VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Hetimet e vonuara të Gjykatës Speciale për krime të luftës

By | November 7, 2018

Komentet

Lumir Abdixhiku – KOSOVA PATI 11 840 TË VRARË, NGA KËTA 1 392 ISHIN FËMIJË, 1 882 TË MOSHUAR Nga fëmijët 296 ishin nën moshën 5 vjeçe

VOAL – Publicisti Lumir Abdixhiku, në numrin e 19 janarit 2015 të gazetës Koha Ditore ka botuar opinionin “Republika ime e mjerë”, ku ai shkruan:

Qëndrimet kundër të vrarëve, të zhdukurve e shqiptarëve të tjerë vijnë nga zyrat e Republikës, gjejnë mbrojtjen e Republikës, paguhen nga taksat e Republikës – dhe janë kundër Republikës. Kështu, Republika ime mbetet më së paku Republikë. Mbetet e mjerë.

-1-

11.840 është numri i të vrarëve në Kosovë – numër ky i përmbledhur në një botim të Agjencisë Shtetërore të Arkivave të Kosovës. Nga ta, 1.392 janë fëmijë e 1.882 të moshuar. Nga fëmijët 296 janë nën moshën 5 vjeçe. E mendoni pak? Plot 296 fëmijë të vrarë nën moshën 5 vjeçe; nën 5 vjet për atë Zot. Ky është bilanci i luftës në Kosovë.

Një ministër i Republikës sime – Jablanoviq pra – injoron të gjitha vrasjet sikurse të ketë jetuar shumë larg nga këtu; por s’është ashtu. Ky ministër Republike që ka moshë të përafërt me mua, ka kaluar gjithë jetën e tij në Kosovë, në Leposaviq të Kosovës – jo më larg se tetëdhjetë kilometra nga unë. Dhe, përveç nëse nuk ka tru të çrregulluar nga ndonjë sindromë kretinizmi e mohimi patologjik, ai mban rend e mirë secilën ndodhi të vendit tonë të përbashkët. Ai mban rend e mirë – siç mbaj rend e mirë dhe unë – trupat paramilitare, militare e policore që për vite rresht kishin bërë kërdi çnjerëzore; aq çnjerëzore sa u desh intervenimi i parë i një superaleance perëndimore për t’i bombarduar e ndalur çnjerëzorët si ta. Ai mban rend e mirë – siç mbaj rend e mirë dhe unë – gjetjet e trupave të zhdukur jo në Kosovë, por në Rashkë të Serbisë; madje jo në vitin 1999, por plot 15 vjet më pas, në vitin 2014 – të groposur e të mbuluar me gjakftohtësi jo vetëm me dhe e gurë, por me një ndërtesë të tërë – e gjitha mbi fëmijë e pleq e civilë. Ai i mban rend e mirë të gjitha.

Por si është e mundur që për masakrat në Kosovë ta dijë e gjithë bota mbarë, por nuk e di një ministër Republike që ka kaluar gjithë jetën e tij i rrethuar nga masakrat? Çfarë e shtyn një ministër Republike të komunitetit serb të mohojë një fatalitet njerëzor – nëse jo ndaj bashkëqytetarëve të tij – thjesht ndaj qenieve si ai? Nga kjo urrejtje ndaj të vrarëve që sot nuk kanë zë? Mbi të gjitha, pse është ende ministër një fashist si ky?

E mbrapshta e një ministri model si ky megjithatë nuk mbaron këtu. Vetëm një javë më parë ai – dhe të njëjtët pas tij – i kishte quajtur egërsira nënat e dëshmorëve të atdheut, për ta tjetërsuar Republikën time e tuajën e të tijën në fund si krahinë të Metohisë. Një tjetër ministër si ai kishte hequr stemën e Republikës nga komunikimet zyrtare qeveritare dhe kishte refuzuar rrjedhimisht të komunikonte ministria e tij në shqip; përderisa një komunë tjetër ngjitur me Prishtinën kishte lëshuar komunikatë zyrtare si një komunë që ndodhej në Serbi.

Qëndrimet e tilla vijnë nga zyrat e Republikës, gjejnë mbrojtjen e Republikës, paguhen nga taksat e Republikës – dhe janë kundër Republikës. Kështu, Republika ime mbetet më së paku Republikë. Mbetet e mjerë.

Vetëm muaj më parë, në Qeverinë e Kosovës vendet e rezervuara udhëhiqeshin nga serbë që me përkushtim shpeshherë dhe më të madh se shqiptarët bënin shumë për Republikën. Ata pranonin Republikën si atdhe të barabartë të të gjitha etnive – siç dhe definohet me Kushtetutë. Kishin pasaportë të Republikës, mbronin stemën e Republikës, e bënin vetë Republikën. Të njëjtët u flakën këtë herë, kur në zgjedhjet e kurdisura në të gjitha bashkësitë serbe u shpërfaq një listë serbe që sot – institucionalisht – provon të zhbëjë secilën pjesë të Republikës, përfshirë dhe ato më të ndjeshmet si dëshmorët, viktimat e vet shtetësinë.

Ministra fashistë si këta – në asnjë rrethanë normale – nuk do t’i shihnin zyrat e stemat e Qeverisë për një orë pas qëndrimeve; hiç për më shumë. Sepse Republika dhe Qeveria nuk janë punë mendimesh e interpretimesh të tekeve fashiste individuale; nuk janë këto kopshte fëmijësh me meny përzgjedhjeje të sjelljeve e bëmave. Tjetërsimi i Republikës nga institucionet e Republikës është shkelje e secilit betim, secilit përkushtim dhe secilit qëllim institucional. Mendimet e lira – dhe jo nxitëse të urrejtjes – mund të bëhen jashtë saj. Secila sjellje tjetër, ndërsa, ndjek rregulla; u thonë ligje, u thonë Kushtetutë.

Mosshkarkimi i tyre – në grup pra – përbën fatkeqësinë më të madhe të qeverisë së re. Do të duhej të tregonte fuqi, seriozitet dhe në fund kredibilitet përballë qytetarëve të saj; t’u dalë zot pra të vrarëve, të zhdukurve, nënave të tyre e vet Republikës. Ndryshimet nisin mu nga qëndrime si këto, pavarësisht konsekuencave e presioneve eventuale. Në fund të fundit një koalicion shumicë shqiptare nuk do të duhej as për së afërmi të mendonte derivatet e shkarkimit e përjashtimit – dhe kështu dhënies së shembullit – për refuzuesit të Republikës. Do të vinin të tjerët pas tyre, siç dhe kishin qenë të tjerët para tyre. Sepse po nuk u reagua tani, mu tani, të tjerët do të nxiten njëtrajtësisht. Fjalët kundër Republikës do të shndërrohen në punë kundër saj, bindjet do të marrin hov më shumë e zhgënjimet eventuale do të bëhen realitet.

Lista Serbe mund të dalë e pandreqshme; dhe ky fakt mund të jetë lajmi më i keq që promovuesit dialogues të saj mund të marrin. Lajmi më i keq për të tjerët ndërsa, pra për shtetin e të gjithë etnive, për neve, për vetë serbët e moderuar e liderët e tyre normalë, është se e gjithë përpjekja e përbashkët pesëmbëdhjetëvjeçare është zhbërë brenda një viti. Kështu, në gjuhë të pesëmbëdhjetë viteve më parë, një serb i Kosovës si Jablanoviq mohon gjithçka shqiptare – edhe vetë vdekjen e tyre pra. Ky nuk është progresi që evropianët dhe promovuesit e kompromis-dialogut kishin në mend. Tani madje, edhe gjithë ato kompromise bëhen të pakuptimta kur në kthim kemi marrë asgjë; në të vërtetë kemi marrë shumë më pak se çfarë kishim.

Por ky fakt i ri nuk nënkupton në automatizëm tolerancën tonë. Kjo sjellje jona e tanishme – toleruese pra – mund të dëshmojnë veçse impotencën e Qeverisë sonë, por nuk bën të dëshmojë idenë e një sjelljeje standarde në të ardhmen; toleranca jonë nuk guxon të bëhet standard pra. Dhe në këtë refuzim tonin ne kemi secilin mekanizëm institucional, kushtetues e të votës për të mbrojtur Republikën nga pretendime të tilla që në fund bartin vetë vulën e gjithë Qeverisë. Shkarkimi dhe kërkimfalja përbëjnë vetëm hapin e parë në drejtimin e mbarësisë.

Në të njëjtën gjuhë duhet të reagojmë si shtet e vend edhe kundër agresionit politik të shtruar para nesh nga një kryeministër i një vendi agresor – Vuçiq pra – i cili Kosovën e pavarur e shtroi para minoritarëve serb si djep të Serbisë. Kështu ai jo vetëm se shkel sovranitetin e integritetin tonë politik, duke përhapur agresion destabilizues, por edhe shkel gjithë dialogun e proceset dialoguese aq të pëlqyera nga ndërkombëtarët e aq të pranuara blanko nga të tanët. Deklaratat e tilla do të duhej të pasoheshin me letërkëmbime, qëndrime e alarme ndaj Evropës nga institucionet tona menjëherë; për të kërkuar përgjegjësi dhe mbi të gjitha reagim nga garantuesit dialogues. Secili qëndrim i qetë yni vetëm se do t’i shtyjë ata për më shumë.

Intervista – Dempsey: Putini po e forcon ndikimin në Ballkan nga shkaku i pavendosmërisë së Perëndimit

Presidenti i Rusisë, Vladimir Putin, i cili gjatë kësaj jave i ka akuzuar Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Perëndimin për destabilizim të Ballkanit përmes zgjerimit të NATO-s, ka shfrytëzuar vizitën në Serbi, në mënyrë që për shkak të tensioneve në marrëdhëniet transatlantike dhe politikës jokonsistente të Bashkimit Evropian ndaj Ballkanit Perëndimor, ka fuqizuar ndikimin e Rusisë në rajon, thotë Judy Dempsey nga Qendra Carnegie e Evropës në intervistën për Shërbimin e Ballkanit të Radios Evropa e Lirë.

Radio Evropa e Lirë: Pse erdhi deri te kjo retorikë agresive e befasishme nga ana e Moskës dhe sidomos Putinit?

Judy Dempsey: Mendoj se kjo ka ndodhur për shumë arsye. Një prej tyre është se marrëdhëniet transatlantike janë përplot me tensione në këtë moment, por edhe presidenti Trump thotë se SHBA-ja në një moment do të tërhiqet nga NATO-ja. Kjo, në mënyrë të qartë shkon në favor të Rusisë.

Rusia gjithmonë ka dëshiruar që ta dobësojë aleancën perëndimore të NATO-s, gjithmonë ka dashur që ta dobësojë lidhjen transatlantike dhe Putini ka shkuar në Serbi për këtë shkak.

Së dyti, kurrë nuk e dini se çfarë mendon presidenti Aleksandar Vuçiq. Për Financial Times, para disa vitesh ka folur për kursin pro-evropian dhe kështu me radhë. Më pastaj, e shtron tepihun e kuq për presidentin Putin. Kjo do të thotë që Serbia po luan lojë të dyfishtë.

Çështja e tretë është që, natyrisht, Putini është atje me shefin e Gazpromit, Aleksandar Miler, për shkak se ata po e shohin ndikimin në rritje të Kinës.

Në një mënyrë, Ballkani Perëndimor po shndërrohet në fushë të lojës për Kinën dhe Rusinë, në njërën anë, ndërkaq që Bashkimi Evropian po përpiqet që të mbajë nën kontroll atë që po ndodh në Bosnjë e Hercegovinë dhe me vonesë në Maqedoni, si dhe e mbajnë nën vrojtim Malin e Zi, i cili sapo ka marrë një kredi të madhe nga Kina, ndonëse tashmë është pjesë e NATO-s.

Rajoni është mjaft i hapur për një numër të madh ndikimesh.

Radio Evropa e Lirë: Duket që Moska nuk po heq dorë nga Mali i Zi dhe Putini thotë që vendimi për pranimin e tij në NATO ka krijuar tensione. Lavrovi thotë që marrëveshja për ndryshimin e emrit të Maqedonisë nuk është legjitime, edhe pse nuk ka asgjë kundër që dy shtetet të bisedojnë. Pra, ajo nuk po heq dorë as nga ato vende?

Judy Dempsey: Keni të drejtë. Ata nuk po heqin dorë. Mali i Zi është në NATO, por thënë sinqerisht, Mali i Zi do të mund t’i rregullojë gjërat në kuptimin e korrupsionit dhe mungesës së udhëheqjes së mirë me vendin dhe të marrëdhënieve të tij me Kinën.

Bashkimi Evropian, gjithashtu do të mund të bënte më shumë që ta forcojë Malin e Zi dhe kjo është çështja e parë.

Kemi parë se çfarë ndodhi në Athinë, ku kryeministri Tsipras i ka mbijetuar votëbesimit, ndërkaq që Qeveria maqedonase po e shtyn këtë ndryshim të emrit. Ai ndryshim i emrit në fakt e ndryshon të gjithë lojën në qoftë se gjithë kjo kalon.

Kjo e shqetëson Rusinë, por Bashkimi Evropian duhet të shfrytëzojë këtë, të veprojë shpejt dhe të përmirësohet në këtë pikë, në mënyrë që të hapë sa më shpejtë bisedimet me Maqedoninë.

Bashkimi Evropian, për një kohë shumë të gjatë, ka pasur politikë jokonsistente ndaj Ballkanit Perëndimor, përderisa Rusia dhe Kina kanë hyrë pa kurrfarë parakushtesh.

Radio Evropa e Lirë: Putini tash ka një aleat mjaft të fortë dhe besnik në Presidencën e Bosnjë e Hercegovinës, i cili thotë që nuk ka gjasa që Bosnjë e Hercegovina të lëvizë në drejtim të NATO-s. Putini deri më tash duket se i ka bërë gjërat, në mënyrë paksa pasive, duke i mbajtur nën kontroll, por a prisni një rol pak më aktiv të Rusisë në Bosnjë e Hercegovinë në muajt apo vitet e ardhshme?

Judy Dempsey: Unë po shpresoj që Bashkimi Evropian të ketë një rol më aktiv në Bosnjë e Hercegovinë dhe në Serbi. BE-ja ka qenë tërësisht e pakoordinuar duke u marrë me jo funksionalitetin e Bosnjë e Hercegovinës, thuajse nuk ka pasur mjaft kohë që të merret me të. Dobësia e BE-së në Bosnjë e Hercegovinë është në atë se qëndron pranë elitave, në vend se t’i drejtohet shoqërisë së gjerë civile, grupeve të gjera të aktivistëve e jo që vetëm të bashkëpunojë me elitat e vjetra dhe të lodhura.

Në njëfarë mënyre, BE-ja ka qenë mjaft jo kreative dhe intelektualist, siç do ta thosha këtë në mënyrë diplomatike, ka qenë goxha dembele në Bosnjë e Hercegovinë.

Gjëja më interesante është se BE-ja dëshiron të jetë një lojtar global, por si mund të jetë lojtar global në qoftë se nuk mund ta rregullojë as oborrin e pasmë të saj?!

Radio Evropa e Lirë: Në këtë situatë i kemi zgjedhjet në Evropë, të cilat do të mund të dobësonin ritmin edhe ashtu të dobësuar në çështjen e zgjerimit ndaj Ballkanit Perëndimor. Në një situatë të tillë a mund të presim pozicionim më agresiv të Rusisë ndaj Ballkanit?

Judy Dempsey: Rusia nuk duhet të bëjë shumë, një vizitë këtu, një vizitë atje, pak para këtu e pak para atje. Kjo nuk është çështje e agresionit, por është çështje se si do të reagojë Bashkimi Evropian.

Nuk ka dyshim që zgjedhjet në Parlamentin Evropian, zgjedhja e Komisionit Evropian, ajo që po ndodhë në Gjermani dhe stabiliteti i presidentit Emmanual Macron në Francë, të gjitha këto janë gjëra që tërheqin vëmendjen, e të mos e përmendi më fjalën BREXIT.

Por, kjo është fqinjësia jonë dhe ta lëmë të hapur ndaj ndikimeve të llojeve të ndryshme malinje, është tepër e rrezikshme, jo vetëm për Ballkanin Perëndimor dhe perspektivën e tij, por gjithashtu është e rrezikshme edhe për Bashkimin Evropian.

Gjermania ka tentuar që të vendosë politikën ballkanike së bashku me Britaninë e Madhe, por kjo ka qenë, siç thuhet, gjysmë e pjekur dhe nuk është zbatuar në asnjë mënyrë praktike. Ky është dëm i madh.

Edhe një gjë, vizita e Putinit është një rrëfim i madh mediatik për Rusinë dhe për një pjesë të mediave në Serbi, por mos harroni atë se çfarë po ndodh në terren në Serbi, me demonstratat e mëdha. Ato janë vërtet të mëdha dhe mendoj që nuk do të pushojnë.

Përgatiti: Bekim Bislimi

27 Tetor 2005 – Rezoluta e 522 e Kongresit Amerikan me rastin e 600 vjetorit të lindjes së Heroit tonë Kombëtar Gjergj Kastrioti Skënderbeu

Kjo rezolute u pergatit nga ish kongresmeni Joseph DioGuardi and bashkeshortja e tij Shirley Cloyes DioGuardi

Rezoluta e 522 e Kongresit Amerikan ne sesion e pare te Kongresit te 109 Amerikan me 27 Tetor 2005 qe behet me rastin e 600 vjetorit te lindjes se Heroit Kombetar te Kombit Shqiptar Gjergj Kastrioti Skenderbeu me rastin e 600 vjetorit te lindjes se Heroit te Kombit. Kjo rezolute u pergatit nga ish kongresmeni Joseph DioGuardi and bashkeshortja e tij Shirley Cloyes DioGuardi dhe ju prezantua Kongresit Amerikan nga kongresmeni Dana Rohrabacher dhe ne emer te kongresmenit Tom Lantos.

 

Rezoluta e nderon jeten dhe punen heroike te Heroit te Kombit Shqiptar Gjergj Kastriot Skenderbeu. Kjo rezolute e cileson Heroin Kombetar te Shqiperise Gjergj Kastrioti Skenderbeu; burre shteti, diplomat dhe gjeni ushtarak ne rolin e tij per te shpetuar Evropen Perendimore nga pushtimi Otoman.

Text – H.Res.522 – 109th Congress (2005-2006): Honoring the 600th anniversary of the birth of Gjergj Castrioti (Scanderbeg), statesman, diplomat, and military genius, for his role in saving Western Europe from Ottoman occupation.

Rohrabacher, Dana

There is one version of the bill.

109th CONGRESS
1st Session

H. RES. 522

Honoring the 600th anniversary of the birth of Gjergj Castrioti (Scanderbeg), statesman, diplomat, and military genius, for his role in saving Western Europe from Ottoman occupation.


IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES

Mr. Rohrabacher (for himself and Mr. Lantos) submitted the following resolution; which was referred to the Committee on International Relations


RESOLUTION

Honoring the 600th anniversary of the birth of Gjergj Castrioti (Scanderbeg), statesman, diplomat, and military genius, for his role in saving Western Europe from Ottoman occupation.

Whereas 600 years ago, in 1405 AD, in the White Castle of Kruja (formerly Croya), Albania, Gjergj Castrioti was born;

Whereas at the age of 17 his father reluctantly left him with the Ottoman Turkish Sultan as a condition of peace;

Whereas Castrioti excelled in studying history and classical languages and at an early age reached the rank of General in the Ottoman Turkish Army;

Whereas Castrioti’s military genius and unique leadership qualities were praised by Sultan Murad, who called him Iskander Bey (now Scanderbeg), after Alexander the Great;

Whereas while being away from his native Albanian lands, Castrioti never forgot his Albanian heritage and people;

Whereas on October 28, 1443, after much soul-searching and in utmost secrecy, Castrioti finally decided to return home and liberate the Albanian people from Ottoman domination;

Whereas the Battle of Nish on November 10, 1443, between Ottoman troops and the Hungarian Army (led by another freedom-fighter, Janos Hunyadi), gave Scanderbeg the perfect opportunity to accomplish his plan of return;

Whereas on November 28, 1443, Scanderbeg returned to his native town of Kruja and raised again his flag with the double-headed eagle over the White Castle there, to the enthusiastic celebration of his people, an historical moment vividly described by the American poet Henry Wadsworth Longfellow in his lengthy epic poem, “Scanderbeg”;

Whereas Scanderbeg thereafter successfully defended the Albanian people against countless attacks by the Ottoman Empire, the largest army of the period, including in 1450 the onslaught of more than 150,000 Ottoman troops led by Sultan Murad, who was ultimately defeated by vastly outnumbered Albanian foot soldiers and cavalry led by Scanderbeg at the Castle of Kruja in a bloody Homeric struggle;

Whereas Murad’s son, Sultan Mehmed, conquered Constantinople in 1453, thus ending the Byzantine period, but was unable in 1466 and 1467 to conquer Albania, even though he commanded the largest army of the time, including up to 300,000 foot soldiers and horsemen;

Whereas during 1460 and 1461 Gjergj Castrioti Scanderbeg brought his army to southern Italy for the second time to defend his ally, King Alphonse of Naples, against the invasion of the Lombards of southern France;

Whereas Gjergj Castrioti united the Albanian people and established a free state of Albania, which endured for 25 years;

Whereas according to Major General James Wolfe, commander of the British army at Quebec, “Scanderbeg … excels all officers, ancient and modern, in the conduct of a small defensive army ….”; and, according to noted British historian Edward Gibbon, “the enthusiasm of chivalry and religion has ranked the Albanian prince with the names of Alexander the Great and Pyrrhus”;

Whereas Scanderbeg died at the town of Lyssus (now Lezha), Albania, on January 17, 1468, and Albanians resisted Ottoman occupation for another 20 years, after which the Ottomans overran Albania, forcing tens of thousands of Albanians to flee across the Adriatic Sea to the Kingdom of Naples for asylum, where their progeny still live today;

Whereas the nation of Albania under Scanderbeg prevented the invasion of Rome and all of Italy by the Ottoman Empire, thus effectively paving the way for the Italian Renaissance;

Whereas statues of Scanderbeg mounted on his stallion with sword in hand today grace the capitals of Italy, Austria, Hungary, Albania, and Kosova;

Whereas Albania, including Kosova, became free again on November 28, 1912, after 425 years of Turkish Ottoman occupation, and today modern Albania and Turkey are both staunch allies of the United States of America; and

Whereas the Republic of Albania today is resolute in joining NATO and the European Union as promptly as possible: Now, therefore, be it

Resolved, That the House of Representatives—

(1) commemorates the achievements of Gjergj Castrioti Scanderbeg and the 600th anniversary of his birth;

(2) commends Albanians everywhere for paying tribute to and honoring their valiant leader, hero, and son, Gjergj Castrioti; and

(3) urges the United States Government to work with its European partners to accelerate the integration of Albania and a free Kosova into the European Union, in recognition of the great contribution and sacrifice made by Gjergj Castrioti and the Albanian people in saving Western Europe from Ottoman domination.

Edhe një tjetër autostradë e re në Kosovë

Nadie Ahmeti

Ende pa përfunduar autostrada që lidh kryeqytetet e Kosovës dhe të Maqedonisë, përkatësisht Prishtinën dhe Shkupin, zyrtarë të Qeverisë së Kosovës paralajmërojnë se gjatë këtij viti pritet të nisë së ndërtuari edhe një autostradë tjetër.

Autostrada e re pritet të lidhë qytetet Istog- Pejë – Deçan- Gjakovë dhe Prizren, andaj ndryshe njihet edhe si “Autostrada e Dukagjinit”.

Ajo llogaritet të jetë ndër autostradat më të gjata në territorin e Kosovës, me 91 kilometra.

Për këtë projekt tashmë kanë filluar përgatitjet dhe thuhet se do të realizohet sipas kritereve dhe standardeve më të larta, duke i respektuar parametrat e autostradave moderne në Evropë.

Rexhep Kadriu, zëvendësministër i Infrastrukturës në Qeverinë e Kosovës, thotë për Radion Evropa e Lirë, se për këtë projekt deri në muajin qershor pritet të përfundojnë debatet publike me qytetarët e komunave, nëpër të cilat kalon autostrada.

Kurse, në fund të vitit pritet që të fillojnë punimet për ndërtimin e saj.

Ai tregon se vlera e përafërt e këtij projekti, do të arrijë deri në një miliard euro, përfshirë këtu edhe shpronësimet e nevojshme, vlerë kjo që, sipas Kadriut, pritet të shfrytëzohet nga buxheti i Kosovës, pa huamarrje.

“Autostrada ‘Arbën Xhaferi’ (Prishtinë – Shkup), përfundon shpejt, autostrada Prishtinë – Gjilan nuk ka kosto të madhe financiare. Kështu që përqendrimi i buxhetit të Republikës së Kosovës do të jetë në autostradën e Dukagjinit”, thotë Kadriu.

Aktualisht, në proces të ndërtimit është autostrada Prishtinë – Gjilan – Konçul, që lidh Kosovën me Serbinë jugore, përkatësisht me Luginën e Preshevës. Punimet në autostradën me gjatësi prej 22.6 kilometrash kanë nisur në muajin prill të vitit të kaluar, ndërsa kohëzgjatja e realizimit është 30 muaj. Rreth 87 milionë euro llogaritet se do t’i kushtojë buxhetit kjo autostradë.

Ndërkaq, autostrada Prishtinë – Hani i Elezit, që lidh Kosovën më Maqedoninë, e quajtur “Arbën Xhaferi”, ishte paraparë të përfundonte në fund të vitit 2018. Por, ajo nuk ka përfunduar ende, duke i tejkaluar tashmë afatet e parapara.

Autostrada e parë e ndërtuar në Kosovë, ishte ajo që e lidh Kosovën me Shqipërinë, e quajtur “Rruga e Kombit – Ibrahim Rugova”.

Në anën tjetër, ekspertë të kësaj fushe, vlerësojnë se me gjithë nevojën dhe rëndësinë e infrastrukturës së zhvilluar rrugore të një vendi, Kosova është dashur që të fokusohet në prioritete tjera.

Halim Gjergjizi, profesor në Kolegjin “Dardania” në Prishtinë, thotë për Radion Evropa e Lirë se në mungesë të përgatitjes së projekteve konkrete që ndikojnë në përmirësimin e mirëqenies sociale të qytetarëve, Qeveria po i orienton mjetet e gatshme të buxhetit tek infrastruktura rrugore.

“Autostradat më tepër kanë një prapavijë politike, po ndërtohet për Gjilan, tashmë do të ndërtohet për në Dukagjin dhe në të ardhmen do të lindin kërkesat politike. Por, shoqëria kosovare në këtë moment ka prioritete tjera përveç ndërtimit të autostradave”.

“Edhe pse parimisht them se ato krijojnë parakushte për zhvillim ekonomik, ato nevojiten në kushte dhe në një kohë kur shoqëria e Kosovës do të jetë më komode sa i përket investimeve. Autoritetet kompetente nuk kanë bërë përpjekje të mjaftueshme për të hulumtuar burime alternative për investime në infrastrukturë”, vlerëson Gjergjizi.

Infrastruktura rrugore, kryesisht ka mbizotëruar investimet në Kosovë këto vitet e fundit. Përveç autostradave, investime të mëdha janë përqendruar edhe në ndërtimin e rrugëve lokale e magjistrale. Përqindja më e madhe e buxhetit të Kosovës, zakonisht është ndarë pikërisht për ndërtimin e autostradave.

Kurse, kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, më herët ka thënë se deri në vitin 2023 asnjë qytet i Kosovës nuk do të mbetet pa lidhje me autostradë.

QEVERIA E SHQIPËRISË KACAFYTET ME ZËRIN E AMERIKËS Nga Frank Shkreli

Para disa ditësh, Zëri i Amerikës në gjuhën shqipe transmetoi një kronikë mbi farsën e konkurseve publike në Shqipëri, ndërkohë që ekspozoi ndërhyrjet për punësime në sistemin e burgjeve nga zyrtarë lokalë, deputetë të Partisë Socialiste dhe në një rast edhe nga kabineti i kryeministrit Edi Rama. Në kronikën e tij, Zëri i Amerikës thotë se ka siguruar të dhëna për një duzinë përgjime mesazhesh dhe telefonatash të shkëmbyera midis personave të ndryshëm, përfshirë, “Zyrtarë lokalë, deputetë të Partisë Socialiste dhe të zgjedhur vendor që janë përgjuar ndërsa shkëmbenin trafik influence dhe kërkonin favore për punësime apo transferime nisur nga lidhjet partiake apo personale dhe jo mbi bazën e meritës”. Sipas Zërit të Amerikës, “Përgjimet ekspozojnë gjithashtu se si një konkurs për rekrutime masive në policinë e Burgjeve u kthye në një fushatë punësimi për militantët socialistë apo njerëzit e lidhur me pushtetin — një fenomen ky i përhapur në administratën publike në Shqipëri”.

Ndaj këtij raporti të VOA-s, i pari reagoi ashpër kryeministri i Shqipërisë, Z. Edi Rama duke e cilësuar Zërin e Amerikës si pjesë e “kazanit” të medies në Tiranë: “Erdhi dita që Zëri i Amerikës të flasë nga kazani i Tiranës, duke përgojuar dynjanë mbi bazë logjesh telefonike. Për herë të parë në Albania organizohet konkurs publik për punësimet në burgje dhe kazani gjëmon deri në Amerikë e jehon në katundin tonë mediatik. Çfarë katandie,” ka shprehur zemërimin e tij Z. Rama ndaj kronikës së VOA-s. Pastaj, qeveria shqiptare duket se vendosi të caktonte në krye të luftës së shpallur kundër VOA-s, ministren e Drejtësisë, Etilda Gjonaj — për të mbrojtur të pambrojturën. Ajo ka shprehur dyshimet e saja për të dhënat e transmetuara nga VOA dhe me këmbëngulje kërkoi përgënjeshtrimin e kronikës nga Zëri i Amerikës, lidhur me ndikimet e politikës për emërimet në administratën shqiptare. Në këtë ndërkohë, nga ana e tij, VOA u përgjigj duke thënë se, “Zëri i Amerikës i qëndron raportimit të tij, i cili është i bazuar mbi faktet që burojnë nga një dosje hetimore me përgjime të një ish zyrtari të lartë të shtetit, aktualisht nën hetime për korrupsion.” Për më tepër, Dr. Elez Biberaj, aktualisht Drejtori për Evropën dhe Euroazinë i “Zërit të Amerikës” dhe ish-shef për një kohë të gjatë i seksionit shqip të Zërit të Amerikës, në lidhje me hetimin e kryer dhe me deklaratën e Kryeministrit Rama u shpreh përball akuzave se, “Shërbimi shqiptar i Zërit të Amerikës ka siguruar vazhdimisht raportime të sakta dhe të paanshme rreth zhvillimeve në Shqipëri dhe unë garantoj plotësisht integritetin dhe gjykimin e lajmit. Shërbimi shqiptar vijon me krenari misionin e prodhimit të gazetarisë së vlerave në mbështetje të demokracisë dhe lirisë dhe t’i sigurojë audiencës së tij lajme dhe informacione të sakta, objektive dhe të balancuara në mënyrë që ata të bëjnë zgjedhjet e duhura”.

Nuk është hera e parë që Kryeministri Rama – por edhe zyrtarë aktualë dhe ish-zyrtarë të tjerë shqiptarë në të kaluarën kanë — reaguar në këtë mënyrë ndaj programeve të Zërit të Amerikës. Zoti Rama e ka filluar heret “dashurinë” e tij me VOA-n shqip. Në të vërtetë, ishte viti 2010 kur kryetari i Partisë Socialiste të Shqiperisë dhe njëherit edhe kryetari i Bashkisë së Tiranës, Zoti Edi Rama i ka dhënë një intervistë Zërit të Amerikës (VOA), drejtë-për-drejtë nga New Yorku, ku po merrte pjesë në takimin e Internacionales Socialiste. Siç duket, Zotit Rama nuk i pëlqyen pyetjet e korrespondentes së VOA-s, Zonjës Laura Konda, në lidhje me gjendjen aktuale politike në Shqipëri, ndërkohë që atij nuk i munguan sulmet ndaj këtij enti të besueshëm lajmesh e komentesh ndërkombëtare. Siç duket i zemëruar nga pyetjet që nuk i priste me atë rast, Z. Rama e pat cilësuar atëherë Zërin e Amerikës, si një “Radio e kafeneve të Tiranës”.

Mua më habit fakti se si sot, 30-vjet pas shembjes së regjimit komunist, kur VOA cilësohej si “zëri i agjitacionit dhe i propagandës” dhe “zëri i imperializmit amerikan”, sot qeveria dhe udhëhqesit më të lartë të një vendi anëtar i NATO-s dhe pretendues për në antarësimin në Bashkimin Evropian – gjejnë kurajon dhe vullnetin politik për të kritikuar një kronikë të Zërit të Amerikës, i cili për më shumë se 75-vjet të ekzistencës së tij konsiderohet si një burim i mire, objektiv dhe i besueshëm lajmesh ndërkombëtare. Besoj se një peokupim më i madh për Kryeministrin shqiptar dhe për qeverinë shqiptare – por edhe për shqiptarët në përgjithësi — duhet të jetë fakti se si është e mundur dhe pse një shumicë dërmuese e shqiptarëve – në periudhën 30-vjeçare post-komuniste — ende detyrohen të dëgjojnë dhe të shikojnë me besueshmëri të thellë lajmet dhe informacionet e Zërit të Amerikës, përfshirë edhe ngjarjet që ndodhin në vendin e tyre. Si është e mundur që shqiptarët gjithnjë i këthejnë sytë dhe veshët tek një medie ndërkombëtare, gjeografikisht mijëra kilometra larg për kronika të tilla dhe për raportime të sakta, objektive e të paanshme rreth zhvillimeve në Shqipëri. Kush e pengon medien shqiptare që të bëjë detyrën e një gazetarie të lirë? Kjo, fatkeqësisht, flet shumë për gjëndjen e përgjithshme të medies në Shqipëri, diçka që duhej të shqetësonte për së tepërmi, Kryeministrin dhe Ministren e Drejtësisë.

Por le t’i këthehemi VOA’s.  Programi i parë i Zërit të Amerikës në vitin 1942 ka filluar me fjalët e folësit Uilliam Hejl: “Po ju sjellim zërat nga Amerika. Sot dhe çdo ditë prej sodit, ne do t’ju flasim për Amerikën dhe për luftën.  Lajmet mund të jenë të mira për ne. Ose lajmet mund të jenë të këqia.  Por ne do t’ju themi të vërtetën.”  E vërteta është me VOA-n edhe me këtë rast, megjithë pretendimet e Kryeministrit Rama dhe ministrave të tij! Për këtë arsye shqiptarët e kanë dëgjuar në mënyrë dërmuese Zërin e Amerikës për 75-vjet të ekzistencës së tij — në ditë të mira dhe në ditë të vështira – por më shumti në ditë të vështira dhe jo vetëm se shërben si zë i së vërtetës – përsa është e mundur nga pikëpamja njerëzore, sepse edhe VOA mund të bëjë gabime. Kjo ka ndodhur sepse shqiptarët e kanë konsideruar Zërin e Amerikës gjatë dekadave, jo vetëm si një burim i së vërtetës, por për më tepër edhe si një “zë i lirë”, siç e ka quajtur Presidenti i 43-të i Shteteve të Bashkuara, republikani Xhorxh W. Bush, në urimin e tij dërguar VOA’s në 75-vjetorin e themelimit. Ai ka shprehur respektin e tij për dëgjuesit e Zërit të Amerikës, anë e mbanë botës, përfshirë shqiptarët, të cilët sipas tij, gjatë viteve kanë rrezikuar shumë për të dëgjuar “zërin e lirë” të VOA-s — një zë që, shtoi ai, i është përgjigjur dëshirës së çdo zemre të njeriut për të jetuar në liri.  Sepse, sipas tij “Liria nuk është një e drejtë amerikane, as nuk është një ide amerikane.  Liria është një ide universale dhe Zëri i Amerikës është pjesë e këtij nocioni… Zëri i Amerikës na kujton këtë universalitet të lirisë”. Presidenti Bush, në mesazhin e tij, e ka vlerësuar Zërin e Amerikës edhe si, “Një zë realist për paqë.  Jo një zë idealist i pa shpresë”. Kam folur me shumë udhëheqës të ndryshëm botërorë gjatë mandatit tim, ka thënë ish-presidenti amerikan, duke shtuar se në takimet me ta u ka “Kujtuar atyre rëndësinë e rolit që luan shtypi i lirë, si një prej gurthemeleve”, të demokracisë.

Si një ish-zyrtar i VOA-s gjatë dekadave, ju siguroj se edhe kronika e fundit e Zërit të Amerikës — mbi farsën e konkurseve publike në Shqipëri që ekspozoi ndërhyrjet për punësime në sistemin e burgjeve nga zyrtarë lokalë, deputetë të Partisë Socialiste dhe në një rast edhe nga kabineti i kryeministrit Edi Rama – ashtu si edhe në të kaluarën, është transmetuar nga Zëri I Amerikës me të njëjtin përkushtim ndaj së vërtetës, ndaj lirisë dhe demokracisë, për të mirën e Shqipërisë dhe të shqiptarëve, pa asnjë qëllim të keqë ndaj askujt. Është pra në këtë frymë që kjo kronikë e Zërit të Amerikës duhet të shikohet, të analizohet dhe mbi të cilën të veprohet. Dokumentacioni i ekspozuar nga VOA në kronikën e tij disa ditë më parë, flet qartë dhe haptas për korrupsion në sistemin e punësimeve të administratës publike! Audienca javore e VOA-s shqip prej 60.5 e shqiptarëve dhe e 4 nga 5 shikuesve që e vlerësojnë këtë program si “shumë të besueshëm”, e dallojnë lehtë të vërtetën nga gënjeshtra, pa marrë parasyshë shpjegimet zyrtare.

Frank Shkreli
——————————————————————————-

VOA Broadcasting in Albanian

VOA’s Albanian Service plays a crucial role in bringing the audience unbiased, objective and comprehensive news about the world and the region and in promoting U.S. foreign policy objectives in a region still vulnerable to internal and external destabilizing forces. The Service broadcasts to Albania, Kosovo and the Albanian-speaking areas of Macedonia, Serbia and Montenegro. In the politicized media markets of these countries, VOA plays a critical role as an unbiased, balanced and trusted source of news and information. VOA Albanian reaches more adults than any other international broadcaster in the region. The service’s programming is widely disseminated by local media on TV and on the web.

Established: May 1943 (broadcasts interrupted 1945; resumed May 1951)
Target Area: Albania, Kosovo and Macedonia
Weekly Audience: 60.5 percent in Albania
64 percent in Kosovo
9.3 percent in Macedonia
TV Programming: 3 hours, 40 minutes per week
Programs and additional features available at: www.zeriamerikes.com
Facebook:
ZeriAmerikes
Twitter:
@zeriamerikes
YouTube:
Zeriamerikes
Mobile Apps:
iOS – bit.ly/VOAios
Android – bit.ly/VOAandroid

Programs and Features
Ditari (Journal) – A daily 30-minute news and information television program. The show airs in 41 TV affiliates in Albania, Kosovo, Macedonia, Montenegro and Serbia. Each market and population has unique needs, and the service tailors its programs accordingly.

In addition to its regularly scheduled TV programs, VOA Albanian provides special reports (interactives) for two top-rated affiliates in Albania, News 24 and Top Channel. These largely focus on major political developments in the United States and provide U.S. perspectives on events affecting the region.

Deutsche Welle – Studentët protestues: Shqipëria në krizë sociale

Drejtori i Përgjithshëm i DW takon studentë protestues në Tiranë. Biseda u fokusua tek kërkesat e studentëve, marrdhënien me mediat dhe ecurinë e protestës.

Një grup studentësh protestues, nga Universiteti Publik i Tiranës, patën rastin të bisedojnë në Librarinë ” “E për7shme”, të mërkurën, (16.01.) me Peter Limbourg, Drejtor i Përgjithshëm i DW, që së bashku me Adelheid Feilcke, Drejtore për Europën, po vizitojnë Tiranën, për të promovuar programin shqip dhe partneritetin e saj me disa media elektronike të kryeqytetit.

Biseda mes z. Limbourg dhe studentëve  protestues, nga të gjitha fakultetet e Universitetit Publik të Tiranës, u fokusua në kërkesat e studentëve,  marrdhënien me mediat dhe ecurinë e protestës.

Kërkojmë të ndryshojmë sistemin e Arsimit të Lartë

“Kërkesat tona janë më shumë sesa ekonomike. Kërkojmë të abrogohet Ligji për Arsimin e Lartë, jemi për ndryshime të thella në shoqëri. Jemi ngujuar në auditoret e Fakulteteve tona për të rritur presionin ndaj qeverisë për të plotësuar të gjitha kërkesat tona, ku më e rëndësishmja është abrogim i Ligjit, që ne dhe shumë nga profesorët tanë mendojnë që nuk është ligj i mirë. Sipas tij shumica e anëtarëve të Senatit në Universitetet Publike janë përfaqësues të qeverisë, të Ministrisë së Arsimit dhe jo të Universitetit. Ka përherë kontradikta mes vendimeve të Senateve dhe  nevojave tona për infrastrukturë dhe dije cilësore. Kërkesat tona nuk plotësohen me ndryshimin e Ministrit të Arsimit”, thotë Endris Tërbuni, student në degën e Inxhinierisë Kompjuterike.

Bora Mema, studente për Histori, në Fakultetin e Filologjisë shton, se “Senatet, si struktura të autonomisë së Universiteteve Publike, marrin vendime se ku do t’i shpenzojnë fondet. Pjesa më e madhe e tyre shkon për  të paguar përfaqësuesit e universitetit në këto senate për takimet dhe mbledhjet e  Senatit dhe jo për laboratorë, biblioteka etj. Çdo përfaqësues i tillë merr rreth 200 euro për ҫdo takim. Ka profesorë të korruptuar, kërkojmë vetting-un e profesorëve, të korruptuarit jashtë sistemit. Pa ndryshuar Ligji kërkesat tona nuk mund të plotësohen. ”

Financimi nga shteti edhe i universiteteve private – e meta tjetër e ligjit

Por ka edhe një arësye tjetër pse studentët protestues kërkojnë abrogimin e Ligjit për Arsimin e Lartë. ” Ky ligj parashikon financimin, dhënien e fondeve nga qeveria për bursa stiudimi dhe kërkim shkencore të universiteteve private. Kjo kur për arsimin e lartë parashikohen fonde në shumën e 0,5 % të buxhetit të shtetit!. Pse? Kur detyrim i qeverisë është të mbështesë arsimin e Lartë Publik? Universitetet Private janë biznese. Shesin diploma që i blejnë ata  studentë,  që kanë mundësi financiare dhe nuk kanë fituar të drejtën e studimit në universitetet publike”, thekson Bora Mema.

Interesimit të Peter Limbourg nëse në protestën e studentëve marrin pjesë edhe studentë të Universiteteve Private, Bora Mema  i përgjigjet s: ”një numër i kufizuar. Formula e pranimit në Univesitete Publike sipas ligjit që kërkojmë të abrogohet, favorizon universitetet private. Ligji parashikon që duhet të aplikosh në 10 degë të Fakulteteve të ndryshme të Universiteteve publike dhe private bashkë. Kush ka frikë se nuk pranohet tek Universitetet Publike aplikon tek privatët.”

Pa dije praktike për të konkurruar në tregun e punës – opsion punësimi Gjermania

Studentët janë të pakënaqur me nivelin e dobët të dijeve që marrin në universitet . “Nuk bëjmë praktikë, marrim vetëm dije teorike në Fakukltetin e Mjekësisë. Fondet harxhohen për konferenca dhe jo për investime për të marrë dije praktike. Mësojmë teori, japim provime, marrim diplomat, Po si do hymë në tregun e punës për të ushtruar profesionin e mjekut? Kush diplomohet në mjekësi mendon vetëm të ikë dhe të punojë në Gjermani. Nuk na jepen alternativa punësimi që të qëndrojmë në Shqipëri. Ka një krizë sociale. Prandaj protestojmë, se duam ndryshimin, duam të jetojmë këtu, të jemi e ardhmja e vendit tonë”, thotë Enri Fero, student në Fakultetin e Mjekësisë.

Media dhe protesta

Protesta e studentëve ka hyrë në muajin e saj të dytë me ngujimin në auditoret e  fakulteteve të ndryshme. Duke iu përgjigjur interesimit të z. Limbourg për nivelin e vëmendjes së medias ndaj protestës dhe informimit të publikut, studentët janë në një mendjeje se media ka qënë shumë aktive dhe protesta ka qënë lajm i parë, kur studentët ishin në rrugë. Por tani, që ata janë të ngujuar në fakultete, sipas tyre protesta: “ose nuk mbulohet nga media, ose është lajm i shtatë ose i tetë, madje ka edhe disinformacion për ecurinë e protestës”. Peter Limbourg theksoi rëndësinë e medias në informimin e saktë të publikut.

Albanien DW-Intendant Peter Limbourg im Gespräch mit protestierenden Studenten in Tirana (DW/Ani Ruci)

Votim i hapur për ecurinë e protestës

Studentët protestues nuk kanë një lidership. Organizohen me anë të medias sociale dhe whatsaaps. Kanë perceptime të ndryshme për rezultatet e protestës: një pjesë duan të plotësohen kërkesat e tyre dhe t’u ktrhehen auditoreve, të tjerë këmbëngulin për ndryshime më të thella në shoqëri. Flavia nga Fakulteti Ekonomik dhe Romina nga Fakulteti i Shkencave Mjekësore tregojnë sesi të enjten (17.01) do të vendoset për ecurinë e protestës.

“Të gjithë studentët do të pyeten dhe do të votojnë nëse janë për vazhdimin e protestës apo për kthimin në auditore dhe fillimin e mësimit. Nëse 51%  estudentëve janë për vazhdimin e protestës ajo do të vazhdojë. Dekanët e fakulteteve kanë deklaruar se në një rast të tillë do të mbështesin studentët. Në rast të kundërt do të rifillojë mësimi”, thotë Romina.

Flavia thotë, se ” votimi në fakultetin e Ekonomisë, që është më aktiv në protestë, u krye të mërkurën(16.01).    78% e studentëve janë për vazhdimin e protestestës. Por disa media, pranë qeverisë informuan të kundërtën, se 78% ishin kundër vazhdimit të protestës”, thekson ajo.

Enri Fero nga Fakulteti i Mjekësisë, thotë se opsioni i grevës së urisë nuk përjashtohet. “Për momentin nuk kemi vendosur për grevë urie. Por si opsion egziston. Nëse shumica e studentëve voton pro vazhdimit të protestës atëhere do të mendojmë edhe strategjinë.”

Haradinaj: Marrëdhëniet me SHBA nuk preken nga tarifat

Leonat Shehu

Kryeministri i Kosovës Ramush Haradinaj tha të mërkurën se marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara nuk rrezikohen për shkak të tarifave, të cilat sipas tij janë vendosur kundër Serbisë dhe Rusisë.

Duke komentuar kërkesat amerikane për pezullimin e tarifave ndaj mallrave serbe në mënyrë që t’u hapet rrugë bisedimeve me Serbinë, ai ritheksoi qëndrimin se tarifat janë të lidhura me marrëdhëniet ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

“Sot e heqim nëse ka marrëveshje për njohje, pra jo në shkurt por mundemi të mos e heqim asnjëherë derisa Serbia nuk është e gatshme të na njohë. Kjo nuk ka të bëjë me Amerikën, ka të bëjë me Rusinë dhe Serbinë. Ne jemi në kufi me Serbinë e Rusinë. Fytyra e Serbisë e cila është e shihni nesër me (Vladimir) Putinin në Beograd, fytyra jonë e dini cila është, pra mos u mërzitni për këto”,tha kryeministri Haradinaj.

E vendosur me 21 nëntor të vitit që lamë pas, tarifa nxiti reagimin e Bashkimit Evropian por edhe thirrjet e Shteteve të Bashkuara për heqjen e saj, ndërsa Beogradi kushtëzon vazhdimin e bisedimeve me anulimin e tarifave.

Serbia vazhdon të llogarisë në mbështetjen e Rusisë për Kosovën, çështje kjo që pritet të jetë temë e diskutimeve të enjten kur presidenti rus, Vladimir Putin do të qëndrojë në Serbi.

Serbia një aleate tradicionale e Rusisë, synon të anëtarësohet në Bashkimin Evropian, por ecën në vijën e ngushtë ndërmjet Rusisë dhe perëndimit dhe ka refuzuar t’u bashkohet sanksioneve euro-amerikane kundër Moskës për shkak të veprimeve të saj në Ukrainë.

Bashkimi Evropian, i cili në pranverë do të ketë zgjedhje të brendshme, është vënë në përpjekje për përshpejtuar procesin e arritjes së një marrëveshjeje ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, që është edhe kusht për integrimin e tyre.

Autoritetet në Kosovë thonë se janë të gatshme për një marrëveshje normalizimi me Serbinë e cila do të sillte paqe në rajon. Tash për tash është e paqartë se kur mund të pritet vazhdimi i bisedimeve që kanë ngecur për shkak të tensioneve ndërmjet të dyja vendeve.

Më 17 janar 1468 u nda nga jeta Gjergj Kastrioti Skënderbeu, Hero Kombëtar dhe figura më e shquar në historinë e shqiptarëve

Skënderbeu ose Skënderbej (nga Turqishtja osmanishte: İskender Bey; emri i vërtetë: Gjergj Kastrioti Skënderbeu) lindi më 6 maj 1405 dhe vdiq më 17 janar 1468. Është Heroi Kombëtar i shqiptarëve, figura më e shquar në historinë e shqiptarëve.

Biografia

Gjergj Kastrioti ishte djali më i vogël i Gjon Kastriotit dhe i princeshës Vojsava, fëmija i fundit midis 4 djemve dhe 5 vajzave. Mendohet se lindi më 6 maj 1405 në Dibër. U mor peng si nizam pas thyerjes së të atit nga Sulltan Murati më 1421 dhe u dërgua në oborrin e Sulltanit në Adrianopojë. Atje, zgjuarsia dhe shkathtësia e quan Gjergjin në shkollën e sulltanit (içogllanëve) që përgatiste komandantë e nëpunës.

Natyra i kishte dhënë dhunti mendore e fizike. Atje mori emrin Iskënder (Aleksandër). Pas mbarimit të shkollës, Gjergj Kastrioti “(Skënderi)” kreu detyra ushtarake në Ballkan e në Azinë e Vogël, duke u dalluar për trimëri dhe për këtë arsye iu dha titulli bej që do të thotë princ ose fisnik pra Skënderbeg do të thotë Aleksandri princ ose fisnik. Ai nuk e harroi vendin e tij të dashur dhe priste me padurim rastin të kthehej në tokën që e lindi. Me vdekjen e të atit, ai shpresonte t’i zinte vendin, por në fakt sulltani e emëroi sanxhakbej jashtë tokave shqiptare.

Skënderbeu nuk hoqi dorë nga ideja për t’u kthyer në Shqipëri në fronin e të atit, deri në vitin 1443 kur ai u nis kundër Janosh Huniadit nën komandën e bejlerbeut të Rumelisë.

Më 3 nëntor 1443 në afërsi të Nishit, u ndeshën dy ushtritë. Ushtria osmane u shpartallua dhe u tërhoq në panik. Skënderbeu filloi të zbatonte planin e kryengritjes, së bashku me 300 kalorës shqiptarë e me të nipin Hamza Kastrioti, u kthye në Dibër, ku populli e priti si çlirimtar. Mori masa për përforcimin e rrugëve nga mund të vinin osmanët, dhe prej andej iu drejtua Krujës. Me një ferman të rremë shtiu në dorë qytetin e garnizonin dhe kështu më 28 nëntor 1443 u shpall rimëkëmbja e principatës së Kastriotëve. Mbi kështjellën e Krujës u ngrit flamuri me shkabën e zezë dykrenare i Kastriotëve.

Kryengritja u përhap shpejt në viset e tjera dhe feudalët e tjerë u ngritën gjithashtu. Gjatë dhjetorit, Shqipëria e Mesme dhe e Veriut u spastruan nga forcat osmane, u çliruan njëra pas tjetrës kështjellat e kësaj zone. Skënderbeu ishte organizatori i Kuvendit të Arbërit, në të cilin u zgjodh si prijës i Lidhjes Shqiptare të Lezhës. Ai u martua me të bijën e Gjergj Arianitit me Donika Arianitin për të forcuar lidhjet e tij me principatat e tjera.

Në janar të vitit 1468 Skënderbeu u sëmur gjatë zhvillimit të një Kuvendi të thirrur nga ai, në të cilin ishin të ftuar të gjithë princat shqiptarë. Vdiq me 17 janar 1468 në Lezhë. I mbuluar me lavdi, ai u varros në Lezhë. Shqiptarët humbën prijësin e lavdishëm që i udhëhoqi për 25 vjet rresht. E shoqja me të birin emigruan, sikurse edhe një pjesë e parisë shqiptare, për në Itali. Rreth përkrenares ekziston ideja se e ka mbajtur për nder të Pirros së Epirit, pasi edhe ai ka mbajtur po të njëjtën përkrenare.

Epoka e Skënderbeut në veprat e autorëve shqiptarë

Monumenti i Heroit Kombëtar Gjergj Kastrioti (në Krujë).

Epoka e Skënderbeut e shekullit XV dhe vetë figura e Gjergj Kastriotit – Skënderbeut ndikoi fuqishëm në jetën shpirtërore të shqiptarëve dhe për rritjen e vetëdijes kombëtare të tyre. Të frymëzuar prej tyre, intelektualë të shquar shqiptarë, i pasqyruan e i përjetuan ato në vepra historike monumentale, në të cilat nisi jetën e vet historiografia shqiptare.

Ishte Dhimiter Frângu (dhe jo Dhimiter Frëngu) qe shkroi i pari jetën e Skënderbeut, realisht si u zhvillua, sepse Frângu ishte bashkëshoqërues i gjithë jetës dhe luftërave të Skënderbeut, arkëtar e shoqërues në udhëtimet e Princit Shqiptar, ndrysh nga Marin Barleti ku ka edhe trillime. Shkrimet latinisht të Frângut të vitit 1480, 12 vjet pas vdekjes së Skënderbeut, mjerisht u përvetësuan nga të tjerë, dhe përkthimi dhe botimi i saj italisht u bë më vonë, pas vdekjes së Frângut. Patjetër se vepra e Barletit qe u botua latinisht ne fillim të shek të XVI (1504) kushtuar luftës heroike të arbërve për mbrojtjen e Shkodrës, (rrethimi i Shkodrës) pati jehonë të madhe. Por vepra që e lartësoi figurën e tij si historian humanist është “Historia e jetës dhe e bëmave të Skënderbeut”, të cilën e botoi italisht në Romë rreth viteve 1508-1510. Kjo vepër voluminoze njohu shumë ribotime në gjuhë e në vende të ndryshme të Evropës. Veprat e M. Barletit u bënë burimi më i rëndësishëm ku patriotët shqiptarë mësonin historinë e epopesë legjendare të shk. XV, kur nuk ishte zbuluar e njohur vepra e Dhimiter Frângut. Periudha e Skënderbeut u përjetësua edhe në vepra të tjera historike nga bashkëkohësit e heroit. Siç e thame një nga bashkëpunëtorët e ngushtë të Skënderbeut, Dhimitër Frângu, shkroi latinisht, në frymën e ideve humaniste të kohës një vepër për jetën e Skënderbeut.

Një vepër tjetër e rëndësishme për të njohur shoqërinë shqiptarë të shek. XV është “Historia dhe gjenealogjia e shtëpisë së Muzakajve”, shkruar në italisht më 1510 nga bashkëluftëtari i Skënderbeut, Gjon Muzaka. Ajo mbeti në dorëshkrim dhe, për vlerën që ka për historinë mesjetare shqiptare, botuesi i saj i shek. të XIX më të drejtë e ka cilësuar atë si një “margaritar”.

Gjergj Kastrioti Skënderbeu – Hero Kombëtar

Gjergj Kastrioti – Skënderbeu (6 maj 1405- 17 janar 1468) sintetizon një epokë të tërë historike që mori emrin e tij: luftën njëshekullore kundër pushtimit osman (fundi i shek. XIV – fundi i shek. XV). Nën udhëheqjen e tij, lufta e shqiptarëve u ngrit në një shkallë më të lartë e më të organizuar dhe shënoi një kthesë vendimtare në zhvillimin politik të Shqipërisë.

Gjergj Kastrioti – Skënderbeu ishte përfaqësuesi më konsekuent dhe më i shquar i elitës drejtuese shqiptarë që udhëhoqi më vendosmëri frontin e luftës së shqiptarëve kundër pushtuesve osmanë. Ai realizoi të parin bashkim të shqiptarëve, Lidhjen Shqiptare të Lezhës, e cila hapi rrugën e krijimit të shtetit të pavarur shqiptar, themeluesi i të cilit u bë ai vetë. Kujdes të veçantë Skënderbeu i kushtoi ruajtjes së burimeve të brendshme ekonomike, tek të cilat u mbështet lufta. Duke fuqizuar mbrojtjen në brezin kufitar, në lindje e në jug, ai i dha mundësi banorëve të viseve të lira të zhvillonin një veprimtari ekonomike deri diku normale.

Krahas mbrojtjes së vendit, Skënderbeu i kushtoi vëmendje çlirimit të viseve të pushtuara që ndikoi në formimin e mëtejshëm të lidhjeve më banorët e këtyre viseve dhe në forcimin e bashkimin e të gjithë popullit shqiptar. Aftësitë e Skënderbeut si burrë shteti spikatën edhe në marrëdhëniet me vendet e tjera. Duke pasur të qartë së rrezikut osman mund t’i bëhej ballë vetëm më sukses vetëm me forca të bashkuara, Skënderbeu kërkoi pareshtur pjesëmarrjen e vendeve evropiane në luftë kundër armikut të përbashkët.

Në kushtet e pabarazisë së theksuar ndërmjet forcave osmane dhe atyre shqiptare, Skënderbeu përpunoi strategjinë dhe taktikën e tij luftarake, në bazë të së cilës qëndronte mendimi se fitorja nuk mund të varej nga numri i ushtarëve. Ai mbante armikun në alarm të përhershëm, i priste rrugën e fuqizimet dhe, pasi e kishte futur në kurth, e godiste me sulme të fuqishme e të befasishme.

Skënderbeu u shndërrua në simbol të luftës për liri e pavarësi. Ai mbeti një figurë e dashur për shqiptarët edhe pas vdekjes së tij. Kujtimi i tij mbeti gjithnjë i gjallë nëpër këngët, gojëdhënat e tregimet e shumta popullore që i dhanë atij tiparet e një figure legjendare.

Vepra dhe figura e Skënderbeut kishte përmasa dhe rëndësi evropiane. Ai u vlerësua lart nga personalitetet e shquara evropiane të kohës. Këtë e dëshmon edhe fakti së për Skënderbeun është shkruar një literaturë e shumëllojshme, prej qindra vëllimesh, të botuara në shumë gjuhë, dhe në të katër anët e botës. Ndër autorët shqiptarë janë Marin Barleti, Fan Noli, Sabri Godo, Fatos Daci.

Legjenda

  • Në një rast Ballaban Pasha i dërgoi Skënderbeut një dhuratë: katër kuaj arab së bashku me një pajisje të shkëlqyer për të nderuar Skënderbeut si një komandant, ndërsa Skënderbeu si përgjigje ia kthen me një dhuratë të e përbërë nga një shkop bariu dhe një gunë, duke i dhënë të kuptoj Ballaban pashës se do të kishte qenë më shumë i nderuar të ishte një bari i thjeshtë në fshatin e tij, sesa të tradhtonte vendin e tij.

  • Për popullin shqiptar Skënderbeu bënte mrekulli me shpatën e tij. Ishte menduar se duheshin tre burra të ngrinin shpatën e tij dhe se ai mund të copëtonte shkëmbinj ose shponte male me të. Në një ngjarje tjetër popullore është thënë gjatë negociatave për paqe se Sulltan Mehmedi i II, që kishte dëgjuar për shpatën e Skënderbeut i kërkoi atë si një nder Skënderbeut. Skënderbeu pranoi dhe dërgoi shpatën e tij si një dhuratë për sulltanin. Njerëzit e Skënderbeut pas dëgjimit të lajmeve ishin të shqetësuar. Ata i dolën Skënderbeut në lidhje me frikën e tyre se ai i dorëzoi shpatën e tij legjendare, por Skënderbeu qeshi dhe u përgjigj se ai i dorëzoi shpatën e tij, por jo krahun e tij.
  • Gjatë një betejë të furishme kundër turqve që zgjati përtej muzgut, Skënderbeu urdhëroi disa nga ushtarët e tij të gjenin një tufë me dhi, e u lidhën pishtarë të ndezur brirëve të tyre dhe dërgohen në drejtim të rreshtave të ushtarëve turq gjatë natës. Turqit besuan se u sulmuan nga trupa të shumta shqiptare dhe u larguan me mendimin se u mundën që në numër. Për shërbimin e rëndësishëm të marrë nga ana e këtyre kafshëve, heroin ynë vendosi të përvetësojë imazhin e kafshës si emblemë të tijën, në përkrenaren e tij.
  • Skënderbeu në shtrat të vdekjes së tij urdhëroi djalin e tij për t’i shpëtuar hakmarrjes turke të largoheshin për në Itali, tha se sa më shpejt të zbarkojë në ranishte të gjente një pemë ku të lidhë kalin e tij dhe shpatën e tij, dhe sa herë që të frynte era turqit të dëgjonin shpatën e tij në ajër dhe hingëllimën e kalit të tij dhe nga frika se nuk do t’a ndiqnin.
  • Me të përhapur lajmin e vdekjes së Skënderbeut, Turqit vendosën të sulmonin forcat shqiptare sa më shpejt që të përfitonin nga morali i ulët që ngjarja kishte prodhuar. Komandantët shqiptar vendosën të përdornin një dredhi të pazakontë: morën nga shtrati i vdekjes trupin e pajetë të kreut të tyre dhe e hypën mbi kalin e tij, nxitur në luftë me të gjithë ushtrinë e tij prapa. Turqit, u ndien të mashtruar me lajmin e rremë rreth vdekjes së tij dhe u tërhoqën.

Vepra për Skënderbeun pikturë, letërsi, muzikë

Portret i Skënderbeut, rreth vitit 1648.

Skënderbeu mblodhi mjaft reputacion një postum në Evropën Perëndimore në shekujt e 16 dhe 17. Me shumë e Ballkanit nën sundimin otoman dhe me turqit në portat e Vjenës në 1683, asgjë nuk mund të ketë lexues të mahnitur në Perëndim më tepër se një përrallë plot aksion e rezistencës heroike të krishterë për të “një luzmë mysliman”.

Libra mbi princin shqiptar filluan të shfaqen në Evropën Perëndimore në fillim të shekullit 16. Një nga më të hershme të këtyre historive që kanë qarkulluar në Evropën Perëndimore në lidhje me veprat heroike e Skënderbeut ishte Historia de Vita et gestis Scanderbegi, Epirotarum Principis (ca Romë. 1508-1510), botoi një katër dekada vetëm pas vdekjes së Skënderbeut. Kjo Historia e jetës dhe veprave të Skënderbeut, Princi i Epirote është shkruar nga historiani shqiptar Scodrensis Marinus Barletit, i njohur në gjuhën shqipe si Marin Barleti, të cilët pas përjetuar pushtimin turk të Shkodrës tij të lindjes nga eksperienca personale, u vendos në Padua ku ai u bë rektor i kishës famullitare të Shën Stefan. Barleti dedikon punën e tij për të Donferrante Kastrioti, (nip i Skënderbeut), dhe të pasardhësve. Libri është botuar së pari në latinisht.

Në shekujt e gjashtëmbëdhjetë dhe të shtatëmbëdhjetë libri Barleti ishte përkthyer në një numër të versioneve të gjuhëve të huaja : në gjuhën gjermane të Johan Pincianus (1533), në italisht nga Pietro Rocca (1554, 1560), në portugalisht nga Francisco D’Andrade (1567), në Polonisht nga Ciprian Bazylik (1569), në frëngjisht nga Jaques De Lavardin, zot feodal Plessis du-Bourrot (frëngjisht: Histoire de Georges Castriot Surnomé Skenderbeu, Roy d’Albanie, 1576), dhe në spanjisht nga Juan Ochoa de la Salde (1582) . Versioni në anglisht ishte një përkthim nga një frëngjisht nga De Lavardin dhe të bëra nga një Zoterinj Zachary Jones. Ajo është botuar në fund të shekullit 16, nën titullin, Historiku i George Castriot, i mbiquajtur Skenderbej, Mbret i Shqipërisë; përmbajnë Actes famshme të tij, Deedes Fisnik e tij e Armës dhe fitoret paharrueshëm kundër Turkes për Besimi i Krishtit. Gibbon nuk ishte i pari që e vënë re se Barleti është nganjëherë i pasaktë në favor të heroit të tij, për shembull, Barleti pohon se Sulltani i kishte ngordhur nga sëmundja nën muret e Krujës. Portreti i Skenderbeut, ca. Biografia e 1648. Kastrioti ‘s ishte shkruar edhe nga Franciscus Blancus, një peshkop katolik i lindur në Shqipëri. Libri i tij “Georgius Castriotus, Epirensis vulgo Scanderbegh, Epirotarum Princeps Fortissimus” është botuar në latinisht në vitin 1636.

Voltaire nis kapitullin e tij “Marrja e Konstandinopojës” me frazën : “Sikur Perandoret grek ka vepruar si Skenderbeu, Perandoria e Lindjes ende mund të ketë qenë ruajtur.”

Kopertina e “Historia e jetës dhe veprave të Skënderbeut, princit të

Epirit

Skënderbeu është protagonist i tri tragjedive 18-shekullit britanik, Skenderbeu William Havard-së, një tragjedi (1733), George Lillo’s Hero i krishterë (1735), dhe Skënderbeu Thomas Whincop-së, Ose, Dashuria dhe Liberty (1747). Një numër i poetë dhe kompozitorë gjithashtu kanë tërhequr frymëzim nga karrierën e tij ushtarake. Frëngjisht poeti i shekullit të 16 Ronsard shkroi një poemë rreth tij, ashtu si edhe të shekullit të 19 poeti amerikan Henry Wadsworth Longfellow. Për Gibbon, “John Huniades dhe Skënderbeut… janë të dyja të drejtë për njoftim tonë, që nga profesioni i tyre i Osmane armëve vonuar rrënojat e perandorisë greke.”

Në 1855, Camille Paganel ka shkruajtur Histoire de Scanderbeg, i frymëzuar nga Krime të Luftës.

Në haxhit e gjatë poetike përrallë Çajld Harold’s (1812-1819), që Bajroni filloi të shkruajë, ndërsa në Shqipëri, Skënderbeu dhe populli i tij luftëtar janë përshkruar në kushtet e mëposhtme : “Toka e Shqipërisë ! ku Iskander rose, Theme e rinj, dhe fener i urtë, dhe ai adash e tij, të cilit All-habitur armiqve të zvogëluar nga veprat e tij të emprize kalorësiak : Toka e Shqipërisë ! më lejoni të bëj sytë e minave Në ty, ti infermiere i thyer i papërsëritshëm ushtarak Thënë shkurt ! Kryq zbret, minaret e tua dalin, Dhe shkëlqen zbehtë hënë në lugore, Përmes zabel shumë një selvi brenda ken çdo qytetit. “Canto II, XXXVIII.” Ashpra janë fëmijët e Shqipërisë, por ato nuk mungojnë virtytet, ishin ato virtyte më të pjekur . Ku është armiku që ndonjëherë e panë prapa tyre? Kush mund të mundohem ashtu edhe të luftës duroj? tyre amtare fastnesses nuk më të sigurt se ata në kohën e trazuar të dyshimta duhet : zemërimin e tyre si vdekjeprurës ! Miqësia e tyre por i sigurt, Kur Mirënjohjes ose ofertat e tyre rrjedh gjak trimëri palëkundur nxiton mbi where’er shefi i tyre mund të çojë. ” Canto II, LXV.George Castriot, i mbiquajtur Skenderbe, Mbret i Shqipërisë.

Ludvig Holberg, një shkrimtar danez dhe filozof, pohoi se Skënderbeu është një nga gjeneralët më të mëdhenjë në histori.[69] Sir William Temple konsiderohet Skënderbeu të jetë një nga të shtatë krerët më të madh pa një kurorë, së bashku me Belisarius, Flavius Aetius, Gjon Huniadi, Gonzalo Fernández de Cordoba, Farnese Aleksandër, dhe William Heshtur.

Barok kompozitorit italian Antonio Vivaldi përbërë një opere me titull Skënderbeu (e parë e interpretuar 1718). Një tjetër opera me titull Skënderbeu ishte i përbërë nga shekulli 18 frëngjisht kompozitorit François Francœur (e parë e interpretuar 1763).

Skënderbeu në film

Mbi jetën e Skënderbeut është xhiruar edhe një film me emrin e njëjtë (Velikiy voin Albanii Skanderbeg).

Mirënjohje

  • I pari i shqiptarëve
  • Hero Kombëtar
  • Urdhri i Skënderbeut
  • Veprat kushtuar Skënderbeut
  • Mbrojtës i krishterimit
  • Atlet i Krishtit[1]

Figura e Skënderbeut në art

Statuja e Skënderbeut në Krujë

  • Scanderbeg, opera nga François Francoeur dhe François Rebel.
  • Scanderbeg, opera nga Antonio Vivaldi.

Projekti kulturor Itali-Shqipëri “A.C.C.I.A ARTE” organizoi me datë 1 gusht 2006 një konferencë shkencore me titull “Shqiponja dhe gjysmëhëna”. Në këtë sesion studiues e pedagogë shqiptarë e italianë diskutuan mbi praninë e figurës së heroit kombëtar Gjergj Kastriot Skënderbeu në veprat letrare dhe ato muzikore, në shekuj. Referuan gjuhëtari Gjovalin shkurtaj, Mario Spedicato, pedagog në Universitetin e Leçes, Alessandro Laporta, drejtor i bibliotekës së provincës së Leçes, muzikologët Luisa Cosi dhe Corrado De Bernart, e shumë të tjerë.

Burim i të dhënave

  1. ^ [1]

Shiko edhe

  • Galeria e artikullit
  • Familja e Kastriotëve
  • Kuvendi i Arbërit

Lidhje të jashtme

  • Paraskena nga Filmi – Gjergj Kastrioti SCANDERBEG WARRIOR-KING OF ALBANIA Illyria entertainment
  • Histori te Lufterave te Skenderbeut ne English – Gjergj Kastrioti SCANDERBEG WARRIOR-KING OF ALBANIA Albanian Canadian League Information Service (ACLIS)
  • Iscander-Shortfilm.com – (Shqip), (Anglisht), (Italisht), Invalid language code.
  • Figura e Skenderbeut në fotografinë shqiptare, Qerim Vrioni.
  • Milosao
  • Nga Irvi Hyka

Video lidhje

  • Filmi “Skënderbeu” – Kinostudio Shqipëria e Re
  • Skanderbeg Warrior King of Albania – (Anglisht)

Më 17 janar 1982 u vra poeti shqiptar Jusuf Gërvalla, Hero i Kosovës dhe i kombit

Jusuf Gërvalla poet shqiptar dhe atdhetar i shquar, lindi më 1 tetor 1945 në Dubovik, rrethi i Deçanit, nga një familje bujare. Vritet mizorisht më 17 janar 1982) në Untergruppenbach (Gjermani).

Shembulli i tij mbeti i gjallë ndër intelektualë të kohës moderne, si shkrimtar dhe atdhetar i shquar për liri deri në vdekje.

Jeta

Jeta e Jusuf Gërvallës ka qenë e vështirë, vdekja e tij ka qenë tragjike. Për këtë është thënë e shkruar shumë dhe do të thuhet e do të shkruhet shumë. Por, edhe shkrimtari J. Gërvalla pësoi vështirësira të mëdha. Për poetin, prozatorin dhe dramaturgun Gërvalla është thënë e shkruar relativisht pak. Vepra e tij letrare nuk është tepër e njohur, me gjithë botimin shembëllor që ia bëri J. Gërvallës më 1992 Sabri Hamiti (Jusuf Gërvalla: Vepra letrare. “Ora”, Prishtinë, 1992). Opinioni e respekton dhe adhuron dëshmorin e kombit, simbolin e luftës për liri, shembullin e kurajës prej qytetari dhe intelektuali, ndërsa duket se e harron shkrimtarin e rëndësishëm që ishte dhe mbetet. Roli i tij prej simboli të qëndresës e hijesuaka faktin se ishte poet i dorës së parë.

Në letërsi, ai nuk i takonte qarkut të “lapidaristëve” të poezisë fjalëpakë që e shoshiste të tashmen me shkrimin simbolplotë alegorik në petkun e arkaikes mbikohore e në frymën e visarit të traditave të lashta gojore.

Zëri i tij poetik ishte zë më vete, mjaft origjinal, personal dhe individual. Poezia e tij na flet drejtpërsëdrejti, ngrohtë, zbutë, thellësisht njerëzor e me një sensibilitet të stërholluar. Në dy përmbledhjet e tij të para – “Fluturojnë e bien” (1975) dhe “Kanjushë e verdhë” (1978) – poezia e tij merrej kryesisht me vatrën e poetit tek janë mjaft kuptimplotë titujt e cikleve “Shtëpia në kornizë” dhe “Skena nga jeta e fshatit”. Poezia e tij e përmallshme e këndon dashurinë, e kujton dhimbshëm (dhe pa idilë ruraliste) vendlindjen dhe na e rrëfen porosinë e saj qendrore, kërkimin e poetit për “pak frymë njeriu e pak dritë qiriri”. Me kohë, duke u bërë gjithnjë e më shumë refleksiv poeti kaloi gjithnjë e më shumë te një qark më i gjerë tematik dhe te të folurit poetik me bukuri e begati të rrallë metaforike e figurative. Kështu, poezia e tij e përmallshme e vendlindjes gjithnjë e më shumë bëhet edhe universale. Në vëllimin e tretë poetik, “Shenjat e shenjta” (1979), kemi të bëjmë dhe me fjalë e elemente si “hije”, “pluhur”, “frikë”, “terr”, “ftohtë”, “varr”. Shkallëzohen vetmia dhe shqetësimet e poetit që flet shpesh edhe për fundin dhe vdekjen. Me një thellësi që nuk hetohet në lexim të cekët, na qet tabllo tejet të qëlluara të groteskës që e quajmë “jeta”. Thelbi kryekëput human i vargjeve, ligjërimi lirik dhe substancial i poetit të mallit, të dashurisë, të dhembjes, të vetmisë e të vdekjes e bëjnë Jusuf Gërvallën një zë të patjetërsueshëm të poezisë së re shqipe.

Tituj të veprave

  • Fluturojnë e bien (1975)
  • Kanjushë e verdhë (1978)
  • Shtëpia në kornizë
  • Skena nga jeta e fshatit
  • Shenjat e shenjta (1979)
  • Jusuf Gërvalla: Vepra Letrare,OraPrishtinë, 1992

Mirënjohjet

  • Urdhri Hero i Kosovës
  • Medalja e Artë e Lidhjes së Prizrenit
  • Manifestimi letrar Flaka e Janarit

Shiko dhe këtë

  • Atentati Gërvalla

Lidhje të jashtme

  • Fondacioni Gervalla
  • DIMENSIONI KOMBËTAR DHE KRIJUES I JUSUF GËRVALLËS – Myrvete DRESHAJ – BALIU, janar 2007

Reagon Elez Biberaj kur Edi Rama e quajti kazan VOA: Shërbimi shqiptar vijon me krenari misionin e prodhimit të gazetarisë së vlerave në mbështetje të demokracisë dhe lirisë

Drejtori për Europën dhe Azinë i Zërit të Amerikës, Elez Biberaj, ju përgjigj kryeministrit Edi Rama, pas etiketimit prej këtij të fundit, si kazan edhe për Zërin e Amerikës

Biberaj garantoi se investigimi për implikimin e deputetëve dhe shefes së kabinetit të kryemsitrit shqiptar, në biseda përgjimesh, për punësime, është i saktë ashtu si të gjitha lajmet e publikuara nga kjo media.

“Shërbimi shqiptar i Zërit të Amerikës ka siguruar vazhdimisht raportime të sakta dhe të paanshme rreth zhvillimeve në Shqipëri dhe unë garantoj plotësisht integritetin dhe gjykimin e lajmit. Shërbimi shqiptar vijon me krenari misionin e prodhimit të gazetarisë së vlerave në mbështetje të demokracisë dhe lirisë dhe t’i sigurojë audiencës së tij lajme dhe informacione të sakta, objektive dhe të balancuara në mënyrë që ata të bëjnë zgjedhjet e duhura”, u shpreh për Ora News, Elez Biberajn, Drejtori për Evropën dhe Euroazinë i Zërit të Amerikës.

Denoncimi i Zërit të Amerikës zbuloi se si zyrtarë të lartë të Partisë Socialiste përdornin vendet e lira të punës në administratën e burgjeve për të punësuar militantët e tyre.

Pas këtij publikimi erdhi sulmi i Kryeministrit ndaj kësaj media

Pas publikimit të këtij lajmi, Kryeministri reagoi në twitter, duke e quajtur këtë media kazan.

“Erdhi dita që Zëri i Amerikes të flasë nga kazani i Tiranës, duke përgojuar dynjanë mbi bazë llogjesh telefonike. Për herë të parë në Albania organizohet konkurs publik për punësimet në burgje dhe kazani gjëmon deri në Amerikë e jehon në katundin tonë mediatik. Çfarë katandie”, reagoi Rama.

Katandi në fakt është kryeministri i Shqipërisë që kërkon të gjithëve t’jua mbyllë gojë, por VOA-s nuk ia mbyll dot! Lodhet kot!

Përse duhet që gjithë shqiptarët të jenë me Ramushin! Nga Elida Buçpapaj

Sot jemi me Ramushin!

E kritikuam Ramushin fort kur iu bashkua Hashim Thaçit!

Tash na u desh Ramushi!

Sepse të jesh me Ramushin do të thote të jesh me Amerikën!

Do të thotë të jesh me vlerat e lirisë!

Të jesh me Ramushin do të thotë t’i thuash “jo” një lufte të re në Ballkan!

Të jesh me Ramushin do të thotë t’i thuash “po” paqes në Ballkan!

Të jesh me Ramushin do të thotë të jesh për paqen midis shqiptarëve dhe serbëve!

Të jesh me Ramushin do të thotë të respektosh gjithçka që arriti në fund të shekullit XX dipomacia Euro-Atlantike, Amerika dhe shtetet e NATO-s! Pas përpjekjesh të pafundme diplomatike, ku u aktivizuan shterrshëm figurat më të shquara të diplomacisë Amerikane dhe Europiane, ku u aktivizua administrata Bill Clinton, me Sekretaren e Shtetit Madeleine Albright, veterani i diplomacisë Richard Holbrooke bashkë me të gjitha shtetet bërthamë të Perëndimit, që përbëjnë Perëndimin e vlerave!

U deshën shumë sakrifica, viktima, deportime, varre masive!

Kur Milosheviçi shkaktari i tragjedive në ish-Jugosllavi e hodhi në kosh të plehrave diplomacinë Perëndimore, atëhere Perëndimi u detyrua të ndërmarri sulmin e NATO-s dhe ishte i gatshëm edhe të zbarkonte me trupat e Aleancës!

Për të gjithë Presidentët e SHBA integriteti territorial i Kosovës është i pacënueshëm dhe i panegociueshëm!

Integriteti territorial i Kosovës është i paprekshëm!

Për Presidentin George Bush senior, që kur i dërgoi selam Milosheviçit me Paralajmërimin e Krishtlindjeve dhe Vijën e Kuqe!

Integriteti territorial i Kosovës është i paprekshëm!

Për Presidentin Bill Clinton,

Integriteti territorial i Kosovës është i paprekshëm!

Për Presidentin George W Bush,

Integriteti territorial i Kosovës është i paprekshëm!

Për Presidentin Barack Obama,

Integriteti territorial i Kosovës është i paprekshëm!

Duhet të jetë edhe për Presidentin Donald Trump!

Në emrat që kanë përmendur më sipër është 30 vjet konsensus i të gjitha administratave Amerikane, qëndrim bipartizan dhe i unifikuar!

Që do të thotë çështja e Kosovës is over!

Don’t touch! Mos e prekni!

Mos e harroni paralajmërimin e Presidentit të 41.të SHBA George W.H. Bush!

Ai nuk jeton më! Por vepra e tij do të jetë e përjetëshme!

Prandaj jemi me Ramushin!

Kur jemi me Ramushin jemi me Britaninë e Madhe, me Gjermaninë, me Francën, me Italinë, jemi me të gjithë ata burrashtetesh të nderuar që vendosën fatin e Kosovës dhe që kanë dhënë kontributin pandalshëm që Kosova të jetë shtet i pavarur!

I jemi mirënjohës SHBA dhe Perëndimit!

Prandaj jemi me Ramushin!

Ka qenë i njohur qëndrimi i Ambasadorit John Robert Bolton kundër kësaj që krijoi për tridhjetë vjet Amerika,

por sado i rëndësishëm të jetë Këshilltari i Sigurisë sot i Presidentit të SHBA,

statura e tij nuk mund të krahasohet me burrat më të fuqishëm të botës në 30 vjet histori moderne të SHBA!

Prandaj jemi me Ramushin sot!

I japin ose jo vizën Amerikane për Mëngjesin e Lutjeve!

Sepse Ramushi po vepron konform vendimit konsensual të SHBA dhe Perëndimit!

Ne duam që Kosova dhe Serbia, të funksionojnë sikur Franca e Gjermania, por kjo kërkon respekt të ndërsjelltë, reciprok, bilateral!

Ti më respekton, unë të respektoj! Ju e dini si janë shqiptarët, po i respektove një herë, ata të respektojnë dhjetë herë, 100 herë!

por Serbia jo, Serbia e Daçiçit dhe Vuçiçit tallet me të ardhmen e shtetasve të Serbisë dhe të Kosovës, nën ombrellën e një zonje që do të duhej të kishte shkuar me kohë në shtëpinë e saj,

sepse zonja Mogherini ka dhënë kontribut kundër interesave të BE dhe paqes afatgjatë midis serbëve dhe shqiptarëve, duke hapur një kapitull të mbyllur një herë e mirë!

Nëse administratat serbe me në krye Vuçiç dhe Daçiç organizojnë gjithë diplomacinë me në krye lobin në SHBA që shtetet të cilat e kanë njohur Kosovën ta anullojnë njohjen e tyre, dmth kjo është kundër interesave të SHBA dhe 25 shteteve të BE që tashmë e kanë njohur të parat Kosovën si shtet të pavarur dhe sovran,

kjo do të thotë se është Serbia që nuk respekton vendimet e Perëndimit dhe jo Kosova!

Kur Serbia organizoi gjithë diplomacinë e saj dhe e festoi me shampanjë triumfaliste mos lejimin e anëtarësimit të Kosovës anëtare e UNESCO-s dhe INTERPOL-it,

atëhere si është e mundur që Kosova t’i gjunjëzohet Serbisë!

Po si është e mundur që diplomacia e Bashkimit Europian t’i gjunjëzohet Serbisë, kur politikat e këtij vendi bien ndesh me politikat e shteteve të BE-së në raport me Kosovën?

Prandaj jemi me Ramushin!

Sepse kur jemi me Ramushin jemi me Amerikën dhe Europën e vlerave!

Kosova dëshiron që të jetë pjesë e NATO-s, Serbia është kundër anëtarësimit në NATO!

Duke qenë pjesë e NATO-s, Kosova nuk përbën rrezik për Serbinë, ndërsa Serbia duke mos pranuar të jetë pjesë e NATO-s është shteti i vetëm në zemër të Europës që del jashtë kontekstit të përbashkët që ka Europa!

Ramushi është brenda ëndërrës të përbashkët Euro-Atlantike,

nuk jemi ne kundër Serbisë,

është serbia e Vuçiç-Daçiç kundër serbisë dhe serbëve,

ne jemi pro integrimeve të saj,

jemi për paqen midis shqiptarëve dhe serbëve,

ashtu sikur e ka vendosur SHBA, BE dhe NATO,

prandaj jemi me Ramushin!

Prandaj duhet që gjithë shqiptarët të jenë me Ramushin!

Sepse jemi për paqen midis shqiptarëve dhe serbëve!

WIKIPEDIA njeh shqipen si gjuhë të dytë zyrtare në Maqedoni

WIKIPEDIA nga sot si gjuhë zyrtare në Maqedoni përveç gjuhës maqedonase dhe alfabetit të saj cirilik ka renditur dhe gjuhën shqipe. Gjuha shqipe u shpall si gjuhë zyrtare gjatë ditës së djeshme në Maqedoni.

Një lajm i mirë dhe i shumëpritur për shqiptarët në Maqedoni dhe jashtë saj, është votimi i Ligjit për Përdorimin e Gjuhëve , për t’i dhënë gjuhës shqipe statusin e një gjuhe zyrtare në shkallë republike.

Gjuha shqipe në Maqedoni deri tani, gëzonte statusin e gjuhës zyrtare vetëm në komunat, ku ajo tejkalonte 20 për qind të popullsisë, por jo edhe në gjithë territorin e saj.