar nga te aferm, qytetarë e biznese 10 mije euro qe i ka depozituar si garanci per spitalin. Nderkohe avioni sanitar i nisur nga Turqia kerkon edhe 15 mije euro te tjera pwr transportin, te cilat familja nuk i ka po i detyrohet spitalit që ai ta pranoje vajzen. Nderkohe kostoja e trajtimit per sëmundjen e rralle qe ka Elona llogaritet ne mbi 60 mije euro per nderhyrjen e pare emergjente. Familja vijon lutjen drejtuar shqiptareve per ta ndihmuar financiarisht Elonen, pasi koha nuk pret per procedurat burokratike te ministrise se shendetsisë se Shqiperise. Numri i llogarise eshte ne bnken Credins ne emer te babait te Elones Alban Kuburja. E keni ne foto.”
Ndërsa dje, më 15 shtator gazetari Erjon Skëndaj e lajmëron kështu ikjen nga kjo botë të vajzës 15 vjeçare Elona Kuburja!

 

15 Shtator 2019

“U shua nje engjell qe aq shume e donte jeten.
U keput ne mes nje lule qe sa kish nis te cel.
Ike ti Elona dhe le pas me mijera zemra te vrara shqiptaresh qe u luten aq shume per ty qe ti ta mundje semundjen, por ishte vone, shume vone.
Per ty shteti u kujtua vetem ne ditet e fundit, tek lengoje ne shtratin tend e lidhur me aparatura qe te mbanin me sforco ne jete, e kur shume pak kish mbetur per te luftuar.
Njesoj si me Kristin e vogel, qeveriu beri shown e rradhes, sa per sy e faqe, si per ti thene popullit qe ne e beme punen, pikerisht kur çeshtja ishte bere mediatike dhe lajmi kish marre dhene ne mes te shqiptareve.
Ministria e shendetsise e njihte rastin qe vite me pare, pasi ishte semundje e lindur, por heshti deri ne diten kur u denoncua ne news 24.
Veç dhimbjes dhe hidherimit te njerezve qe aq shume te deshen, ti le pas nje tjeter histori te trishte qe uleret por qe nuk degjohet nga veshet e pushtetit shurdh, qe si dje dhe sot vazhdon ti ndaje njerezit ne anonim dhe vipa. U prehsh ne paqe Elona, te qofte dheu i lehte.”

 

 

IDRIZ LOGU, NJË EMËR I MERITUAR PËR GJIMANZIN E TROPOJËS! – Nga SKËNDER BUÇPAPAJ dhe një grup intelekualësh të nderuar tropojanë*

 

“Por ajo çka vertet vlen, ti vendosim emrin e tij gjimnazit të vetëm të Tropojës, i cili së shpejti feston 60 vjetorin e tij. E meriton këtë emër gjimnazi me traditë, do të ishte padyshim ikona jetëgjatë e arritjeve historike ndër vite dhe tregues i një epoke të lavdishme të kuadrove që sakrifikuan gjithçka për arsimimin dhe kulturën e Tropojës në veçanti dhe të Malsisë së Gjakovës në përgjithësi.”

                        Një grup intelektualësh nga Tropoja

Idriz Talush Logu lindi në Markaj të Tropojës më 12.05. 1937 në një familje me tradita atdhetare dhe patriotike. Ai u rrit dhe u edukua me frymën e bujarisë dhe fisnikërisë malësore, me etjen për dije dhe me dëshirën e thellë per tu arsimuar, pavarësisht kushteve të vështira ekonomike dhe mjedisit ngarkuar me paragjykime të vjetra.

Shkollën fillore e mbaroi në Bujan , një ndër shkollat e para të hapura në Tropojë, ndersa shkollën tetëvjeçare në qytetin B. Curri, nderkohë që Shkollen e Mesme Pedagogjike e perfundoi në Shkodër me rezultate të shkelqyera. Studimet e larta në Fakultetin Histori – Filologji të Universitetit Tiranës, në degën Histori, i kreu me rezultate shumë të mira në vitin 1964.Ai perfundoi gjithashtu edhe Kursin Pasuniversitar per drejtues shkolle, po në Tiranë.

Në vitin shkollor 1955-1956 filloi punën si mësues në shkollën tetëvjeçare të qytetit B. Curri dhe vetëm pas tre muajsh u caktua si inspektor arsimi, detyrë që e mbajti deri në vitin 1959, kur u emërua Drejtor i të parës shkollë të mesme në Tropojë, gjimnazit “ Asim Vokshi”.Pastaj më vonë drejtoi per shumë vite Seksionin e Arsimit dhe Kultures në rreth, me kompetence dhe aftësi komunikimi.

Ai ishte gjithashtu edhe drejtor i Shkollës së Mesme Industriale të Fierzës, gjatë kohës kur ndertohej Hidrocentrali i Fierzës, duke deshmuar veti të mëdha menaxhuese dhe duke e kthyer këtë shkollë në një qender të vertetë profesionale dhe vatër e lindjes së kuadrove  të ardhshëm teknikë.

Ishte edhe drejtor i Shkollës Mesme Cerrnicë dhe më 1981 caktohet si drejtor i Kabinetit Pedagogjik të rrethit , detyrë që e mbajti per tetë vite. Në sajë të perzgjedhjes tij të qëlluar dhe të punës së spikatur studimore dhe shkencore, kabineti mbeti një orientues i pazëvëndësueshëm per zhvillimin dhe reformimin e arsimit lokal dhe më  gjerë.

Pervoja e tij u pergjithësua nga Ministria e Arsimit, duke cilësuar si arritje zgjerimin e arsimit të mesëm në Tropojë, ngritjen dhe pasurimin e bazës materiale dhe didaktike, shkollimin dhe sigurimin e kuadrit vendas, kualifikimin adekuat të mësuesve si dhe afrimin dhe perfshirjen e komunitetit vendas, nderthurur kjo me vetë ndryshimin e mentalitetit të familjes tropojane drejt koncepteve të përparuara të kohës.

Kudo qe punoi, Idriz Logu, puna e tij qe e vlerësuar dhe e nderuar, sidomos si drejtues perfekt dhe me autoritet moral dhe shoqëror, si njeri publik dhe i angazhuar, si orator i veçantë, si njeri gjithmonë opozitar ndaj pengesave të zhvilimit, si demokrat i vertetë në marrëdhënjet njerëzore, si mik i njerëzve të thjeshtë , të cilëve u gjendej gjithmonë pranë, si  prind model i edukatorit që di të percjellë gjithmonë te fëmijët i tij, tiparet me të mira.

Idriz Logu është autor i dhjetëra referateve, kumtesave e punimeve të ndryshme në sesione shkencore dhe në katër konferenca pedagogjike të rrethit si dhe në aktivitete të ndryshme kulturore dhe historike brenda dhe jashtë vendit, ku dalloi eksperienca e tij si metodist, por dhe bagazhi i vyer i njohurive historike per Tropojën dhe trevat e tjera shqiptare.

Nderkohë ishte bashkëpuntor i organeve pedagogjike dhe gazetave tjera, ku shkroi dhe mbrojti teza dhe projekte arsimore dhe kulturore si dhe të mbrojtjes së traditave të zones. Ishte bashkëautor i librit “ Historiku i Arsimit në Tropojë” ku shkroi pjesën “ Arsimi në vitet 1975-1990”

Pjesë e rëndësishme e Shoqatës së  Historianëve, ai në fund të jetës tij, po punonte per ringritjen e Muzeut Historik të rrethit, perherë konstruktiv, koherent dhe i përkushtuar si nga ana shkencore , por edhe në pikëpamje të objektivitetit social dhe shoqëror.

Arritjet në fushën e arsimit në rrethin e Tropojës janë të lidhura pazgjidhshmërisht me figuren, punën dhe mundin e Idriz Logut tek i cili ishin të mishëruara në mënyrë të harmonishme aftësitë shkencore dhe personale me artin e të drejtuarit, si rrallë tek ndonjë tjetër. Breza të tërë nxënësish kanë marrë dije prej tij dhe sot janë politikanë dhe pushtetarë,mjekë të shquar, shkrimtarë të njohur dhe shkencëtarë, të cilet e kujtojnë sot me shumë respekt këtë figure të madhe të arsimit.

Ai ka dhënë  një kontribut të çmuar në fushën e studimeve pedagogjike, psikologjike dhe historike. Edhe pas daljes në pension, nuk reshti së punuari per problemet e arsimit, të shkollës dhe mendimit shkencor si dhe të problemeve sociale që kalonte Tropoja. Per këto merita ai u zgjodh nënkryetar i Këshillit Pluralist të rrethit dhe anëtar nderi i disa organizatave tjera.

Idriz Logu, në kohë të ndryshme është vlerësuar me urdhra dhe medalje. Pas vdekjes u dekorua nga Presidenti i Republikës me medaljen “ Naim Frashëri” i Argjendë, vlerësim i cili ishte larg vlerave të verteta që mbart ai në kompleksitetin e ngjarjeve që shoqëruan jetën e tij.

Të gjithë e dinë dhe e pohojnë në Tropojë, Idriz Logu ishte njeri i fjalës së thënë hapur dhe ballas, kurrë i pajtuar me padrejtësitë dhe kompromiset konformiste, njeriu që kurrë nuk  afrohej me servilët dhe kameleonët e çfarëdo rryme, njeriu gjithmonë avantgardë me të renë dhe zhvillimin, duke respektuar pandalur historinë dhe traditat e familjes dhe vendit të vet, njeriu që kurrë nuk vuri para parimeve njerëzore, meritat e veta personale, titujt dhe dekoratat.

Per shumë vite me rradhë ka qene evidente kerkesa e ish nxënësve, ish kolegëve dhe mbarë popullit të Tropojës, për të vënë në vendin e merituar këtë figurë të kompletuar të arsimit tropojas, si figura kryesore e tij, si drejtuesi i parë dhe jetëgjatë, si bartës i rezultateve të pamohueshme në fushën e arsimit dhe kulturës.

Vazhdimisht, intelektuale dhe përfaqësues të komunitetit kanë kërkuar vlerësimin e merituar të tij, tani si përfaqësues të brezit të sotëm, por edhe të veteranëve të arsimit tropojas, ti propozojmë Presidentit  të Republikës, ti akordojë atij dhënjen e titullit: “ Mjeshtër i Madh i Punës” për Idriz Logun, por ajo çka vertet vlen ti vendosim emrin e tij gjimnazit të vetëm të Tropojës, i cili së shpejti feston 60 vjetorin e tij.E meriton këtë emër gjimnazi me traditë, do të ishte padyshim ikona jetëgjatë e arritjeve historike ndër vite dhe tregues i një epoke të lavdishme të kuadrove që sakrifikuan gjithçka për arsimimin dhe kulturën e Tropojës në veçanti dhe të Malsisë së Gjakovës në përgjithësi.

Idriz Logu ishte njeriu që vazhdimisht në mënyrë aktive, me bindje dhe me me një aktivitet per tu patur lakmi, përcillte  gjithmonë ndershmëri, dinamizëm dhe ekuilibër të qendrueshem, tolerancë dhe respekt, kulturë dhe prespektivë, duke edukuar me energji, besim dhe kurajë ,elementët modern të intelektualëve të kohës, në skenën e këtushme, por jo vetëm, ai mbetet një shembull i papërseritshëm i intelektualit atdhetar dhe gjithmonë të angazhuar..

Kurrë nuk shikoi nga vetja, familja e tij apo interesa meskine të momentit, aq shumë të perhapura në kohë, por shpresoi dhe punoi, duke besuar në një të ardhme qytetare dhe evropiane , larg shablloneve vulgarë të ditës. Në mbledhje , konferenca dhe kongrese ku ai mori pjesë, u bë në mënyrë të natyrshme pjesë integrale dhe e admirueshme, njehkohësisht e respektuar dhe e vlerësuar edhe nga personalitete shqiptare, për  elegancën, natyrshmërinë dhe pjekurinë e gjykimit si dhe maturinë e vendimit të marrë në kohë të ndryshme.

Edhe në momentet më delikate dhe të veshtira të marëdhenjeve politike në Tropojë, ai ja arriti të jetë një zë origjinal i mendimit dhe aksionit politik bashkekohor, kontributi i  të cilit veshtirë të harrohet nga njerëzit e ndershëm tropojanë.

Idriz Logu vdiq i ri, vetëm 64 vjeç, mesditën e 1 korrikut 2001, një humbje e befasishme që hidhëroi te gjithë. As semundja e rëndë dhe e pashërueshme, nuk arriti ta vinte poshte, ruajti optimizmin deri në fund, vullnetin dhe kurajon për të qenë me dinjitet deri në çastin e fundit.

Por nuk vdiq në memorien e popullit tropojan, pjesa me krenare e të cilit tani është ai vetë, me veprën dhe figurën e tij. Koha e të qënit njeri , ka qenë gjithmonë, por tani me shumë se kurrë historia verteton se njerëzit e mençur mbeten, servilët, kameleonët dhe frikacaket bien, pavarësisht çdo lloj mbrojtje. Koha pranon  njeriun dhe ngadalë ju nderton piedestalet në shpirtrat e njerëzve!

Idriz Logu e ka ndërtuar tashmë piedestalin e tij në kujtesën e Tropojës, koha eshtë t’ja ndriçojmë me tepër atë me vlerësimin e merituar!

Së shpejti festohet 60 Vjetori i Gjimnazit të Bajram Currit, një shkollë me tradita , e cila kishte si drejtor të parë Idriz Logun.Emri i tij do ta nderonte këtë shkollë, me godinë ta saporindertuar, e gatshme per brezat e rinj të demokracisë shqiptare, si një shkollë e nivelit evropian, e cila nderon kontributin e madh të mesuesve atdhetarë dhe idealistë si Idriz Logu!

*Skënder Buçpapaj, Haki Zllami, Ibrahim Zhana, Kadri Basha, Petrit Zeneli, Isuf Çela, Mehmet Hyka, Nushe Doçi, Rukie Rama, Kadë Mulosmani, Frrok Vukaj, Muhamet Vatoci, Naim Sadikaj, Hasan Selimi, Gjon Neçaj, Fran Ukcamaj, Ramiz Lushaj, Muje Buçpapaj, Sadete Sellaj, Sadri Oruçi, Petrit Prengzaj, Gjon Markokaj, Ibrahim Kadria, Bukurie Berisha, Astrit Margjekaj, Nuredin Ahmetaj, Kujtim Hajdarmataj, Ali Berbati, Drita Elezaj, Guxim Alimani, Riza Lataj, Rexhe Byberaj, Asllan Osmanaj, Ali Sylaj, Zenel Çelaj, Zeqir Lushaj, Azem Baliaj, Xhane Ymeri, Rexhep Shpati, Shaban Haxhia, Zeqir Hasanpapaj, Elida Buçpapaj.

Nis viti i ri shkollor, në banka sot 100 mijë nxënës më pak se vjet. 24 mijë vogëlushë, për herë të parë

Ky vit i ri shkollor do të gjejë jo vetëm më pak shkolla, pas reformës së nisur vjet për mbylljen e klasave kolektive, por edhe më pak nxënës.

 

Janë jo pak, por 100 mijë minus krahasuar me vitin e kaluar. Sipas shifrave të Ministrisë së Arsimit, në arsimin parauniversitar (arsim bazë-gjimnaz) do të shkollohen 380 mijë nxënës, nga 480 mijë që ishin vitin 2018-2019.

Nga këta, pjesa më e madhe, 272 mijë, janë pjesë e ciklit të ulët, ose sistemit bazë të detyruar 9-vjeçar, ndërsa 90 mijë futen në gjimnaz. Për herë të parë, në bankat e shkollës do të hyjnë 24 mijë nxënës, të cilët futen në klasën e parë.

Edhe këtu, shifrat e raportuara nga dikasteri i arsimit flasin për tetë mijë nxënës më pak. Rënia e lindshmërisë ndër vite dhe emigrimi shikohen si dy arsyet kryesore të rrudhjes së numrit të nxënësve që frekuentojnë shkollën.

Ndryshe nga vitet e kaluara, ku vogëlushët urohen me anë të një videomesazhi nga numri 1 i arsimit, ministrja Besa Shahini ka zgjedhur të urojë drejtpërdrejt sot nxënësit për rrugëtimin e ri shkollor 2019-2020.

Për arsimin bazë, mësimi përfundon më 12 qershor, ndërsa matura një javë më herët. Ndërsa pushimet e shumëpritura të dimrit do të zgjasin dy javë, nga 21 dhjetori deri më 5 janar 2020.

Ndahet nga jeta në moshën 100-vjeçare gjenerali Rrahman Parllaku

Është ndarë sot nga jeta, në moshën 100-vjeçare, gjenerali i njohur shqiptar Rrahman Parllaku.

Parllaku ka qenë partizan në luftën Antifashiste, hero dhe komandant, i persekutuar në komunizëm.

 

Jetëshkrim i gjeneralit Rrahman Parllaku:

Lindi në fshatin Novosej të Lumës, i biri i Latif Parllakut dhe Kadimes. Shkollën fillore e kreu në Shishtavec. Në moshën 12-vjeçare ka filluar punë me babanë dhe vëllanë në profesionin e pastiçierit nga viti 1932 në Cakran të Mallakastrës dhe nga viti 1936 në Selenicë të Vlorës.

U kthye përsëri për të vazhduar shkollën dhe për të dhënë provimet. Me ndihmën dhe këmbënguljen e mësuesit të tij Salih Kolgeci, dhe të drejtorit të shkollës Myslim Sina nga Tërbaçi i Vlorës, arrin ta përfundojë arsimin fillor 5 vjeçar.

Më 1930, babai i Rrahmanit, Latifi , së bashku me të vëllain u largua për në Vlorë dhe Cakran të Mallakastrës. Nga viti 1936 deri në vitin 1939, Rrahmani punoi në Selenicë të Vlorës.

Në prag të pushtimit fashist të 7 prillit 1939 me vëllanë Selimin kushëririn Baftjarin bashkë me popullin e Selenicës zbritën në Vlorë për të kërkuar armë për të mbrojtur vendin nga pushtimi fashist. Të zhgënjyer e dëshpëruar nga qëndrimi i mbretit dhe qeverisë, që nuk e armatosën e organizuan popullin për luftë kundër fashizmit, u kthyen në Selenicë. Në nëntor 1939, hapën një lokal pasticeri në qytetin e Vlorës.

Në protestën e zhvilluar më 28 nëntor 1941 kundër pushtuesve iu dha rasti që në kulmin e entuziazmit të protestuesve të dalë në krye për të mbajtur flamurin kombëtar që përpiqeshin ta rrëmbenin fashistët, aty mori një goditje në kokë. Pas kësaj dite përfshihet në njësitet guerile të qytetit, fillimisht guerilas i thjeshtë, pastaj përgjegjës grupi e njësiti dhe me pranimin si anëtar i Partisë Komuniste. Më 6 janar 1943 u caktua komandant i njësiteve guerile të qytetit të Vlorës deri më 28 nëntor 1943, kur e transferuan me detyrë komisar batalioni. Pas rezultateve të mira në drejtimin e batalionit në luftimet kundër forcave naziste dhe ruajtjen e kompaktësisë të efektivit gjatë Operacionit armik të Dimrit 1943-1944, emërohet zëvendëskomisar i Brigadës së 8-të, e përuruar më 26 prill 1944 në Sheper të Gjirokastrës.

Gjatë muajit maj u mor me organizimin e Brigadës së 12-të Sulmuese dhe mbrojtjen e Kongresit të Përmetit. Më 8 qershor 1944 transferohet në Brigadën e 3-të Sulmuese dhe së bashku me anëtarët e shtabit që drejtonin këtë njësi përballoi me sukses Operacionin e qershorit të ushtrisë naziste.

Pas këtij operacioni me urdhër të Shtabit të Përgjithshëm, brigada kalon në Shqipërinë e Mesme, me detyrë të spastrojë nga armiqtë zonat malore të Elbasanit e Tiranës e të sigurojë nga shpina forcat e Divizionit të 1-rë, që vepronin në Mat e Dibër dhe të mbronte bazën e Bizës, ku hidhnin materiale avionët aleatë. Në fillim të shtatorit, brigada me urdhër të Komandës së Përgjithshme mori për detyrë që së bashku me Brigadën e 5-të të kalonin në Kosovë për të shpejtuar çlirimin e kësaj zone e të ndihmonin në ngritjen e Këshillave Naconalçlirimtare si organe të pushtetit të ardhshëm për përfshirjen në masë të kosovarëve në luftë për t´ju bashkuar frontit antifashist të popujve dhe të dëmtonin e pengonin forcat gjermane në tërheqje.

Me çlirimin e Kosovës, më 22 nëntor, në qytetin e Pejës merr urdhrin e emërimit komandant i Divizionit të 5-të dhe u gradua kolonel. Nga 20 dhjetori i vitit 1944 deri në mars të vitit 1945, forcat e komanduara nga Parllaku në bashkëveprim me forcat jugosllave çliruan krahinën e Sanxhakut. Me ndërprerjen e luftimeve, forcat e Divizionit të 5-të e të 6-të Sulmues u kthyen në Kosovë. Më 14 prill të vitit 1945, kur ndodhej në Mitrovicë, ai mori urdhrin e emërimit komisar i Korparmatës së 2-të në Berat. Me shkrirjen e saj e nxorën në lirim dhe e caktuan sekretar politik i Komitetit Qarkor të PK të Shkodrës. Me kërkesën e tij rikthehet në ushtri në detyrën e drejtorit të Personelit në Ministrinë e Mbrojtjes. Në vitin 1947 i jepet grada kolonel. Në dhjetor të vitit 1947, Parllaku u caktua në detyrën e drejtorit Politik të Ushtrisë, detyrë të cilën e kreu deri në prill të vitit 1948, kur u dërgua të studionte jashtë shtetit. Parllaku ka mbaruar studimet në Akademinë e Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë sovjetike “Voroshillov”.

Pas kthimit nga studimet, ai u emërua drejtor i Drejtorisë së Organizim-Mobilizimit në Ministrinë e Mbrojtjes. Në vitin 1952-1954 caktohet në postin e zëvendësministrit të Mbrojtjes e drejtor i Prapavijës së Ushtrisë dhe mori gradën e lartë të gjeneral-majorit. Gjatë viteve 1954-1961 do të shërbente si zëvendësministër i Mbrojtjes për përgatitjen luftarake të ushtrisë.

Nga viti 1961 deri në vitin 1967 kreu detyrën e komandantit të Forcave Ushtarako-Detare dhe më pas komisar i këtyre forcave dhe iu dha grada gjeneral-leitnant. Në vitet 1969-1970 do të shërbente si komisar i Forcave Ushtarako-Ajrore dhe një vit më vonë u emërua zëvendësministër për Përgatitjen Luftarake të Ushtrisë. Për merita të veçanta i është dhënë titulli “Hero i Popullit” dhe është dekoruar me 9 urdhra e tri medalje të luftës dhe 3 urdhra të shërbimit ushtarak. Parllaku, ka qenë zgjedhur deputet i Kukësit në Kuvendin Popullor për 7 legjislatura rresht, që nga viti 1945 deri në vitin 1973. Gjeneral Parllaku ka qenë kandidat i KQ të PKSH që nga tetori i vitit 1944 deri në Kongresin e Parë.

Në kongresin e Katërt rizgjidhet përsëri kandidat i KQ të PPSH dhe në Kongreset e Pestë e të Gjashtë anëtar i këtij Komiteti. Parllaku u arrestua dhe dënua për pjesëmarrje në të ashtuquajturin “puç ushtarak”, nën akuzën e “krimit dhe tradhtisë ndaj atdheut, sabotimit dhe agjitacionit dhe propagandës me rrezikshmëri të lartë”. Në bazë të këtyre akuzave u dënua me 25 vjet heqje lirie, nga të cilat 16 vjet e tri muaj i vuajti në burg (nga dhjetori i vitit 1974 deri më 17 mars të vitit 1991), si pjesëtar i të ashtuquajturit “grup i Beqir Ballukut”. Duke pasur akuzën e rëndë të “tradhtisë ndaj atdheut”, të ashtuquajturit pjesëtarë të këtij grupi: Beqir Balluku, Petrit Dume, Hito Çako e Rrahman Parllaku nuk amnistoheshin nga ligjet në fuqi. Në rekursin e bërë nga Parllaku, Gjykata e Kasacionit vendosi, më 20 korrik të vitit 1994, prishjen e vendimit të 5 nëntorit të vitit 1975 të Gjykatës Ushtarake, që i cilësoi fajtorë ushtarakët e lartë, dhe pushimin e akuzave të mësipërme. Ai ishte kryetar i Organizatës së Bashkuar të Veteranëve të Luftës të Popullit Shqiptar.

Nga peneli brilant i grafistit të shquar Avni Delvina: Zot i madh bëj që Luigi Soreca të mos i ngjaj Vllahutinit

NJE LUTJE E TE GJITHE POPULLIT SHQIPTAR DREJTUAR ZOTIT DHE KOMUNITETIT EUROPIAN!
Zot i madh qe je ne qiell,
Qofte i shenjteruar emeri yt,
SI ne qiell edhe ne toke.
Na e jep buken e perditeshme,
Dhe bej qe Soreca mos t’i ngjaj Vllahutinit.
Dhe te thote vetem dy fjale kundra rruges Milot- Balldre, si psh, :
Bejeni me mire tenderin !

 

Digjet 1 hektar ullishte në Elbasan, policia dyshon për zjarrëvënie të qëllimshme

Digjet 1 hektar ullishtë gjatë natës në Samurr të Elbasanit. Burime zyrtare konfirmuan për gazetarin e ‘News24’ dhe ‘BalkanWeb’ Fatmir Popja se vatra e zjarrit u shfaq rreth orës 22:00 dhe u izolua rreth orës 01:30 të mëngjesit të kësaj të diele. Për shuarjen e flakëve u aktivizuan 13 punonjës të shërbimit zjarrfikës të Elbasanit dhe dhjetra banorë të zonës. Zjarri pati përhapje me shpejtësi në një sipërfaqe mjaft të madhe duke shkaktuar dëme të konsiderueshme. Dyshohet se zjarri ka qenë i qëllimshëm, ndërsa policia po heton për të identifikuar autorët dhe kapjen e tyre.

Haradinaj: Unë luftoja e këta të PDK-së më quanin dezertor nga “Rogner”-i

Ramush Haradinaj u është përgjigjur zyrtarëve të PDK-së, të cilët po e quajnë “dezertor” pas dorëheqjes nga Qeveria e Kosovës, ku për dy vite mbajti pozitën e kryeministrit.

Haradinaj ka thënë se njerëzit e PDK-së e quanin kështu edhe nga hoteli “Rogner” në Tiranë gjatë kohës së luftës. Ai ka thënë se përderisa ai luftonte kundër serbëve, zyrtarët e PDK-së e akuzonin nga Tirana.

“Këta kolegët e PDK-së, këta më quanin dezerter edhe prej Rognerit. Prej atëherë më quanin dezerter, a unë t’u luftu”, ka thënë Haradinaj. “Unë s’po them që është dezertor, se lufta është e vështirë. Dikush qëndron e dikush s’mun qëndron. Unë s’e kam pas armikun asnjëherë më larg se 300 metra. Këta më akuzojshin: s’po ngon e s’po merr vesh… e kështu”, ka thënë Haradinaj në emisionin n’Konak.

Haradinaj, tutje ka treguar se pse ka hyrë në politikë, pas lufte ku shërbeu si gjeneral.

“Kam pasë bindje politike edhe përpara. Bindja për liri dhe për të drejtë të vendit tonë. Mospajtimet mes brezave tonë, janë gjatë gjithë kohës. Edhe gjatë kohës së Titos. Kur i kam pa proceset e reja pas lufte. Polarizimet e atëhershme. Mendova që është me rëndësi që me u kyçë edhe në atë pjesë të re”, ka thënë Haradinaj.