VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Elsa Veizi: Dua ujë dhe ajër! – Tirana pa ujë 24 orë

By | September 21, 2019

Komentet

Butrinti me PPP, një akt i pastër anti-kulturor dhe anti-shkencor – Nga MOIKOM ZEQO

Para disa ditësh në Ministrinë e Kulturës, titullari Michael Granoff, shef i Bordit Fondi Shqiptaro-Amerikan për Zhvillim paraqiti “Planin e Menaxhimit të Integruar të Butrintit”.

Pra bëhet fjalë se si një fondacion jo shtetëror merr përsipër një gjë të pazakontë për ta menaxhuar privatisht qytetin kompleks dhe mjedisin e tij ,siç është qyteti arkeologjik i Butrintit.

Në media të ndryshme shqiptare është folur për këtë rast i cili ngjan si ekskluziv, pra i pazakontë. Ministria e Kulturës padyshim që e miraton një program menaxhimi që është në fakt jashtë strukturave shtetërore.

Një mënyrë e tillë e menaxhimit të një kryevepre të pashembullt të trashëgimisë kulturore shqiptare, siç është Butrinti antik dhe mesjetar, nga një fondacion fare i panjohur, jo shqiptar, jo publik dhe shtetëror ngjan si një “plotësim” i habitshëm por dhe krejt i pandërgjegjshëm i të ashtuquajturave PPP-ve, duke e kaluar versionin që subjektet private shqiptare menaxhojnë subjekte shtetërore shqiptare.

Dihet kriticizmi i shumëllojtë dhe skepticizmi për të ashtuquajturat PPP.

Unë këtë dukuri e kam kritikuar që para pesë vitesh në disa shkrime.

Por aktualisht nuk kish ndodhur që subjekte të strukturuara si jo subjekte shqiptare të merrnin në dorëzim për menaxhim pikërisht një nga qytetet më të famshëm të Europës në guidat arkeologjike botërore, Butrintin e Shqipërisë.

Puna shumë vjeçare gjatë jetës sime si arkeolog, njohja e trashëgimisë së monumenteve poliforme dhe shumëkohore të shekujve më bën që të kem gjithmonë një dozë skepticizmi për të gjitha nismat që ndërmerren qoftë shtetërisht nga Ministria e Kulturës, qoftë dhe në formën e një bashkëpunimi hibrid midis shtetit dhe fondacioneve të cilat nuk janë subjekte shqiptare.

Me të drejtë arkeologu i shquar, kolegu im Neritan Ceka ka kritikuar ashpër planin e menaxhimit të Butrintit dhe të parkut të tij që siç dihet është i mbrojtur dhe nga UNESCO.

Jam plotësisht dakord me shtjellimin e tij profesional dhe shqetësimin qytetar.

Por le të kthehemi tek çështja kryesore e një akti të tillë që bëhet i njohur për të lëvizur dhe funksionuar në mënyrë legale.

Çfarë përfaqëson fondacioni i cili nuk di pse quhet në mënyrë shokuese por dhe klienteliste si Amerikano-Shqiptar.

Mund të kishim si alternativë një subjekt të mirëfilltë të quajtur Shqiptaro-Amerikan, siç e nënvizon me të drejtë Neritan Ceka.

Përveç faktit që Michael Grenoff është amerikan nuk kemi asnjë të dhënë tjetër se çfarë organizimi dhe çfarë cilësish shkencore por qoftë dhe menaxhuese paraqesin të ashtuquajturit bashkëpunëtorë të stafit në fjalë.

Le të ndalemi tek ideja e menaxhimit.

Ç’do të thotë të menaxhosh një qytet kaq të pazakontë arkeologjik si Butrinti dhe mjedisin e tij nga një fondacion që as e ka fare idenë apo i mungon plotësisht përvoja e drejtpërdrejtë, me monumentet e Butrintit, që nuk ka absolutisht asnjë njohje dhe lidhje me arkeologët shqiptarë, studiuesit e shquara të monumenteve të Shqipërisë, të cilët për shumë vjet krijuan Shkollën Shqiptare të Arkeologjisë në një nivel të lartë, me botime, revista shkencore, me konferenca ndërkombëtare të arritjeve arkeologjike saqë një arkeolog i madh me të drejtë i quajti arkeologët shqiptarë të denjë, sepse “hyjnë nga Porta e madhe e Arkeologjisë në bashkësinë e studimeve cilësore botërore”.

Arkeologët shqiptarë që kanë punuar në Butrint kanë punuar për vite të tëra jo vetëm me gërmimet por dhe me botimet e tyre.

Kujtoj tani me respektin më të madh arkeologun e ndjerë Dhimosten Budina por dhe kolegë të tjerë si Kosta Lako, apo ekspeditat të shpeshta në Butrint drejtuar nga arkeologë të njohur si Selim Islami, Neritan Ceka etj..

Shikoni studimet e tyre adekuate. Krejtësisht profesionistë për historinë antike dhe mesjetare të Butrintit.

Si ka mundësi që arkeologët shqiptarë që e njohin Butrintin thellësisht nga përvoja të pashlyeshme as të mos konsultohen, as të mos përfillen qoftë dhe nga një Fondacion me emrin e zhurmshëm Amerikano-Shqiptar, pra të hartohen projekte apo drafte menaxhuese nga njerëz që padyshim janë diletantë në arkeologji.

Ka dhjetëra e mijëra fondacione të tilla të ngjashme që gëlojnë në anonimatin e pafund të Europës, të Amerikës apo dhe të planetit.

Kush e bën zgjedhjen dhe ç’të drejtë ka për ta bërë këtë zgjedhje për ta menaxhuar Butrintin nga një strukturë që nuk paraqet për transparencë asnjë kurikulum, asnjë punim shkencor, asnjë studim, asnjë libër, asnjë titull akademik të ashtuquajturve elementë përbërës të strukturave qoftë dhe private.

Si ka mundësi që shteti shqiptar, Ministria e Kulturës të mos bëjë asnjë konsultë me specialistët që ende janë gjallë, por në mënyrë okulte tinëzare dhe të fshehtë bien dakord për një fondacion që ka të paktën një provë, mjaft kuptimplotë që para ca kohësh bënë sikur restauruan “Pazarin e Gjirokastrës” me fondet e tyre duke treguar një mungesë totale profesionalizmi sidomos në shkuljen e kalldrëmeve “Kundër këtij veprimi unë kam reaguar disa herë në shtyp” pa asnjë shkëlqim lavdie, duhej që ky Fondacion që la nam në Gjirokastër të kritikohej dhe t’i kërkohej llogari.

Më shqetëson shumë fakti që në rrafshin shtetëror të përfaqësimit mbahet një qëndrim i “negativizmit të plotë dhe absurd” ndaj gjithë traditës dhe meritave të arkeologeve shqiptare por dhe të personaliteteve të shquara të kulturës.

Asnjëherë nuk kam patur në këto 30 vjet një qëndrim anti-kulturë, një urrejtje patologjike ndaj shkencëtarëve, arkeologeve, specialistëve të monumenteve, asnjëherë nuk ka ndodhur që të ketë një margjinalizim dhe një banalizim në çdo ind të jetës ndaj kulturës kombëtare shqiptare. Në të gjithë administratën e Ministrisë së Kulturës, apo të vendeve organizuese që lidhen me Monumentet e Kulturës, nuk ka asnjë specialist, asnjë doktor shkencash, asnjë profesor apo akademik, por ka vetëm zyrtarë dhe militantë të dëgjueshëm, të klonuar dhe që nuk e kanë idenë e ideve shkencore dhe kulturore.

Është me të vërtetë një situatë e mjerueshme.

Asnjëherë nuk e kam kuptuar pse ndodhi kështu. Asnjëherë nuk më ka shqetësuar kaq shumë kjo gjë saqë më kujtohen vetëm skenat e teatrit absurd apo tregimet onirike të Franc Kafkës.

Në vitin 1991 si Ministër i Kulturës i Shqipërisë mora pjesë në takimin e parë të ministrave të Kulturës së Ballkanit që u mbajt në Ankara.

Pikërisht në këtë kohë, me kërkesën time, autoritetet turke më ndihmuan të shkoj për të parë Trojën.

Në mendjen time kishte një shtrëngatë të imagjinatës për Trojën e Homerit, apo për Trojën e Shlimanit, (i cili e zbuloi).

Por kur e kam parë se me çfarë përfaqësohesh Troja e famshme nga pikëpamja arkeologjike pra vetëm me disa mure dhe monumente të dëmtuara kam ndjerë një zhgënjim.

Në një nga shkrimet e mia kam shkruar se “duhet shkuar në Trojë për të kuptuar se ç’qytet madhështor arkeologjik, në të gjitha kuptimet i papërsëritshëm është qyteti i Butrintit”.

Butrinti mund të futet në një nga dhjetë qytetet arkeologjik të Europës por dhe më gjerë.

Qyteti i Butrintit me parkun e tij me një mjedis të paparë natyror (mos harroni asnjeherë liqenin) deri më sot është menaxhuar nga shqiptarët, mirë apo keq por që ka qenë krejtësisht e përballueshme nga ana e shqiptarëve që ta menaxhonin këtë qytet të Shqipërisë.

Si vallë mund të arrihet në Pikën Zero dhe befas të zhduket gjithë vetëdija dhe aftësia menaxhuese e shqiptarëve për qytetin e Butrintit i cili vetëm nga shitja e biletave siguron mbi 1 milion dollarë në vit.

Shumë e çuditshme tingëllonte fjala e kreut të Bordit të Fondacionit Michael Granoff që tha para mediave në 15 tetor 2019: “Kuptuam që nuk duheshin hedhur më shumë para, por duhej një ide tërësisht e re, dhe kjo na çoi tek një ligj i ri, që do të bënte të mundur një plan të tillë menaxhimi”.

Granoff  “u mburr”, për afërsinë që kishte me subjektet qeveritare kur deklaroi: “Nuk di të ketë shumë organizata të tjera që kanë aftësinë që të kenë një partneritet kaq të mirë me Ministrinë dhe me Qeverinë për të krijuar një ligj të ri që afron arkitekturën dhe mundësinë e organizimit dhe menaxhimit të Butrintit.”.

Nga njëra anë Qeveria proklamon perspektivën imagjinare  të një turizmi kulturor dhe nga ana tjetër pikërisht “një nga thelbet e thelbeve” të arkeologjisë në Shqipëri dhe në Europë qytetin e Butrintit ja jep de jure dhe de facto një Fondacioni të huaj për të mos thënë i panjohur dhe në rastin më mirëkuptues mund të themi nuk e dimë se çfarë përfaqëson.

Në vend që kjo Qeveri të krijojë struktura punësimi qoftë dhe në aspektin e turizmit kulturor me subjekte dhe vende profesionale me shqiptarë, me dijetarë, me specialistë, pikërisht edhe një ide të tillë punësimi e anulon dhe nuk e vë asnjëherë në zbatim.

Nuk e di sinqerisht se çfarë do të ndodhë në të ardhmen me “menaxhimin të një fondacioni pa specialistë” në një kohë që vetëm fitimet nga biletat janë një motiv biznesi i mirëfilltë.

Qeveria dhe të tëra organizimet që lidhen me rrjetin shtetëror të kulturës duke bërë një zgjedhje të tillë shpallin publikisht “një vdekje të bardhë të arkeologjisë shqiptare, të monumentologëve dhe të dijetarëve”.

Është një akt i pastër anti-kulturor dhe anti-shkencor, pra edhe një sindromë e rëndë e një plogështie të pafalshme të vetëdijes qytetare.

Pence: SHBA-Turqi bien dakort për armëpushim në Siri

Turqia ra dakord për pesë ditë armëpushim në verilindje të Sirisë për të lejuar tërheqjen e forcave kurde. Lajmi u bë i ditur të enjten nga Nënpresidenti amerikan Mike Pence pas bisedimeve me Presidentin turk Tayip Erdogan.

Pak përpara konferencës për shtyp Presidenti Trump shkruante në një postim në twitter : “Lajme të shkëlqyera nga Turqia. Faleminderit Erdogan. Miliona jetë do të shpëtohen!”

Zoti Pence udhëtoi drej Ankarasë shoqëruar nga sekretari i Shtetit Pompeo në një përpjekje për të bindur Presidentin Tayip Erdogan të ndalë ofensivën kundër luftëtarëve kurdë në Sirinë verilindore.

Sulmi ka krijuar një krizë të re humanitare në Siri. 200 mijë civilë po largohen nga vendi, ndërsa ka krijuar gjithashtu shqetësim të madh mbi sigurinë e mijëra luftëtarë të Shtetit Islamik të braktisur në burgjet kurde. Situata në Siri ka nxitur kritika ndaj presidentin Donald Trump. Zoti Trump është akuzuar për braktisje të luftëtarëve kurdë, partnerët kryesorë të Uashingtonit në betejën për të çmontuar kalifatin e vetëdeklaruar të Shtetit Islamik në Siri, me vendimin për të tërhequr trupat nga kufiri ndërsa Ankaraja nisi ofensivën e saj më 9 tetor.

Zoti Trump i ka dalë në mbrojtje vendimit të tij të cilin e cilëson “të shkëlqyer nga pikëpamja strategjike”. Përpara takimit në Ankara, zoti Trump shprehej i bindur se zoti Pence dhe Presidenti Erdogan do të kishin një takim të suksesshëm, por paralajmëronte se nëse kjo nuk ndodhte, Turqia do të goditej me sanksione e tarifa që do të ishin siç shprehej ai shkatërruese për ekonominë e vendit. zëri i amerikës

TI: Kompanitë ‘fantazmë’ – në qendër të korrupsionit e pastrimit të parave, dukuria përfshin edhe Shqipërinë

Organizata Ndërkombëtare Transparency International, tha të enjten në një raport, se qeveritë po dështojnë të trajtojnë pastrimin e parave dhe mashtrimet ndërkombëtare me taksa, meqë policia nuk i ka mjetet e duhura për të gjetur pronarët e kompanive të dyshuara për veprimtari kriminale.

Një analizë e vlerësimeve të bëra nga Rregullatori botëror kundër pastrimit të parave ‘Forca për Veprimtaritë Financiare’ (FATF) tregon se ky dështim është i lidhur fort me mbështetjen në të dhënat e mbajtura nga bankat.

Transparency International thekson se FATF-ja duhet të kërkojë që vendet të krijojnë regjistra qendror të pronarëve të vërtetë të kompanive dhe ato të dhëna të jenë publike, në mënyrë që të lejojnë verifikimin më të mirë të informacionit.

Në raport thuhet se FATF-ja kërkon nga qeveritë të sigurojnë që autoritetet të jenë në gjendje të zbulojnë shpejt se kush janë pronarët e vërtetë ose “përfituesit” e kompanive të regjistruara në territorin e tyre.

Nga 83 vende të vlerësuara nga FATF-ja që nga viti 2014, vetëm një (Trinidad dhe Tobago) ka vepruar në pajtim të plotë me këtë kërkesë. Asnjë vend nuk konsiderohet të jetë “shumë efektiv” në këtë fushë.

Autorja e studimit, Maira Martini, eksperte e organizatës Transparency International tha se “fondet mund të transferohen në sekonda nëpër llogaritë e korporatave bankare ndërsa identifikimi i pronarëve të kompanive të përfshira në korrupsionin tejkufitar, mund t’u marr autoriteteve më shumë se një vit”.

Ajo thekson se, pothuajse pa përjashtim të ashtuquajturat “kompanitë shell” shfaqen ne qendër të rasteve të mëdha të korrupsionit, pastrimit të parave dhe evazionit fiskal.

Një kompani “shell” apo kompani “fantazmë”, nuk zotëron asgjë por figuron si biznes i ligjshëm që shfrytëzohet më shumë për të fshehur veprimtaritë e kompanive të tjera.

Në vitin 2016, skandali i shkaktuar nga rrjedhja më e madhe ndonjëherë e të dhënave rreth kompanive sekrete në të quajturat Dokumentet e Panamasë, hodhën dritë mbi përdorimin e gjerë të ‘kompanive fantazmë”. Më shumë se 140 zyrtarë publik ishin duke përdorur më shumë se 214 mijë njësi për të fshehur pronësinë.

Në mesin e vendeve të përfshira në raport është edhe Shqipëria, “ku nuk ka kërkesë që të gjithë personat juridikë të kenë një llogari bankare. Nëse një person juridik nuk ka hyrë në marrëdhënie me një entitet raportues, atëherë nuk ka dispozita të tjera ligjore për të siguruar që autoritetet përgjegjëse të kenë qasje në informacionin e saktë dhe më të ri mbi pronësisë”, thuhet në raport i cili u referohet vlerësimeve të vitit të kaluar të Këshillit të Evropës mbi masat që ka marrë Shqipëria për të luftuar pastrimin e parave dhe financimin e aktiviteteve terroriste. zëri i amerikës

Peter Handke: Mjerimi i çmimit Nobel – Nga Svetlana Shlapshak (Teshqanik)

 Kurrë nuk e kam dashur letërsinë e Handkës, prandaj dhënia e çmimi Nobel aspak nuk me ka tronditur. Pas çmimit Nobel Bob Dillanit dhe reagimit të Dillanit ndaj çmimit, pastaj një viti pushim për shkak të skandalit seksual brenda institucionit të Nobelit, shkaqet që të mos tronditemi janë gjithnjë e më të qëndrueshme. Çmimi për Olga Tokarçukun është rrëfim më i këndshëm: atë do të vazhdoj ta lexoj.

Karriera letrare dhe prapambetja intelektuale e Handkës janë ndërthur me etjen e tij të pashuar që shkatërrimin e Jugosllavisë ta shfrytëzoj për ngjitje drejtë famës-ashtu sikurse janë ngjitur autorët e brezit të Handkes –Bernar Anri Levi, i cili e ka zgjedhur Bosnjën (Anri Levi është takuar disa herë me Rugovën në Prishtinë dhe është angazhuar edhe për shqiptarët e Dardanisë, vërejtja ime, G.M.) dhe Alen Finkikrot, që e ka zgjedhur Kroacinë: Handkes i mbeti Serbia. Gabimet politike dhe njollat etike nuk janë më të rëndësishmet për krijimtarinë e tyre letrare. Ne mëkatarët ishim të gatshëm edhe në bazë të ndarjes së autorit e të veprës ta mbronim disidentin edhe kur vepra i përplasej kokës. Lufta në Jugosllavi këtu vuri një rregull: shkrimtari është përgjegjës për veprën e tij dhe, fjalët vrasin. Vlen edhe për Handkën.

Mbase asgjë nga kjo nuk është e rëndësishme por për mua po. Ajo që mbetet me rëndësi dhe  sigurisht objektive është deklarata e Handkës për gëzimin e serbëve me te marr vesh lajmin që ai e mori çmimin. Ky është mjerimi, gjë që flet keq për kuptimin e gjërave nga Handke dhe tërthorazi edhe për letërsinë e tij. Handke me një veprim të pa mend shpërfill të gjithë serbët që nuk i shkojnë për shtatë imagjinatës milosheviqiane. Ata të tjerët për te nuk ekzistojnë fare. Këtu unë e lexoj fodullëkun e  kolonizatorit, të vetëquajturin shenjtor të popullit të vogël, i cili ja i kundërvihet fuqive të mëdha dhe e mbron kriminelin e vogël dhe ndihmësist e tij, të gjithë kriminelë nën sqetullat e tij. Që është fjala për mungesë arsyeje, dëshmon kur Handke e lavdëron Akademinë suedeze për  “guximin”, që megjithatë e zgjodhi atë.

Ta shikosh në tërë populli serbë vetëm botën e Milosheviqit dhe të mos veresh asgjë tjetër, e zhvlerëson Handken shkrimtar dhe intelektual. Këtu nuk bëhet fjalë për idetë ose për simpatitë politike,  por për mungesë serioze të observimeve, të dijës, të ndjenjave, impulsit që më shumë të duash të shtypurit e viktimat se sa tiranin e dhunuesin: shkurt kapacitetet letrare që sot janë të rëndësishme për shkrimtarin dhe të rëndësishme për atë që shkruhet. Handke seriozisht e ka fyer Serbinë, mund të thuhet me më shumë intonim patetik, sepse nuk ka vërejtur asgjë pos fytyrës brutale të  pushtetit dhe këtë e ka barazuar me popullin. Të jesh kritik duhet ta kesh dhuntinë e atij që e ndejnë nevojën që të dashurohesh në kolektiv, veçmas në kolektivin etik.

 Dhe, ç’i duhej Olga Tokarçukut ta lavdëronte Handken?

(Radio Gornji Grad )

Bisedimet me BE-në, Rama dhe Zaev në Bruksel

Armand Mero

Kryeministri shqiptar Edi Rama dhe ai maqedonas Zoran Zaev udhëtuan sot drejt Brukselit, në vigjilje të vendimit të krerëve të shteteve dhe qeverisve të vendeve anëtare, të cilët do të mblidhen nesër dhe pasnesër për të diskutuar ndër të tjera dhe mbi hapjen e bisedimeve për anëtarësim me Shqipërinë dhe Maqedoninë e Veriut.

Një ditë më parë ministrat e Jashtëm të vendeve anëtare dështuan të arrinin një marrëveshje, pas refuzimit të Francës e cila kërkon një rishikim të procesit të bisedimeve në kuadër të një riorganizimi të procesit të Zgjerimit.

Në një video mesazh përmes Facebook-ut, kryeministri Rama shpjegoi se ai dhe homologu maqedonas do të takohen me “ kryeministrat e qeverive socialiste dhe progresiste të BE-së në një format të krijuar enkas nga Partia Socialiste Europiane në funksion të nevojës, për të pasur sa më shumë aleatë në tryezën e mbrëmjes së pasnesërme”, u shpreh zoti Rama.

Ai tha se nuk është “as optimist, as pesimist për rezultatin e këtij procesi” duke theksuar se sipas tij “po bëhet maksimumi për të marrë “PO”-në e merituar”.

Sipas zotit Rama, çështja e të dy vendeve ballkanike pritet të jetë ndër temat e diskutimit mes kancelares gjermane Angela Merkel dhe Presidentit francez Emmanuel Macron, të cilat janë takuar sot në Tuluz, në kuadër të samitit franko-gjerman të dy qeverive. Kancelaria Merkel dhe Gjermania, tha zoti Rama, po përpiqen intensivisht për një “PO” për të dyja vendet, ndërkohë që qëndrimi i Presidentit Macron dhe i Francës nuk përkon, për momentin të paktën, me atë të Gjermanisë dhe të shumicës dërrmuese të vendeve anëtare”, shpjegoi kryeministri shqiptar, sipas të cilit është “pak, por e sigurt se edhe Franca e njeh dhe e vlerëson progresin e bërë, ashtu sikundër kërkon sot, shumë më tepër nga BE-ja, sesa Shqipëria apo Maqedonia e Veriut.

Një ditë më parë, Sekretarja franceze e Shtetit për Çështjet europiane Amelie de Montchalin konfirmoi qëndrimin e Parisit, sipas të cilit duhet më parë të rishikohet i gjithë procesi i zgjerimit. “Europa duhet të reformojë së pari bisedimet në kuadër të zgjerimit. Ne jemi të shqetësuar për procesin. A është ai efikas? Sipas pikëpamjes sonë jo.Dhe kemi shumë vende që mbështesin këtë ide të rishikimit të bisedimeve përmes një riorganizimi. Nga ana tjetër – shtoi ajo – ne duhet të sigurohemi që reformat e kërkuara për hapjen e bisedimeve të jenë reale. Jo vetëm të jenë votuar por dhe të jenë zbatuar”. Zonja Montchalin theksoi se Franca nuk i kundërvihet perspektivës europiane të Balkanit perëndimor. Por gjërat duhen bërë në një mënyrë të besueshme”, tha zonja De Montchalin.

Express: Thaçi kurdisi “helmimet me zarfe nga Serbia” për të ndryshuar rezultatin e zgjedhjeve

Kanë kaluar 10 ditë që nga mbajtja e zgjedhjeve të parakohshme, ndërkohë Komisioni Qendror i Zgjedhjeve ende nuk ka dalë me rezultate përfundimtare. Sipas rezultateve preliminare, Lëvizja Vetëvendosje ka dalë e para, LDK e dyta, ndërkohë NISMA e Fatmir Limajt është duke luftuar për një grusht votash që të kalojë pragun.

Por në vikend doli lajmi se nga zarfet që erdhën nga Serbia u helmuan disa komisionerë. Dje institucionet e shëndetësisë e mohuan një gjë të tillë, e kjo ka nxitur dyshime në skenën politike se gjithçka është kurdisur.

Ish – deputeti Milaim Zeka pikërisht për këtë ka ngritur dyshimet se gjithçka ka të bëjë me një skenar që ka për qëllim futjen e NISMA’s brenda lojës për koalicione duke e penguar Albin Kurtin në tentimet për ta formuar Qeverinë. Në gjithë këtë skenar, kuluaret e përfshijnë Presidentit Hahsim Thaçi për të cilin thuhet se është zotuar se “nuk do t’ia japë kurrë mandatin Albin Kurtit për ta bërë Qeverinë”.

Por, cili është ky skenar. Ish – deputeti Zeka mbrëmë në T7 e ka dhënë versionin e tij.

“Po skenari është se, nëse NISMA e kalon pragun… Vetëvendosjes do i humbin dy deputetë, PDK, NISMA, AAK, Lista Serbe edhe minoritetet dalin ma të fuqishëm me vota se sa Lëvizja Vetëvendosje edhe LDK. Kjo mund të çojë në zgjedhje të jashtëzakonshme, unë kam prit përmbylljen e rezultatit sa ma shpejtë” ka thënë Zeka në DPT te Fidani mbrëmë.

“Është shumë e dyshimtë se si një pjesë e zarfeve pranohen duke e shkelë ligjin d.m.th KQZ e ka shkelë ligjin sepse afatet janë të përcaktuara me ligj, një pjesë e kanë pranu një pjesë nuk e kanë pranu dihet se 90 përqind e votave të diasporës janë për VV’në. Pra, helmimi duhet të jetë ndonjë kurdisje vetëm mos e lënë me ardhë në pushtet Albin Kurtin” ka thënë ai.

VV e LDK tashmë i kanë nisur bisedimet për koalicionin qeverisës, por bisedimet në nivel të lartë janë ndërprerë ndërkohë që të dyja subjektet kanë folur për ngritjen e grupeve punuese që do të përafronin programet.

Ajo që ka shtuar edhe më shumë dyshime për krijimin e qeverisë së re është edhe pritja befasuese për Vjosa Osmanin në Shtëpinë e Bardhë nga zyrtari Këshillit për Siguri Kombëtare John Erath që merret me Kosovën e që në fillim të këtij viti kishte fluruar në Kosovë për ta kërkuar heqjen e taksës.

Megjithatë, se cili do të jetë rezultati i këtyre zhvillimeve mbetet të shihet. Tashmë dihet se ambasadori amerikan Philip Kosnett ka qëndruar në Selinë e Vetëvendosjes ku ka takuar Kurtin ndërkohë që edhe ambasadori Grenell i cili është i emëruar nga Presidenti Trump për të ndërmjetësuar në arritjen e paqes ndërmjet Kosovës dhe Serbisë ka pritur Kurtin në zyrat e ambasadës amerikane në Prishtinë.

Sido që të jetë odisejada me zgjedhjet po vazhdon ende. Gjatë këtyre 10 ditëve ndërkohë ka pasur shumë zhvillime rreth parregullsive që janë hasur në Qendrën e Numërimit. KQZ’ja me sugjerim të QNR’së, ka marrë vendim që të dërgojë në rinumërim mbi 300 vendvotime, pas një ankese të NISMA’s e cila ka arritur të dokumentojë se rezultatet ishin procesuar keq.

Procesi ka rrezik që të zvarritet edhe më shumë pasi dje në prokurori thonë se do të bëhen analiza edhe jashtë vendit për të ardhur në përfundim të saktë nëse votat e ardhura nga Serbia kishin helm apo jo, pavarësisht se dje nga Klinika Infektive thanë që në bazë të rezultateve të marra rreth dyshimeve për helmim nga zarfet me vota te ardhura nga Serbia, nuk bëhet fjalë për ndonjë agjent infektiv.

Një gjë të tillë të martën e ka konfirmuar në një konferencë për media, drejtoresha e Klinikës Infektive, Lindita Ajazaj-Berisha, pasi kishin marrë rezultatet nga Instituti i Biokimisë.

“Për momentin me këto rezultate të strishove që janë marrë, përjashtohet që bëhet fjalë për një sëmundje infektive, në të gjitha analizat laboratorike që i kemi marrë nga Instituti Biokimisë. Kurse strishot e marra, që i kemi marrë sot rezultatet, edhe ato e përjashtojnë mundësinë e ndonjë agjenti infektiv”, ka thënë ajo të martën, raporton Gazeta Express.

Sot ndërkohë në Qendrën e Numërimit ka filluar numërimi i votave të diasporës. E në gjithë këtë situatë kur bisedimet për koalicionin janë në vendnumërim, Nënkryetari i LDK’së Lutfi Haziri duke e potencuar faktin që Vjosa Osmani është pritur në Shtëpinë e Bardhë ka ironizuar me Albin Kurtin i cili parmbrëmë shkroi në facebook se po e ndjek ndeshjen Kosovë –Mali i Zi nga pjesa lindore e stadiumit, për të potencuar se nuk ndodhet në Zonën VIP por me tifozët. Këtë, Haziri ka provuar ta prezantojë si orientim ideologjik të Kurtit duke thënë se po të ishte në Kosova Vjosa Osmani ndeshjen do ta ndiqte nga perëndimi i stadiumit. /GazetaExpress/

Qëndrim neveritës dhe cinik i Edi Ramës – Nga Bardhyl Mahmuti, Politolog

 

“Kurrë nuk kam menduar se do të më vinte për të vjellë” nga reagimi i një kryeministri shqiptar!

Më 10 tetor 2019, pas takimit në Novi Sad me kryeministrin e Shqipërisë, Edi Rama, dhe me kryeministrin e Maqedonisë së Veriut, Zoran Zaev, presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, pohoi për mediet, se “është nënshkruar deklarata e përbashkët, e cila bazohet në zbatimin e lëvizjes së lirë të mallrave, kapitalit, njerëzve dhe shërbimeve ndërmjet këtyre shteteve.

Përpjekja për krijimin e të ashtuquajturit “Shengen Ballkanik”, ku nuk ishte ftuar as Kosova e as Mali i Zi, nuk ishte asgjë tjetër, pos përpjekje për të realizuar planin hegjemonist serb në këtë pjesë të Europës Juglindore. Reagimet e shumta për praninë e Shqipërisë në një takim të tillë tendencioz u injoruan tërësisht nga kryeministri Rama.

Në të njëjtën ditë, kryeministri Rama reagoi lidhur me vendimin e Akademisë Suedeze, që i dha shkrimtarit austriak Peter Handke çmimin “Nobel” në letërsi për vitin 2019. Përmes rrjetit social “Twitter”, Edi Rama shkruan: “Kurrë nuk kam menduar se do të më vinte për të vjellë, për shkak të çmimit “Nobel”. Por paturpësia po bëhet pjesë normale e botës që jetojmë. Fituesi i çmimit “Nobel” në letërsi është një zgjedhje e turpshme e Akademisë Suedeze. Nuk mundet që të jemi kaq të mpirë ndaj racizmit  dhe gjenocidit”.

Katër ditë më vonë, në një shkrim autorial për medien “Politico Europe”, kryeministri Rama tregon arsyet e veta se përse është tronditur nga një vendim i tillë i Akademisë Suedeze. Nga të gjitha arsyet që përmend në shkrimin e tij, kryeministri i Shqipërisë veçon dy: çështjen e përshkrimit që Peter Handke u bën serbëve si “njerëz të thjeshtë, të zakonshëm (…), duke ngrënë sarma, kajmak dhe duke pirë verë Smedereve, atje ku Danubi rrjedh pa zhurmë, (…), si njerëz që janë thellësisht të prekur nga përbuzja e pjesës tjetër të Europës (…)” dhe çështjen e “heshtjes së Peter Handkes për rolin e Serbisë në tragjedinë e Ballkanit gjatë viteve ’90  dhe sidomos në  gjenocidin e Srebrenicës, në Bosnjë”.

Kryeministri Edi Rama ka plotësisht të drejtë: “Paturpësia po bëhet pjesë normale e botës që jetojmë”. Nuk mund të ketë paturpësi më të madhe, sesa të kritikohet Peter Handke pse hesht për rolin e Serbisë në tragjedinë e Ballkanit, të përmenden rastet e veçanta të krimeve serbe dhe të mos thuhet asnjë fjalë e vetme për gjenocidin që Serbia ka kryer në Kosovë.

Të citohet vendi, ku për Peter Handken “Danubi rrjedh pa zhurmë” dhe të mos përmendet fare përpjekja e shtetit serb për të fshehur kamionët-frigoriferë me kufoma fëmijësh, grash dhe pleqsh shqiptarë “në ujërat e qeta të Danubit” është paturpësi. Sidomos kur një kryeministri të Shqipërisë nuk i kujtohet se në lumin Danub, në vendin Tekija të Kladovës, kufomat e civilëve shqiptarë nxorën në sipërfaqe të ujërave edhe përpjekjen e fshehjes së krimit të gjenocidit ndaj shqiptarëve.

Të flitet për serbët si për “njerëz që janë thellësisht të prekur nga përbuzja që u ka bërë Europa” dhe të mos përmendet se nuk ka përbuzje më të madhe sesa mosndëshkimi i kriminelëve që vranë 1392 fëmijë shqiptarë, 1739 gra shqiptare, rreth 10 000 civilë të tjerë shqiptarë të të gjitha moshave, që dhunuan mbi 20 mijë femra shqiptare dhe që dëbuan rreth 1 milion shqiptarë gjatë spastrimit etnik të Kosovës kjo është paturpësi e madhe!

Nuk habitem që gjenocidi që ka kryer Serbia ndaj shqiptarëve të Kosovës lihet në heshtje nga Peter Handke, Regis Debray, Jean-Arnault Dérens, Pierre Péan apo intelektualë të tjerë, që në Serbi kanë ngrënë “sarma, kajmak dhe kanë pirë verë Smedereve”. Por të heshtë për këtë gjenocid një kryeministër shqiptar është neveritëse dhe cinik!  Për këtë arsye, nëse parafrazoj thënien e Edi Ramës, do të thosha: “Kurrë nuk kam menduar se do të më vinte për të vjellë” nga reagimi i një kryeministri shqiptar!

Të shpresojmë që kjo  paturpësi të mos bëhet pjesë normale e botës shqiptare!

Bardhyl Mahmuti

Politolog

Një bombë letrare kundër fashistit Peter Handke: Gjermania nderon me çmimin më të lartë letrar Sasha Stanishicin, një anti-Handke – Nga Enver Robelli

Sasha Stanishiqi iku nga Vishegradi i Bosnjës në fillim të viteve 90-të. Për të dhe familjen e tij gjithçka ishte tepër. Tepër primitivizëm, tepër nacionalizëm, tepër fashizëm. Tepër tragjedi të shkaktuara nga ultranacionalistët serbë. Sasha Stanishiqi iku në Gjermani. Ai rrjedh nga një familje, siç thuhet, e “përzier”, nga njëra anë serbe, tjetra boshnjake (myslimane).

Në romanin e tij të fundit “Herkunft” (Prejardhja) ai tematizon jetën në Vishegrad, helmin nacionalist, shpëtimin nga helmi në mërgim, jetën pa perspektivë në mërgimin gjerman, rrugën drejt një shkrimtari të suksesshëm. Për këtë vepër Sasha Stanishiqi dje u nderua me çmimin më të lartë gjerman të letërsisë. Elita letrare gjermane u kundërpërgjigj duke e nderuar një anti-Handke.

Ditëve të fundit Stanishiqi është shquar sidomos për një gjë: kundërshtimin militant të Peter Handkes, i cili e mori Nobelin për Letërsi. Kur doli para elitës letrare gjermane për të pranuar çmimin, Stanishiqi tha, pak a shumë, këtë: më lejoni të zemërohem që në Suedi një çmim pak më të rëndësishëm e ka marrë një person që ma ka prishur krejt qejfin për çmimin që po e marrë unë sonte.

“Unë e kam pasur fatin të shpëtojë nga ajo që Peter Handke nuk e përshkruan”, tha Stanishiqi. Pastaj, përmbledhtazi, shtoi: Handke është një rrenacak, një gënjeshtar, një person që e lakon të vërtetën, këtë nuk duhet ta bëjë letërsia. Handke nuk i përmend krimet e Millan Llukiqit, ai thotë se këto krime nuk ka qenë të mundshme të ndodhin, nënvizoi Stanishiqi. “Mua më trondit që diçka e tillë nderohet me çmim letrar. Kisha Katolike e ka uruar Handken. Kjo e shpjegon çdo gjë. Unë gjendem para jush për të kremtuar një letërsi tjetër. Kremtoj 50-përqindëshin tjetër, unë e përgëzoj Olga Tokarczuk-un (autore polake që po ashtu mori Nobelin për vitin 2018, v.j.)», tha Stanishiqi, duke nënvizuar se letërsia e Tokarczuk nuk është e rrejshme dhe cinike, ajo neve lexuesve nuk na shikon si budallenj, duke e paketuar poetikën me gënjeshtra, madje vullnetarisht – si Peter Handke.

Fjalimi i Sasha Stanishiq është ndër fjalimet më politike të mbajtura ndonjëherë me rastin e ndarjes së çmimit më të rëndësishëm letrar gjerman. Ky vendim është i rëndësishëm edhe si mesazh që publiku të mos i besojë një shpifësi si Peter Handke, por shkrimtarëve si Stanishiqi që nuk thotë se e posedojnë të vërtetën, por përherë janë në kërkim të saj dhe, po, kundërshtojnë keqpërdoruesit e letërsisë si Handke.

Ndikimi kinez tek bizneset amerikane

Elizabeth Lee

Këtë javë Kina e tregoi sërisht ngërçin që përjetojnë kompanitë amerikane që zhvillojnë aktivitete biznesi në këtë vend, pas një mesazhi në Twitter të menaxherit të përgjithshëm të një ekipi të Ligës Profesionale të Basketbollit (NBA), në mbështetje të protestuesve pro-demokracisë në Hong Kong që shkaktoi reagime të forta në Pekin.

Daryl Morey, menaxheri i përgjithshëm i ekipit të basketbollit të Houston Rockets postoi në Twitter një mesazh në mbështetje të lëvizjes pro-demokracisë në Hong Kong, të cilin e fshiu pak më vonë dhe kërkoi falje për shkak të reagimeve të tifozëve të ligës profesioniste të basketbollit në Kinë.

“Nëse NBA (Shoqata Amerikane e Basketbollit, e cila mbikqyr ligën profesionale të basketbollit në Shtetet e Bashkuara) dëshiron një pjesë të tregut kinez, atëherë ajo duhet të kuptojë kulturën dhe qëndrimet e vendit tonë”, tha 18-vjeçari Li Xintong për agjencinë e lajmeve Reuters ndërsa po priste mbërritjen e ekipeve amerikane të Los Angeles Lakers dhe Brooklyn Nets në Shanghai për një ndeshje miqësore më 10 tetor.

Kina u përgjigj ndaj postimit në Twitter të menaxherit Morey duke hequr logot e NBA dhe pezullimin e marrëdhënieve të sponsorëve kinezë me Shoqatën Amerikane të Basketbollit.

Tregu masiv ekonomik i Kinës ka detyruar prej kohësh kompanitë perëndimore të veprojnë me kujdes mbi temat që lidhen me çështje të ndjeshme politike. Studiuesit e çështjeve kineze thonë se postimi në mediat sociale në mbështetje të Hong Kongut u bë gjatë një kohe të ndjeshme në Kinë, duke nxitur përgjigjen e ashpër të saj.

“Tashmë me rastin e 70 vjetorin e themelimit të Republikës Popullore të Kinës është një kohë më e ndjeshme për vendin. Mendoj se edhe tensionet tregtare mes Kinës dhe Shteteve të Bashkuara si dhe protestat në Hong Kong, e kanë bërë më të ndjeshme gjendjen atje, sepse bota tani po e sheh më ndryshe Kinën”, thotë Kevin Klowden, drejtor ekzekutiv i Qendrës për Ekonomi Rajonale në Institutin Milken.

Menaxheri i ekipit Rocket kërkoi falje në mediat sociale duke thënë: “Nuk kisha për qëllim të ofendoja tifozët dhe miqtë e ekipit tim Rockets në Kinë. Unë thjesht shpreha një mendim, bazuar në një interpretim të vetëm, të një ngjarje të ndërlikuar. Që atëherë pata shumë mundësi për të menduar mbi postimin tim dhe të marr në konsideratë këndvështrime të tjera”.

Reagimi amerikan për këtë çështje

Por ndryshe nga rastet e mëparshme, kur përpjekjet e kompanive amerikane për të qetësuar audiencën kineze kanë kaluar kryesisht pa u vënë re nga publiku amerikan, kërkesa për falje nga NBA shkaktoi reagimin e ligjvënësve dhe tifozëve amerikanë ndaj Pekinit.

Komisioneri i NBA-së Adam Silver bëri një deklaratë duke mbrojtur lirinë e shprehjes që është bërë pjesë e markës së NBA-së.

“Vlerat e mbajtura prej kohësh nga NBA janë mbështetja e lirisë së shprehjes dhe sigurisht lirinë e shprehjes në komunitetin e Shoqatës Amerikanë të Basketbollit dhe në këtë rast zoti Daryl Morey si menaxher i përgjithshëm i Houston Rockets i gëzon këto të drejta si një nga punonjësit tanë”.

Analisti Klowden thotë se është gjithmonë një sfidë për bizneset që të operojnë mes censurës në Kinë dhe vlerave demokratike të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

“Asnjë kompani nuk do të dëshironte të bëhej pengesë mes këtyre dy ekonomive gjigande. Nëse kjo ndodh, kompanitë përpiqen të veprojnë me një balancë shumë delikate në mënyrë që të mos fyejnë asnjërën palë dhe vetë të mbeten të paprekura”, thotë analist Klowden.

Hollywood-i po ndjek më vëmendje çështjen

NBA nuk është biznesi i vetëm që po përpiqet të mos fyejë Kinën. Edhe Hollywood-i po tregohet i kujdesshëm, me llojet e filmave që po prodhon të cilët po portretizojnë Kinën në një dritë pozitive dhe po shmangin disa tema të caktuara.

“Temat kryesore që shmangen janë Tibeti, Tajvani, ngjarjet e vitit 1989 në Sheshin Tiananmen dhe gjithçka që merret me çështje të sovranitetit”, thotë Stanley Rosen, profesor i shkencave politike në Universitetin e Kalifornisë Jugore.

“Gjithnjë e më shumë disa njerëz sugjerojnë se zgjerimi i Kinës, nxit njerëzit që të mos bëjnë gjëra që nuk i pëlqejnë Kinës”, thotë ai.

“Sigurisht që kurrë nuk dëshironi të ofendoni klientët tuaj, por në të njëjtën kohë është problematike në përgjithësi që idetë kineze, idetë e qeverisë kineze të diktojnë atë që ju thoni”, thekson Clayton Dube, drejtor i Institutit SHBA-Kinë në Universitetin e Kalifornisë Jugore.

Regjisorët e emisionit televiziv amerikan South Park, një serial vizatimor që i trajton me humor tema të ndjeshme, i kushtuan një episod vetë-censurimit të industrisë së argëtimit lidhur me Kinën. Kur Pekini u përgjigj duke ndaluar transmetimin e serialit në Kinë, regjisorët orkestruan një falje sarkastike nga personazhet Trey Parker dhe Matt Stone.

Ata shkruan: “Ashtu si NBA (Shoqata Amerikane e Basketbolli), edhe ne i mirëpresim censuruesit kinezë në shtëpitë tona dhe në zemrat tona. Ne gjithashtu i duam paratë më shumë sesa liria dhe demokracia”.

Reagimet e regjisorëve të serialit South Park dhe drejtuesve të NBA-së ndaj Kinës po sjellin pasoja që nuk ishin planifikuar.

“Imazhi i Kinës po merr një goditje të rëndë në të gjithë botën si rezultat i kësaj. Po e kthen vëmendjen (te veprimet e Kinës),” thotë profesor Rosen.

Ai thotë se mbulimi i gjerë mediatik po tërheq vëmendjen te ndikimi i Kinës në bizneset amerikane dhe protestat në Hong Kongut.

“Shumica e njerëzve nuk e dinë se çka po ndodh në Hong Kong dhe nuk i kanë kushtuar shumë vëmendje protestave atje. Por tani që NBA është bërë pjesë e zhvillimeve, ata do t’i kushtojnë vëmendje kësaj çështjeje. Dhe ndërsa njerëzit mësojnë më shumë për këto zhvillime, ata mund të arrijnë në përfundimin se njerëzit në Hong Kong kanë arsye që protestojnë”, thotë profesor Rosen.

Akademikët nga Presheva kanë deklaruar vazhdimisht: Ashtu si veriu i Kosovës edhe Presheva, Medvegja, Bujanoci janë Kosovë, janë Shqipëri

Sikur historiani i njohur shqiptar dr. Ramiz Abdyli eshtu edhe Akademikët nga Lugina e Preshevës Idriz Ajeti, Hivzi Islami e Nexhat Daci kanë deklaruar vazhdimisht se “Medvegja, Bujanoci dhe Presheva, historikisht kurren e kurres s’ka qenë Serbi. Lugina e Preshevës ka qenë dhe do të jetë Kosovë Lindore, pavaressiht se ajo atkulisht mbahen ne Serbi, si dikur Kosova para vitit 1999”

Treva e Preshevës në kohërat antike ka qenë nën sundimin romak. Provinca e Dytë, Provincia Dardanium ka qenë poashtu nën sundimin romak me kryeqytetin e saj Scup, Shkupi i sotëm. Gjat dyndjeve sllave, gjat shek. VI dhe VII, në rajonin e Preshevës janë ndërtuar ca kështjella për t’u mbrojtur nga barbarët sllav. Për këto fortesa më së miri flet historiani bizantin Prokopie. Këto kështjella ishin Kalaja e Preshevës si dhe ca të tjera në Karadak (Malësia e Preshevës). Gjer në shekullin IX, rajoni i Preshevës mbetet nën pushtimin Bizantin. Nga gjysma e dytë e shek. IX gjer në shek X rajoni i Preshevës pushtohet nga ana e Mbretërisë Bullgare.

Lugina, territor shqiptar i okupuar nga “Serbia e Madhe”

Prej shek. XI e deri në shek XII, Presheva me rrethinë gjendet nën sundimin Bizantin. Në fund të shek. XII, sipas dokumenteve sërbe, Preshevën e gjejmë të pushtuar nga ana e Nemanjiqëve deri më vitin 1455. Gjat kësaj kohe, popullsia autoktone i takonte religjionit të krishterë të përhapur nga romakët. Krahas popujve tjerë, edhe shqiptarët e këtyre trevava u bënin rrezistencë pushtimit osman-turk. Si rrjedhojë e rrezistencës shpeshëherë, popullsia e këtyre anëve iu nënshtrohej zullumeve dhe represaljeve nga ana e barbarëve të ardhur nga azia. shkruan agjencia e lajmeve “Presheva Jonë”

 

Presheva gjat kohës së sundimit Osman në Ballkan, ishte e përfshirë nën pashallëkun e Shkupit. Struktura nacionale në këtë trevë ishte pothuajse e 100% shqiptare, e që gjat shpalljes së pavarsisë së Serbisë nga Turqia ishin shpërngulur edhe një pjesë e madhe e shqiptarëve nga viset Veri-Lindore të Arbërisë ( Vranja, Leskovci, Nishi, Piroti, Surdulica etj.). Si dëshmi e kësaj shpërnguljeje është fakti se sot shumë familje dhe fshatra të tëra dijnë prejardhjen e tyre nga viset Veri-Lindore të Arbërisë. P.sh. Banorët e fshatit Kokaj (Malësi) vijnë nga rrethina e Leskovcit nga fshati Klajiq, Seferët (fsh. Sefer, malësi) vijnë nga rrethina e Pirotit, Familja e Dodajve (Dodallarët, Preshevë) vijnë nga Nishi, banorët e fshatit Depce (malësi) po ashtu vijnë nga rrethina e Leskovcit.

Nga zullumet e turqve që i bënin shqiptarëve të këtyre viseve, çonin drej përleshjeve dhe kryengritjeve të kohëpaskohëshme të shqiptarëve kundër turqve. Kështu psh. Më vitin 1843, shqiptarët e rrethinës së Kumanovës , Preshevës, Bujanocit dhe Gjilanit nën udhëheqjen e Bajram Vaksincës çuan krye kundër zullumve dhe shtypjes së Hysen Pashës. Hysen Pasha i plagosur, iku te miqt e vet në Pçinjë ku atje edhe vdiq.

Këtu nuk duhet harruar edhe kryengritjet e njëpasnjëshme të shqiptarëve në përgjithsi ku si pjesmarrës të rregullt ishin edhe shqiptarët e Preshevës, Bujanocit dhe të Medvegjes.

Akademiket shqiptare nga Presheva: Lugina, territor shqiptar i okupuar nga “Serbia e Madhe”

Profesor Doktor Ramiz Abdylimendon se Lugina e Preshevës është një territor shqiptar, por i okupuar nga “Serbia e Madhe”.

“Lugina e Preshevës historikisht ka qenë pjesë përbërëse e trungut etnik shqiptar që nga Mbretëria ilire e Dardanisë e më pas Provincës së Dardanisë. Prandaj, i perkujtojme Beogradit se pos Kosovës që ishte dikur, edhe Lugina e Preshevës sot ka mbetur një territor shqiptar i okupuar qe disa vitesh, i mbetur në «Serbinë e Madhe». Për hire të vërtetës është e nevojshme të thuhet se, sikur Veriu i Kosovës ashtu edhe Lugina e Preshevës historikisht janë pjesë e ligjshme e Kosovës dhe të Shipërisë sepse ato shtrihen ne tokat ilire.” ka deklauar per agjencine e lajmeve “Presheva Jonë” historiani Abdyli.

Duke komentuar idenë e hedhur për shkëmbim territoresh mes Kosovës dhe Serbisë, historiani shqiptar thotë se nuk duhet të ndodhë, për shkak se të dyja territoret janë historikisht shqiptare.

Akademiku Idriz Ajeti: Lugina e Preshevës ka qenë dhe do të jetë Kosovë Lindore

“Nga koha e “kralit” edhe sot e kesaj dite synimet e Serbise jane ta zabrzin Kosovën Limdore nga shqiptaret, qe programi i tyre i spasrtimeve etnike vec po deshmohet me Medvegjë, ka deklaruar për agjencinë informative kombëtare “Presheva Jonë” akademiku ynë nga Medvegja Idriz Ajeti i cili edhe pse në moshën 100 vjeqare është vital dhe vazhdon t’i kotribuoj në Prishtinë gjuhës shqipe dhe kombit tonë.
I pyetur per lëvizjen e popullatës shqiptare nga trevat e tyre etinike si dhe rreth të ardhmes së Luginës së Preshevës akademik Ajeti ka pohuar se «Lugina e Preshvës pa shqiptarë nuk mund të quhet Kosovë Lindore. Ju a nuk po e shifni se Serbia për 2-3 kisha në Kosovë, madje edhe pas kapitulimit ende vazhdon ta quaj Kosovën Serbi ?! Qëllimet e Serbisë në Luginën e Preshevës dikund po i realizon me sukses e dikund po vazhdon. Për Medvegjën do të thoja se situata atje është e mjerushme, sa i përket perspektivës së shqiptarëve në atë komunë, ku dikur ishte e populluar me shumicë shqiptare, ndërsa sot aty dominojnë serbët dhe janë bërë artifialisht shumicë. Në Medvegjë sot mjerisht mbi 80 për qind shqiptarëve e kanë lëshuar vendlindjen për shkaqe tashmë të njohura, por pjesea dërmuese nga dhuna, represioni e kush tjetër nga mos perspektiva, ku Serbia po ju përgatit terrenin duke ju imponuar largimin nga trevat e tyre.

Kryetari ASHAK prof.dr. Hivsi Ilsami: në periudhën 1978-1912 Presheva ishte kaza e Sanxhakut të Prishtinë

Rrjedhat historike, jo të rastësishme, qenë të atilla që shqiptarët e Luginës së Preshevës deri në vitin 1912 ishin pjesë përbërëse e Vilajetit të Kosovës (në periudhën 1978-1912 Presheva ishte kaza e Sanxhakut të Prishtinës). Megjithatë, edhe pas pushtimit të Kosovës nga Serbia më 1912, ata në të gjitha rrafshet ishin dhe mbetën pjesë e një tërësie me popullatën shqiptare të Kosovës dhe të Maqedonisë, duke i ndarë vetëm një vijë administrative-politike. Morën dhe pjesë aktive në të gjitha proceset dhe lëvizjet kombëtare e çlirimtare të atëhershme e të mëvona, përfshirë ndihmat materiale dhe me ushtarë në Lëvizjen dhe UÇK-në (1998-1999), në luftën çlirimtare të shqiptarëve në Maqedoni (2001) dhe në vetë UÇPMB-në. Në pikëpamje kulturore dhe shpirtërore, në rrafshin etnografik (martesat, doket, zakonet etj.) dhe në aspektin arsimor (shkollimi universitar) si në të kaluarën, ashtu edhe sot, çdo gjë te shqiptarët e Luginës është e lidhur pashkëputshëm me Kosovën.

Me Kushtetutën e Serbisë të 17 janarit 1947 dhe pastaj me ligjet e aktet e tjera juridike fshatrat e Karadakut – Stanec, Sefer, Caravajkë, Peçenë, Maxhere, Depcë dhe Ranatoc (sot në kuadër të komunës së Preshevës), që atëherë ishin në kuadër të rrethit të Gjilanit, kaluan në Serbi. Edhe fshatrat Konçul dhe Dobrosin (sot brenda komunës së Bujanocit) në vitet 1946-1948 ishin me Ranillug të Kosovës, sikundër që edhe fshatrat Zarbincë dhe Pribovc (sot në kuadër të komunës së Bujanocit) në vitet 1947-1949 ishin pjesë e Kosovës. Pas Luftës së Dytë Botërore, Lugina e Preshevës përkundër vullnetit të popullsisë së saj, përmes formave krejtësisht jo të natyrshme të rregullimit territorial dhe administrativ, vazhdon të mbetet pjesë e Serbisë në kuadër të ish-RSFJ-së.

Para dhjetë viteve kishte propozime nga një funksionar i Kosovës (ministër e zv/kryeministër) që këto 11 vendbanime rurale, shumica gati të shpopulluara sot, të shkëmbeheshin me Veriun e Kosovës! Një absurd sui generis!

Akademik Nexhat Daci: Territoret e Kosovës nuk janë molla e dardha kakicke me i shkëmbyer sa herë të duash dhe kush të dojë !

« Unë qëndroj pas qëndrimeve, parimeve të mia fundamentale, që de fakto përputhen edhe me ato të Kosovës dhe kominitetit ndërkombëtar se nuk jemi të interesuar për ndryshimin e kufijve dhe Kosova duhet të zhvillohet nga ata 88 shtete të njohura dhe vende tjera nga te cilat do te njihet. Dhe nëse dikush ka pretendime per shkeputjen e ndonje cope të Kosovës, në menyre absolute duhet veprohet edhe me territoret e Luginës së Preshevës, fundja këtë u mundëson edhe Refrenduimi i 1992 dhe e drejta për vendsoje të popujve autokton.. prandaj , Territoret e Kosovës nuk janë molla e dardha kakicke me i shkëmbyer sa herë të duash dhe kush të dojë“. ka dekalruar sot akademik Nexhat Daci, kryetar i LDD-së në intervistën dhënë agjencisë informative kombëtare « Presheva Jonë »

Neo, macja me sy te verdhe Shkruar nga Artur Spanjolli

Telefoni tingelloi fort, ndryshe, me insistim. Si ato te çjerrat depertuese ku ti e din qe eshte nje lajm i cili vjen me allarme, nje lajm  te cilen e ke pritur prej shume kohesh, nje lajm i gatshem te te turbulloje pasditen. Ishte e premte. Nje e premte fillim tetori kur ajri fillon e ngjethet si lekura e nje femre te çveshur, apo te veshur me “elegance”, dhe merr nje ngjyre gri opake. Ditet fillojne dhe shkurtohen dhe gjethet e para te vjeshtes jane lajmetaret e dimrit ne prag. Alfredi shtypi butonin dhe degjoi zerin e djaloshit qepo i telefononte nga ishilli i “Giglio-s.” “Macja ka filluar te vije. Han tek pjata, me pas zhduketserisht.E kam pare disa here, ndersa ia mbathte. Eshte ajo: Neo!”

Alfred ia tregoi te gjitha Gerardit djalit te tij dhe vajzes se vogel, Ambres, e cila qe kur macja kishte ikur nga shtepia ne plazh, nuk kishte pasur as edhe nje minut qetesi. Ambra diten e fundit, nuk donte te kthehej qante si e denuar duke uleritur: “Une nuk nisem nga ketu pa macen time!” Kurse Geri, i cili nuk lente rreze pa kerkuar, me syte plot lot, e kerkonte duke uleritur me zerin e tij prej 12 vjeçari: “Macja, macja, Ku je Neo? Duhet te nisemi, dil dhe eja!” Iu desh forca Fredit per ta derguar Ambren tek trageti, sepse nuk donte te kthehej ne shtepi ne Firence pa macen e saje, e cila çuditerisht, duke pasur gjithçka ne jete, kishte ikur. “Me siguri ka gjetur ndonje maçok!” mendonte Albina dhe Alfred, te hidheruar dhe ato nga ndodhia, nuk dinin ç te benin.Keshtu ishin nisur, duke ngushelluar me fjale dhe perkedhelje Ambren, qe akoma i kishte syte plot lot.“Te lutem!” porositi Alfredi nje shqiptar qe jetonte tek ishulli, prane shtepise me qera. “Sapo ta shohesh qe han tek pjata e saje, me merr ne telefon. Macet kthehen perhere!”

Keshtu u nisen me nxitim te njejten mbasdite, pas gati dy muajsh qe kur kafsha kishte ikur dhe po iknin me idene e qarte ta sillnin macen ne shtepi, ne Firence ku kishte jetuar perhere. Ndersa nxitonin, tek dyqani i kafsheve, pane si çdo te premte, djalin qe i binte takave te kepuceve femerore mbi kalldrem, dhe qe prej shume muajsh kerkonte ti mesonte papagallit nje fjale te piset.

Nuk do t’ia dalesh kurre!” ia ktheu Alfred duke qeshur, dhe i shqiptoi fjalet me shaka. “Papagallat nuk mesojne fjale te pista!”. Alfred kishte floke te gjate, fytyre te gjere, mjekrren pak te zbardhur pre 50 vjeçari, i gjate dhe i hedhur, gjithmone duke ecur. Gerard, qe e ndiqte gati duke vrapuar, besonte kryekeput se do ta sillnin macen ne shtepi, por duhet te benin: gjueti macje. Pritja ne ishull mund te kishte zgjatur dhe nje jave, derisa macja do te vinte aty, ne te vetmen shtepi qe njihte. Moren ne fillim trenin deri ne Livorno. Aty iu ngjiten tragetit dhe shkuan drejt ishullit. Ku vite me pare, nje i marre kapiten anije, si n je mace e pandergjegjshme, kishte bere nje gomarllek duke e afruar anijen deri tek guret e nenujshem duke rrezikuar jeten e qindra pasagjereve.

Kur mbrriten atje, baba e djale moren rrugen drejt shtepise verore nga ku macja kishte ikur dhe shume kurjoz, nderkohe qe tetori i binte nje violine plot tinguj uji dhe ere, Alfred qeshte me pabesim ndersa i shtrengonte doren djalit shqiptar. Historia ishte sa per te qeshur po aq dhe serjoze. “Ne pergjithsi vjen para se te erret!” deftoi djali. “Han, mjagullin, pastaj iken!”

           Gerard nderkohe kishte mbushr pjaten me ushqimin e preferuar te maces. “Do te pres ketu, gjithe naten!” tha i vendosur dhe u rrok te bente nje xhiro kerkimesh perreth.

            Mbremja erdhi me nje qiell pa njolla, ku yjet e ftohte rrinin te varura mbi nje hark qielli plot blu te erret.Era e tetorit premtonte mire dhe pse shushurima e gjetheve e shtonte ndjesine e humbjes. Larg shtepise,  vetem me nje shprese te vagullt, ne nje vend ku kishin qene te lumtur ne vere, tani, jasht kohes, jasht vendit, jasht çdo konteksti, kerkonin ta rekuperonin macen e shtepise.“Mund te rrije dhe nje jave?!”

“Mund te rrime, maksimumi deri te henen!”

“Jo, asnjehere!”

“Duhet te shkosh ne shkolle!”

“Duhet te gjeje macen. Ti mendon se Ambra do ta lejoje qe ne te kthehemi ne shtepi pa macen!”

“Shpresojme te kemi fat!”

Rrinin te dy te ulur me syte e ngulur mbi pjaten, sikur brenda, perzier me ushqimin per macen, te ishte  perzier dhe e tere shpresa e tyre per te gjetur kafshen. Heshtja ishte e plote, gati e shenjte.Ato rrinin ne heshte nderkohe qe toka i kthente shpinen diellit dhe çdo gje fundosej ne misterin e krijimit. Me pas u be ftohte dhe djemte hyren brenda.

Ishte nje mace e bardhe, e shendoshe, e qete dhe oportunista te cilen e kishin blere kotele, pas shume lutjesh dhe pergjerimesh te dy femijeve te vegjel qe vdisnin fare nga deshira per te pasur nje kafshe ne shtepi. E ngrohte dhe lozonjare, ishte shnderruar ne nje krijese te cilen femijet e adhuronin edhe sepse, kur ferkohej, kur flente tek kembet e krevatit, kur te perkedhelte, ishte e pashmangshme most s ta doje.

“Po perse iku? Nuk ishte ndoshta e lumtur tek ne?!” pyeste Ambra me kureshtje. Macja kishte peliçen me qime te buta,dhe syte e verdhe, dhe femijet ishin te bindur se do ta shihnin prap.

“Bejne gjithmone keshtu!” komentonin ekspertet. “Ikin per te bere dashuri.Pastaj, kur kalon stine e shumimit, kthehen prap me bishtin nder shale!” Ato e kishin pritur me ore, me dite, por macja nuk ishte kthyer me. Ishin kthyer ne shtepi ne Firence, te trishtuar, me turite e varura. Me pas ishte perhapur fjala. Macja e Alfredit ka ikur. Ka preferuar lirine prej bredharakje ne vend te komoditetit prej skllavi te shtepise. Mama Albina i kishte premtuar Ambres nje mace tjeter, por ajo uleriste: “Dua macen time. Nuk dua asnje mace tjeter!”

Baba e femije, fjeten ate nate shume kilomentra larg nga shtepia, dukej qesharake por historia kishte dhe heroizem dhe epizem familjar brenda.

E shtuna lindi e kthjellet. Me nje qiell pa gervishje, nje heshtje te thelle dhe eren e forte te jodit te detit qe perhapej ne ajer. Gerard u ngrit nga krevati i pari, hapi porten dhe vendosi pjaten e ushqimit ne toke. Ishte nje djale me nje fizik prej atleti, me floket e shprishur, trupin prej futbollisti, qeshjen njelloj si te babait, i rritur perpara kohe. I shkathe, ikte si veriu me biçiklete  ne shkolle, ndihmonte nenen ne shtepi dhe motren e vogel per detyrat. Nje djale i mbarshem i cili, edhe pse ishte vetem 12 vjeç qe pre 6 vjetesh luante futboll. Me topin bente mrekullira deri sa habisnin dhe Alfredin, dhe ndoshta duke enderruar te behej si C. Ronaldo, bente stervitje me serjozitet dhe pergjegjesi. Dhe lodhja fizike, ne vend qe ta drobisnin e bente me te lumtur.Ishte sulmues. Shpesh Alfred filmonte golat e bukur te djalit.Topi per Gerin ishte ndoshta me i shtrenjte se telefoni apo se macja. Duke manexhuar topin, pasditeve  tek sheshi i Duomos, ndjehej me i plote, me i lumtur. Afer tije vershonte lumi i turisteve, te cilet si nje dallge e pashterur popujsh  kurjoz, vinin te shikonin mrekullite e Firences. Shpesh, Geri pasonte topin drejte lumit te turiste dhe ato, burra apo gra, femije o te moshur, ja pasonin prap. Cdo pasim, nje turist i ndryshem, te gjetur rastesisht ne ate lume popujsh ne ecje. Ka diçka te magjishme topi. I ndihmon njerezit te komunikojne me njeri tjetrin. Ne shkolle  shkonte mire, dhe po mos te ishte bota e telefonit qe po i perpinte kalamajte ne nje shtrigerim pa ngushellim, ndoshta do te ecte me mire akoma ne shkolle.

Macja nuk shihej asgjekundi. Geri rrinte i ulur, durueshem, me berrylat e mbeshtetur mbi gjunj, i vendosur mos te ngrihej deri sa macja te rishfaqej.

Gati dy muaj tashme qe macja mungonte dhe femijve i kishte ardhe jeta e veshtire nga trishtimi. Tani duhej te kishte vetem durim. O ndoshta nuk donte te kthehej. Ndoshta e shihte Gerin permes kaçubes dhe e bindur te mos kthehej ikte prap gjithkund perveç se jo ne shtepi.? Ndoshta macja vagabonde nuk donte ta humbte lirine e fituar me djerse.Dhe ndoshta duke kerkuar dashuri te reja do ta shpinte jeten duke bredhur neper ishull.Ose ndoshta nostalgjia po e gerryente brenda dhe ajo, sapo ta shihte djalin do ti hidhej ne preher me deshiren e zjarrtte per tu kthyer ne shtepi. Tashme stina e dashurive mes maceve kishte perfunduar.

“Do te kemi valle fat sot?” e pyeti Alfredin sapo babai u zgjua.

“Nuk e di Geri, shpresojme!”

Geri hante mengjes me briosh dhe qumesht dhe mendonte per macen. Deri ne shtate te darkes nuk ndodhi asgje. Te vetmet kafshe qe trafikuan kopshtin ishin nje breshke, nje qen bredharak, zogj pa fund dhe nje korb i zi qe kerrkelliste siper degeve. Shpresa, me kalimin e oreve ishte bere aq e holle sa dukej si nje file merimange edhe pse ne fillim te dites kishte qene sa nje trung dhe baba e djale u pezmatuan dhe e humben durimin.

“Hyme brenda Geri!” tha  Alfredi.

“Presim dhe pak!”

“Nuk vjen me.Macja nuk eshte me e jona!”

“Dua te pres dhe pak!”

“Hajde brenda. Neser do ta provojme prap!”

“Hy ti hy.Do vij pastaj!”

“Vish ndonje gje.Po behet ftohte!”

Geri mbeti vetem me mendimet e tij. Mendonte te ardhmen e shkelqyer si futbollist. Po enderronte tek bente kontrata miljonash me shoqerite me te mira te futbollit ne europe. Enderronte te behej ikone e sportit dhe te lumturohej me arritjet e tij, e shihte veten ne 2035, tek ngrente topin e arte ne mes te skenes. Do te ishte shume bukur nese do te realizonte enderren e tij. Skuadra e tij e zemres ishte Fiorentina, por atij i pelqenin talentet e medha. Ne shtepi kishte si posterat e Mesit dhe Ronaldos, ashtu dhe fotografi qe kishte bere me Rosin, Neton dhe Quadradon e fiorentines. Futbolli per te ishte po aq i rendesishem sa ushqimi, dhe te behej futbollist per te ishte tashme nje objektiv i rendesishem. E dinte qe po ta doje me tere mend nje gje, dhe te besoje ne te, ajo gje do te realizohej.

Koha kalonte me nje mace qe mungonte, me ankthin qe rritej dhe hijen e humbjes qe shfaqej ne fund te kopshtit. “Hajde macka, hajde hajde!” mendonte Geri neper terr nderkohe qe Alfred e therriste qe brenda shtepise.

“Sille ushqimin brenda dhe eja te fleshe!” Geri, mblodhi çdo gje dhe u shtri te flente. Atehere pa nje enderr. Ishte nje enderr aq e vertete sa dukej se ishte me reale se jeta vete. Ne enderr ndjeu nje shushurime ne mes te gjetheve.  Macja, e bardhe, e shendoshur dhe me syte e verdhe te shndritshem, u shfaq. Mbeti e shtangur, me putren e ngritur dhe syte e tyre u kryqezuan si te ngrire ne kohe.Asnje nuk levizte. Te kater bebezat komunikonin ne gjysemerresire dhe thane aq shume gjera mes tyre. Me pas Gerard  u ul qetesisht, me kujdes, si gjahtari i cili per te mos trembur gjahun ruhet, dhe me pas e therriti: “Neo, Neo, Neo!” Macja u zgjua dhe tundi bishtin e zi. Diçka i kaloj neper mend, dhe atehere u kujtua se kishte qene nje kohe kur ajo jetonte ne nje shtepi, mbushur plot perkedheli dhe kujdesje. Macja filloje te mjagullije, eci duke tundur bishtin, dhe dukej sikur qante dhe kerkonte ndjese, me shume se mjagullinte.  Gerardi, i cili gati sa nuk i besonte skenes, e shtrengoi fort ate trup te ngrohte, te bute dhe e perkedhelte duke e puthur.Ishte  shtatzene.

“Ku ishe futur, moj? Te kemi kerkuar gjithandej!”

“Me fal. Dihej, ishte nje arratisje dashurie!”

“Po ai ku eshte?Mund ta sjellesh dhe ate!”

“Me la i poshtri. Per nje tjeter.Pse jan kaq te ndyre macet meshkuj?!”

“Te gjithe maçoket, nje fytyre kane!”

“Do te kthehemi ne shtepi, macka ime! Ambres po i veshtiresohet jeta pa ty, edhe mua gjithashtu!”

“Me vjen shume keq, gjera qe ndodhin.Ishte dashuria e pare!”

“Atehere do kthehemi ne shtepi! Fitoreee! Babiiiii!” Uleriste Geri ne enderr, dhe me kafshen shtrenguar ne gjoks vraponte i lumturuar teje mase.

Jashte, erresira kishte trokitur prej kohesh dhe e tere bota ishte pergjumur, ne ate cope toke te pushtuar nga dallget e bardha te detit, ku kujtesat e turisteve ishin plot drite, dallge, gezim, lumturi, dashuri dhe darka me ushqim peshku. Ne ate ishull ku nje komandant anije i marre, tamam si nje mace e dashuruar, i humbur dhe i hutuar, vite perpara, e kishte afruar aq shume anijen prane bregut sa kishte prekur shkembinjte dhe perkulur anijen gati per fundosje.

Diten tjeter, hapen dyer dhe dritare, ndezen dritat, e mbushen shtepine me ushqim dhe dolen jashte per ta kerkuar macen me thirrje neper rruge. Gjeja me e çuditshme ishte qe askush nuk kishte pare kurre nje mace vagabonde dhe ato te dy ecnin pa fund duke uleritur neper rruge: “Neo, ku je?? Neooo ku jeeee?” “Mos keni  pare rastesisht nje mace te bardhe me sy te verdhe dhe bisht te zi?” Njerezit ngrinin shpatullat. Mrekullia ndodhi kur u kthyen ne shtepi.

Hyne ne hotelin veror ku flinin.Macja, kush e din se ne ç forme misteriose, por e kishte ndjere thirrjen e djemve, dhe ishte futur ne shtepine e hapur qe njihte. E priste Gerin  tek krevati i tij. Baba dhe bir, shume te habitur, mbeten te shtangur nga mosbesimi sapo e pikasen. Vrapuan qe te mbyllnin dyer dhe dritare ne menyre qe mos te ikte. Macja u struk poshte krevatit te Gerit. Me pas filloj te mjagullije, dhe Geri e shtrengoi fort ne gjoks. Macja nuk iu shkit me.

Mbeten tere kohen ne shtepi pa dale. Macja fjeti duke i mbuluar fytyren Gerit me trupin e saj te ngrohte, duke i treguar tere dashurine dhe mallin qe kishte pasur per djalin.E kishte mbledhur sin je shall i ngrohte dimeror. Diten tjeter u nisen per Firence. Kur kaluan prane dyqanit te kafsheve, papagalli ishte jashte dyqanit, brenda nje kafazi. Pergjate trotuarit, kalonte nje turiste elegante, takat e se ciles kerrcisnin fort mbi guret e trotuarit. Sapo zonja e rende kaloj dyqanin, atehere papagalli uleriti pa turp: “Kurva!”

 

Firenze 14 10. 2019

Ndryshon Opinioni përfundimtar i Venecias për Metën

Armand Mero

Komisioni i Venecias publikoi sot opinionin e vet përfundimtar lidhur me interpretimin e vendimit të Presidentit Ilir Meta për të anulluar 30 qershorin si datën e zgjedhjeve vendore. Dokumenti përmban ndryshime nga projekt-opinioni. Përfundimi sipas të cilit Presidenti kishte tejkaluar kompetencën është hequr, dhe në një rast tjetër është lënë hipotetike, e jo më si kontastim. Në një deklaratë të tijën zoti Meta u shpreh se sipas tij Opinioni përfundimtar konfirmoi qëndrimet e mbajtura prej nga ai.

Teksti i Opinionit përfundimtar të Komisionit të Venecias, i publikuar sot, pësoi ndryshime të ndjeshme nga dokumenti paraprak i ekspertëve. Në përfundimet e Opinionit, çka lidhur me veprimet e presidentit Ilir Meta, kishte qenë më parë si konstatim, ose është hequr, ose është lënë hipotetike, duke ka kaluar topin në dorë të interpretimit të parlamentit apo dhe Gjykatës Kushtetuese shqiptare, nëse deputetët do të votojnë për shkarkimin e Kreut të Shtetit.

Ndërsa në variantin e mëparshëm, në pikën 99 të përfundimeve thuhej se “Presidenti tejkaloi kompetencat e tij sipas Kushtetutës fillimisht duke anuluar e më pas, duke shtyrë zgjedhjet lokale..”, në Opinionin përfundimtar kjo fjali është hequr plotësisht, duke rifomuluar pjesën në vijim sipas së cilës “i takon parlamentit dhe në fund Gjykatës Kushtetuese, që të përcaktojë nëse anulimi, e më pas shtyrja e zgjedhjeve lokale, përbën një shkelje e Kushtetutës dhe nëse shkelja është e një natyre të tillë seriose, që do të mund të lejonte shkarkimin e Presidentit”.

Ndryshim ka pësuar dhe pika 101 e përfundimeve të Komisionit të Venecias. Dhe këtu, konstatimi se “..Presidenti tejkaloi kompetencat e tij kushtetuese duke anuluar dhe shtyrë më pas zgjedhjet lokale përtej mandatit zgjedhor të autoriteteve lokale, pa një bazë të veçantë ligjore….”, është zëvendësuar në Opinionin përfundimtar me një formulim hipotetik se “…Presidenti mund të ketë tejkaluar kompetencat e tij kushtetuese duke anuluar dhe shtyrë zgjedhjet lokale përtej mandatit zgjedhor të autoriteteve lokale pa një bazë të veçantë ligjore..”.

Në opinionin përfundimtar nuk kanë ndryshuar megjithatë konstatimet sipas të cilave “në mungesë të një dispozite ligjore, Presidenti mund të anulojë zgjedhjet për organet e qeverisjes vendore, vetëm në një situatë e cila plotëson kriteret për marrjen e masave të jashtëzakonshme”. Por “edhe atëherë Presidentit i duhet një bazë ligjore specifike për të shtyrë zgjedhjet”.

Sipas edhe Opinionit përfundimtar “anulimi i zgjedhjeve është i mundur vetëm në situata që plotësojnë kërkesën për shpalljen e gjendjes së jashtëzakonshme. Sidoqoftë, rregullat e zbatueshme kushtetuese për situata të jashtëzakonshme nuk u ndoqën në këtë rast. Nuk pati as një konsensus politik, i cili do të lejonte krijimin e një baze ligjore ad-hoc” thekson opinionin sipas të cilit “anulimi i zgjedhjeve gjithashtu prek të drejtat zgjedhore të njohura nga instrumentet ndërkombëtare të të drejtave të njeriut… Mungesa e një baze ligjore dhe e alternativave në dispozicion (shtyrja e zgjedhjeve për shkak të gjendjes së jashtëzakonshme, sipas nenit 170 të Kushtetutës, ose rifillimi i dialogut politik pas zgjedhjeve) e bëjnë ndërhyrjen në të drejtat zgjedhore, jo proporcionale”.

Ndërsa Opinioni paraprak, hasi në kritika të ashpra të presidentit Iir Meta dhe një shpërfillje nga ana e tij të vendimit përfundimtar që Komisioni pritej të merrte, sot, Kreu i shtetit, duke vënë në dukje “ndryshimet thelbësore nga projekti paraprak” vlerësoi se Opinioni përfundimtar “konfirmoi të gjitha qëndrimet e Presidentit të Republikës”.