VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Gjobitja e pensionistëve, akt antihuman! – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

By | May 18, 2021
blank

Komentet

blank

Nonsensi diplomatik, si 5 shtete i kundërshtojnë 22 shtete të BE-së? – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

          

 

*** Edhe pse Spanja, Rumania, Greqia. Sllovakia dhe Qiproja Greke nuk kanë kurrfarë statusi special në BE, ashtu siç kanë Amerika, Rusia, Franca, Kina dhe Britania e Madhe si shtete të përhershme me të drejtë VETO-je në KS-në e OKB-së, këto nuk e njohin Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës. Ky është nonsens jo vetëm diplomatik, por para së gjithash juridik ligjor, që kërkon shqyrtim imediat nga institucionet thelbësore, siç janë:  Parlamenti i Evropës, Këshili i Bashkimit Evropian, Komisioni Evropian, Gjykata e Bashkimit Evropian etj.

 

*** Nga ky privilegj dhe kjo e drejtë diskrecioni, kur të gjithë anëtarët kanë të njëjtat të drejta, detyrime dhe përgjegjësi të barabarta  në Bashkimin Evropian (BE). Sikur këto 5 vende të mos kishin qenë anëtare të BE-së, askush nuk do të kishte pasur të drejtë, që t’i detyronte ta njihnin Kosovën, mbase sipas së drejtës ndërkombëtare, njohja është akt i vullnetshëm i një shteti, nëse ka interes të njeh, nëse jo, nuk të njeh, dhe askush nuk mund t’ia imponojë një detyrim të tillë.

 

Pse, si ka qenë e mundur që,  Josep Borell ( i Spanjës) Përfaqërfaqësues i Lartë për  Politikë të Jashtme dhe për Siguri të BE-së, dhe Miroslav Lajçak ( i Sllovakisë) idh-ministër për Politikë të Jashtme të BE-së, dhe, tani Përfaqësues Special i BE-së për Dialogun serbo-shqiptar në Bruksel dhe për Ballkanin Perëndimor,  të emërhoen ndërmjetës  mes palës  negociuese shqiptare të Prishtinës dhe palës negociuese serbe të Beogradit, kur as Spanja e as Sllovakia nuk e njohin pavarësinë e Kosovës?

Ky është nonsens politik, diplomatik dhe juridik, sepse  logjikisht, normalisht dhe realisht ato shtete që nuk e njohin Republikën e Kosovës, nuk do të duhej të kishin ndërmjetësit e tyre në Dialogun e Brukselit, thjesht për faktin se  ekziston dyshimi në njëanshmërinë dhe  në padrejtësinë e tyre, duke qenë se vendet e tyre e mbështetin Serbinë ish-kolonialiste. Ndërkaq, de fakto dhe de jure   e mohojnë pavarësinë e Kosovës, si dhe haptazi kundërshtojnë vendimin e 22 shteteve të tjera të BE-së, të cilat e kanë njohur Republikën e Kosovës (2008-2021). Ky veprim konkret i Spanjës, i Sllovakisë, i Rumanisë, i Greqisë dhe i Qipros greke, është në kolizion flagrant me Kushtetutën dhe me ligjet e tjera të BE-së. Kjo nuk duhet të tolerohet ( kur dihet se 27 vende anëtare të BE-së kanë të njëjtin status) , sepse edhe kjo “5-she”, e dalë kundër vedimeve të BE-së (shumicës dërrmuese-22 anëtare), është e detyrueshme, që të respektojë dhe të zbatojë të të gjitha vendimet dhe marrëveshjet e miratuara nga BE-ja, sepse këto nuk kanë kurrëfarë të drejte të VETO-s, ashtu sikurse  5 fuqitë e mëdha në KS-në e Këshillit të Sigurimit të OKB-së. Prandaj, duhet të “disiplinohen” dhe të detyrohen që të mbështesin vendimet, kërkesat dhe standardet e BE-së, ashtu sikurse 22 shtetet e tjera anëtare të saj. Ndryshe, nuk ka kurrfarë kuptimi dhe efekti  politik, as juridik, as kushtetues e as ndërkombëtar, që Spanja, Rumania, Sllovakia, Greqia dhe Qiproja greke t’iu imponojnë dhe t’iu diktojnë “hiret” e tyre , të motivuara nga interesat e politikave të tyre të brendshme. -Thjesht, ligjërisht këto 5 shtete nuk mund të jenë përjashtim dhe të kenë privilegje  special ndaj 22 shteteve të tjera të BE-së, që e kanë njohur Republikën e Kosovës.

Në këtë vështrim, shtrohet kjo pyetje serioze, sikur Shqipëria të mos e kishte njohur Spanjën, a do të kishte pranuar ky shtet shtet, që ndërmjetës të ishte ndonjë lider politik shqiptar në “dialogun e saj me Kataloninë” ? – Përgjigjja është negative-Jo! –Atëherë, pse  qeveria e Kosovës pranoi që  Josep Borelli të jetë ndërmjetës në Dialogun e Brukselit (2011-2021), kur Spanja e tij nuk e njeh Kosovën, por Serbinë. Ky është cirk politik dhe diplomatik.

                Nuk pranohet për ndërmjetës ai që nuk të njeh, por ai që të ka njohur !

 

Prandaj, politika dhe diplomacia e Kosovës nuk do të duhej të pranonin ndërmjetësimin e Borellit dhe të Lajçkat, për shkak se  shtetet e tyre (Spanja dhe Sllovakia) nuk e njohin pavarësinë e Kosovës. Ku është logjika racionale këtu, pse nuk është propozuar ndonjë përfaqësues nga 22 shtetet e BE-së, që e kanë njohur Kosovën (p.sh. Gjermania, Britania e Madhe, Franca apo Italia). Pikërisht, kjo logjikë iracionale, të bën të dyshosh dhe të mos besosh në objektivitetin e shërbimeve të vullnetit të mirë të dy ndërmjetësuesve të theksuar të BE-së. Ky është nonsens diplomatik dhe juridik  i BE-së.

               Kërkesa e ministrit të Jashtëm të Kroacisë, Gërliq Radoman, racionale dhe e pranueshme, që edhe 5-shja e BE-së ta njohë pavarësinë e Kosovës

Duke qenë se Kroacia si anëtare e BE-së e ka njohur dhe e mbështet fuqishëm Republikën e Kosovës, është normale, që   edhe 5 shtetet e tjera  anëtare të BE-së (Spanja, Rumania, Sllovakia, Greqia dhe Qiproja Greke),  ta njohin Republikën e Kosovës, ashtu si e kanë njohur edhe 22 shtetet e tjera anëtare të BE-së (2008-2021), ka deklaruar Gërliq Radoman (ministër i Jashtëm dhe i Çështjeve Evropiane), sepse një njohje e tillë do të ndihmonte në “stabilizimin e rajonit dhe vetë Kosovës.”

               Lapsus lingua e Lajçakut !

Duke qenë se Miroslav Lajçak  është  vetëm një përfaqësues i Sllovakisë në BE, do të duhej të thoshte “nëse nuk më besoni mua, shkoni dikund tjetër”, Jo “nëse nuk i besoni BE-së, shkoni dikund tjetër”, sepse ai nuk është BE-ja. –BE-ja është  më e madhe se Slovakia e Lajçakut, ka  edhe 26  shtete  të tjera anëtare të  Bashkimit Evropian. Prandaj, nuk ka asnjë të drejtë, që në emër të BE-së, t’u thotë shqiptarëve : “Nëse nuk i besoni BE-së,  shkoni dikund tjetër”.

Duke qenë se, edhe Kosova, edhe Shqipëria kanë besim të plotë ndaj BE-së, por jo edhe ndaj 5-shes që nuk e ka njohur pavarësinë e Kosovës. –Si t’i besohet  ndonjë misionari paqësor , kur shteti i tij nuk të njeh as de fakto e as de jure, siç është rasti me Borellin dhe me Lajçkun?  Kjo është tejet e thjeshtë për t’u kuptuar , pa ndonjë thellim të veçantë politik a diplomatik.

Një gabim i tillë i M.Lajçkaut shkaktoi reagime zinxhirore edhe te liderët politikë në Kosovë, si Mimoza Kusari-Lila ( deputete e Kuvendit të Kosovës), e cila përmes twiter-it iu përgjigj me këtë kundërshtim :” A moment to reply to @MiroslavLajcak If you don’t like your job, maybe you should go somewhere else. What an arrogant statement from someone who’s suppose to help countries come closer to the EU and not look further from it. “ Ndërkaq, Vlora Çitaku (ish-ambasadore e Kosovës në Uashington) e quajti “skajshmërisht arrogant”  me këto fjalë: “Arrogant. Extremely arrogant. Enlargement is not an altruistic project. Furthermore, if EU continues to fail on its immediate neighborhood how on earth EU bureaucrats expect to be taken seriously in regions far more distant and far more complex.”  (Burimi: https://arenamediale.tv/lajme/nese-nuk-i-besoni-be-se-shkoni-diku-tjeter-kusari-lila-e-citaku-i-reagojne-lajcakut-e-quajne-arrogant/ ).

blank

REGAN, GORBAÇOV DHE JASHTËTOKËSORËT: DHE NË GJENEVË ARRITI SHKRIRJA E AKUJVE – Nga PAOLO VALENTINO – Përktheu Eugjen Merlika

 

 

“Zoti sekretar, po nëse Shtetet e Bashkuara do të sulmoheshin nga një fuqi jashtëtokësore, ju do të vinit në ndihmën tonë”, pyeti Ronald Regani një Mihail Gorbaçov të habitur. Drejtuesi sovjetik u përgjigj me një frymë: “Pa dyshim, zoti president”. “Edhe ne do të ju kishim ndihmuar” i a ktheu kreu I Shtëpisë së Bardhë. Ndodhte më 19 nëndor 1985, në shëtitoren buzë liqenit të parkut La Grange në Gjenevë. “Në vënd që të hynin në vilën ku ishte parashikuar takimi formal, kryetarët e dy Mbifuqive kishin befasuar protokollin, duke vendosur të bënin një shëtitje në breg të Lemanit për të shkëmbyer katër lloqe. Filloi kështu, me një premtim të ndërsjelltë aleance kundër jashtëtokësorve, takimi I nivelit të lartë SHBA – BRSS, i pari ndërmjet Reganit dhe Gorbaçovit, hyrja në një stinë të jashtzakonëshme që në rrjedhën e një pesëvjeçari do të kishte çuar në fundin e Luftës së Ftohtë dhe në shëmbjen e Bashkimit Sovjetik.

Tridhjetëegjashtë vite më mbrapa genius loci [1] i qytetit zviceran bëhet sfondi për Joe Biden-in e Vladimir Putin-in që, të mërkurën e ardhëshme do të kërkojnë të rimarrin perin e bisedimit, në kulmin e një faze të rëndë tensioni në marrëdhëniet ndërmjet Washingtonit dhe Moskës. Edhe në takimin e lartë të vitit 1985, Regani dhe Gorbaçovi arritën mbi valën e gjashtë viteve të jetuara rrezikshmërisht. I zgjedhur më 1980, presidenti amerikan kishte filluar programin më të madh të armatimit të Mbasluftës, në përgjigje të vijës gjithënjë e më agresive të Kremlinit, që kishte arritur majën me mësymjen e Afganistanit në 1979. Lajmërimi amerikan i një shqyti yjor mbrojtës, projekti i “Luftërave Yjore”, e  kishte vënë në një qoshe xherontokracinë sovjetike, që kishte parë tre sekretarë të përgjithshëm – Brezhnjevin, Andropovin dhe Çernjenkon – të vdisnin brënda tre vitesh.

Zgjedhja e Gorbaçovit në prill kishte hapur një fazë të re. Rruga që çoi në takimin në Leman ishte e mbjellur me pengesa. Regani ishte nën trysninë e skifterëve të qeverisë së tij për të mos pranuar asnjë propozim sovjetik. Gorbaçovi haste ende qëndresa të fuqishme në brëndësi të Byrosë politike. Por Regani, edhe në sajë të Margaret Thatcher-it që e kishte takuar, dinte se Gorby ishte një drejtues i ndryshëm. Dhe ai vetë që e kishte vulosur BRSS si Perandoria e së Keqes, ishte bindur se holokausti bërthamor ishte “një rrezik i vërtetë e i shpejtë”. Jashtëtokësorët shërbyen për të thyer akullin. Gjeneva qe vetëm fillimi. M’e mira do të vinte mbrapa.

 

“Corriere della Sera”, 19 qershor 2021     Përktheu Eugjen Merlika

[1] Genius loci (latinisht) : një thelb natyror e mbinatyror, I lidhur me një vend dhe objekt kulti në besimin romak. (Vikipedia)

blank

Vëzhgim – Përse duhet të takohen akoma? – Nga ADRIATIK DOSTI

….Kur do ta njihni Kosoven …i eshte drejtuar sot ne takimin e radhes ne Bruksel ne vazhden e dialogut Serbi – Kosove …kryeministri i shqiptar i Kosoves Albin Kurti…- Presidentit te Serbise Aleksander Vucic …
….Kurre – Asnjehere i eshte pergjigjur prere e me nervozizem serbi.
…Une i bera 4 propozime dhe qe te 4 ai i refuzoi kategorikisht …u ra dakort qe takimi i ardhëshëm te zhvillohet ne 25 korik edhe pse nuk rame dakort per axhenden e radhes – u tha mediave pas takimit Kurti…
….Ai erdhi i tensionuar ne kete takim dhe me provokoi qe ne fillim duke me pyetur se kur do ta njohim Kosoven… e per kete mori pergjigjen time te prere – deklaroi Vucici duke shtuar se ata – shqiptaret kurre nuk pyesin per Asosacionet serbe ne Kosove por kerkojne me kembengulje vetem nje gje.,.,.njohjen prej nesh te Kosoves – deklaroi pas takimit Vucici…
Fare e thjeshte …kur nuk bihet dakort qe ne piken e pare te dialogut e per ate c’ka kembengul komuniteti nderkombetar pra njohjen e ndersjellte e reciproke Serbi – Kosove atehere perse duhet te takohen serisht e perse duhet te mblidhen per te folur per pikat 2-3-4 e me radhe…?
Thjesht per shown e radhes te BE ?
Eshte viti i 10 i dialogut Serbi – Kosove dhe pavaresisht reth fallsitetit te asaj c’ka deklarohet se eshte arritur …realisht ne te mire te dy vendeve e popujve me nje histori te djeshme e te sotme teper te hidhur …e kjo teresisht per faj te Serbise …asnje gje konkrete nuk eshte arritur deri me sot…
Shikoni c’ndodh sot …dialogun e kryesojne ose e mbikqyrin Jossef Borrell nje spanjoll vendi i te cilit nuk pranon ta njohe Kosoven .,..dhe Mirosllav Lajcak nje sllovak vendi i te cilit jo vetem qe nuk ka pranuar kurre ta njohe Kosoven por ne te kunderten qendron fort ne krah te Serbise….
E qe te dy Borell & Lajcak kush sa here me veprimet, vendimet, deklaratat e qendrimet e tyre publike me se shumti kane anuar nga Serbia e Vucici se sa nga e drejta nderkombetare e aq me shume diktuar kjo nga posti e pozicioni qe kane ne BE e nga fakti se po vete BE kembengul qe ta udheheqe ajo dialogun e askush tjeter…duke përjashtuar me këtë rast e jo pa qëllim nga pjesmarrja në dialog Ameriken.
Ndaj dhe eshte pak e besueshme qe Borell e Lajcak ta percjellin frymen e duhur europiane te dialogut Serbi – Kosove ashtu sic do deshironin realisht te gjithe euro- atlantikasit… ne te mire te te dyja vendeve e per te miren e te dy popujve per te jetuar ne paqe e respekt reciprok…
Por per kete se pari lypet qe Serbia te dale nga vet-izolimi i saj absurd e ti kerkoje falje publike Kosoves per gjithe c’ka ngjare nder vite…per krimet e saj te perbindeshme, per genocidin barbar , per perdhunimet makabre, per djegjet, vjedhjet, plackitjet, vrasjet, te zhdukurit etj etj…ndryshe dialogu do ti perngjase nje maratone pa fund e pa krye ku asnjeri nuk do te mund neser te flase dot per respekt e Paqe…
Serbia duhet te detyrohet nderkombetarisht per njohjen e Kosoves dhe nuk duhet te lutet me dore ne zemer sic po vepron ndaj saj BE e sikurse e thashe me lart permes Borrellit e Lajcakut te cilet me veprimet e tyre te fundit duket se i kane hedhur edhe me shume benzine – zjarrit …
Vetem nje perfshirje e Amerikaneve ne kete dialog mund ti jape drejtim ngercit e kokefortesise absurde serbe ndryshe BE e kushdo tjeter do te vazhdojne te rrahin uje ne hava sic themi ne shqiptaret e do te vazhdojne te bejne vetem show duke caktuar vende e data per ”takimin e radhes” e per vazhdimin e dialogut… e asgje me shume…
E mira fare do te ishte antaresimi urgjentisht i Kosoves ne NATO c’ka do te shuante njehere e mire enderren serbo-ruse ne Ballkan …por edhe Liberalizimi urgjent i vizave per popullin e Kosoves te cilin duket se qellimisht e pengojne brenda BE qarqe te caktuara antishqiptare qe jane mike te hershme e tradicionale historikisht te Serbise sic eshte fjala vjen Franca …
Per te paren…Kosova ne NATO fjalen duhet ta thone tani e sa nuk eshte vone vete Amerikanet qe kane kontribuar si askush tjeter deri me sot per clirimin e Lirine ne Kosove. e per kete Kosove qe fale tyre eshte kjo qe eshte sot…. ndersa per liberalizimin e vizave lipset nje kembengulje me e madhe prej vete Gjermanise qe historikisht ka mbajtur nje qendrim te drejte e korrekt ndaj kombit shqiptar …dhe atehere do ta shihni fare shpejt nese Serbia do vazhdoje te sillet ende keshtu me kete lloj rrugacerie politike e kokfortesie absurde ballkanike apo do te jete ajo qe me pas do i lutet Kosoves e komunitetin nderkombetar per vazhdimin e dialogut me Kosoven per te miren e dy vendeve, popujve e te krejt Rajonit …
Sa me pare qe Serbia te shkeputet nga Rusia ekspansioniste e antishqiptare por edhe te dale nga ombrella e piset e politikes franceze dhe hija gjakatare millosheviciane aq me mire per te…e per popullin e saj …
Ndryshe vargjet e nje poeti te madh kosovar do te vazhdojne te na kumbojne fort e dhimbshem ne veshet tane edhe per nje kohe shume te gjate….
….Ata thone qe Kosova eshte zemra e Serbise…
….ne themi qe Kosova eshte Djepi i shqiptarise
E si mundet qe i njejti djep te perkunde te tille Binjake
…ku njeri kerkon t’amel e tjetri po lyp gjak …
blank

Doktrina “Bajden” si ZGJIDHJE: Si po krijon presidenti amerikan një momentum të ri të jashtëzakonshëm që do ketë efekte në rajon! – Nga SHABAN MURATI

Presidenti amerikan Bajden ka krijuar një momentum të ri të jashtëzakonshëm diplomatik për Kosovën dhe për Ballkanin, që ka pasur dhe do të ketë efekte në rajon.

Një dëshmi është për këtë tronditja e pazakontë psikologjike e presidentit serb Vuçiç, i cili në mëngjesin herët të 15 qershorit, nga hoteli në Bruksel ku ndodhej për takimin e nivelit të lartë atë ditë me kryeministrin e Kosovës, Albin Kurti, urdhëroi ngritjen në alarm luftarak të 15 mijë ushtarakëve dhe oficerëve të ushtrisë serbe në gjithë territorin vendit për të provuar gatishmërinë luftarake dhe për të nisur manovrat ushtarake “Goditja e rrufesë 2021”.

Një absurditet tipik i kohës së Millosheviçit, i cili bënte gjëra të tilla mburravece kur po i shtrëngohej morsa e presionit amerikan dhe atlantik pas nënshkrimit të marrëveshjes ndërkombëtare të Rambujesë nga Kosova dhe refuzimit të nënshkrimit të saj nga Serbia.

Nuk ka informacion nëse diplomatët e lartë të BE, që ndërmjetësuan dialogun Vuçiç-Kurti në 15 qershor, i bënë ndonjë vërejtje presidentit serb për atë veprim alogjik, por e sigurtë është që mediat ruse i bënë jehonë të madhe urdhërit të presidentit serb për të ngritur në këmbë forcat ushtarake serbe ditën e dialogut në Bruksel. Është sintoni serbo-ruse për sabotimin e dialogut.

Pak rëndësi ka që presidenti serb kërkonte me këtë rast t’i jepte zemër vetes dhe grupit ultranacionalist serb, që e mban në pushtet. Domethënia diplomatike e këtij veprimi të disekulibruar është se presidenti serb shkoi në takimin e nivelit të lartë të dialogut Serbi-Kosovë, të ndërmjetësuar nga BE, me qëllimin e vjetër për ta dështuar atë.

Natyrisht takimi i parë politik i nivelit të lartë midis presidentit të Serbisë Vuçiç dhe kryeministrit të Kosovës Kurti në Bruksel në 15 qershor dështoi, sepse presidenti serb refuzoi të reflektonte momentumin e ri të krijuar nga politika e re e presidentit amerikan Xho Bajden për dialogun Serbi-Kosovë dhe për Ballkanin. Pas takimit të Brukselit presidenti serb deklaroi në 15 qershor në media se “unë thashë se ne kurrë nuk do ta njohim Kosovën”, duke pohuar kështu absurditetin se si mund të bëjnë dialog dy shtete, që nuk njihen midis tyre, nëse nuk hapin së pari derën e njohjes.

Presidenti serb nuk ka kuptuar akoma se me presidentin e ri amerikan erdhi edhe një doktrinë ere ballkanike amerikane, e cila nuk e sheh më politikën e jashtme si kompani biznesi me bilance në shifra humbjesh dhe fitimesh, por e sheh si fushë e promovimit, mbështetjes dhe zhvillimit të interesave strategjike të SHBA dhe të aleatëve të saj në rajon.

Presidenti amerikan e dërgoi zyrtarisht sinjalin e parë presidencial në adresë të presidentit serb Vuçiç, kur në telegramin e 15 shkurtit 2021 për përvjetorin e festës shtetërore serbe i përcaktoi se në qendër të dialogut Serbi-Kosovë duhet të vendoset njohja reciproke midis dy shteteve fqinjë. Ishte një impostim i ri i drejtë dhe realist, diplomatik dhe strategjik, i dialogut Serbi-Kosovë, që ka dhjetë vjet që torollitet nëpër tautollogjinë burokratike diplomatike,(dhe disa herë filoserbe), të BE. Duket se në Beograd mungesa e realizmit dhe ndikimi rus penguan që të kuptohet si duhej serioziteti i angazhimit të ri të SHBA për zgjidhjen e dialogut Serbi-Kosovë dhe të problemeve të stabilitetit dhe të demokracisë në rajonin e Ballkanit.

Ahere në 8 qershor kemi aktin e madh me efekte panballkanike të shpalosjes konkrete dhe të detajuar të doktrinës Bajden për Ballkanin, kur për herë të parë përkufizohet misioni i ri i SHBA në rajon kundër korrupsionit dhe ndaj gjithë atyre politikanëve në rajon, që destabilizojnë Ballkanin, për t’u realizuar si pjesë përbërëse e platformës zyrtare amerikane të mbrojtjes së interesave strategjike të politikës së jashtme të SHBA.

Novacioni diplomatik i doktrinës së presidentit Bajden për Ballkanin duket jo vetëm nga vendosja e luftës kundër korrupsionit në Ballkan si detyrë e angazhimit diplomatik dhe strategjik amerikan, por sidomos nga paralajmërimi i drejtpërdrejtë për politikanët, zyrtarët dhe forcat politike të rajonit, që do të përpiqen të destabilizojnë Ballkanin Perëndimor.

Është një Urdhër Ekzekutiv i presidentit, që i prek të gjashtë shtetet e Ballkanit Perëndimor, përfshirë edhe Shqipërinë, të cilët shohin për herë të parë se të ashtuquajturat çështje të brendshme si korrupsioni apo autoritarizmi apo minimi i stabilitetit në vendet e Ballkanit bëhet tashmë pjesë e interesit strategjik të politikës së jashtme të shtetit më të fuqishëm demokratik të botës Mburravecët ballkanikë të hijes së mëngjesit do të bënin mirë me këtë rast të kujtonin se ku janë paraardhësit e tyre mburravecë rajonalë si Sadam Hyseini, Muamar Gadafi, Mubaraku, Millosheviçi, etj.

Kushdo, që ka ndjekur dinamikën e zhvillimeve në Ballkanin Perëndimor vitet e fundit, e lexon qartë se doktrina e re ballkanike Bajden i drejtohet në rradhë të parë Serbisë si shteti kryesor destabilizues dhe si aleati i vetëm strategjik i Rusisë dhe i ndërhyrjes ruse në rajon. Serbia është gjeneratori kryesor i dy vatrave të tensionit, që po ziejnë sot në rajon në emër dhe me nxitjen e interesave ruse. Këto vatra janë Kosova dhe Bosnjë-Hercegovina, të cilat Serbia dhe presidenti Vuçiç po kërkojnë t’i konservojnë si konflikte të hapura, duke luajtur një lojë të rrezikshme destabilizuese.

Presidenti Bajden e përcaktoi qartë qendrimin dhe zgjidhjen për dialogun e normalizimit përfundimtar të marrëdhënieve Serbi-Kosovë, që është njohja reciproke midis dy shteteve, pas së cilës mund të zhvillohen bisedime për çështjet e hapura midis tyre.
Duket nuk u vendos rastësisht dhe u krijua një konfuzion në disa qarqe diplomatike ballkanike përse presidenti Bajden përfshiu në Urdhërin e tij Ekzekutiv në rreshtimin e dokumentacioneve dhe akteve ndërkombëtare për rajonin edhe rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB.

Presidenti amerikan e përfshiu, sepse SHBA e lexojnë drejt dhe siç duhet atë rezolutë, dhe jo si Rusia dhe Serbia, që e deformojnë gjithë ditën. Për SHBA pavarësia e Kosovës është në përputhje me ligjin ndërkombëtar dhe në përputhje me rezolutën 1244 të KS të OKB, ashtu siç ka vendosur Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në korrik të vitit 2010.

Për SHBA rezoluta 1244 është sanksionimi i largimit të tërësishëm të forcave ushtarake dhe policore serbe nga territori i Kosovës. Për SHBA rezoluta 1244 nuk i takon Serbisë, sepse ajo nuk e përmend asgjëkundi emrin Serbi dhe rezoluta i takon një shteti, që nuk ekziston më. Për SHBA rezoluta 1244 nuk takon Serbisë, sepse sipas vendimit të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë të dhjetorit 2004 Serbisë nuk i takon asnjë referencë në aktet e OKB, sepse në atë kohë ajo nuk ka qenë anëtare e OKB.

Në këtë interpretim Uashingtoni e njeh rezolutën 1244 dhe Urdhëri Ekzekutiv kërkon që edhe Serbia ta pranojë në këtë frymë. Rusia dhe Serbia e dinë fare mirë këtë qëndrim të SHBA, ndaj nuk u ndjenë kur e lexuan në Urdhërin Ekzekutiv të presidentit amerikan përmendjen e rezolutës 1244.
Urdhëri Ekzekutiv i kërkon Serbisë të respektojë Marrëveshjen e Dejtonit.

Një paralajmërim të fortë e mori Serbia edhe nga mbështetja e fuqishme që shprehu samiti i NATO-s në 14 qershor për integritetin dhe funksionimin e shtetit të Bosnje-Hercegovinës dhe për aspiratat e tij euroatlantike. Si një paralajmërim ndaj Serbisë duhet konsideruar edhe përmendja në Urdhërin Ekzekutiv e Marrëveshjes së Prespës e vitit 2018 për emrin e Maqedonisë, sepse dihet që Serbia dhe Rusia ndërmorën veprime diversioniste dhe sabotuese për të penguar nënshkrimin e asaj marrëveshje, e cila hapi rrugën e anëtarësimit të Maqedonisë së Veriut në NATO.

Doktrina e re Bajden për Ballkanin krijon një momentum të ri, të cilin duhet ta kapin Kosova, Serbia, Shqipëria dhe BE. Doktrina Bajden sinjalizon se për dialogun Serbi-Kosovë ka zbritur momenti dejtonian, kur Serbia e vënë me shpatulla pas murit nga SHBA dhe NATO u detyrua të njohë tre shtetet e para të pavarura, që dolën nga federata komuniste jugosllave.

Është në të mirë të Serbisë dhe të rajonit që stabilizimi dhe vendosja e bashkëpunimit të plotë në Ballkanin Perëndimor të bëhet në rrugën e reflektimit realist nga udhëheqja politike e Serbisë për situatat e reja ndërkombëtare. Intransigjenca allamillosheviçiane e presidentit aktual serb, i cili dy ditë përpara i bënte apel presidentit rus dhe Rusisë që ta ndihmonin të dalë nga trekëndëshi i Kosovës, nuk mendohet se do të shërbejë si gomë shpëtimi.

Don apo nuk don presidenti serb Vuçiç, njohja e Kosovës nga Serbia do të bëhet, ashtu siç u detyrua ta bëjë pa dëshirë Serbia në 1995 dhe të njohë gjithë shtetet, që dolën nga ish-Jugosllavia. Vonesat janë kosto politike, shtetërore dhe personale për presidentin serb Vuçiç.

Ka qenë e drejtë zgjedhja e Prishtinës për impostimin e platformës për dialogun me Serbinë në qendërzimin e çështjes së njohjes reciproke midis dy shteteve, ashtu siç rekomandon presidenti amerikan. Adoptimi i kërkesave dhe i qëndrimeve të doktrinës ballkanike Bajden është në përputhje me realitetin e interesave shtetërore e kombëtare të shtetit të pavarur të Kosovës.

Doktrina e re ballkanike Bajden kërkon gjithashtu sintonizimin e politikës ballkanike dhe të diplomacisë së Shqipërisë në rajon. Shqipëria nuk mund të guxojë t’i japë frymëmarrje diplomatike dhe alibi Serbisë duke qarkulluar tezat serbe të “pamundësisë së njohjes”. Dashuria e qeverisë së Shqipërisë për Amerikën nuk ka asnjë kuptim pa dashurinë e qeverisë së Shqipërisë për Kosovën.

blank

Pas Moskës, Serbia do ta njohë Kosovën?- Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

           *** Dialogu i Brukeselit nuk është “patentuar”, që Serbia ta njohë Republikën e Kosovës, por të kundërtën-zhbërjen e shtetësisë së saj. Këtë e dëshmon edhe tërheqja e njohjeve ndërkombëtare nga ana e “18 shteteve”, si rrjedhim i propagandës lobuese  të politikës dhe të diplomacisë së Serbisë (2008-2021). Mirëpo, dikush është verbuar politikisht dhe diplomatikisht, dhe po sheh “ëndrra në diell” se gjoja Beogradi zyrtar, do ta njohë Kosovën në Bruksel. Kjo nuk do të ndodhë para se Moska ta njohë Republikën e Kosovës në Këshillin e Sigurimit  të OKB-së.

 

*** Vetëm nëse presidenti rus Vladimir Putin arrin ndonjë marrëveshje me presidentin amerikan Joe Biden në Gjenevë, më 16 qershor 2021, atëherë ekziston mundësia, që Moska ta njohë Republikën e pavarur të Kosovës. Ndryshe jo.

*** Njohja e Kosovës nga ana e Serbisë nuk varet nga Albin Kurti (kryeministër) dhe, nga  asnjë lider tjetër politik shqiptar, por vetëm nga Kisha Ortodokse Serbe. Pa dhënien e pëlqimit të saj, as presidenti Aleksandër Vuçiq, as Ana Bërnabiq(kryeministre) dhe as Ivica Daçiq (kyetar i kuvendit të Serbisë)…etj. nuk guxojnë që të hedhin firmën e tyre në ndonjë Marrëveshje të përbashkët, e cila do të nënkuptonte njohjen e Republikës së Kosovës. 

 

Prandaj, edhe sikur në takimin e Brukselit të datës 15 qershor 2021, të kishin shkuar të gjithë bashkërisht : Hashimi, Albini, Rugova, Jahjaga, Mustafa, Vjosa, Merofci…etj., nuk do të kishin fituar asgjë nga presidenti serb Aleksandër Vuçiq, përpos një mospajtimi me propozimet e palës kosovare, sikur këtu e 10 vjet më parë (2011-2021).  Kështu do të ndodhë, edhe më 15 korrik në takimin Vuçiq – Kurti në Bruksel.  -“Asgjë e re në frontin e Perëndimit”, sepse çdo gjë ka bllokuar Kisha Orodokse Serbe! Këtë, vetëm liderët politikë makiavelistë nuk e besojnë dhe nuk e kanë të qartë, duke vrapuar si “Maksimi pas divizionit të shpartalluar”, duke ushqyer iluzione të kota dhe, duke gënjyer popullin se “Serbia së shpejti do ta njohë Kosovën”!?

 

Me gjithë ndërmjetësimin 10-vjeçar të BE-së , që të arrihet ndonjë marrëveshje kompromisi politik mes palëve negociuese të Serbisë dhe të Kosovës në Dialogun e Brukselit (2011-2021), Beogradi zyrtar nuk do ta njohë Republikën e Kosovës, pavarësisht kushtëzimeve që do t’i bëhen Serbisë për të aderuar në Bashkimin Evropian(BE).

Të githë ata që po shohin ëndrra të kota dhe janë duke u ushqyer me dezinformacione të agjenturave të ndryshme sllave dhe filosllave, të instaluara në Prishtinë, në Tiranë, në Tetovë, në Shkup etj., se gjoja në Dialogun e Brukselit, presidenti serb Aleksandër Vuçiq, do ta nënshkruajë njohjen e pavarësisë së Kosovës (si rrjedhim i trysnisë së BE-së), është vetëm një mashtrim, gënjeshtër dhe manipulim i opinionit publik të brendshëm dhe të jashtëm, si këtu e dhjetë vite më parë (2011-2021).

           Jo vetëm A.Vuçiq, por asnjë serb nuk guxon ta njohë Republikën e Kosovës!

 

Shtrohet pyetja, pse asnjë lider politik i Serbisë nuk do ta ketë guximin që ta hedhë firmën e tij në ndonjë marrëveshje me palën shqiptare për njohjen e Kosovës?

Përgjigjja është kjo, thjesht për faktin se, ndoshta me gjithë  dëshirën  dhe interesin e tyre për t’i pajtuar serbët dhe shiptarët, njëherë e përgjithmonë, ashtu siç kërkonte dhe rekomandonte dikur socialdemokrati serb Dimitrije Tucoviq në kritikat dhe në librin e tij “Serbia dhe Shqipëria” (1914), se  “Derisa serbët nuk kuptojnë se ndodhen në truallin e huaj shqiptar, kurrë nuk do të kenë marrëdhënie të mira fqinjësore me shqiptarët..”

Kjo është esenca e konfliktit shekullor shqiptaro-serb në Ballkan. Mirëpo, këtë as shteti, as shkenca e as Kisha Ortodokse Serbe, kurrënjëherë deri më sot nuk e kanë marrë në konsideratë (1878-2021), për shkak të  logjikës së kalbur  të politikës militariste, shfarosëse, hegjemoniste, kolonialiste dhe pushtuese të shqiptarëve  dhe të territoreve  indigjene të Shqipërisë Etnike. Fatkeqësisht, këtë e provoi edhe gjenocidi i fundit të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, të kryer në Kosovë (1989-1999). Ky është shkaku thelbësor, pse Beogradi zyrtar nuk e njeh Republikën e Kosovës, duke qenë se, edhe sot, pas kryerjes së gjenocidit të fundit e konsideron koloni të dikurshme të saj. Kështu flet edhe Kushtetuta e Republikës së Serbisë (2006), e cila Kosovën e quan pjesë të territorit të saj.

Serbia do ta njohë pavarësinë e Kosovës, pasi Kisha Ortodokse Serbe ta japë “bekimin” e saj !

Ndryshe, mund  të mbahen edhe  njëqinnd dialogë në Bruksel, apo gjetkë në Evropë, por  asnjë Vuçiq, Daçiq, Bërnabiq..etj., nuk do të guxojë që ta njohë Republikën e Kosovës pa pëlqimin e Kishës Ortodokse Serbe.

Prandaj, në këtë vështrim nuk varet se kush nga pala shqiptare e Kosovës dialogon me palën serbe të Beogradit në procesin e Brukselit ose në ndonjë  dialog a multidialog   në ndonjë kryeqytet tjetër të Evropës apo të fuqive të mëdha botërore, sepse  të gjitha do të dështojnë, jo me fajin e presidentit Aleksandër Vuçiq, por të Kishës Ortodokse Serbe, e cila që nga themelimi i shtetit serb, në vijimësi, në mënyrë institucionale dhe sistematike mbjell  urrejtje, sajon gënjeshtra, shpifje, spastrim etnik, përndjekje, gjenocid dhe grabitje të tokave shqiptare, me qëllim të shfarosjes së etnikumit shqiptar. Kisha Ortodokse retrograde politike serbe, jo që ka jusitifkuar dhe mbështet politikën kolonialiste dhe gjenocidale serbomadhe ndaj shqiptarëve dhe territoreve të Shqipërisë Etnike, por edhe  është “autori” kryesor i projekteve të tilla antishqiptare.

Për të gjitha gjenocidet e derisotme serbe ndaj shqiptarëve në Shqipërinë Etnike, fajin dhe përgjegjësinë kryesore morale, historike, politike, religjioze e ka  Kisha Ortodokse Serbe, e cila ishte dhe, ende është forca centrifugale motorike  në mohimin e së drejtës historike, etnike, shtetërore dhe të vetëvendosjes së shqiptarëve të kolonizuar në Ballkan.

 Shteti dhe Kisha Ortodokse Serbe, do ta njihnin Kosovën:

(1) Nëse Rusia e Putinit e njeh paraprakisht Republikën e Kosovës, duke e anuluar VETO-n e saj në Këshillin e Sigurimit të OKB-së dhe,

(2) Nëse  Vatikani e njeh Republikën e Kosovës.

Në rastin e parë, në qoftë se Rusia arrin ndonjë marrëveshje politike të rëndësishme me Amerikën lidhur me çështjet e tyre kontestuese të karakterit  ndërshtetëror dhe global ndërkombëtar, atëherë është e pritshme, që Moska zyrtare ta tërheqë VETO-n  e saj nga Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara.

Kështu, do t’i hapej rruga miratimit  një Rezolute të Re për njohjen e Republikës së pavarur të Kosovës. Kjo do të ndodhëte, nëse Uashingtoni zyrtar arrin pëlqimin me Moskën për çështjet kruciale  në mbrotjen dhe në ruajtjen e vlerave dhe të interesave paqësore, të stabilitetit dhe të sigurisë ndërkombëtare.

Në këtë rast, pa dyshim se do të vinte në shprehje “çarmatimi në vend të armatimit” dhe “dialogu në vend të konfliktit” si në kuptimin e gjerë global, ashtu edhe në kuptimin e ngushtë rajonal, kur është fjala edhe për Serbinë dhe për Kosovën, që ta njohin njëra-tjetrën si dy vende fqinje të barabarta, edhe  si anëtare të barabrta në Kombet e Bashkuara. Realisht, nuk mund të pritet zgjidhje tjetër pozitive, paqësore dhe e ligjshme për normalizimin e marrëdhënieve mes Serbisë dhe Kosovës.

Gjithashtu, edhe në rastin e dytë, po qe se Vatikani do ta njihte Pavarësinë e Kosovës, mirëfilli, një njohje e tillë, do të kishte pasur ndikim të madh në ndryshimin e qëndrimeve dhe të pikëpamjeve negative, retrograde dhe politike të Kishës Ortodokse Serbe ndaj Kosovës dhe shqiptarëve në Ballkan.

Me një fjalë, Kisha Ortodokse Serbe është “frenuesi” kryesor, që po pengon njohjen e pavarësisë së Kosovës nga ana e qeverisë së Serbisë.

Prandaj, është e domosdoshme që pala negociuese shqiptare e Kosovës,  të kërkojë nga BE-ja, nga Amerika dhe nga OKB-ja, që Dialogu i Brukselit të rivendoset në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, ashtu si  Serbia dhe BE-ja patën kërkuar që Plani 6 pikësh i Vuk Jeremiqit dhe i Ban Ki Moonit të shqyrtohej në Asamblenë e Kombeve të Bashkuara. Plan ky, i cili prodhoi Dialogun famëkeq të Brukselit, me qëllim të revidimit të pavarësisë së Kosovës, duke u bazuar në Rezolutën 1244 të KS-së së Kombeve të Bashkuara (10.06.1999.

blank

HIPOKRIZIA SHQIPTARE ME VIKTIMAT E KOMUNIZMIT – Nga Frank Shkreli

Fondacioni Përkujtimor i Viktimave të Komunizmit është një organizatë anti-komuniste jo-fitimprurëse këtu në Shtetet e Bashkuara, me qëndër të Washington, e themeluar me një akt të Kongresit, në vitin 1993, “Me qëllim për të edukuar Amerikanët rreth ideologjisë, historisë dhe trashëgimisë së komunizmit”.  Ky është misioni i këtij fondacioni, me moton e veprimit, “Për të mësuar të Vërtetën – Për të kërkuar Drejtësinë – Për të ruajtur Kujtesën”.

Për pothuaj tre dekada ky fondacion ka zhvilluar një veprimtari të dendur për të edukuar dhe për t’i kujtuar– rinisë dhe publikut amerikan në veçanti, por edhe vizitorëve ndërkombëtarë në kryeqytetin e Shteteve të Bashkuara — krimet barbare të komunizmit gjatë shekullit të kaluar dhe më vonë, krime të kryera në më shumë se 40-vende të botës të sunduara dikur due sot nga regjime komuniste.

 

Ashtu si çdo vit ç’prej themelimit edhe sivjet, Fondacioni Përkujtimor i Viktimave të Komunizmit — para Monumentit të Viktimave të Komunizmit në Washington në kushtuar më shumë se 100-milionë viktimave të komunizmit në botë — zhvilloi ceremoninë përkujtimore vjetore, të premtën që kaloi.  Kjo ceremoni vjetore zhvillohet në në këtë ditë, në kujtim të vizitës së ish-Presidentit amerikan, Ronald Reagan në Berlin më 12 Qershor, 1987 dhe thirrjes së tij të famshme tashti, drejtuar udhëheqsit të atëhershëm sovjetik: “Z. Gorbaçov, shembe këtë mur”, një referencë kjo ndaj murit që kishte ndarë për 30-vjet Berlinin — në atë atë lindor (komunist) dhe perëndimor (demokratik) — e që konsiderohej edhe simbol i të gjithave të këqiave të komunizmit dhe i luftës së ftohtë për tre dekada.

 

Të premtën që kaloi, Fondacioni Përkujtimor i Viktimave të Komunizmit organizoi edhe sivjet ceremoninë para Memorialit, i ngritur në vitin 2007 jo larg godinës së Kongresit, kushtuar viktimave të komunizmit në botë ku morën pjesë përfaqësues të 16 ambasadave të vendeve ish-komuniste në Evropë si dhe një numër organizatash nga ish-vendet e robëruara komuniste. Ceremonia e 14-të e emërtuar si “Roll Call of Nations Wreath Laying Ceremony” është një ceremoni gjatë të cilës, historikisht, për çdo vit ambasadorë dhe diplomatë të vendeve ish-komuniste vendosin kurora me lule pranë Memorialit të Viktimave të Komunizmit botëror në kryeqytetin amerikan, në kujtim të mbi 100-milionë viktimave të komunizmit ndërkombëtar, anë e mbanë botës, përfshir Shqipërinë dhe Kosovën.

 

Me të vërtetë u ndjeva shumë mirë shpirtërisht por dhe krenar si shqiptar kur sivjet i pashë dy kurora midis dyzina sosh, njëra nga ambasada e Republikës së Shqipërisë dhe tjetra nga ambasada e Republikës së Kosovës – ashtu krah për krah njëra tjetrës (siç mund të shikoni foton më poshtë) para një Memoriali në Kryeqytetin e Shteteve të Bashkuara, kushtuar viktimave të komunizmit anë e mbanë botës.  Por, fatkeqësisht, fillova shpejt ta humbas krenarinë për këtë akt njerëzor të dy ambasadave shqiptare ndaj viktimave të komunizmit botërorë përfshir viktimat komuniste në trojet shqiptare, një akt që duhet të vlerësohet pa marrë parasysh nëse e kanë bërë me ose pa lejen e Ministrive të tyre përkatëse.

 

Sa bukur që dy ambasadat shqiptare renditen më përfaqësi të tjera nga vendet ish-komuniste për të kujtuar viktimat komuniste, por sa sa ironik, në mos hipokrit ky akt, thashë me vete që përfaqësitë diplomatike shqiptare në Washington vendosin kurora me lule para një monumenti amerikan kushtuar viktimave të komunizmit — në një vend si Amerika, e cila nuk ka vuajtur kurrë nga komunizmi, por që në Shqipëri dhe në Kosovë, të cilat kanë vuajtur nga komunizmi më shumë se çdo vend tjetër në Evropë dhe në botë – jo vetëm që nuk gjenë ndonjë monument të ngritur kushtuar dhjetra mijëra viktimave shqiptare të komunizmit.  Sa mirë do të ishte nëqoftse të afërmit e atyre viktimave shqiptare të komunizmit — eshtrat e të cilëve as nuk dihet se ku janë hedhur a varrosur  — por ku të afërmit e tyre ose të interesuarit mund të vendosnin një kurorë me lule të pakën për ti kujtuar ata në data me rëndësi të kujtimit të tyre, si kjo në Washington javën që kaloi, por edhe në data të tjera gjatë vitit kushtuar kujtimit të viktimave të komunizmit, sidomos në Evropë, por edhe në botë, përfshir Shtetet e Bashkuara dhe Kandanë, të cilat nuk kanë vuajtur kurrë nga komunizmi.

 

Në Shqipëri dhe në Kosovë nuk ka asnjë date për të kujtuar viktimat e komunizmit – por nuk ka as monumente kushtuar viktimave shqiptare të komunizmit në asnjërin vend – ndërkohë që me autorizimin e autoriteteve vendase janë ndërtuar madje edhe natën për terr monumente dhe gjen kudo memoriale kushtuar të huajve, turqëve, grekëve e sllavëve. Turpi i mbuloftë këto autoritete të cilat jo vetëm nuk kujtojnë viktimat e komunizmit në Shqipëri dhe Kosovë – por, në të vërtetë, tallen publikisht me ta, me familjet e tyre dhe me vuajtjet e tyre.  Kanë kaluar 30-vjet nga shembja e Murit të Berlinit dhe ndryshe nga e gjithë bota tjetër e qytetëruar, Shqipëria dhe Kosova nuk kanë madje as një ditë kushtuar mijëra viktimave të pafaajshme të komunizmit shqiptaro-sllav as monumente në kujtim të tyre, askund në trojet shqiptare.

 

Klasa politike shqiptare e të gjitha ngjyrave ka vazhduar për 30 vjet tashti, të hesht, ta paraqesi dhe ta shtrembërojë çështjen e viktimave të komunizmit sipas interesit dhe trillimeve të rastit duke bërë premtime, por pa asnjë vullnet as dëshirë për tu përballur me të kaluarën komuniste as me krimet e regjimit komunist të Enver Hoxhës. Jemi mësuar me talljet, me gënjeshtrat dhe me premtimet boshe të radhës nga përfaqësues të ndryshëm të politikanëve shqiptarë — pozitë e opozitë — sidomos të përfaqsuesve të kulturës së vjetër komuniste, ose gardës së vjetër komuniste, e cila ka mbizotëruar për tre dekada politikën shqiptare të këtij tranzicioni të pa fund.  Edhe këta pretendojnë të bëjnë shtet?!

 

Shteti nuk bëhet me mendësi komuniste. Demokracia nuk zhvillohet me mentalitet momunist dhe as liria nuk vendoset me ligje për kufizimin e lirisë, si për shembëll të lirisë së shtypit.   Ashtu siç as drejtësia nuk mund të vendoset nga ish-prokurorë dhe ish-gjykatës të komunizmit, disa prej të cilëve kanë gisht në dënimet e viktimave të pafajshme të komunizmit.   madje as atëherë kur ata kanë mbështetjen e turpshme dhe pa rezerva të ambasadave më të mëdha përendimore.

 

Ironi, hipokrizi, a po diçka tjetër qoftë, unë e shikoj si shenjë shpresëdhënse vendosjen e kurorave me lule (me leje ose pa leje të qendrave) nga dy ambasadat shqiptare pranë Memorialit Përkujtimor të Viktimave të Komunizmit ndërkombëtar në Washington, të premtën që kaloi, në prani të një numri diplomatësh dhe përfaqsuesish të oganizatave të ndryshme ndërkomblëtare. Duke shpresuar se diçka mund të bëhet edhe në trojet shqiptare për të kujtuar mijëra viktimat e komunizmit shqiptar, anë e mbanë trojeve shqiptare, me besimin se e vërteta sado që të mbulohet nga errësira, më në fund gjithmonë triumfon.   Sepse, “Për një kohë tepër të gjatë e vërteta e asaj që ka ndodhur është përfolur në heshtje, e mbuluar me terr. Por vetëm e vetëm pse historia ka heshtur për ato që kanë ndodhur, nuk do të thotë se (masakra) nuk ka ndodhur. Dhe ndërsa terri mbulon shumë gjëra, ai nuk shlyen asgjë, asgjë!  Disa krime e padrejtësi janë aq djallëzore, aq të tmershme dhe shokuese, sa që ato nuk mund të mbulohen nën tokë, pa marrë parasysh sa mund përpiqen disa njerëz për të bërë një gjë të tillë.”  (Nga fjalimi i Presidentit Joe Biden me rastin e 100-vjetorit të masakrës në Tulsa të shtetit Oklahoma me 1 Qershor, 2021.)

 

Ka ardhë koha që Tirana dhe Prishtina zyrtare të veprojnë “në anën e duhur të historisë”, të bashkohen me botën e qytetëruar perëndimore dhe të përballen me krimet e komunizmit dhe me historinë e turpshme të regjimeve komuniste, anë e mbanë trojeve shqiptare. Është i nevojshëm një reflektim i thellë nga autoritetet më të larta dhe mëshirë njerëzore nga të gjithë të pyesni veten PSE ndodhën këto krime dhe PSE heshtni për 30-vjet tranzicion?!  Cilën rrugë do të ndjekë kombi shqiptar, rrugën e vlerave bazë njerëzore të respektit për jetën e njeriut, të lirisë dhe demokracisë perëndimore, apo rrugën e përcaktuar 85-vjetë më parë nga një ish-diktator komunist sllavo-aziatik, pasojat e regjimit të të cilit shihen dhe preken ende anë e mbanë vendit dhe mëtej.

blank

blank

Kurorat me lule nga Ambasada e Republikës së Kosovës dhe Republikës së Shqipërisë, të vendosura rreth Monumentit Përkujtimor të Viktimave të Komunizmit në Washington të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, një vend ku nuk ka sunduar kurrë komunizmi – ndërkohë që në Shqipëri dhe në Kosovë ku regjimet komuniste të Enver/Titos shkaktuan mijëra viktima të pafajshme – vetëm e vetëm se konsideroheshin kundërshtarë të regjimeve të tyre, ndër më të egrat në botë.

 

blank

blank

Foto e pjesëmarrësve në ceremoninë e vendosjes së kurorave nga diplomatë everipian-lindorë në Washington

blank

DIALOGU ME ARMIKUN-SHTETIN KRIMINAL SERB – Nga MA. AGIM ALIÇKAJ *

 

 

-Shqiptarët kanë kujtesë të shkurtër, aq të shkurtër sa që xhelatët e tyre i thërrasin miq pas një kohe të shkurtër- Leo Freundlich

 

 

E zgjodha këtë thënie të publicistit dhe politikanit të njohur austriak me prejardhje hebreje, autorit të  dokumentit për krimet serbe të quajtur “Golgota shqiptare”, jo për ta vërtetuar “budallallekun kombëtarë”, por për t’ia treguar vlerat njerëzore të kombit shqiptar botës demokratike. Vlera të cilat i mungojnë kombit serb. Hegjemonizmi, shovenizmi, johumaniteti dhe armiqësia agresive serbe është e hapët dhe plotësisht e dokumentuar. Planet e tyre për çfarosjen e popullit shqiptar dhe grabitjen e tokave shqiptare datojnë që nga Naçertanja e Grashaninit ( 1884 ) dhe memorandumi i Vasa Çubriloviqit “Zhdukja e shqiptarve”( 1937).  Faktet tmerruese dëshmojnë për vrasjet sistematike të popullsisë civile dhe shpërnguljen me dhunë të qindramijërave shqiptarëve në Turqi dhe vende të tjera të botës. Gjithë kjo përpjekje kulmoi me gjenocidin serb ndaj shqiptarve në vitin 1999.

Pas të gjitha këtyre mizorive serbe, shtrohet pyetja, si mund të bisedohet në mënyrë të barabartë me një armik kaq të ulët dhe kaq të rrezikshëm ?! Me një shtet katil të udhëhequr nga politikanë që nuk dallojnë fare nga krimineli i luftës Millosheviq, të cilët nuk janë penduar por janë të dëshpëruar pse nuk ia arritën qëllimit ta zhdukin popullin shqiptar. Qeveria shoveniste serbe e thotë haptas dhe pa kurrëfarë dileme. SERBIA NUK E NJEH KURRË PAVARËSINË E KOSOVËS. Kjo është e vetmja deklaratë e tyre e sinqertë. Të gjitha të tjerat, për kinse gatishmërinë e tyre për dialog, janë gënjeshtra dhe propagandë me qëllim të manipulimit të bashkësisë ndërkombëtare. Prandaj qëllimet e ulëta serbe duhen ekspozuar.

Realisht dhe drejtësisht, përderisa pala serbe sillet si armike, duhet edhe të trajtohet si armike. Me te nuk do të duhej biseduar fare, derisa ta pranojë fajin, të kërkojë falje për gjenocid, t’i dorëzojë kriminelët e luftës t’i kthejë të pagjeturit e fshehur dhe t’i paguaj dëmet e luftës. Por, dialogun e kërkon dhe e pret bota demokratike të cilit Qeverisja e Republikës së Kosovës nuk mund t’i iki. Megjithatë, ai duhet të jetë real dhe i bazuar në fakte, jo për t’ja bërë qejfin dhe shërbyer interesave të bashkësisë ndërkombëtare, jo për ta gjymtuar shtetin e Kosovës dhe zgjeruar shtetin serb, jo për interesa personale karrieriste, jo me përulje dhe nënshtrim siç e bëri qeverisja e gjerëtanishme në krye me Thaçin dhe Mustafën. Disa parime dhe interesa qenësore, njerëzore dhe shtetërore nuk bënë dhe nuk mund të shkelen. Përndryshe, dialogu e humbë kuptimin dhe nuk na duhet fare.

SERBIA MUND DHE DUHET TË MUNDET VETEM ME ZOR. Me forcën e argumenteve, drejtësisë dhe të së vërtetës. Të gjitha këto janë në anën tonë. Veçse  duhet përgaditje, përkushtim, dituri, mençuri, sinqeritet, trimëri dhe diplomaci për ta fituar këtë betejë shumë të vështirë. Bota demokratike të ballafaqohet me parime dhe vlera të cilat vetë i kultivon dhe i predikon pandalë, të cilat nuk mund t’i nënçmon, mohon dhe nuk mund t’i shkelë haptas. Suksesi mund të arrihet me veprim  paralel në dy drejtime, FORCIMI I SHTETIT DHE DIALOGU.

Ndërtimi dhe forcimi i shtetit të bëhet pavarësisht nga rrjedha e bisedimeve duke u bazuar në mundësinë reale që dialogu me Serbinë do të zgjasë pakufi. Duhet luftimi i pakompromis i korrupsionit, nepotizmit dhe familjarizmit ekstrem. Angazhimi i kuadrove të shkolluara profesionale në bazë të aftësive. Përmirësimi dhe forcimi i të gjitha institucioneve shtetërore dhe ngritja e shërbimeve shëndetësore dhe sociale. Zhvillimi ekonomik i orientuar nga Shqipëria dhe vendet e tjera mike, si dhe ato të cilat nuk tregojnë armiqësi të hapur ndaj shtetit të Kosovës. Forcimi i ligjit dhe sigurisë. Lehtësimi dhe thjeshtësimi i rregullave dhe ligjeve për investime të jashtme. Këto e forcojnë pozicionin e Kosovës në dialog.

Nuk ka dialog dhe bisedime të suksesshme pa angazhimin  e drejtpërdrejt dhe rolin udhëheqës të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Populli shqiptar e don dhe i beson Amerikës si vendi më i drejt dhe më demokratik në botë. Interesat strategjike të kombit amerikan, shumicës së shteteve evropiane dhe kombit shqiptar përputhen plotësisht. Amerika është i vetmi vend që mund ta bllokojë Rusinë. Për të siguruar përkrahjen e vazhdueshme për çështjen tone të drejtë, me Amerikën duhet  komunikuar dhe bashkëpunuar në mënyrë të përherëshme nëpërmjet  marëdhënieve zyrtare shtetërore, por paralelisht edhe me veprime lobiste në Kongresin amerikan. Shteti amerikan nuk bënë të kundërshtohet, por zyrtarët eventual pro-serb siç ishte ambasadori Grenell, mund të ballafaqohen dhe neutralizohen nëpërmjet kongresit amerikan me fakte dhe argumenta. Marrëveshja e tij për kinse “normalizim të marrëdhënieve ekonomike” midis agresorit dhe viktimës, ishte iluzion për interesa të kampanjës zgjedhore amerikane.

Nuk ka forcë në botë, që mund t’ja imponojë zgjidhjen e konfliktit me Serbinë popullit të Kosovës në dëm të tij, pa dëshirën e tij. Një ndër gabimet më të mëdha historike në konfrontim me Serbinë është se populli shqiptar ka rezistuar gjithmonë në mbrojtje, si përgjigje ndaj terrorit të organizuar serb, pa plan dhe pa strategji. Tashti janë pjekur të gjitha kushtet që të kalohet në sulm të përhershëm, duke filluar nga dialogu. Me strategji të përgaditur mirë duke bërë kompromise në gjëra më të vogla e më pak të rëndësishme dhe duke ngulur këmbë në çështje të mëdha, ekzistenciale.

-Integriteti territorial dhe sovraniteti i shtetit të Kosovës nuk mund të negociohet nga askush dhe me askend. Dhe: PIKË. PERIOD. TAÇKA.  ( për ta kuptuar të gjitha palët)

-Kërkesat serbe për asociacione të komunave të pastërta etnike brenda shtetit të Kosovës janë pa kurrëfarë baze dhe kundër vlerave multi-etnike amerikane dhe evropiane. Ato e nënkuptojnë kthimin e Serbisë në Kosovë dhe shkatërrimin e shtetit. Nuk bënë as të diskutohen. PIKË. PERIOD. TAÇKA.

-Serbia e ka humbur luftën dhe duhet të dënohet si agresore, të denazifikohet dhe shërohet nga  sëmundja e urrejtjes dhe iluzioneve për dominim.

-Bisha e tërbuar serbe duhet të ulet në bisht. Të konfrontohet me krimet dhe masakrat ç’njerëzore, në mënyra të ndryshme dhe të përhershme, përfshirë edhe dialogun, deri sa të bëhet e mundur padia ndërkombëtare për gjenocid. Duhet kërkuar hulumtimin e rolit të presidentit Vuçiq dhe të disa politikanëve të tjerë serb në krimet serbe. Atyre iu duhet bërë presion për tu deklaruar në përkrahje ose denoncim të krimeve të Milosheviqit, Karaxhiqit dhe Mladiqit.

– Shpresoj se Evropa është lodhur me përkdheljen e Serbisë me të cilën e ka kaluar çdo kufi.  Nëse dëshiron deri në vuajtje ta tërhjekë ate nga taborri ruso-kinez, gjë që është shumë e vështirë, mund t’i ofrojë  asaj diçka tjetër, jo tokat shqiptare.

-Me Serbinë mund të bisedohet vetëm për çështje ndërshtetërore, kurrsesi për punët e brendshme të shtetit të Kosovës.

-Brengat dhe të drejtat e pakicës serbe të Kosovës duhet të adresohen në mënyrë të përhershme duke biseduar me përfaqësuesit e tyre nga Kosova në prezencë ndërkombëtare (jo të Rusisë), kurrsesi nga Serbia. Nëse mediatorët insistojnë që këto të jenë pjesë e dialogut me Serbinë, mund të bëhet vetëm dhe vetëm me përfshirjen në mënyrë të barabartë të shqiptarëve që jetojnë në tokat etnike të okupuara nga Serbia. Këtu vjen në shprehje reciprociteti dhe nuk ka tjetër.

– Reciprociteti ekonomik e ka rëndësinë më të madhe në rast të dështimit të bisedimeve dhe mund të bëhet kurdo, nuk i kalon koha. Kritikat e opozitës për mospërmbushjen e premtimit për reciprocitet si dhe pagesën e rrymës minoritetit serb nga qeveria Kurti, duhet injoruar. Pagesa e rrymës mund të përdoret në bisedime për t’ju treguar mediatorëve se serbët kanë të drejta më të mëdha se ju takojnë, më shumë se çdo minoritet tjetër në botë.

– Nuk ka nevojë as kurrëfarë arsye për të siguruar ekstraterritorialitet për objektet fetare ortodokse dhe monumentet kulturore. Ato janë pjesë e pasurisë kombëtare dhe shtetërore të Kosovës. Janë ruajtur dhe mbrojtur nga populli shqiptar gjatë gjithë historisë. Për këto ka fakte. Duhet kërkuar të formohet komision i përbashkët me historianë dhe shkenctarë ndërkombëtar që njëherë e përgjithmonë t’i mbyllet goja Serbisë për kinse Kosovën si “djep të civilizimit serb dhe pjesë të Serbisë”. Rëndësi ka që përfundimisht të dokumentohet dhe pranohet zyrtarisht e vërteta historike se, siç e thotë më së miri patrioti Bardhyl Mahmuti, KOSOVA ËSHTË DJEPI I BARBARISË DHE I GJENOCIDIT SERB NDAJ SHQIPTARËVE.

Këto nuk janë gjëra të lehta. Janë detyrë, së pari e qeverisjes aktuale të Kosovës, por edhe e të gjithë të tjerëve, opozitës, gazetarve, shkrimtarve, historianve, lobistëve dhe organizatave të ndryshme në të gjitha Trojet etnike dhe diasporë. Qeveria Kurti i ka filluar mirë përgaditjet për dialog, me uljen e Serbisë aty ku duhet, në karrigen e agresorit, në Kombe të bashkuara dhe në takime rajonale.  Konsultimet me opozitën dhe figurat e rëndësishme me përvojë janë të nevojshme. Kontributi varet prej tyre, por është mirë ta dijnë se e kanë detyrë kombëtare për të ndihmuar. Opozita duhet të jetë pjesë e dialogut, por të dërgojë kuadro të reja dhe të afta, kurrsesi ata që me bisedime gati e shkatërruan shtetin.

Populli i Republikës së Dardanisë i votoi me shumicë znj. Vjosa Osmani- Presidente dhe, Z. Albin Kurti-Kryeminister, për shumë arsye. Dy ishin pika kryesore, luftimi i korrupsionit dhe i armikut serb. Nga ata pritet fitimi i dialogut me Serbinë, si dhe shpëtimi dhe ndërtimi i shtetit të Kosovës. Nëse dështojnë në cilëndo prej tyre ata do ta humbin përkrahjen e popullit. Kritikat parimore të opozitës dhe kundërshtarëve politik është mirë të konsiderohen, të analizohen dhe të iu jepet përgjigje adekuate. Sharjet, fyerjet, ofendimet dhe kritikat joparimore është më së miri dhe më lehti të injorohen plotësisht.

Grumbullimi i opozitës së Republikës së Kosovës në “oborrin” e kryeministrit të sapozgjedhur (me dallavere) të Shqipërisë, Edi Rama, është i çuditëshëm dhe tregon shenja të këqija. Veprimet e tij të gjerëtanishme ishin haptazi anti-kombëtare, nënshtrim i tij i plotë dhe i turpshëm ndaj  shovinistit Vuçiq dhe interesave serbe. Nëse vazhdon kështu ai do të përfundoi në “Murin e Turpit” të historisë shqiptare. Bashkë me te edhe një pjesë e opozitës së Kosovës. Inkurajon këndshëm mosprezenca e liderit të ri, të mënçur dhe largëpamës të LDK-së, z. Lumir Abdixhiku. Nga ana tjetër, ishte dëshpëruese pjesëmarrja e luftarit të vërtetë të lirisë, gjeneralit të Ushtrisë së Lavdishme Çlirimtare të Kosovës, liderit të AAK-së, z. Ramush Haradinaj. Arësyeja e vërtetë nuk dihet, por ai nuk e ka vendin të shoqërohet me tipa si Rama, Mustafa dhe Veliu.

Kërcënimet e shovenistëve serb me luftë, janë të zbrazëta, naive dhe qesharake. Me hyrjen e forcave të NATO-s luftat në Evropën Juglindore kanë përfunduar përgjithmonë. Është më reale të pritet vazhdimi i aktivitetit armiqësor serb me  metoda të ndryshme, duke shfrytëzuar objektet fetare dhe kërkesat e minoritetit serb, përfshirë edhe trazirat eventuale nga bandat e infiltruara brenda tij në disa pjesë të Kosovës. Por, kombi shqiptar duhet të jetë i përgaditur, gjithmonë gati për tu mbrojtur me forcë nëse guxon ta sulmojë Serbia. UÇK-ja e heroit Adem Jashari dhe etja për liri nuk shuhen kurrë në zemrat, shpirtin dhe mendjen e shqiptarëve.

E vërteta është se nëse populli i Dardanisë dhe Trojeve të tjera shqiptare, organizohet dhe reagojnë si komb, është më i fortë se Serbia. E ka përkrahjen e pafund dhe parezervë të mërgatës patriotike, shumë të fuqishme. Punë e madhe fort nëse Republiken e Kosovës nuk e njeh Serbia. Vetëm në kohën më të re, për dy dekada që nga viti 1981, Kosova ka qëndruar, ekzistuar dhe mbijetuar terrorin institucional serb. Për dy dekada të tjera, që nga çlirimi dhe fitorja e luftës kundër regjimit serb në vitin 1999, ka vazhduar jetën pa njohje nga Serbia, edhe pse me qeverisje të pahajrit, përveç kohës së Presidentit historik dr. Ibrahim Rugova. Me qeverisje të hajrit Kosova mund të ecë në rrugën e vet të lavdishme, pa njohje nga Serbia, për sa të ekzistojë bota.

Reagimi si komb e nënkupton edhe angazhimin e të gjithëve në drejtim të bashkimit kombëtarë i cili ishte dhe është dëshirë dhe ideal i patriotëve më të mëdhenj të kombit. Është nevojë dhe e drejtë legjitime e çdo kombi, sidomos e popullit shqiptar të ndarë padrejtësisht në 6 shtete. Këte e di fare mirë Evropa dhe Amerika. Shqiptarët nuk kanë nevojë të kërkojnë ndryshim të kufijve me forcë, gjë që nuk e përkrahë bota demokratike. Bashkimi kombëtar mund të arrihet gradualisht, në mënyrë paqësore, duke hequr barrierat shtetërore, me lëvizje të lirë dhe bashkëpunim në të gjitha nivelet.

Ky nuk mund të krahasohet kurrë me projektin e errët serb për “Serbi të madhe” duke vrarë e masakruar qindra-mijëra njerëz me qëllim të grabitjes së tokave të tyre.

Kombi shqiptar është komb i lashtë me traditë dhe vlera të larta njerëzore, i papërkulur dhe i pathyeshëm.

 

*Anëtarë i Kryesisë së Ligës Shqiptaro-Amerikane dhe i Këshillit të Vatrës

blank

AUTONOMIA E VERIUT DHE ASOCIACIONI, SYNIMI I SERBISË! – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

 
                                                        – V i j i m –

 II. Shtrohet pyetja, kush po e dëshiron ndarjen e Kosovës, përveç Serbisë?

     Bazuar në Kushtetutën e Serbisë, Kosovën e konsideron pjesë integrale të shtetit serb! Por, kjo ëndërr, tashmë, ka perënduar dhe nuk ka kthim prapa. Realisht, qëllimi i Serbisë është sigurimi i Autonomisë, për Veriun e Mitrovicës, rrjedhimisht, për serbët lokal të Kosovës, si edhe eksterritorin, për kishat e shumta serbe në Kosovë, përfshi këtu edhe të disa syrësh, të ndërtuara pas suprimimit të Autonimisë të Kosovës, të vitit 1974!
    Në përgjithësi, për pjesën më të madhe të kishave, Serbia ka marrë edhe aprovimin e Qendra të Vendosjes ndërkombëtare, për të cilat Hashim Thaçi ka nënshkruar. Dhe, Gjykata Kushtetuese e Parlamenti i Kosovës i kanë ratifikuar! Pra, lufta është për Autonominë. Për ta imponuar ate, Serbia, duke përfituar nga dy nënshkrimet, përkatësisht, Thaçi më 2013 dhe Mustafa 2015, për asociacionin, që e bënë Serbinë hisedare të sundimit të Kosovës!
     Për ndarjen e Kosovës, Serbinë e mbështesin aleatët e saj të shumtë. Por, një ndihmë, jo të pakët, i ka dhënë Hashim Thaçi, qoftë në cilësinë e kryeministrit, qoftë në cilësinë e prasidentit. Për më tepër, ka lobuar, duke paguar edhe lobimin. Ky lobim depërtoi deri në administratën e presidentit Donald Trump.
     Pas letrës historike, gadi protestë, peticion, që i dërguan atij, një grup intelektualësh, akademikë dhe personalitete e zyrtarë amerikanë, për presionin e padrejtë, që i bëhet Kosovës, për dialogun Kosovë-Serbi, preseidenti Trump e denoncoi dhe shkarkoi zyrtarin e lartë John Bolton, me akuzën se punonte, fshehurazi, për ndarjen e Kosovës. Por, ai nuk ishte i vetëm.
     Për çudë, nëpërmjet të mbrojtes të Hashimit, nga Gjykata Speciale e Hagës, edhe Lobe, Shoqata, Klube, personalitete shqiptare u përfshinë, në mënyrë idirekte, në realizimin e projektit të Thaçit! Ndoshta, jo të vetëdijshëm se po realizonin të keqen e madhe për Kosovën, me elemente të bollshme të tradhtisë.
     Zhurmimet e brendshme, të disa partive e partizave, nën slloganin e bashkimit me Shqipërinë, bashkimin kombëtar, ende pa u konsolidua Kosova-shtet, ishin hiç më pak, se sa logjistikë e Serbisë, për ndarjen e Kosovës. Fillimisht, Kurti e bëri normë agjituese bashkimin me Shqipërinë. Por, fatmirësisht, e kuptoi se në kushtet aktuale, kjo tezë i shërbente Serbisë dhe miqëve të saj ndërkombëtarë, duke alarmuar krijimin e Shqipërisë së Madhe.
     Klinakët me LKÇK e tyre, separate e LPK-së, me tezen e bashkimit kombëtar; Valon Murati me “Lëvizjen për Bashjim”, ishin dhe mbetën infrastrukturë serbe, për ndarje të Kosovës. Njerëz publikë si Skënder Hyseni, Lutfi Hazir, BlerimShala, me analistë e banalistë të tjerë, hapur mbronin idenë, se “për të marrë njohjen e Serbisë, duhet dhënë diçka asaj!”
      “Xhevahire” të tilla i dëgjonte dhe i dosonte Serbia dhe miqtë e saj. Dhe, dërgonin mesazhin se pala kosovare, është e gatshme edhe “për kompromise të dhimbshme”, pra ndarjen e Kosovës. Veçse duhet shtuar doza e presionit nga Serbia dhe ndërkombëtarët”. Dhe, këtë janë duke e bërë aktualisht!
       Shtetet mike të Serbisë, mbështesin ndarjen e Kosovës
 III. Serbia nuk është e vetme, në synimet e saj, për të zhvatur sa më shumë  territore nga Kosova. Ajo përdorë kartën e Rusisë, si presion ndaj Amerikës dhe Evropës. Me këtë taktikë, ajo “kullotë” në të dy anët. Kina, motra e madhe e Enverit, kujtoni “vëllezrit kinezë e miqtë kosovarë”, në vitet `70-a, gjithnjë e gatshme dhe e dakorduar me Serbinë.
     Shtetet sllave të Evropës Lindore, përfshi edhe Çekinë e Havelit, mikut të madh të Dr. Rugovës dhe të Kosovës, por, tani, e rënë në dorë, të një presidenti sllavist, batakçi, i cili i kërkonë falje Serbisë, për bombardimet nga NATO-pakti.
     Edhe shtetet e Quintit kanë laramani pikëpamjesh. Dominojnë slloganet: “Kompromiset kërkojnë vendime të guximsme, ndonjëherë edhe të dhimbshme; ne mbështesim marrëveshjet, për të cilat palët dakordohen!”
     Përgjatë luftës, Anglia ishte aleati më i zëshëm dhe besnik i SHBA, për çështjen e Kosovës, fort i përkushtuar për çlirimin e saj, qoftë edhe me ndërhyrje tokësore, rast i rrallë për forcat e NATO-s, të cilat, paraprakisht, preferojnë tokën e djegur. Por, shtetarë të djeshëm britanikë, miq të Kosovës, sot këshillojnë shtetarët serbë! “Loja” me Veriun e Mitrovicës, vë në dyshim sinqeritetin, dashamirësinë e Francës.
     Gjermania e Merkelit, ka qenë dhe vazhdon të jetë fort e angazhuar për Kosovën. Ajo denoncoi dhe pengoi planin e shkëmbimit të territoreve, si kamuflim i ndarjes të saj, me arsyetimin logjik, se do të kishte efekte zinxhirore në Ballkan e përtej.
     Kancelarja Merkel, duket se është mirë e informuar, për Ballkanin në përgjthësi, dhe për Kosovën, në veçanti. Ajo, për shumë vite me radhë, konsultohet me drejtorin për Ballkanin, ish-deputetin e CDU, Stefan Schvarz, i cili, për më shumë se tri dekada, ka pununar në këtë sektor. Ai është mik i Kancelarës, njëherësh, edhe mik i madh, i pahile, i sinqertë i Kosovës.
     Pritshmëria e përmbylljes të karrierës poltike, të Kancelarës Merkel, është shqetësues për Kosovën. Kujtoni një kancelar të SPD, si Schröder, i cili, edhe pse fitoi mandatin e dytë, madje, e festoi atë, Amerika nuk e pranoi, për rrjedhojë e dorëzoi mandatin e Kancelarit, për arsye të flirtimit të tij me Rusinë. Ai, edhe disa vite, pas shpalljes të pavarësisë të Kosovës, deklaronte se “kurrë nuk kam qenë, për pavarësinë e Kosovës!” Prandaj, fillimi i dialogut është mirë të bëhet menjëherë, madje, të intensifikohet, për çka bënë thirrje, madje, të përsëritur, edhe zyrtari i lartë i Merkelit, Peter Stano.
     Edhe SHBA mbështesin dialogun, duke i djegur ato proritetet e renditura, nga kryeminstri Kurti. Shqetësues është termi “kompromise”, i përmendur në letrën e presidentit Joe Biden. Por, lë të shpresojmë të mos bëhet fjalë për territore e Asociacionin.
     Të relaksuar dhe fjalë miradije, kishin për njëri-tjetrin, Palmer e Lajçak. Por, me t`u ndarë, Lajçak bëri një deklaratë hiç diplomatike dhe jo fort fisnike, që nënkupton se “unë, BE-ja, përkujdeset për dialogun dhe jo Amerika”. Realisht, këtë e pohoi edhe Palmer, por, duke “lënë vegzën” lidhëse “të përcjelljes së dialogut” Kosovë-Serbi.
       Hekurudha Nish-Prishtinë-Durrës, jetike për shqiptarët
     Bënë përshtypje nënvleftësimi, i përtokshëm, i Marrëveshjes të Washingtoni nga Lajçak, deri në mohimin e saj! Vërtet, ajo Marrëveshje është e karakterit ekonomik, që zyrtari-koordinator i presidentit Trump, Grenell, premtonte mbështetjen e madhe financiare të SHBA, për Kosovën dhe Serbinë. Pozitive ishin Autostrada Durrës-Nish. Shumë zhurmë u bë për këtë rrugë, “për lëshimin që po i bënë  Shqipëria dhe Kosova Serbisë!” Por, nga shtrirja e rrjetit rrugor, ndërmjet shteteve, askush nuk ka humbje. Përkundrazi.
     Ndërsa projekti për ndërtimin e hekurudhës, që lidhë Serbinë, Kosovën dhe Shqipërinë, deri në detin Adriatik, të cilën e parasheh Marrëveshja e Washingtonit, e pranuar edhe nga presidenti Biden, është e një rëndësie të veçantë, për shqiptarët e kudondodhur. Vetëm zyrtarët horrakë, që shpërfillin hallet, nevojat e popullit, ngaqë vetë udhtojnë me fluturake dhe para të shtetit, nuk e marrin seriozisht, nuk merakosen, për këtë linjë hekurudhore, e cila lidhë Kosovën, si dikur, me botën, tani, për herë rë parë, do ta lidhte edhe Shqipërinë.
      Janë miliarda euro shpenzime në vit, me fluturime e vetura. Por, edhe  stërmundimet e familjarëve mërgimtarë, janë të shumëfishta. Koalicioni qeverisës aktual, ua ka borxh mërgimtarëve, për mbështetjen e dhënë atij dhe shpresat që kanë, për Qeverinë Kurti, ta realizojnë këtë projekt madhor, i cili është më pak i kushtueshëm, se sa një auto-rrugë.
     Ka një paqartësi për minishengenin, me primat Serbinë dhe Liqenin e Ujëmanit, që kamuflohet me një lloj “fizibiliteti” dhe shrytëzimin dy palësh, Kosovë-Serbi, kur dihet se përqindja e sipërfaqës është minore, jashtë kufirit të Kosovës!
      Dialogu me shtetarë e pushtetarë të pashantazhueshëm
     Nga kjo ekspoze, rezulton se Kosova ka pak miq, që e mbështesin në dialogun e paanshëm, si palë e barabartë, në bisedimet me Serbinë. Por, duhet ngushëlluar, se miqtë tanë janë të fortë dhe cilësorë, -miq për kokë-, siç janë Amerika dhe Gjermania. Edhe Austria dhe Hungaria, njihen për miqësi tradicionale, që nga shpallja e Pavarësisë të Shqipërisë. Shqiptarët, sikur nuk e vlerësojnë, në masën e duhur, kontributin e Hungarisë, edhe pse ajo ishte perandori e përbashkët me Austrinë, në kontributin enorme, të dhënë, për bërjen e shtetit shqiptar!
     Shqiptarët i gëzohen reflektimit të kryeministrit Kurti dhe përshtatjes së tij, me mundësitë reale të Kosovës, për të zgjidhur disa çështje akute, në mes tyre, edhe dialogun, kaq shumë të përfolur.
     Ekipi, aktual, drejtues i shtetit dhe të pushtetit, që nga koha e Presidentit Rugova, kurrë nuk ka qenë më i sigurtë, serioz e dinjitoz, sa është sot. Një presidente, si Vjosë Osmani, e cila, për flalën, besën e dhënë popullit të saj, e gatshme të sakrifikohet në çdo kohë, edhe e vetme, në përballje me klanorët e partisë të saj, i mundi ata dhe të gjithë lukuninë PAN-iste; një kryeparlamentar, si Glauk Konjufca, i paanshëm, i qetë, i drejtëpeshuar, me arsyeshmëri ideale; një kryeministër, si Albin Kurti, i përkushtuar, për luftimin e krimit dhe të hajnisë zyrtare, “hazërxhevap”, me oratorinë-sintezë, si latinët e hershëm, qoftë edhe në gjumin e parë; një kryediplomate, si Donikë Gërvalla, me stazh veprimtarie atdhetare 30-vjeçare, me përgaditje supreme intelektuale, me personalitet dhe integritet të lartë, trimoshe, që të vërtetën e ka parim, qoftë edhe atëherë, kur mund t`ia vulosë jetën, e ekuilibruar dhe unike.

Rrjedhimisht, bërësit e dialogut të sotëm, ndryshojnë, madje, tërësisht, nga dialoguesit e djeshëm. Kujtoni Editën me shokë, “sa herë kthehet nga Brukseli, një gjëmë sjell për Kosovën”, – shkruante, zemërplasur, atëbotë, gazetari, publicisti dhe analisti i mirënjohur, Bajrush Morina, i cili, duke qenë në mërgimin e largët, sot, po i mungon Kosovës.

blank

Shqipëria në KS ka shans historik për demaskimin e kolonializmit sllav në tokat shqiptare në Ballkan – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

   *** Nëse Shqipëria si anëtare e përkohshme e KS-së së Kombeve të Bashkuara me mandat 2-vjeçar (duke filluar nga 1 janari 2022)  e shtron këtë “temë” për debat në KS dhe në AP të OKB-së, atëherë kemi arsye të shpresojmë  se, do vijnë ditë më të mira për realizimin e së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve të kolonizuar në Ballkan (1878-2021).

 

*** Shqipëria nuk ka nevojë ta mbështetë Dialogun e Bruskelit (2011-2021) as në Tiranë, as në Bruksel, sepse ai, tanimë është i dështuar,  por duhet të angazhohet, që atë ta rivendosë në Asamblenë e Kombeve të Bashkuara në East River të Nju-Jorkut.

 

Siç jemi në dijeni, më 11 qershor 2021, Organizata e Kombeve të Bashkuara  në Nju-Jork zgjodhi  pesë anëtare të përkohshme në Këshillin e Sigurimit: “Shqipëria, Brazili, Emiratet e Bashkuara Arabe, Ganën dhe Gabonin. Mandati i tyre, do të fillojë më 1 janar 2022 dhe do të zgjatë dy vjet.  Këto  do t’u bashkohen SHBA-së, Britanisë së Madhe, Kinës, Rusisë dhe Francës (anëtare me status të përhershëm në KS) dhe pesë shteteve të tjera me status të përkohshëm në KS të OKB-së (Meksika,Norvegjia, Kenia, India, Irlanda)”.

Pas pranimit si anëtare  e përkohshme në Këshillin e Sigurimit të OKB-së (2021-2022), Shqipëria ka shansin historik, që të rindërkombëtarizojë çështjen e pazgjidhur koloniale të shqiptarëve në Ballkan (nën Serbi, nën Mal të Zi, nën Greqi dhe nën Maqedoninë Veriore).

Kjo është hera e parë në historinë e politikës dhe të diplomacisë së Shqipërisë, që pritet se  politika e jashtme dhe diplomacia e saj, do të angazhohen  dhe do të kontribuojnë në zgjdhjen e çështjeve të paqes dhe të sigurisë së ndërkombëtare me karakter global, siç janë : luftimi i terrorizmit, çarmatimi, zhdukja e varfërisë, e urisë, zgjidhja e konflikteve dhe krizave të ndryshme rajonale (Lindja e Afërt, Siria ,Irani, Ukraina, Korea Veriore etj.), çarmatimi, ndërtimi i paqes së qëndrueshme, çështja e të drejtave dhe lirive të njeriut, politika ndërkombëtare mbi klimën; problemet ekonomike dhe sociale të vendeve të pazhvilluara dhe të atyre në zhvillim…etj.
Në këtë vështrim, Shqipëria, duhet të jetë zëri më i fuqishëm dhe aktiv për respektimin dhe për zbatimin e së drejtës ndërkombëtare, gjithnjë duke u mbështetur në Kartën e Kombeve të Bashkuara, si dhe në të gjitha konventat, marrëveshjet, deklaratat dhe protokollet ndërkombëtare, me theks të posaçëm në mbrojtjen dhe në respektimin e të drejtave dhe lirive të njeriut.
Pikërisht,në këtë konktekst, Shqipëria pikësëpari, duhet t’ia dorëzojë Asamblesë së Përgjithshme Kërkesën  e saj zyrtare për Deklonizimin e  shqiptarëve dhe të më se gjysmës së territorit të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Edhe pse Shqipëria në 30-vjetshin e fundit nuk ka luajtur ndonjë rol të rëndësishëm në OKB, kur është fjala   për shkolonizimin e shqiptarëve në Ballkan e as për pavarësimin e Kosovës, tani, zgjedhja e saj si anëtare e përkohshme e KS-së së OKB-së, do të ishte me interes për të gjithë shqiptarët, nëse politika dhe diplomacia e saj, do të përqëndroheshin në  rindërkombëtarizimin e zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Ndryshe, nuk do të ketë asgjë të re për fatin e më se gjysmës së shqiptarëve të kolonizuar dhe të copëtuar, sikur këtu e 100 vjet më pare (1912-2021).

Për Shqipërinë është me interes dhe me rëndësi të madhe zgjedhja e saj si anëtare e përkohshme e KS-së të OKB-së, mbase kjo është epiqendra-zemra   diplomatike dhe politike botërore, ku shqyrtohen dhe miratohen vendime të rëndësishme  për zgjidhjen e problemeve globale. Këtu, do të dëgjohet edhe zëri i Shqipërisë krahas  pesë  anëtareve të  përhershme (Amerika, Ruisa, Kina, Britania e Madhe, Franca), si dhe 9 anëtareve të tjera me status të përkohshëm, që nuk kanë të drejtën e VETO-s. Ndaj Shqipëria, duhet ta kapitalizojë këtë shans historik, duke shtruar para bashkësisë ndërkombëtare çështjen e pazgjidhur koloniale shqiptare në Ballkan.

blank

Meqenëse shqiptarët shesin dinjitetin e tyre, nuk meritojnë as shtet, as liri dhe as siguri – Nga Aurel Dasareti*

 

Korrupsioni është një krim i neveritshëm dhe një e keqe shoqërore. Mëkati i vogël mund të falet, por jo korrupsioni. Ai duhet të dënohet dhe të shërohet. Votat e 25 prillit u vodhën, prandaj fituesi është i paligjshëm. Pozicioni i sivëllait të çetnikëve në krye të Shqipërisë, ose më saktë, mbështetës i armikut pushtues për ndarjen e Kosovës,

është rezultat i gënjeshtrave sistematike. Nëse ka një Ferr, ai me siguri do të jetë vendi ku njerëzit e kalibrit të tij do ta kalojnë përjetësinë.

***

Korrupsioni është një e keqe cilësisht e ndryshme. Veprat e pista të njeriut të korruptuar bëhen ngjitëse për shoqërinë. Korrupsioni është një rrjetë merimange që përhapet, duke imponuar bashkëpunim. Edhe nëse mendimi mbizotërues është se korrupsioni kryesisht ka të bëjë me ata që janë në pozita të ndikimit, realiteti është se korrupsioni është një e keqe shumë më e gjerë dhe se ky virus i rrezikshëm mund të prekë këdo. Është para së gjithash një mentalitet të cilit i nënshtrohemi dhe që në fund të fundit mund të identifikohet me një shthurje morale për të cilën as nuk jemi të vetëdijshëm.

Një shpirt i korruptuar nuk e sheh më mëkatin e tij, por e bën atë një mënyrë jetese, duke e ngritur në nivelin e virtytit ose të paktën të pranuar nga shoqëria.

Korrupsioni është bari i keq i kohës sonë. Sulmon politikën, ekonominë, shoqërinë. Termi i korrupsionit (në kohën që jetojmë) është një nocion global shumë i përhapur, pjesërisht falë faktit se gjithnjë e më shumë autorë po shkruajnë për këtë temë si një fushë mjaft problematike e shoqërive të sotme. Të shkruash për korrupsionin është jashtëzakonisht e rëndësishme, duke pasur parasysh se është një çështje që, për shkak të përhapjes së tij, shkel në fushat e pushtetit shtetëror, si dhe kishën-xhaminë, dhe hap shumë çështje të drejtësisë dhe demokracisë së sistemeve shtetërore në të cilat jetojmë.

Korrupsioni, një luftë e përjetshme. Qëllimi i shkrimeve është të rrisë ndërgjegjësimin e qytetarëve për pasojat jashtëzakonisht të dëmshme të korrupsionit, të tregojë se si korrupsioni shkel të gjithë sistemin e sundimit të ligjit dhe të provokojë reagime nga organet qeveritare ose zyrtarë individualë, të mëparshëm ose aktualë, në lidhje me raste specifike të korrupsionit.

***

Korrupsioni është ligësi. Kjo i bën të fuqishmit të pasur. Kjo i bën të pasurit të fuqishëm. Të jep përshtypjen se gjithçka është në shitje.

Shkatërron ndjenjën e drejtësisë dhe besimit te qeveria. U heq shpresën të varfërve dhe të pafuqishmëve. Pasi të themelohet, ajo i përket strukturave që janë të vështira për t’u shkatërruar. Viktimat e saj nuk janë menjëherë të dukshme, por dëmin që krijon në ekonomi, politikë dhe shoqëri, ne të gjithë e paguajmë. Nuk ka periudhë dhe asnjë vend në të cilin nuk ka ndonjë incident ose rast korrupsioni, por ajo që është e rrezikshme është të justifikojmë pasivitetin (indiferencën) tonë si qytetarë ose të kërkojmë shpjegime për pamjen e saj krejtësisht të re në trashëgiminë e sistemeve të kaluara.

Në fakt, ne nuk duhet ta interpretojmë korrupsionin si një lloj devijimi nga normaliteti, sepse mjerisht ky është sistemi në vendin tonë. Pra, ai është gjithashtu një sistem në Shqipëri, Kosovë (nuk mendoj për qeverinë aktuale), FYROM, dhe nuk duhet të gjykohet nga titujt aktualë, numri i rasteve, por nga fakti që ai është i degëzuar dhe i lidhur me institucionet e sistemit, partitë politike, ose më shpesh, grupet e interesit, administratë e shpërbërë ose joefikase, gjyqësor i keq, rendi ligjor (juridik). Korrupsioni është kryesisht një sistem i pranuar te ne, pasi jemi kokëmish dhe nuk meritojmë as mirëqenie, as shtet, as liri, dhe as siguri.  

Gjatë gjithë historisë nuk kemi pas unitet, prandaj kemi lejuar të na shtypin armiqtë e jashtëm që kanë hyrë brenda trojeve tona, ndërsa ne, deri më tani nuk kemi përfunduar vrasjen e njëri-tjetrit. Kokëmish! Dhe, këtu jemi përballur me një të vërtetë dhe përvojë të madhe të turpshme që, pavarësisht nga fakti se korrupsioni njihet si një element i rëndësishëm i amullisë në zhvillimin ekonomik dhe një problem në sistemin politik, për më tepër në kolapsin e shoqërisë, ne nuk arritëm të bënim asgjë për t`i zgjuar dhe inkurajuar njerëzit (shumë prej tyre frikacak që vuajnë nga kompleksi inferior në raport me armiqtë pushtues, dhe jo vetëm) ose për të menduar se diçka me të vërtetë efektive mund të bëhej. Njerëzit nuk janë vetëm skeptikë, por ata janë lodhur nga premtimet e mëdha dhe rezultatet e vogla.

Njerëzit që nuk u fshehën, por e konsideruan normale të tregonin “mirëkuptim” për korrupsionin, depërtuan në skenën publike: nga manipulimi i rezultateve të sistemeve zgjedhore, në pozicione mbi ligjin në ndërtime të paligjshme, uzurpimin e pronave shoqërore (sidomos bregdetit), nga përbuzja e ligjit për të injoruar detyrat morale. Arrogantë dhe me një mungesë të dukshme jo vetëm të moralit, por edhe të njohurive elementare (analfabetë kronik me diploma false), pafytyrësisë dhe tradhtarë shpirtskllav.

Në një demokraci, injoranca arrogante zakonisht paguhet nga humbja e besimit, popullariteti apo edhe humbja e pushtetit, por shumë njerëz në skenën publike shqipfolëse duan të llomotitin, edhe nëse negativisht, kështu që ata e kthejnë skenën publike në cirke mediatike. Publiku kthehet/konvertohet në një turmë spektatorësh që shkojnë rregullisht në teatër për të parë shfaqjet “artistike” e të pavlera të kopilëve të njëjtë dhe, madje edhe pse të pakënaqur me atë që panë dhe paratë që i dhanë kot, duartrokasin si të çmendur, secili duke lavdëruar “artistin” e tij të preferuar: publik cinik dhe pasiv, i mbushur me zhgënjim, tru-shpëlarë, i hutuar e i çorientuar. Studimi i korrupsionit tregon një lidhje të fortë midis korrupsionit dhe mungesës së investimeve, investimeve të huaja dhe politikës ekonomike sistematike. Ato tregojnë se Shqipëria, Kosova dhe pjesët e FYROM-it arbëror, mbeten shumë prapa konkurrentëve të saj ekonomikë, pasi korrupsioni është gjithashtu një tregues i jo-efikasitetit të autoriteteve publike. Institucionet e pushtetit ekzekutiv, vetëqeverisja lokale dhe gjyqësori duhet të lirohen nga kriteret politike të përzgjedhjes së njerëzve dhe ngritjes në detyrë, por nuk mjafton vetëm kjo, duhet gjithashtu të sigurohet përgjegjësia e tyre për të bërë punën e tyre në mënyrë të ndershme, efikase dhe profesionale. Masat ndëshkuese në vetvete nuk do të japin rezultate nëse ato nuk shoqërohen nga ndërtimi i vetëdijes publike dhe kulturës demokratike politike, edukimit etik sistematik, ngritjes së vetëdijes kombëtare dhe ngritjes së arsimimit.

Na duhen fjalë të forta për të dënuar korrupsionin. Është një fenomen që kërkon vlerësim dhe gjykim serioz etik dhe ligjor, sepse është krim ndaj shoqërisë dhe vendit, shkel vlerat themelore të marrëdhënieve ndërmjet njerëzve siç janë besimi, ndershmëria, drejtësia dhe barazia, dhe rrezikon ndjeshëm barazinë, solidaritetin dhe sigurinë e qytetarëve. Korrupsioni është pra një mëkat i madh kundër të varfërve, të dobëtëve dhe të pafuqishmëve. Dhe një rrezik jashtëzakonisht i madh për të gjithë sepse e çon vendin në tatëpjetë, në vdekjen e sigurt.

***

Korrupsioni është dhënia e ryshfetit ose pranim i ryshfetit dhe në këtë mënyrë fitimi ose dhënia e një avantazhi të pahijshëm në lidhje me punën e dikujt. Korrupsioni është krim, i dënueshëm juridikisht.

Kohëzgjatja e gjobave ose madhësia e gjobave ndryshon në varësi të shtetit përkatës dhe ligjit që është shkelur. Dënimi për shkeljet e zakonshme është midis disa javësh dhe 20-50 vjet pas hekurave, me burgim të përjetshëm…

 “Është e vështirë t`i çlirosh budallenjtë nga zinxhirët që ata adhurojnë” -Voltaire.

 

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

blank

Ja e vërteta e zgjedhjes së Shqipërisë si Anëtare e Këshillit të Sigurimit të OKB…. – Nga ADRIATIK DOSTI

Mos degjoni propaganden e genjeshtert te Bandes kriminale te Rames…
Dy dite me pare Shqiperia u zgjodh ne 15 vendet Antare te Keshillit te Sigurimit ne OKB…dhe kete lajm nxituan ta propagandojne e tu a shesin shqiptareve si sukses te madh te politikes se tyre PS-Rilindja e banda e tyre e vecanerisht kreu i saj Rama qe ”cuditerisht” pati serisht ne krah te propagandes se tij edhe dy Ambasadoret ”miq” te Shqiperise ose thene me shqip fare akoma dy pjestaret extra te kabinetit te tij qeveritar Kimeten e Sorecen…
Po si qendron e verteta…qe Shqiperia qe s’ka siguri per veten e qytetaret e saj na u zgjodh Antare e Keshillit te Sigurimit te OKB….
OKB u themelua qe ne vitin 1945 . [ duke zevendesuar kesisoj Lidhjen e Kombeve qe funksiononte me pare ] ..dhe ne fillim vitet 50 [ saktesisht ne 14 dhjetor te 1955 ] edhe Shqiperia u be antare e rregullt e me te drejte vote e saj…pra e United Nations…
Vite me vone ky organizem mbare boteror krijoi nje sere keshillash brenda funksionimit te vet e mes tyre edhe Keshillin e Sigurimit …
Ky keshill ka 5 antare te perhershem te tij USA, Kina,. Rusia , Franca e Britania…nderkohe qe 10 antaret e tjere perberes te tij qe plotesojne numrin 15 te Keshillit te Sigurimit te OKB [ SC -UN ] zgjidhen cdo dy vjet me sistem rrotacioni e me nje mandat te kufizuar 2 vjecar…
Per turpin tone Shqiperia ishte i vetmi vend deri me sot pra ne historine 76 vjecare te egzistences e funksionimit te OKB qe kurre asnjehere me pare nuk ishte zgjedhur e votuar per te qene antare e ketj keshilli sigurimi……
Sot OKB numeron plot 193 Antare te saj me te drejte vote…pra imagjinoni qe te gjitha keto vende ne keto 76 vjet kane qene antare te keshillit ne fjale …nisur qe nga Greqia , Rumania e Vietnami dhe Kamboxhia deri tek Salvadori ,Haiti , Afganistani, Sudani, Libia e Gana…pra nga e gjithe bota …pervec Shqiperise …qe ishte i vetmi vend Anetar i OKB te cilit kurre nuk i kishin besuar nje vend ne 15 -teshen ne fjale per shume aresye…
Ndaj llogjikisht ”ky sukses” para se te propagandohet si i tille se pari duhet konsideruar nje turp i madh per ne si komb e si vend qe askushi deri me sot ne keto 76 vjetet e fundit nuk na besoi e nuk na afroi kerkundi e per asgje…pothuajse ne asnje lloj organizmi e organizate nderkombetare…
Ne zgjedhjen me se fundi te Shqiperise ne Keshillin e Sigurimit te OKB ….si i vetmi vend mes 193 vendeve qe s’kish qene kurre ne kete perberje votuan pro saj 175 vende …14 abstenuan e 4 kundra edhe pse dikush nxitoi te thosh se keto te 4 ”nuk moren pjese” ne votim…
Ja pra kjo eshte historia e ”suksesit te madh” te zgjedhjes se Shqiperise si Antare e KS te OKB …sukses te cilin sot Rama e banda e tij perfshire edhe Ambasadoret e sojit te tij …po ju a paraqesin shqiptareve si arritje madheshtore te politikes se tyre …sidomos asaj te ”jashteme”…
Klloune te turpshem !
blank

Bërnabiq i tha Tiranës, Kosova është Serbi! – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

*** Por Tirana heshti, nuk i ktheu përgjigje   “flakë për flakë” kryeministres serbe Ana Bërnabiq, por veproi ashtu  si këtu e 30 vjet më parë , kur e pati lënë Kosovën në zjarin dhe në flakën e gjenocidit të Serbisë së Slobodan Milosheviqit (1989-1999).

-Po, Edi Rama (rilindësi i rremë) pse nuk e theu atë heshtje tragjike dhe të pajustifikueshme, duke iu përgjigjur kryeministres Ana Bërnabiq, -Mos rrej, mos mashtro dhe mos manipulo me të vërtetën historike dhe faktike, sepse Kosova është trualli, djepi, shpirti dhe zemra e Shqipërisë Etnike, jo e Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale (1912-1999).

Mirëpo, kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama nuk e mbështeti Albin Kurtin (kreministrin e Kosovës), i cili e kundërshtoi kryeministren serbe Ana Bërnabiq, se Kosova është shtet i pavarur dhe sovran, që nuk  i përket Serbisë.

Derisa lidershipi i Shqipërisë nuk reagon kundër shpifjeve serbomëdha çetniko-fashiste dhe raciste se “Kosova është Serbe”, nuk di se çfarë kuptimi dhe çfarë interesi jetik ka pjesëmarrja e Shqipërisë në ato samite të Ballkanit Perëndimor, si dhe në ato rajonale a ndërkombëtare, që Kosovën  nuk e njhin si shtet të pavarur dhe sovran.

Gjithahstu, derisa BE-ja nuk  i detyron pesë (5) anëtaret e saj (Greqinë, Romaninë, Spanjën, Sllovakinë dhe Qipron Greke), që ta njohin Kosovën sikurse  22 anëtarë të tjerë, Kosova nuk do të figurojë si shtet i pavarur në konferencat rajonale e as ndërkombëtare.

Me një fjalë, Kosova kot kërkon reciprocitet juridiko-politik, ekonomik e tregtar me Serbinë, sepse kjo nuk ka mbështetjen faktike dhe juridike nga BE-ja e as nga OKB-ja.

Edhe Edi Rama se mbështeti Albin Kurtin, ashtu si Ilir Meta që nuk e mbështeti Vjosa Osmanin në Slloveni !!!

Pse kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama nuk e kundërshtoi këtë gënjeshtër qindravjeçare  të shtetit dhe të kishës serbe, se gjoja “Kosova na qenka Serbi”, duke ia përpalsur në fytyrë kryeministres Ana Bërnabiq, se KOSOVA ËSHTË E SHQIPËRISË ETNIKE, jo e Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale, e cila që nga viti 1878 ka pushtuar, aneksuar dhe kolonizuar me terror, persekutim dhe me gjenocid me qindra e me mijëra shqiptarë nga territoret e Shqipërisë Etnike (Nish, Vranjë, Prokuple, Leskovc, Tupallë, Kurshumli, Bllacë dhe Tregu i Ri…etj.

Kur do të vijë ajo ditë apo ajo natë historike, që liderët politikë të Tiranës, do t’ua thonë Beogradit, Brukselit, Uashingtonit, Moskës, Pekinit, Nju-Jorkut…, se KOSOVA ISHTE VETËM NJË KOLONI E SERBISË, e aneksuar dhe e pushtuar me aggresion dhe me gjenocid klasik (1912-1999).

 Vetëm pas kësaj së vërteteje çimentuese, do të duhej të pasonte pyetja e A. Kurtit drejtuar kryeministres Ana Bërnabiq,  “Pse a dëshironi të na pushtoni prapë?” –Pyetje kjo, të cilën Ana Bërnabiq nuk e “shtiu në vesh” fare, por e quajti vetëm si “provokim politik” dhe si “hyrje përgatitore të axhendës së Kurtit për vazhdimin e Dialogut të Brukselit.”

Për më tepër, A. Bërnabiq i vuri në dijeni dy kryeministrat shqiptarë në zemër të Tiranës se  “Serbia është shtet sovran, dhe Kosova është pjesë territoriale e saj” !?

Mirëpo, kjo gënjeshtër politko-propagandistike e kreministres Ana Bërnabiq, fare nuk e shqetësoi kryeministrin e qeverisë së Shqipërisë, Edi Rama,  i cili nuk reagoi fare, ashtu sikurse ish-presidenti i Shqipërisë Ilir Meta në samitin paraprak të presidentëve të Ballkanit Perëndimor në Bërdo afër  Kranjit  të Sllovenisë (17 maj 2021), i cili nuk e mbështeti presidenten e Kosovës, Vjosa Osmani. Përkudnrazi, ai, ashtu sikurse Edi Rama në Tiranë, më 10 qershor 2021 nënshkroi Deklaratën e përbashkët të shteteve pjesëmarrëse, edhe pse Kosova nuk figuronte si shtet i pavarur dhe sovran.

 

 Albini veproi drejt që nuk e nëshkroi Deklaratën e përbashkët të  samitit të Ballkanit Perëndimor në Tiranë !

-Fundja, logjikisht dhe realisht, derisa Kosova nuk figuron si shtet i barabartë me shtetet e tjera pjesëmarrëse të samiteve të Ballkanit Perëndimor, përfaqësuesit e saj qoftë presidenti, kryeministri apo ministrat, ligjërisht nuk janë të obliguar që të marrin pjesë në punimet e tyre, e as t’i nënshkruajnë dokumentet e tyre.

Për dallim nga nënshkruesit e Dokumentit të samitit  të Ballkanit Perëndimor në Slloveni, të cilin e firmosi presidenti “i shkretë”  Ilir Metaj, si dhe Dokumentin përfundimtar të samitit në Tiranë, më 10 qershor 2021, të cilin e nënshkroi kryeministri Edi Rama, atë nuk e NËNSHKROI  kryeministri i qeverisë së Kosovës, Albin Kurti. Kështu, do të duhej të vepronte edhe kryeministri Edi Rama. Për më tepër, kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama patjetër, do të duhej ta anulonte samitin e kryeministrave të Ballaknit Perëndimor në Tiranë të datës 10 qershor 2021, duke qenë se Kosova nuk figuronte në të si shtet i pavarur dhe sovran.

 

 Ja pse kryeminisrja serbe Ana Bërnabiq polemizoi me kryeministrin e Kosovës, Alin Kurti në Tiranë

 

Në samitin e vendeve të Ballkanit Perëndimor, bërë në Tiranë, më 10 qershor 2021, kryeministrja e qeverisë së Serbisë, Ana Bërnabiq  ua përplasi  në fytyrë të gjithë shqiptarëve rrenën më të madhe historike shekullore serbe, se “Kosova është pjesë e Serbisë” !

Kjo gënjeshtër e kryeministres serbe Bërnabiq ishte përgjigje kërkesës së kryeministrit të Kosovës, Albin Kurti, i cili kërkoi “ridefinimin  e  CEFTA-s, që Kosovën ta njohë si shtet të barabartë me shtetet e tjera në rajon. Gjithashtu, ai kërkoi nga Serbia që ta njohë pavarësinë e Kosovës”.  Mirëpo, Ana Bërnabiq kërkesat e Kurtit i quajti provokime, të cilat i hodhi poshtë, duke i kundërshtuar si të papranueshme, duke  pohuar se  “nuk ekzistojnë kurrfarë faktesh dhe argumentesh ligjore që të ndryshohet CEFTA, sepse deri tash ka funksionuar mirë, duke qenë se Kosova është pjesë e Serbisë”.

Gjithashtu, kryeministrja e Serbisë, Ana Bërnabiq, ia rikujoi Kurtit, se “ pesë anëtare të BE-së nuk e njohin Kosovën, dhe se kjo nuk është anëtare e Kombeve të Bashkuara. Prandaj, sigurisht se nuk mund të ketë një status tjetër nga ky që ka tani.”

Mirëpo, kryeministri i Kosovës, A.Kurti reagoi duke e pyetur kryeministren A. Bërnabiq : “ Çfarë do të bëni? A dëshironi që të na pushtoni ?”  – Ndërkaq, Bërnabiq i përgjigjet, “si mendoni, se ne do të okupojmë territorin tone?”  (!?)

-Përgjigje kundërshtuese ndaj Bërnabiqit, do të duhej të ishin edhe  këto:

(1)  Pasi Kosova “qenka territor i Serbisë”, pse regjimi çetniko-fashist militar, paramilitar dhe policor vrastar i Serbisë së Slobodan Milosheviqit e ripushtoi Kosovën më 1989, dhe bëri gjenocid ndaj shqiptarëve në Kosovë, ku vrau e masakroi mbi “11.800 shqiptarë”; zhduku mbi  “1647 shqiptarë”; shpërnguli mbi “1 milion shqiptarë”; plaçkiti dhe shkatërroi pasurinë e luajtshme dhe të paluajtshme të shqiptarëve, si dhe dogji tërë Kosovën.

E gjithë kjo tragjedi mbi shqiptarët dhe Kosovën e Shqipërisë Etnike dëshmon se, po të kishte qenë Kosova “territor i Serbisë” siç gënjen kryeminisrtrja Ana Bërnabiq, vërtet, Serbia nuk do ta okuponte dhe nuk do ta digjte shkrum e hi. Mirëpo, pikërisht, pse Kosova nuk ishte territor i Serbisë së kryeministres Ana Bërnabiq, i Aleksandar Vuçiqit, i Slobodan Milosheviqit…etj., u shndërra në varreza masive dhe në krime të gjenocidit, mbase Kosova ishte shqiptare dhe e Shqipërisë Etnike.

Kjo e vërtetë e hidhur dhe tragjike, do të duhej t’i përplasej në fytyrë kryeministres serbe Ana Bërnabiq dhe pjesëmarrësve të tjerë në samitin e Ballkanit Perëndimor, bërë në Tiranë, më 10 qershor 2021.

(2)  Githashtu, kryeministres së qevrisë së Serbisë, do të duhej, që t’i tërheqej vërjtja serioze, që qeveria dhe shteti i saj të mos vazhdojnë me zbatimin e strategjisë  së politikës shfarosëse të shqiptarëve të regjimit militarist dhe gjenocidal të Slobodan Milosheviqit,  sepse një logjikë e tillë e agresionit dhe e politikës së forcës nuk shpie drejt bashkëpunimit, të paqes dhe të mirëkuptimit midis popujve në Ballkan, por vetëm në konflikte dhe  në luftëra të reja, që do të digjnin Ballkanin, ashtu sikurse  në dekadën e fundme të shekullit XX, kur Serbia bëri tri(3) gjenocide në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë (1991-1999).

Derisa BE-ja nuk reagon kundër deklaratave skandaloze të presientit të Serbisë, Aleksandar Vuçiq dhe të kryeministres së qeverisë Ana Bërnabiq, se “Kosova është territor i Serbisë”,  Beogradi zyrtar do të vazhdojë me politikën, me diplomacinë dhe me propagandën e Serbisë së Slobdan Milosheviqit për ta destabiluzuar dhe për ta ripushtuar Kosovën, të cilën botërisht po e quan “teritor  legal të Serbisë”. Mirëpo, fatkeqësisht,  e gjithë kjo fushatë e Serbisë kolonziuese  për përmbysjen e shtetit të pavarur dhe sovran të Kosovës nuk po e shqetëson as BE-në e as OKB-në, madje as qeverinë e “rilindjes” së kryeministrit Edi Rama!


Send this to a friend