VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Hashim Thaçi ose shumë budalla, ose agjent i Serbisë ose kërkon të blejë kohë Nga Ramazan Hajdini

By | August 15, 2018
1 Comments
  • author avatar
    Xhelil Ballazhi 1 month ago Reply

    Zoti Ajdini shume fjale me vend Thachi duhet te ulet me parteneret e serbise ti kerkojme Njishin Mollen e Kuqe Preshevene Bujanovcin Tregun e Ri Ulqinin Tivarin Plava Gusia Tuzi e shume tjera te fala Zonjes dhe Zotri Dioguardi me respekt

Komentet

PAQE PER NJE PAQERUAJTES Nga Rafaela Prifti

 

Te figura e Kofi Ananit dallohet gërshetimi i diplomacisë klasike dhe përvojës shumëvjeçare në OKB me edukimin familiar dhe kulturën arsimore.

Në ceremoninë funerale të Ananit në kryeqytetin e Ganës, Akra, Sekretari i Pergjithshëm i OKB-së Antonio Guterres e përshkroi paraardhësin e tij si “drejtues të jashtëzakonshëm” dhe një njeri tek i cili edhe i varfëri edhe i dëshpëruari shihnin një aleat. Kjo cilësi e Kofi Ananit gjente shprehjen në stilin zyrtar dhe personal të tij. Si kuadër kariere nga radhët e organizatës botërore dhe si përfaqësues i denjë i një vendi afrikan, ai ishte në pozitë të favorshme për të qenë edhe mësues edhe nxënës.

Prandaj në ditën e varrimit në 13 shtator, z. Guterres kujtoi porosinë e Ananit për kolegët dhe bashkëpunëtorët e tij: ‘… nuk ka njeri që jetë shume i ri për të prirë apo shumë i vjetër për të mësuar.” Gjate jetës së tij profesionale kjo thënie nuk ishte thjesht një deklaratë propagandistike mandatit te tij. Si Sekretar i Pergjithshem i OKB-se nga janari i vitit 1997 deri ne dhjetor 2006, ai ishte në pozita drejtuese në kapërcim të shekullit të ri. Periudha e ndërrimit të mijëvjecarëve u ngërthye nga kriza në sistemet postkomuniste në një pjesë të Evropës, fragmentizimi i dhunshëm i Ballkanit jugor dhe rigjallërimi i ndasive etnike në skenën botërore. Si përgjigje, Organizata e Kombeve të Bashkuara dërgoi dhe krijoi një sërë misionesh paqeruajtëse të angazhuara për të sjellë stabilitet në një periudhë shumë të brishtë tranzicioni. Si figurë drejtuese e Agjencisë së Operacioneve PaqeRuajtese, z. Anan u kritikua për përpjekje të pamjaftueshme për të parandaluar barbaritë në Ruanda dhe gjenocidin ndaj myslimanëve në Shrebenicë. Dy vjet pas marrjes së mandatit si Sekretar i Përgjithshëm, shtete anëtare të OKB-së si edhe NATO ndërmorën sulme ajrore kundër Serbisë pa autorizimin e Këshillit të Sigurimit.

Rrjedha e ngjarjeve prej aty deri më sot është e njohur por këtu ia vlen të vihet në pah aftësia e një drejtuesi si Kofi Anan për ta rivlerësuar situatën dhe për t’i paraprirë një orientimi të ri në kapërcyell të shekullit. Në fjalën e tij në Konferencën e Parë të Paqes në Hagë, Kofi Anan e solli rastin e Kosovës si një shembull kur “përdorimi i forcës justifikon arritjen e paqes.”

Por synimi i tij ishte te ruante rolin dhe influencen e Këshillit të Sigurimit si gur themeli për paqen botërore. Nga njëra anë, ai i kritikoi bombardimet e NATO-s, dhe nga ana tjetër deklaroi se të tilla nisma që nuk e kanë mbështetjen e OKB-së do të vazhdojnë për sa kohë që Këshilli i Sigurimit do jetë i përçarë. Sipas tij, konfliktet midis interesave të brendshme apo kombëtare dhe arritjes së sigurisë ndërkombëtare përbëjnë pengesën kryesore të këtij organizmi si instrument për krijimin e paqes. “Të paktën këtë gjë e dimë me siguri: nëse Këshilli i Sigurimit nuk rikthehet në pozitën e kahershme si burimi i vetëm legjitim i autorizmit të forcës, atëherë jemi duke shkuar drejt anarkisë. Po me kaq rëndësi është edhe fakti se nëse Këshilli i Sigurimit nuk bashkohet rreth synimit të konfrontimit të shkeljeve në masë të të drejtave të njeriut dhe krimeve kundër njerëzimit si në Kosovë, atëherë ne i kemi tradhëtuar vetë idealet mbi të cilat u themeluan Kombet e Bashkuara.” Në vazhdim, z. Anan propozoi se një përkufizim më i gjerë dhe më gjithëpërfshirës i interesave të brendshme të vendeve të reja do të ishte baza e bashkimit rreth idealeve themeltare të Kartës si demokracia, pluralizmi, të drejtat e njeriut dhe shteti ligjor.

Në fjalën e ceremonisë përkujtimore në selinë në Nju Jork, Sekretari i Përgjithshëm Guterres u ndal vacanërisht në këtë pike duke thënë se z. Anan “i dilte për zot gabimeve’. Ai u përballua me aktet e vrasjeve masive duke hedhur dritë mbi organizatën dhe jo duke u fshehur. Në sajë të tij u paraqitën raporte ku synohej që të tilla gabime të mos përsëriten duke krijuar një pozitë të re për reagimin ndaj mizorive në shkallë ndërkombëtare. Me sensin e nje diplomati me përvojë dhe njeriut të thjeshtë, Kofi Anan dinte të reflektonte mbi gabimet si edhe të shpaloste një vizion të ri dhe afatgjate për organizatën. Prandaj idetë dhe synimet e mijëvjecarit të ri të paraqitura nga z. Anan për luftën kundër varfërisë, SIDAs e shumë të tjera janë ende platforma e OKB-së. Kur zotit Kofi Anan dhe Kombeve të Bashkuara iu akordua Cmimi Nobel i Paqes në vitin 2001, ai deklaroi se përmirësimi afatgjatë i jetës së cdo individi është kuti matës i punës së OKB-së.

Pas përfundimit të mandatit, ish-Sekretari i Përgjithshëm krijoi Fondacionin e pavarur Kofi Anan, të përkushtuar për krijimin e një bote më të drejtë dhe më paqësore.

Duke nderuar kujtimin e një kolegu të respektuar, Kryetari i OKB-së, ambasadoresha e Ganës si edhe trupi diplomatik nënshkruan librin e ngushëllimeve në selinë e organizatës botërore. Fjalët e z. Antonio Guterres se “në shumë aspekte, Kofi Anan ishte vetë Organizata” shprehin dëshpërimin e humbjes së një paraardhësi me shpirt paqeruajtës por mbase edhe të perspektivave të ruajtes së paqes.

KOFI ANNAN – THE PEACEMAKING SPIRIT OF THE UNITED NATION Nga Rafaela Prifti

Photo: A tribute to Kofi Annan, from his family. In Photo Kofi Annan with his loving family

 

The state funeral ceremony of former UN Secretary General Kofi Annan was held in his homeland Ghana on September 13. Several political dignitaries, world leaders and senior officials including UN Secretary General Antonio Guterres were in attendance at the state funeral. Thousands of people filled a large hall in the capital of the Accra country, where Kofi Anan coffin was wrapped in a national flag. In his speech, Secretary General Antonio Guterres conveyed the qualities of Annan as “an extraordinary leader” and “also a man that everyone in the world, those living in extreme poverty, conflict and despondency, could see in him an ally. To the United Nations staff who continues in his footsteps and to the young people, he would say: always remember, you are never too young to lead and you are never too old to learn. ”

Kofi Annan led the United Nations organization from January 1997 to December 2006. He was awarded a Nobel Peace Prize, jointly with the United Nations in 2001, for “their work for a more organized and peaceful world”. As the leading figure of the United Nations Peacekeeping Operations, the 7th Secretary General, Kofi Annan became subject of criticism for failing to do enough to prevent the deaths of 800,000 Rwandans during the 1994 genocide and thousands of Muslim men and boys killed in the Srebrenica massacre, Bosnia.

On August 22, at the memorial service held at the United Nation’s New York Headquarters, Secretary-General António Guterres signed the condolence book for Kofi A. Annan and paid tribute to the leadership of the former Secretary-General. A career diplomat and a long term high-ranking official of the organization, Annan encompassed an informed wisdom, considerable experience and an optimistic vision for the future. “DIELLI” is providing some excerpts from Mr. Guterres’ remarks to its readers:

“…Kofi Annan, one of the best of us, a man who embodied the United Nation’s values and made us all proud to call ourselves his colleagues. This is a personal loss for many of us. It is difficult to imagine what a blow it must be to his wife and to his family. Our hearts go out to them. We know how much Kofi meant to the world. I would like to say a few words about what he meant to all of us who work for the United Nations. Kofi Annan’s years in office were an exciting time. He put forward new ideas. He brought new people into the United Nations family. He spoke passionately about our mission and our role. He created a renewed sense of possibility both inside and outside our organization about what the UN could do and could be for the world’s people. Because of his long and varied career in different offices and departments, it sometimes seemed as though Kofi knew everyone personally. But even staff members who never met him, felt a bond with Kofi because he was really one of us.

….in many ways, Kofi Annan was the United Nations. His most defining features were his humanity and solidarity with those in need. He put people at the center of the work at the United Nations and was able to turn compassion into action across the UN system. We are still reaping the rewards of the millennium summit when he brought the world together to tackle the first global targets of poverty and child mortality. His response to the HIV/AIDS epidemic united governments, non-government organizations and the healthcare industry and undoubtedly saved many lives.

And Kofi Annan faced up to the grave errors made by the United Nations in the 90’s in its response to the Rwanda Genocide and Srebrenica killings by shining a light inside the UN. The reports he commissioned aimed to make sure such terrible mistakes are never repeated and set the international community on a new course in its response to mass atrocities. A true voice for the voiceless, he did not shy away from the most challenging issues but worked creatively to bridge differences and protect the most vulnerable. He stood his ground without antagonizing others. His humility, good humor, courtesy and charm went hand in hand with enormous wisdom and strength. He will always remain vivid in my memory for as long as I live, but not essentially because of the fact that he was an extraordinary statesman, a remarkable diplomat, an inspiring leader, but above all because of his gentleness, of his warmth, of his friendship. He was indeed a good man and a gentleman. And always at our disposal, to support us, to comfort us, to be in full solidarity with us in any difficult moment. Perhaps we can best honor his legacy by recalling his own words delivered at the Nobel Peace Prize ceremony, and I quote, “Securing real and lasting improvement in the lives of individual men and women is the measure of all we do at the United Nations.”

In these times of growing political divides and intractable conflicts, we need the peacemaking spirit of Kofi Annan more than ever.

After Mr. Guterres speech, Ghana’s Ambassador Martha Ama Akyaa Pobee made her remarks after signing the condolence book. Expressing the pride of a nation for its son, she stated that Mr. Annan was Ghana’s gift to the world.

Kofi Annan and Kosovo – “there are times when the use of force may be legitimate in the pursuit of peace” 1999

As Albanians, we are reminded of his position and role at a critical point of our history, namely, the Kosova war. In 1999, UN Member States led by United States as well as NATO launched a campaign of strikes on Serbia without Security Council authorization. In his statement at the First Peace Conference at the Hague, Mr. Annan conveyed that the renewal of effectiveness and relevance of the Security Council must be the cornerstone of international peace. He raised a question, if Europe at the end of the century can still witness the crimes of Kosovo, “can we be justified in speaking at all of human progress?” In the face of such terrors, such as mass killings and genocide, he said, it is hard not to lose faith in humanity altogether. Mr. Annan criticized the NATO bombing, but recognized that such regional approaches — which lack the worldwide credibility of U.N.-endorsed actions — are bound to continue as long as the Security Council cannot unite.” Then, Secretary General Annan presented the case of Kosovo to address the conflict between the domestic interest and the international security as a major impediment of the Security Council’s role as a peacemaker. “For this much is clear: unless the Security Council is restored to its preeminent position as the sole source of legitimacy on the use of force, we are on a dangerous path to anarchy. But equally importantly, unless the Security Council can unite around the aim of confronting massive human rights violations and crimes against humanity on the scale of Kosovo, then we will betray the very ideals that inspired the founding of the United Nations.” Ever attentive to the lessons that need to be learned, Mr. Annan advised in favor of a “new, more broadly defined, more widely conceived definition of national interest in the new century, which would unite the states in the pursuit of such basic Charter values as democracy, pluralism, human rights and the rule of law.”

Mr. Kofi Annan was the 7th Secretary General of the UN and the first leader of the organization from an African nation.

He admittedly preferred to quote an African proverb that says:

“The world is not ours…. It’s a treasure we hold in trust for future generations.”

To that, he added his own wisdom:

“And I often hope we will be worthy of that trust.”

Ju tregoj persekucionin e egër 45-vjeçar që iu bë Vermoshit nga regjimi komunist – Nga Nikoll Pjetër Hysaj, Michigan

Jetoj prej 38 vjetësh në shtetin e Miçiganit në USA. Në të kaluarën dhe aktualisht kam ndjekur dhe ndjek me vëmendje të gjitha zhvillimet politiko-ekonomike dhe shoqërore të trevave shqiptare. Para viteve 1990 emigrantët shqiptarë, veçanërisht ne të larguarit nga Shqipëria për motive politike, kishin shumë vështirësi për t’u lidhur me familjet e të afërmit që kishim lenë në Atdhe. Këto vështirësi e të tjera vinin nga fakti i vetëizolimit dhe diktatura që konsolidoi regjimi komunist në Shqipëri, jo vetëm me ne emigrantët dhe botën e jashtme, por edhe mes vetë shqiptarëve që jetonin në Kosovë, Mal të Zi, Maqedoni dhe Çamëri, akte antinjerëzore këto që i kanë sjellë dëme të pallogaritshme kombit shqiptar. Këto vështirësi e të tjera që ne hasëm në jetën tonë të gjatë në emigracion, falë Zotit, përfunduan një herë e përgjithmonë në vitin 1990 me përmbysjen e regjimit totalitar komunist në Shqipëri si dhe me zhvillimet në fushën teknologjike në krijimin e një bote globale, na kanë dhanë mundësi të ndjekim jetën reale që bëhet në të gjitha trevat ku jetojnë shqiptarët në Ballkan.

Kohët e fundit kam ndjekur me vëmendje debatet që janë realizuar nëpër studio televizive, shumë shkrime, prononcime, debate e komente që janë bërë në gazetat edhe portalet mediatike në Shqipëri për kampet e përqendrimit dhe veçanërisht të Tepelenës ku ka qenë e internuar për 5 vjet edhe nëna ime me familje.
Vite të tëra kemi pritur që jo vetëm shteti shqiptar, partitë politike, shoqatat, historianët, shoqëria civile, por edhe vetë persekutorët duhet të kishin reflektuar e të kontribuonin shumë vite më përpara për dokumentimin profesional të krimeve të kryera gjatë regjimit komunist, që të zënë vendin e merituar në Historinë e Shqipërisë, duke iu shërbyer brezave që do të vinë. Shpesh kjo temë nga media të ndryshme realizohet si show mediatik. Kështu tuneli duket si pa fund.
Me përmbysjen e regjimit komunist dhe vendosjen e demokracisë në Shqipëri fituam të drejtat tona legjitime jo vetëm ne shtresat e të përndjekurve politikë, por edhe persekutorët me trashëgimtarët e tyre, fituan të gjithë shqiptarët kudo që janë. Kështu demokracia i dha mundësinë përsëri edhe asaj shtrese të regjimit komunist që të jetë pjesëmarrëse aktive në të gjitha fushat e jetës së vendit. Ne, shtresa e të përndjekurve, megjithëse na persekutuan, na internuan, burgosën, pushkatuan e na vranë pa gjyq e pa qenë fajtorë, FALËM. Kur dëgjoj, shikoj dhe lexoj me veshët dhe sytë e mi; historianë, analistë, politikanë, gazetarë e veçanërisht ata që përfaqësojnë shtresën e ish-regjimit komunist, nuk më vjen mirë, jam i lënduar dhe nuk më besohet që për 28 vjet të mos kenë përfituar këta persona e kjo shtresë intelektuale e shoqërisë shqiptare, të paktën pak kulturë dhe shpirt demokratik që kur diskutojnë për krimet e diktaturës ndaj grave dhe fëmijëve të jenë më njerëzorë e minimalisht të thonë të vërtetën.

Jam shumë i shqetësuar pasi edhe pse po kalojnë gati 30 vjet nga përmbysja e regjimit diktatorial, ne shtresave të përndjekurve politikë nuk na kanë kërkuar institucionalisht falje për krimet që janë bërë ndaj nesh. Fatkeqësisht shtresat e të përndjekurve politikë në Shqipëri janë keqpërdorur për interesa politike e partiake, ndaj edhe përfaqësuesit e klasës politike shqiptare, akoma nuk janë distancuar dhe nuk janë ndërgjegjësuar për krimet që regjimi diktatorial komunist i Enver Hoxhës ka bërë ndaj shtresave nacionaliste shqiptare. Kjo vërtetohet edhe nga fakti i mos dëmshpërblimit në kohë i të përndjekurve politikë, të cilët qëllimisht politika shqiptare i mban të varur pas interesit të saj dhe veçanërisht papërgjegjshmëria se si flitet dhe se si trajtohen ato krime në ditët e sotme që është edhe objekt i këtij shkrimi.

Pëllumb Xhufi, dhe historianë qorra të oborrit të vjetër

Para disa muajve historiani i mirënjohur në Shqipëri z. Pëllumb Xhufi, në një emision televiziv, ndër të tjera është shprehur se është “banalitet” të krahasohet kampi i Tepelenës me kampet e përqendrimit të nazistëve. Edhe pse zoti Xhufi mbas viteve 1990-të është pozicionuar si politikan i së majtës shqiptare, unë vazhdimisht e kam ndjekur me vëmendje dhe respekt të veçantë në emisionet televizive, për sa i përket trajtimit të tematikave historike të fushës së tij, sidomos të figurës së Skënderbeut dhe të Nënë Terezës, si dhe gjenocidin e ushtrisë greke që ka bërë në Shqipërinë Juglindore. Për këto shprehje z. Xhufi u kritikua në të gjitha mediat shqiptare. Në prononcimin e tij, mbas kritikave serioze që ju bënë, ai jo vetëm që nuk reflektoi e nuk kërkoi falje, për ç’ka kishte thënë gabim, por përkundrazi mori rolin e avokatit të krimeve të komunizmit. Kjo tregoj se z. Xhufi dhe historianë të tjerë shqiptarë, megjithëse të cilësuar si profesionistë, nuk shkëputen dot nga partitizmi e për rrjedhojë fatkeqësisht vetakuzohen si; “historianë qorra të oborrit të vjetër”.
Për t’i dhënë një përgjigje vetëm me fakte zotit Xhufi dhe të tjerëve që mendojnë dhe gjykojnë si ai, unë para se t’i referohem familjes sime, Hysaj, dhe fshatit tim Vermoshit, do të falënderoj cilindo shqiptar apo të huaj qoftë që në çfarëdo mënyre apo forme respekton dhe kontribuon për ruajtjen e historisë së shtresave të të përndjekurve politikë në Shqipëri. Kur është fjala për gjëra konkrete le të respektohen këto shtresa, të flasin vetë për vuajtjet dhe torturat së pari ata që i kanë hequr në kurrizin e tyre dhe për ata persona që nuk jetojnë më, i tregojmë ne, bijtë e tyre. Më pas, për të dhënë një tablo më të plotë të këtij persekutimi, le të shikohen arkivat, të flasin historianët, specialistët dhe studiuesit e këtyre fushave. Edhe pse këto janë krime të kryera në kohën e komunizmit, janë me shumë vlera për historinë e kombit shqiptar, ndaj personat që duhet të merren me këto studime dhe dokumentime duhet të jenë seriozë, të sinqertë e të besueshëm ndaj kombit dhe të vërtetës pasi kur fliten gjera pa baza, jo të vërteta, është vrasje për herë të dytë.
Le t’i referohemi fakteve konkrete dhe lexuesit do ta kenë shumë më të lehtë për të gjykuar për krimet që regjimi komunist ka bërë në fshatin Vermosh si: pushkatimet, të burgosurit politikë, të internuarit individualisht dhe me familje, të vdekur në internime e në kampin e Tepelenës duke mos llogaritur pasojat që sillnin këto persekutime në breza për këto shtresa.

Vermoshi, fshati im nën persekucionin komunist
Fshati Vermosh i Kelmendit në vitin 1945 kishte 76 shtëpi me popullsi mesatare përafërsisht 900 banorë.
Informacione periodike gjatë periudhës 1945-1990
Të pushkatuar:
1.Prek Cali Hasanaj, 2.Fran Mali Lekutanaj, 3.Dom Ded Macaj(prift), 4.Dod Prek Bujaj, 5.Marash Vata Lumaj, 6.Pjeter Gjeka Hysaj, 7.Nik Marku Rexhaj, 8.Gjon Preci Rexhaj(25 vjeç ishte kur u pushkatua), 9.Ded Lulash Smajlaj, 10.Pllum Nikolla Pllumaj (17 vjeç kur u pushkatua në 1990-ën), 11.Gjergjj Ndua Vuçaj (ishte 22 vjeç kur u pushkatua).
Të burgosur politikë:
1.Dodë Biniku Pllumaj (vdes në burg), 2.Nikoll Dod Pllumaj (i dënuar dy herë nga 7 vjet), 3.Zef Kola Hysaj, 4.Gjelosh Kola Hysaj, 5.Gjon Kola Hysaj, 6.Fran Gjoni Lelçaj, 7.Gjergj Gjeto Vushaj, 8.Ndue Luca Vukaj, 9.Fran Ndue Vukaj, 10.Luc Pashku Vukaj (vdes në burg), 11.Ded Pjetri Vukaj, 12.Gjon Lleshi Peraj, 13.Nikoll Pjetri Tinaj, 14.Tom Marku Lumaj, 15.Gjergj Jaku Shqutaj, 16.Mark Zef Vuktilaj, 17.Prel Marku Smajlaj, 18.Vat Gjon Smajl, 19.Zef Gjeto Volaj, 20,Nik Gjoni Vuktilaj, 21.Dod Prek Bujaj, 22.Gjelosh Dod Bujaj, 23.Fran Zef Vushaj, 24.Palok Nik Shqutaj, 25.Fran Llesh Tinaj, 26.Dod Gjon Bujaj (një vit hetuesi).

Gra e vajza të dënuara:
27. Dike Martin Tinaj (4 vjet burg), 28. Mri Zef Rexhaj (16 vjet burg), 29.Lule Zef Hysaj (6 muaj burg, ishte shtatëzëne dhe e liruan).
Familje të internuara:
1.Pashko Nik Lekoçi, 2.Prek Noshi Lekutanaj, 3.Vat Malit Lekutanaj, 4.Ded Nikoll Vushaj, 5.Nikoll Gjeto Preloci Tinaj, 6.Tom Zef Tinaj, 7.Mark Zef Tinaj, 8.Gjergj Llesh Tinaj, 9.Palok Luc Vukaj, 10.Pashko Lucaj Vukaj, 11.Gjergj Ndue Luca-Vukaj, 12.Agostin Mark Tinaj, 13.Gjergj Gjeto Vushaj, 14.Prel Gjeto Vushaj, 15.Dod Binaku Pllumaj. 16.Zef Binaku Pllumaj, 17.Tom Zef Vushaj, 18.Fran Zef Vushaj, 19.Kol Nik Hysaj, 20,Pjeter Gjek Hysaj, 21.Fran Mirak Lumaj, 22,Tom Kola Pepaj, 23.Nok Uca Volaj, 24.Zef Baci Mitaj, 25.Nikoll Prek Malaj, 26.Fran Zef Deda-Volaj, 27.Fran Zef Vuktilaj, 28.Mark Zef Vuktilaj, 29.Nik Mark Rexhaj, 30.Preç Mark Rexhaj, 31.Noc Ded Lumaj, 32.Fran Zef Vukaj, 33.Gjon Kol Hysaj, 34.Gjelosh Kol Hysaj, 35.Vasel Marku Lumaj, 36.Llesh Preçi Rexhaj (2 herë internuar), 37.Ndue Preç Rexhaj (1948-1990), 38.Pren Lucaj Pllumaj (1948-1990), 39.Pashk Gjergj Pllumaj, 40.Familja e Nikoll Gjetos Perlocit ështe internuar 2 herë.


Ndërsa familja ime (Nikoll Pjetër Hysja), përbëhet nga 9 veta të internuar në kampin e Tepelenës dhe konkretisht; Gjelosh Kol Hysaj, Mare Nika Hysaj, Pren Martini Hysaj, Gjergj Pjeter Hysaj, Age Gjon Hysaj, Katerin Pjeter Hysaj, Lule Kolë Hysaj, Mare Gjergj Hysaj, Luigj Gjergji Hysaj.
Të vdekur në kampin e internimit Tepelenë:
1.Djali Mark Pashkut, Lekutonaj, 2.Djali i Fran Zef Vuktilaj, 3.Vajza e Tom Zef Tinaj, 4.Djali i Mark Zefi Tinaj, 5.Gruaja e Gjergj Lul Tomes-Hysaj. (Siç tregojnë të ata që kanë vuajtur bashkë me të, kjo zonjë ishte e vdekur dhe djali i saj, Luigji, vazhdonte të pinte gjirin e saj të shterur). 5.Zef Binak Pllumaj, 6.Pren Luc Pllumaj, 7.Pashk Gjergj Pllumaj, 8.Pashko Ndue Vukaj, 9.Fran Zef Vuktilaj.

Të vdekur në burg:
1.Dod Binaku Pllumaj, 2.Luc Pashku Vukaj.
Familje të titulluara kulake:
1.Nua Preka Selmanaj,2. Mark Zefi Lumaj.
Shtëpi të sekuestruara nga shteti:
Shtëpia e Prek Calit nga viti 1948 deri më 1990, shtëpia e Mark Pashkut nga viti 1948 deri më 1970, shtëpitë e Çun Nishkut, Pjeter Gjeka Hysaj, Dod Marashi Hysaj ja u mori shteti për 8 vjet, shtëpinë e Mark Zef Lumaj për 4 vjet, shtëpia e Gjergj Jaku Shqutaj, për 8 vjet, shtëpia e Mark dhe Toma Zef Prelocit për 2 vjet, dhe shtëpia e Prec Marku Rexhaj për 2 vjet. Po ashtu më shumë se 15 shtëpi me detyrim duhet të lironin nga një ose 2 dhoma për oficerët e postës kufitare ose për mësuesit dhe infermierët pa asnjë pagesë deri në vitin 1960.

Të arratisur politikë jashtë shtetit, kryesisht në grupe:
1.Pashko Nike Lekutanaj, 2.Mark Pashko Lekutanaj, 3.Prek Noshi Lekutanaj, 4.Gjergj Noshi Lekutanaj, 5.Leze Pjetri Lekutanaj, 6.Dod Binku Pllumaj, 7.Zef Binku Pllumbaj, 8.Nikoll Dod Pllumaj, 9.Nikoll Pjetri Malaj, 10.Ded Nikolla Vushaj, 11.Gjergj Gjeto Vushaj, 12.Zef Gjergji Vushaj, 13.Dod Zefi Vushaj, 14.Gjovalin Zef Vushaj, 15.Kanto Zef Vushaj, 16.Sokol Zef Vushaj, 17,Kole Zef Vushaj, 18.Lume Zef Vushaj, 19.Vladimir Zef Vushaj, 20.Len Fran Vushaj, 21.Katrine Zef Vushaj, 22.Drite Zef Vushaj, 23.Ded Nikolle Vushaj, 24.Dielle Pashko Vushaj, 25.Shaqe Ded Vushaj.
Arratisja e familjes së Zef Gjergj Vushaj me 12 vetë në vitin 1987 tronditi nga themelet piramidën e shtetit komunist shqiptar që nga Byroja Politike deri tek ushtari më i thjeshtë. Arratisja e kësaj familjeje jo vetëm që realizoi qëllimin e saj për të fituar lirinë dhe të drejtat që u mungonin, por ishte edhe një mesazh trokitje se fundi i atij regjimi ishte i afërt.

26. Mark Pashko Lelçaj (me 4 pjesëtarë të familjes së tij), 27.Gjelosh Gjok Lelçaj, 28.Nikollë Gjeto Tinaj, 29.Fran Gjeto Tinaj, 30.Ndue Gjeto Tinaj, 31.Pjetër Ndue Tinaj, 32.Rrok Ndue Tinaj, 33.Tom Zef Tinaj, 34.Mark Zefi Tinaj, 35.Fran Llesh Tinaj, 36.Agostin Mark Tinaj, 37.Palok Luc Vukaj, 38.Gjok Palok Vukaj, 39.Marash Palok Vukaj, 40.Tom Gjergj Vukaj, 41.Luigj Pashko Vukaj, 42.Lazër Fran Vukaj, 43.Vat Mali Lekutanaj, 44.Pjetër Vata Lekutanaj, 45.Nika Vata Lekutanaj, 46.Tom Zef Vushaj, 47.Fran Zefi Vushaj, 48.Nikoll Tom Pepaj me bashkëshorten Milevën dhe vajzën Hana, 51.Gjelosh Toma Pepaj, 52.Kole Nika Hysaj, 53.Pjeter Gjeka Hysaj, 54.Mark Gjeka Hysaj, 55.Gjon Kola Hysaj, 56.Nua Kola Hysaj, 57.Prel Kola Hysaj, 58.Pren Martin Hysaj, 59.Tom Gjergj Hysaj, 60.Sander Gjergj Hysaj, 61.Luigj Gjergj Hysaj, 62.Nikollë Pjetri Hysaj, 63.Fran Miraka Lumaj, 64.Mark Frani Lumaj, 65.Tom Noci Lumaj me bashkëshorten Julkën, 67.Zef Baci Mitaj, 68.Nok Uca Volaj, 69.Fran Zefi Ded Volaj, 70.Fran Zefi Vuktilaj, 71.Mark Zefi Vuktilaj, 72.Nikoll Fran Vuktilaj, 73.Dod Nikolla Vuktilaj, 74.Preç Marku Rexhaj, 75.Pjetër Preçi Rexhaj, 76.Gjergj Nika Rexhaj me gruan Maria dhe 3 djemtë dhe nëna Age Zef Rexhaj,70 vjeç, 82.Gjergj Fran Tinaj, 83.Lize Pjetër Tinaj, 84.Pllum Gjergj Tinaj, 85.Vat Gjergj Tinaj, 86.Ervin Gjergj Tinaj, 87.Petrit Dod Tinaj, 88.Rrok Pjetër Vushaj,89. Vera Rrok Vushaj.

Historia e familjes sime Hysaj, në regjimin komunist
Mbas viteve 1945, sidomos ngjarja e zhvillimit të luftës antikomuniste në Tamarë, vrasja e shumë bashkatdhetarëve, asgjësimi i Prek Calit dhe veçanërisht hyrja e partizanëve me flamurin shqiptar dhe serbo-malazez me te cilët jemi vrarë për qindra vjet, acaroi shumë marrëdhëniet e kësaj zone me Partinë Komuniste në pushtet, e për rrjedhojë shumë bashkatdhetarëve ju rrezikohej jeta. Kjo trysni si dhe shantazhe të tjera të organizuara nga regjimi komunist bënë që në muajt shtator-tetor 1948, të lenë familjet, pasuritë dhe gjithçka e të arratiseshin kolektivisht për në Jugosllavi 46 bashkëfshatarë nga Vermoshi. Me këtë grup u arratis edhe babai im, Pjeter Gjeka Hysaj. Një muaj mbas arratisjes së babait, familjen time e internuan në kampin e Tepelenës. Familja ime përbëhej nga 8 veta. Mare Nika Hysaj, Pren Martini Hysaj, Gjergj Pjeter Hysaj, Age Gjon Hysaj, Katerin Pjeter Hysaj, Lule Kole Hysaj, Mare Gjergj Hysaj, Luigj Gjergji Hysaj dhe Gjelosh Kole Hysaj. Sipas tregimit të nënës sime dhe të bashkëfshatarëve të tjerë, banorët e fshatit Vermosh të caktuar për internim i mblodhën tek posta kufitare qe ndodhej në shtëpinë e Prek Calit dhe i nisën të gjithë në këmbë për të shkuar deri tek Hani i Hotit. Rruga ishte shumë e vështire jo vetëm për distancën 74 km. larg nga Vermoshi që duheshin tre ditë udhëtim, por edhe për faktin se gati të gjithë kishin fëmijë të vegjël, në moshë të mitur, të sëmurë, gra shtatzëna e pleq të moshuar. Furia e diktaturës komuniste s’kishte të ndalur, as ligj dhe as mëshirë. Fëmijët e vegjël që nuk ecnin dot në këmbë i ngarkuan me kofina e djepa në disa mushka që i shoqëronin të internuarit. Këtë fat pata edhe unë si pjesëtar i familjes Hysaj. Isha vetëm 1 vit e 3 muaj, e pa mundur të ecja në këmbë dhe më ngarkuan si gjithë fëmijët e tjerë, me gjithë djep, në një mushkë e cila më ndryshoi fatin e jetës sime, për të mos shkuar në internim. Gjatë rrugës mushka u tremb dhe duke dalë jashtë rruge, më rrezoi mua me gjithë djep në tokë. Jeta m’u vu në rrezik, por falë Zotit, sipas tregimit të personave që ishin aty, shpëtova për mrekulli. Kur nëna ime e pa se çfarë ndodhi, me vrap erdhi të më merrte me vete, por oficerët që e shoqëronin nuk e lanë. Kështu mua më morën disa bashkëfshatarë që nuk u internuan dhe për tre muaj janë interesuar për mua duke më mbajtur shtëpi më shtëpi gjatë kësaj kohe në fshatin Vermosh. Personat dhe familjet që më ndihmuan në këto momente vuajtje, edhe pse një pjesë e tyre nuk jetojnë, gjej rastin t’i falënderoj nga zemra për dashurinë familjare që më falën. Pas tre muajve më mori nënë daja, gjyshja nga mamaja ime, e cila jetonte në fshatin Shkrel.

Si e vranë kufitarët babanë tim dhe i keqtrajtuan kufomën
Gjatë kohës që familja ime ishte në internim, babai im me dy tre shokë të tjerë që ishin arratisur së bashku, më 17 shtator të vitit 1952, erdhi në fshatin Vermosh që të merrnin me vete dy djemtë e Marash Vata Lumajt të cilin në vitin 1946 shteti shqiptar e kishte pushkatuar para popullit në fshatin Vermosh pa gjyq dhe pa arsye. I vetmi gabim i tij ishte, vetëm se ishte atdhetar, i pashëm dhe i pasur. Forcat e kufirit të shtetit shqiptar e vranë babain tim, Pjetrin, kur ai kishte hyrë në fshatin e tij Vermosh. Eshtë e dhimbshme kur bashkëfshatarët e mi tregojnë se ushtarët dhe oficerët e kufirit, jo vetëm që e vranë, por edhe e keqtrajtuan kufomën e tij mbas vdekjes. Zoti i faltë kur vëllezërit e tu nuk dinë çfarë bëjnë. Persekutimi vazhdoi dhe pse një pjesë e familjes sime u lirua nga internimi. Nënën e mbajtën atje, në kampin e përqendrimit të Tepelenës, duke provuar vuajtjet më mizore që ka parë historia. Pyes veten shpesh se çfarë rreziku do t’i sillte nëna ime, Age, pushtetit komunist?! Kur mendoj se bashkë me të kanë qenë me mijëra nëna e fëmije, pleq e plaka, turpi le t’i ngelet atij regjimi diktatorial, të pashoq. Vitet kaluan dhe mbas 5 vjetësh nëna u lirua nga internimi dhe duke udhëtuar për ditë të tëra në këmbë vjen në shtëpinë e saj në Vermosh.
Si e takova nënën time për herë të parë kur isha 6 vjeç

Më kujtohet si sot takimi im i parë me nënën kur atëherë isha 6 vjeç e gjysmë. Ishte pasdite. Unë ndodhesha para shtëpisë sime me shokët duke luajtur. Ajo u afrua, kishte me vete një çantë dhe me pyeti se i kujt isha. Unë menjëherë i thashë se; jam i nënë dajës. Më rroku me shpejtësi, më përqafoi, më puthi me mall, më shtrëngoi fort-fort dhe qau….Edhe nënë daja me rrokte për ditë kështu, por këtë rrokje të nënës sime s’e kisha provuar asnjëherë. Më mbajti për një kohë të gjatë në gji dhe mbasi u qetësua, fshiu lotët që i kishin mbuluar fytyrën e saj, hapi çantën dhe nxori prej andej një karamele të cilën se kam harruar tërë jetën. Kështu fëmijëria ime, kur kisha më shumë se kurrë nevojë, lundroi pa e parë Nënën për pesë vjet dhe jetim nga babai të cilin se pashë asnjëherë në jetën time.

Vuajtjet e nënës sime në Kampin e Tepelenës

Kur u rrita, dëgjoja bashkëfshatarët e mi që bisedonin për vështirësitë që kishin kaluar familjet e tyre në kampin e Tepelenës dhe unë bëhesha shumë kurioz, ndaj disa herë e kam pyetur dhe nënën time e cila gjithmonë më tregonte ngjarje dhe ndodhi të dhimbshme, më tregonte se në kamp edhe ajo me pjesëtarët e tjerë të familjes kishin vuajtur shumë, kryesisht për të ngrënë. Shumë herë flinin pa ngrënë bukë e kur nuk kishin ushqime të mjaftueshme, hanin kripë më shumë që të kishin etje dhe ta mbushnin barkun me ujë. Gati çdo ditë oficerët i çonin për të mbledhur dru jashtë kampit, ngarkoheshin dhe i sillnin ato në kurriz. Kampi nuk kishte as kushte dhe as interesimin më të vogël për fëmijët që ndodheshin aty. Ishin të shumta rastet kur fëmijët, gratë dhe në përgjithësi të moshuarit, vdisnin në grupe nga sëmundjet epidemike, por edhe raste të veçanta që janë rrëqethëse. Nuk kishte fare kujdes shëndetësor nga shteti. Të sëmurët çoheshin në spital kur ishin gati për të vdekur.
Ja kështu, tregon nena, ndodhi me Mara Hysaj.

Në kampin e Tepelenës, Luigji i vogël, fjeti deri në mëngjes me nënën e vdekur…
Ishte darke, Luigji (sot jeton në Ulqin-Mal i Zi) po qante me të madhe. Pushonte dhe qante përsëri. Kështu vazhdoi për një kohë të gjatë. Unë, tregon nëna, i thirra; Mare, moj Mare, çfarë ka djali që po qan kaq shumë, por Mara nuk përgjigjej. Atëherë unë shkova tek krevati i saj dhe çfarë të shihja, Mara mor bir, tregon nëna, kishte vdekur me fëmijën në gji, i cili qante se nuk kishte qumësht. Lotët nuk i pushonin sa herë që nëna e tregonte këtë ngjarje, pasi edhe Luigji nëse nuk do të qante, do të kishte pësuar fatin e nënës së tij atë natë. Një ditë, më tregonte nëna, erdhi një ekip i Ministrisë së Punëve të Brendshme, dy oficerë rusë. Rrok Kanti me shokët e tij organizuan një grup me fëmijët që ishin në kamp të internuar dhe i kishte përgatitur ata që në korr të bërtisnin; “Enver- Stalin, pionierët duan lirim”. Nga thirrjet e korit, që ofshëtinin dhe tundën nga themelet kampin, oficerët rusë u prekën e u përlotën kur i panë me pantallona e bluza të grisura, të pa veshur, të pa mbathur në kushte shumë të vështira. Kjo vizitë dhe ky guxim i organizuar nga të internuarit bëri që mbas një muaji të gjithë fëmijët që ishin në kamp të liroheshin nga internimi. Edhe vëllezërit dhe motrat e mia; Gjeloshi, Gjergji, Katerina dhe Lula dhe dy gra të vjetra, Mara dhe Prena u liruan nga kampi i internimit. Nëna ime ngeli në internim deri në vitin 1953 në kampin e Tepelenës. Mbas kthimit të nënës nga internimi, familja jonë filloi të rindërtojë jetën nga e para, por pushkatimi i babait dhe internimi i familjes gjithmonë na kanë ndjekur pas si një hije zezë si gjithë shtresat e tjera të persekutuara. Këto ishin edhe arsyet përse unë në vitin 1979 lashë familjen e u arratisa nga Shqipëria duke marrë parasysh edhe vdekjen, ku nëpërmjet një udhëtimi të vështirë dhe të gjatë, munda të mbërrij në Shtetet e Bashkuara të Amerikës ku jetoj aktualisht. Mbas viteve 1990 e në vazhdim, kam mbajtur dhe mbaj marrëdhënie shumë të forta më atdheun tonë, Shqipërinë. Si gjithë të tjerët kemi fituar shumë; lirinë, demokracinë, dinjitetin, etj., por jo ato që i kemi humbur nën regjimin komunist. Faktet që solla nëpërmjet këtij shkrimi duke ju referuar persekutimit që regjimi komunist ka bërë jo vetëm në fshatin Vermosh të Kelmendit, mendoj se janë të kuptueshme për të gjithë njerëzit që kanë jetuar sistemin komunist në Shqipëri. Ndërsa për brezat e rinj, njohja me ato krime është detyrë e rëndësishme e historianëve, gazetarëve e mbarë shoqërisë civile e veçanërisht e shtetit shqiptar që t’i dokumentojnë këto krime bazuar në prova dhe fakte të vërteta të padiskutueshme në mënyrë profesionale e të kuptueshme me qëllim që të rinjtë nëpërmjet kësaj historie të mësojnë të vërtetën mbi këto krime në mënyrë që ato kurrë të mos përsëriten më.
(Nikoll Pjetër Hysaj, Michigan, 28 gusht 2018)

ALBANIAN STARS CHICAGO

KLUBI DOLLOGOZHDA nga MILWAUKEE WI

Bardh e blute e TIRONËS

KAMPIONAT E TOURNAMENTIT

ALBANIAN STARS CHICAGO

Si shihet atdheu nga larg – Shembulli i politikës amerikane: Shteti mbi të gjitha! – Nga Skënder Karaçica

 

Shtypi dhe TV amerikane po informojnë për vdekjen e liderit republikan dhe heroit të Amerikës, John McCain dhe lajmet kanë zënë faqet e para të shtypit.

John McCain,senator nga Arizona i zgjedhur gjashtë herë në Senatin amerikan në Shtëpinë e Bardhë(Washington)ishte një nga miqtë e shumtë në Senat dhe Kongres për popullin shqiptar dhe për lirinë dhe pavarësinë e Republikës së Kosovës.

Në përcjelljen e tij në udhën e amshimit,kishin ardhur shumë personalitete politike,diplomatike,akademike,universitare,
sportive dhe të botës së informimit dhe miq të tij e familjarë të shumtë nga të gjitha anët e Amerikës.

Në lamtumirën e fundit kishte ardhur ish nënpresidenti i Amerikës z.Joe Biden(Partia Demokratike)që ishin miq të mirë në këto vite të jetës politike dhe institucionale në Kongres dhe Senatin Amerikan në Washington.Ndonëse John McCain ishte i (Partisë Republikane)asgjë nuk i pengoi që të nderohet heroi i Amerikës  ashtu si e ka traditë të mirë edhe nga Partia Demokratike.

Joe Biden mbajti një fjalim para arkivolit të heroit të Amerikës John McCain dhe duke ia kujtuar udhët e jetës, sakrificën e madhe për demokracinë dhe lirinë si vlera universale për popullin amerikanë dhe botën,z.Biden përmes lotëve ia dha lamtumirën e fundit John McCain që me fjalët e njeriut të dashur e quajti edhe vëlla edhe hero të Amerikës.

Fotografia e ceremonisë mortore që u mbajt në Washington në Shtëpinë e Batdhë dhe lotët e ndarjes së nënpresidentit  Joe Biden mbuluan faqet e shtypit në Amerikë dhe është një shembull i mirë për politikbërjen në Kosovë dhe Shqipëri se mbi të gjitha është shteti e jo partitë politike!

Çikago,5 shtator 2018

“Jo shkëmbim territoresh, por korrigjim kufijsh” – Fjalët e Thaçit janë muzikë për veshët tanë!… Vërtetë? Nga Dr.Gjon Buçaj

Në lidhje me ndryshimin e kufijvet, si bazë për nji marrëveshje të përgjithshme në mes Kosovës e Sërbisë, asht thanë e shkrue pothuejse gjithçka deri tash, me deklarata e komente nga të gjitha anët.

Ajo që ka ba bujë në javët e fundit, asht deklarata e Hashim Thaçit, presidentit aktual të Kosovës, se ai, në emën të Kosovës, asht dakordue dhe do të kërkojë “korrigjimin e kufijve” të Kosovës me Sërbinë, që kështu Lugina e Preshevës t’i bashkohet Kosovës.

Kjo ka shkaktue shqetsim te qarqet e hueja përendimore që nuk duen ndryshim kufijsh, dhe shqiptarët janë alarmue sepse fjalët e Thaçit janë kuptue si shëndrrim territoresh, që do të thotë se Mitrovica Veriore do t’i kalojë Serbisë.

Por Zoti Thaçi, në deklarata dhe intervista të mavonëshme, ka ngulë kamë disa herë, se nuk asht fjala për shkëmbim tokash, por vetëm “korrigjim kufijsh”, për t’i bashkue Kosovës Preshevën, Bujanocin e Medvegjën, me shumicën e banorëve shqiptare.

Këto fjalë janë muzikë për veshët tanë, por a shprehin nji të vërtetë?

Kjo do të thotë se Serbia, megjithë Vuçiqat, ka ndryshue papritmas, asht ba paqësore, nuk asht ma agresive siç ka qenë prej se kanë ardhë serbët në Ballkan para njimijë vjetëve, asht pendue dhe do të kërkojë falje për tragjeditë që u ka shkaktue sidomos shqiptarëvet por edhe të tjerëvet, së shpejti do të sjelli me përvujtni eshnat e shqiptarëve të zhdukunve në masakrën e fundit, në arkivole të stolisun me lule, e të tjera gjeste të denja për nji komb të civilizuem.

Mjerisht, këto nuk janë të besueshme.

Thaçi nuk e ka spjegue se çka i ka premtue Vuçiqit për këtë trevë shqiptare.

Vuçiqi në duet me Thaçin, në këto kohët e fundit, po e shtynë me forcë arrijtjen e marrëveshjes me Kosovën, sigurisht jo vetëm për të dhanë Luginën e Preshvës, që do të ishte e drejtë, pse ajo trevë ishte pjesë e Kosovës deri në vitet 50ta, kur Serbia e ka shkëputë ilegalisht nga kufini i saj origjinal.

Mungesa e spjegimit mbi domethanjen e terminit “korrigjim kufijsh” nga ana e presidentit Thaçi, ka lanë shtek për dyshime të forta te shqiptarët e te të huejt, sepse kush e njeh realitetin serb, beson se ka diçka tjetër mbas këtij “korrigjimi”që të jetë i pranueshëm për palën serbe. Me këtë dyshim, Thaçi ka shkaktue reagime nga shqiptarët dhe nga ndërkombëtarët, si dhe nga Kisha Serbe, e cila e don këthimin e Kosovës nën Serbi me kujfij të paprekun, por për tash do të pajtohej edhe me nji autonomi të serbëve, që do të krijonte shtet mbrenda shtetit të Kosovës.

Përfaqësuesa të naltë të qeverive perëndimore e kanë kundërshtue ndryshimin e kufijvet kryesisht për shkak se do të hapej rruga për probleme kufijsh të tjerë (Kutia e Pandorës), sidomos në rajonin e Ballkanit, i cili do të destabilizohej me pasoja të rrezikshme. Destabilizimi i rajonit i shkon për shtat vetëm Rusisë për me shtri aty influencën e vet, prandej qëndrimi i saj ka qenë dhe mbetet i favorshëm për ndryshim kufijsh.

Reagimet shqiptare kundër qëllimit të Thaçit për prekjen e kufijve, në Kosovë e në viset tjera dhe në diasporë, kanë qenë të shpejta dhe të kjarta, në disa raste edhe shumë të ashpra, tue shkue aq larg sa t’a quejnë trathti kombëtare.

Thaçi dhe Vuçiqi trumbetojnë me të madhe se ka ardhë koha për nji marrëveshje historike për hir të paqës në Ballkan dhe për të hapë rrugën e intergrimin euroatlantik për të dy vendeve, se rasti i Kosovës nuk paqsoja për vende të tjera, thanë me fjalë të tjera: “na po duem me ba paqë dhe me zgjidhë përfundimisht problemet tona, ju pse na pengoni?” Kjo ka ba njifarë efekti që shihet në zbutjen e tonit kundërshtues në disa raste: në se merren vesh Kosovë e Serbi, nuk i pengojmë! Me fjalë të tjera, për palën shqiptare asht si me thanë: në se don me ba vetëvrasje, nuk të ndalojmë”.

Për Kosovën po afrohet nji moment kritik që lypë veprim, por ajo ka nji Kushtetutë dhe ka nji Parlament. Në Seancën e Jashtëzakonshme që parashihet të mblidhet para 7 shtatorit, Parlamentit i duhet me marrë vendime të domosdoshme në lidhje me negocatat me Serbinë, tue pasë parasyshë se:

Duhet respektue Kushtetuta në fuqi;

Nuk mund ndërrohet nji tokë shqiptare me nji tjetër tokë shqiptare;

Në veri të lumit Ibër ndodhet Trepça, burim pasunije, si dhe liqeni i Gazivodës, burim jete por edhe pikë me randësi strategjike për sigurinë e Kosovës;

Për negociatat me Serbinë duhet të konsultohet nji grup ekspertësh të provuem (që Kosovës nuk i mungojmë);

Shqiptarët e Luginës së Preshevës duhet të gëzojnë, së paku, të njajtat të drejta, reciprokisht, si serbët e Kosovës;

Serbët e Kosovës i kanë të sigurueme me Kushtetutë të drejtat e barabarta si qytetarët tjerë, por ata nuk mund të kenë autonmi as kompetecë egzekutive, pse janë të ardhun dhe jetojnë në tokën e Kosovës.

Shqiptarët e Luginës së Preshevës kanë ma shumë të drejtë për autonomi, pse ata jetojnë në tokën e tyne autoktone nën Serbi;

Shteti i Kosovës duhet të kujdeset për shqiptarët e Luginës që të gëzojnë të drejtat që u përkasin dhe t’i ndimojë të krijojnë kushte jetese në vendin e tyne;

Nuk duhet përshpejtue procesin e integrimin në Europë, tue damtue interesat afatgjata kombëtare;

Serbia nuk e ka zbardhë ende fatin e ma shumë se 1600 personave të zhdukun;

Populli i Kosovës ka dhanë shembuj guximi e sakrifice dhe mençunije në rrugën tragjike por të lavdishme drejt Lirisë. Le të kemi besim se do të dali faqebardhë edhe në përballimin me këtë sfidë dhe me vështirësina tjera që ka me ndeshë në rrugën e konsolidimit të ardhmenisë së saj.

*Dr.Gjon Buçaj ka qenë Kryetari i Vatrës deri në 2017. Ai është një nga emrat emblematikë të diasporës në SHBA.

DEKLARATË E FEDERATËS PANSHQIPTARE TË AMERIKËS “VATRA ” PËR KRIMET NË KAMPIN E TEPELENËS

– Federata Panshqiptare e Amerikës VATRA, MBËSHTET me shumë forcë dhe pa asnjë ekuivok ndërtimin e një muzeu të evidentimit të krimeve të komunizmit dhe në kujtim të viktimave të pafajshme të shfarosura dhe të të burgosurve në Kampin famëkeq të Tepelenës. Vetëm Kujtesa do të shërojë plagët tona….

Me rastin e Ditës Ndërkombëtare në Përkujtim të Viktimave të Stalinizmit dhe Nazizmit, Federata Panshqiptare e Amerikës VATRA nderon në mënyrën më të thellë kujtimin e viktimave të pafajshme të sistemit totalitar komunist shqiptar. Kjo ditë përkujtimore na bën të gjithëve të reflektojmë akoma më shumë për të parë nëse gjatë afro tre dekadave të demokracisë shqiptare a janë nderuar sa duhet viktimat e sistemit totalitar, e përmbi të gjitha sa mësime ka nxjerrë shoqëria jonë nga e shkuara jo e largët.

Të shfarosurit gjatë diktaturës hoxhiste, të burgosurit, të persekutuarit e të përndjekurit mbeten sot akoma pjesa më e dhimbshme e ndërgjegjës së shoqërisë shqiptare, për të cilët jo vetëm kujtesa, por mbi të gjitha vlerësimi i pandalshëm i vuajtjeve dhe sakrificave do të ishte rruga më e mirë për kurimin e plagëve.

Historia e diktaturës komuniste mbetet histori e cila ka në rrënjët e saj gjakun e pushkatimeve, mundimet e burgimeve të gjata dhe vuajtjet e sa a sa familjeve në kampet e internimit. Nqs ne harrojmë faktin se diktatura komuniste ishte asgjë tjetër vetëm një sistem kriminal ndaj qytetarëve të vet, atëherë do të jemi të destinuar që këto plagë të dhimbshme të mos i kurojmë dot.

Federata Panshqiptare e Amerikës VATRA, MBËSHTET me shumë forcë dhe pa asnjë ekuivok ndërtimin e një muzeu të evidentimit të krimeve të komunizmit dhe në kujtim të viktimave të pafajshme të shfarosura dhe të të burgosurve në Kampin famëkeq të Tepelenës. Vetëm Kujtesa do të shërojë plagët tona dhe vetëm Kujtesa do të bëjë të mundur që të rinjtë e sotëm dhe brezat e ardhshëm të njohin të vërtetën e dhimbshme të diktaturës komuniste shqiptare.

Nga ana e saj, Federata VATRA, e ndërgjegjshme për rolin dhe peshën e saj në mbarë botën shqiptare, si edhe me përgjegjësinë për mbajtjen sa më të fortë të miqësisë shqiptaro-amerikane shpreh publikisht gadishmërinë e saj për të kontribuar në ndërtimin e një muzeumi në kujtim të viktimave dhe vuajtjeve të ndodhura në kampin komunist të internimeve në Tepelenë, duke bërë të mundur kësisoj që jo vetëm vatranët, por mbarë diaspora të jetë pjesë e ngritjes, shëndoshjes dhe forcimit të kujtesës sonë historike.

* Deklara e Vatrës u lëshua me rastin e 23 Gushtit, Ditës Europiane të Kujtesës për Viktimat e Stalinizmit dhe Nazizmit dhe u lexua nga z. Simon Mirakaj, anëtar i Autoritetit të Dosjeve, në Përkujtesën që u organizua në Tepelenë.

STATEMENT OF THE PAN ALBANIAN FEDERATION OF AMERICA “VATRA” ABOUT TEPELENA CAMP

STATEMENT OF THE PAN ALBANIAN FEDERATION OF AMERICA “VATRA” *

 

– The Pan-Albanian Federation of America VATRA supports staunchly and unequivocally the establishing of a Museum of Crimes of Communism in memory of the innocent victims and prisoners of the notorious Tepelena Camp. Only Remembrance will heal our wounds….

On the International Day of Remembrance for Victims of Stalinism and Nazism, the Pan-Albanian Federation of America VATRA honors profoundly the memory of the innocent victims of Albania’s communist totalitarian system. Observing Remembrance Day calls for a deeper reflection into the question of honoring the victims of the totalitarian system in the span of nearly three decades of Albanian democracy and above all the lessons our society has drawn from the not-so-distant past.

The exterminated, the imprisoned, the persecuted and the tormented victims of Hoxha’s dictatorship remain to this day the most painful part of the Albanian social consciousness. Remembrance along with continues appreciation of their sufferings and sacrifices would be the fair path towards healing.

The history of the communist dictatorship remains a story with roots that are blooded by executions, long imprisonment and the suffering of many families in the internment camps. If we forget the fact that the communist dictatorship was nothing more than a criminal system against its citizens, then we would be doomed to never heal the painful wounds it has inflected.

The Pan-Albanian Federation of America VATRA supports staunchly and unequivocally the opening of the Crimes of Communism Museum commemorating the innocent victims and prisoners of the notorious Tepelena Camp. Only Remembrance will heal our wounds and only Remembrance will enable today’s youth and future generations to acknowledge the painful truth of the Albanian Communist dictatorship.

Being aware of its role and influence throughout the Albanian world, as well as a responsible advocate for an ever stronger Albanian-American friendship, Vatra Federation publicly expresses its readiness to contribute for the construction of the museum that commemorates the victims and the victimized citizens at the Tepelena Camp of Internment. This allows not only the Vatra members but the entire Diaspora to be part of the elevating as well as the healing of our historical memory.

* Vatra’s Statement, issued on August 23, the European Day of Remembrance for Victims of Stalinism and Nazism. It was read by Mr. Simon Mirakaj, a member of the Dossier Office at the Memorial held in Tepelena.

Kujtesë për Z. Joe DioGuardi dhe të tjerët… – Nga Gëzim Nika, New York

Komunizmi ka bërë krime kudo, por në Shqipëri kalon në kufijtë e genocidit. I kapërcen kufijtë e imagjinatës trajtimi mizor, që i është bërë popullit shqiptar në përgjithësi dhe pjesës së “armiqve të popullit” në mënyrë të veçantë. Nëse të gjithë shqiptarët kanë vuajtur nën diktaturë mbi një pjesë të tyre është kryer genocid. Pra, duhet thënë hapur e pranuar plotësisht se në Shqipëri gjatë periudhës së “diktaturës së proletariatit” është kryer genocid ndaj një pjese të popullsisë, e cila ishte apo është etiketuar kundërshtare politike e sistemit komunist. Plagët janë ende të hapura, pak ish të burgosur politikë në burgjet e tmerrshme e kampet e shfarosjes masive janë ende gjallë, ndërsa familjet e tyre ende të pa rimëkëmbura. Kjo pjesë e popullsisë shqiptare ka treguar një nivel qyetetarie që e nderon popullin shqiptar. Asnjë vrasje nuk është kryer pas rrëzimit të sistemit komunist për motive të këtij persekutimi të pashembullt. Shqiptarët, ky popull i vogël i Nënë Terezës, ka besuar se urrejtja nuk mund të zhduk urrejtjen, por me dashuri e mund atë. Thjesht të lexosh kujtimet nga burgjet dhe kampet komuniste të disa prej ish të burgosurve politikë, të zë tmerri dhe është e vështirë të besohen sot edhe nga brezi ynë, që jetoi pak kohë nën diktaturë. Fëmijët tanë e kanë të pamundur ta besojnë historitë që tejkalojnë imagjinatën e filmave horror, në fakt nuk janë thënë të gjitha e kurrë nuk mund të thuhen. Është thënë aq sa mund të shprehet me fjalë. Është shumë e thjeshtë, vetëm kërko në Google dhe gjen pa fund dëshmi rrënqethëse të një tiranie të zezë.

Kampi i Tepelenës është një nga kampet më të zinj edhe për një fakt: Kampi i Tepelenës në vitet 1949 – 1953, mund të konsiderohet si kamp i internimit dhe vdekjes në masë të fëmijëve. Kampi i Tepelenës grumbulloi një numër të madh fëmijësh, duke e bërë regjimin komunist shqiptar krejt origjinal në Lindjen komuniste, pasi asnjë regjim tjetër nuk kishte treguar këtë egërsi ndaj fëmijëve.

Vdekshmëria e madhe e fëmijëve në kampin e Tepelenës, por edhe nevoja për të konsoliduar institucionin e internimit solli mbylljen e dy kampeve të fundit tela me gjemba në fund të vitit 1953. Kampi i Tepelenës u be i njohur në arenën ndërkombëtare, madje duke zënë vend në raportin e Qeverisë Amerikane paraqitur në OKB në shkurt 1955. Kampi mbahet mend për trajtimin e keq ndaj të internuarve duke i lënë pa ushqim, duke i përdorur në punë të rënda, duke i lënë të paveshur e në mëshirë të sëmundjeve të shumta. Vetem ne nje tremujor te vitit 1953 ne kamp vdiqen nga turturat (uria dhe kolera) rreth 300 te burgosur.

Çfarë po kërkohet sot dhe pse gjithë kjo histeri kundërshtuese, biles edhe nga ish kongresisti arbëresho-amerikan, që ka një kontribut të madh në promovimin e problemit shqiptar në Ëashington DC…? Po kërkohet thjesht hapja e këtij kampi dhe kthimi i tij në muze, për të kujtuar fëmijët dhe të tjerët që vdiqën nga kolera komuniste. Vdiqën në tortura të tmerrshme të një sistemi të zi, nuk u dihen varret shumicës së tyre. Po kërkohet hapja për të mos u fshirë kujtesa historike dhe përkujtuar heronjtë dhe viktimat e asaj kohe të zezë. Si mundet të kundërshtohet kjo, mbi çfarë bazash morale apo ligjore. Marrja në mbrojtje e krimeve të komunizmit në çfarëdo forme duhet dënuar masivisht. Edhe prononcimi nga padija në këtë rast nuk është e pranueshme.

Unë, që shkruaj z. DiGuardi (dhe të tjerë) ruaj në vete kujtimin e rrëfimeve të tmerrit komunist. Thashë më sipër se dëshmitë janë të shumta dhe rrënqethëse, por unë po të tregoj vetëm njërën, atë të familjes sime Z. Dioguradi, historinë e nënës së madhe- gjyshes sime Drande Jakja Bushgjokaj. Familja ime ka qenë dhe mbetet një famije patriotësh antikomunistë. Gjyshi im Vuksan Preka u ekzekutua nga komunistët Jugosllave në Kosovë në bashkëpunim me sigurimin e fshehtë shqiptar për shkak të aktivitetit të Tij në të mirë të demokracisë dhe idealit kombëtar, në Shqipëri dhe Kosovë. Ky burrë vigan i maleve të Shqipërisë, që nuk pranoi ti nënshtrohej komunizmit, e deshi të lirë Shqipërinë dhe Kosovën e sot më bën të ndihem krenar. Ai u ekzekutua në Pejë të Kosovës së bashku me 102 patriotë antikomunistë shqiptar, që përfaqësonin shumicën e familjeve të njohura të veriut të Shqipërisë, i akuzuar si bashkëpuntor i CIA-s amerikane. Pas arratisjes së gjyshit për në Jugosllavi, më 5 tetor 1948, gjyshen Drane e internuan me 4 fëmijët e saj në kampin e Tepelenës. E internuan së bashku me dy vajzat dhe dy djemtë, babain tim atëkohë 7 dhe Zefin 2 vjeçar. Ajo iu nënshtrua punës së detyruar ne kushtet e skllavërisë. Të lënë në kushtet e ferrit , vetëm gjatë gushtit të 1949, 33 fëmijë humbën jetën brenda natës në Kampin e Turanit. Ndër viktimat fëmijë të asaj nate ishte dhe djali i vogël i Dranjës, Zefi 2 vjeçar. Vetë gjyshja Drane u përkujdes për varrosjen e të birit Zefit te vogel me duart qe i dridheshin nga frika se mos i zhduknin edhe eshtrat . Për gjashtë muaj e vaditi me lot varrin e djalit foshnje deri sa kur u la për tu kthyer në fshatin tonë , në shtëpinë e rrënuar e zhvarrosi kufomën e Zefit duke e marrë me vete. Kufomën e të birit ( xhaxhait tim 2 vjeçar), mbështjellë edhe në lëkurë dhije e fshehur në gji.. Pas shtatë ditëve rrugëtim me makinë e në këmbë nga kampi i internimit në Btoshë, gjyshja Drane e varrosi Zefin e vogël dy vjeçar pranë gjyshit të tij, Prekë Ndout, në trollin e Zeqir Demës, në fshatin e tij të lindjes. E pra kjo nuk është legjendë megjithëse i kapërcen edhe kufijtë e imagjinatës për ata pseudo historianë apo ”intelektuale” shqiptarë, që sot e dje përpiqen sa munden për të retushuar historinë tragjike të popullit shqiptar nën komunizëm. Vetë gjyshja ime te cilen e desha me gjithe shpirt, ka treguar : “për njëzet e katër orë kanë vdekë në kampin e Turanit tridhjetë e tre fëmijë. Në çdo cep të kazermave, mrena e jashtë veç britmë e vaj ndigjojshe. Hidhërim të madh për vdekjen e atyne vocrrakëve, në këtë humnerë të qeverisë dhe dëshpërimi i thellë i familjeve, nuk mjaftonte koha për të hapur vorre…” Besoj se nuk ka nevojë për më shumë. Mbrojtja edhe nga padija e një krimi nuk të bën të pafajshëm, së paku moralisht. Kampi duhet të ngrihet! Memorja historike e shqiptarëve nuk duhet të vritet me harresë. Historia e këtij kampi nuk ka të bëjë me tepelenasit e as tropojanet, se askush si pyeti ata, por me komunizmin dhe krimet e tij, me të shkuarën dhe të nesërmen ndryshe të Shqipërisë.

“John McCain, një mik i shqiptarëve! Kritikat e tij ndaj Klinton për Kosovën” Nga Ruben Avxhiu

Shumica e shqiptarëve mësuan emrin John McCain, në 1999, kur ndryshe nga shumica e Republikanëve mbështeti vendimin e Presidentin Clinton për të ndërhyrë ushtarakisht në Kosovë.

Po jo vetëm ata. Shumë amerikanë mësuan për të pikërisht në ato ditë, kur vendosmëria e tij për të mos folur sipas vijës partiake e dalloi atë nga kandidatët e tjerë presidencialë republikanë.

Sikur zgjedhjet të ishin bërë ato ditë, McCain do të ishte zgjedhur President në vend të George W Bush. Ky i fundit dhe kandidatët e tjerë nuk po dinin se si ta kundërshtonin Presidentin Clinton pa u bërë apologjistë të një krimineli si Sllobodan Millosheviqi. Ishin mbytur në përcaktimin e Kushtetutës se vetëm Kongresi mund të shpallë luftë.

Ndryshe nga ata McCain e kritikoi Presidentin Clinton, jo pse po ndërhynte në Kosovë, po se pse nuk po guxonte të përdorte trupa tokësorë. Se pse nuk po tregohej i gatshëm të përdorte të gjitha fuqitë në dispozicion për të mundur serbët. Më vonë, bashkë me kolegun e tij demokrat, Senatorin e Amerikës Joe Lieberman propozuan që SHBA të armatoste trupat e UÇK-së dhe t’u ndihmonte nga ajri.

Sa për rregullin se luftën e shpall Kongresi, u tha kolegëve të tij se nuk është zbatuar kurrë dhe duhej ta kishin hequr me kohë, po “na pëlqen këtu në Washington të kemi pak konfuzion pas të cilit të fshihemi”.

Senatorit të Amerikës, John McCain i dëgjohej fjala sepse kur fliste për luftën fliste për diçka që e dinte mirë. Po ashtu edhe për komunizmin. Si rob lufte, ai kishte vuajtur më shumë se 5 vite torturash çnjerëzore në burgjet e Vietnamit.

Një herë gjatë një prezantimi të një libri që veç të tjerash përshkruante jetën e të burgosurve në një vend komunist, përfshi edhe komunikimin me kod, duke trokitur në murin mes qelive, ai u tregoi njerëzve të mbledhur se pikërisht ashtu kishin arritur të mbijetonin edhe ai dhe të burgosurit e tjerë në Vietnam.

“Ajo trokitje në mur më është ngulitur përgjithmonë në kokë”, tha ai. “Edhe tani, më ndodh që trokas me kod në ëndërr”. Ai dha një shembull trokitjeje për të mbledhurit që e ndiqnin me kurreshtje.

Në sallë ra heshtja, ndërsa dëgjohej “tap tap, tap tap tap, tap…”

McCain kishte shumë se çfarë të tregonte. Po historia e tij personale ishte edhe shpjegimi se pse u bë një nga kritikët më të mëdhenj të përdorimit të torturës nga CIA gjatë viteve të luftës kundër terrorizmit, pas 11 Shtatorit.

McCain ishte një njeri me pikëpamje të forta. Shqiptarët ishin me fat që gjetën mbështetje te një njeri, që si rrallë kush respektohej e nderohej nga të gjithë, Republikanë e Demokratë.

Ai mbështeti fuqimisht hyrjen e Shqipërisë në NATO dhe nxiti Presidentin W Bush që Kosovës të bëhej e pavarur.

“Kosovën duhet ta heqim nga vitet 1990 e ta sjellim në shekullin 21 duke ia njohur pavarësinë”, tha ai gjatë Samitit të Mynihut në 8 shkurt 2008, gati 10 ditë përpara shpalljes së pavarësisë.

Isha ende në javët e para të punës si gazetar në SHBA, kur pata kënaqësinë që të ndjek, duke bërë fotografi e mbajtur shënime, një miting të shqiptaro-amerikanëve me John McCain. Takimi që drejtohej nga Joe DioGuardi dhe Liga Shqiptaro Amerikane u mbajt përgjatë Rrugës së 42, në Manhattan, ku McCain foli në mbështetje të Kosovës dhe të shqiptarëve që e brohorisnin dhe falenderonin për qendrimet gjatë luftës që sapo kishte mbaruar.

Nëse ai do të ishte zgjedhur President në vitin 2000, ndoshta Kosova do të ishte bërë e pavarur menjëherë as çlirimit.

McCain nuk ishte si politikanët e tjerë amerikanë.

Gjyshi i tij kishte qenë një Admiral me Katër Yje i Flotës Amerikane. Babai i tij kishte qenë gjithashtu Admiral me Katër Yje i Flotës Amerikane.

Një familje patriotike e lidhur ngushtë me ushtrinë dhe ndjenjën e detyrës, bëri që edhe John McCain të ndiqte rrugën e paraardhësve, duke zgjedhur karrierën ushtarake, nisur që nga shkolla, në Akademinë e Flotës së Shteteve të Bashkuara.

Në vitin 1967, avioni që po pilotonte, gjatë luftës në Vietnam, u godit dhe u rrëzua. McCain mbijetoi, por u kap rob nga vietkongët, të cilët e torturuan çnjerëzisht duke e lënë me paaftësi fizike për gjithë jetën.

Ai ishte djalë admirali dhe ushtria amerikane negocioi shumë shpejt lirimin e tij. Po duke dëshmuar guximin dhe karakterin që e shqoi gjithë jetën. John McCain refuzoi që të lirohej pa shokët e tjerë të burgur, ushtarët e tjerë amerikanë të kapur rob e që ndryshe nga ai nuk kishin një baba të njohur e miq familjeje.

Vendime të tilla e kanë bërë që njerëzit ta respektonin deri në fund, edhe kur nuk ishin dakord me të.

Kur u kthye u prit si hero. Është nderuar me dy Zemra të Purpurta, me dy Legjione Nderi, tre Yje të Bronxtë etj.

McCain ishte gjithmon modest kur fliste për kohën e tij në Vietnam. “Kur shkova isha një pilot i ri e arrogant. Aty zbulova se isha thjesht human”.

I zgjedhur fillimisht kongresit, ai u zgjedh në Senatin Amerikan nga Arizona, në 1986. Qysh atëhere është rizgjedhur rregullisht dhe po kryente mandatin e tij të gjashtë në Senat.

Ndonëse një konservator i vendosur, vendimet e tij politike shpesh udhëhiqeshin nga pikëpamjet dhe ndjenjat personale.

Dy herë kandidoi për President. Në 2008, fitoi garën brenda Partisë Republikane por u përball me fenomenin historik që përfaqësonte Barack Obama. Kundërshtarë, por që të dy mbetën miq deri në fund.

Ai ka kërkuar që dy presidentët e fundit që ishin njëkohësisht edhe rivalët e tij për Shtëpinë e Bardhë, George W Bush dhe Obama të jenë folësit në funeralin e tij.

Mungon në këtë kërkesë presidenti Donald Trump për të cilin kishte një antipasti të madhe, të theksuar sidomos për shkak të qendrimeve ndaj Vladimir Putinit, të cilin McCain e shihte si rrezikun më të madh të paqes dhe sigurisë në botë.

Kur dha një prej intervistave të fundit, pasi ishte diagnostikuar me një sëmundje të pashërueshme, se si do të dëshironte që ta mbante mend historia, John McCain u përgjigj: “I shërbeu kombit të tij”.

Pastaj shtoi: “Nganjëherë nuk diti të veprojë si duhet, shpeshherë gaboi, po gjithnjë i sherbeu kombit të tij – dhe mbase mund të shtohet: me ndershmëri”.

John McCain i shërbeu më shumë se kombit të tij. Me qendrimet e tij, ai i shërbeu paqes, lirisë dhe demokracisë në botë. Me qendrimet e tij ndihmoi që sot shqiptarët dhe Ballkani jetojnë një jetë më të mirë. Sherbëu vetë si një shembull i gjallë për një botë më të qytetëruar e civile. Si u shpreh kolegu dhe kundërshtari i tij për dekada në Senat, Joe Biden, “ndikimi i tij në Amerikë nuk mbaron me vdekjen e tij. As pak. Do të vazhdojë në vitet që do të vinë”./illyriapress/

VATRA, E SHQETËSUAR PËR RETORIKËN E KORRIGJIMIT, NDRYSHIMIT APO KËMBIMIT TË TERRITOREVE KOSOVË-SERBI

– Vatra e Shqiptarëve të Amerikës, që për më shumë se një shekull ka qenë avokatja e sigurimit dhe ruajtjes së integritetit Kombëtar, e konsideron të rrezikshëm hapjen e debatit për korrigjim kufijsh apo shkëmbim territoresh me Serbinë.-

        NJU JORK, 16 GUSHT 2018- Federata Panshqiptare e Amerikës “VATRA” po i ndjek me shqetësim zhvillimet e fundit në Kosovë. Vatra ndjehet e shqetësuar për retorikën e rrezikshme dhe deklaratat e kohëve të fundit rreth  “Shkëmbimit të territoreve”, “ndryshimit të kufijëve”, apo “korrigjimit të kufijëve” të saj me Serbinë.

         Vatra e Shqiptarëve të Amerikës, që për më shumë se një shekull ka qenë avokatja e sigurimit dhe ruajtjes së integritetit Kombëtar, e konsideron të rrezikshëm hapjen e debatit për korrigjim kufijësh apo shkëmbim territoresh me Serbinë. Këto deklarata, që kanë për ideator Presidentin Aleksandër Vuçiç të Serbisë, dhe promovues Presidentin e Kosovës Hashim Thaçi, nuk bëjnë gjë tjetër veçse vënë në dyshim integritetitin dhe sovranitetin e Kosovës, frenojnë procesin e konsolidimit të shtetit të ri të Kosovës, pengojnë realizimin e marrëveshjeve të deritanishme të palëve; i japin kohë Serbisë të promovojë destabilizimin e rajonit dhe të vëjë në dyshim ardhmërinë e shtetit të ri të Kosovës.

     Të hapësh kapitullin e ri të kufijëve, ndërkohë që faktori ndërkombëtar i quan të paprekshëm kufijtë e Ballkanit dhe kërkon rezultate në tavolinën e bisedimeve, është jo vetëm humbje kohe, por edhe braktisje të interesave kombëtare shqiptare. E humbur në këtë rast është vetëm Kosova, që për të përfshirë në kufijtë shtetëror trevën etnike shqiptare të Luginës së Preshevës me rrethina, duhet të sakrifikojë tokat shqiptare të veriut të vet të populluara nga shumica serbe-Kosova, sipas kësaj retorike, Kosova jep toka shqiptare dhe merr toka shqiptare! Vetëm naivët mund të promovojnë ide të tilla të rrezikshme.

Federata Vatra mbështet deklaratën e Departamentit të Shtetit Amerikan, ku i është i bërë thirrje Prishtinës dhe Beogradit, “Që të shmangin retorikën negative dhe të punojnë së bashku për një marrëveshje që siguron qëndrueshmëri për të dyja vendet dhe rajonin”.

   Për Vatrën është e papranushme edhe HESHTJA e Tiranës zyrtare.

Hashim Thaçi ose shumë budalla, ose agjent i Serbisë ose kërkon të blejë kohë Nga Ramazan Hajdini

Reagim i Ramazan Hajdinit, Antar i kryesisë të bordit të LQSHA:

Përshëndetje Shirley dhe Joe:

Pashë intervistën tuaj në lidhje me shkëmbimin të tokës në mes të Kosovës dhe Serbisë!

Nuk është një shkëmbim legjitim.

Personalisht unë mendoj se nuk duhet të flasim për dhënien e ndonjë toke Serbisë mbase ato e kolonizuan Kosovën pas rënies së perandorisë turke.

Dhe serbët e humbën luftën në vitin 1999, kështu që duhet të jetë fundi i tregimit për kthimin e ndonjë territori në Serbi.

Siç e dini, rajoni i Miitrovicës (pasuritë me miniera dhe liqeni i Ujmirit) janë dy burimet më të rëndësishme ekonomike të Kosovës. Kështu Serbia ka luajtur lojëra që nga pavarësia e Kosovës për me i aneksuar.

Dhënia e tyre do të dëmtonte plotësisht ekonominë dhe do të dobësonte kushtetutën e Kosovës. Dhe kjo është ajo që serbët duan: një Kosovë e dobët, e cila në të ardhmen do ta bënte më të lehtë për të rimarrë.

Atëherë çfarë ndodh me serbët në qytete të tjera, Graçanicë, Prizren, Pejë, Gjilan?

Ata do të insistojnë më tutje në “Marrëveshjen e Komunave- Zajednica “, e cila është një tjetër përpjekje për të shkatërruar kushtetutën dhe pavarësinë e Kosovës.

Ne të gjithë e dimë se bisedimet në mes të Kosovës dhe Serbisë filluan në këmbë të gabuara me Thaçin (ai është ose shumë budalla ose agjent i Serbisë) ose thjesht duke blerë kohë duke krijuar krizë, kështu që akuzat kundër tij për krime lufte dhe korupcionin vjetrohen dhe falen.

Por nga çdo standard, ne duhet të mbrojmë kufijtë ekzistues të Kosovës dhe ata duhet të ngrijnë çdo bisedë me Serbinë përpara se:

– Serbia të njohë Kosovën

-Serbia i pranon krimet e luftës të kryera dhe kërkon falje.

-Jep të gjithë informacionin rreth të zhdukurve diku rreth 2000 shqiptarëve dhe paguan për dëmet e krimeve të luftës të kryera.

– Të gjitha të drejtat e njeriut të serbëve në Kosovë duhet të përputhen me të drejtat e shqiptarëve që banojnë në Serbi!

-pastaj mund të diskutojnë rreth demarkacionit të kufirit, i cili është korekcion i vogël dhe jep tokën pas formimit natyror të tokës dhe maleve. Por nuk e fal 1/3 e Kosovës.

Siç e dini në kushtetutën e Kosovës, serbet e Kosovës gëzojnë të gjitha të drejtat e barabarta, por bojkoti i tyre i institucioneve kosovare është konspiracion për të diskredituar pavarësinë e Kosovës dhe Beogradi luan lojëra me politikbërsit Kosovarë të korruptuar dhe kriminelë të papërgjegjshëm në menaxhim me Kosovën!

Ku qëndrojnë të drejtat e shqiptarëve në Maqedoni, Mali i Zi, Serbi dhe Cameria ?

Ne duhet të lidhim të gjitha çështjet e pazgjidhura të rajoneve shqiptare të mbetura jashtë Shqipërisë dhe Kosovës, kur paraqesim çështjet tona në Komunitetin Europian apo Washington.

Ajo ka qenë dhe mbetet detyrë e Lobit Shqiptare ne Amerikë.

Natyrisht është dashur të jet obligim parësore i Shqipërisë që ta bëjë këtë, por kemi probleme edhe me qeverinë e korruptuar shqiptare, të cilët nuk interesohen shumë për pjesën tjetër të kombit jashta kufijve, tëpakicave shqiptare të lënë jashtë shtetit amë si që bë Serbia për pakicat Serbe në Kosovë dhe Bosnjë!

Kjo nuk është vetëm pikëpamja ime, por pikëpamja e shumicës së popullsisë shqiptare përfshirë anëtarët e bordit të AACL. (LQSHA)

Me respekt
Ramazan Hajdini, regjisor
Antar i kryesisë të bordit të LQSHA