VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Është kurth! Përse Shqipëria NUK DUHET t’i drejtohet një gjykate ndërkombëtare për të ashtuquajturën “çështja e detit” me Greqinë! – Nga SHABAN MURATI

By | September 18, 2020

Komentet

Shkrimtari i shquar Sadik Bejko reagon: Nuk kam qenë spiun. Nuk kam qenë as komunist, as në familje nuk kam patur komunistë. Pse mundoheni kot të më bëni pis?!

Shkrimtari i njohur Sadik Bejko i është përgjigjur sulmeve spekulative në adresë të tij, ku spekulantët shkojnë deri aty sa për të vërtetuar pretendimet e tyre ndryshojnë deri titujt e poezive të Sadik Bejkos. Në vend që t’i qepen spiunëve të ish Sigurimit që janë në krye të institucioneve të shtetit, që dekorohen, janë çdo herë nëpër lista e marrin çmime e grada, ata kapen pas poezive të poetëve në kulmin e diktaturës hoxhiste kur rrokjet dhe vargjet shiheshin me lupë pasi përmes analizës të vargjeve ata gjenin armiqtë e partisë që i dënonin me burgime dhe dënime kapitale. Për më tepër pretenduesit janë njerëz të rëndomtë pa asnjë kredit për të marrë nëpër gojë figurat e shquara të letërsisë shqipe. Më poshtë po sjellim reagimin e Profesor Sadik Bejkos:
“Më poshtë keni dy fotokopje.
Kur pashë atë që postonte Kola Mark, fotokopje të indexit te Bibliotekes të falsifikuar, ku “Ditët Everest të jetës sime” ishin bërë “Ditët e Enverit të jetës sime”, u lëndova dhe shkrova si më poshtë:
Kola Mark, ke falsifikuar indexin e Bibliotekës. Ai është një cikël vetëm me poezi dashurie. Më ka thënë atëherë Rudolf Marku: ke shkruar një cikël poetik të lumtur. Ai nr. i gazetës “Drita”, 10 .12. 1972 ekziston. Me fotoshop falsifikatorët kanë ndërruar titullin për një poezi që nuk është shkruar dhe botuar kurrë nga unë.
Mjerë ju.
Ato janë poezi për një grua që e dashuroja. Jam krenar që kam botuar një cikël vetëm me poezi dashurie në një gazetë në kohën e diktaturës. Nuk ka fije politike në atë cikël.
Një gjë më bën përshtypje. Pse duhet të falsifikoni? Unë jam 77-78 vjeç, nuk kërkoj as punë, as lavdi, as tituj, as dekorata. Nuk jam as nder i lagjes, as qytetar nderi i fshatit, as poet, mjeshtër i madh i lokalitetit.
Jam një pensionist i kryeqytetit. Nuk kam qenë spiun. Nuk kam qenë as komunist, as në familje nuk kam patur komunistë. Pse mundoheni të më bëni pis?
Me pas pashë që Lisandri Kola me kërkonte ndjesë publike dhe botonte fotokopje të faqes së gazetës Drita datë 10. 12. 1972.
Kanë kaluar 48 vjet. Ju luta Ibrahim Uruçit, kryeredaktorit të atëhershëm te gazetes dhe më botoi 5 poezi dashurie. Gjë e rrallë në atë kohë. Ndjesë pastë, edhe sot ia di për nder.
Dhjete dite me pas nga kjo date, po në dhjetor 72, në Festivalin e 11-te te RTVSH kisha tre tekse, dy me motive dashurie, një per Vietnamin.
Me pas une i pagova rende keto… te shkruarat për dashurinë.
Padashur(?) Lisandri Kola m’i kujtoi ca plage te shkuara …
Veç ne kemi qenë njerëz. Edhe për partinë do të këndonim, se ishte me detyrim. Se ndryshe nuk do të ekzistonim. Do t’i paguanim haraç kohës.
Në këtë rast Lisandri & co nuk qëlluan në shenjë.
Lexojeni poezinë “Ditët Everest të jetës sime”.
Nuk ka lidhje me ditët e Enverit..”,përfundon Sadik Bejko në reagimin e tij në rrjetin social. Sikur mund ta shohë lexuesi “dashamirët” e Profesor Bejkos “Ditët Everest të jetës time” e kanë kthyer në “Ditët Enverit të jetës time”! Këto spekulime që cënojnë integritetin e personaliteteve shqiptare meritojnë të dënohen sipas ligjeve që ka bota në Perëndim, sepse shpifja është krim, por në Shqipërinë tonë të mjerë nuk ka ligje, ose shkurt ligjet i bëjnë shkelësit e ligjeve!

Mbylleni sa më parë këtë farsë – Nga SULEJMAN MATO

Se kujt i ka shkrepur më tru, pas një heshtje të gjatë tridhjetëvjeçare, të vlerësojë poetin laureat të vitit.
Madje për këtë aktivitet kanë sjellë ndërmend dhe 25 letrarë nga të cilët poetë të mirëfilltë mund të jenë vetëm katër- pesë vetë.
Mirë kjo, se njeri prej tyre dhe mund të laurohet, por, së pari, me çfarë kritere do të vlerëhohet? Së dyti, pse nuk janë kujtuar të fusin në këtë listë dhe nja 20 poetë të tjerë, tepër të afirmuar, në vite? Së treti: Kush e zgjodhi këtë juri poezie e cila nuk ka asnjë lidhje me poezinë?
Pashë komisionin e vlerësimit dhe u pataksa. Mirë Besnik Mustafaj që është dhe vet poet dhe mund të gjykojë, edhe pse nuk do ta paragjykoj për subjektivitietin e vet, por tjerët që janë futur në këtë juri nuk di të kenë ndonjë lidhje me poezinë. Të parën që pashë në listë ishte. Arlinda Dudaj. Çfarë lidhje ka kjo zonjë me poezinë? E kemi parë nëpër televizione të ndryshme herë si analiste e herë si moderatore, por asnjëherë nuk e kemi dëgjuar të flasë për poezinë…
Ka mbaruar degën e frëngjishtes, fati e ka dashur të hapë një shtëpi botuese.O.K. Po me poezinë çfarë e lidh dhe nuk e di në mund të gjykojë kjo zonjë dhe zonja tjetër Viola Isufaj për vlerat e poezisë sonë në këto tridhetë vjet?
Ndaj ju lutem, mbylleni këtë nisiativë sa më pare.
Në qoftë se dikush dëshiron të dijë për vlerat poetike të poetëve shqiptarë, së pari duhet të ketë lexuar nja 30 poetë… Dhe kjo nuk mjafton. Poetët janë të ndryshëm. Nuk ngjajnë me njeritjetrin. Vetvetiu lind pyetja: Mbi çfarë kriteresh do të përzgjidhet poeti më i mirë? Dikur kriteret ishin të qarta dhe ne që bënim pjesë në juritë e dikurshme i kishim të qarta kërkesat. Po tani çfarë kërkesa keni ju zotërinj dhe zonja të jurisë? Pse iksi është më i mirë se Ypsiloni?
Së pari vihen kërkesat e, së dyti, zgjidhen poetë me eksperiencë dhe të shquar për të vlerësuar poetët. Disa nga emrat e vënë në këtë listë ishin për të qeshur.
Në atë liste ka pak poetë. Një ndër ta është Skënder Buçpapaj, i përmasave europjane, që pak kush e njeh poezinë e tij në Shqipëri, me që ai jeton dhe punon në Zvicër.
A mund te më thotë ndonjë nga anëtarët e jurisë pse poeti i përzgjedhur është më i mire dhe ku dallon nga të tjerët…?
Kriteri i vlerësimit duhet të jetë përmbajtja, problematika shoqërore, thellësisht shqiptare dhe qytetare, dhe ajo e veçantë artistike, novatore ose tradicionalisht shqiptare, që e dallon këtë poezi nga poezitë e vendeve të tjera.
Po kujt t’ia themi këto? Viola Isufajt? Çfarë lidhje ka kjo profesoreshë me poezinë? A e di ajo që ka ca poetë si Agim Shehu, Hiqmet Mecaj, Faslli Haliti, Moikom Zeqo, Xhevahir Spahiu, Ndoc Paplekaj, Roland Gjoza, Petraq Risto, Agim Bajrami, etj, (duhet te kem harruar dhe disa te tjere) të cilët nuk kanë nevojë për t’i lauruar ajo juri pasi i ka lauruar koha dhe lexuesi shqiptar.
Në qoftëse do të donit të ishit sa më të drejtë në dhënien e një çmimi të tillë, së pari duhet të kishit nisur një diskutim paraprak në gazeta letrare apo Facebook e të grumbullonit mendimin e lexuesit të poezisë.
Por dhe kjo nuk mjafton, pasi poetët janë të ndryshëm.
Poezite e poetëve nuk janë si domatet, fiqtë dhe mollët, ku mund të zgjedhësh në treg atë që të pëlqen. Poezitë nuk janë shalqinj e as qershi, mollë e dardhë.
Miqësisht do t’ju sugjeroja ta ndalni këtë lloj çmimi pasi do të jetë formal dhe do të nxisë debatin si një çmim i dhënë nga persona jo kompetentë.

SHQIPTARËT KANË NEVOJË PËR PAJTIM KOMBËTAR! – Nga Frank Shkreli

“TURPI NË RADHËT E TË PATURPSHMËVE” (Një libër i ri në anglisht dhe reagimi i Profesor Sami Repishtit ndaj Kryeministrit Rama)

Sa për komunizmin, ballist, unë nuk kam asnjë lidhje emocionale ose intelektuale me të, im atë po, ka qenë komunist si shumë të tjerë, dhe kanë qenë në anën e duhur të historisë…”. Kryeministri i Shqipërisë, Z. Edi Rama në parlament, 30 korrik, 2020.

 

“Jemi ndarë komunistë e ballistë, që në vitin 1944…” dhe shton, “Është shekulli i mendjes dhe jo i forcës, se po të ishte e tillë…”, Kryetari i Kuvendit të Shqipërisë, Z. Gramoz Ruçi, 24 Shtator, 2020.

 

Nga ana e tij, deputeti i Ballit Z. Adriatik Alimadhi bllokon foltoren e Kuvendit dhe shanë, Z. Gramoz Ruçin, “komunist i ndyrë”, 24 Shtator, 2020.

 

Kur njeriu dëgjon deklarata të tilla nga udhëheqsit më të lartë të Republikës së Shqipërisë – Kryeministrit të vendit, Kryetarit të Parlamentit dhe një interlokutori të ashtuquajturës opozitë – të një Shqipërie 30-vjet pas shembjes së komunizmit zyrtar, vend anëtar i NATO-s, aleancë ushtarake që për një gjysëm shekulli mbrojti lirinë dhe demokracinë perëndimore nga hordhitë komuniste sllavo-aziatike dhe të një Shqipërie të shekullit XXI, që të pakën me fjalë aspiron të bëhet anëtare e Bashkimit Evropian – lind pyetja: quo vadis Shqipëri? Kush janë këta njerëz dhe në cilin vend tjetër evropian do të toleroheshin deklarata të tilla në mbështetje të një ideologjie sllavo-aziatike – jo nga ndonjë pseudo-historian nostlagjik i komunizmit – por nga foltorja e parlamentit të një vendi anëtar i NATO-s?

 

Këto deklarata janë provokime të rënda ndaj një përqindjeje të madhe të shqiptarëve dhe familjeve të tyre, që për pothuaj 50-vjet kanë vuajtur dhe vuajnë gjithnjë pasojat e tmershme të komunizmit.  Me të thënë të drejtën nuk kisha në plan ta prekja prap këtë subjekt, pasi jam lodhur me nostalgjikët e komunizmit në nivelet më të larta politike të Tiranës, si dhe në radhët e akademikëve, gazetarëve, opinionistëve dhe publicistëve shqiptarë, të të gjitha ngjyrave, të cilët po helmojnë brezin e ri të shqiptarëve.  Por gjithnjë nuk mund të heshtë dhe detyrohem të pyes veten, në cilin vend tjetër ish-komunist të Evropës së NATO-s dhe të Bashkimit Evropian do të toleroheshin deklarata të tilla nga zyrtarët më të lartë të qeverisë e të shtetit nga tempulli i gjoja “demokracisë” shqiptare?

 

Kam në dorë një libër të posa botuar në anglisht këtu në Shtetet e Bashkuara, titulluar, “Shame Among the Shameless”, ose (“Turpi në Radhët e të Paturpshëmve”, nga autorja e re shqiptaro-amerikane, Monika Koleci.  Në këtë libër, ajo përshkruan historinë tronditëse të zemrës së një familje me nëntë anëtarë nga fshati Fishtë në rrethin e Lezhës në Shqipëri– të familjes së saj të gjerë pra — të cilët u persekutuan ashpër pasi i rezistuan regjimit komunist në fillimet e tij.  Protagonisti kryesor, Vasa, djali i madh i çiftit Toma dhe Lina, pasi mori vesh se regjimi komunist i kishte burgosur prindërit e tij, ai la ushtrinë dhe u bashkua me çetat antikomuniste që vepronin brenda vendit për të rrëxuar regjimin komunist.  Veprimet e tij përshkruhen si heroike, por tepër të dëmshme për familjen e tij, veçanërisht për vëllain e tij Lukën, i cili është torturuar për disa muaj nga regjimi komunist dhe më pas kaloi disa vite në një kamp përqendrimi. Pjesa tjetër e vëllezërve dhe motrave të tij, sipas librit, u dërguan në një kamp internimi.  Gjatë gjithë kësaj kohe, motra e madhe, Çilja, bëri të pamundurën për të mbajtur familjen Koleci, së bashku.  Askush në familje nuk është kursyer nga vuajtjet, sipas tregimit në librin në fjalë.  Etja e antarëve të kësaj familjeje për liri u ndesh me shtypje, tortura, madje edhe vdekje. Vuajtja dhe turpërimi i pamerituar me të cilin janë përballur anëtarët e familjes Koleci, pasqyrojnë vështirësitë e të gjithë shqiptarëve që në atë kohë nuk u pajtuan me atë regjim due të cilët guxuan të ndërmerrnin veprime kundër regjimit komunist shqiptar, në emër të lirisë, demokracisë dhe në mbrojtje të vlerave perëndimore.

 

Një prej këtyre shqiptarëve që e ka pësuar rendë mos pajtimin e tij me regjimin komunist të Enver Hoxhës është edhe miku dhe kolegu im i dashur Profesor Sami Repishti – njëri prej figurave më të njohura të botës shqiptare, brenda dhe jashtë trojeve tona si dhe në diasporën e pas Luftës së Dytë Botërore e deri më sot – i cili gjithnjë me shkrimet e tija ende nuk pushon të dëshmojë ferrin e komunizmit shqiptar, bazuar në përvojën dhe vuajtjet e tija personale në burgjet e Enver Hoxhës.

 

Në një shkrim të ditëve të fundit, duke reaguar ndaj deklaratës së Kryeministrit të Shqipërisë, Z. Rama në parlament, se “Komunizmi dhe komunistët ishin në anën e e duhur të historisë”,  Profesor Repishti, në analizën e tij me titull: “Ju lutemi, mos lëndoni plagët tona të hapuna!”, Profesori i nderuar shqiptaro-amerikan rrjeshton disa fakte se pse komunistët dhe komunizmi, në të vërtetë, nuk kanë qenë kurrë në anën e duhur të historisë, siç pretendon Kryeministri Rama.

 

Në analizën e botuar në potalin e gazetës Dielli të Vatrës në Nju Jork, https://gazetadielli.com/sami-repishti-ju-lutemi-mos-lendoni-plaget-tona-te-hapuna/, Profesor Repishti shkruan se e kundërta është e vërtetë.  Si viktimë e komunizmit të Enver Hoxhës, Profesor Repishti shkruan se komunistët shqiptarë kanë qenë pjesa më fatkeqe e vendit, trashëgimtarë të krimeve dhe dhunës së pashoqe në Shqipëri.  Prof. Repishti përmend me data disa prej ngjarjeve dhe veprimet fatzeza të udhëhequra nga komunistët gjatë dekadave ndaj kundërshtarëve të tyre, e që sipas tij, kanë sjellë tragjedinë shoqërore dhe izolimin e Shqipërisë, pasojat e të cilës ndihen edhe sot.  Dhe me të drejtë, Profesori ynë i nderuar, i kujton Kryeministrit Rama dhe të gjithë atyre që mendojnë si ai, ndryshimin thelbësor midis komunistëve që morën pushtetin me dhunë në vitin 1944 dhe ngjarjeve të vitit 1990 që sollën rrëximin e sistemit zyrtar komunist në Shqipëri:  “Për fatin e madh të popullit tonë, (me 1990) rrugët e sheshet e Shqipërisë nuk u mbuluen me gjak, ashtu siç ngjau me 28 nandor 1944…Na nuk kërkuem varjen në litar të Byrosë Politike”, shkruan Profesor Sami Repishti.

 

Ky pra është ndryshimi midis komunizmit dhe komunistëve në Shqipëri dhe brezit të shqiptarëve, kundërshtarë të komunizmit, denjësisht të përfaqësuar sot nga Profesor Sami Repishti.  Megjithë vuajtjet e tyre dhe krimet ndaj familjeve të pafajshme shqiptare, siç ishte edhe familja Koleci, vuajtjet dhe mundimet e të cilës pasqyrohen në librin e lartë përmendur, “Turpi në Radhët e të Paturpshëmve”, (Shame Among the Shameless”, të posa botuar në anglisht këtu në Shtetet e Bashkuara – ish-të-përndjekurit e regjimit enverist – megjithë humbjet e tyre të mëdha —  kurrë nuk kanë kërkuar as nuk kërkojnë hakmarrje, por vetëm pajtim kanë kërkuar dhe kërkojnë për shoqërinë shqiptare, sidomos, nga udhëheqsit më të lartë të vendit. Ata presin pajtim kombëtar midis brezave të shqiptarëve –pa dallim ideologjie, feje a krahine — në radhë të parë nga përfaqsuesit e tyre politikë, pasi ata janë përgjegjës për të siguruar unitetin e popullit dhe të kombit, pa dallime.

 

Në shkrimin e tij, Profesor Repishti i lutet Kryeministrit Rama, por edhe të tjerëve, në  emër të viktimave të regjimit komunist të Enver Hoxhës, që me deklaratat e tyre të papërgjegjshme, “të mos lëndohen plagët tona të hapuna” dhe u kërkon atyre që “Mos harroni se nji kalvar i vërtetë 45-vjeçar ashtë përjetue nga nji popullsi disamilionëshe nën tiraninë e murtajës komuniste.  Mijëra të pushkatuem pa faj, të arrestuem, të torturuem, të gjykuem e të burgosun pa faj, të shpronësuem pa të drejtë, me plotësue dëshirat satanike të udhëheqësve injorantë e maniakë komunistë, ose me plotësue forcën punëtore të nevojitun për projektet e çmenduna”, i kujton ai Kryeministrit.

 

Më në fund, Profesor Repishti u kujton autoriteteve “ma të nalta që qeverisin vendin tonë”, se në vend të justifikimeve the lavdërimeve të komunizmit — e si përfundim edhe të krimeve të atij sistemi gjakatar — të pakën të ofrojnë “nji fjalë ngushëllimi, nji përkëdhelje për fëmijët pa prindë, për të vejat pa burrë, për prindët pa djalin e pa vajzën, të zhdukun në qelitë e errëta mesjetare të Sigurimit kriminel… e kampe përqendrimi”, shkruan Prof. Repishti dhe përfundon duke kujtuar kalvarin e familjes sës vet:  “Mijëra të tjerë si unë kemi zemrën e thyeme pa shërim! Babai, viktimë e fashizmit italian; kushërini i parë, viktimë e terrorit nazist; nana, motra e vëllau minorenë, víktima të regjimit komunist të internuem në Berat e Tepelenë…aty ku motra ime 14-vjeçare u detyrue me tërheqë karrocën e bukës për policët në tatëpjetat e rrugës…në vend të kalit.  Unë i arrestuem, i torturuem e i burgosun për dhjetë vjet të gjata sepse deklarova besnikërinë time për demokracinë liberale perëndimore; shtëpinë e zanun nga të huejt … e të tjera! Dëshiroj të veçoj nji rast: ditën e “lirimit” nga burgu, në mbramje, nana plakë, e shqetësueme, më tha: Nuk kemi të holla me ble bukën! Ishte dita e ime e parë në “liri”, përfundon shkrimin e tij Profesor Sami Repishti, në përgjigje të deklaratës së kohëve të fundit të Kryeministrit të Shqipërisë, Z. Edi Rama se, “Komunizmi dhe komunistët ishin në anën e duhur të historisë.”

 

Të nderuar udhëheqës të Shqipërisë.  Dëgjoni të urtin Profesor Sami Repishtin i cili ka kaluar 10-vjetë në qelitë e errëta të torturës së regjimit komunist në Shqipëri due gjamën e mijëra viktimave të komunizmit në Shqipëri, para se të bëni deklarata të tilla të papërgjegjëshme dhe të pahijshme për autoritetet e një vendi anëtar të Aleancës së NATO-s. Shprehje të tilla nuk u nderojnë ju para popullit tuaj  dhe Shqipërinë e shekullit XXI, jo se jo, para botës! Tri dekada pas shembjes së komunizmit zyrtar në Shqipëri, Më në fund, Kombi shqiptar ka nevojë për një ballafaqim të sinqert me të kaluarën komuniste, ka nevojë për të vërtetën historike dhe, përfundimisht, vendit i nevojitet pajtimi kombëtar midis shqiptarëve. Mjaft me deklarata që nxisin urrejtje midis shqiptarëve!

 

Frank Shkreli

 

*1.           2*.

1*Vetëm një prej librave të Profesor Sami Repishtit, me tregime nga burgu, kushtuar, “Grues shqiptare, fisnikërisë së kryqëzueme pa faj! Bashkshorteve, nanave, bijave dhe motrave tona, vuejtjet dhe përkrahja e të cilave i dhanë lëvizjes demokratike shqiptare përmasën e saj ma njerëzore”. Sami Repishti

 

*2. Libri I autores së re shqiptaro-amerikane, Monika Koleci, “Turpi në Radhët e të Paturpshëmve” (Shame among the Shameless”, kushtuar të parëve të saj, familjes së saj të madhe, gjyshëve, gjysheve dhe stërgjyshëve/eve, të ciclët vuajtën aq shumë nën regjimin komunist, por që sipas saj, me këtë libër, të pakën, vuajtjet e të parëve të saj nuk do të harrohen kurrrë.

Mjerë Zoti, “truprojat” e të cilit janë njerëzit që Ai krijoi – Nga Aurel Dasareti*

 

Në Shqipëri, Kosovë, FYROM, Kosovë Lindore, keqpërdoret liria e fesë. Në të ardhmen, Zotit do t’i duhet të mbrojë vet emrin e Tij. Pas vitit 2001, në tokat tona brenda dhe jashtë kufirit të arbrit, filluan të futin hundë organizatat “humanitare” (gjoja se bamirëse) nga shtetet islame vehabiste, të lidhura me terrorizmin. Fundamentalistët ekstremë islamik armiqësor shqipfolës, duke filluar nga një numër i konsiderueshëm hoxhallarësh kokëkrisur, të pamoralshëm e të pakarakter, që më tepër besojnë në rublën ruse dhe dinarin serb e aspak në Zot, kërkojnë instalimin e sheriatit aziatik në trojet tona stërgjyshore pellazge-ilire-arbërore. Këta krijesa të pafytyrë, të paguar nga shërbimet e huaja, punojnë për shpërbërjen e vendit dhe kombit tonë. Nëse ne i lejojmë…

***

Shqipëria (përfshirë Kosovën dhe trojet tjera),  zyrtarisht dhe praktikisht është shtet laik, në të cilin kisha-xhamia është e ndarë nga shteti, ndërkohë që shkolla është e ndarë nga feja. Rilindja Kombëtare ishte një lëvizje e fuqishme dhe e gjerë çlirimtare në të gjithë vendin, dhe jashtë atdheut ku jetonin arbëreshët. Kjo lëvizje patriotike, me rrënjë në të kaluarën liridashëse, por sipas nevojës edhe luftarake, vazhdoi edhe pas formimit të Shqipërisë londineze 1912. Dhe, me zgjuarsi u orientuan në situata shumë të komplikuara e ndërlikuara të gjendjes ndërkombëtare, sidomos në Evropë, kontinentin ku me miliona vite gjendet Iliria. Përpiluan-praktikuan një strategji dhe taktikë të përshtatshme për lëvizjen kombëtare në mënyrë që të realizojnë programin e tyre të gjithanshëm, ku u përfshinë edhe lufta ideologjike e politike, iniciativat diplomatike, veprimtaria arsimore e kulturore etj.

Si tipar themelor ideologjik dhe politik ishte atdhedashuria, patriotizmi. Kontradiktat kryesore, thënë më mirë, mospërputhje mendimesh e interesash a mospajtime të ndryshme, ishin ato midis popullit tonë të shtypur dhe pushtuesve. Në këto mosmarrëveshje bënte pjesë sidomos rreziku i madh i zëvendësimit të pushtimit turko-osman nga ai i fqinjëve grek, serb e bullgar. Qëllimi madhor i tyre ishte çlirimi dhe mbrojtja e domosdoshme e atdheut. Rilindësit e kishin shumë të qartë se pa një propagandim gjithëpërfshirës gjithkund ku jetonte populli jonë, pa ndeshjen me errësirën mesjetare të shkretëtirës, pa një unitet të çeliktë dhe zgjim kombëtar, ishte shumë vështirë të sqaroheshin masat e gjera popullore, që prej një gjendje letargjie (gjumi) të hidheshin në një luftë për jetë a vdekje.

Pengesa më e madhe për realizimin e këtyre idealeve patriotike të Rilindësve ishin fetë, që u ishin imponuar shqiptarëve prej pushtuesve të huaj. Megjithatë, pavarësisht nga këto ndryshime, Rilindësit bashkoheshin në një gjë: Ata vinin Kombësinë mbi Fenë. Karakteristikë për Rilindësit qe një tolerancë fetare jashtëzakonisht e madhe. Kjo ndikoi që, në programet e tyre politike për ardhmërinë e atdheut, të ishin për ndarjen e kishës nga shteti dhe të shkollës nga feja, në pajtim me kërkesat e Sami Frashër-it. Rilindësit, si politikanë, e shihnin qartë se ndasitë fetare u shërbenin armiqve. Goditjet kryesore që i jepnin keqpërdorimit-keqkuptimit të fesë, ishte angazhimi i tyre i palodhshëm për largimin e errësirës dhe përhapjen e dritës: diturisë, arsimit e shkencës.

***

Ligësia (e keqja) në errësirën e mendjes së armiqve të brendshëm, nuk mund ta prekë mençurinë e shqiptarëve të vërtetë: pa dallim feje, fisi, krahine, partie, klani, vendqëndrimi. Duke u përpjekur të na gjunjëzojnë (në emër të armiqve të jashtëm prej nga edhe paguhen), vendosin në ne qëndrimin tonë origjinal të luftës. Në një pozicion ku jemi më të fortët sepse atëherë e adhurojmë vetëm Zotin tonë pellazg-ilir-arbëror. Nuk e kuptojnë që ne kemi qenë më të fortë kur na persekutonin.

Shqiptarët nuk duhet assesi të lejojnë që një grup budallenjsh të shkatërrojnë për të gjithë të tjerët. Patjetër t`i luftojmë, për t`i futur burg të gjithë kokëkrisurit e kombit, kudo që gjenden, pa përjashtim; sepse padyshim janë ata që përpiqen të mbjellin përçarje-urrejtje fetare midis shqiptarëve, me qëllim që të minojnë ekzistencën e Kombit dhe Vendit.

PS: Secili që dëshiron mund të beson në Zotin e vet ose të mos beson fare, por në tokat arbërore do të mbrohen njerëzit e jo Perënditë!

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

A është adresimi në një gjykatë ndërkombëtare i ‘Detit’, një alibi për t’i hapur rrugën rinegociimit të marrëveshjes së vdekur të vitit 2009? – Nga SHABAN MURATI

Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, me siguri nuk e ka lexuar librin “Çështja e paqenë e detit: Një intrigë greke apo shqiptare?”, i vetmi libër që trajton bisedimet diplomatike detare 2008-2018 midis dy vendeve.

Shtëpia botuese “Alsar” ia dërgoi atij posaçërisht rekomande në prag të ngjarjes së madhe politiko-fetare të njoftuar nga autoritetet shqiptare se në ditën e Pashkëve ortodokse në Korçë në 9 prill 2018 katër çiftet ortodokse të qeverisë shqiptare dhe greke do të mbyllnin marrëveshjen e re të detit midis dy qeverive.

Nuk e ka lexuar as librin, por nuk ka shfletuar as dosjen e MPJ për bisedimet e detit, ku do të gjente edhe një memo nja pesë faqe të vitit 2015 lidhur me sugjerimin grek për ta dërguar çështjen e detit në Gjykatën Ndërkombëtare.

Nuk i ka lexuar, sepse ndryshe nuk do të dilte në 16 shtator 2020, pas darkës së ngushtë me kryeministrin grek, me pretendimin e madh se “Unë kam një ide shumë të thjeshtë, ne mund ta zgjidhim çështjen më mirë nëpërmjet gjykatave ndërkombëtare”.

Nuk do të dilte me apoteozën tipike ballkaniko-bizantine “unë kam idenë”; në librin për çështjen e detit botuar në mars 2018 trajtohet alternativa e gjykatës ndërkombëtare, e propozuar diplomacisë shqiptare nga diplomacia greke si zgjidhje.

Mirë librin dhe dosjen zyrtare të bisedimeve nuk i ka lexuar, sepse koha e penelit e mbyt kohën e librave, por pse shtiret sikur shqiptarët dhe grekët nuk e kanë lexuar dhe as dëgjuar se në 16 shtator në tryezën e rrumbullakët të organizuar në Athinë nga revista britanike “The Economist” ish-ministrja e jashtme greke Dora Bakojanis duke folur për marrëveshjen e detit deklaroi “t’i drejtohemi gjykatës ndërkombëtare për këtë çështje”. (Bakojanis, që është firmëtarja e marrëveshjes së zezë të detit të vitit 2009 midis dy vendeve, nuk tha që është “idea ime”, sepse ajo e din që është ide e vjetër diplomatike greke).

Shihni djallëzinë greke: I thotë Shqipërisë për ta çuar në gjykatë ndërkombëtare, por vetë Bakojanis si ministre e jashtme dhe gjithë qeveritë greke që nga 2009 e deri tani nuk e kanë dërguar në gjykatë ndërkombëtare marrëveshjen e detit të anuluar me të drejtë nga Gjykata Kushtetuese e Shqipërisë.

Nuk e dërgon Athina, sepse nuk ka çështje për t’u dërguar. Greqia nuk ka dërguar në gjykatë ndërkombëtare çështjen e caktimit të zonave ekonomike detare me Italinë, ku bisedimet zgjatën 43 vjet. Nuk ka dërguar çështjen e kufijve detarë dhe të zonave ekonomike ekskluzive me Turqinë, që ka nisur bisedimet që në 1973, pra 47 vjet më parë.

Dhe me dinakërinë diplomatike greke ia hodhën kurthin e gjykatës ndërkombëtare qeverisë shqiptare. Athina po e nxit diplomacinë dhe qeverinë shqiptare të bëjnë autogolin e madhe të gjykatës ndërkombëtare, autogol që tani e shpall me krenari se ta gjuajë personalisht vetë kryeministri i Shqipërisë.

Nuk janë të qarta arsyet dhe rrethanat, që e detyruan kryeministrin shqiptar të dalë në 16 shtator 2020 me një ide të vjetër greke dhe t’ia servirë opinionit shqiptar si ide të tij diplomatike.

 

Përse nuk duhet Shqipëria t’i drejtohet një gjykate ndërkombëtare për të ashtuquajturën çështje e detit me Greqinë, për të cilën unë argumentoj në librin tim se është një çështje e paqenë:

Së pari, Shqipëria nuk ka konflikt me Greqinë për detin, sepse t’i drejtohesh Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë don të thotë që ekziston një konflikt për kufijtë territorialë detarë. Kufijtë detarë të Shqipërisë janë të përcaktuar dhe të njohur ndërkombëtarisht dhe nuk japin asnjë shkas për rihapjen e çeshtjes në një gjykatë ndërkombëtare.

Vetë kryeministri Edi Rama, në padinë e Partisë Socialiste të firmosur prej tij dhe dërguar Gjykatës Kushtetuese të Shqipërisë në datën 6 dhjetor 2009 kundër marrëveshjes për detin të qeverive shqiptare dhe greke të 27 prillit 2009, konfirmon me forcë:

Është thënë vazhdimisht nga anëtarët e delegacionit (shqiptar në bisedimet me Greqinë), por edhe nga politikanë të ndryshëm se nuk ka pasur kufij të përcaktuar midis Shqipërisë dhe Greqisë në zonën detare. Kjo nuk është e vërtetë, përkundrazi është një mashtrim. Kufiri ka ekzistuar. Pra kufiri detar shqiptaro-grek ishte i njohur, i përcaktuar edhe me koordinata, dhe i respektuar nga të dyja palët. Asnjëherë Greqia nuk e ka kundërshtuar këtë vijë të kufirit detar, përkundrazi e ka respektuar”.

Së dyti, Greqia nuk ka shpallur ndonjë konflikt për kufijtë detarë me Shqipërinë. Nëse Athina do të kishte pasur baza juridike për pretendimet e saj ndaj kufijve detarë nuk do të kishte pritur 80 vjet, por do t’u ishte drejtuar me kohë gjykatave ndërkombëtare.

Greqia i ka duart e lidhura nga aktet ndërkombëtare për kufijtë e Shqipërisë me të. Këtë e pranoi edhe ministri i jashtëm grek Kocias në vitin 2018, kur u kujtoi kolegëve të tij të qeverisë se ka një akt ndërkombëtar të delimitimit përfundimtar të kufijve grekë me Shqipërinë të fuqive të mëdha në Paris në vitit 1926.

Së treti, çfarë mendon qeveria e sotme shqiptare se duhet të çojë në gjykatën ndërkombëtare, që ta ndërmarrë këtë hap juridik: Marrëveshjen e anuluar të detit, çështjen e kufijve detarë kufijve, që janë të padiskutueshëm dhe nuk mund të bëhen objekt tratativash, apo çështjen e zonave ekonomike ekskluzive për të cilat nuk ka konflikt?

Nuk dihet pse ka një ngutje nga qeveria shqiptare për ta dërguar çështjen e detit në një gjykatë ndërkombëtare. Është një ngutje që të kujton nxitimin me të cilin qeveritë shqiptare në 2008 dhe në 2018 negociuan marrëveshjen e detit me Greqinë. Çdo hap i mundshëm i duhet lënë palës greke dhe ajo, nëse ka rivendikime për kufijtë detarë, le ta dërgojë në gjykatën ndërkombëtare.

Propozimi për adresimin e çështjes së detit midis Shqipërisë dhe Greqisë në gjykatën ndërkombëtare i është ofruar diplomacisë shqiptare nga pala greke në vjeshtën e vitit 2014 si rrugë e zgjidhjes së një çështje problematike në marrëdhëniet dypalëshe.

Propozimi grek adresonte në mënyrë të gabuar lëndën e paraqitjes së tij kur e përcakton si çështje e kufirit detar me palën greke. Nuk ka çështje të kufirit detar me palën greke. Edhe nëse ka për qeverinë greke, nuk ka për Shqipërinë.

Së pari, kufijtë detarë dhe tokësorë të Shqipërisë me Greqinë janë përcaktuar me kohë me një Traktat Ndërkombëtar me emrin Protokolli i Firences në 1925 dhe vulosur nga fuqitë e mëdha me “Aktin përfundimtar të delimitimit të kufijve të Shqipërisë” të 30 korrikut 1926 në Paris, të pranuar dhe të firmosur edhe nga qeveritë e Greqisë, Jugosllavisë dhe Shqipërisë.

Së dyti, ligjshmëria dhe vlefshmëria e kufirit detar të Shqipërisë me Greqinë sanksionohet edhe me vendimin historik të Gjykatës Kushtetuese të Shqipërisë, e cila përjashton diskutimin e kufirit detar nga objekti i bisedimeve me Greqinë. Vendimi i Gjykatës Kushtetuese me të drejtë e quan të mbyllur dhe të pavlefshme çdo përpjekje diskutimi për kufirin detar.

Që kufiri detar ka qenë dhe është i përcaktuar e ka pasur të qartë edhe Athina, dhe kryeministri grek, Kostandin Micotaqis, gjatë vizitës së tij në Shqipëri në janar 1991 në bisedimet zyrtare midis dy qeverive deklaroi: “Në marrëdhëniet greko-shqiptare nuk ka asnjë mosmarrëveshje kufitare”.

Çeshtja kardinale është se çfarë mendon se do të ngrejë apo do të kërkojë qeveria shqiptare në një gjykatë ndërkombëtare?

1- Do të kërkoje arbitrazh për një marrëveshje të re të detit, apo

2- Do të kërkojë arbitrazh për kufijtë tanë detarë?

Një nga argumentet e ekspertëve shqiptarë filogrekë në Tiranë, ithtarë të gjykatës ndërkombëtare, është se duke dërguar çështjen e detit në gjykatë ndërkombëtare Shqipëria ka për të humbur më pak se çfarë ka humbur me marrëveshjen e anuluar të 2009.

Është një alibi e mjerë për të hapur rrugën e rinegociimit të së njëjtës marrëveshje dëmtuese të vitit 2009. Adresimi në një gjykatë ndërkombëtare bëhet kur janë zhvilluar bisedime midis dy palëve për një territor të diskutueshëm tokësor apo detar, për vijëzimin e të cilit nuk ka dokumente ndërkombëtare, siç ka për kufijtë tanë detarë me Greqinë.

Shqipëria nuk ka asnjë arsye dhe bazë juridike, diplomatike, politike dhe historike t’i drejtohet gjykatës ndërkombëtare. Për Shqipërinë kufijtë kanë ekzistuar dhe ekzistojnë dhe do të përbënte një akt të rëndë të shkeljes së sovranitetit dhe të integritetit territorial çdo kërkesë e qeverisë shqiptare për arbitrazh ndërkombëtar të kufijve tanë.

Dërgimi nga Shqipëria në gjykatën ndërkombëtare të marrëveshjes së vdekur të detit do të krijonte precedentin e rrezikshëm të përpjekjeve të Greqisë për rivalorizimin e marrëveshjes së rrezikshme antikombëtare, të zhveftësuar në historinë e marrëdhënieve dypalëshe, si i ashtuquajturi “Protokoll i Korfuzit” i vitit 1914, i cili nuk ratifikua kurrë as nga parlamenti i Shqipërisë dhe as nga qeveria e kryeministrit Turhan Pasha, por nuk u ratifkua kurrë as nga parlamenti i Greqisë.

Një nga fatkeqësitë më të mëdha kombëtare është sëmundja e diplomacisë shqiptare të tranzicionit që gjithmonë ka paraqitur si të sajat tezat dhe qëndrimet e interesave greke. Në këtë serial hyn edhe kurthi grek i dërgimit të çështjes së detit në një gjykatë ndërkombëtare, kurth që po na vjen me çitjane shqiptare.

Greater Serbia: A Destabilizing Factor in the Balkans – By Isuf B. BAJRAMI

 Serbia’s movement toward the partitioning of Kosovo, in the wake of geopolitical changes that have taken place in past and in recent times in the Balkans, indicates the country has aspirations to establish a Greater Serbia throughout the Balkans! It is understandable that every country in the region has aimed, at some point, to claim as much real estate as possible. These countries have tried to accomplish such expansion diplomatically, with the exception of Serbia. The Serbian “state,” which was violently established, and still survives in the central part of the Balkans, has never been satisfied with the existence of ethnic Albanians within its borders.

The desire to create a Greater Serbia in the Balkans has been the impetus of many conflicts and armed wars over the last two centuries. Throughout this period, Serbia has consistently displayed a lack of respect or tolerance for different nationalities and religious affiliations. Relatively few European countries have been involved in armed conflicts since 1875. From 1804 (the first Serbian uprising) until 1991, Serbia has many times annexed neighboring territory through the use of violence against others. Yet Serbia is still not satisfied! These conflicts, fomented by nationalistic Serbian politics, were spurred by Serbia’s ardent expansionist policies. I must point out that over the past two centuries, Serbia has attempted to violently encroach upon and take over territory from every one of its neighboring countries. Serbia has consistently maintained discriminatory and racist attitudes towards ethnic groups and national minorities within its borders. This discrimination was directed against Albanians, Hungarians, Germans and Turks, Bosnian Muslims, Sandzak and Montenegrins. Within its violent borders, Serbia has also committed ethnic cleaning.

Historically, Serbia has not been endangered by any of its neighboring countries. Yet every neighboring country has been endangered by aspirations for a Greater Serbia. In order to attain true peace in the Balkans, the establishment of a Greater Serbia must never be allowed. The regions of Vojvodina, Sandzak, Toplica and Hashania should be divided between Serbia and Eastern Kosovo.

Vendi i Lekës 02.10.2020

A i lexon qeveria konkluzionet e samitit të BE? – Nga SHABAN MURATI

 BE nuk i njeh pretendimet e Greqisë për shelfin kontinental dhe zonën ekskluzive ekonomike në hapësirat detare midis Greqisë dhe Turqisë. Ky qendrim zyrtar diplomatik i nivelit më të lartë është shprehur në mënyrën më të qartë në komunikatën përfundimtare të samitit të kryetarëve të shteteve dhe të qeverive të vendeve anëtare të BE, i zhvilluar në datën 1-2 tetor 2020 në Bruksel. Në konkluzionet e samitit për marrëdhëniet e jashtëme, në kapitullin për Mesdheun Lindor, për konfliktin midis Greqisë dhe Turqisë në këtë rajon të Mesdhut, në pikën 16 deklarohet tekstualisht: “BE përshëndet njoftimin që Greqia dhe Turqia do të fillojnë bisedimet e tyre direkte eksploruese, që synojnë delimitimin e shelfit kontinental dhe të zonës ekonomike ekskluzive midis dy vendeve”.

Pra BE nuk i njeh pretendimet e shpallura të Greqisë për shelfin kontinental dhe zonën ekonomike ekskluzive në Mesdheun Lindor dhe i cilëson ato si të papërcaktuara midis dy vendeve, delimitimi i të cilave sipas samitit të BE është objekti, që synojnë bisedimet direkte eksploruese midis dy vendeve. Kjo don të thotë që për të kuptuar tensionet në Mesdheun Lindor duhet lexuar se çfarë thotë samiti i BE dhe diplomacia e nivelit më të lartë të BE edhe jo se çfarë thotë kryeministri Micotaqis apo ministri i jashtëm Dendias. Konkluzionet e samitit të BE, jo nuk e përshëndesin, por as e zënë me gojë të drejtën të Greqisë për të zgjeruar ujrat territoriale greke në 12 milje në detin Jon dhe në detin Mesdhe, akt për të cilin në vend që të alarmohesh, qeveria shqiptare u mallëngjye dhe i lexonte publikut Konventën e Detit si zbulim dhe si letër dashurie nga Akropoli. Injorimi i samitit të BE për të futur në konkluzionet e veta të drejtën e Greqisë për të ndryshuar hapësirën e ujrave territoriale në 12 miljë është shenjë e qartë diplomatike e nivelit më të lartë e mosaprovimit nga BE të ambicjeve greke për të kthyer Mesdheun në një det grek. Shpresa ime është që qeveria e Shqipërisë të gjejë kohë në pushimet midis dy çfaqjeve televizive dhe të lexojë komunikatën e samitit të BE për mosnjohjen e pretendimeve greke për shelfin kontinental dhe zonën ekonomike ekskluzive në Mesdheun Lindor. Kjo do ta ndihmojë të nxjerrë mësimet e duhura për të ruajtur interesat e sovranitetit dhe të integritetit territorial të Shqipërisë përballë opiumit të ri detar, që dyshja Micotaqis-Dendias po i servir me nxitim qeverisë shqiptare.

Shqiptarët qeverisen nga insektet e kalbura – Nga Aurel Dasareti*

 

Liria për shqiptarët do të thotë liri për të zgjedhur se skllevër të kujt duan të jenë. Dhe, pasi kanë vendosur të jenë  spektatorë të jetës, nuk duhet të habiten që ajo që shohin është teatër.

***

Prandaj, në vend që të ngrihen, protestojnë, vazhdojnë të zvarriten, përulen, shiten për një thes miell. E kuptoj varfërinë, por ai thes mielli është vetëm një gëzim jetëshkurtër, fals. Nuk ka fatkeqësi më të madhe se gëzimi i rremë.

Kushdo që ka qenë i dehur nga pushteti dhe ka përfituar prej tij, qoftë edhe për një vit, nuk do të heqë dorë kurrë nga ai vullnetarisht.

***

Kanë ardhur rrethanat dhe çasti që shqiptari të zgjedh midis vështrimit e veprimit. Kjo do të thotë të bëhesh burrë.

Të qenët në një gjendje të papërcaktuar, me dy mendje, është e tmerrshme. Meraklitë që shqetësohen më shumë për rënien e mirëqenies së serbëve sesa për veten, janë shqiptarët. Por, për një zemër atdhetare të pamposhtur dhe krenare nuk ka rrugë të mesme.

Shqiptar, mos vajto partinë “tënde” dhe insektet e kalbura që kanë shpallur vetveten politikë-bërës. Por fillo të mendosh, të gërryhesh e të brengosesh për mirëqenien dhe të ardhmen e pasardhësve tuaj. Mos lejo që insektet t`ia dhurojnë pushtuesve edhe atë pak tokë arbërore që të ka mbetur. Në shpirtin e tyre nuk gjendet atdhedashuria, siç ua thonë iluzionet e juaja, por krimbi. Prandaj aty duhet ta kërkosh.

Të  jetosh nën atë sistem të kapur nuk  është  lehtë. Shqiptarët, për shumë arsye, vazhdojnë të bëjnë veprime joracionale që ua imponon ekzistenca, në vazhdimësi i zgjedhin dështakët e këtyre 20-30 viteve. Kjo ndarje e pakuptimtë nga logjika, përbën ndjenjën e absurditetit, marrëzinë që është tërësisht në kundërshtim me arsyen e mendjes së shëndosh.

Të  gjitha  veprat  dhe mendimet  e  mëdha  kanë  një bazë burimore apo fillim të thjeshtë. Veprat e mëdha shpesh mund të lindin në një çajtore, njëlloj ndodhë edhe me absurditetin.

***

Insektet e kalbura nënshkruajnë gjithçka që pushtuesi kërkon, edhe atë jo vetëm për shkakun se janë tradhtarë, të korruptuar, hajna, servil, por edhe të pagdhendur si duhet, u mungon trimëria , burrëria, dituria elementare që të maten me ato të pushtuesve. Prandaj okupatorët nuk ndalen së kërkuari lëshime, derisa t`ju asgjësojnë plotësisht si vend dhe komb. Gjatë “marrëveshjeve” të pafund me kolonizatorët, të dy palët ulen në anë të kundërta të tavolinës, në karrige druri, ndërkaq ndërmjetësuesit (historikisht dashakeq të njëanshëm) vazhdimisht anojnë nga pala e më të fortit (e të përkëdhelurve të tyre) përveç tjerash edhe për faktin se këta “përfaqësuesit” tanë i konsiderojnë: “Është ulur druri në dru!”

Por, nuk është faji i “ndërmjetësuesve” të tipit Mr. Bean që shqiptarët sundohen nga servilët, që vetëm u bëjnë lajka më të fuqishmëve për të pasur përfitime vetjake.

***

Klounët në politikën shqiptare. Ju nuk jeni as fisnik e as kalorës të vërtetë siç u vlerëson ndonjë pseudo-intelektual, por kuaj, thënë më mirë, pela, prandaj edhe çështjen kombëtare e çoni “përpara” me hap pele, njashtu siç u ka urdhëruar pushtuesi. Dhe, është faji i popullit që ka zgjedhur të udhëheqin vendin insektet e kalbura që përveç ligësisë së bashkëlindur, janë të dobët dhe paaftë.

Kur një djalë i pa muskuj, zgjedh të bëhet peshëngritës, familjarët e tij, dhe as vendi nuk mund të presin që ai të fitojë dhe të sjellë ndonjë medalje në Lojërat Olimpike të financuara nga Rusia. Përkundrazi, duhet të jenë të kënaqur nëse gjatë “garave” djalit të tyre (gjoja se përfaqësuesit të vendit) nuk i janë thyer  unazat e boshtit kurrizor apo qafa. Harrojeni medaljen.

***

Janë të paaftë dhe të papërshtatshëm.

Një tragjedi dhe skandal i plotë, kombëtar. I gjithë aparati shtetëror shqiptar, në shtetin amë Shqipëri, Kosovë, FYROM (…) si në nivelin shtetëror ashtu edhe në atë kombëtar, ka rezultuar i paaftë, nën “udhëheqjen” e insekteve të kalbura.

Shqipëria, Kosova dhe territoret e tjera shqiptare nën okupim, për momentin, kanë nevojë për një udhëheqje të fortë patriotike, si në disa ish blloqe lindore (Vishegrad). Jo domosdoshmërish e njëjta politikë, por që në çdo rast funksionon ekskluzivisht për shqiptarët. Trojet arbërore duhet të qeverisen nga njerëz të pafajshëm që duan më të mirën për Shqipërinë dhe jo nga njerëz që duan prosperitet për veten e tyre.

Detyrat e presidentit apo kryeministrit përfshijnë ruajtjen e Kushtetutës dhe mbrojtjen e çdo qytetari të vetëm. Asnjë shqiptar nuk mund ta rregullojë vendin i vetëm, madje as një president e kryeministër. Ai gjithashtu kërkon qytetarë të informuar dhe ndriçuar nga mendja.

***

Insektet e paafta, të pamoralshëm e të pakarakter, me mungesë të rregullave ligjore, me prejardhje të diskutueshme etnike, pa ndjenja kombëtare, servil të pushtuesve dhe dashakeqëve të huaj, të korruptuar e pa integritet, nuk mund ta mbrojnë sovranitetin dhe integritetin e vendit të cilin e “qeverisin” (sundojnë): Paprekshmërinë, tërësinë tokësore (të pandarë) që për asnjë çmim – asnjë milimetër i saj nuk guxon t`i dhurohet armikut të përjetshëm.

***

Assesi jo minishengeni në Shqipëri dhe asociacioni (republika serbe) në Dardani, edhe sikur ta kërkojnë 100 BE-ja. Ruani sovranitetin dhe integritetin e vendit si sytë e ballit. Lëshimet që i bëhen okupatorëve, nuk e çon Kosovën (dhe Shqipërinë) përpara, vetëm e mban pezull, i hap rrugë synimeve të reja.

Gjithçka është e përkohshme, edhe BE-ja pra, që sidomos për shkak të globalizimit është në rrugën më të mirë të shpërndahet, mos sot atëherë nesër, ndërkaq pas kësaj në Shqipëri, Kosovë  dhe trojet tjera arbërore, përgjithmonë mbetet Serbia, Greqia, Rusia, pse jo edhe Bullgaria. Për këtë duhet të mbushemi me mend nga historia.

Përsëritja e përjetshme e një gabimi është si çdo ushtar që vritet; kështu edhe e vërteta duhet të jetë e përjetshme dhe gjithnjë e përsëritur në mijëra forma. Dhe, jo histori alternative, jo bajga të sajuara.

***

Përveç shtetit amë, edhe Kosova nuk është shtet ligjorë, sepse prej ditës së parë të pavarësisë, është e kapur nga klanet kriminale, ashtu që çdo marrëveshje e fshehtë me fqinjët pushtues, që është dëmshme për vendin, në një shtet ligjorë do të shpalleshe e pavlefshme, ndërsa fajtorët do t`u arrestoheshin menjëherë, të akuzuar për krime të rënda: Tradhti ndaj Vendit.

Për këtë çështje madhore aktuale, ku rrezikohet sovraniteti dhe integriteti i Kosovës, duhet të angazhohen avokatët e mirëfilltë të vendit dhe të huaj, patjetër. Ndërkaq, mediat kombëtare (ato të pakta që i kemi) duhet të bashkëpunojnë midis tyre që të mos u japin asnjë terren propagandues kalemxhinjve gjysmë-analfabet dhe antikombëtar, edhe sikur të postonin 100 foto të vetat nën çdo shkarravinë që e qëndisin, sepse e çorientojnë dhe hutojnë opinionin i cili nuk di pastaj kujt t`i besoj. Media duhet të kthjellohet, zgjohet, informoj, paralajmëroj, alarmoj, drejtoj, sulmoj sa s`është bërë tepër vonë.

Mungesa e një shteti të mirëqenies intensifikon tensionet shoqërore dhe konfliktet. Për më tepër, jo-kultura e mediave dhe politika e individualizuar e bëjnë fokusin personal intensiv. Krijon një qëndrim: të “vrasësh” ose të “vritesh”, ku çdo grua dhe çdo burrë është për vete.

Media është bërë shumë e fragmentuar dhe njerëzit lexojnë ato gazeta-portale dhe ndjekin ato kanale televizive që u tregojnë atyre çfarë duan të dëgjojnë. Kjo çon në përforcimin e mendimeve dhe qëndrimeve, në të njëjtën kohë kur ato nuk diskutohen dhe nuancohen.

***

“Marrëveshjet” kanë qenë të paligjshme, prandaj zyrtarisht duhet të zhvlerësohen. 

Zhvlerësojini si të pavlefshme (vdekjeprurëse për kombin dhe vendin) marrëveshjet e paligjshme, të nënshkruara qysh përpara shumë vitesh nga mburraveci modern i shtetit të ri, dhe sllavi i jugut kërma, pa njoftuar popullin se çka nënshkruhet: Paqetat e rënda të Ahtisaarit dhe Gjashtë pikë-çuditëset e Ban Kimunit, që duhet t`u rikthehen shpikësve, le t`i zbatojnë në vendet e veta. Dhe, asnjë kloun i huaj, qoftë ai edhe i autorizuar nga BE-ja jo korrekte, nuk mund të ndryshoj Kushtetutën e Kosovës shqiptare, në dobi të sivëllezërve të tij serb.

Në shtetet demokratike, edhe Gjykatësi përjashtohet nga gjykimi i ndonjë çështjeje për shkaqe afërsie me njërën nga palët.

Skualifikimi (pavlefshmëria), do të thotë që një person nuk mund të marrë një vendim në një çështje, ose të marrë pjesë në hetimin ose vlerësimin e tij, për shkak të lidhjes së tij me çështjen ose personat që mund të preken nga vendimi që do të merret. Shkelja e rregullave për paaftësinë, si rregull i përgjithshëm, do të çojë në rezultatin që vendimi përkatës, aktgjykimi ose vendimi bëhet i pavlefshëm.

***

PS: Shpjegimet e letrave të mia i bëjë nga këndi shoqëror, e jo ai ideologjik sepse nuk i takoj asnjë partie, vetëm sipas rastit, simpatizoj me ato që në momentet e caktuara përpiqen për Kombin dhe Vendin.

 

*Aurel Dasareti, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

FOTO E DITËS – Foshnja e sapolindur ia heq maskën mjekut: fotografia e “shpresës”

VOAL – Në këtë fotografi një foshnjë e sapolindur ia heq maskën Dr. Samer Cheaib i cili e ndihmoi atë të lindte. Shkrepja vjen nga Dubai ku Cheaib mban të voglin në duar: «Të gjithë shpresojmë se kjo mund të jetë një shenjë dhe së shpejti të gjithë do të heqim maskat».

E ndarë mijëra herë dhe e shijuar nga përdoruesit në të gjithë botën, fotografia u bë virale për disa minuta. Ashtu si për një kohë të shkurtër ndjekësit e Dr. Samer Cheaib janë rritur, duke përdorur profilin e tij në Instagram për të treguar punën e tij nga një klinikë në Emiratet e Bashkuara Arabe. Gjatë këtyre muajve të gjatë të pandemisë, vepra e tij shndërrohet në një mesazh pozitiv dhe, si në këtë rast, të shpresës së vërtetë. eb

VLERAT E UÇK I MBRON POPULLI DHE JO LIGJET HORRAKE! – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

     Ngulmuese vazhdojnë të jenë partitë e PAN-it, për miratimin e një ligji absurd, siç është ai i “Mbrojtjes të vlerave të luftës të UÇK-së!” Qëllimet janë të errëta:
     1) Përvehtësimi i dhunshëm i luftës, pa qenë pjesë e saj;
     2) Të  imponohet heshtja e popullit, për batakçillëqet, deri në krime, të disa “komandantëve”, që fshihen prapa UÇK-së;
     3) Privilegje e zhvatje të tjera të buxhetit shtetëror, nga profiterët hileqarë në emër të luftës të pabërë;
     Kjo ngjason me nismat ligjore “kundër shpifjes”, për t`ua mbyllur gojën shqiptarëve të poshtëruar dhe të varfëruar, të inicuar nga autokratët despotë, tregtarë të tokave shqiptare, nga bastardët Edvin Rama dhe Hashim Thaçi.
     Edhe 20 vjetë pas çlirimit, Kosova nuk është liruar nga kriminelët, bandat e banditër, të cilët, në emër të luftës të UÇK-së, kanë ekzekutuar bijtë më të mirë, më të devotshëm dhe atdhetarë të dëshmuar në paqe dhe në luftë. Janë, pikërisht, njerëzit e lakuar për krime, haraç, uzurpime të pronave shtetërore e shoqërore, të cilët janë më të zëshmit, për bërjen dhe aprovimin e ligjit absurd, kinse, për “mbrojtjen e e vlerave të luftës të UÇK-së!” Por, “harrojnë” se këto vlera i mbronë populli dhe jo ligjet imponuese horrake!
     Në Kosovë është bërë një luftë disa mujore, me një pjesëmarrje simbolike të luftëtarëve, afër 1 %  e popullatës të Kosovës. Ndërkohë që në vendet me vetëdije të lartë të lirisë, thirrjes së parë për luftë, i përgjigjën nga 8 deri 12 % luftëtarë vullnetarë. Arsyeja e angazhimit të përqindjes të ulët në luftë, ishte se e majta ekstreme e Kosovës e sabotoi luftën e organizuar, e cila tutore, këshilluese e kishte Tiranën zyrtare social-komuniste, e lidhur fort me disa shtete armike të Kosovës!
     Populli i Kosovës, më shumë se asnjë popull tjetër në rajon dhe botë, respekton vlerat e luftës për çlirim e liri. Për aq sa është luftuar, për 800 dëshmorët e rënë dhe tej 1.000 viktimave të luftës, ka ngritur qindra pllaka përkujtimore, lapidare, e shtatore, sheshe dhe momoriale, me hapësira të bollshme betonuese, duke i hyrë në hak edhe natyrës, ekologjisë, hapësirave gjelbëruese.
     Shteti i Kosovës, përtej mundësive reale të tij, ka zgjidhur, mrekullisht mirë, trajtimin e Familjeve të Dëshmorëve, të Invalidëve të Luftës. Madje, edhe për gërvishtjet trupore nga ciflat e granatës, paguan invaliditët, pavarësisht se “invalidi” punon edhe 12 orë në ditë, pa u pengua nga plagosja e lehtë! Këtu është fjala vetëm për profiterët, që shtirën, kinse, për “pa aftësi totale për punë!”
     Përjashtim bëjnë Familjet e luftëtarëve FARK-istë dhe të veprimtarëve të LDK-së, të ekzekutuar nga “bandat e kuqe”, të cilët janë denigruar, anatemuar dhe përjashtuar nga çfarëdo trajtimi material dhe moral. Gratë nëna, të mbetura të veja, heroina të një kohe zezonë, me mundime rritën, shumë qindra fëmijë jetimër. Edhe sot e gjithë ditën, disa krerë kriminelë të LPK-së, hafije të hershme të Serbisë, trillojnë e shpërndajnë shpifje e mjegullnajë se, gjoja “vrasjet politike, janë viktima të lidërshipit të LDK-së!” Maksima: “Shpif, shpif, se diçka mbetët”, gjithnjë e përdorshme
     Bilëz, edhe vrasjen dhe karbonizimin, në veturën e tij, të një dëshmitarit potencial të Gjykatës Speciale, në prag të kësaj pranëvere, duan t`ia faturojnë LDK-së. E vërteta është se ajo ishte vrasje brenda llojit. Dëshmitë e bollshme flasin për lidhjet e tij me të gjitha grupet, fort të përfolura dhe zotëronte informacion të dorës së parë. Ndërkohë që LDK-ja kurrë nuk ka pasur struktura të krimit dhe aq më pak mund të besohet eliminimi i kuadrove të saj, si Enver Maloku, Xhemajl Mustafa, Smajl Hajdaraj me shokë, bashkëpunëtorë besnikë të Presidentit Rugova.
       Për PAN-istët, edhe “veteranët” e rremë, janë vlerë e UÇK-së!?
     Partitë e ekstremit të majtë enveristo-staliniste, deri sa pretendojnë se në luftën e Kosovës morën pjesë, të paktën,  60 mijë ushtarë, tani, edhe “veteranët” e rrejshëm të UÇK-së, i konsiderojnë vlerë! Nën presionin enorme, shantazhin dhe kërcënimin kriminal të Shoqatës të OVL të UÇK-së, e ndërsyer nga partitë e PAN-it, me qëllim të rrëzimit  të qeverisë të suksesshme të kryeministrit Isa Mustafa, pa asnjë arsye objektive, kërkuan pagesën e menjëhershme të veteranëve të luftës.
     Zoti Mustafa, i cili karrierën politike e vuri mbi interesin shtetëror e kombëtar, në  vend që të dorëhiqej, filloi lëvrimin, dhënien e parave për 12.700 veteranë të mirëfilltë dhe 33.600 “veteranë” të rrejshëm. Tashmë, këto shifra kanë ndryshuar me rritje! Nga këto pagesa abuzuese, rezulton se, deri disa muaj më parë, janë abuzuar, grabitur 89 milionë euro nga buxheti shtetëror!!!
     Nga 3.000 “veteranë” të listuar nga Shqipëria, kryetari i OVL të UÇK-së, gjeneral Spiro Butka, thotë se  vetëm 186 veteranë, janë pjesë e luftës.  Ai citon me emër njërin nga ish-kryetarët e OVL të UÇK-së, i cili ka shitur dëshmitë e veteranëve dhe, i njëjti ka hapur biznese në Shqipëri!
     Duke i paguar, qoftë edhe veteranët e vërtetë, shteti i bëri mërcënarë, luftëtarë me pagesë, ushtarët e lirisë! Ndërkohë, pjesë e krimit u bë edhe “gjymërtliu”, me paratë e taksa-paguesëve të Kosovës, Isa Mustafa, i cili, edhe pse kishte një armatë zyrtarësh përrreth, nuk  bëri asnjë verifikim të Listave të Veteranëve. “Nëse do ta bënte këtë dhe t`i kthente prapa dosjet, ne do ta bënim korrigjimin e nevojshëm”, – deklaron Çeku. Këtë akuzë kundër Isa Mustafës e bëri i akuzuari i parë, kryetari i Komisionit-bandë të regjistrimit dhe të verifikimit të listave të veteranëve, gjeneral Agim Çeku.
     Zakonisht, për kushtet dhe mundësitë e shtetit të brishtë dhe të fiktë të Kosovës, një shpërblim meritor shteti mund t`ju premtonte, me garanci  zbatimi, si shtesë të pensionit të pleqërisë, ashtu siç është praktikuar për veteranët e Luftës së Dytë Botërore.
     Çuditërisht dhe cinikisht, është ky Komision falsifikatorë të Listave të Veteranëve, në koordinim me Shoqatën e OVL të UÇK-së dhe partitë e PAN-it, të cilët kërkojnë  miratimin në Parlament të një farë palo “ligji për mbrojtjen e vlerave të luftës të UÇK-së”. Ndërkohë që janë, pikërisht, ata që i kanë përbaltur, më se shumti, këto vlera. Krimet serike, hajnia zyrtare, haraçi i përgjakshëm, privatizimet korruptive, tenderimet abuzive dhe format tjera përfituese e shpërdoruese, të pasurive të brezave shqiptarë, ka qenë dhe mbetët goditja më e madhe e vlerave të mirëfillta të luftës të UÇK-së.
     Jo me kot thonë se “Turpi nuk ka mbytur askënd!”

THEMELOHET FONDI XHIM XHEMA PRANË UNIVERSITETIT KANSAS NË NDER TË ISH-SENATORIT ROBERT DOLE – Nga Frank Shkreli

 

Në një njoftim të përhapur të ënjtën nga (Kansas University Endowment”), për mediat amerikane dhe shqiptare, thuhet se biznesmeni dhe mbrojtsi i çeshtjeve kombëtare, Z. Jim (Xhim) Xhema me origjinë shqiptare nga Greenwich i shtetit Konetikët në Shtetet e Bashkuara i dhuroi $500,000 (gjysëm million) dollarë Institutit Dole pranë Universitetit të shtetit Kansas.  Në njoftim thuhet se ky gjest i Z. Xhema është një vlerësim i punës së Senatorit Robert Dole due jepet në shenjë falënderimi për diplomacinë dhe mbështetjen ndaj çeshtjes së Kosovës gjatë dekadave dhe për miqësinë e tij të gjatë me Senatorin republikan Bob Dole.

 

Një lidhje politike që bashkoi akktivistin shqiptaro-amerikanin Jim Xhema dhe Senatorin e shtetit Kansas, Z. Bob Dole është kthyer në një miqësi midis këtyre dy burrave që ka zgjatur për më shumë se 30 vjet, theksohet në njoftimin e shpërndar për median.   Kjo miqësi, e lindur nga një fëmijëri me shumë gjëra të përbashkëta dhe bazuar në respektin e ndërsjelltë midis këtyre dy burrave, frymëzoi dhënjen e kësaj dhurate prej 500,000 dollarësh Institutit Dole, pranë Universitetit Kansas, thuhet në njoftimin e Universitetit Kansas.  Njoftohet se dhënja e kësaj dhurate ishte planifikuar të jepej njëkohësisht me ceremoninë e zbulimit të statujës së Senatorit Dole në Prishtinë, gushtin që kaloi, në kryeqytetin e Kosovës, në kujtim dhe në nderim të 30-vjetorit të vizitës së parë të Senatorit Dole, me gjashtë kolegët e tij senatorë të njohur amerikanë,  në Prishtinë.

 

Ishte kjo vizita e parë e Senatorit Robert Dole në Kosovë, vizitë e cila konsiderohet edhe sot si pikëkëthesa për çlirimin, lirinë dhe pavarësinë që gëzon sot Kosova. Senatori Dole dhe kolegët e tij, dëshmuan para botës dhe komunitetit ndërkombëtar abuzimet serbe të të drejtave të shqiptarëve në Kosovë, por edhe për qendresën e tyre të fortë përball këtyre abuzimeve.  Sipas shumë vërejtësve, me vizitën e senatorëve amerikanë në Kosovë në vitin 1990 filloi edhe “ndërkombtarizimi i çeshtjes së Kosovës”, për të cilën fliste aq shpesh ish-Presidenti historik i Kosovës, i  ndjeri Dr. Ibrahim Rugova,  njëkohësisht edhe mik i ngusht i Z. Xhema dhe i Senatorit Robert Dole, si dhe krye-protagonisti i miqësisë së përhershme midis Shteteve të Bashkuara dhe shqiptarëve — në një kohë — kur pak kush dinte gjë për Kosovën dhe për shqiptarët.

 

Në njoftimin për themelimin e Fondit Xhema thuhet se Jim Xhema është takuar për herë të parë me Senatorin Dole në vitin 1987, kur Z. Dole ishte udhëheqësi i shumicës republikane në Senatin amerikan.  Z. Dole ishte ndër liderët e parë politikë Amerikanë që solli vëmendjen ndaj gjëndjes në Kosovë dhe popullsinë e saj, kryesisht, etnike shqiptare si dhe përpjekjeve të saj për liri nga sundimi serb gjatë viteve 1980 dhe ’90 – kur qeveria serbe kishte vendosur ligjin e shtet-rrethimit dhe sundimin diktatorial mbi popullsinë shqiptare.

 

Gjatë ceremonisë që u mbajt në Prishtinë gushtin që kaloi, për të nderuar Senatorin Dole, Z. Xhema tregoi se megjithse ata u rritën në dy botë të ndryshme, të dy u rritën në ferma bujqësore.  “Të dy e kuptuam se, në fëmini, ishim rritur në një mënyrë shumë të ngjashme me njëri tjetrin dhe se kemi shumë parime të njëjta,” është shprehur Z. Xhema, siç raporton gazeta shqiptaro-amerikane, Illyria në Nju Jork.

 

Ndërkaq, në njoftim thuhet se Senatori Dole falënderoi Z. Xhim Xhema, mikun e tij prej një kohe të gjatë, për dhuratën dhe për vizionin e tij për paqe dhe liri.  “Xhim Xhema ka qenë miku im i ngushtë për shumë dekada.  Ai është një njeri i shquar dhe i veçantë”, tha Robert Dole, njëri prej politikanëve më të njohur të Amerikës të shekullit të kaluar dhe më vonë.  “Besnikëria dhe miqësia e Xhimi-t gjatë viteve, kanë qenë gjithmonë shumë domethënëse për mua, në nivelin personal, ndërsa dhurata e tij e fundit për Institutin Politik Dole, është një dëshmi e vërtetë e bujarisë së tij të pakufishme dhe e angazhimit të tij të vendosur për ta bërë këtë botë më të mirë për brezat e ardhëshëm”, është shprehur ish-Senatori Dole.

 

Fondi i Mundësisë Jim Xhema (“Jim Xhema Opportunity Fund”) do të sigurojë mbështetje për Institutin e Politikës Robert J. Dole për programet dhe ekspozitat publike të Universitetit Kansas.  Për të respektuar dëshirën e Z. Xhema, ky fond do të përdoret për të sponsorizuar programe dhe ekspozita me tema dhe subjekte mbi Shqipërinë, Kosovën, Shqiptaro-Amerikanët ose rajonin e Ballkanit, në Evropën Juglindore. Ky fond mund të sigurojë gjithashtu mbështetje për studiues që do të merren me kërkime shkencore në kuadër Koleksioneve të posaçme dhe Arkivit Robert dhe Elizabeth Dole, thuhet në njoftimin për media.

 

Ndërsa Z. Bill Lacy, Drejtori i Institutit Politik Dole pranë Universitetit Kansas, i shprehu mirënjohjen e tij të thellë Z. Xhim Xhema për dhuratën duke thenë se Instituti Dole do të përfitojë shumë nga kjo dhuratë bujare.  “Ne të Institutit Dole jemi vërtetë të nderuar dhe mirënjohës ndaj Z. Xhema për këtë dhuratë bujare”, tha Lacy.  “Kontributi i tij do të ndihmojë që të sigurojmë — që ne të vazhdojmë të nderojmë trashëgiminë e Senatorëve Bob dhe Elizabeth Dole dhe të hapim mundësi të reja për të zgjëruar programimin dhe kërkimet shkencore në fusha të reja dhe për audienca të reja”, përfundon njoftimi për themelimin e Fondit Xhim Xhema pranë Universitetit Kansas, në nder të ish-Senatorit të Shteteve të Bashkuara, Z. Robert Dole.

 

Vizita e Senatorit Robert Dole në Prishtinë në vitin 1990, ishte si të thuash katalizatori që vuri në lëvizje ndërkombtarizimin e “Çeshtjes së Kosovës”.  Ishte paralajmërimi i parë për Washingtonin zyrtar dhe botën se në Kosovë punët ishin shumë keq për shqiptarët, madje pat parashikuar edhe fundin e ish-Jugosllavisë si shtet federativ.

 

Pas “shtypjeve shokuese” që kishte parë në Kosovë ndaj shqiptarëve të asaj krahine nga ana e forcave policore serbe, ish-Senatori Dole ia nisi punës për të sensibilizuar Kongresin, por edhe popullin amerikan dhe botën për krimet dhe shkeljet e rënda të të drejtave të njeriut që po ndodhnin në Kosovë kundër shqiptarëve autoktonë, nga forcat kriminale të Millosheviqit, duke e cilësuar atëherë situatën në Kosovë si të rrezikshme dhe të pa parashikueshme.  Kjo ishte, pikërisht, edhe periudha që njëherazi vuri në lëvizje edhe lobimin në Kongres dhe pranë qeverisë federale të komunitetit shqiptaro-amerikan, i cili megjithëse i vogël në numër, arrijti të siguronte një mbështetje të pa parë deri atëherë — në qarqet e politikës amerikane – në favor të të drejtave dhe kauzave të shqiptarëve në trojet e tyre autoktone në ish-Jugosllavi dhe në rajonin e Ballkanit Perendimor, në përgjithësi.

 

Aftësia që e dalloi Z. Xhim Xhema dhe veprimtarinë e tij gjatë dekadave në Amerikë ishte se ai dijti të zgjidhte dhe të bënte miqë për shqiptarët në Washington, nga të dy partitë politike kryesore të këtij vendi – republikanë dhe demokratë — dhe ndër politikanët më të dalluar due më me influencë të këtij vendi demokratik, njerëz me vlera morale dhe politike, por edhe human si Robert Dole, që besonin në lirinë, demokracinë dhe të drejtat e njeriut për të gjithë popujt, pa dallim.  Ishte fati ynë që komuniteti shqiptaro-amerikan kishte njerëz si Xhim Xhema i cili me veprimtarinë dhe me miqësinë e tij me politikanët më të njohur të këtij vendi – bëri që “çeshtja e Kosovës” dhe të drejtat dhe liritë e shqiptarëve në përgjithësi, — gjatë një periudhe shumë kritike të historisë së shqiptarëve – interesat e tyre të ishin në krye të listës së politikës së jashtme amerikane, gjatë dekadave të fundit të shekullit të kaluar dhe fillimim shekullin XXI.  Njëri prej këtyre ishte edhe ish-Senatori Robert Dole, “Një mbështetës i pazevëndsueshëm i Kosovës, duke qëndruar pranë dhe në mbështetje të popullit të këtij vendi, në përpjekjet e tija për të ndërtuar një shtet të fortë dhe të lirë”, siç e ka cilësuar Senatorin Dole, ambasadori aktual amerikan në Prishtinë, Z. Filip Kosnett.  Ndërsa Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Amerikan (NAAC) në vitin 2003 e kishte vlerësuar kontributin e Z. Xhema, gjatë viteve, me  medaljen “Për Arritje të Mëdha në Jetë”, me motivacionin: “Për devotshmërinë e tij legjendare ndaj çështjes shqiptare dhe për punën e palodhur drejtë përmirsimit të jetës së shumë shqiptarëve, në të dy anët e Atlantikut.”

 

Ndihma prej dekadash e Senatorit Bob Dole dhe e politikanëve të tjerë amerikanë, është vlerësuar dhe nuk besoj se do të harrohen kurrë nga Kosova dhe as nga Kombi shqiptar.  Dhurata bujare — e veprimtarit të njohur prej dekadash në komunitetin shqiptaro-amerikan, Z. Xhim Xhema — për Institutin Dole të Universitetit Kansas – është një vlerësim tjetër i lartë që do të përjetësojë kujtimin e punës së palodhëshme të këtij burri të madh amerikan në mbështetje të drejtave bazë të njeriut, lirisë së shqiptarëve, në përgjithësi dhe pavarësisë së Kosovës dhe të lidhjeve të përhershme midis dy popujve tanë, në veçanti.

Frank Shkreli

Ish-Senatori Bob Dole me veprimtarin shqiptaro-amerikan të çeshtjes kombëtare, Z. Xhim Xhema


Ish senatori Dole (majtas) me Prof. Sami Repishtin (në mes) dhe Xhemail (Jim) Xhemën.

Xhemail (Jim) Xhema (majtas) me ish senatorin Bob Dole dhe ish presidentin Bill Clinton, në mbrëmjen e Këshillit Kombëtar Shqiptaro – Amerikan, në qershor 2003.

 

 

Respekt për ish-Presidentin Ibrahim Rugova

 

Gjithmonë midis veprimtarëve shqiptaro-amerikanë

 

 

 

Dhjetor 2016 në pritjen vjetore me rastin e festave të fund vitit, organizuar nga Xhim Xhema, për miqtë shqiptarë dhe amerikanë, në një prej lokaleve të njohura të New Yorkut.

Kryeministri Edi Rama do ta bashkojë Kosovën me Shqipërinë, nëse harron Serbinë – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

Kjo është e drejtë historike, e ligjshme, kushtetuese dhe ndërkombëtare e Kosovës dhe e Shqipërisë që të bashkohen në një shtet të përbashkët qoftë si federatë apo konfederatë, kjo varet vetëm prej vullnetit dhe dëshirës së Tiranës dhe të Prishtinës, jo prej askujt tjetër. Këtë të drejtë ua garanton e drejta ndërkombëtare.
Prandaj, edhe nëse çmenden serbomëdhenjtë Aleksandar Vulini, Alkesandar Vuçiqi dhe Ivica Daçiqi, kryeministri Edi Rama  do ta bashkojë Kosovën me Shqipërinë, POR me kusht, nëse nuk fundoset në “bahçen e lakërave” të “Minishengenit” të Jugosllavisë-Serbisë së Madhe.
Mirëpo, edhe pas reagimit negativ e armiqësor të Aleksandar Vulinit kundër kryeministrit Edi Rama, se gjoja ai “është kokëtharë dhe i pafytyrë” , gjoja pse Rama qenke fotografuar para flamurit kombëtar shqiptar, kryeministri shqiptar, duhet ta ketë të qartë, që tani, të tërheqet nga “Minishengeni Ballkanik” (Vuçiq-Rama-Zaev), për shkak se Beogradi, edhe pas  30 viteve nuk ka ndryshuar politikën e Serbisë së Madhe të Slobodan Milosheviqit  ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike.

Prandaj, ky është shkaku kryesor, pse      Tirana dhe Prishtina, që tash, duhet ta harrojnë “Minishengenin” serbo-sllav ballkanik-JUGOSLLAVINË E RE !
Këtë e dëshmojnë edhe deklarat e Aleksandar Vulinit (ministër i Mbrojtjes së Serbisë), se gjoja presidenti serb Aleksandar Vuçiq, duhet të krijojë “botën serbe, që do të thotë të gjithë serbët e bashkuar në një shtet serb”. Kështu, thoshte edhe parulla propagandistike shfarosëse-lebensraum e Slobodan Milosheviqit: “Aty ku është ngulitur një shtëpi serbe, aty është Serbi”.
Mirëpo, në praktikë i doli krejtësisht ndryshe, si thotë Nenad Çanak : “ Aty ku S.Miloshiviqi i ka mbrojtur shtëpitë serbe, ato janë djegur dhe rrafshuar deri në themel.”
Si duket, edhe sot, pas tri dekadash një “taksirat” të tillë shkatërrimtar dhe gjenocidal të Slobodan Milosheviqit po e kërkojnë edhe Aleksandar Vulini, Ivica Daçiqi, Aleksandar Vuçiqi dhe patriarku i KOS-it, Irinej, të cilët me çdo kusht po luftojnë, që Kosovën ta zhbëjnë si shtet të pavarur dhe sovran. Këtë e dëshmon edhe lufta e tyre politiko-diplomatike dhe propagandistike në Dialogun e Brukselit (2011-2020), duke ngulmuar që pjesën e territorit verior të Kosovës, ta “pacifikojnë” së pari, në mënyrë paqësore, duke formuar “srpska zajednicën” si hap të parë-me bazament juridiko-ligjor, kushtetues dhe politik për formimin e “Republika srpska”, si hap të dytë. Ky është  objektivi, pse Beogradi po negocion në procesin e Brukselit, JO për ta njohur Republikën e pavarur të Kosovës, ashtu siç po gënjejnë hotët dhe hutët internacionalsitë shqiptarë. Mirëpo, kjo është gënjeshtër dhe mashtrim sui generis i popullit shqiptar në Kosovë.

Si të hyhet në “një thes” me Vulinin, kur kryeministrit shqiptar i thotë “kokëtharë” dhe i ”pafytyrë”!
-E, shihni, ore  internacionalistë të mjerë, se  politika zyrtare serbomadhe e Beogradit nuk ka evoluuar asnjë millimeter nga strategjia politike, diplomatike dhe propagandistike e Slobodan Milosheviqit as ndaj shqiptarëve të viktimizuar-mbi 13.0000 të vrarë e të masakruar, si dhe me mbi 1.400 të tjerë ende të pagjetur nëpër varreza masive në Serbi, ku tani flitet se, dikush nga vetë serbët i ka zbuluar edhe “16  lokalitete me varreza të viktimave të shqiptarëve në Sjenicë”, të vrarë dhe të maskaruar në Kosovë, por të importuar  me autofrigoriferë dhe me kamionë të ndryshëm në Serbi, me qëllim të fshehjes së krimeve të gjenocidit.
Me kë të bëhet paqe, me Vulinin-prototip  i S. Milosheviqit, që kryeministrit E. Rama ia mohon flamurin kombëtar dhe Shqipërinë Etnike?!
Jo, jo, o internacionalistë  të “dalldisur”, mos u mashtroni aq leht e aq naivisht, sepse nuk keni shans për të vjelur ndonjë Çmim Nobel ( e shihni se, Çmimin Nobel po e prêt qe 3 dekada, edhe internacionalisti dhe shkrimtari më i famshëm në botë, Ismail Kadare. Mirëpo, vetëm pse është shqiptar, askushi nuk e vë në “pullë”, edhe pse është shkrimtari më me vlerë në boë në fushën e artit të letërisë (prozë dhe poezi), edhe pse është paqësor, edhe pse është internacionalist, dhe pse është globalist), duke i bërë koncesione absurde Serbisë, në dëm të interesit të përgjitshëm  kombëtar , shtetëror dhe territorial të Shqipërisë Etnike.
-A, nuk i bindi internacionalistët  paqësorë shqiptarë, gjenocidi i fundit i Serbisë së Slobodan Milosheviqit, të bërë në Kosovë (1989-1999), të cilin internacionalisti Ibrahim Rugova plot një dekadi e luti me “lulen paqësore”, por kryekrimineli Slobodan Milosheviq me bashkëkriminelët e tij nuk pranoi dorën e pajtimit paqësor të Ibrahim Rugovës, por e bëri të kundërtën-përdori forcën, terrorin, terrorizmin, maskarat, deportimet dhe gjenocidin, me ç ‘rast e dogji shkrum e hi Kosovën, dhe i vrau mbi “13000 mijë shqiptarë”.
-E, tash, me vazhimin e Dialogut të Brukselit (liderët internacionalistë politikë shqiptarë si në Tiranë, ashtu edhe në Prishtinë po ushqejnë iluzione të kota, se gjoja Serbia do ta njohë Kosovën)!?
Mirëpo, kjo është një shpresë e shkretë dhe shumë naive, sepse  nuk bëhet paqe e as nuk mund të zhvillohet asnjë bashkëpunim me kriminelë fashistë serbomëdhenj sikurse  Aleksandar Vulin(ministër i Mbrojtjes së Serbisë), që Shqipërinë Etnike  e quan “Velika Albanija” dhe UÇK-në e quan “terroriste dhe vrastare”.  Ndërkaq, kryeministrin Edi  Rama e kritikon , duke e ironizuar se “ sikur të kishte pasur tru, ai nuk do të fotografohej para  flamurit të Shqipërisë së Madhe”!?

 

Këto shpifje, intriga, gënjeshtra, urrjetje, akuza, dhe, këtë luftë speciale subversive  serbomadhe kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike, i provon kjo deklaratë e çetniko-fashistit milosheviqian, Aleksandar Vulin (ministër i Mbrojtjes së Serbisë). Lexo në origjinal:) „Da Edi Rama ima mozga, ne bi pokušavao da napravi ‘veliku Albaniju’, da ima pameti, ne bi se slikao ispod zastave ‘velike Albanije’, a da brine o miru u regionu, ne bi hvalio ubice iz takozvane OVK i pokušavao da odredi ko će vladati Crnom Gorom“.(https://www.danas.rs/politika/vulin-da-rama-ima-pameti-ne-bi-se-slikao-ispod-zastave-velike-albanije/ )

-Shih, shih,  ky farë çetniku racist dhe nacionalist primitiv milosheviqian, me gisht kërcënues prej Beogradit mundohet t’ia tregojë vendin, se ku duhet të ulet dhe të fotografohet në shtëpinë e vet Edi Rama!? -Jo vetëm se e quan të  “pa tru, por edhe të pafytyrë, gjoja se ai po bën përpjekje që manastiret serbe në Kosovë, t’i pasqyrojë si trashigimi të popullit shqiptar, në librat shkollorë, të cilat po i shtyp qeveria e tij”.

Meqë sipas Vulinit (vërtet, kokëtharë, racist dhe injorant), kryeministri shqiptar Edi Rama “qenka pa tru dhe i pafytyrë”  vetëm pse  e do dhe e respkton flamurin kombëtar shqiptar dhe Shqipërinë Etnike, prandaj edhe është fotograuar pranë tij, sepse simbolizon Shqipërinë e ribashkuar etnike, jo kurrfarë Shqipërie të madhe e as të vogël), atëherë, pse presidenti serb, Aleksanda Vuçiq ka pranuar të “paktojë” me Edi Ramën, duke hyrë në të njëjtin thes të “Minishengenit”, i cili nuk është gjë tjetër vetëm se vampirizim dhe mishërim i Jugosllavisë  titoiste, përkatësisht i Serbisë së Madhe të Pashiqit, të Sheshelit dhe të Milosheviqit.

Prandaj, Edi Rama ka bërë gabim të madh politik, kombëtar e shtetëror, që ka hyrë në “Minishengenin ballkanik”, ku fjalën kryesore, do ta ketë Serbia e Madhe në Ballakn, edhe si forcë politike, edhe si forcë ekonomike, edhe tregtare, edhe e biznesit etj., duke depërtuar në çdo pëllëmbë të territorit të Shqipërisë Etnike, duke pushtuar paqësisht edhe portet, limanet dhe detet e saj, pa asnjë pengesë (qoftë përmes shfytëzimit të vijës tokësore, ajrore dhe detare).  De fakto, ky është realizimi i ëndrrës shekullore të Serbisë së Madhe.  Për këtë arritje historike, Beogradi zyrtar, duhet t’i falënderojë BE-në, Tiranën  dhe Prishtinën, të cilat me projektet e tyre të përbashkëta integruese ia mundësuan Serbisë së Madhe, që të kthehet në vendet  e krimeve të gjenocidit serb në të gjitha hapësirat e Shqipërisë Etnike.  Kjo është fitorja më e madhe e Serbisë  kolonialiste dhe hegjemoniste ( 1912-2020).

    Sa  kokëtharë dhe regresiv është Vulini!

-Do rizgjerimin e Serbisë së Madhe në një “botë serbe”,  (të krijuar dhe të drejtuar nga kryeatri i saj, Aleksandar Vuçiq) që  të gjithë serbët të bashkohen nën “çatinë” e saj, kurse në anën tjetër, së bashku me Ivica Daçiqin (dora e djathtëe Slobodan Milosheviqit, të cilin serbët e quajnë “mali Sloba-Sloba i vogël), e atakojnë, e kërcënojnë, e ofendojnë dhe e padisin kryeministrin Edi Rama për krijimin e “Shqipërisë së Madhe”. Për këtë qëllim Beogradi zyrtar dhe Tirana zyrtare këmbyen edhe nota diplomatike protestuese, duke e kundërshtuar njëra-tjetrën përmes amabasadorëve të tyre.

 Vulini e akuzon Edi Ramën, edhe  për shkak  të “lëvdatave të bëra vrastarëve të ashtuquajtur UÇK “!

Mirëpo, ai nuk  e di se UÇK-ja ishte  legale( d.m.th. e legjitime dhe e ligjshme) në mbrojtjen e popullit dhe të Kosovës kundër ushtrisë, njësiteve paraushtarake dhe policore pushtuese, terroriste, agresore dhe gjenocidale.

-UÇK-ja  ka zhvilluar luftë të drejtë çlirimtare dhe antikoloniale kundër forcave pushtuese të Serbisë në Kosovë (1991-1999) në përputhje me parimin “jus ad bellum, që do të thotë të drejtën e zhvillimit të luftës së armatosur të UÇK-së për realizimin e së drejtës së vetëmbrojtjes kundër agresorit serb.

Gjithashtu,  analfabeti Vulin, dhe të gjithë ata serbomëdhenj dhe hyzmeqarë të tyre nuk e dinë se UÇK-ja kishte bazë të qëndrueshme ligjore edhe nga Karta e Kombeve të Bashkuara sipas së cilës kryengritësit dhe forcat e rezistencës popullore  të Kosovës gëzonin të drejtën e plotë që me armë në dorë të luftonin kundër armikut pushtuese kolonial dhe gjenocidal serb, me qëllim që të jetësonin të drejtat e tyre për liri, për pavarësi dhe për vetëvendosje nga pushtuesi kolonial serb (1912-1999).

Po ashtu, lufta çlirimtare dhe antikoloniale e UÇK-së ishte në për puthje edhe me Deklaratën Universale  të Drejtave  të Njeriut të OKB-së (1948), ku në pjesën hyrëse, pasusi 3 thuhet : “Duke patur parasysh se është e nevojshme që të drejtat e njeriut të mbrohen me dispozita juridike, kështu që njeriu të mos jetë i shtrënguar që në pikën e fundit t’i përvishet kryengritjes kundër tiranisë dhe shtypjes” .

Sa më simper e drejt e UÇK-së për ngritur në kryengritje kundër pushtimit kolonial dhe gjenocidal të Serbisë (1989- 1999) nuk ishte vetëm e drejtë morale, politike dhe kombëtare, por edhe e drejtë e ligjshme, e njohur me të drejtën ndërkombëtare. Ky është  “letërnjoftimi” juridik ndërkombëtar i UÇK-së, kjo edhe bëri që UÇK-na ta mbështetin edhe Amerika, edhe NATO-ja në luftën e drejtë çlirimtare dhe antikoloniale kundër Serbisë pushtuese dhe gjenocidale (1989-1999).


Send this to a friend