VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

FLAS NË EMËR TË DHIMBJES PËR ATË QË SHKAKTOI TRAGJEDINË E DJALIT TIM… – Nga EDA ZHITI*

By | December 30, 2016
blank

Komentet

blank

Cili Arben Imami e ngre gishtin kërcënues, ai i ish Aleancës Demokratike, ish ministri i PS, ish ministri i PD apo… ! Nga Elida Buçpapaj

Ish presidenti i Shqipërisë nga PD, por jo i zgjedhur me votë popullore, bashkë me 6 ish-funksionarë të tjerë të PD-së, prezantuan dje lëvizjen “Për PD”.

Pothuaj të gjithë një plus gjashtët  janë të emëruar të Sali Berishës.  Asnjëri prej tyre nuk e ka provuar votimin.

Dmth sa i vlen lëkura, thotë populli.

Pra, e kanë marrë postin të dhuruar në tabaka.

Edhe kjo mund të quhet normale, sepse fituesi e zgjedh vetë skuadrën me cilën do të qeverisë.

Në kohën kur Edi Rama kërkon tym për të mbuluar vjedhjen!

Grupi pronto një plus gjashtë kërkon dorëheqjen e Bashës,

ata nuk denoncojnë vjedhjen e votës së lirë nga halldupi uzurpator, që e ka tjetërsuar vullnetin e sovranit,

përkundrazi ndihen të lumtur !

Nuk kanë asnjë mllef me Edi Ramën, sulltanin diktator,

përkundrazi mllefin e kanë me Lulzim Bashën, që nuk i përfshiu në lista deputetësh!

Ka tridhjetë vjet që PD është një fushë betejë klanesh,

kur kanë parë që Berishën nuk kanë mundur dot ta nxjerrin nga loja,

i janë ngjitur si zamk apo sikur thotë ajo tjetra fjalë e urtë popullore, që për respekt të lexuesit nuk po e sjell këtu.

De facto, grupi i një plus gjashtë të mllefosurve nuk e krijuan dot partiçkën e tyre, se nuk janë aq budallenj, që ta pësonin sikur ata që i formuan!

Grupi i një plus gjashtë nuk u revoltuan kur ishte puna për sistemin zgjedhor të deformuar nga parlamenti monist,

kur Edi Rama ia mohoi të drejtën opozitës për koalicion para zgjedhor

që e zhvalorizoi votën, edhe votën e partizave.

S’ka asgjë të keqe nga pluralizmi!

Përkundrazi ka veç të mira!

Po të numërohen të gjitha votat e opozitës, me të partizave plus 83 mijë votat e klasifikuara të pavlefshme,

mos llogarisim vjedhjen, database ku PS numëronte në kohë reale votimin –

fitorja do të ishte e opozitës!

Prandaj grupi një plus gjashtë, nëse u digjet zemra vërtetë për shtetin e së drejtës dhe PD-në nga e cila volën pushtet e lluks sa deshën,

do të duhej që të gjithë të ishin bashkë me opozitën!

Një herë në jetën e tyre vullnetarë pa pagesë për të mirën e Atdheut!

Dhe kur PD me aleatët të fitonte më 25 prill 2021, atëhere t’i kërkonin llogari Lulzim Bashës dhe në korrikun që vjen pas dy muajsh,

PD të bënte zgjedhje me garë free and fair për një lider kush ta meritonte.

Të gjithëve dje na bëri përshtypje shfaqja e Arben Imamit, agresiv dhe i egër, sikur po luante rolin e një ish Sigurimsi të Shtetit.

Nga video dëgjojmë se dikush nga tavolina i rekomandon të “qetësohet” – por Arben Imami ngre gishtin tregues dhe kërcënon jo Edi Ramën,

ku ta gjenim, por kryetarin e PD-së, dmth opozitën!

Dhe opinionit publik i lind pyetja:

Me cilin Arben Imami ka të bëjë gishti tregues?

Me atë të ish-Aleancës Demokratike, që i doli PD në opozitë menjëherë prej 1992?

Me ish Ministrin e Drejtësisë dhe ish Ministrin e Pushtetit Vendor të PS, ardhur në pushtet me luftë dhe dhunën e bandave të Zani Çaushit më 1997?

Me ish këshilltarin e kryeministrit Berisha dhe ish ministrin e Mbrojtjes të PD-së prej 2005 deri më 2013?

Arben Imami me grupin e një plus gjashtë të mllefosurve apo qytetari i thjeshtë të cilit i intereson demokracia si e mirë e gjithë shqiptarëve,

pavarësisht klaneve, militantëve dhe bindjeve politike?!

Cilido qoftë profili që ka zgjedhur kësaj here, puna e tij!

Por tonet kërcënuese t’i ulë, edhe gishtin tregues ta ulë!

Ose më mirë atë gisht t’ja tregojë vetes !

blank

NGARKESAT KRIMINALE NË PAN, NGUTI PËR SPASTRIME BRENDA-PARTIAKE – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

      “Kemi me jau nxi jetën”, – ishte ky betimi i një deputeti të opozitës, kur fitoi koalicioni LVV-Lista “GUXO” e Vjosë Osmanit. Atë që nuk e arriti me votën popullore, opozita don ta kompensojë me shpifje, madje,  deri “në nxirje jete!” E turpshme për një opozitë, që thirret në djathtizmin demokratik!
     Edhe pse një opozitë e çakorduar, fort e lodhur, e rënë në një dëshpërim të thellë, pa shpresë të rimëkëmbje të afërt, në vend të një opozitarizmi të motivuar dhe të faktuar, ka zgjedhur shpifjen e vrazhdët. I tillë është edhe komentimi i deklaratës të ministrës së Jashtme dhe të Diasporës, Donikë Gërvalla, të bërë në mbledhjen e Këshillit të Sigurimit të OKB-së.
     Deputetja e PDK-së, Blertë Deliu-Kodra, e ngarkuar me sëmirë e xhelozi shfrenuese, por, edhe duke pasur “mizën pas veshit”, shpërthen: “Gërvalla shënoi një ditë turpi për Kosovën dhe përqafoi narracionin serb e rus”. Dhe, pse? LVV dhe Lista “GUXO” e kanë filluar e mbaruar fushatën zgjedhore, me premtimin e madh: “Luftë të pakompromis krimit të organizuar dhe korrupsionit, për çkapjen e shtetit, nga bandat në pushtet”. Dhe, përgjigja korale, nga populli, që marshonte prapa Kurtit dhe Vjosës, aprovonin me thirrjet: “kriminelët në burg, hajnat në burg, kapsit e shtetit në burg!”
        Pse duhet fshehur, një “e fshehtë publike?!
    I. Ministrja Donikë Gërvalla, në ekspozenë e saj brilante, për Kosovën, para Këshillit të Sigurimit të OKB-së, e vlerësuar nga më të mirat, përgjatë këtyre dy dekadave, konfirmoi se koalicioni qeverisës, qëndron prapa premtimeve të fushatës zgjedhore. Pra, “qeverisja e re do të luftojë krimin e organizuar dhe korrupsionin”, që nënkupton edhe çkapjen e shtetit. Atëherë, pse u dashka fshehur, një “e fshehtë publike”, kur Kosova, në të gjitha matjet e përformancës qeverisëse, qëndron në krye të listës kriminale e korruptive!
     Janë 720 mijë lëndë penale, të stivuara ndër vite, 320 mijë syrësh të vëna në tavolina, kinse, për zgjidhje parësore. Megjithatë, zvarritja e shqyrtimit gjyqësor vazhdon, duke pritur skadencën, parashkrimin e lëndëve penalizuese dhe mbylljen e tyre përjetësisht! Nga 7 (shtatë) akuza, që kishte një eksponent i SHIK-ut, eksponent i krimit, 5 (pesë) syrësh janë parashkruar, e 6-a në prag të skadencës të afatit shqyrtues.
     Ashtu si ky, edhe shumica e të penalizuarëve, i përkasin partisë-bandë PDK-së të Blerta Deliu-Kodra. Pjesa më e madhe e këtyre dosjeve, kanë të bëjnë, pikërisht, me krimin e organizuar dhe korrupsionin. Dhe, reagimi i saj i vrazhdët, i marrëzishëm, në shprehje e përmbajtje, ndaj ministrës Gërvalla, ka të bëjë me mbrojtjen fanatike të krimit dhe të korrupsionit.
     Duke reaguar, në cilësinë e deputetës, Blerta prfaqëson partinë e saj bandë, mëkatare e dëshmuar, në vijimësi, që nga sabotimi i luftës, e deri te krimi i organizuar – vrasje të listuara, të kundërshtarëve politikë, me qëllim të marrjes të pushtetit me dhunë; grabitjen e pasurive të brezave shqiptarë, përmes uzurpimeve, privatizimeve kriminale.
     Dhe, deri në vënien në ankand të territorit tokësor, përmes faljes ose, nën arsyetimin për shkëmbim territoresh, me qëllimin final – bërjen hisedare të Serbisë, në administrimin e Kosovës, deri në ndarjen e saj! Dhe, e gjithë kjo, për t`i shpëtuar shantazhimit dhe ndëshkimit të vet Hashimt, nga Gjykata Speciale, tashmë, për krimet e bëra, kundër shqiptarëve të pafajshëm.
              Vrasja e babait, intelektual i zëshëm, 
       nga Beogradi zyrtar, rrënqethës për dëgjuesit
     II. Fjala e ministrës së Jashtme dhe të Diasporës, njëherësh, edhe nënkryetare e qeverisë të Kosovës, Donikë Gërvalla, ishte e sinqertë, e faktuar, e drejtëpërdrejtë, duke denoncuar, madje, bindshëm, Serbinë dhe Rusinë mujëshare, me disa mbështetës të tyre, si burim i së keqes njerëzore. Ajo i bëri thirrje botës, sidomos, asaj demokratike, të jetë vigjilente, syçelë karshi veprimeve destruktive e luftënxitëse të bllokut agresiv, të prirë nga Rusia agresive.
     Fjala e Donikës ishte përmbajtësore, me dëshmi rrënqethëse:
     “Babai im, një disident, një intelektual, një shkrimtar, një muzikant dhe një gazetar, është vrarë nga regjimi i Beogradit, madje, edhe në tokë të huaj, në Gjermani, ku ne kishim ikur nga brutaliteti i atij regjimi të Beogradit”.
     Megjithëse, Donika ishte vetëm 10 vjeçare, me dy vëllezërit e saj, Premtonin dhe Ergonin, të rritur nën përkujdesjen e nënës së tyre të përkushtuar dhe ideale, Suzanë Gërvalla, është e përmbajtur dhe dinjitoze, duke e bërë dallimin në mes popullit serb dhe qeverisë kriminale, gjatë dhe pas luftës të Kosovës.
     “Serbët duhet t`i identifikojnë kriminelët e luftës, t`i sjellë para drejtësisë, të bashkëpunojë me Kombet e Bashkuara dhe me ne, për të gjetur varrezat masive të atyre që janë të pagjetur, të luftojë fashizmin në Serbi…. Vetëm atëherë do të mund të gjejmë një zgjidhje historike, jo vetëm për problemet tona bilaterale, por, me qëllim të një pajtimi të përgjithshëm në Ballkan”, – deklaroi Donikë Gërvalla.
     Tejkalimi i ndjesisë personale, “bërja e zemrës gur”, me gadishmërinë edhe për pajtim, nëse , paraprakisht, përmbushën normat etike elementare, pranimi i fajit nga ana e Serbisë dhe plotësimi i detyrimeve, që parashehë ligji ndërkombëtar, reparacioni i dëmeve.

Në këtë kontekst Donika përmend edhe Gjermaninë e diktaturës të kohës hitleriane, kërkim-falja e Gjermanisë, karshi popujve të dëmtuar, përfshi edhe Serbinë, që disa intelektualë e njerëz të mirë, nuk arritën ta kuptojnë, në kohën e duhur, të cilët, maturisht, reaguan se “Donika  gaboi se e përmendi Gjermaninë e asaj kohe, në raport me Serbinë!”

blank

Me shkas: PSE TË DISTANCOHEM UNË, NGA KUSH, NGA ÇKA?! Nga Demë Jashari

Të distancohem pse e mbrojë bijën e heroit Jusuf Gërvalla, Donikën, e zgjedhur me votën e popullit?!

Donikë Gërvalla, në vitet ’90-ta, veçmas gjatë luftës vetëmbrojtëse nga shfarosja dhe çlirimtare në Kosovë, ishte zëdhënësja, përfaqësuesja, mbrojtësja dhe arsyetuesja më e denjë e përpjekjeve për shtet e liri.

Ajo e kishte derën hapur në Qeverinë dhe Parlamentin e Gjermanisë dhe në përfaqësitë diplomatike të shteteve perëndimore atje dhe gjithandej, duke na përfaqësuar dinjitetshëm.

Tash këto dyer për Donikën janë të hapura krah e krah për përfaqësim në dimensionin e synuar ndër breza – DIPLOMACI SHTERËRORE.

Tani, në funkcionin shtetëror diplomatik, shumë dinjitetshëm, profesionalisht dhe denjësisht, Donikës i bëhen kurthe, i kurdisen prapaskena, i mvishen fjalë e veprime të pabaza e hipotetike…

Ajo tha, siç po thoni edhe ju e ne, se, sikur të ishte në dijeni për krimet e ndonjërit dhe të kishte fakte për to, ajo do ti denonconte, madje edhe publikisht.

Krimi është krim dhe kryesi i krimit, gjithkund në botë, është kriminel.

Donika e ka mbrojtur dhe e mbronë luftën çlirimtare dhe UÇK-në!

Ajo ka gjak edhe personal dhe përpjekje e angazhime të vazhdueshme familjare, madje ndër breza, në themelet e lirisë dhe shtetit të Kosovës!

Prandaj, vazhdoj që edhe më tutje t’a konsideroj moment historik dhe privilegj të jashtzakonshëm VOTËN për Donika Gërvallën!

Këtu, si person i pa parti, është edhe vota ime!

Kam qenë, madje edhe publikisht, ndonjëherë kritikues i veprimeve të Albin Kurtit në etapa të caktuara kohore.

Albin Kurti nuk është tradhtar, nuk është i zënë pick nga e kaluara dhe nuk është i zhytur në krim !

Do vazhdoj, madje edhe më ashpër , ta kritikoj Albin Kurtin për çdo lëshim e devijim eventual, apo për mosrealizim të angazhimeve që ka marrë.

Tani, Albin Kurti është kryeministër i Republikës së Kosovës – me votën e popullit.

Dhe unë, në këtë fillim të mbarë, do t’a përkrah me sa mundem !

Presidentja e Kosovës, Shkëlqesia e saj, Zonja Vjosa Osmani, pas Presidentit Historik Ibrahim Rugova, është më e votuara. Dhe kjo na bënë shumë nder si komb dhe si shtet.

Është krenari dhe knaqësi të shohësh nivelin intelektual dhe politik përfaqësues të Presidentes !

Madje, pos tjerash, është besim dhe shpresë dhe si të këtillë nuk duhet bërë përpjekje për ta mbytur në embrion!

E kam shprehur, edhe publikisht, qëndrimin tim kundër formimit të Gjykatës Speciale nga ana e Parlamentit të Kosovës, nën presionin kërcnues të shefave të PDK-së dhe LDK-së.

Jam kundërshtuar dhe më kërkuar kërkuar të distancohem.

Nuk e bëra.

Paraqitjen e Jakup Krasniqit në gjykatë (« unë nuk jam as musliman e as i krishter, unë jam shqiptar ! ») e kam quajtur qëndrim epik e heroik.

Edhe për këtë disa më kiritkuan.

Edhe nga LDK-ja e Isa Mustafës kam qenë i diferencuar. Për këtë nuk jam mërzitur kurrë sepse Isa Mustafa këtë zanat dhe punë ka pasur: diferencimin, spiunimin, përndjekjen dhe verpimin kundërshqiptar që para vitit 1981

Tani më kërkohet, nga parapolitika e humbësve të zgjedhjeve, që të distancohem nga qëndrimet përkrahëse për Donikën(sic.).

JO!

Unë e kam mendimin dhe qëndrimin e pavarur dhe nuk i nënshtrohem politikave kalkuluese e dezorientuese.

Përpiqem t’i qëndroj, me aq sa mundem, i paluhatshëm vetëm interesit kombëtar. Përjetësisht!

E kam përjetuar burgun, persekutimin, distancimin dhe linçimin që nga viti 1979

Ekzistencën e sigurova me punë krahu gjithandej.

Nuk ka arë a livadh në fshatrat përreth Strofcit në të cilën nuk kam prashitur e kositur.

Edhe sot, edhe në gjumë, i mbajë mend kufinjt e tyre.

Nuk ka shtresë toke dhe qymyri, që nga Sibofci, Zhilivoda, Bivolaku e deri te Livadhet e Frashnit në Strofc, që nuk e kam përdorur me krahtë e mi e që nuk e kam në kujtesë.

Nuk ka fshirje lëme me « dresh » në miqësi, shoqëri e vllaznillak ku nuk kam ndihmuar e thithur mjegulla të dendura e të pamatura pluhur.

Nuk ka shtëpi miku, shoku a vllaznillaku të ndërtuar e në të cilën nuk ka pikuar djersa ime, që nga prerja e tullave e tutje.

Prandaj, gjithmonë dhe gjithnjë kam qenë dhe do të jem në anën e ndërtimtarëve e jo të shkatrrimtarëve !
* * *

Që nga 11 qershori 1989 gjindem në Zvicër.

Ika nga përndjekjet e pushtuesit dhe veglat e bashkpunëtorët, shumë prej tyre vullnetar të cilët sikur bënin garë mes vete se cili më shumë dhe më shpejt do të më spiunonte.

Vendet perëndimore, veçmas Zvicra e Gjermania, nuk i kanë akorduar strehim politik secilit kërkues, pa verifikim të hollësishëm, të hetuar e verifikuar mirë.

Unë i jam shumë mirënjohës Zvicrës për strehimin e shumë të tjerëve të rrezikuar dhe për strehimin tim.

Mirënjohës edhe për mbajtjen dhe strehimin e përkohshëm të rinisë së rrezikuar në fillim të viteve ’90-ta dhe të strehimit të përkohshëm të kategorive tjera sociale para dhe gjatë luftës së fundit.

Këtu nuk e kemi synuar e as gjetur parajsën e as luksin. Këtu kemi gjetur sigurinë, lirinë e shprehjes dhe mundësinë e punës. Dhe nuk kemi zgjedhur punë.

Enëlarës, ndihmës në kuzhinë – më vonë kuzhinier apo kamarier, ndihmës murator (baltaxhi), murator, armirues, punëtor ndërtimi, punëtor shërbimesh komunale, pastrues rrugësh e nevojtoresh publike, pastrues(e) në spitale, shtëpi të moshuarish – banesash e shtëpishë private, punëtore në qendrat për pastrim e hekurosje rrobash – shtrojë mbulojë spitalesh e tekstilesh tjera spitalore, mirëmbajtje kopshtijesh, në bujqësi e agrikulturë, në blegtori, etj. ,…

Nuk ka rrugë, autostradë, urë, hekurudhë, digë apo tunel në Zvicër, ndërtuar që nga vitet ’60-ta ku nuk kanë derdhur djersën shqiptarët. Disa kanë lënë edhe jetën.

Kemi qenë të mbrojturit e Zotit sepse, krahasuar kushtet dhe rrethanat, shumë pak kemi pësuar në fatkeqësi pune.

Të punosh me vite të tëra në këta sektorë me rrezikshmëri të lartë e mendjen në Kosovë, vetëm i madhi Zot që na ka ruejtë!

Paratë këtu nuk i kemi mbledhur me rrametë gjatë fshirjes së rrugëve e parqeve, por i kemi fituar me mund, djersë e gjak.

Nuk kemi jetuar dhe shumica absolute as sot nuk jetojmë në luks.

Në Zvicër, Gjermani e gjetiu, shumë gjatë jemi ushqyer me standarde Kosove: krelana me duqa, pasul, pite, laknor, long, turshi e rasoj.

Paratë e kursyera, madje edhe kreditë, nuk kanë pasur destinacion tjetër pos familjes në Kosovë dhe kontribute për përpjekjet dhe luftën vetmbrojtëse e çlirimtare.

Ky standard na ka përcjellur edhe pas lufte sepse është dashur të vazhdohet me ndihmë Kosovës dhe familjarëve të mbetur atje.

Kemi ndarë kafshatën me ju dhe ishim të lumtur që po mundemi ta bëjmë këtë.

Secili sipas kaçikut të vet!

E them publikisht, pa mburrje, se më shumë se njëqindmijë franga zvicerane është kontributi financiar, logjistik e teknik, imi – fëmijëve dhe gruas, dhënë luftës vetmbrojtëse e çlirimtare. Pa i llogaritur të tjerat.

Flas vetëm për ato që mund t’i dëshmoj.
* *

Nuk kam qenë anëtar LKJ-së, të LKK-së e as i ndonjë organizimi politik të Jugoslavisë e Serbisë.

Që nga nisma e deri në vitin 2016 isha veprimtar themeltar, i zgjedhur në funkcione udhëheqëse dhe kontribues në kuadër të Degës së LDK-së në Zvicër. nuk kam qenë i heshtak e komformist. Kam mbajtur qëndrim afrues dhe bashkues me subjektet tjera shqiptare në perëndim. Si kritikues parimor dhe në vazhdimësi i veprimeve të Isa Mustafës dhe klientelës së tij, në vitin 2016 u diferencuam nga ky klan.

Po këtë vit, duke mos pare ndonjë perspective positive për reforma dhe ndryshime në partinë të cilën prej vitesh e kontrollonte dhe kishte ngulfatur i katapultuari Isa Mustafa me klikën shkatërrimtare, kam dhënë dorëheqje nga LDK.
***

Nuk kemi mundur si duhet ta përcjellim rritën e fëmijëve tanë, i kemi lënë në gjumë kur shkonim në punë dhe i gjenim në gjumë kur ktheheshim natën vonë pas pune dhe takimeve për organizim veprues për Kosovën.
Vikende dhe pushime tjera për ne s’ka pasur.

Ka pasur vetëm punë, aktivitet, angazhim dhe kontribut.

Veshmbatheshim dhe ende veshmbathemi nëpër shitore të dorës së dytë apo me veshmbathje të ricikluara e të dhuruara.

Ka edhe edhe nga ata që kanë shikuar vetëm punët e veta dhe fmiljes, por nuk janë shumë.

Tash kohërat dhe gjërat kanë ndryshuar, veçmas me krijimin e brezit të dytë dhe këtij të tretit që po zhvillohet.

Shqiptari në Zvicër, në Gjermani e shtete tjera perëndimore, është pjesë integrale e shoqërisë vendore tradicionale deri në vendimmarrje madhore të interest shtetëror.

Pos të përfshirë në të gjitha proceset dhe në jetën shoqërore, politike, institucionale deri në nivelet më të larta, jemi sipërmarrës shumë të sukseshëm dhe të shumtë në Zvicër.

Dhe, jemi edhe sportistë të shkëlqyeshëm dhe krenari e secilit.

Nuk indentifikohemi më si shtresë e as kategori inferiore.

Pyes:

Pse gjithë ky mllef, gjithë kjo urrejtje, gjithë kjo armiqësi e gjithë ky inat për mërgimtarët???!!!

Fundja, ne rrënjë i kemi atje.

Ato nuk do të mund të na i këpusni.

Kurrë!

Ne ju duam edhe kur ju na urreni dhe përbuzni.

Se ne e dojmë pafundësisht Kosovën.

Ne jetojmë dhe frymojmë me ju, me Kosovën dhe për Kosovën !

Falë me shnet nga unë Gërrnaqi mërgimtarë.

 

 

blank

PËRSËRI PËR TRARËT NË SHTËPINË E SKËNDERBEUT Nga Visar Zhiti

Përsëri për trarët në shtëpinë e Skënderbeut…

Janë vërtet në shtëpinë e tij, por larg, në Romë…

Sot, në ditën e lindjes së Gjergj Kastriotit, dua të flas prapë për atë që njihet tashmë si “Palazzo Scanderbeg” – shtëpia autentike e Gjergjit tonë.

Është midis Quirinale-s, Presidencës se Italisë dhe “Fontana di Trevi”, të famshmes, ku mblidhen turistë nga e gjithë bota.

Dhe rruga aty mban emrin e Tij “Vicolo Giorgio Castriota – Scanderbeg”.

Mbi portë është afresku me portretin e Skenderbeut dhe mbishkrimin: Princ i Epirit, jo vetëm sugjestionues për ne, por dhe me vlera për historinë.

Dëshmohet se kur vinte Skenderbeu në Romë, në Selinë e Shenjtë, për punët shtetërore në mbrojtje të Atdheut dhe Europës Perëndimore, rrinte te kjo shtëpi, vërtet e Tij, nderkohë sot pasuri e trashëgimisë kulturore italiane, e mbrojtur me ligj, që dhe nëse ndërron pronar apo dhe funksion, duhet të mbetet siç është, strukturë e kujtesës, si para 5 shekujve, kështu e përgjithmonë, sa të jetë Roma.

Sa herë kemi shkuar atje familjarisht, donte dhe djali, kur ishte i vogël na tërhiqte nga duart për atje, edhe kur na vinin miq, e vizitonim bashkarisht.

A nuk ruan diçka të fortë, prindërore, të hershme? – thoshim.

Nuk po zgjatem me rrëfime, por po flas prapë për trarët e saj, që kur më shpjeguan se janë po ata të para 5 shekujve, shtanga.

Po ata trarë qē rrinin mbi kryet e Skënderbeut, kur shkruante këtu mbi skrivani, ato ka parë me sytë e tij, kur i ngrinte lart, dhe e dinte Ai se për çfarë i lutej Qiellit.

Një si xixëllimë, si ndeshje sysh a mendim të pashqitshëm, e kam ende: ja, Italia e mrekullueshme, që e vetme ka 60 % deri 70 % të të gjithë thesarit të kulturês botërore, ruan trarët e Skënderbeut tonë.

Të atij që na bëri çatinë e Kombit.

Ç’mrekulli! Por dhe mbrojti Perëndimin, kulturën e tij.

Kishte Skenderbe, pa pati dhe Leonardo Da Vinç e Mikelanxhelo e Makiavel…

Kur punoja në ambasadën tonë në Romë, kam bërë propozime e kërkesa me shkrim që kjo ngrehinë hijerëndë, tashmë hotel, të blihej nga shteti shqiptar apo të shkëmbehej, dhe aty të mund të vendoseshin ambasadat tona, e Shqipërisë dhe e Kosovës në Itali, edhe në Vatikan, madje ka vend dhe për një Qender Kulturore Shqiptare, nga që është pallat i madh…

Me mallengjim kujtoj perpjekjet e italianit, mikut tonë, që s’është më, Costanzo D’Agostino, që Shtëpia e Skenderbeut të kthehej në identitet.

Mjafton t’i shohesh ata trarë dhe merr fuqi…

Shihja Qiellin dhe unë.

Falna, o Zot, se ne veç po prishim, lutesha në heshtje, nuk dimë çfarë bëjmë… dhe shtoja: apo ca dhe e dinë…

blank blank blank
blank

DONIKË GËRVALLA – Nga KADRI REXHAJ

 

– nuk ka nënshkruar autonominë në Rambuje,
– menjëherë pas Luftës, nuk ka urdhëruar as ka formuar komisione për përgatitjen e dosjeve kundër UÇK-së dhe as i ka dorëzuar ato në Hagë,
– me asgjë nuk i ka kontribuuar ndarjes së Mitrovicës Veriore,
– nuk ka uzurpuar pasuri të huaj, toka, banesa, hotele, fabrika…,
– nuk i ka kthyer bisedimet Kosovë-Serbi nga dialogu teknik në dialog politik,
– nuk ka nënshkruar krijimin e komunave etnikisht të pastra, “Zajednicën” dhe as fusnotën *Kosovo,
– nuk ka votuar as ka nënshkruar faljen e Debëlldesë e as Çakorrin,
– me asgjë nuk i ka kontribuuar degradimit të arsimit, ekonomisë, shëndetësisë… ,
– me asgjë nuk i ka ndihmuar humbjes së shpresës së popullit, as shpërnguljeve të reja të rinisë jashtë atdheut,
– nuk ka bërë fushatë dhe as ka votuar në Kuvendin e Republikës së Kosovës pro krijimit të Gjykatës Speciale…
*
Apo fundërrina e të gjitha ngjyrave mendon të pastrohet duke sulmuar Donikën e pa asnjë faj karshi shtetit të Kosovës, një veprimtare atdhetare të dëshmuar që nga rinia saj e hershme!?
Unë e përkrah të drejtën dhe të vërtetën!
Donikë, të priftë e mbara në misionin e shenjtë të Atdheut!

blank

Kush fshihet pas tyre? Dalja “non pejpërve” e rastit apo fushatë e orkestruar? – Nga SHABAN MURATI

Në diplomaci nuk ka rastësi veprimi apo qëndrimi. Dalja brenda muajit prill e dy “non pejpërve”, (letra jozyrtare) për rivizatimin radikal të kufijve të shteteve në Ballkanin Perëndimor, jo vetëm që nuk është e rastit, por përbën një fushatë të orkestruar.

Së pari, të dy non-pejpërat kanë objekt rihapjen e konflikteve midis shteteve në Ballkanin Perëndimor nëpërmjet shkëputjeve apo shkëmbimit të territoreve.

Së dyti, të dy non-pejpërat u publikuan njëri pas tjetrit në Ballkanin Perëndimor ose në ish-Jugosllavi, njëri në Ljubjanë dhe tjetri në Prishtinë.

Së treti, të dy non-pejpërat në mënyrën më të qartë të lexueshme merren me ish-Jugosllavinë dhe fjala “Ballkan apo Ballkan Perëndimor” e përdorur në tonë është një eufemizëm neojugosllav. Në një parametër të përbashkët ato kërkojnë rindezjen nga e para të krizës dhe luftrave në ish-Jugosllavi.

Së katërti, në të dy non-pejpërat kemi si objekt prishjen e shteteve, që dolën nga ish-Jugosllavia, prishjen e shtetit të Bosnje-Hercegovinës, të shtetit të Kosovës, të shtetit të Malit të Zi dhe të shtetit të Maqedonisë së Veriut.

Së pesti, të dy non-pejpërat i kundërvihen në mënyrë flagrante dy parimeve qëndrore të Perëndimit në trajtimin e prishjes së Jugosllavisë.

Parimi i parë është që kufijtë e shteteve, që dolën nga federata Jugosllave, do të jenë kufijtë administrativë, që ata kanë patur në atë federatë. Parimi i dytë perëndimor, i sanksionuar edhe me rezolutë të KS të OKB, është që asnjë nga shtetet që dolën nga ish-Jugosllavia, pra as Serbia, nuk është trashëgimtare e Federatës Jugosllave, dhe të gjithë ato shtete u pranuan në OKB si shtete të rinj.

Tani non-pejpërat duan të trazojnë ujrat dhe ta kthejnë në gjendjen e luftrave të përgjakshme të viteve 1991-1999 dhe t’i bëjnë çorap shtetet dhe rajonin, duke nxitur shtetet ish-jugosllave që të mos pranojnë kufijtë ekzistues zyrtarë, por të përleshen prapë me njëri-tjetrin.

Së gjashti, megjithëse në mënyrë tinzare iu faturua autorësia e planeve të non-pejpërve qeverisë së Sllovenisë dhe diplomacisë së Gjermanisë dhe të Francës, askush nuk ishte në gjendje t’i përgjigjej vërejtjes së thjeshtë se përse Gjermania dhe Franca kishin nevojë t’ia çonin në kutinë e postës së mediave periferike të shteteve të vegjël ish-jugosllave idetë e tyre të reja diplomatike dhe nuk gjenin dot media gjermane dhe franceze me qarkullim europian dhe botëror për të lëshuar ballonat e provës.

Veç kësaj, askush nuk ishte në gjendje t’i përgjgjej vërejtjes tjetër të thjeshtë se si ishte e mundur që Gjermania dhe kancelarja e madhe Merkel, kundërshtarët kryesorë të vendosur të idesë serbo-ruse të shkëmbimit të territoreve midis Kosovës dhe Serbisë, dolën tani befas për prishjen e kufijve dhe shkëmbimin e territoreve në gjithë hapësirat jugosllave.

Pas gjithë këtyre nuk mund të mos shkosh tek udhërrëfimi i vjetër i latinëve të mençur, që e shpjegonin thjesht se për të gjetur rrënjët e një fenomeni apo ngjarje duhet pyetur se kush përfiton. Pra kush përfiton nga një plan diabolik për prishje shtetesh dhe kufijsh në rajon dhe nga grishje të shteteve ballkanike për luftra të marrjes apo të mbrojtjes së territoreve.

E parë në kuadrin e tërësishëm të përpjekjeve, intrigave dhe të prirjeve të hapura dhe subversive, që po zhvillohen në territoret e asaj që dikur quhej “Jugosllavi”, del shumë e qartë se përfituesit e një katrahure të re të përgjakshme në Ballkanin Perëndimor apo në Jugosllavinë e re, do të ishin dy shtete: Rusia dhe Serbia.

Natyrisht bota demokratike dhe shtetet e fuqishme demokratike, SHBA, NATO, BE, etj. kanë potencialet e duhura për të ndalur çdo lloj aventure apo udhëheqës aventurier ballkanik, që do të tentonte ndonjë zbatim sado ëndërrimtar të planeve diabolike të prishjes së shteteve dhe rindezjes së luftrave ish-jugosllave. Por Rusia dhe Serbia synojnë të shkaktojnë trazira me duart e vetë ballkanikoperëndimorëve, ndaj shpërthyen non-pejpërat e zinj njëri pas tjetrit.

Nuk është rasti që pas daljes se dy non-pejpërave presidenti serb Vuçiç u krekos dhe mori guximin në 28 prill t’i dalë hapur kundër qëndrimit të SHBA për njohjen reciproke, duke deklaruar se “Kosova as duhet të ëndërrojë se Serbia do të pranojë njohjen e pavarësisë së saj”. Madje në stilin e megallomanisë millosheviçiane Vuçiç ironizoi faktin që rrjeti i mirënjohur amerikan “Netflix” përfshiu Kosovën në listën e shteteve që përfitojnë shërbimin e tij, dhe iu drejtua Kosovës: “Çfarë ju duhet OKB dhe Interpoli? Shifni filma dhe luani me top”.

Fushata diplomatike e non-pejpërave ka dy qëllime strategjike. Së pari, të prishë klimën dhe orientimin euroatlantik të shteteve që dolën nga ish-Jugosllavia duke i nxitur ata në makthet nacionaliste dhe mitet folklorike të shteteve të mëdha nëpërmjet prishjes së kufijve dhe grabitjes së territoreve të njëri-tjetrit. Së dyti dhe kryesorja t’i kundërvihen vendimit dhe qëndrimit të qeverisë amerikane të presidentit Xho Bajden për normalizimin përfundimtar të marrëdhënieve midis Kosovës dhe Serbisë nëpërmjet njohjes reciproke midis tyre si dy shtete sovrane.

Qeveria e re amerikane në vitin 2021 shënoi një kthesë të rëndësishme dhe një kuadrim të ri të dinamikës së normalizimit të marrëdhënieve midis Serbisë dhe Kosovës. Qeveria e re amerikane përcaktoi vijën e re të “qendërzimit të dialogut Serbi-Kosovë në njohjen reciproke”, çka përbën një revolucion në mendimin diplomatik dhe në zgjidhjen përfundimtare të dialogut, që ka hyrë në dekadën e dytë.

Pas shpalljes se dy non-pejpërave diversivë, në 28 prill zëdhënësi i departamentit amerikan të shtetit Ned Price përsëriti edhe një herë vijën e re të dialogut Serbi-Kosovë, të përcaktuar nga presidenti amerikan Bajden në muajin shkurt të këtij viti dhe nga sekretari amerikan i shtetit Blinken në muajin mars të këtij viti se dialogu midis Serbisë dhe Kosovës, që zhvillohet në Bruksel me ndërmjetësimin e BE, duhet të qendërzohet në çështjen e njohjes reciproke midis dy shteteve finje.

Zëdhënësi i departamentit amerikan të shtetit deklaroi se “SHBA janë gati të mbështesin punën për një marrëveshje normalizimi midis Kosovës dhe Serbisë të qendërzuar në njohjen reciproke”. Është një hartë e qartë diplomatike, e cila ngriti alarme dhe mobilizime shtetërore në Rusi dhe në Serbi. Rusia dhe Serbia janë strategjikisht kundër normalizimit të marrëdhënieve midis dy shteteve fqinjë ballkanike nëpërmjet njohjes reciproke.

Rusia dhe Serbia refuzojnë këtë normalizim, sepse të dy shteteve u intereson vazhdimi dhe mbajtja ndezur e konfliktit midis Serbisë dhe Kosovës. Moskës i intereson t’i shtyjë urat e zjarrit të atij konflikti, që i lejon të përdorë Serbinë si instrument të ndërhyrjes dhe të influencës ruse në Ballkanin Perëndimor. Serbisë i intereson ngrirja e normalizimit të marrëdhënieve me Kosovën, sepse ajo nuk ka hequr dorë nga plani i madh shovinist serb i rikthimit të hegjemonisë së saj në federatën e re jugosllave, që quhet Ballkan Perëndimor.

Ndaj Rusia dhe Serbia nxitojnë që të krijojnë klima bllokuese dhe stuhi diplomatike zjarrvënëse për dialogun midis Serbisë dhe Kosovës, si dhe për gjithë rajonin. Rusia dhe Serbia e ndërmorën këtë fushatë non-pejpërash me një objektiv të qartë të kundërshtimit të aksionit diplomatik dhe kursit të qeverisë së re amerikane për dialogun dhe për Ballkanin.

Në funksion të kësaj strategjie u lëshuan si predha diplomatike njëri pas tjetrit dy non-pejpërat e provokimit diplomatik serbo-rus. SHBA, BE, NATO, Gjermania, Franca dhe shumë shtete të rajonit i hodhën poshtë menjëherë non-pejpërat provokuese, duke i dënuar me terma të ashpra si përpjekje të reja për destabilizimin e Ballkanit Perëndimor nëpërmjet prishjes së shteteve dhe të kufijve. Gjermania dhe Franca, për të cilat u aludua në mënyrë perfide si autorë të non-pejpërit të dytë të Prishtinës, e denoncuan zyrtarisht me shpejtësi si një njoftim të rremë. E përgënjeshtroi edhe qeveria sllovene autorësinë e non-pejpërit të parë. Vetëm Moska nuk i dënoi non-pejpërat, që bëjnë thirrje për prishje shtetesh dhe kufijsh.

Moska nuk i dënoi, sepse për shtetin dhe diplomacinë ruse një zjarr i ri ballkanik është një rast i artë për të dalë Rusia në rol protagonisti në Ballkan dhe për të marrë një copë më të madhe influence, se sa vetëm Serbinë dhe “serpska repubblikën”, që ka tani.

Në kulmin e kësaj fushate diplomatike antiamerikane, antieuropiane dhe antiballkanike, për plane me prishje shtetesh dhe kufijsh, Rusia përuroi në Beograd në 30 prill “Qendrën ballkanike të Rusisë”, si nismë e parlamentit të Rusisë dhe që drejtohet nga Kostantin Zatulin, zëvendëskryetar i parë i Komitetit të Dumës shtetërore ruse për organizatën e “Komonuellthit të shteteve të pavarura”, e krijuar nga Moska me 11 shtete ish-republika të Bashkimit Sovjetik. “Qendra ballkanike e Rusisë” në Beograd është një mekanizëm i ri i diplomacisë dhe shërbimeve sekrete ruse për krijimin e turbullirave të reja në shkallë ballkanike.

Kaq e rëndësishme është për diplomacinë ruse në situatën e tanishme veprimtaria e “Qendrës ballkanike të Rusisë” në Beograd, sa që ministri i jashtëm Sergej Lavrov i dëroi një letër të posaçme përshëndetje themelimit të saj.

Në fjalën e rastit ambasadori rus në Serbi, Aleksandër Bocan-Harçenko, deklaroi se “Qendra ballkanike e Rusisë” në Beograd do t’i japë përgjigje intelektuale dilemave që ngrihen para Serbisë dhe Ballkanit që të jenë me Rusinë apo me BE dhe Perëndimin. Kryetari i bordit të “Qendrës ballkanike të Rusisë” Zatulin doli më hapur për ambiciet e kësaj qendre ballkanike të Rusisë, duke deklaruar se “Serbia ka plagë të pashërueshme lidhur me Kosovën dhe rënien e Jugosllavisë dhe ne kemi histori të ngjashme me rënien e Bashkimit Sovjetik.

Fati i Serbisë varet shumë nga fati i marrëdhënieve me Rusinë”. Formula e përbashkët diplomatike dhe strategjike e trajtimit të humbjes gjeopolitike të Serbisë me rënien e Jugosllavisë dhe të humbjes gjeopolitike të Rusisë me rënien e Bashkimit Sovjetik, është intonim i ri i bashkëpunimit të Rusisë dhe Serbisë në rajonin e Ballkanit. Kjo do të thotë se Serbia, ashtu si Rusia, po kërkon ribërjen e federatës jugosllave, ku Beogradi sundonte me dorë të hekurt.

Se Serbia ashtu si Rusia po synojnë që të rikthejnë në një formë apo tjetër hartat e federatave të mëparshme. Serbia po kërkon ta ribëjë me projektet diplomatike dhe subversive të rikrijimit të Jugosllavisë së vjetër, përfshirë dhe vulëhumburën Shqipëri brenda saj.

Rusia dhe Serbia po intensifikojnë përpjekjet për të sabotuar aksionin diplomatik amerikan të zgjidhjes përfundimtare të çeshtjes së normalizimit të marrëdhënieve midis Serbisë dhe Kosovës me njohjen reciproke. SHBA afishuan këtë vijë të rëndësishme diplomatike në prag të rihapjes së dialogut midis Serbisë dhe Kosovës në Bruksel.

Është një mesazh i madh dhe dritëdhënës për veprimin diplomatik të qeverisë së re të Albin Kurtit. Platforma e re e bisedimeve të kësaj qeverie me qeverinë e Serbisë duhet të ndërtohet mbi bazën e qendrimit amerikan të “qendërzimit të dialogut në njohjen reciproke midis dy shteteve”.

Qeveria e re e Prishtinës duhet të ndahet nga mendjet e mykura neojugosllave të paraardhësve dhe të këshilltarëve jugosllavë, që i vërtiten rreth saj me hashashin e tezave proserbe, që e torolitën dialogun mbi dhjetë vjet në karuzelin serb të çeshtjeve teknike. Jo rastësisht zëdhënësi i departamentit të shtetit Ned Price në 28 prill parashtroi kërkesën që dialogu të trajtojë çështjet politike, ku çeshtja e parë dhe e fundit është njohja reciproke.

E kam theksuar me qindra herë në analizat dhe në librat e mij, qysh kur nisi dialogu e deri më sot, se çështja themelore duhet të jetë njohja reciproke midis dy shteteve dhe pastaj dy shtetet të diskutojnë çeshtjet e hapura midis tyre. Të gjitha tezat serbe, që kanë qarkulluar në Prishtinën politike me gojën e neojugosllavëve shqiptarë, se nuk na duhet njohja,se na duhet vetëm ulsja në OKB, se mund të shkëmbejmë territoret, se mund të shkojmë në KS të OKB, dhe të tjera idiotizma diplomatike antishqiptare, kanë dështuar vetëm nga ndihma e SHBA.

Qeveria e re e Kosovës duhet të qendërzojë dialogun, ashtu siç na mësojnë amerikanët, te njohja reciproke midis dy shteteve. Devijimet e tjera janë në favor të Serbisë dhe nuk i shërbejnë pavarësisë së Kosovës.

Duhet të kujtohet se kjo qe praktika edhe me shtetet e tjera ish-jugosllave, pavarësinë e të cilave refuzonte Serbia ta njihte. U vendos në fillim njohja reciproke si shtete në Dejton dhe pastaj vazhduan palët bisedimet për ndarjen e pasurive jugosllave, për të zhdukurit e luftës, për regjistrat kadastrale, etj.

Prishtina duhet të ketë vetëm një numër telefoni për dialogun, atë të Uashingtonit. E duam shumë dhe e respektojmë BE, por ajo nuk është akoma një numër unik telefoni. Brenda saj ka disa zëra proserbë dhe prorusë. Nuk duhet harruar se dy diplomatët kryesorë të BE, të ngarkuar me dialogun, janë nga dy shtete që nuk e njohin Kosovën.

Nuk del rastësisht provokimi diplomatik i shefit të politikës së jashtme të BE, spanjollit Borrel, i cili diskuton datën e bisedimeve Serbi-Kosovë për 11 maj vetëm me presidentin serb dhe kërkon ta vërë Kosovën në statusin e provincës për të cilën vendos metropoli serb. Qeveria e Prishtinës veproi drejt nga pikpamja diplomatike që nuk pranoi të shkonte në një takim për të cilin as nuk ishte konsultuar dhe as nuk kishte dhënë pëlqimin.

Kosova i ka borxh Amerikës çlirimin e saj dhe pavarësinë e saj. Harta rrugore diplomatike, që duhet të përdorë Kosova duhet të jetë vetëm harta amerikane, pavarësisht se cili është kryeqyteti ku zhvillohen bisedimet.

blank

BARDHYL AJETI NË MEMORIALIN E GAZETARËVE NË ARLINGTON NDËRSA NË KOSOVË MBULOHET ME HESHTJE  Nga Elida BUÇPAPAJ

(Ky shkrim është shkruar më 2007, 14 vjet më parë – vrasja e Bardhyl Ajetit nuk është zbardhur ende)

Sot bëhen dy vjet prej vrasjes të gazetarit 28 vjeçar Bardhyl Ajeti, pas një agonie 21 ditore prej plagosjes nga    dora e zezë e krimit politik që vazhdon në Kosovë të marrë jetë gazetarësh. Dy vjet pas vrasjes, asgjë nuk është zbardhur, nuk janë zbuluar as dorasit që ekzekutuan krimin dhe as ideatorët e tyre. Në vend të zbardhjes dhe në mungesë të plotë të solidaritetit ndaj gazetarit të Bota Sot, shtypi i majtë fill pas plagosjes dhe përgjatë kohës kur ai ishte në gjendje koma, u mbush me insinuata dhe shpifje në adresë të Bardhylit. Ndërsa periudha dy vjeçare e pas vrasjes e mbulua nga heshtja, që do të thotë se pjesa më e madhe e gazetarëve në Kosovë është nën diktatin e politikave botuese që ushtron politika e cila e mban financiarisht këtë shtyp.

Askush në Prishtinë, veç gazetës Bota Sot dhe disa emrave të përveçëm të politikës të Kosovës, nuk guxon ta kujtojë Bardhyl Ajetin, gazetarin 28 vjeçar, i cili idealizoi politikanët e Kosovës, duke besuar se çlirimi i Kosovës i kishte çliruar ata nga e djeshmja.

Por teksa në Prishtinë Bardhy Ajeti kujtohet me heshtjen që e komprometon klasën politike të Kosovës, e cila edhe sot e kësaj dite i ka lënë të lirë vrasësit e Bardhyl Ajetit, në SHBA emri i Bardhyl Ajetit është i skalitur në Memorialin e Gazetarëve të Forumit të Lirisë që ndodhet në pikën më të lartë të Parkut të Lirisë (Freedom Park ) të qytetit Arlington, Va në rrethinat e Washington D.C., pranë rrjedhës të Lumit Potamok (që njihet nën emrin Lumi Kombëtar i Amerikanëve) me sytë kthyer nga nga Monumentet e Washington –it, Jefferson-it, Lincoln-it dhe Katedrales Nacionale.

Parku i Lirisë është një muzeum i hapur formuar në vitin 1996 me qëllimin të përkujtojë dhe nderojë shpirtin e lirisë, si dhe luftën që bëhet për ta ruajtur e mbrojtur atë. Në këtë Park- Muze të hapur janë të ekspozuara gurë nga getoja e Warshavës; një statujë pa kokë e Leninit, njëra prej atyre të shumtave që u rrëzuan në 1991; dera e qelës e derdhur në bronz e Marthin Luther King Jr. kur ishte në burgun e Birminham-it; figura refugjatësh kubanë të derdhur po ashtu në bronz; një kopje e Perëndeshës së Demokracisë, njohur si Shpirti i Demokracisë, dhjetë metra e lartë, e cila u krijua gjatë Protestave të 1989-tës në Sheshit Tienanmen nga studentët e Akademisë Qendrore të Arteve të Bukura si simbol i idealeve të tyre; në Parkun-Muze ndodhen edhe copa nga Muri i Berlinit pas rrëzimit të tij, pjesa më e madhe jashtë Gjermanisë, i mbushur me shkrimet dhe grafitet e kohës.

Parku i Lirisë është një bashkim midis tij, Newseum (Muzeut të Lajmeve dhe Gazetarisë), Forumit të Lirisë dhe Memorialit të Gazetarëve në trupin e të cilit deri në vitin 2006 ishin emrat e 1665 gazetarëve, midis tyre edhe emri i Bardhyl Ajetit, gazetar i Bota Sot. Ky Memorial është një strukturë çeliku dhe xhami dikrorik pak më e lartë se 7 metra, i cili në mëngjes ngjan me një shtjellë spirale të fuqishme ajri, ku në panelet me emrat e gdhendur të gazetarëve të vrarë reflektojnë ngjyrat e ylberit. Lista e gjatë e emrave shtohet për çdo vit prej gazetarëve të rinj të cilët vriten. Kur të mos vriten më gazetarët, atëhere e gjithë bota do të jetë e lirë.

Kriteri i Memorialit është përfshirja në këtë listë e të gjithë atyre gazetarëve që vriten në krye të detyrës, duke ushtruar funksionin e gazetarit, siç ishte edhe rasti i Bardhyl Ajetit. Forumi i Lirisë bashkëpunon me CPJ, Komitetin për Mbrojtjen e Gazetarëve (Committee to Protect Journalist) me qendër në New York që mbulon gjithë botën.

Emri i Bardhyl Ajetit ndodhet midis emrit të gazetares Veronica Guerin që mbulonte krimin e organizuar në Irlandën e Veriut; Elijah Lovejoy, i cili u vra sepse i kishte shpallur luftë skllavërisë; Ernie Pyle, që mbulonte nga fronti Luftën e Dytë Botërore; Don Bolles, që denonconte korrupsionin, Daniel Pearl nga forcat barbarike të al-Qaeda-s.

Kësaj liste këtij viti do t’i shtohen midis të tjerëve edhe emri i gazetares ruse Anna Politkovskaya që e vranë teksa kthehej në shtëpi sikur Bardhyl Ajeti, sikur janë vrarë edhe Enver Maloku, Xhemail Mustafaj, të cilët duhet t’i shtohen kësaj liste, ashtu siç duhet t’i shtohen edhe emrat e Ali Ukajt, Shefki Popovës, Bekim Kastratit të cilët me veprimtarinë e tyre nuk kanë bërë gjë tjetër veç kanë sakrifikuar jetën.

Siç thotë edhe një sentencë e Thomas Jefferson-it gdhendur në faqen ballore të Memorialit, se “Zhvillimi i lirisë së mendjes njerëzore…lirisë së shtypit, kërkon që çdo shpirt të jetë i gatshëm të sakrifikojë për këtë liri…” Por që të sakrifikojë për lirinë, ky shpirt duhet të jetë së pari vetë i lirë, siç ishte Bardhyl Ajeti, ndryshe nga klasa politike dhe pjesa më e madhe e gazetarëve të Kosovës, që rrinë me gojë të kyçur të urdhëruar nga politika, të cilën emri i Bardhyl Ajeti në Memorialin e Gazetarëve në Arlington i denoncon sot dy vjet pas vrasjes të pazbardhur dhe heshtjes që e ka mbuluar këtë vrasje.

Qendrimi i politikës në Kosovë ndaj Bardhyl Ajetit, Enver Malokut, Xhemajl Mustafajt, Ali Ukajt, Bekim Kastratit, Shefki Popovës reflekton veç dobësinë e kësaj klasa politike. Dhe, sa më tepër që ata të heshtin, kjo heshtje nuk iu bëhet martirëve të fjalës së lirë, nuk i bëhet Bardhyl Ajetit, por i diskretion heshtësit, ata që ndalojnë t’i blatohen Bardhyl Ajetit nderime në ditën e vrasjes, në Ditën Ndërkombëtare të Shtypit, në çdo ditë të lume, të cilët janë kaq cinikë dhe të verbër sa bëjnë sikur nuk e shohin se emri dhe vepra e Bardhyl Ajetit nderohet në Memorialin e Nderit në Arlington, Va, dy hapa larg Washington D.C. .

Politikanët e Kosovës dhe të gjithë ata shqiptarë nga Kosova dhe trevat shqiptare që e kanë vizituar Washington D.C. duhet të ishin ndalur patjetër në Memorialin e Gazetarëve. Për të shkuar atje mafton të marrësh metronë, Metroreil në Washington, D.C. me destinacion Arlingon Va. Asgjë nuk i kishte ndalur ata që të çonin një tufë me lule në Parkun e Lirisë ku ndodhet Memoriali për të nderuar kujtimin e të gjithë atyre gazetarëve si Bardhyl Ajeti, të cilët lirinë dhe ndërtimin e demokracisë e vlerësuan si gjënë më të rëndësishme dhe të çmuar të jetës së tyre, sepse në fakt, kështu është, dhe për të sakrifikuan jetën.

Sepse nëse nuk ktheheni aty, Bardhyl Ajeti ju shikon me habi prej lartësive të Memorialit në Arlington, nga ku shihen si në pëllëmbën e dorës Monumentet e baballarëve të Amerikës, buzë Lumit Potomak, të cilit poeti i madh Walt Whitman i ka kushtuar poezinë “Bregut të gjërë të Lumit Potomak” (Broad Potomac’s Shore” ), atje “ku çdo vit shpërthejnë lulet e kuqe të gjakut” dhe “bari është i përjetshëm”.

 

 

 

blank

 

blank

Qëllimi i Ramës është shpopullimi i Shqipërisë, ndarja e Kosovës dhe forcimi i Serbisë – Nga Aurel Dasareti*

 

Unë kam lindur në Sydney (Australi) dhe kemi një fermë bujqësore-blegtorale larg qytetit. Mbaj mend një herë kur isha 5 vjeç, vizitova fermën me gjyshin tim. Mahnitesha nga bukuria e jashtëzakonshme e natyrës, me të gjitha llojet e kullotave dhe luleve. Sidoqoftë, pyesja veten pse mizat kishin më shumë prirje të mblidheshin në bajgë të qelbura të lopës në vend të luleve që zbukuronin. I kërkova gjyshit tim një shpjegim për këtë çudi të natyrës. Më tha: “Dëgjo vogëlush, kur të rritesh atëherë do të kuptosh se fakti që 1 milion miza e duan bajgën nuk do të thotë se plehu është i mirë”.

***

Qeveria më antikombëtare, më e keqe e Shqipërisë në kujtesën e njeriut, për një paaftësi ekstreme, vjedhje, fëlliqësi, servilizëm dhe tradhti.

Një qeveri e sunduar nga delet për delet.

***

Demokracitë janë të mira, por “çaji i zi i Putinit” është shumë i fortë, është më pak shërues, në fakt, është më efektiv se kanabisi i Edvinit, kur është fjala për frikën nga ndryshimi.

Diktator: Sundimtari i një vendi me pushtet absolut. Shpërdoron jashtëzakonisht pushtetin personal, sidomos kompetenca për të bërë ligje sipas tekave të tij nga një Kuvend kukull. Veçori thelbësore: zhvillimin e zgjedhjeve fiktive (krim zgjedhor), në të cilat ata që zgjidhen janë paracaktuar, shitblerja e votave, tjetërsimi, vjedhja, falsifikimi i tyre; shtypjen dhe eliminimin e kundërshtarëve politikë. Kjo krijesë shumë e rrezikshme për ekzistencën e kombit, nuk është i përshtatshëm për të qeverisur një vend. Veprimi është mjeti më i mirë për ta kuptuar mesazhin një sharlatan i dëmtuar nga dëgjimi, me aftësi të gabuara mendore. Agjenda e tij (e dirigjuar nga forcat e errëta, kundër shtetit-komb) është të shpopulloj vendin nga shqiptarët. Shpërbërja e Shqipërisë, dhe mbushja e atdheut tonë të përbashkët me emigrantë të paligjshëm, veçanërisht nga Azia dhe Afrika.

Tradhtia – do të thotë mashtrim ose pabesi, veçanërisht veprimet që drejtohen kundër sigurisë ose pavarësisë së shtetit.

Shumë shqiptarë e shohin dhe e kuptojnë, vetëm në fund të jetës se gjithçka ishte një gënjeshtër dhe një mashtrim. Asnjë sistem nuk e ka bërë atë të lumtur. Dhe kështu do të mbetet për sa kohë që xhelozia e sëmurë, zilia, urrejtja, lakmia, servilizmi ndaj të huajve, tradhtia ndaj vendit, shitja e fytyrës dhe burrërisë jetojnë në natyrën tonë vetëvrasëse, shkatërruese.

Reformat serioze nuk u përshtaten shumë njerëzve në Shqipëri. Në Shqipëri, është e vështirë të arrihet suksesi në reformën e administratës publike, luftën kundër korrupsionit dhe reformën në drejtësi, sepse ka shumë interesa politike të cilat, në fakt, nuk i përshtaten ndërmarrjes së masave serioze të reformës, ndryshimit.

Mos e ndot vendin tënd nëse e do! Ne shqiptarëve na pëlqen të themi se jemi patriotë të mëdhenj dhe se e duam shumë vendin tonë. Shumë prej nesh do të thoshin se do të jepnin edhe jetën e tyre për vendin e tyre. Sidoqoftë, nëse shikoni mbeturinat në rrugët dhe parqet e qyteteve tona, lumenjtë dhe malet tona të përmbytura me plehra, monumentet tona kulturore lara-lara dhe të thyera, shembjen e Teatrit Kombëtar në Tiranë,  a mund të thuhet se ne kujdesemi për vendin tonë, për ta mbrojtur dhe dashur atë?

Prit një minutë. Harrova të shtoj diçka. A mund të themi se e duam Shqipërinë ku sidomos në këto 2-3 vitet e fundit Kuvendi  është mbushur me lloj-lloj mbeturinash kundërmuese dhe ne nuk jemi në gjendje që njërin pas tjetrit t`i hedhim në koshin e bajgave? Më falni, doja të them në kopshtin e luleve.

Është e trishtueshme, ne jemi armiq më të mëdhenj të vetvetes sesa ata të cilëve u drejtojmë gishtin.

***

E keqja që mbolli xhaxhai ende mbin, dhe Shqipëria vazhdon të mbetet një vend thellësisht i poshtëruar me „politikanë“ që luftojnë për pre. Prej tradhtive më të urryera janë ato ndaj popullit dhe shtetit të vet, për të mos përmendur atdheun. Nuk dihet numri i motrave-vëllezërve tanë që humbën kokën nën regjimin e egër të xhaxhit, u lëkundën në një litar, u skuqën me energji elektrike, pinë plumba, thithën helme vdekjeprurëse ose u ushqyen në mënyrë intravenoze, për hir të „tradhtisë“. Por çfarë është me të vërtetë tradhtia dhe cilët janë me të vërtetë tradhtarë?

A është vetë-shpjeguese? A është tipari i tradhtisë i ngulitur në strukturën gjenetike të disa shqiptarëve, a ndodh tradhtia në momentin e dobësisë së tyre, a bëhet kjo e llogaritur për përfitimin e treguar në horizontin e tradhtarit, apo ndoshta shoqëria me veprimin e saj e bën një njeri të nderuar tradhtar?

***

Sidoqoftë, kriminelët do të përfundojnë pas hekurave në një moment. Zgjimi dhe kundërvënia nuk është një luftë e pakuptimtë. Asgjë nuk do të ndodhë vetvetiu. Tradhtia është një ndjekëse e vjetër e politikës shqiptare, ku në pjesën më të madhe ka të bëjë me krijimin e synuar të një kornize politike brenda së cilës për shumë legenë ia vlen barra qirasë që të jetojnë nga tradhtia.

 

Tradhtarët janë mësuar të jetojnë vetëm nga intriga, nga zvarritja, nga mashtrimi, ata as nuk mësojnë atë që është e ndershme, as atë që është e dobishme për popullin dhe atdheun. Tradhtarët janë mbeturinat shtëpiake të popullit, lloji i njerëzve që shesin veten e tyre për këdo që i dëshiron ata, dhe ia japin Shqipërinë (brenda dhe jashtë kufirit të imponuar) çdo blerësi; lloji i njerëzve, të cilët, nëse jo më shumë, armiqtë tanë i blejnë për një tas me groshë; njerëz që nga natyra e tyre skllavërie janë kundër gjithçkaje të mirë, të lavdishme, madhështore, kombëtare; që përpara këmbëve të pushtuesve u betuan ta zhdukin kombin shqiptar nga faqja e dheut. Dhe, ata legenë po punojnë për këtë.

***

Sapo të njohim që po krijojmë vuajtjet tona, mund të heqim qafe dhimbjen, frikën dhe neurozën një herë e përgjithmonë!

Pushteti absolut korrupton, dhe asnjë komb serioz nuk lejon asnjë kryeministër (apo president) të qëndrojë në pushtet për dekada. Është e drejta jonë të zgjedhim një kryeministër dhe është e drejta jonë të largojmë një kryeministër i cili monopolizon pushtetin deri në vdekjen e tij.

Gjithkush ka një dinjitet të lindur njerëzor me të cilin nuk duhet të bëhet shaka. Askush nuk mund t’ju bëjë të ndiheni inferiorë dhe budallenj pa pëlqimin tuaj.

Një përshëndetje për ata shqipfolës që kanë shitur votën:

Gëzohu, shpirt i vogël, i shitur, je i farkëtuar nga i njëjti ndryshk!

 

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

blank

PAS ZGJEDHJEVE “DEMOKRATIKE” NË SHQIPËRI – Nga MA. AGIM ALIÇKAJ *

-KM i Dardanisë (Kosovës) votoi në Shqipëri dhe u “bë kiameti”

 

Nuk na habit reagimi i shovenistit Vuçiq dhe ish-ambasadorit amerikan pro-serb Grenell, sa ai i parlamentares së nderuar Evropjane Znj. Viola Von Cramon dhe disa politikanëve dhe analistëve shqiptarë.

Vuçiq është urrejtës dhe armik i përbetuar i kombit shqiptar dhe nuk ka punë tjetër.

Grenell e ka ende vështirë ta kuptojë dështimin e tij në rrënimin e demokracisë dhe shtetit të Dardanisë. Komenti im për te në twitter me njoftim të Sekretarit të shtetit Blinken, Këshilltarit për Siguri Nacionale Sullivan dhe Shtëpisë së Bardhë ishte: “KM i Republikës së Kosovës Z. Albin Kurti, e ushtroi të drejtën e vet për të votuar si shtetas. Kjo quhet demokraci. Askush nuk ka të drejtë të vërë motivet e tij në dyshim. Ato nuk janë kundër askujt. Një ish-diplomat Amerikan, duhet të shmangë përhapjen e propagandës pro-serbe dhe pro-ruse”.

Znj. Viola, gjithmonë e drejt dhe parimore, e huqi kësaj radhe. U shpreh se nuk e kuptonte votimin e Albinit në Shqipëri duke e krahasuar me përzierjen serbe në Dardani. Komenti im për te, poashtu në Twitter, ishte: “Është fare e lehtë. Unë nuk jam Kryeministër si Albini, por ndihem i rëndësishëm. Votoj në Amerikë dhe Kosovë, kisha votuar edhe në Shqipëri. Si është e mundur të krahasohet e drejta demokratike për të votuar me përpjekjet sistematike të Vuçiqit dhe Serbisë shoveniste për ta shkatërruar një shtet tjetër”?!!

Reagimet negative të disa politikanëve dhe analistëve shqiptar e kalojnë kufirin e absurditetit. Të detyrojnë me zor për të mos i konsideruar fare. Shihet se nuk kanë mësuar asgjë nga zgjedhjet Dardane të 14 Shkurtit. Populli i dënoi. Nuk e kanë të qartë se për ta mundur Vjosen dhe Albinin duhen të bëhen më të aftë dhe më të mirë se ata, ti kritikojnë me fakte të argumentuara, jo me pallavra.  Shtrohet pyetja, deri kur ata do të vazhdojnë me nënshtrim ndaj opinioneve të huaja, sidomos të armiqëve të popullit shqiptar?!

 

FANTAZIA E KIMETES PËR “URREJTJE” NDAJ EDI RAMËS

 

Shkrimet e Znj. Kimete Berisha, janë interesante dhe të jashtëzakonshme, nganjëherë të çuditshme dhe kontradiktore.

Befasojnë dy shkrimet e fundit lidhur me Edi Ramën, larg realitetit. Një huqje e madhe, shkrirje e talentit palidhje. Mospërmendja e emrit të tij nuk është urrejtje. Ka mundësi, nuk ekziston respekt. Pyetja është a e meriton ai respektin pas “mikpritjes” që tregoi për Presidenten Osmani gjatë vizitës në Shqipëri.

Nuk është fer dhe as e vërtetë të thuhet se Presidentja Osmani dhe Kryeministri Kurti e kanë “zgjedhur vdekjen” për shqiptarët e Dardanisë për inati të Edi Ramës dhe se Presidentja “nuk merret me të gjallët”, pra na qenka “e ahiretit”. Përkujtimet, vizitat përmendoreve të heronjve dhe ekspozimi i masakrave serbe, është detyrë humane, njerëzore, kombëtare  dhe shtetërore e Presidentes dhe Kryeministrit. Krimet serbe nuk bën dhe nuk mund të harrohen kurrrë. Vetëm me paraqitjen e tyre të përherëshme ulet në bisht Serbia shoveniste. Këtë e filloi në mënyrë të suksesshme diplomatike në OKB, Ministrja e Jashtme Znj. Donika Gërvalla-Shwarz.

Vjosa as Albini nuk kanë pse t’i marrin lakmi Edit për asgjë. Hiq fare.

Veprat  dhe rezultatet e tij për dy mandate janë dështuese dhe dëshpruese. Largim nga Evropa dhe afrim kah Serbia, Rusia, Kina dhe Turqia. Vaksinat ruso-kineze nuk paraqesin sukses, nuk janë Pfizer. Mund t’i siguronte çdokush, veç të jetë i gatshëm të përulet te armiqt e kombit shqiptar. Natyrisht, për interesa zgjedhore.

Na thotë Kimetja se “askush nuk di të tregojë se çfarë vepre të keqe ka bërë Edi

Rama”!!

Edhe zogjët e malit e kanë pa “duke vrapuar” bashkë me Thaçin pas Vuçiqit.

Hartat  përpara, thikat në dorë, të gatshëm me ja pre edhe do tokë Dardane, si

”hise vëllazërore”. Se, pak ka grabitë shteti kriminal serb nga shqiptarët! Ka mundësi

që gjatë kësaj kohe ajo ishte në gjumë të thellë dhe të gjatë.

Në shkrimin e saj në Bota Sot, të datës 21 Dhjetor 2019 drejtuar Edi Ramës me

titull “Vuçiqi t’shtiftë n’dhe”, ndër tjera ajo thotë: “ Vuçiqi që e ka mohuar masakrën

e Reçakut, i ka mohuar fëmijët e vrarë shqiptarë; ka shkel në gjak deri në gju; nuk ka

kërku falje për krimet e Serbisë ndaj shqiptarëve të Kosovës, sepse ka marrë pjesë

edhe vetë në ato krime, e mohon lirinë dhe ekzistencën tonë, por ama ndjen dhimbje

për Edi Ramën…Raport pervers i këtyre të dyve…Gjithë kjo afërsi mes jush po na bën

me vjell… Kishe shumë po duheni”. Shtrohet pyetja, cila është Znj. Kimete Berisha?!

Shkrimi është aktual edhe sot. Meriton të lexohet prapë.

Qasja: http://37.59.72.86/opinione/1205290/vuciqi-tshtifte-ndhe/

Një gjë duhet pranuar Edi Ramës, është  ekspert për manipulime. Të vjedh para syve dhe ti nuk e sheh deri sa të bëhet vonë. Po duket se i ka “vjedh” edhe kulet e ndonjë vajzeje tradicionale shqiptare. I vesh, edhe pse aspak nuk i kanë hije. M’i ka qitë qejfi do pizhama me shara, të cilat i hoqa nga garderoba. Dhe, Kimetja prapë e lavdëron atë sikur të ishte kandidat për Playboy, jo për lider të një shteti.

Populli i Shqipërisë  “e votoi” dhe ia paftë hajrin. Noshta ndryshon. I desh kulet dhe veshë tesha kat, me kravatë, sahat e qystek.  Dhe nuk “vjedh më”, deri në mandatin tjetër. Ndoshta e harron arrogancën dhe sjelljet e pahijshme për një Kryeminister. Ndoshta e harron edhe Minishengenin, copëtimin e tokave shqiptare, si dhe përqafimet me Vuçiqin dhe Thaçin, “pas kaplimit nga paniku i dashurisë”. Dhe bëhet i mirë, si në fantazinë e zhvilluar të znj. Kimete Berisha.

Kimetja prapë befason për së miri. Në shkrimin e saj të fundit për viziten madhështore të Kryeministrit Kurti në Bruksel thotë: “Hera e parë që një Kryeminister i Kosovës i tregon Brukselit si është puna dhe ku po i dhemb Kosovës!… Këtë fjalim po e pres që nga pas lufta”! E shpërndava edhe në Facebook.

 

 

*Anëtarë i Kryesisë së Ligës Shqiptaro-Amerikane dhe i Këshillit të Vatrës

blank

MJAFT U TALLËT ME ATË POPULL! “Diktatura më e rrezikshme, është ajo, që paraqitet me maskën e demokracisë!” – Nga Frank Shkreli

“Diktatura ma e rrezikshme, asht ajo, që paraqitet popullit me maskën e demokracisë!”, At Pjetër Meshkalla, Jezuit, martir i Kishës Katolike Shqiptare, gjigand i fesë dhe i kulturës shqiptare – në përvjetorin e arrestimit të tij më 29 prill të vitit 1967 nga regjimi komunist i Enver Hoxhës.  Vërtetë “Një pishtar i demokracisë” dhe simbol i inteligjencës së përsekutuar katolike shqiptare nga komunizmi emverist, At Meshkalla ishte dënuar dy herë me 25 vjetë burgim, gjithsejt – si kundërshtar i regjimit enverist — për “agjitacion e propagandë”, nga regjimi komunist i asaj kohe.

 

Duke lexuar disa shkrime për fatin e keq të tij nën komunizëm në këtë përvjetor (muajin që kaloi) të arrestimit të tij, përfshir kujtimin që I bëri Radio Vatikani shqip, më ra në sy citimi i mësipërm i At Pjetër Meshkallës, i quajtur ndryshe “Engjëlli i birucave”, për predikimet e tija në burgjet komuniste.  Një thënje kjo që më tërhoqi vëmendjen, sidomos, duke pasur parasysh zhvillimin e zgjedhjeve parlamentare të 25 Prillit në Shqipëri, por edhe të gjithë historinë e tranzicionit të ashtuquajtur post-komunist në Shqipëri, këto tre dekadat e kaluara.  Dihet se për 30-vjet tranzicion, nga një sistem në tjetrin, Shqipëria, asnjëherë, deri më sot, nuk ka mbajtur zgjedhje të lira e të ndershme me standarde ndërkombëtare dhe të pakontestueshme.  Si rrjedhim, Shqipëria, asnjëherë, nuk është renditur me shumicën e vendeve si motra post-komuniste, që organizatat ndërkombëtare të drejtave njeriut si dhe qeveritë perëndimore, i kanë cilësuar si vende “plotësisht të lira” gjatë tre dekadave të fundit, por gjithmonë Shqipëria është cilësuar dhe cilësohet edhe sot si një shtet, “pjesërisht i lirë”.  Janë disa faktorë që organizatat dhe qeveritë perëndimore përdorin për të identifikuar vendet e botës se në cilin prej këtyre dy grupeve bejnë pjesë ato ose edhe në grupin e tretë, si “vende jo të lira”, por një ndër faktorët e rëndësishëm që një vend të karakterizohet si “plotësisht i lirë” si dhe baza e një shoqërie të lirë është, natyrisht, mbajtja e zgjedhjeve të lira, të ndershme dhe demokratike, bazuar në disa vlera, liri, parime dhe të drejta ndërkombëtare. Pa zgjedhje të lira nuk mund të jesh vend i lirë e demokratik.

 

Fatkeqësisht, në këto 30-vjet tranzicioni, asgjë nuk ka ndryshuar për më mirë në Shqipëri, sidomos kur është fjala për mbajtjen e zgjedhjeve të lira, të drejta dhe të ndershme, bazuar në një numër faktorësh dhe parimesh ndërkombëtare, kryesisht të botës perëndimore. Për fat të keq, këtë, po e provojnë edhe zgjedhjet e fundit, ndonëse procesi i të cilave nuk ka përfunduar ende.  Gjatë viteve kam shprehur mendimet e mia se pse ndodhë kjo në Shqipëri, madje edhe tre dekada pas shembjes së Murit të Berlinit, se pse “zgjedhjet” në atë vend nuk sjellin asnjë ndryshim për më më mire në shoqërinë shqiptare.  Shpeshëherë kam thenë se problemet me të cilat është përballur Shqipëria, në të gjitha fushat shoqërore, politike, ekonomike, integruese e të tjera, e kanë bazën në të kaluarën komuniste të vendit si dhe në refuzimin e kësaj klase politike 30-vjeçare që qeverisë Shqipërinë, për tu përballur seriozisht me atë histori të tmershme, ndryshe nga shumica e vendeve ish-komuniste të Evropës.  Zgjedhjet e 25 prillit nuk bënë asgjë për të më bindur se diçka ka ndryshuar për më mire, në këtë mes.  Falënderës Zotit që Shqipëria është në NATO sepse mos të ishte anëtare e NATO-s, nuk jam i sigurt se cili do ishte fati i saj sot, e udhëhequr nga kjo klasë politike aq e papërgjegjëshme për fatet afatgjat dhe afat shkurtëra të Kombit.

 

Dikush mund të thotë, në rregull, po çfarë ka të bejë i ndjeri At Pjetër  Mëshkalla me aktualitetet politike të tranzicionit Shqipëri, përfshir edhe zgjedhjet e tre dekadave të fundit në Shqipëri, një vend që 30-vjet si sot vazhdon të cilësohet nga perendimorët si një shtet, “pjesërisht i lirë”.  Shumë veta, brenda dhe jashtë Shqipërisë, përfshir opozitën, i pritën këto zgjedhje me shumë entuziazëm, si mundësinë për “ndryshimin e madh”, si “këthesën historike”, e tjera.  Unë nuk isha aspak entuziast për këto zgjedhje (rezultati përfundimtar i të cilave mbetet ende për tu parë falë ankesave për ç’rregullime, megjith nxitimin e ndërkombëtarëve për të bërë urimet e rastit) dhe as nuk isha optimist se këto zgjedhje do të sjellin ndonjë ndryshim të madh në Shqipëri, sepse ndryshimi i vërtetë dhe i sinqert kërkon, në themel, ndër të tjera, zgjedhje vërtetë të lira e të ndershme dhe jo vetëm urimin e ndërkombëtarëve, për t’i berë ato legjitime dhe një mjet  që ato të sjelli “ndryshimin” aq të nevojshëm politik dhe ekonomik në Shqipëri dhe që të ndalohet zbrazja e trojeve nga rinia shqiptare.  Koha do e tregoj se kush ka të drejtë!   Por një gjë nuk është e drejtë as e pranueshme, që sot pas tre dekadash tranzicion, Shqipëria në qendër të Evropës, vazhdon të konsiderohet një vend “pjesërisht i lirë”.

 

Gjatë viteve, jam shprehur, në përputhje me shumë kolegë të mijë në përendim, se është e domosdoshme që Shqipëria të përballet me historinë dhe krimet e diktaturës komuniste të Enver Hoxhës, para se në Shqipëri të mund të ketë ndonjë ndryshim domethënës të jetës politike dhe shoqërore.  Kjo nuk ka ndodhur.  Përkundrazi, gjatë fushatës së fundit në Shqipëri, udhëheqës të lartë të Partisë Socialiste në pushtet, përfshir Kryeministrin dhe kandidatë me profil të lartë të kësaj partie, haptazi dhe publikisht dhe me krenari folën për “meritat” dhe për të “mirat” e diktaturës komuniste të Enver Hoxhës.  Po si ndodhë që në Shqipëri, ndryshe nga çdo vend tjetër i Evropës ish-komuniste, nuk po ndodhë ndryshimi që miliona shqiptarë anë e mbanë trojeve dhe në mbarë botën prisnin dhe presin se do ndodhë?  Përgjigjen na e jep viktima e ish-regjimit komunist, At Pjetër Meshkalla, në përvjetorin e burgosjes së tij në prill të vitit 1967, i cili citohet të ketë thenë se pseudo-demokracia nuk sjellë ndryshimin.  Se një shtet “pjesërisht i lirë”, siç kategorizohet sot Shqipëria, nuk garanton as të drejtat më themeltare të njeriut dhe jo më të sjellë “ndryshimin”, me votën e lirë të shqiptarëve.  Si të ketë ndryshim nepërmjet zgjedhjeve ku haptas blihet vota dhe ku qeveria në fuqi përdori burimet shtetërore në favor të vetin, sipas ODIHR-it?

 

Se pse në Shqipëri nuk mund të ndodhë ndryshimi që zakonisht pritet nga zgjedhjet e lira në një vend normal, përgjigjen na e jep një i ish-burgosur i komunizmit eneverist, At Pjetër Meshkalla, i cili është shprehur se asgjë e mirë nuk mund të vijë nga një pseudo-demokraci, ku, “Autokracia me makijazh demokratik lëshon rrenjë më të shëndosha se sa vet diktatura e shpallur tek një popull i lodhur e i demoralizuar, i cili bie në prehërin e saj symbyllas”.  At Pjetër Meshkalla, Pishtari i demokracisë shqiptare, ka paralajmëruar se pasojat e rënda të autokracisë me makijazh demokratik, “janë më afatgjata se ato të një diktature të ligjëruar mbasi populli i shpresëhumbur gjunjëzohet prej deshpërimit duke u bërë një pre e lehtë për despotët e rinj me grim demokratik”.  Në një shkrim botuar në portalin, “Radi and Radi”, At Meshkalla citohet të ketë thenë se, “duke i lenë kastile të hapura dhe të pa mjekuara plagët e diktaturës ato do të infektohen dhe shoqëria shqiptare do të gangrenizohet duke u dobësuar dhe ç’orientuar progresivisht derisa të katandiset në një turmë të hallakatur lypësarësh të nënshtruar.”   Për më tepër thekson At Meshkalla, “Pseudo-demokracia është një anarshi e organizuar me qëllim që pushtetarët despotë dhe bashkpuntorët e tyre mëkatarë të përfitojnë në mënyrë të paligjshme atë që ua ndalon ligji i tyre fasadë mashtrimi!”

 

Shpresoj se si “fituesit” ashtu edhe “humbësit” e zgjedhjeve të fundit në Shqipëri, por edhe ndërkombëtarët të cilët për 30-vjet pas shembjes së Murit të Berlinit vazhdojnë të mos njohin realitetin e “autokracisë shqiptare me makijazh demokratik”, si pengesën kryesore drejtë një shoqërie vërtetë të lirë e demokratike — të reflektojnë edhe kësaj radhe me rastin e zgjedhjeve të 25 prillit në Shqipëri dhe të mbajnë përgjegjëse këtë autokraci shqiptare me makijazh demokratik për gjëndjen aktuale politike dhe ekonomike në atë vend.

 

 

“Prej të parëve tanë pritëm nji Shqipni të lirë! Nipat presin prej nesh nji Shqipni të lumtun!”, citohet të jetë shprehur At Pjetër Meshkalla.  Fatkeqësisht, unë e kam vështirë të besoj se zgjedhjet e 25 prillit– sido që të karakterizohen ato nga ndërkombëtarët — nuk japin asnjë përspektivë as shpresë për një Shqipëri më të lumtur dhe vërtetë të lirë dhe demokratike perëndimore, siç e dëshironte brezi i At Pjetër Meshkallës, por – as brezat e tanishëm nuk kanë ndonjë arsye të jenë më optimist për të ardhmen e Kombit shqiptar! Uroj të jem i gabuar. Zot ndihmojë shqiptarët në këtë periudhë të historisë së tyre.

blank

blank

Sot prioritet i prioriteteve është valorizimi i votës të lirë Nga Elida Buçpapaj

 

Disa ditë më parë ironizova ISHËT dhe të pakënaqurit e Lulzim Bashës,

ata që për inatin e vjehrrës shkojnë e flenë me mullixhiun dhe tradhtojnë “dashurinë e jetës”, në rastin tonë PD.

Të gjithë ata që kanë votuar PD më 22 marsin e 1992 janë tradhtuar nga PD, i madh e i vogël me në krye të përndjekurit –

Ne kërkuam të gjithë një Shqipëri si gjithë Europa – sot Shqipëria është si Kolumbia –

Janë 3 milionë Shqiptarë të ikur, që shajmë e mallkojmë PD se na mashtroi, por kur vjen puna për të votuar nuk ka dilemë – sikur e parashikonin edhe patronazhistët – midis Edi Ramës dhe Lulzim Bashës, votën e japim për PD!

Për PD më 25 prill kanë votuar edhe me dhjetra mijë simpatizantë të PS, sepse Edi Rama ka mbjellë në Shqipëri tërmete, kjamete, pandemi, padrejtësi, varfëri, monizëm, banda, mafie…
Të pakënaqurit dhe ISHËT janë të zemëruar me Lulzim Bashën se ky ua mori pushtetin që atyre ua kishte dhuruar Berisha –

pra dashuria me PD lidhet me kolltukun, privilegjet, rrogat e larta – prandaj shajnë nëpër TV apo krijojnë me demek parti si Jozefina Topalli apo Astrit Patozi.

A i patë si përfunduan Topalli me Patozin.

Shanë sa mundën Bashën, i dolën në krah Edi Ramës dhe votuesit i dënuan.

Jozefinës i janë vënë në dispozicion të gjitha ekranet, prej 2017 e deri më 23 prill 2021, por ajo e mohoi dhe e bëri hasha dashurinë e saj për atë parti që e bëri kryetare parlamenti.

Jo se nuk kanë të drejtë ta sulmojne Lulzim Bashën, por jo tani, aq më tepër kur “drejtësia” e tyre niset nga interesi vetjak, e duan partinë sepse duan poste, ndërsa Shqiptarët e votojne PD sepse e lidhin me ëndërrēn e tyre për demokracinë dhe lirinë për të gjithë.

Janë të vërteta të gjitha, se PD ka përjashtuar, se PD ka tradhtuar, se PD i ka larguar njerëzit, se PD i ka mbajtur larg figurat me integritet, se PD ka ngrënë me keqqeversije veten e vet, e ka futur në shtratin e Prokrustit.

PD i duhet bërë një gjyq për ta shëruar, por jo sot, sot është prioritet i prioriteteve beteja e votës së lirë –

Nuk ka dyshim se Edi Rama me patronazhistët, me database, Ballat, Veliajt, Gjiknurët, bandat, policinë e shtetit e ka vjedhur votën e lirë –

prandaj kush e do vërtetë PD, kush e ka lidhur partinë me primatin e demokracisë, le t’i bashkohet PD dhe opozitës!

Të gjithë, pa llogaritur, se po japin këtë kontribut sot, për të fituar nesër një post.

Nëse fiton vota e lirë, shanset hapen për të gjithë, sepse Shqipëria është një minierë ari, me burime të pashtershme natyrore.

Por mjaft dolët nëpër TV duke e sharë Lulzim Bashën, sepse i shërbeni Edi Ramës dhe diskreditoheni. Opinioni iu vë vizën, sepse askush prej jush nuk është si Angela Merkel, zbulimi i Helmut Kohl.

Nuk diskutohet se PD duhet të hapet, se PD duhet të heqë dorë nga përfshirja në lista e kryetarëve të partive pa elektorat, se duhet të heqë dorë nga xhaketat e vjetra, sepse politika është arti i të qeverisurit, jo bashkësia e atyre që nuk kanë fije morali, sikur thote Makiaveli.

Në Shqipëri ka krizë politike dhe kjo për fajin e të gjithë kastës me në krye Edi Ramën, kryerrezikun e Shqipërisë dhe shqiptarëve, që e përvetësoi votën e popullit dhe për këtë duhet të largohet.

Do ta shpëtojmë Shqipërinë apo do ta lemë në duart e një banditi?

Do mbajmë anën e Shqipërisë apo të diktatorit?!

Dante thosh se “vëndi më i zi në skëterrë u rezervohet atyre që qëndrojnë neutralë në kohë të krizës morale” –

Në Shqipëri ka krizë morale, krizë politike dhe kush qendron asnjanës apo bën teatër amatorësh nëpër ekranë, hyn në zonën që ka rezervuar për ta autori i Komedisë Hyjnore.

Partia Demokratike nuk është lopë për ta mjelë.

O sot, o kurrë jepni më në fund diçka vullnetarisht; pa llogaritur interesin, llogarisni një herë interesin e të gjithëve, sidomos të pensionistëve, rinisë dhe fëmijëve që u keni lënë një Shqipëri të krijuar mrekullisht nga Zoti dhe të kthyer në Tokë e Djegur.

Është çështje kohe, Shqipëria do t’i ketë liderët e saj të rinj, do t’i ketë edhe partitë e saj dhe kjo kohë do të kujtohet për ata që do t’i dalin vendit të tyre sot në krah.

blank

“Beteja për demokraci sapo ka filluar,” THA BASHA – Nga Fritz RADOVANI

Basha tek Mullijt’ e erës: “Ne nuk dorëzohemi në luftën për demokraci!

Beteja për demokracinë sapo ka filluar, Shqipëria do të fitojë…

Kemi shumë vite që luftojmë për demokracinë…

U deshën shumë vite që të rrëzonim regjimin komunist, por ne ja dolëm. Ia dolëm sepse jemi njerëz të fortë, jemi një popull që beson tek demokracia…Beteja jonë për demokraci ka vijuar pandërpre çdo çast, çdo ditë, anembanë Shqipërisë. Edhe këto muaj, ne luftuam për demokracinë. Por këtë herë kjo nuk mjaftoi…

Nuk mjaftoi sepse këto zgjedhje nuk kishin të bënin me demokracinë.

Dhe pavarësisht gjithë kësaj – ne sollëm një arritje të madhe për demokracinë në Shqipëri… Ne u bëmë më të fortë.

Ne jemi më të vendosur se kurrë.

Kushdo që mendon se ne do të dorëzohemi – nuk na njeh mirë!

Ne do të vazhdojmë betejën me gjithë fuqinë tonë.

Ne do vazhdojmë të luftojmë me gjithçka kemi për demokracinë.

Do vazhdojmë të luftojmë deri në fitore, sepse misioni ynë është më i madh se të gjithë ne. Po u dorëzuam ne, Shqipëria ska më asnjë mundësi. Dhe kjo nuk do të ndodhë kurrë…

Dhe ju premtoj sot: nuk do t’u zhgënjejmë kurrë…

Ne do luftojmë për ju! Zëri juaj do të dëgjohet qartë dhe fort.

Kjo është përgjegjësia ime, është detyrimi që kam para jush dhe para Shqipërisë.Fryma e ndryshimit është më e fortë se kurrë.

Ne jemi më të fortë dhe më të vendosur se kurrë.

Dhe të fortë, ne do luftojmë çdo ditë, Ne do të luftojmë çdo orë,për të mbrojtur demokracinë dhe për të sjellë të gjithë bashkë një të ardhme më të mirë për vendin tonë, për familjet tona për fëmijët tanë.

Demokracia do të fitojë dhe Shqipëria do të fitojë.

Beteja sapo ka filluar dhe ne do ta çojmë deri në fund, deri në fitore!”

Po, po, deri në fund do ta çoni. Derisa ta shfarosni s’ e lëshoni postin!

U bane 8 vjet që luftojnë këta Mullij me Bashen në krye e, sapo filluen…

Betejen “për të fituar…”, pushoi era e fitoi prap “rilindja komuniste”…

Po, pasojat e katastrofës rrenuese, kush i paguen perveç Popullit fatzi ?!

            Melbourne, 30 Prill 2021.                                                    


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend