VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat Nga Elida Buçpapaj

By | May 28, 2017
30 Comments
  • author avatar
    Ilo 4 years ago Reply

    Emrat nuk duhet te dhen nga njeshi po nga Baza ne cdo komun e bashki kjo vlen per te gjitha partit se keto lista na kan servirur deputet injorant kriminel hajdut qe fitoin poste nga sigla epartive kemi djem te mir plot ne bashkit tona me vlera e kontribute skemi pse te votoim te servirur nga Tirana

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

      Po ashtu duhet. Baza i jep emrat e kandidateve.Po gjithçka i neneshtrohet gares te paster dhe transparences. Flm.

  • author avatar
    jeton 4 years ago Reply

    arbnorin nuk e hoqen por e derguan ne nje zone te persekutuar e demokrate( m.madhe),por e shiten drejtuesit lokal dhe ja dhane voten sterkajt,pastaj ne 2009 jozi solli sterkajn per pd dhe ky shkoi prape te mema.shqiptaret ta ndajne te keqen e madhe qe i ka kapluar me nje te keqe te vogel,zgjidhje ideale nuk ka.keto zo. apo kukuvajkat qe cirren duhet te paguajne per humbjen e 2013 dhe sjelljen e dobet ne opozite.pd nuk eshte prone e babes,kane hise edhe te tjer.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

      Po e di Jeton. E hoqen nga Shkodra. Dhe drejtuesit lokale te PD e shiten dhe ia dhane Sterkajt tamam. Po ishte puç i PD. Ju flm.

  • author avatar
    Lexues i voal.ch 4 years ago Reply

    Shume e nderuar Lida:
    – Gati me vjen “inati” , pse Ju jeni kaq e sakte.
    “GABO” ndonjehere qe te jeshe “kandidate” per listat e Njeshit!!
    Respekte… dhe vazhdo Lida B.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

      Ju flm shume i nderuar Lexues i Voal. Respektet tona.

  • author avatar
    kujtim dracini 4 years ago Reply

    Bravo znj e nderuar.keni ba një analiz të përpiktëpppo

    • author avatar
      kujtim dracini 4 years ago Reply

      O

      • author avatar
        Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

        Ju flm shume i nderuar Kujtim Draçini.

  • author avatar
    Çakiçi 4 years ago Reply

    Paulin Sterkaj i ka ble malcort. Nuk ishte faji i Arbnorit per kete. Ne PD Sterkajn nuk e solli Jozefina por Berisha. Jozefina nuk ka bere ndonjehere Mode. Ajo ka ngritur zene si askush ne Parlament duke dhene emrat e te inkriminuarve. Majlinden nuk mund ta ngaterrosh me Jozefinen. Jozefina ka qene nder familjet ma te pasura dhe intelektuale te shkodres. Jozefina nuk krahasohet me laramanet qe shkojme e vijne duke i lepi bëthen kryetarit.

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      Çakiç i nderum, po tash u ndryshu kryetari, sepse Jozefina ishte njësh me kryetarin e vjetër. Po natyrisht që Jozefina vjen prej një nga familjet ma të mira të Shkodrës, por nuk ka ba asgja për të përndjekurit. Pjetër Arbnorin e hoqën nga Shkodra dhe i ban puç, dhe në PD e kanë tabu me ia përmendë emrin. NUk mund të krahasohej kurrë Pjetri me Jozefinën, e pra Pjetrin e hoqën dhe Jozefinën e ban nënkryetare. Thotë një fjalë e moçme shqiptare, atë që nuk dot me ta ba të tjerët, mos ua baj të tjerëve. Dhe vjen rradha. Por nuk asht fundi i botës, por nëse Jozefina tash i kundërvihet PD dhe në fushatë del kundër Bashës, natyrisht që kjo do të jetë fundosje për te. Ti duhet ta dish mirë se Lulzim bashën e zgjodhi berisha për kryetar. me qenë kishte zgjedhë nënkryetaren e tij, por kur Berisha dha dorëheqjen u desht me e dhabnë dorëheqjen edhe Jozi.

  • author avatar
    kol Vushaj 4 years ago Reply

    Nese do merrej mendimi i elektoratit Jozefina nu diskutohej, ajo perfaqsonte ne parlament shume shtresa ajo ishte pothuaj nji ze i vetem nga veriu i shqiperise, ajo punoje forte per Integrimin e Shqiperise, Ajo denencoje me Emra kriminelet ne Parlament e kudo ne Zyrat e Pushtetit, lenja jashte parlamentit e Jozefines i pa justifikuar

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      Kol i nderum, ajo vinte prej shtresës të persekutuar, por nuk i ka përfaqësu, ajo ka përfaqësu vetëm interesat personale. Ishte e zgjedhura e Berishës tash 21 vjet. Vjen ky tjetri ka të zgjedhuna të tjera. Kur mungon demokracia brënda partisë këto janë rrjedhojat. Ju përshndes, Elida Buçpapaj

  • author avatar
    Huana Kurti 4 years ago Reply

    PD-ja ne Shkoder ka arrite deri aty sa ka zaptue ndertesen, ku ka seline, pa aprovimin e pronareve dhe nuk paguen asnji cent per qera dhe edhe gjykata na sorollate, tash dy vjet, here paraqitet nji, here jo…shkurti hesapi edhe pse i kam ba me dije te gjithe qe nga Basha, te gjithe deputetet e Shkoders, kryesine e PD-se dhe bashkine Shkoder, kerkush nuk ka denjue as te me pergjegjet me dy rreshta.

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      E dashtun Hana, turp shume i madh. Po politika shqiptare imiton veç partinë e punës dhe kur nuk ka as drejtësi dhe as media të lira, kështu degradon gjithçka. Po gjithësesi ky abuzim duhet me u ba publik. Ju përshëndes. Elida

      • author avatar
        Huana Kurti 4 years ago Reply

        E nderuara Elda, une kam ba aq sa kam ne dore, asht puna e ju gazetareve qe mund t’i bani publike raste flagrante te tilla. Une mund t’ju nisi historine e kesaj katrahure ne nji paragraf, bashke me kontraten e asaj ndertese.

  • author avatar
    ilirjan 4 years ago Reply

    Vetem ae njeshi Basha kesaj radhe ka premtuar qe nuk do kete ne te ardhmen lista te kryetarit, pra qe do perpiqet te ndryshoje ligjin. Kjo duhet te permendet

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderumi Ilirjan, duhet të ishte pikë e marrëveshjes ndryshimi i kodit. Nuk e banë. Shumë keq. Sa nuk ka gara të ndershme dhe sistem zgjedhor, aty populli udhëhiqet nga listat, jo nga të zgjedhurit e popullit, por të zgjedhurit e njëshit. Ju përshëndes. Elida

  • author avatar
    Gezim 4 years ago Reply

    Te lexoj rregullisht dhe meriton respekt per çfare shkruan. Une mendoj qe duhet te ishte me thelle reforma ne listat e PD. Enderruam per nje PD madheshtore por 2013 e katandisi keq shume keq ndaj Basha duhej te ishte me radikal

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderuar Gëzim, jam plotësisht dakord me ju, por tani s’ka alternativë tjetër. Ju flm shumë. Përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    besimndregjoni 4 years ago Reply

    Te falenderoi per opinionin Elida Bucpapa. Problemi nuk eshte tek lista por tek komunistizimi i PD ndaj shtreses se te perndjekurve politike. Kjo PD ka 27 vite qe po e bren nga brenda me ideollogjine komuniste shtresen e vuajtur qendrestare dhe te vlerave sic jane te perndjekurit politik. duke besuar ne te dhe ajo duke i perjashtuar nga politikberja sic ishte rasti i tanishem. qe per 90 dite mbajten gjalle cadren e lirise duke besuar se do te ngrihej republika e re. realisht u forcua republika e vjeter komuniste.

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderuar Besim Ndregjoni, keni shumë të drejtë dekomunistizimi është kusht i domosdoshëm. Personlaisht nuk isha për çadrën, por tani alternativa është ose me Edi Ramën ose me Ilir Metën ose me Republikën e Re. Nderimet dhe të falat tona, të Skënderit e të mijat

  • author avatar
    Fisniku 4 years ago Reply

    Nje super analize e nderuar znj. Buçpapaj…
    Urime

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderuar Fisnik, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Linda 4 years ago Reply

    Zonja Elida, ne pergjigje te nje komenti Ju thoni: kur mungon demokracia brenda partise, keto jane rrjedhojat. Lind pyetja, pse quhet Partia Demokratike? A ka nje figure te paster qe nuk i ka ndyer duart dhe ka punuar denjesisht dhe vertet ka dhene kontributin per te miren e ketij vendi te jete ne krye te partise?

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      E dashur Linda, keni shumë të drejtë, por kjo asht e vërteta. Urojmë që ky projekti i Republikës të Re të jetë për demokracinë e vërtetë.Zhgënjimi jonë është 26 vjeçar. Urojmë që të kthehet e mbara. E mira është se qytetarët nuk rrehen më! Ju përshëndes!

  • author avatar
    Gegtos 4 years ago Reply

    Respekt per shkrimet tuaja .

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      Geg-Tosk, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Frano Kulli 4 years ago Reply

    Falemnderit per permendjen e rastit te Pjetrit (Arbnorit) si ilustrim. E vertet qe te gjithe keta i ka sjelle Berisha aty. Sepse, secili, ne menyren e vet i duheshin Berishes. Po berishen kush e solli… ?

  • VOAL 4 years ago Reply

    […] Në Portalin tuaj të nderuar VOAL, lexova artikullin e zonjës Elida të 28 majit, me titull “Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat”. Më bëri përshtypje shu… […]

Komentet

ÇORODITJA E VETËVENDOSJES – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

     Binomi Thaçi-Mustafa, ishin e keqja e madhe e Kosovës, përgjatë dekadës së fundit. Ata vunë në ankand tokën e Kosovës. Milionat e Fondit të 3 %-it, dhënë pa asnjë mbulesë, eksponentëve të LPK-së, që kurrë nuk u përdorën në funksion të luftës, e vartësoi Isa Mustafën, në shërbim të Hashimit, përkatësisht PDK-së së tij. Edhe mënyra e katapultimit të tij në krye të LDK-së, flet mjaftueshëm.
     LPK-ja e strukturuar dhe e instruktuar, nga Sigurim stalinist shqiptar, krimet i filloi në Shqipëri, me aprovimin dhe mbështetjen e Tiranës zyrtare, për t`i vazhduar në Kosovë. Hashim Thaçit i duhej edhe LDK-ja, si logjistikë e heshtjes të krimeve.
     Realisht, Presidenti Fatmir Sejdiu nuk ka bërë kurrëfarë shkelje të Kushtetutës. Ai refuzoi 6 pikëshin të Baki Munit dhe deklaroi se “vrasjet politike të ushtarkëve të FARK-ut dhe veprimtarët e LDK-së, nuk i kanë bërë jashtëtokësorët!” Ishin intrigimet e Hashimit me Gjykatën Kushtetuese, me pabesinë e Isës, që rrëzuan, pa të drejtë presidentin Sejdiu, i cili edhe sot është më i pranueshmi, nga të gjithë të lakuarit, për postin në fjalë. Një dëshmi e hershme i lidhjeve të pista Hashimi-Isa.
     Lëvizja Vetëvendosje, e cytur nga një shpifje për kuadrin e saj, Haki Abazi, u përgjigj, falsifikueshëm, me akuza kundër ministrës Hykmete Bajrami, për grabitjen e 2 milionë euro nga Banka e Shtetit. Ajo ka qenë dhe mbetet shumë serioze dhe dinjitoze në detyrën e saj. Hajnat zyrtarë ishin të PDK-së. Centralizimi i emërimit të kuadrit, është tej moniste, si në kohën rankoviçiane. Ishte kreu i LDK-së Isa Mustafa dhe kryeninistri Hoti, që akuzuan Kurtin për shkarkimin e bordeve. Pra, përgjegjësia bie mbi shefat dhe jo ministrën në fjalë.
     Së fundi, Vetëvendosje mori vendiin linçues, tipik, komunist. Refuzojnë pjesëmarrjen në Kuvend të deputetit Driton Selmanaj. Është një keqkuptim në afekt. Qëllimi ishte që të mos provokohet, me kërkesën ngulmuese, për ta zgjidhur një çështje, e cila nuk ishte zgjidhur për dy dekada. Dhe, assesi nuk kishte të bënte më deputetën Sarandë Bogujevcin.
     Janë mijëra përdorues të aparateve digjitale, që kanë fikësuar fotografinë e Sarandës të plagosur, të shtrirë, me 16 plumbat që përshkuan trupin njomëzak të Sarandës tonë. I përlotur edhe, tani, kur drejtoj lutjen e madhe për Ty, Sarandë, si motër, si vajzë, të lutem hiç dorë, nga linçimi i Dritonit, sepse, parasegjithash, statusi juaj është i veçantë, unik. Dhe, si tillë, nuk guxon të cënohet në asnjë rrethanë. Po këtë lutje e kam edhe për bashkëpartiakët Tuaj.
     E vërteta është se ky është një kurth për Vetëvendosjen. Dikush donë që VV-ja të humbasë kohë, në çështjet dytësore, siç është angazhimi, për ta linçuar një deputet të LDK-së, për një keqkuptim të rastit. Dhe, duke u marrë me një çështje dytësore, Albin Kurti me shokë, po harron çështjen parësore, atë të zgjedhjes të Presidentit të vendit.
     Cinikisht e dhelpërisht, ecejakët e kreut të LDK-së, Isa Mustafa, janë ogurëzeza në intrigimet e ethshme, për zgjedhjen e presidentit. Edhe pse në mungesë të partnerit, në konspiracion të përhershëm, Hashimin, ai po provon të gjejë aleatë të rinj, po aq konspirativ, për ta bërë një zgjedhje të ngjajshme banditeske, siç bëri tej 4 viteve më parë.
     Prandaj, VV-ja duhet t`i lërë çështjet, të cilat presin në kohë, për zgjidhje dhe të angazhohen në profilakësinë aktuale, duke shmangur pazaret e pista, tipike moniste, staliniste, të cilat është më lehtë të pengohen në nismë, se sa kur bëhen fakt i kryer, siç ndodhi në pazarin e fshehtë e kriminal, në mes të vetëm dy njerëzve: unë kryeministër sot, ti president nesër! Vërtet, kemi të bëjmë me dy krerë partiakë banditër, por, fajësia bie edhe mbi strukturat heshtake të dallkaukëve  të kryetarëve mizorë!
     Është skajmërisht provokuese, e turpshme e mospërfillëse sjellja e Isa Mustafës karshi Vetëvendosjes. “Do të takohemi javën e ardhshme, me ato parti parlamentare që duan, për të biseduar, për çështjen e presidentit, për t`i shmangur zgjedhjet, deri në fund të mandatit”,- deklaron, pa u skuqur fare, kryetari i dhunshëm i LDK-së.
     Një injorim e përbuzje, që vazhdon t`i bëjë Vetëvendosjes, si fituese e zgjedhjeve, është e paparaprijës. Kjo dëshmon se VV-ja ka dorëzuar dinjitetin e saj, ke partitë tjera, të cilat janë bërë bllok, për ta mundur e poshtëruar atë. Vetëvendosje ka qenë e vetme në mbrojtje të Republikës. Ajo është përgjakur, deri në vrasje.
     Por, kjo nuk duhet të lejohet sot, pas 21 vitësh çlirim. Duket sheshit se dikush dëshiron të derdhet gjak, për interesa partiake, por, edhe të Serbisë, siç ka ndodhur në protestat e përgjakshme të mars-prillit 2004, të organizuara nga Serbia. Parandalimi i të keqes i takon partisë fituese, duke i stopuar pazaret e pista. Caktimi i datës së zgjedhjeve, nuk ka pse të lidhet me zgjedhjen e presidentit. Për atë vendosë populli dhe jo matrapazët.

Ndaljuani turrin rrënuesve të shtetit – Letër pa zarf ShS, Zonjës Vjosa OSMANI – Nga XHAFER SHATRI

 

Zonja Presidente,

Zonja kryetare e Kuvendit të Republikës

Po ju drejtohem me këtë letër publike dhe në të dyja cilësitë e funksioneve që ushtroni për të tërhequr vëmendjen Tuaj dashamirëse për sa vijon:

Mora vesh se qenkesh vendosur definitivisht që, më 4 dhjetor, ta rrënojnë Burgun e Gurrakocit, këtë ngrehinë që në kujtesën tonë kolektive personifikon dhunën e Serbisë mbi Kosovën, torturat më mizore të organeve serbe të shtetit kundër shqiptarëve, aksionet më të përgjakshme për t’ia ndryshuar Kosovës strukturën etnike.

Po e specifikoj rolin e Burgut të Gurrakocit në tri aksione të Serbisë me qëllim nënshtrimin dhe zbrazjen e Kosovës:

Aksioni i Otkupit, që praktikisht përkthehet në plaçkitjen e çdo gjëje që kishin shqiptarët (bagëtinë, bylmetin, pemët, perimet dhe krejt bereqetin deri edhe miellin në magje) për t’i dërguar në Serbi, ndërkohë gjithandej nëpër Podgurë e Kosovë njerëzit, sidomos fëmijet, vdisnin urie;

Për të qenë ky aksion i efektshëm çdo familje e madhe e Rrafshit të Podgurit, me pretekstin se po e fshehin drithin a miellin, e kishte nga një burrë në Burgun e Gurrakocit;

Aksioni për destabilizimin e Shqiperisë dhe vrasjet ndërshqiptare: Që nga viti 1948, për 20 vjet rresht, Burgu i Gurrakocit ka shërbyer për përgatitjen e rrjetit të spiunëve dhe diversantëve që janë dërguar në Shqipëri me mision për të vrarë shqiptarë dhe për ta destabilizuar shtetin e tyre. Ata që nuk kanë pranuar të bëhen mish për top e për hesape të Serbisë, janë çallamitë me dajak nëpër qelitë e errëta të këtij burgu.

Në dimrin e egër të viteve 1955-1956 gjithandej në Kosovë është zbatuar Aksioni i Armëve, i cili kishte synim shpërnguljen e shqiptarëve në Turqi. Gjatë gjithë kësaj kohe në Burgun e Gurrakocit janë torturuar mizorisht për armët që nuk i kishin me mijëra shqiptarë të Rrafshit të Podgurit. Në acarin e atij dimri të tmershëm, nëpër drunjtë e oborrit të Burgut të Gurrakocit, janë mbajtur gjatë tërë natës, të zhveshur e të zbathur, e të lidhur për drunjsh me qindra djem nënash të cilëve përgjithmonë u është shkatërruar shëndeti.

Si fëmijë 5 vjeç, me sytë e mi e kam parë axhën dhe babain tim kur janë kthyer nga Burgu i Gurrakocit, në një mëngjes dimri, me trupa të ngrirë e me gjymtyrë të sakatosura.

Zonja Presidente,

ju vë në dijeni se nuk është vetëm Burgu i Gurrakocit që po rrezikohet nga cubat e Kosovës që, në të gjitha nivelet, e kanë kapur shtetin për fyti.

Menjëherë pas Luftës së fundit është rrënuar me buldozer Kulla e Popit në Istog, një Monument tjetër i krimeve të tmershme serbe kundër shqiptarëve.

Në vitet 1944/1945, në Kullën e Popit, në Istog janë mbajtur dhe janë masakruar me qindra shqiptarë të Rrafshit të Podgurit, të Sanxhakut dhe të Drenicës. Aty partizanoçetnikët e Brigadës së Bokës kanë therë shqiptarët me singia saqë, sipas dëshmitarëve okularë, rrëketë e gjakut që dilnin nga Kulla e Popit kishin vërshuar oborrin e Kullës-burg, rrugën kryesore të qytezës dhe mbërrinin deri të shkolla që ishte mbi 80 metra larg!

Në Kullën e Popit është mbajtur, deri në ditën kur e kanë pushkatuar në Malin e Sadikrexhëve, edhe gjyshi i Ibrahim Rugovës, Rrusti. Këtë e kishin arrestuar, sepse në kullën dhe në bukën e tij, me dashamirësinë më të madhe, i kishte thënë komandantit të një brigade shqiptare që gjoja kishte ardhur për ta çliruar Kosovën, se dallimi në mes xhandarëve të krajlit dhe të partizanëve të Titos është si puna e hithit: hithi i vjetër të rexhë, por hithi i ri ta çon lëkurën ushël!

E shoh të nevojshme të përmend se pasi e kanë marrë Rrust Rugovën, djali i tij Uka, kishte shkuar te komanda partizane për ta kërkuar të atin dhe, duke u thënë se babai i tij gjë të keqe dhe kujt të keqe nuk i kishte bërë, oficerët partizanë i thonë: eja se edhe ti po na duhesh këtu. Ukë Rugovën me një kontingjent tjetër i kanë nxjerrë nga Kulla e Popit, si duket i kanë dërguar për Skënderaj, por asnjëri prej tyre nuk është kthyer i gjallë në shtëpi.

Shumica e të burgosurve që janë masakruar brenda në Kullë, ose që janë pushkatuar nëpër prozhmet e Istogut, janë varrosur, në fakt janë hedhur në kënetën te Lluga e Xhamisë. Në vitin 1945, në këtë varrezë masive, një i afërm i veti e kishte identifikuar, në saje të mesteve të tij, kufomën e Rrust Rugovës.

Ju siguroj se edhe një çerek shekulli më vonë, në vitin 1967, i kam parë me sytë e mi skeletet e njerëzve te Lluga e Xhamisë, të cilët i nxjerrte në sipërfaqe uji ose qentë endacakë.

Nga Kulla e Popit nuk ka mbetur asnjë gjurmë, ndërsa te Lluga e Xhamisë edhe sot 20 vjet pas çlirimit të Kosovës, nuk ka qoftë edhe një pllakë modeste përkujtimi.

Ndërkohë që gjatë gjithë kësaj kohe Istogu dhe Kosova udhëhiqen nga njerëz që flasin shqip dhe që do të duhej t’i dinin edhe më mirë se unë faktet që rëndita më sipër. Ata që i kanë zgjedhur  kanë pritur prej tyre që edhe Kullën e Popit edhe Burgun e Gurrakocit t’i kthejnë në Muze, apo Monumente që shqiptarët do të duhej t’u ngrenë viktimave të terrorit serb, vuajtjeve dhe sakrificave të tyre të panumërta.

Por e keqja nuk përfundon këtu. Më 2010, kur, si gjithandej në Kosovë, edhe Istogu kishte kryetar, asamble, qeveri, gjykatë dhe polici komunale, ka ndodhur edhe një barbari tjetër.

Ende pa përfunduar lufta autoritetet serbe të pushtimit e kishin vendosur në objektin modern të Radushës së Re, në Dubravë të Istogut, krejt arkivin dhe dokumentacionin e Burgut të Dubravës. Pas çlirimit, në këtë objekt ishte vendosur bataljoni spanjoll i Kforit. Ndërsa më 2010, ky objekt ishte bosh dhe u privatizua nga firma, e cila objektin e ktheu në fabrikë për përpunimin e qumështit.

Me përjashtim të disa regjistrave që i ka  marrë komuna, sepse për pjesën tjetër nuk ka shprehur asnjë interesim, krejt dokumentacioni tjetër i papërsërishëm është djegë e bërë shkrumb e hi. Aty kishte libreza të punonjësve të të gjitha rangjeve dhe profesioneve, kishte evidencë të të burgosurve, kishte raporte nga më të ndryshmet për ta dhe për trajtimin e tyre; me një fjalë kishte evidenca të detajuara për të burgosurit gjatë gjithë vuajtjes së dënimit. Aty kishte të dhëna edhe për Ukshin Hotin. Më e rënda është se në atë arkiv kishte edhe fotografi, shumë fotografi të masakrës së 22 majit 1999, kur brenda burgut serbët vranë dhe plagosën mbi 300 të burgosur shqiptarë.

Kjo ka ndodhur në muajin tetor të vitit 2010, gati tri vjet pas Shpalljes së Pavarësisë. Pra këto dokumente nuk i ka shkatërruar Serbia, por autoritetet e Istogut dhe të Kosovës, funksionarët e shtetit që ashiqare shqip flasin, por shqip nuk mendojnë.

Zonja Presidente,

këto veprime antishtet që mëtojnë të shlyejnë nga kujtesa e shqiptarëve edhe krimet më të rënda kundër tyre droj se nuk janë të rastit, ani se edhe mund të duken të tilla. Për më tepër jam krejt i sigurt se gjithandej në Kosovë vazhdon të mbijetoj dhe të funksionojë i ngulitur mirë e sidomos nëpër institucione, një rrjet i mirorganizuar i shqipfolësve që hanë bukën e Kosovës dhe bëjnë punën e Serbisë. Dhe një nga detyrat kryesore të tyre, krahas rrënimit dhe komprometimit të shtetit tonë, padyshim se është edhe fshehja dhe fshirja e gjurmëve të të gjitha krimeve që Serbia i ka kryer gjithandej mbi shqiptarët.

Prandaj, po ju drejtohem, Juve, Njëshit të shtetit me lutje që të pëdorni autoritetin dhe kompetencat tuaja kushtetuese dhe të mos i lejoni cubat dhe kapësit e shtetit ta rrënojnë Burgun e Gurrakocit, por edhe objekte të tjera të cilat mbajnë gjallë kujtesën, historinë dhe dëshmitë për vuajtjet, qëndresën dhe mbijetesën e shqiptarëve dhe të Kosovës.

Duke ju falenderuar paraprakisht për kujdesin që do t’u kushtoni këtyre rreshtave, lutem të pranoni Zonja Presidente shprehjet, e respektit tim më të lartë.

Xhafer SHATRI

Gjenevë, 1 dhjetor 2020

 

NË DITËLINDJEN E IBRAHIM RUGOVËS – Nga Frank Shkreli

Në kuadër të Ditës së Pavarësisë së Shqipërisë

Më 2 dhjetor të vitit 1944, ka lindur Ibrahim Rugova, njëri prej themeluesve dhe ish-Kryetari për një kohë të gjatë i Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe ish-kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës.  Ibrahim Rugova u rizgjodh me vota dërmuese kryetar i Kosovës në zgjedhjet e mbajtura nën okupimin serb, në mars të vitit 1998.  Vdiq me 21 janar të viti 2006, u varros me nderime dhe pjesëmarrje të larta shtetërore dhe ushtarake, kombëtare dhe ndërkombëtare.

 

Sivjet po e kujtoj ditëlindjen e këtij burri të madh të Kombit, jo me fjalët e mia, por me fjalët e tija: Pasi jemi ende në frymën e festës së Pavarësisë së Shqipërisë, me kënaqësi po shpërndaj një artikull të Ibrahim Rugovës, shkruar me rastin e 28 Nentorit, të vitit 1968, në një prej gazetave të Prishtinës së asaj kohe.  Titulli i shkrimit është, “Pavarësia Kombëtare -28 Nëndor 1912- 28 Nëndor 1968.

 

Për ata që mund të kenë harruar, e sidomos për ata fatzezë, shumë prej të cilëve – atëherë e sot — të influencuar nga idetë sllavo-komuniste, ende flasin keq dhe gjithnjë nuk duan të njohin meritat e këtij udhëheqësi unik të Kombit shqiptar – duhet kujtuar se viti 1968 – kur është shkruar artikulli — ishte një periudhë e rendë në historinë e Kosovës, por edhe e lavdishme – ndoshta ndër datat më të spikatura të historisë kombëtare të shqiptarëve.

 

Ishte viti i demonstratave të shqiptarëve të Kosovës për të drejtat e tyre, demonstrata që fillimisht shpërtheu në Prizren me 6 Tetor, 1968, e që më vonë u përhapen anë e mbanë duke kërkuar të drejtën e përdorimit, lirisht, të flamurit kombëtar dhe hapjen e Universitetit të Prishtinës.  Demonstratat e vitit 1968 ishin vërtetë një kryengritje popullore e shqiptarëve që shkundi nga themelet regjimin komunist jugosllav të asaj kohe, megjithse demonstratat u shtypën brutalisht nga regjimi komunist jugosllav. Por demonstratat patën edhe suksesin e tyre, pasi çuan në themelimin e universitetit të Prishtinës dhe në miratimin e ligjeve të reja të favorshme për shqiptarët, përfshir Ligjin Kushtetues për Krahinën Autonome të Kosovës.

 

Ishte pra, në këtë periudhë të tensionuar politike dhe mjaft të rrezikshme për intelektualët e Kosovës, të asaj kohe, siç ishte Dr. Ibrahim Rugova, kur Presidenti i ardhëshëm i Republikës së Kosovës shkruante artikullin “Për Pavarësinë Kombëtare” që po ju sjellim më poshtë në faksimil, të botuar në Nëndor, 1968.  Më thenë të drejtën, mua nuk më habiti fare ky shkrim – pasi bazuar në aq sa e kam njohur Dr. Rugovën, ai ishte një atdhetar i pa lëkundur në mendimet e tija dhe në besimin e tij në vlerat kombëtare, sidomos në pavarësinë dhe bashkimin kombëtar – siç kishte titulluar edhe shkrimin –çrej vitit 1968, pra.

 

“Viti 1912. Zgjedha otomane  zenë të hiqet.  Ketë e benë ata që me shekuj ndien peshën e saj, peshën e saj të ndyet çkombtarizuese, vëllavrasëse due coptuese. Edhe toka e Memdheut eshte e zgjuar. S’duron më kë,mbën e ndytë poshtëronjese që fikte njomsitë pa lindë fare. Bota dëgjon për ketë. Ballkani ushton. Trimat ende, në të gjitha anët…”, shkruante ndër të tjera Ibrahim Rugova në nentor të vitit 1968.

 

Ndonëse shkrimi ishte botuar dy muaj pas demonstratave në Kosovë është kollaj të shihet se Rugovës, “gjuha i shkon aty ku i dhemb dhëmbi”, ndonëse i referohet “kuçedrës së Anadollit”, ai sikur shkruante edhe për situatën e atëherëshme të shqiptarëve nën kuçedrën komuniste të Jugosllavisë: “…nuk kemi asgjë se kuçedra e Anadollit na gëlltiti ç’patëm. Po, ajo mori shumëçka, gati na zhbiu, por s’mundi të na marrë atë më të vlefshmen, më madhështoren – fuqinë, trimërinë, që i çoi në këmbë prore shpirtrat tonë të djegur për tokën e strëgjyshorëve. S’u harrua porosia e stërgjyshëve. E shpurrëm mëtej dhe do ta shpiem gjersa të gjallërojmë mbi ketë tokë të dashur…”

 

“Kokën mund të ma ndërrojnë, por mendimin kurrë”, ka thenë Ibrahim Rugova. Ata që e kanë njohur Dr. Ibrahim Rugovën gjatë viteve, besoj se e dinë se Dr. Rugovës mund t’ia prisje kokën, por mendimet e tija nuk mund t’ia ndryshonin kurrrë.

 

Ky shkrim më poshtë, është edhe një provë tjetër për këtë thënje. Lexim të këndërshëm:

 

 

ISTOGU –  KANTJER NDËRTIMI – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

   Në vitet `70-a absolventi Ibrahim Rugova, së bashku me Rexhep Ismajlin, të ftuar nga Istituti i Gjuhësisë-Historisë dhe gazeta “Studenti”, bënin vizitën e parë në Tiranë. Shqipëria, atë botë, ndërroi padronin, la Rusinë dhe u bë tellall i Kinës të Mao Ce Dunit.
     Siç ndodhë, rëndom, me pushtuesit, qofshin ekonomik apo ideologjik, Kina gjigande “hapi thesin” e investimeve, që mundësoi ndërtimin e disa hidrocentraleve dhe në sektorë të tjerë ekonomikë. Ibrahimi, duke parë disa kantjerë ndërtimi, kujtoi shokun e tij të studimeve, njëherësh, bashkëvuajtësin tim të mërgimit, Musa Bërdynaj, i cili u përball me kalvarin stalinist në Shqipërinë nënë. Megjithatë, kur ndodhej afër objekteve ndërtimore në Prishtinë, kujton me nostalgji kohën e ndërtimeve në Shqipëri!
     Bëra këtë parantezë, për të ardhur ke Istogu ynë, që këto ditë është bërë kantjer ndërtimi, kahdo që i hedhë sytë. Janë katër rrugët bjeshkore, dy të ndërtuara, dy në ndërtim e sipër dhe, e pesta, për së afërmi, do të fillojë. Këto rrugë lidhin komunën e Istogut me Bjeshket e Thata, Lugun e Butë, Bjeshkët e Istogut dhe Malet e Moknës. Ndërtimi i rrugëve bjeshkore, zgjoi interesin e banorëve të Podguerit për blegtorinë e shtuar dhe turizmin. Qysh në nismë janë ndërtuar qindra stane, dëbane, qoftë për relaksimin ditor, qoftë për qëndrimin veror.
     Një risi që solli kryetari Haki Rugova, me stafin e tij, janë hapja e puseve ujore, për bagëtinë në Bjeshkët e Thata, të cilët kishin munguar në dekada e shekuj. Shumë të thjeshtë, pak të kushtueshëm, por, shumë të nevojshëm, kur dihet se, deri tani, uji për bagëtinë sigurohej nga dëbora, bora e rezervuar në smetije, (gropa të hapura për grumbullimin e borës gjatë dimrit, duke i mbuluar me sanë e çetina), për ta nxjerrë në verë dhe hedhur në lugje.
     Istogu, si qendër e Podguerit, ka një shtrirje gjeografike mahnitëse. Rrënzë maleve, shtëpive klasike, një dhe dy katëshe, po u shtohen edhe pallatët shumëkatshe, të cilat po popullohen, kryesisht, nga familjet e mërgimtarëve. Sipër malet dushkajë, që pasohen me ahishtën, klekun, pishnajën, bredhin e bjeshkëve, deri në kufinjtë e Malit të Zi dhe të Serbisë. Pra, Sanxhakun shqiptar, në asimilim e sipër, nën pushtetin e dhunshëm serbo-sllavë.
     Rrugët përshkuese të qytetit të Istogut, me hapësirat lakmuese anësore, lehtësojnë lëvizjet, frymëmarrjen e qytetit. Si duket, ka pasur drejtues komunalë të mençur dhe unë po përmend vetëm disa syrësh, si: Sadri Kabashi me Hasan Berishën; Riza Maxharraj me shokë; Fadil Ferati me Ferat Hajzeraj e Bedri Hasanaj; Haki Rugova me Agim Ademaj e Lulzim Blakaj. I vetëdijshëm për harresën e të tjerëve, meqë kam jetuar mërgimin e detyrueshëm, pëtej tri dekadave, kërkoj ndjesë, me premtimin se një herë tjetër, do të bëjmë një trajtesë më të kompletuar.
     Këto ditë nëntori u përuruan dy vepra domëthënëse në qytetin e Istogut: “Kompleksi Memorial Dr. Ibrahim Rugova”, me shtatorën e skulpturuar nga mjeshtri Gëzim Muriqi, i kompletuar me muzeun dhe mjedise tjera, poshtë memorialit. Dhe, Halla, Salla e Sporteve, me dukje dhe përmbajtje madhore, e cila ka një hapësirë të brendshme të bollshme, si dhe e rrethuar me parking dhe gjelbërim të mjaftueshëm, që kënaqë syrin dhe zemrën – njëherësh.
     Shumësia e automjeteve qarkulluese, në rrugën që përshkon qendrën e Istogut, ka bërë që, kryetari, inxhinieri i diplomuar, Haki Rugova, me stafin e tij, kanë menduar dhe vepruar, për zgjërimin e Unazës lehtësuese, nga prapa kompleksit “Trofta” dhe varrezave, për të dalë në rrugën rajonale për Gurrakoc. Kjo unazë e shkurtër, në perspektivë për t`u zgjatur, deri përtej qytetit, shmang qarkullimin e kamionave dhe automjeteve tjera të rënda përmes qendrës të qytetit. Për zgjërimin e saj, në mirëkuptim me qytetarët, u zhvendosën edhe disa varreza, për t`u vendosur gjetkë. Punimet po i realizon Firma emërmirë “Graniti”.
     Devijimi i rrugës prapa Tregut të Gjelbër, plus pazarit të përzier me mallëra gjithëfarësh, jep mundësi për zgjërimin dhe sistemimin e tregut ekzistues. Kur kemi parasysh se tregun e së enjtës në Istog, e frekuentojnë edhe tregtarët nga komuna e Skënderajt, Klinës, Pejës, zgjërimi i këtij tregu, në suazat e mundësisë hapësinore, do të vazhdojë pas përfundimit të unazës në fjalë.
     Kryetari Haki Rugova punon shumë, por, nuk zhurmon. Pra, pa publicitet. Kuvendi komunal organizon, me rregull, -Dëgjimin e hapur Popullor -, ku qytetarët bëjnë propozime, kërkesa, por, edhe vërejtje e ankesa në adresë të administratës komunale. Tubimi drejtohet nga kryetari i Kuvendit, me pjesëmarrjen e kryetarit të komunës dhe drejtorët e kuadrot, që drejtojnë departamentët, që ndërlidhen drejtëpërdrejtë, me jetën e qytetarëve.
     Kam vëzhguar, drejtëpërdrejtë, bisedën e hapur të kryetarit Haki Rugova me qytetarët. Ai nuk premton pa mbulesë. Afatizon plotësimin e kërkesave, por, disa të tjera, i lidhë me ministritë përkatëse ose donacionet e mundshme. Here-herë futë “në lojë” edhe komunitetin e fshatrave, me participime të pjesëshme materiale, për ta realizuar ndonjë vepër me interes lokal.
     Në komunën e Istogut, pas asfaltimit të rrugëve rajonale, rrugëve të fshatrave, madje, në pjesën më të madhe edhe të lagjeve, vazhdon edhe shtrimi kockorë i trotuareve në rrugët rajonale, për ta lehtësuar dhe siguruar lëvizjen e lirë të qytetarëve dhe, sidomos, të fëmijëve shkollarë. Në plan janë edhe trotuarët e fshatrave dhe ndiçimet e nevojshme.
        Parku i Qytetit – një vepër madhore e përjetshme
     Një kantjer punimesh, i filluar para një muaji, në mes të Istogut, është i shumëprituri – Parku i Qytetit -. Janë firma ndërtuese “Shkëmbi” dhe Firma e gjelbërimit “Vishi Garten”, të cilat shquhen për punë cilësore. Një ëndërr e hershme, po realizohet kësaj vjeshte. Përsonalisht, i dëshiruar për një mjedis relaksues, çlodhës, më 11 korrik 2016, i bëra një letër kryetarit Rugova, të ngulmojë që trualli, dikur, pronë e Ndërmarrjes Drusore “Radusha”, kaluar APK-së, t`ia kthejë komunës, me destinim për Parkun e Qytetit.
     Dhe, ashtu ndodhi. U interesova për projektin e Parkut, por, nuk më pëlqeu. Shfrytëzova një vizitë, me disa anëtarë të Kryesisë të LDK-së, Dega në Gjermani, me kryetarin Haki Rugova dhe disa anëtarë të Stafit komunalë, për të dhënë disa vërejtje. Megjithatë, hezitues për mirëkuptim!
     Fort i merakosur, që Parku i Qytetit të jetë funksional, për brezat e sotëm dhe ata të dekadave e shekujve, ashtu siç i kemi parë në datimet e ngitjeve të parqeve, që nga para e pas Mesjetës në Evropë, që kanë ruajtur virgjërinë natyrore, pa betonim. Më 25 maj 2019 bëra një letër të përbashkët, kryetarit Haki Rugova dhe drejtorit të RTV “Fontana”, Zeqir Mehmetaj, duke bërë disa sugjërime, se si duhet të jetë Parku në ardhje. Qëllimi i letrës së përbashkët, ishte organizimi i një debati me përfaqësues komunalë dhe nga populli. Për çudë, mungoi mirëkuptimi, edhe pse Zeqir Mehmetaj nuk i shpëton asgjë, jo vetëm brenda komunës të Istogut, por, edhe më gjërë në Kosovë!
     Në mes tjerash, kundërshtova ngritjen e një lokali gastronomik brenda Parkut. Dhe, pse? Jemi dëshmitarë okularë, në plazhet shqiptare vinin vajzat, nuset, femrat e Kosovës. Pas dy-tri ditësh, lëkura e tyre skuqej, deri në rjepje e përgjakje, përfshi edhe pjesën sipër gjokseve, që rrezikon – kancerin e gjirit-, nga rrezatimi i menjëhershëm, i pakontrolluar i diellit. Dhe, shqiptaret vendore shpotisnin: “Shihni maloket e Kosovës, që nuk i ka parë dielli!” Dhe, kënaqësia e plazhit mbaronte në ditën e tretë, kur femrat e Kosovës mbylleshin në bujtinë, ose ktheheshin në shtëpi, për t`i lyer me vaj e kos, plaget-mish, nga djegia e diellit.
     Mendoj se Parku në mes qytetit, duhet të jetë një rudinë, lëndinë, oazë, i rrethuar me drunj halorë, ku femrat do të rreziteshin, qysh në pranverën e vonshme, me rroba banjo, bashkë me familjarët tjerë, për t`u përgaditur për plazhin e verës, ose, thjeshtë, për efekt shëndeti dhe përballimin më të lehtë të acarit dimëror.
     Një lokal me burra të kollarisur, do të sodisnin trupin e femrave gjysmë-lakuriqe, që padyshim janë art i vërtetë. Dhe, ky kontrast do të pengonte, më saktë, dështonte, njërin nga funksionet, që ka një Park, siç është rrezitja e trupit të femrave.
     Në një park çlodhës të qytetarëve, lejohet vetëm topi, që përdorin parashkollarët dhe hiç më  shumë. Betonimi  i panevojshëm i Parkut, do të ishte shëmtia e tij. Hapësira e Parkut është e kufizuar, andaj, kadastrimi hapsinor fillestar, nuk guxon të cënohet. Pra, nuk guxon të mbetet asnjë centimetër, jashtë rrethimit kufitar kadastral. Edhe nëse kanë ndodhur tëkurrje hapësinore, më parë, duhet të rikthehen si pronë legjitime e Parkut, pavarësisht ndërhyrjes të egër e hajnore, madje, nga kushdo qoftë.
     Parkinxhet anësore, të kontrabanduara në hapësirën e Parkut, janë sa të paligjshme, aq edhe të panatyrshme. Andaj, pjesët e betonuara, duhet t`i kthehen hapësirës gjelbëruese të Parkut. Edhe ndërtesa 4-katëshe, e ngritur në brendësi të Parkut, më kohë, duhet rrënuar. Por, më parë, duhet të sigurohet lokacioni i ndërtimit të një pallati, qoftë edhe 8-katësh, meqë është strehimore humanitare.
     Sidoqoftë, tashmë, janë vënë bazat e një Parku, me elementet e nevojshme, të pranueshme, siç janë: drenazhimi, kullimi tokësor, me parametrat shkencor; këndi i lojërave për fëmijë; në pritje – ngritja e një Fontane uji; ulëset dhe rrugicat modeste, të ngushta, të asfaltuara, (jo me kockë), për lehtësi lëvizje të karrocave invalidore, të fëmijëve dhe  ecje të shpenguar të të moshuarëve.
     Konsideroj se kryetari i vyeshëm, Haki Rugova, edhe pse shumë profesional, sikur i ka besuar më shumë se sa duhet arkitektit të tenderuar. Megjithatë, përkushtimi për t`u shërbyer qytetarëve, ka bërë që të rrënohen ndërtesat tre e katër-katëshe, në të dy anësoret e – Lumit Lana – në Tiranë, me gjatësi afro 5 (pesë) kilometra. Janë shëmbur ndërtesat në Parkun “Rinia”, përballë Hotel “Dajtit”. Janë rrënuar dhe pastruar të gjitha ndërtesat në Parkun para Parlametit Shqiptar.
     Prandaj, përgjatë këtij mandati, kryetari Rugova, i ka të gjitha mundësitë, për të bërë korrigjimet e duhura, në Parkun në ndërtim e sipër. Dhe, kostoja do të jetë e pakët, për të mos thënë, simbolike. Kryesisht, heqja e betonimeve të tepërta dhe rrethojen ndryshe. Me gjithë varfërinë time, jam gadi të kontribuoj, deri në pëballimin e të gjitha shpenzimeve, për ta bërë Parkun e Qytetit tim, si model, se si duhet të jenë shumëfunksionalë parqet e përjetshme të qyteteve tona.
     Unë nuk jam kurrëfarë faktori, për t`iu imponua kryetarit tim të nderuar, Haki Rugova. Por, si qytetar fort i angazhuar, madje, qysh në rininë time të hershme, angazhim që më ka kushtuar me burgosje politike, vuajtje të gjatë dhe të mundimshme, ku më ka munguar gjithçka, madje, edhe buka, uji dhe ajri i mjaftueshëm, siç ishte burgu i torturës, Burgu i Burrelit. Andaj, nuk hesht, sepse çdo gjë të dobisë kolektive, e përjetoj edhe si dobi personale dhe e kundërta.
     Ndonëse nuk hasa në mirëkuptim, para fillimit të ndërtimit të Parkut të Qytetit, shpresoj dhe besoj se do të mirëkuptohemi, tani, për të korrigjuar gjithçka që bëhet pengesë, për qenien funksional të Parkut, aq më parë, kur ai është i vetmi dhe duhet të ekzistojë, aq sa do të ekzistojë edhe qyteti i Istogut, pra, përjetësisht.

Institucioni i mirënjohjes është nderim ndaj vetvetes – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

Si ka mundësi?

 

“Mosmirënjohja njerëzore nuk njeh kufi”  

                                                        García Márquez 

      

E shtrova këtë pyetje si nëntitull për disa arsye që do t’i parashtroj në vijim.

Si ka mundësi që shumë personalitete të shquara nga radhët e dijetarëve perëndimorë kanë pasë qenë radhitur në krahun e së vërtetës historike dhe shkencore lidhur me lashtësinë e gjuhës shqipe dhe shteti shqiptar i Tiranës s’e ka vënë absolutisht ujët në zjarr për t’i kujtuar dhe nderuar ashtu siç e meritojnë?

Ata dijetarë janë të shumtë, por këtu dëshiroj të përmend emrat e vetëm katër  prej tyre: një i periudhës së lashtësisë, një i periudhës në kapërcyell të mesjetës dhe dy të kohëve mederne, të shek XX.

I pari i përket lashtësisë romake të periudhës paskristiane. Ky është Plini Plaku (23-79 e.r.). Në vëll. VI, të veprës së tij me titull “Naturalis Historia”, f. 95, e cila përbëhet prej 37 vëllimesh dhe është botuar në vitin 77, ai ka shkruar se romakët e patën marrë alfabetin nga pellazgët.

I dyti i përket periudhës së pasmesjetës evropiane. Është fjala për dijetarin e shquar gjerman Lejbnicin (Gottfried Wilhelm Leibniz – 1646 – 1716), i cili ka thënë se në qoftë se duam të dimë historinë para Krishtit dhe shkencat e asaj kohe, duhet t’i drejtohemi gjuhës shqipe.

E treta është përkthyesja dhe albanologia e shquar bavareze Marie Amelie Julie Anna, Baronesha von Godin (1882-1956), e cila jetën e vet ia pati kushtuar historisë dhe kulturës shqiptare, të pasqyruar në 20 veprat e botuara.

I katërti është Prof. Horald Whitehall (1905-1986), profesor i linguistikës anglo-gjermane në Universitetin Indiana të Shteteve të Bashkuara të Amerikës prej vitit 1951 deri në vitin 1986. Ky profesor  i njohur ka shkruar:

“Shqipja është dega më e vjetër e trungut të familjes së gjuhëve indoevropiane. Si e tillë, ajo nuk është degëzuar më tutje, por ka mbetur si gjuhë e parë dhe e vetmuar”.

Si ka mundësi që shteti shqiptar i Tiranës të heshtë për të vërtetën historike që thuhet në Enciklopedinë e Madhe Greke:

“Stërgjyshët e shqiptarëve të sotëm, pellazgët, në periudhat parahistorike, kanë jetuar në pjesën më të madhe të botës që njihej atëherë, duke zhvilluar një qytetërim shumë të rëndësishëm e duke ngritur vepra me vlerë të tejzakontë” (Citohet sipas: “Enciklopedia e Madhe Greke”. vëll. 19, f. 873).

Shteti shqiptar i Tiranës, përmes Presidencës, duhet t’i shprehte mirënjohjen më të thellë Redaksisë së Enciklopedisë së Madhe Greke dhe ta vlerësonte me një Çmim të lartë, kurse Akademia e Shkencave duhet t’i shpallte anëtarë nderi anëtarët e asaj Redaksie. Por, fatkeqësisht, këtë të vërtetë të shenjtëruar, të botuar në Enciklopedinë e Madhe Greke, edhe shteti shqiptar i Tiranës, edhe Akademia e Shkencave e kanë anashkaluar, duke harruar qëllimisht që Redaksia e asaj Enciklopedie ka dalë kundër qëndrimeve shoviniste që janë mbajtur dhe vazhdojnë të mbahen në Greqi për prejardhjen e shqiptarëve. Shteti shqiptar i Tiranës nuk mund të mos e anashkalonte të vërtetën historike dhe shkencore të Enciklopedisë së Madhe Greke, sepse rrënjët e servilizmit të tij ndaj Greqisë zënë fill që në periudhën e diktaturës komuniste, kur kryediktatori Enver Hoxha, duke ulur keq, deri në vetëposhtërim, autoritetin e vendit tonë, pati kërkuar me ngulm vendosjen e marrëdhënive diplomatike me Athinën, pa këmbëngulur fillimisht për shfuqizimin prej saj të ligjit paradoksal të luftës, i cili vazhdon të jetë në fuqi edhe në ditët tona, si edhe duke lënë krejtësisht në harresë gjenocidin e egër të shtetit kriminal grek kundër Çamërisë. Shteti shqiptar i Tiranës pas vitit 1990, po ashtu, nuk mund të mos e anashkalonte atë të vërtetë, sepse servilizmin politik ndaj Greqisë, të trashëguar nga periudha e diktaturës komuniste, e përsosi edhe më tej, duke e ngritur deri në nivelin e filozofisë së nënshtrimit politik ndaj Athinës. Akademia e Shkencave nuk mund të mos e anashkalonte atë të vërtetë, sepse ajo nuk ka qenë kurrë kështjellë e mbrojtjes së të vërtetave historike dhe shkencore për prejardhjen e shqiptarëve, ajo ka qenë dhe vazhdon të mbetet një ngrehinë pa identitet,. e vënë kokë e këmbë në shërbim të servilizmit të kastës politike të Tiranës në marrëdhëniet me grekoserbizmin. Prandaj ajo akademi nuk e ka ngritur kurrë zërin kundër shtetit të Tiranës, i cili kaloi në Kuvend ligjin antikombëtar për ekzistencën e 9 minoriteteve në Shqipëri, ndërkohë që lejoi të hidhet në qarkullim një vepër antishkencore, ku deklarohet se 93% e fjalëve të gjuhës shqipe na qenkan të huazuara! Pra, politika antikombëtare e shtetit të Tiranës bashkëpunon ngushtë me antishkencën e Akademisë së Shkencave për vënien në jetë të strategjisë së kahershme të grekoserbizmit, sipas të cilit shqiptarët “nuk janë rrënjës” në trojet e tyre etnike, sepse “nuk ekziston” një komb shqiptar, por “ekziston një bashkësi nacionalitetesh”, “nuk ekziston gjuha shqipe”, por “ekziston një gjuhë me fjalë të grabitura nga gjuhët e tjera”. Ky qëndrim antikombëtar i kastës politike të Tiranës dhe i Akademisë së Shkencave, vjen në sinkroni të plotë me raportin e politikanit zviceran Dik Marti (Dick Marty 1945) kundër Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, raport ky, i cili ishte i mbushur me mashtrime, me shprehje raciste për shqiptarët, si shoqëri fisnore, se shqiptarët nuk janë komb.

 Domosdo, s’mund të ndodhë ndryshe. Politika antikombëtare e Kuvendit të Shqipërisë për 9 minoritetet dhe antishkenca e Akademisë së Shkencave kundër gjuhës shqipe, flasin me një zë për shkombëtarizimin e shqiptarëve, se në krye të Kuvendit dhe në krye të Akademisë janë dy mbeturina të diktaturës komuniste, të emëruara nga kryeministri, i cili vetë, po ashtu, është një mbeturinë e diktaturës komuniste.

Si ka mundësi që historiani grek Kostandinos Pangalis ka deklaruar që helenët e dikurshëm janë shqiptarët e sotëm dhe shteti shqiptar i Tiranës e ka kaluar në heshtje deklaratën e tij?

Si ka mundësi që historiani grek Dhimitri Bethanis ka deklaruar publikisht se ilirët janë popull i lashtë dhe shqipja është më e vjetër se latinishtja dhe shteti shqiptar i Tiranës e ka kaluar në heshtje deklaratën e tij?
Si ka mundësi që, ashtu si edhe historiania e talentuar shqiptare Elena Kocaqi, historiania greke Maria Efthimiou, profesore e historisë në Universitetin e Athinës, ka deklaruar publikisht se Greqia ishte shqiptare, edhe sot gjysma janë shqiptarë, dhe shteti shqiptar i Tiranës e ka kaluar në heshtje deklaratën e saj?
Si ka mundësi që legjenda e kinematografisë botërore Irene Papas (1926) ka deklaruar publikisht se nuk mund të largohet nga kjo botë e të mos thoshte të vërtetën se ishte shqiptare, se nëna e saj ishte nga Epiri dhe babai nga Shqipëria, se ai kishte qenë mësues letërsie dhe urrente priftërinjtë grekë, dhe Tirana zyrtare e ka kaluar në heshtje deklaratën e saj?  Këtë ikonë të artit kinematografik botëror e rriti, e edukoi dhe e pajisi me kulturë të gjerë Greqia. Megjithatë, ndaj deklaratës së kësaj artisteje të shquar, për të vërtetën historike që ajo mbron, a nuk duhej të kishte një reagim me nota të theksuara mirënjohjeje nga ana e shtetit shqiptar të Tiranës?
Si ka mundësi që Profesori Sinadinovski ka deklaruar publikisht se janë 100 mijë shqiptarë ortodoksë në Maqedoninë Veriore, të cilëve shteti shovinist maqedonas nuk i lejon të kenë kishën e tyre, se mumjet politike shqiptare në Shkup janë të vdekura dhe të pakallura, dhe shteti shqiptar i Tiranës e ka kaluar në heshtje deklaratën e tij?

Si ka mundësi që shteti shqiptar i Tiranës të manifestojë një mosmirënjohje aq skandaloze ndaj gazetarit të shquar grek Takis Michas (1948), i cili jeton në Athinë, ku punon për gazetën e përditshme Eleftherotypia dhe vazhdon të japë kontributin e vet përThe Wall Street Journal Europe. Ky gazetar me personalitet të lartë intelektual dhe profesional, ka pasë shkruar gjerësisht për ndërhyrjen greke në Bosnjë dhe veçanërisht në masakrën e Srebrenicës. Falë ndershmërisë shembullore në mbrojtjen e së vërtetës dhe objektivitetit të tij profesional në qëndrimin ndaj krimeve që shovinizmi i egër grek, në bashkëpunim të ngushtë me kishën shoviniste greke, pati kryer kundër vëllezërve tanë çamë, ai ka shkruar:

“Le të imagjinojmë se Kryeministri i Shqipërisë erdhi në Athinë për të lypur kredi. Pak para se të largohej nga vendi, fton gazetarët dhe shpall se ai do të ngrejë çështjen e kompensimit për pronat e çamëve në Thesproti/Çamëri dhe për krimet kundër popullatës civile dhe largimit të dhunshëm të tyre nga Greqia. Nuk do ta karakterizonim këtë akt si “skandaloz”? Nuk do të ishte konsideruar ky si një “provokim” ndaj Greqisë? Nuk do të mendonim se një veprim i tillë, në thelb, i hedh dinamit tërë status-kuosë së pasluftës ballkanike dhe hap kutinë e Pandorës për çdolloj kërkesash?” (Citohet sipas: Takis Michas. “Qeverisw  greke: si do të dëshironit t’u kërkohej nga shteti shqiptar dëmshpërblim për gjenocidin çam?”. Faqja e internetit e gazetës “Dielli”. 27 mars 2015).

Gazetari Takis Michas ka dashur të ngjallë vetëdijen kombëtare të kryeministrit shqiptar, për ta vënë shtetin kriminal grek para përgjegjësisë jurdike, për gjenocidin e rëndë që pati kryer në Çamëri. Por pati trokitur në derë të shurdhit, sepse Çështja Kombëtare Shqiptare e Çamërisë dhe krimet barbare të grekoserbizmit kundër kombit shqiptar, janë një problem i mbyllur për kryeministrin shqiptar për shkak të tradhtisë së kastës politike shqiptare.

Si ka mundësi të kalohet në heshtje nga shteti shqiptar i Tiranës kontributi i jashtëzakonshëm  i personalitetit amerikan David L. Phillips, drejtor i Programit për Ndërtimin e Paqes dhe të Drejtat e Njeriut në Institutin për Studimin e të Drejtave të Njeriut në Universitetin Kolumbia në Nju York, njëherësh njohës i mirë i rrethanave politike në rajonin e Ballkanit Perëndimor,  i cili ka botuar sa e sa materiale në mbrojtje të shteti të Kosovës dhe përgjithësisht të shqiptarëve?

Si ka mundësi që shteti shqiptar i Tiranës ta kalojë në heshtje figurën shumë të nderuar të Kryetarit të Lidhjes Qyetare Shqiptaro-Amerikane Zhozef DioGuardi (Joseph DioGuardi – 1940), i cili, që prej më shumë se 30 vjetësh, ka dhënë dhe vazhdon të japë një kontribut të jashtëzakonshëm në mbrojtje të Kosovës në veçanti dhe të mbarë kombit shqiptar në tërësi, aq më tepër kur më 20 shtator ai festoi 80-vjetorin e lindjes? Meriton falënderimin më të përzemërt shkrimtarja dhe publicistja e shquar e formatit nacionalist, zonja Vilhelme Vranari Haxhiraj, e cila emrin e nderuar të Zhozef Dioguardit e ka përfshirë në librin e saj me titull “Elitat e Mohuara… Krenari Kombëtare”, të botuar në vitin 2019, në të cilin ka pasqyruar gjerësisht veprimtarinë e çmuar të këtij personaliteti të shquar me prejardhje shqiptare. Ajo shkruan:

“Është fat i madh që kemi përkrahjen e Joseph DioGuardit, një personalitet me gjene shqiptare, i cili, me vullnet, e bëri Çështjen Kombëtare Shqiptare më të dëgjuarën në Amerikë e në botë dhe Lidhjen Qytetare Shqiptaro Amerikane një organizatë të pavarur, me vlera kombëtare në të mirën e shqiptarisë. Me të drejtë ne krenohemi për një potencial intelektual dhe një individualitet të tillë diplomatik e politik me përmasa botërore”.

Duhet falënderuar përzemërsisht gazetarja e shquar e formatit nacionalist, zonja Elida Buçpapaj, e cila, në një analizë me titull “Skënderbeu i sodit Joe DioGuardi mbushi tetëdhjetë, ndërsa Komuniteti shqiptar në SHBA, për turp, fjetë”, të botuar më 22 shtator 2020, në portalin “Voal”që ajo drejton bashkë me Skënderin, i ka bërë një Homazh të shkëlqyer personalitetit emblematik Joe Dioguardit. Ajo thekson:

“Nuk ka asnjë shqiptar që t’i jetë përkushtuar çështjes shqiptare, që të ketë luftuar për liritë e të drejtat e njeriut dhe lirinë e shqiptarëve, që të ketë denoncuar krimet serbe të kohës të Milosheviçit, segregacionin antishqiptar në Maqedoni, që të jetë angazhuar për të drejtat legjitime të shqiptarëve në Malin e Zi; nuk ka burrë shteti shqiptar si Joe DioGuardi që t’i ketë ndjekur shqiptarët hap pas hapi, nga koha e pushtimit dhe respresionit, konflikteve deri tek sendërtimi i demokracisë dhe lirive me standard perëndimor!”

Komuniteti shqiptar në Shtetet e Bashkuara nuk mund të mos rrinte fjetë në qëndrimin indiferent ndaj 80-vjetorit të lindjes së Joe DioGuardit, sepse, si i përçarë që është tradicionalisht, ai ndjek shembullin e përçarjes së kastës politike në Tiranë dhe në Prishtinë, e cila, për turpin e saj, as që e vuri ujët në zjarr për ta vlerësuar lart figurën e tij të nderuar me rastin e këtij përvjetori të shënuar. Komuniteti shqiptar vazhdon përçarjen e vet tradicionale, të cilën e pati nxjerrë në pah bashkëkohësi i nderuar i Fan Nolit, Kosta Çekrezi, në librin me titull “Plani i tretë i copëtimit të Shqipërisë”, të botuar në Vashington në vitin 1951.

Edhe më e çuditshme është mosmirënjohja e shtetit të Tiranës dhe e Akademisë së Shkencave ndaj dijetarëve të tillë, si Niko Stillo, shqiptar ordodos nga trojet shqiptare të Çamërisë, shqiptaro-francezi Mathieu Aref, Aristidh Kola, Agron Dalipaj, Luftulla dhe Liliana Peza etj., të cilët kanë dhënë një kontribut të ndjeshëm në fushën e hulumtimit të lashtësisë së kombit shquptar dhe të gjuhës shqipe

Kjo heshtje e mumifikuar e kastës politike shqiptare dhe kryesisht e Presidencës shqiptare të Tiranës, është me të vërtetë sa e çuditshme, aq edhe e pahijshme dhe madje e turpshme. Një heshtje e tillë dëshmon më së miri se kasta politike shqiptare, në atë masë që është krejtësisht mosmirënjohëse ndaj personaliteteve akademike botërore, të cilat, që në shekujt e kaluar dhe deri në ditët tona, kanë mbrojtur dhe mbrojnë publikisht të vërtetën shkencore për lashtësinë e kombit shqiptar dhe të gjuhës shqipe, po në atë masë është servile dhe mercenare e pështirë në shërbim të grekoserbizmit dhe të brukselizmit..

Servilizmi dhe mercenarizmi i kastës politike shqiptare para grekoserbizmit dhe brukselizmit , ia kanë ulur keq autoritetin mbarë kombit shqiptar.

Meri Sheli (Mary Shelley 1797-1851), shkrimtare angleze, në romanin e vet fantastiko-shkencor, me titull “Njeriu i fundit” (The last man), të botuar në vitin 1826, ka një aforizëm me domethënie shumë të thellë:

“Kushdo që punon për njerëzit, shpeshherë vëren sesi nga fara që ai mbjell, mbin dhe rritet mosmirënjohja, e plehëruar nga vesi dhe marrëzia”.

Shteti i Tiranës nuk mund t’i falënderonte dhe t’i nderonte publikisht personalitet e lartpërmendura, sepse ai, qoftë dje në diktaturë, qoftë sot në kushtet e demoshëmtisë dhjetoriste, nuk e njeh absolutisht institucionin e mirënjohjes. Sepse t’i shprehësh mirënjohjen dikujt për nderin që të ka bërë, do të thotë të nderosh veten tënde për vlerat e larta morale që të karakterizojnë. Por kasta politike shqiptare e Tiranës, e zhveshur nga këto vlera të larta morale, është dalluar për servilizmin e pështirë para grekoserbizmit dhe gjatë këtyre tridhjetë vjetëve edhe para brukselizmit, prandaj është e paaftë ta nderojë vetveten. Si servile e tillë, ajo, që në kohën e diktaturës komuniste, ka pasë vlerësuar lartë armiqtë e kombit shqiptar, si Josif Broz Titon. Kështu, në faqen e parë të librit të këndimit të shkollave tona në vitet 1946-1947, pas një fotoje të madhe me ngjyra të Titos, me propozim dhe miratim të kryediktatorit Enver Hoxha, shkruhej:

“Tito luftëtar, Tito Çlirimtar,

Tito Shpëtimtar i Popullit Tonë!”.

Po ashtu, kryediktatori Enver Hoxha, dikur pati dhënë porosi që, në qendër të Tiranës, të ngrihej shtatorja e Stalinit, i cili e ka pasë deklaruar hapur  qëndrimin e vet krejtësisht shpërfillës, deri në fyerje, ndaj Shqipërisë, shtatore që qëndroi në atë shesh deri në vitin 1968 dhe mandej u zhvendos në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, përballë shtatores së Leninit. Për më tepër, një bulevardi kryesor të Tiranës, me porosi të kryediktatorit, iu vu emri i Stalinit. Kryediktatorit, si servil i regjur i grekoserbizmit, s’mund t’i bënte përshtypje fakti që, në një takim që pati në Moskë më 10 shkurt 1948 me një delegacion jugosllav, të kryesuar nga Eduard Kardeli, që kishte në përbërje edhe Milovan Gjilasin, Stalini pati deklaruar shkoqur fare:

“Ne nuk kemi kurrfarë interesash të veçanta në Shqipëri. Ne pajtohemi që Jugosllavia ta gëlltisë Shqipërinë”!

Një deklaratë tipike kjo për natyrën shoviniste rusocariste, e cila qe manifestuar tradicionalisht dhe vazhdon të manifestohet edhe në ditët tona në qëndrimin shovinist të politikës ruse ndaj etnive të tjera joruse.

Traditën e servilizmit të diktaturës komuniste enverhoxhiste ndaj grekoserbizmit për nderimin e armiqve të kombit shqiptar, kasta politike e Tiranës e pasuroi edhe më shumë me filozofinë e nënshtrimit ndaj Greqisë, duke lejuar që kisha ortodokse shqiptare, dikur e pavarur, e themeluar nga Noli i Madh, me mbështetjen e fuqishme të mbretit Zog, të shndërrohet në një filial të kishës shoviniste greke, të konkretizuar me ardhjen në krye të saj të priftit grek Janullatos. Që Shqipëria nuk ka më kishë të pavarur ortodokse, por ka një kishë të pushtuar krejtësisht nga Greqia, këtë e pranon vetë historiani grek Nikolas Stavros, i cili ka deklaruar publikisht:

“Futja në dorë e kishës shqiptare është fitorja më e madhe e jona në Shqipëri në shek. XX”.

Në këtë mënyrë, kasta politike neokomuiniste e Tiranës shkeli mbi gjakun e Papa Kristo Negovanit, të Naum Veqilharxhit, të Koto Hoxhit, të Anastas Kulluriotit, të Petro Nini Luarasit, të Atë Stath Melanit etj., të masakruar barbarisht  nga kisha shoviniste greke, shkeli mbi ëndrrat e kryepeshkopëve nacionalistë Kristofor Kisi dhe Visarion Xhuvani për të vazhduar traditën fanoliane të pavarësisë së kishës ortodokse, dhe sillet me nderime të mëdha ndaj Janullatosit, i cili ka ngritur në qendër të Tiranës katedralen gjigante, të stolisur krejtësisht me aq shumë simbolikë greke, saqë qytetarëve që kalojnë para hyrjes së saj, u duket sikur janë në Athinë. Për ta bërë fakt të kryer pushtimin e kishës fanoliane nga kisha shoviniste greke, kasta politike e Tiranës i dha Janullatosit shtetësinë shqiptare. Me sa duket, jo vetëm kasta politike e Tiranës, por edhe mbarë ortodoksët shqiptarë që i bëjnë temena Janullatosit, paskan krijuar bindjen e patundur se “qenka e pamundur” që, në radhët e qytetarëve të besimit ortodoks, në përputhje të plotë me Statutin kishës fanoliane, të gjendet një intelektual i talentuar, me gjuhë, me gjak, me prejardhje dhe me shtetësi shqiptare, i pajisur me kulturë të gjerë, plotësisht i aftë për t’u vënë në krye të kishës ortodokse, për t’i rithyer asaj pavarësinë e shenjtëruar, të grabitur nga kisha shoviniste greke.

Tani kastës politike të Tiranës i duhet që filozofinë e nënshtrimit tërësor para Athinës ta konkretizojë edhe me një vepër monumentale: sipas shembullit të shtatores së Stalinit, para katedrales ortodokse janullatiste të ngrejë një shtatore gjigante në nderim të Janullatosit. Në ballin e kastës politike të Tiranës, ajo shtatore do të jetë damka përfundimtare e nënshtrimit dhe e servilizmit shembullor  ndaj grekëve. Ajo shtatore do të nxjerr në pah edhe shumë më mirë vetëposhtërimin e dyfishtë të kastës politike të Tiranës para grekëve. E quaj vetëposhtërim të dyfishtë, sepse kam parasysh një vlerësim fantastik që Xhovani Bokaço (Giovanni Boccaccio 1313-1375) ka bërë për grekët. Në vëllimin e tretë të “Dekameronit” ai shkruan:

“… duke ditur vesin e grekëve, që sa më pak të gjejnë burra që t’ju thyejnë dhëmbët, aq më tepër shtyhen përpara me potere e kërcënime dhe, përkundrazi, kur hasin ndonjë burrë të vërtetë, jo vetëm përulen, por arrijnë sa të poshtërojnë veten, duke i dorëzuar edhe femrat e familjes”.

Pra, kur të poshtëron një i vetëposhtëruar, nënkuptohet që vetëposhtërimi është i dyfishtë.

Tirana zyrtare politike është e shkëputur nga Shqiperia Tjetër – Nga ROMEO GURAKUQI

36 deputete per Tiranen, 16 per Fierin, 14 per Elbasanin, nje me pak per Gjirokastren, Permetin, Tepelenen dhe po ashtu per Dibren, Matin, Bulqizen. Nderkohe, asnje kolegj perfaqesues me shume per Shkodren, Koplikun, Malesine, Dukagjinin, Puken, Fushe Arresin, Sapen, Nenshkodren, etj. E njejta situate per Korçen, Pogradecin dhe Kolonjen. Dy qarqet nga ku u ideua Shqiperia mbeten keshtu me nga 11 kolegje zgjedhore.

Konventat kushtetuese mbi bazen e te cilave u themelua Shqiperia jane injoruar plotesisht. Popullin po e detyrojne te braktise vendbanimet stergjyshore; vendet e komuniteteve historikisht te lira i kane kthyer ne hapesira te boshatisura per te cilat nuk jepet asnje investim. Padrejtesia perfaqesuese e qeverise vijon. Arkitektet e disbalancimit te Shqiperise dhe zhvillimit te pabarabarte te krahinave, tanime kane marre mandat te plote per vulosjen me numra te rinj kolegjesh elektorale ndarjen e padrejte administrative te vendit. Asnje ndryshim ne regjistrat e gjendjes civile, asnje emigrim i shtetasve shqiptare, qe ruajne shtetesine nuk mund te justifikoje prishjen e balances historike te vendit dhe te drejtat e komuniteteve te lira te perfaqesohen ne Parlamentin e Shqiperise.

Tirana zyrtare politike eshte e shkeputur me dashje, me arrogance, me mosperfillje dhe me papergjegjshmeri nga Shqiperia Tjeter. Nje shkelje flagrante e interesit publik perfaqesues dhe zhvillimor. Zero ndjeshmeri ndaj interesave dhe te drejtave te popullit qe qeverisin. Zero ekspertize para marrjes se vendimeve kaq te rendesishme. Asnje metodologji e plote dhe e miremenduar per te percaktuar vendimarrjen perfaqesuese.

Fatet tona te ardhshme sot gjenden ne duar diletantesh te pasuruar ne menyre ilegale, qe nuk pyesin per asgje. Mosperfillje ndaj te drejtave komunitare per perfaqesim te pershtatshem. Injorim me ligj i te drejtave te emigranteve per te votuar ne kolegjin elektoral te vendlindjes. Zero pergjegjesi per krimin e nxjerrjes se shqiptareve jashte vendit nga te korruptuarit dhe vrasesit e te ardhmes se vendit.

Asnje arsye historike, etnografike, asnje arsyetim i te drejtes publike nuk justifikon 36 kolegje elektorale per Tiranen, 16 kolegje elektorale per Fierin dhe 14 per Elbasanin, veç yryshit te “specialisteve socialiste” per fiksim paraprak te rezultateve zgjedhore ne tavoline dhe ambicjes se familjeve sunduese per perjetesim te kamufluar pushteti.

29 nëntori është një ditë idolatrie vetëm për komunizmin – Nga SADIK BEJKO

Europa dhe gjithë bota feston 9 Majin, si Ditën e fitores mbi fashizmin.
Të vetmit, nga gjithë shtet e tjera të koalicionit antifashist, ne shqiptarët kemi një ditë “tonën” të Çlirimit nga fashistët.
Kjo ditë, 29 nëntori, është ngulitur nga idolatria e atij partizanit fitimtar si bir i një “Bote të re”.
Në të vërtetë, kjo është një ditë idolatrie vetëm për komunizmin.
Sikur në ditën 29 Nëntorit, të kujtosh edhe ballistët, edhe legalistët, edhe socialdemokratët shqiptarë të Musine Kokalarit? Edhe këta ishin antifashistë.
Kjo do të quhej sakrilegj, fyerje e Luftës, e çlirimtarëve.
Nuk kam pasur ballistë në familje. Por kujtoj se ballistët ishin antifashistë, ishin republikanë, jomonarkistë, ishin dhe antikomunistë, për më tepër.
Komunistët e përvetësuan luftën. E bëri partia e tyre, thoshin. Por pati forca të tjera jokomuniste që e luftuan pushtuesin, e luftuan që në orët e para, kur komunistët fshiheshin, kur komunistët fillimisht ishin dhe bashkëpunëtorë të pushtuesit.
Luftën e bëri Shqipëria.
Shqiptarët i deshën apo nuk i deshën partizanët, dhanë bijtë dhe bijat për luftën kundër okupatorit, dhanë bukë, strehë, veshje për luftëtarët.
Por, në fund, doli se luftën e bëri vetëm partia, e bëri vetëm partizani, jo Shqipëria.
Shqipëria iu nënshtrua fashizmit aq keq, sa për 4-5 vjet kemi qenë realisht (zyrtarisht) shtet fashist. Kishim organizim shtetëror fashist me gjerarkë këmishëzinj në krye, kishim parti fashiste, balila (pionierë) fashistë, rini fashiste, grua fashiste… Edhe flamurin e kishim të damkosur me sopatat e Liktorit, me simbolet fashiste.
Duhet të ishe anëtar i partisë fashiste që të merrje punë në shtet.
(Ne sot nuk e themi që kemi qenë shtet fashist).
Veç kur del me dokumente që gjithë intelegjenca e lartë shqiptare jo vetëm u punësua në organizmat shtetërore fashiste, por dhe u vesh me uniformë të zezë fashiste, nderonte dhe ‘ala fashista’ me dorën lart. Veç që të shohësh dokumentarët, fotografitë në shtypin, në arkivat e kohës dhe bindesh për këtë.
Edhe N. Xhunglinit iu desh të aplikonte për punë pasi u anëtarësua në struktura partiake fashiste. Nga halli, kështu thonë. Nga halli për një rrogë të gjithë hëngrën bukë në torbën e pushtuesit.
Fashizmin shqiptari nuk e deshi. Po kush e pyeti?
Më 1945 me hokus-pokus nga shtet fashist u bëmë shtet komunist.
Si në asnjë rast tjetër në botë. Morëm një kthesë 360 gradë.
Shqiptari nuk e deshi komunizmin. Të dyja, fashizëm e komunizëm, nuk i deshëm, por na i imponuan kohërat. Popujt e vegjël janë zare në lojën e historisë. Të mëdhenjtë e botës ua diktojne fatet.
Që nuk e deshi Shqipëria komunizmin e dëshmon një fakt. Asnjë nga elita intelektuale e viteve ’30 (shkrimtarë, profesorë, nëpunës karriere, ish-luftëtarë) nuk shkoi me komunistët e malit. Elita shqiptare nëpërmjet Branko Merxhanit “Pse nuk jam marksist” e kishte thënë që ishte antikomuniste.
Më 1939 disa përfituan nga të mirat e Shqipërisë fashiste. Me këmishën e zezë Nexhmija u bë mësuese. Enveri bënte kontrabandën e duhanit te “Flora” me ndihmën e Biçakçinjve të Elbasanit. Qemal Stafa shkoi të studionte në Firence. Bukën e fashizmit hëngrën Kahreman Ylli, Bedri Spahiu, Abas Shehu, Mustafa Matohiti… e shumë nga ata që më pas u bënë dëshmorë dhe krerë komunistë.
Ndryshe ndodhte me nacionalistët shqiptarë, me ata që më pas do të identifikohen si Ballistë. Ata u gjakosën që më 7 prill. Pas 7 prillit Mehdi Frashëri, Ermenji, Butka, Lef Nosi etj u internuan në Ventotene, në Ustika, në ishuj të Italisë. Çetat e Ballit dhe partizanët e luftuan bashkë fashizmin më 1942- 43.
Si u përmbysën fatet në fund të vitit 1943? Pse u bënë armiq më pas? Pse partizanët masakruan nacionalistët në Dunicë të Mokrës (35 ballistë), në Myzeqe (67 ballistë)?
Pse ballistët, këta antifashistë të orëve të para, u shtynë të bashkëpunojnë me nazistët?
Këto janë pyetje për historinë.
Lufta mbaroi pa fitimtarë. Më 1939 vendosi pushka e zezë e të huajit. Më 1944 vendosi pushka e kuqe e partisë. Më shumë se pushka e rrjepur e partizanit, vendosi Jalta, për fatin tonë vendosën Çërçilli, Stalini… Popullin shqiptar nuk e pyeti njeri. As referendum, as zgjedhje të lira. Ky nuk ishte çlirim. Edhe për Greqinë vendosi Jalta, Çërçilli… Për komunistët grekë nuk mund të ketë ditë Çlirimi. Ata u internuan në Rusi, te baba Stalini, ose në ishujt shkëmborë ku vdisnin nga etja.
Të vij te fillimi. Pse dua t’i kujtoj Ballistët? Ata i kanë nxirë aq keq, sa… zor se rehabilitohen. Këto ditë një mik më pyeti: Ka pasur ballistë antifashistë? Po. Ata ishin patriotë. Ata kishin ineresa në këtë vend, ishin familje me emër, kishin pasuri, kishin një karrierë, kishin firmosur Pavarësinë, kishin luftuar më 1912, më 1920… Ata dinin të luftonin. Mithat Frashëri dhe Lef Nosi kishin qenë më 1908 në Kongresin e Manastirit, më 1912 të dy firmosën Pavarësinë e Shqipërisë në Vlorë. Me të mirat dhe të metat e saj, kjo klasë përbënte atë që ishte elita e qëndrueshme e Shqipërisë.
Ata legalistët, ballistët, socialdemokratët që ishin antifashistë (dhe antikomunistë njëherësh). Kanë qenë shumë, shumë të tillë. Njëri prej tyre ishte vlonjati Hysni Lepenica, dëshmor i atdheut, që ra si antifashist në Gjirokastër më 1943.
Nga gjithë kombet e Evropës vetëm ne shqiptarët e kemi shpikur një ditë të Çlirimit, të tjerë kombe nuk e kanë si festë kombëtare.
Vazhdojmë me idolatrinë komuniste. Për fat të keq.

NJË  JETË  NË  DIKTATURË: DEMASKIMET PUBLIKE NË GRABIAN SHPREHJE MIZORIE E REGJIMIT – Nga EUGJEN MERLIKA

 

(Kujtime të një “armiku të klasës”)

 

“Ktu vaji e trishtimi

Veç ndihet ndër shpija

Ktu ndihet tingllimi

I hekrave të mija

E gjama e nji të shkreti

Qi bjen vala e detit.”

 

NDRE  MJEDA

 

DEMASKIMET PUBLIKE NË GRABIAN SHPREHJE MIZORIE E REGJIMIT

 

Një problem i përgjithshëm në tërë këto vite të gjata internimi mbeti për ne çështja e strehimit. Nuk mbaj mend gjatë gjithë jetës sime të kem patur një shtëpi sado modeste, por të mjaftueshme. Në Grabian na kishin dhënë një dhomë e një aneks në katin e dytë, pa kuzhinë, pa banjo, pa një vënd ku mund të derdhej një pikë ujë. Gatuanim përjashta në shi e diell, ndërsa banjon e bënim në fund të shkallëve, në një korridor me lartësi pesë metra. Merren me mënd problemet e nevojshme personale të njeriut të sëmurë, të plakut, të fëmijëve, gruas me një WC që ishte në rrugë njëzetë – tridhjetë metra larg  derës së apartamentit.

Janë të paimagjinueshme për një qytetar të botës së kompjuterave kushte të tilla primitive inkomoditeti, ndofta shumëkush nuk do t’i besojë. Fatmirësisht e vërteta është e gjallë dhe kushdo mund t’i vërtetojë me sytë e tij po të marrë mundimin të vizitojë Grabianin. Këto shtëpi dykatëshe të projektuara në Bullgari për familje bujqësore, ishin llogaritur për një familje, lart e poshtë. Por Partia e Pushteti “popullor” mendonin se hapësira e madhe në banesë mund të kultivonte individualizmin borgjez, me gjithë pasojat e tij të dëmshme në formimin e njeriut të ri. Prandaj duheshin mbajtur njerëzit sa më të shtrënguar me njëri-tjetrin, që “uniteti” rreth partisë të ishte më i madh…. Kështu që në një hyrje futeshin dy familje, me të gjitha pasojat që një pjesë e mirë, jo vetëm e të internuarve, por edhe e shumë qytetarëve të lirë i ka shijuar vetë. Në sektorin e Gradishtit, xhaxhai im për vite me radhë e kishte kthyer dritaren e vetme të dhomës së vetme në derë. Një palë shkallë nga jashtë e nga brënda shërbenin për të hyrë e për të dalë. Aty një herë natën, gjyshja e shkretë u rrëzua e theu dorën. Në këtë mënyrë plotësoheshin kërkesat e strehimit në një vend ku vilat e udhëheqësve janë proverbiale, ku harxhohen dyzetë milion dollarë për një muze e ku miliarda lekë groposen në tokë në trajtën e kupolave…

Në kushtet e mia familjare në ato vite, problemin e fjetjes e zgjidha duke ndërtuar dy shtretër prej dërrase me dy kate, ku flinin dy vajzat e vogla dhe nëna me babanë. Pra e ktheva shtëpinë në kazermë ushtarake, duke vënë në jetë parullën e famshme “I gjithë populli ushtar”. Kërkesës së përsëritur disa herë, për të ndërtuar përpara shtëpisë një kuzhinë me kallama e baltë, kryetarja e këshillit popullor, “shoqja” Nurie, një personifikim i koncentruar i së keqes njerëzore, i përgjigjej negativisht me pretekstin se prishej pamja e pallatit, ndërsa vetë “zonja” e ndërronte hyrjen sa herë që bëhej ndonjë pallat i ri. U gjend më në fund kryetarja e këshillit të bashkuar, që na njihte që në Pluk, se e kisha patur brigadiere, që dha urdhrin e shumëpritur prej vitesh, për të ndërtuar një kasolle që do të shërbente si kuzhinë e si vend gatimi dhe dhomë fjetjeje për prindërit. Kështu u zgjidh dhe problemi i strehimit në Grabjan.

Jeta në interrnim në vitet 80 ishte një torturë e vërtetë. Për çdo nevojë, që të dilte jashtë sektorit, duhej të merrje leje në Degën e Punëve të Brëndshme, madje duhej të shoqëroheshe nga polici, qoftë dhe kur do të shkoje tek mjeku. Tek xhaxhai im që banonte në sektorin e Gradishtit, një

orë e gjysëm larg nuk kam mundur të shkoj për vizitë as një herë në gjashtë vjet. Tek familja e gruas kam shkuar dy herë për vizitë, një herë kur vjehrri ishte sëmurë dhe të dytën kur vdiq. Simbas rregullores që na lexohej herë pas here, vetëm për vdekje të njerëzve të afërm ose për vizitë mjekësore tek specialisti mund të jepeshin leje. Kjo ishte “vazhdimësia” ramiziane, trampolina nga do të hidheshim drejt Evropës.

Akoma më e rëndë se rregulloret ishte atmosfera terrorizuese, që rëndonte mbi ne për vite të tëra. Ne ishim tabela e qitjes në çfarëdo mbledhje, një gogol që mbahej më këmbë për të trembur zogjtë që të mos hanin farën. Në sytë e popullit të thjeshtë ne servireshim si njerëzit më të këqinj, armiqtë, ata që mundoheshin ta përmbysnin pushtetin popullor, ata që s’e duan Partinë dhe Enver Hoxhën, ata që mund të helmojnë depot e ujit, mund t’i vënë zjarrin stallave apo lëmit, ata që mund të sabotojnë prodhimin duke prerë bimët gjatë prashitjes së tyre, që mund të thajnë bimë nga përmbytja me ujë, që mund… e ky mund zgjatej në pafundësi duke vërtetuar “gojtarinë” e kuadrove të Partisë që i predikonin këto gjëra. Kështu tek shumica që s’mendonin me kokën e tyre, por i besonin verbërisht për një arsye apo për një tjetër propagandës partiake, krijohej urrejta që shfaqej pastaj në shumë drejtime. Ajo shprehej me izolimin e plotë, askush nuk guxonte të hynte e të dilte në shtëpi për çfarëdo rasti, fatkeqësie apo gëzimi, madje ka akoma komunistë që nuk na thonë as mirëmëngjes, megjithëse kemi mbi dhjetë vjet që banojmë në të njëjtën lagje. Madje dhe në fushë, kur uleshim për të ngrënë drekë, nuk duhet të ishim pranë njëri-tjetrit. Çdo fjalë e jona keq interpretohej dhe i raportohej operativit të Sigurimit ose sekretarit të Partisë, që nxitonin t’a përcillnin “lart”. Mbikqyrja ishte e pandërprerë, në format më të ndryshme e në çdo çast; nuk mungonin dhe provokimet e shumëllojshme nga brigadierë apo njerëz të ngarkuar me këto detyra.

Për të qenë objektivë duhet të them se jo të gjithë kuadrot e komunistët i përqafonin dhe i zbatonin me zell këto metoda e porosi. Ndershmërisë dhe korrektësisë së tyre duhet t’u japim meritën që i takon me kënaqësinë që sjell mendimi se jo të gjithë denigruan moralisht e u bënë leva të diktaturës.

Lufta e klasave dhe terrori policor merrnin tonet e tyre më të larta në të ashtuquajturat “demaskime politike”, që herë pas here, në vartësi të gjëndjes politike të Vendit organizoheshin nga komiteti i partisë së rrethit në bashkëpunim, ose më mirë të themi me orientim të Degës së Punëve të Brendshme. Në këto mbledhje demaskimi, ishin të detyruar të shkonin të gjithë. Proçedura e tyre ishte stereotipe. Në fillim e hapte mbledhjen sekretari i Partisë i sektorit dhe ia jepte fjalën të deleguarit të komitetit të Partisë së rrethit, që fillonte paraqitjen  e tij. Këto ishin çaste cfilitëse për të gjithë ne, sepse e dinim se nga një çast në tjetrin mund të na thirrej emri për të dalë përpara sallës. Ishte përshtypja sikur një shpatë e padukshme vërtitej nga duar të panjohura mbi kryet e gjithë “të deklasuarve” për të goditur njërin apo tjetrin. Kush e kishte radhën? Të gjithë me zemër të ngrirë ishim si ata lojtarët në ruletë që presin se në ç’numër do ta ndalojë fuga lëvizjen e saj.

Kjo manovër djallëzore ishte taktika e drejtuesve të mbledhjes. Mbasi fliste disa fraza mbi punën e stinës dhe “sukseset madhështore të popullit nën udhëheqjen e Partisë” i deleguari afrohej tek momenti i ankthshëm kur zbulonte se x ose y, ishin në radhët tona armiq dhe njerëz që mundoheshin “të villnin vrer apo t’i kundërviheshin atmosferës revolucionare që mbizotëronte…”.

Më vjen ndot, tani që shkruaj këto radhë, duke kujtuar ato mbledhje famëkeqe, një nga shpikjet më të ndyra e më barbare të organeve të dhunës, shkeljet më flagrante të personalitetit njerëzor e të drejtave të njeriut. Sapo i thirrej emri, njeriu i gjorë duhet të dilte para sallës plot e të qëndronte në këmbë për orë të tëra. Atëherë fillonte akt -akuza e bazuar krejtësisht mbi gënjeshtra të spiunëve ose hamendje të oficerëve të Degës. Këto servireshin me petkun partiak, mbrohej vërtetësia e tyre me frazën bajate “A gënjen Partia?”, një tjetër provokim i hapur i makinës së pushtetit karshi individit të pambrojtur. Mbasi mbaronte akt-akuza, që fillonte me biografinë stërgjyshërore e të farefisit e vinte deri në ditët e fundit me fjalët apo veprimet e të pandehurit, fillonte breshëria e diskutimeve nga populli që përfaqësohej këtu nga disa persona të ulët, pa karakter e servilë.

Është interesante se në të gjitha këto demaskime, në të cilat kam marrë pjesë pa më rënë në kokë personalisht, kam parë gjithmonë të flasin pothuajse të njejtët persona, sigurisht të trajtuar e të indoktrinuar nga padronët e tyre. Motivet e veprimeve të tyre duhen kërkuar në shumë shkaqe, përfitime materiale apo mbulim veprimtarie keqbërëse, karrierizëm pa skrupull e fanatizëm partiak, padije e sadizëm. Në fjalorin e tyre shpaloseshin të gjitha: besnikëria ndaj Partisë dhe Enver Hoxhës; salla buçiste nga duartrokitjet, me to detyrohej të bashkohej dhe i pandehuri në këmbë. Vazhdonin shpifjet, talljet, mallkimet, propozimet për transferimet në zonat e thella malore, për dhënie gjyqit, për rrahje, pështyrje e deri në dënime kapitale. Por këtu ndërhynte i deleguari ose sekretari, të cilët si përfaqësues të “zemërgjerësisë” së Partisë sqaronin se vullneti i masës së popullit ishte mbi gjithçka, por se Partia nuk dashkërka të dënojë njerëz, por të “edukojë”.

I bukur edukim, ç’frazë mizore e luajtur pa turp mbi shqiptarët e thjeshtë! Ka pasur raste që është kaluar në tepri të paimagjinueshme e të pabesueshme për një qytetar të Evropës së sotme.  Familja Tase mbas një demaskimi të tillë, vetëm sepse një pjesëtar i saj nuk përlasi duart për Enver Hoxhën, u qëllua me gurë nga gjithë ata njerëz, fëmijë e të mëdhenj. Një skenë biblike që vazhdoi mjaft, një betejë mes një turme të egërsuar e një familjeje të urtë, një njollë turpi në ndërgjegjen e asaj popullsie që qe e pranishme në ato skena pa reaguar aspak, një shembull tronditës i skajshmërisë së institucioneve të diktaturës së kuqe në Shqipëri.

Ishin këto disa nga aspektet e dhimbshme të viteve të internimit deri më 1990, kur demokratizimi e hoqi këtë praktikë, sa të shëmtuar e të panevojshme, aq edhe të padrejtë e të paligjshme në aspektin juridik.

Arbitraritet dhe dhunë, kjo qe fytyra e vërtetë që tregoi ndaj nesh Shteti socialist shqiptar për dhjetëvjeçarë të tërë… Kjo qe e shkuara që e mbajtëm mbi supet tona që sa lindëm e deri tani që flokët na u zbardhën e jeta filloi të tatëpjetën drejt fundit të pashmangshëm.

A ishte i drejtë ky qëndrim, a mban përgjegjësi kush për jetën tonë të shkatërruar, për gjymtimin tonë fizik e shpirtëror, pasojë e kësaj jete, a arrin dot ta kuptojë në tërë përmasat e saj tragjedinë tonë Evropa e qytetëruar?

Ç’mund të bëhet për ne që humbëm aq shumë në këtë luftë të pabarabartë me një makinë të përbindshme që shkeli mizorisht ëndrrat dhe iluzionet tona mbi jetën, këtë dhuratë të madhe të Krijuesit? A do të ketë ngushëllim dhe ripërtëritje  për ne që u transformuam në kufoma të gjalla, pa i pasur borxh askujt, asnjë fije floku? A do të ketë vënd për ne në një shoqëri që thuhet se po rindërtohet e në një botë që synon drejt së mirës, drejt zhdukjes së diktaturave?

Dhjetëra pyetje godasin pa mëshirë trurin e lodhur që kërkon qetësi në këtë çast bilanci e përkundet në mirazhin e së ardhmes ku hedh shtat pema e bukur e shpresës se fëmijët e mi nuk do të pësojnë në jetë ato që pësova unë.

                                                                                                        Grabian, Qershor 1991                                                                                       

 

Fund

 AD MULTOS ANNOS, DON PJETËR POPAJ – Me rastin e 35-Vjetorit të Meshës së Parë në Nju Jork – Nga Frank Shkreli

Nga historia e komunitetit shqiptaro-amerikan

Ishte Nëntori i vitit 1985, kur Kisha Katolike Shqiptare, “Zoja e Këshillit të Mirë”, me qendër në Nju Jork, lajmëronte me një njoftim të posaçëm, komunitetin shqiptaro-amerikan të asaj kohe për shugurimin e priftit të ri katolik shqiptaro-amerikan, Don Pjetër Popaj, nga Kardinali i Nju Jorkut, John O’Connor, në Katedralën e madhe të Shën Patrikut në Manhatan me 16 Nëntor, 1985. Në këtë ceremoni morën jesë qindra shqiptaro-amerikanë.

 

Komuniteti shqiptar në Amerikë, pa dallim, ftohej gjithashtu të merrte pjesë me 24 Nëntor, 1985 edhe në ceremoninë fetare kur meshtari i ri dhe i pari prift katolik shqiptaro-amerikan, Don Pjetër Popaj, do të kremtonte Meshën e parë në Kishën e lartëpërmendur.  Njoftohej gjithashtu mbarë komuniteti, se përveç ceremonisë fetare për të shënuar atë ditë të rëndësishme në jetën e Don Pjetrit,  të Kishës katolike shqiptare në Amerikë dhe të komunitetit shqiptaro-amerikan në përgjithësi – me këtë rast, do shtrohej edhe një darkë madhështore në Imperial Manor — njërin prej lokaleve më të njohura të shtetit fqinj, Nju Xhersi, një darkë që u kryesua nga aktivisti i njohur për shumë dekada i komunitetit shqiptaro-amerikan, Z. Tonin Mirakaj –një darkë që ende kujtohet si ndër më të dalluarat e komunitetit, me një pjesëmarrje prej më shumë se 1000-bashkatdhetarëve, përfaqësues të tri feve kryesore të shqiptarëve në Amerikë.

 

Ndër këta pjesëmarrës kisha nderin të isha edhe unë i pranishëm në këtë ceremoni historike – i ardhur enkas nga Washingtoni – për të festuar së bashku me shumë shqiptarë të ardhur nga shumë vende të Amerikës, por edhe nga Evropa dhe Kanadaja. Ishte një ditë që do të mbetet për një kohë të gjatë në kujtesën e shumë shqiptaro-amerikanëve dhe kjo është pikërisht edhe arsyeja që sot po e kujtojmë si një ngjarje, ndër më të dalluarat e komuntetit tonë këtu në Shtetet e Bashkuara, për nga pjesëmarrja dhe për nga rëndësia historike e vet ngjarjes – e që u përshëndet edhe nga i pari i shtetit të Nju Jork-ut, ish-governatori Mario Cuomo, i cili kishte bërë një deklaratë të veçantë me këtë rast.

 

Në një shkrim të ditëve të fundit për gazetën Illyria në Nju Jork, kryetari i asaj darke,  35 vjetë më parë, Z. Tonin Mirakaj kujton se në darkën e cilësuar si “Darkë Gazmore” në “Imperial Manor”, në Paramus, Nju Xhersi, me një pjesemarrje të më shumë se 1000-personave, që në mes tyre dalloheshin, Mons. J.Dougherty, udhëheqës Episcopal i Bronxit, Mons. Simon Filipaj, i ardhur enkas nga Ulqini, priftërinjt shqiptarë në Amerikë, Mons. Zef Oroshi, Don Prenk Ndrevashaj, At Andrea Nargaj, Don Lazer Sheldia, Don Rrok Mirdita e të tjerë klerikë amerikanë vendas. I ftuar nga Z. Mirakaj për të marrë pjesë në darkën madhështore të shqiptarëve, ishte edhe Guvernatori i atëhershëm i Shtetit të New York-ut, i ndjeri Mario Cuomo, por në pamundësi të merrte pjesë, Krye-ekzekutivi i shtetit Nju Jork, pat lëshuar me atë rast, një Deklaratë të posaçme duke thekësuar dhe duke përshëndetur Dom Pjetër Popaj si të parin shqiptar, i shuguruar prift katolik në New York, për të cilin u shpreh se, Don Pjetër Popaj “ka sjellur krenari dhe gëzim në radhët e komunitetit katolik shqiptar në Nju Jork.”  Këte deklaratë e lexoi ndihmësi i Governatorit Cuomo për Marrëdhënie Etnike, z. John Nikas.

 

  1. Tonin Mirakaj, Kryetari i Këshillit të Kishës “Zoja e Këshllit të Mirë” dhe drejtuesi i darkës duke hapur ceremoninë e darkës dhe duke përshëndetur të pranishmit në shqip dhe anglisht.

 

“Vlen të shënohet se kjo darkë madhështore kaloi në një atmosferë jashtëzakonisht vëllazërore dhe shoqërore”, do të shkruante Gjekë Gjonlekaj, në një kronikë për gazetën Dielli, duke i akorduar meritat për suksesin e kësaj ngjarjeje me rëndësi për komunitetin edhe sot e 35-vjetë më parë — komisionit përgatitës të kryesuar nga Don Rrok Mirdita më vonë i emëruar nga Vatikani si Kryeipeshkëv i Tiranë-Durrësit, tani i ndjerë  —  dhe Z. Tonin Mirakaj i cili jeton në Nju Jork, gjithnjë aktiv në komunitet — ndonëse, aktualisht, në pension.

 

Shugurimi i Don Pjetër Popaj, 35-vjet më parë, ishte një ngjarje me rëndësi për të dhe për familjen e tij, por ishte gjithashtu një rast krenarie për ta dhe për mbarë komunitetin shqiptaro-amerikan, atëherë dhe sot, sidomos kur reflektojmë sot,  mbi veprimtarinë e këtij prifti të dalluar shqiptar, jo vetëm në fushën fetare, por edhe si udhëheqës në fushën kulturore dhe patriotike të komunitetit shqiptaro-amerikan. Nën drejtimin e Don Pjetrit, famullitarit të Kishës “Zoja e Shkodrës” në Nju Jork, ai vet dhe qendra, “Nëne Tereza” pranë kësaj kishe, i ka gjithmonë dyertë e hapura për të gjithë komunitetin pa dallim feje a krahine.  Gjatë 35 viteve të kaluara, si udhëheqës i Kishës Katolike Shqiptare në Nju Jork, Don Pjetri ka inkurajuar dialogun vëllazëror dhe bashkpunim me të gjitha grupet e komunitetit, për të mirën edhe zhvillimit të vlerave të përbashkëta morale e kombëtare të shqiptarëve, pa dallim feje e krahine, përfshir edhe bashkpunimin dhe respektin për njëri tjetrin midis përfaqësuesve të feve të tjera.

 

Dom Pjetri, është një pasardhës i denjë,  si famullitar në Kishën Zoja e Shkodrës në New York — i Monsinjor Zef Oroshit dhe ish-Arkipeshkvit Tiranë-Durrës, të ndjerit Rrok Mirdita — famulli kjo që siç dihet tani –kishte mbrenda  praninë e të Madhit Zot — i cili gjatë një periudhe kur dukej se katolicizmi shqiptar po zhdukej nga regjimi komunist në Shqipëri – në të vërtetë, po mbillte një farë të re rritjeje e lulëzimi, që është sot Kisha Katolike në Shqipërinë post-komuniste, me të gjitha veprimtaritë e saja, në të mirë të besimtarëve dhe të Kombit shqiptar.

 

Këtu në Amerikë, me veprimtarinë e tij të palodhëshme, Don Pjetër Popaj ka bërë të mundur rrjeshtimin e denjë të kombit shqiptar në radhën e grupeve të kombeve te tjera këtu në Amerikë, duke berë të mundur dhe duke orgnaizuar dhe inkurajuar pjesemarrjen e komunitetit shqiptaro-amerikan në evenimente, parada e shfaqje kulturore e muzikore që organizohen në New York — duke shpalosur kështu pasurinë tonë kulturore, kombëtare e folklorike, para popullit amerikan dhe para botës.

 

Me veprimtaritë e Kishës “Zoja e Shkodrës”, ne New York dhe me jehonën e fjalës se tij, Dom Pjetri ka nderuar gjithëkund dhe gjithëherë Kishën Katolike Shqiptare, por në të njejtën kohë ai ka promovuar edhe virtytet dhe emrin e mirë të Kombit shqiptar.  Don Pjetri, për nga arritjet e tija në shumë fushë, me krenari, rreshtohet në listën e gjatë te klerikëve katolikë shqiptarë të cilët në trojet tona në Ballkanin Perëndimor dhe në diasporë, kanë qenë shtylla të rendësishme të ajkës se patriotizmit dhe ndërtimit e zhvillimit të kulturës dhe gjuhës shqipe.  Dom Pjetri këte vazhdon ta bejë cdo ditë, — ndër të tjera aktivitete— edhe me botimin e vazhdueshëm të revistës Jeta Katolike, si dhe me organizim simpoziumesh, konferencash, e akademishë, në përkujtim të personaliteteve me të dalluar të historisë kombëtare.

 

E falenderojmë të Madhin Zot dhe “Zojën e Shkodres”, Zojën e Këshillit të Mirë, që veprimtaria fetare e kombetare e Don Pjetrit dhe atyre që bashkpunojnë me të, të vazhdojë të jetë ashtu si nëtë kaluarën, tani dhe gjithmonë, në dobi të përparimit shpirtëror, kombëtar e kulturor të komunitetit shqiptar këtu në Amerikë due  më gjërë. Urojmë në këtë përvjetor që ai të vazhdojë të jetë një trashëgimi e pavdekëshme e historisë sonë këtu në Amerikë dhe një kujtim i martirëve të shumtë të klerit katolik shqiptar, të cilët me dashuri të pamasë dhe me vendosmëri të patundur, ia kushtuan jetën e veprën predikimit të Fjalës së të Madhit Zot, në rrethana shpesh shumë të vështira, ndërkohë që ata i dedikuan dijen, pendën dhe jetën e tyre, ngritjes së Kombit shqiptar.

 

Në rastin e 35-vjetorit të shugurimit tuaj si meshtar, e kemi gojën plot me falënderime (në këtë ditë të Falënderimeve në Shtetet e Bashkuara) duke të uruar: Ad Multos Annos i nderuar Don Pjetër, në shërbim të Kishës dhe të Kombit.

 

Frank Shkreli

 

*Fotot e bashkangjitura janë furnizuar nga Z. Tonin Mirakaj

Tavolina e nderit në darkën madhështore 35 vjetë më parë me rastin e shusgrimit meshtra të Don Pjetër Popaj. Në këmbë nga e majta: Don Prënk Ndrevashaj,Don Lazër Shëldia, Don Simon Filipaj, Prof. John Cardino, Don Mark Sopi, patër Andrea Nargaj, Frank Shkreli, Kryetari i darkës, Tonin Mirakaj, Diakoni Gjeto Bajraktari, Dodë Gega dhe Don rrok Mirdita –ulur nga e majt: Mons Zef Oroshi, Motra Bernardina Gazivoda. Lina Popaj dhe Ndoc Popaj, prindërit e Don Pjetrit, Don Pjetri dhe disa klerikë amerikanë.

Don Pjetër Popaj ulur midis babait Ndoc dhe nënës Lina Popaj gjatë darkës me rastin e shugurimit të tij, 24 Nëntor, 1985. Si ]ç duket në fotografi të asaj nate, Kryetari i darkës, Z. Tonin Mirakaj buçonte nga gëzimi me këtë rast.

Argëtimin e darkës e benë dy orkestra, njëra shqiptare dhe tjetra amerikane, si edhe grupi i kercimtarëve “Rozafati”, i Kishës Katolike Shqiptare, udhhequr nga Miljana Mirakaj, antarët e të cilës ishin të veshur me kostume kombëtare dhe përformuan këngë dhe valle nga të gjitha trojet shqiptare.

 

 

Pikëpyetje të identitetit kombëtar – Nga SHABAN MURATI

Megjithëse janë në shekullin e dytë të pavarësisë, shqiptarët ende nuk kanë kuptuar se kombi dhe identiteti kombëtar janë produkt i marrëveshjes, i përfaqësimit, i bashkimit dhe i konsiderimit të interesave të të gjitha krahinave të vendit, dhe jo produkt i kodit primitiv rural sipas të cilit një krahinë që grumbullon më shumë banditë fiton të drejtën që të sundojë të tjerat dhe të detyrojë gjithë kombin të këndojë folklorin e asaj krahine.
Ndjekja e kësaj vije raciste brenda popullit shqiptar, vijë që çuditërisht ushqehet sot e kësaj dite nga zyrtarë shumë të lartë dhe nga media të favorizuara financiarisht nga shteti fqinj që u dogji fshatin më 1914, do të çojë te fataliteti që krahina të caktuara arriviste të shihen nga shumica e popullit shqiptar si pushtues ose më keq se pushtuesit e huaj.
Dhe kombi s’do të bëhet kurrë. Sepse një krahinë e vetme nuk bëhet dot as komb e as identitet kombëtar.

Raporti i Dick Marty-it – Parlamenti i Shqipërisë, Edi Rama, Pacolli & Company Nga Elida Buçpapaj

Sapo Ignazio Cassis, Këshilltari Federal dhe Nr.1 i Politikës të Jashtme të Konfederatës Helvetike la aeroportin Nënë Tereza të Tiranës pas një vizite zyrtare të suksesëshme për kremtimin “live” të 50 vjetorit të vendosjes së marrëdhënieve mes Zvicrës dhe Shqipërisë, pasi sot për shkak të pandemisë një pjesë e mirë e takimeve bilateriale apo konferencave ndërkombëtare bëhen me video, Parlamenti i Shqipërisë miratoi kërkesën e mazhorancës dmth të Partisë Socialiste për ngritjen e një Komisioni të Posaçëm Hetimor, që do të hetojë raportin e senatorit zviceran Dick Marty.

Shprehur troç, dora vetë kryeministri i Shqipërisë, përmes shërbëtorit të tij të bindur Taulant Balla, vuri në lëvizje një nga instumentat e omnipushtetit të tij, sikur është Parlamenti i Shqipërisë, që drejtohet nga “mentori”dhe “bodyguardi” i tij Gramoz Ruçi, ish Ministri i Brendshëm i kohës së diktaturës.

Prej kur opozita është larguar nga Kuvendi i Shqipërisë, de facto e de jure Shqipëria është nën qeverisjen e një njeriu të vetëm.

Raporti i Dick Marty-t u rikthye temë e ditës pas arrestimit nga Gjykata Speciale e ish-zyrtarëve më të lartë të shtetit të Kosovës nën akuzën për krime kundër njerëzimit.

Kryeministri i Shqipërisë, me profesion mësues vizatimi, që kur u përfol se Hashim Thaçin me shokë i priste Gjykata Speciale, ka instrumentalizuar një fushatë kundër këtij institucioni me pretendimin se “kjo gjykatë është ngritur kundër luftës të drejtë të popullit të Kosovës dhe UÇK-së”. Paralelisht edhe nëpër televizionet shqipfolëse propagandohet e njëjta gjë sikur Gjykata Speciale është kundër UÇK-së.

Kryeministri Edi Rama po pērdor edhe Parlamentin e Shqipërisë për “të hetuar raportin hetues të Dick Marty-it”.

Fillimisht në 2011 kur doli në dritë, raporti i Dick Marty-t krijoi hutim. Edhe autorja e këtij shkrimi iu kundërvu Senatorit zviceran për faktin se asaj kohe në raport për shkak të kufizimit të hetimit përmendeshin vetëm viktimat serbe dhe askund vrasja nga makineria kriminale Milosheviçit e civilëve shqiptarë.

Por Shqipëria dhe Kosova do të duhej ta merrnin seriozisht Raportin e Dick Marty-t, për faktin se asnjëherë institucionet e drejtësisë nën ndikimin e politikës së inkriminuar nuk kanë hetuar mbi vrasjet e shqiptarëve të ndodhura prej 1998 në territorin e Republikës të Shqipërisë dhe të Kosovës.

Nëse “Shtëpia e Verdhë” në një fshat të humbur ngjante si fantazi për triller, po vrasjet ?

Kush e vrau ish Ministrin e Mbrojtjes të Kosovës Ahmet Krasniqin në mes të Tiranës në shtatorin e 1998? Kush e vrau Ilir Konushevcin dhe Hazir Malajn? Po vrasjet në kufi kush i ekzekutoi? Po vrasjet e ish Komandantëve në Kosovë, po të kundërshtarëve politikë të krahut të luftës, po të gazetarëve?

Duke kërkuar hetim mbi Raportin e Dick Marty-t, Edi Rama instrumentalizon Parlamentin e Shqipërisë për të krijuar mjergull, ndërkohë kur i gjithë sistemi i drejtësisë në Shqipëri është i paralizuar.

Raporti i Dick Marty-t daton janarin e vitit 2011. Po të funksiononte, drejtësia në Shqipëri e Kosovë me ndihmën dhe asistencën e institucioneve të drejtësisë kishin patur boll kohë për ta zbardhur të vërtetë. Gjë që nuk e kanë bërë. Veç janë marrë me anatemimin e Dick Marty-t.

Tani një dekadë pas i rikthehen prapë senatorit nga Tiçino.

Në krah të Edi Ramës është vënë edhe Behxhet Pacolli, i cili disa ditë më parë se Parlamenti i Shqipërisë të miratonte Komisionin e Posaçëm hetimor i ishte drejtuar nëpërmjet një letre kryeministrit të Shqipërisë ku i kërkonte që ky “të drejtojë një përpjekje të gjerë kombëtare për të kundërshtuar në mënyrë diplomatike raportin Dick Marty”. Edhe Behxhet Pacolli i bie të njëjtës buri. Ai shkruan në rrjetin social se, sipas tij, “Raporti Dick Marty ishte rezultat i një dezinformimi dhe fushate politike të sponsorizuar nga Rusia dhe Serbia për të sulmuar pavarësinë e Kosovës dhe UÇK-në.”

Kush nuk e njeh biznezmenin multimilionar të përfshirë me një parti shumë të vogël tashmë në politikën e Kosovës merr plot info nga shtypi zviceran ku mëson se Behxhet Pacolli ka patur marrëdhënie shumë të mira si me Serbinë, ashtu edhe me Rusinë dhe ish republikat sovjetike. Shtypi zviceran kujton se Pacolli gjatë konfliktit Kosovë – Serbi, ka negociuar deri tek kryekasapi i Ballkanit Sllobodan Milosheviçi. Po ashtu shtypi zviceran përmend akuzën e ngritur për pastrim parash më 1999 kundër Pacollit nga ish kryeprokurorja e Zvicrës Carla del Ponte. Në akuzë thuhej se Pacolli u kishte dhuruar karta krediti milionëshe vajzave të presidentit të atëhershëm të Rusisë Boris Yeltsin në këmbim të kontratave miliarda dollarëshe. Por në 2001 Prokuroria Federale e Konfederatës e arkivoi çështje “Rusiagate”, kështu quhej, për shkak se hetuesit zviceranë u bllokuan nga pala ruse. Shtypi zviceran shkruan se dosja Rusiagate u mbyll, por Pacolli nuk e heq dot prej qafës imazhin e keq.

Sa për senatorin Dick Marty, ai njihet si paladini i drejtësisë. Kush jeton në Zvicër e ka parë këto kohë kudo fotografinë e një vajze të vogël peruane nën tekstin “Ujë i ndotur” “Fëmijë e helmuar”, i përdorur si poster sensibilizues për inisiativën “biznes i përgjegjshëm” që votohet sot më 29 nëntor. Pikërisht, senatori Dicky Marty është bashkëkryetar i komitetit nismëtar të kësaj inisiative ku propozohet të shtohet një nen në Kushtetutën e Konfederatës i cili i detyron shumëkombëshet zvicerane dhe të huaja me seli në Zvicër dhe ato të kontrolluara prej tyre jashtë Zvicrës, të respektojnë të drejtat e njeriut dhe standartet mjedisore. Është një inisiativë që merr në mbrojtje popullësitë e varfëra të vendeve në Amerikën e Jugut, Afrikë etj, cilat nuk kanë mundësi financiare të kërkojnë mbrojtje përballë shumëkombësheve tejet të fuqishme.

Dick Marty i laureuar si jurist u emërua në vitin 1975 në moshën 30 vjeçare prokuror i Kantonit të Tiçinos, ku u dallua në luftën kundër krimit të organizuar dhe drogës. Prej 1995 u zgjodh senator në Këshillin e Shteteve të Konfederatës si dhe në Asamblenë parlamentare të Këshillit të Europës. Më 2005 është caktuar nga Këshilli i Europës të hetojë mbi dyshime rreth burgjeve sekrete të CIA-s në Europë, ndërsa më 2011, po në Këshillin e Europës, paraqiti raportin për trafikim organesh të të burgosurve serbë të vrarë nga njerëz të UÇK-së. Prej 1996 deri më 2007 ka qënë president i Turizmit Zvicër, i Fondacionit Zvicra e Skautizmi etj. Pra emri i Dick Martyt është një emër shumë emblematik në Zvicër.

Komuniteti shqiptar në Zvicër e ka patur gjithmonë këtu senatorin Dick Marty për të ndërtuar një komunikim korrekt, profesional dhe miqësor. Por mjerisht ky komunitet prej vdekjes të Rugovës dhe sidomos pas hypjes në pushtet të Hashim Thaçit me shokë, të gjithë ish emigrantë politikë të strehuar në Zvicër, është përçarë dhe përdorur si eskortë si nga kryepolitikanët e Kosovës ashtu edhe të Shqipërisë.

Në intervistën që i kam marrë senatorit Dick Marty në Këshillin e Europës në janarin e 2011, pikërisht kur ky raport sapo doli, ai ishte shumë i qartë në pozicionin e tij në mbrojtje të drejtësisë dhe të etikës. Sot duket se janë të rrallë personalitetet si ai. Megjithëse pyetjet e mia ishin një lloj Hard Talk, ( po të ishte intervista sot do të isha më pak emotive dhe më shumë racionale) Dick Marty tha se “shqiptarët nuk janë të mirinformuar rreth raportit, ata që më shkruajnë, kur unë i sqaroj, më kërkojnë ndjesë”.

Në këtë intervistë senatori Dick Marty sqaroi se “Kryeprokurorja e Hagës Carla del Ponte ka deklaruar se Shqipëria nuk ishte dakord për të vazhduar hetimet, sepse Gjykata Ndërkombëtare e Hagës nuk kishte kompetenca për territoret që nuk i përkisnin atyre të ish-Jugosllavisë, dhe se faktet lidheshin me periudhën pas konfliktit. Zonja Del Ponte ishte shokuar për faktin se askush nuk ishte i interesuar rreth këtyre të dhënave, që kishin të bënin me trafikimin e organeve.”

Në fund të intervistës Dick Marty tha: “Unë besoj se Shqipëria, qeveria shqiptare, shoqëria shqiptare do të kishte interes që të bënte të pamundurën për të zbuluar të vërtetën, për faktin se nëse në territorin shqiptar kanë ndodhur krime, kjo nuk do të thotë se ky është një krim i popullit shqiptar, është një krim i shoqërisë shqiptare. Në Zvicër ndodhin çdo ditë krime, por nga kjo nuk do të thotë aspak që shoqëria zvicerane është kriminale. Besoj se duhet të dilet nga kjo gjendje mendore, sipas të cilës kjo është një fyerje kundër vendit, kundër Shqipërisë.”

Mjerisht paranoja që vuri në dukje Dick Marty në atë intervistë pothuaj një dekadë më parë vijon, në përmasa më drastike, sepse njē dekadë më vonë trushplarja e udhëhequr nga kryekasta politike shqiptare në Kosovë e Shqipëri vazhdon bashkë me mediat që ata kanë nën urdhëra e nën kontroll.

Ndërkohë askush nuk i ka ndalur shqiptarët e Kosovës, por nuk e kanë bërë, të sensibilizojnë botën mbarë për krimet kundër njerëzimit të ekzekutuara nga makineria kriminale serbe. Askush, veç politikanët e korruptuar, e ka penguar shtetin e Kosovës, të ndërtojë një Yad Vashem kosovar. Amnezinë kombëtare e ka ushqyer Hashim Thaçi me tipa si Baton Haxhiu duke ua mbajtur iso Edi Rama, duke kërkuar deri amnesti të krimeve serbe.

Prej 1998 tek Raporti i Dick Marty-it në janarin e 2011 e deri sot 2020, drejtësia nuk ka funksionuar as në Shqipëri dhe as në Kosovë dhe krimet kanë mbetur të pazbardhura. Kjo bëri që Perëndimi t’i kërkojë Parlamentit të Kosovës të votojë Gjykatën Speciale me seli në Hagë, që para pak kohësh ka çuar përpara drejtësisë eksponentët më të lartë të shtetit të Kosovës.

Asnjëri prej nesh nuk mund të bëjë gjykatësin, por asnjëri prej nesh nuk mund t’ia ndalojë, pengojë apo shtrëmbërojë rrugën drejtësisë, sikur ka vepruar para disa ditësh kryeministri i Shqipërisë Edi Rama duke inicuar hetime parlamentare ndaj Raportit të Senatorit Dick Marty!

Senatori Dick Marty ka një sentencë proverbiale që thotë: “Kërkohet kohë që drejtësia të vihet në vend, por unë jam optimist”.

U deshën mbi 20 vjet që drejtësia në Kosovë e Shqipëri të ishte robinjë e politikës, por po të pyesësh sot të afërmit e viktimave, ata janë optimistë dhe besojnë tek Gjykata Speciale.

I bëj thirrje Edi Ramës dhe gjithë atyre që dalin nëpër televizionet e Tiranës e Prishtinës kundër Gjykatës Speciale, të heqin dorë më në fund nga avokatura e djallit, të mos pengojnë drejtësinë e të mos i manipulojnë turmat sepse me veprimet e tyre, sikur ky i fundit për hetim ndaj hetimit të Raportit Dick Marty, kanë vetëm një funksion: janë autodiskretituese. Për Edi Ramën & Company…

AMERIKA MIKE E PËRHERSHME E KOMBIT SHQIPTAR  -Fitorja e Joe Biden, shpresë për Nëntorin e Tretë Shqiptar – Nga AGIM ALIÇKAJ*

Ky ishte edhe nëntori i shpresës për një fillim të ri, ngritje dhe forcim të Republikës së Kosovës, pas dështimeve të njëpasnjëshme, të turpëshme dhe të panevojshme 12 vjeçare, që nga shpallja e pavarësisë së mangët. Shpresat na i ngjalli fitorja në zgjedhjet amerikane e mikut dhe përkrahësit të pakompromis të pavarësisë së Kosovës dhe të drejtave njerëzore dhe nacionale shqiptare kudo, presidentit në ardhje Joseph Biden.

Me fajin e politikanëve tanë, sidomos me nënshtrimin total dhe përkrahjen e pashembullt nga ish-presidenti i Kosovës dhe kryeministri i Shqipërisë, Serbia shoveniste ia arriti të infiltrohet në administratën e presidentit në shkuarje Trump. Ata, në bashkëpunim me ndërmjetsuesin për bisedime Kosovë-Serbi, ambasadorin jodiplomatik, pro-serb Grenell, e përgaditën marrëveshjen për ndarjen e Kosovës, pra e sjellën shtetin e Kosovës buzë shkatërrimit. Me largimin e Grenell, përpjekjet dhe investimet 21 vjeçare serbe në Trojet tona dhe Amerikë dështuan me turp. Përgatitjet serbe për festim madhështor në Beograd të fitores së tyre në zgjedhjet amerikane shkuan kot. Serbia kriminale nuk e meriton të ketë vend në Amerikë. Duhet larguar sa më parë. Amerika është e jona.

Dëshiroj ta përsëris thënien time nga shkrimi i dates 22 Maj të këtij viti: Kundërshtimi i politikës së gabuar të ambasadorit Grenell është veprim pro-amerikan dhe detyrë kombëtare. Politikanet të cilët ju nënshtruan kërkesave të tij  nuk e kryen detyrën kombëtare. Ata duhet të marrin mësim nga fenomeni Grenell. Është gabim i pafalshëm, që për interesa personale, të shiten interesat kombëtare te zyrtarë ndërkombëtarë arrogant dhe të padrejtë, të influencuar nga armiku, qofshin ata edhe të Amerikës, vendit mik dhe të dashur që na ndihmoi ta krijojmë shtetin tonë të ri. Të gjithë zyrtarët amerikanë, pa dallim janë të përkohshëm. Ata kan interesat e veta. Në rastin konkret, Grenell kishte vetëm interesin e tij të karrierës dhe kampanjës zgjedhore. Marrëveshja për të ashtuquajturin “normalizim ekonomik” e cila në momentin e fundit e zëvëndësoi marrëveshjen për ndarjen e Kosovës, ishte në interes të Serbisë si shpërblim për kontributin dhjetra milionësh dhe votat e premtuara serbe të cilat shkuan huq. Njohja e pavarësisë nga Izraeli kishte rëndësi të veçantë por edhe ajo u bë më shumë për interesa të kampanjës së presidentit Trump dhe të Izraelit. Kjo marrëveshje anti-shqiptare është e dështuar. Fatmirësisht, i dështuar doli edhe ambasadori Grenell. Të dështuar janë edhe të gjithë ata politikanë shqiptarë që morën pjesë në te.

Shqiptaro-amerikanët që e përkrahën kampanjën e presidentit Trump nuk kanë pse të dëshpërohen. Mjafton që në Serbi nuk ka festë. Ai i kishte të mirat dhe të këqijat e veta. I humbi zgjedhjet me fajin e vet, ndër tjera edhe për shkak të egos së sëmuar, arrogancës së pakontrolluar dhe ofendimeve të ulëta dhe të panevojshme ndaj tjerëve, siç ishte rasti me senatorin John McCain, heroin amerikan dhe përkrahësin e madh të popullit shqiptar. Ne duhet të vazhdojmë të punojmë me të dyja partitë politike, nëpërmjet Kongresit amerikan. Kjo është formula e suksesit tone në Amerikë. Nuk ka dilemë fare se presidenti i zgjedhur Biden është shumë i mirë për çështjen tonë kombëtare. Është i informuar, i ashpër dhe i vendosur në qëndrimet e veta. Veçse neve na duhet të ndryshojmë, duhet të punojmë për shtetet tona, për kombin tone dhe jo për interesa personale dhe klanore. Biden nuk ka kohë t’i kryej punët tona. Kemi shans historik për fitore përfundimtare. Sa për Amerikën, nuk ka nevojë të brengosemi. Mendoj se Biden do të qeverisë nga qendra dhe nuk do t’i nënshtrohet presionit majtist. Nëse jo, populli amerikan pas katër vitesh e rregullon këtë punë sipas nevojës dhe interesave të veta. Kushtetuta dhe demokracia amerikane funksionojnë në mënyrë perfekte dhe të përherëshme.

Bisedimet e gjerë tanishme me Serbinë, për shumë arësye, janë shembull i keq i inferioritetit, qyqarllëkut dhe paaftësisë së klasës politike në qeverisje të Republikës së Kosovës. Kjo duhet ndryshuar menjëherë. Serbia në krye me shovenistin Vuçiç janë të sëmuar nga urrejtja e verbër për shqiptarët. Ata i urrejnë dhe nuk i njohin për qenje njerëzore as edhe shërbëtorët e tyre në Prishtinë dhe Tiranë. Pranimi i fajit për gjenocid ndaj shqiptarëve me kërkim falje, kthimi i të humburve, kompensimi i dëmeve të luftës dhe gjykimi i të gjithë kriminelëve të luftës, paraqesin minimumin për vazhdim të bisedimeve. Krimet kundër njerëzimit nuk vjetrohen kurrë. Duhet kërkuar  nga ndërmjetësuesit evropian dhe amerikan të ndikojnë mbi Serbinë për shërim dhe rehabilitim psikiatrik kolektiv. Nuk ka si bëhet marrëveshje me kriminel dhe njerëz të sëmuar. Nuk ka kompromise shtesë. Të gjitha kompromiset shumë të dhimbshme edhe ashtu të tepruara dhe të dëmshme kanë përfunduar me marrëveshjen e presidentit Ahtisaari.

Nëse Evropa dhe Amerika dëshirojnë dhe mendojnë se mund ta tërhjekin Serbinë nga sfera dominuese e Rusisë, Kinës dhe shteteve si Irani, duhet t’i ofrojnë shpërblime dhe stimulime të veta. Nuk është e drejtë, as e arsyeshme as e kuptueshme dhe as e ndershme t’i ofrojnë tokat shqiptare, për të katërten here gjatë historisë 150 vjeçare. Nuk ka ndryshim të kufijve dhe as asociacione njënacionale. Kjo është kundër vlerave demokratike dhe interesave evropiane dhe amerikane. Në asnjë mënyrë dhe për kurrëfarë arësye nuk bën të bisedohet për të drejtat e minoritetit serb në Kosovë pa inkuadrim të të drejtave të popullit shqiptar të Kosovës lindore të cilat duhen të barazohen 100%. Njohja e pavarësisë së Kosovës nga Serbia është e mirëseardhur por nuk është e domosdoshme. Kosova, Shqipëria dhe të gjitha trojet shqiptare në gadishullin Ilirik duhet të orientohen drejt bashkimit kombëtarë në kuadër të Evropës së bashkuar. Kjo mund të bëhet pa kërkuar ndryshim të kufijve.

Duhen ndryshime urgjente të klasës politike, posaçërisht të asaj qeverisëse. Duhen zgjedhje të lira sa më parë që është e mundur. Pas të gjitha ngjarjeve të dhimbshme dhe veprimeve jodemokratike të vitit të fundit, vetëm vota e popullit ka të drejtë dhe mund të krijojë legjtitmitet për qeverisje. Partitë politike të cilat ishin në pushtet dhe dolën të dështuara duhet të lirohen nga politikanët e korruptuar, të shantazhuar dhe të shitur. Partitë me kuadrot e pakomromituar e të shkolluar, profesional dhe të aftë të cilat ishin në opozitë duhet të tregojnë maturi, pjekuri dhe vendosmëri në  luftë për pushtet. Luftimi energjik i armikut serb, i korrupsionit dhe nepotizmit, si dhe paraqitja e programeve të qarta të zhvillimit ekonomik, social dhe vlerave kulturore kombëtare duhet të jenë bazë e fushatës zgjedhore. Të gjithë bashkë duhen të ruhen shumë nga ekstremizmat e të gjitha llojeve, sidomos  nga ai fetar dhe majtist. Toleranca fetare është njëra ndër vlerat më të rëndësishme kombëtare. Komunizmi ishte njëra nga fatkeqësitë më të mëdha gjatë gjithë historisë.

Kombi i bashkuar shqiptar, është i fortë dhe i pathyeshëm.

Gëzuar festa e flamurit kombi i ndritur shqiptar!

 

*Anëtar i Bordit Ekzekutiv të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane dhe i Këshillit të Vatrës.

 

 


Send this to a friend