VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Dua Lipa vjen në Prishtinë, pjesë e festivalit të organizuar nga i ati

By | August 8, 2018

Komentet

Latumira e kompozitorit të madh: Unë, ENNIO MORRICONE, kam vdekur

«Io, ENNIO MORRICONE sono morto. Lo annuncio così a tutti gli amici che mi sono stati sempre vicino e anche a quelli un po’ lontani che saluto con grande affetto. Impossibile nominarli tutti. Ma un ricordo particolare è per Peppuccio e Roberta , amici fraterni molto presenti in questi ultimi anni della nostra vita. C’è una sola ragione che mi spinge a salutare tutti così e ad avere un funerale in forma privata : non voglio disturbare. Saluto con tanto affetto Ines, Laura, Sara, Enzo e Norbert, per aver condiviso con me e la mia famiglia gran parte della mia vita. Voglio ricordare con amore le mie sorelle Adriana, Maria, Franca e i loro cari e far sapere loro quanto gli ho voluto bene. Un saluto pieno, intenso e profondo ai miei figli Marco, Alessandra, Andrea, Giovanni, mia nuora Monica, e ai miei nipoti Francesca, Valentina, Francesco e Luca. Spero che comprendano quanto li ho amati. Per ultima Maria (ma non ultima) . A lei rinnovo l’amore straordinario che ci ha tenuto insieme e che mi dispiace abbandonare. A Lei il più doloroso addio».

«Unë, ENNIO MORRICONE, kam vdekur. Kështu unë ua bëj të ditur të gjithë miqve që kanë qenë gjithmonë pranë meje dhe gjithashtu atyre që janë pak larg dhe i përshëndes me shumë dashuri. E pamundur për t’i përmendur të gjithë. Por një kujtim i veçantë është për Peppuccio dhe Roberta, miq vëllazërorë shumë të pranishëm në vitet e fundit të jetës sonë. Ekziston vetëm një arsye që më shtyn të përshëndes të gjithë kështu dhe të bëj një funeral privat: Unë nuk dua të shqetësoj askënd. Unë përshëndes ngrohtësisht Ines, Laura, Sara, Enzo dhe Norbert, sepse kanë ndarë një pjesë të madhe të jetës time me mua dhe familjen time. Dua të kujtoj motrat e mia Adriana, Maria, Franca dhe njerëzit e tyre me dashuri dhe t’i njoftoj ata se sa i dua shumë. Një përshëndetje e plotë, intensive dhe e thellë për fëmijët e mi Marco, Alessandra, Andrea, Giovanni, nusen time Monica dhe nipërit e mbesat e mia Francesca, Valentina, Francesco dhe Luca. Shpresoj që ata të kuptojnë se sa i doja shumë. E fundit, por jo më pak e rëndësishme (Maria). Asaj ia ripërsëris dashurinë e jashtëzakonshme që na ka mbajtur së bashku dhe që më vjen keq ta braktis. Asaj lamtumirën më të dhimbshme ». eb

 

 

Më 4 korrik 2003 u nda nga jeta Barry White, këngëtari amerikan me zë të butë dhe tundues

VOAL – Timbri i tij i thellë dhe i errët ka shoqëruar një numër jo proporcional vallesh trup më trup dhe nuk mund të mos vësh bast se mijëra çifte u formuan në dallgët e notave të tij bindëse. Do pranuar se këto pohime janë rezultat i një fantazie të pastër ose një përpjekje romantike për t’i atribuar muzikës pushtete që janë ndoshta të huaja për të. Një gjë është e sigurt: kur njëra prej këngëve të tij filloi të përhapet në ajër, u deshën vetëm disa sekonda për të kuptuar menjëherë kush ishte ai zë i butë dhe tundues që vërshonte nga altoparlantët: Barry White.

Barrence Eugene Carter, gjigandi i mirë, këngëtari ciklopian i dashurisë në aspektet e saj më të lartësuara dhe intriguese (me një spërkatje të mirë erosi), lindi më 12 shtator 1944 në Galveston, Texas dhe i frymëzuar nga Elvis Presley i “It’s now or never” ( “Tani ose kurrë “), sapo ka arritur moshën madhore, ai bind veten të bashkohet si një bas me një grup shpirti të quajtur” The Upfronts “, duke regjistruar shpejt gjashtë single.

Më vonë Barry White zbuloi një treshe femër, “Love Unlimited” “Dashuria e Pafund”, në të cilën militonte ajo që do të bëhej gruaja e dytë, Glodean James (nga e para, e fejuara e tij që nga shkolla, kishte katër fëmijë, u ndanë më 1969), dhe ata prodhuan hitin e tyre më 1972 “Walkin’ in the rain with the one I love” “Duke shetitur në shi me atë që dua “, i cili shiti një milion kopje.

Në fakt, të paktë e dinë që artisti me ngjyrë ka realizuar gjithmonë një aktivitet të pasur prodhimi, një punë prapa skenave që ai ndau me pasionin e tij për të kënduar dhe për një shfaqje solo.

Pas suksesit të treshes, vitin e ardhshëm ai u fut në një aventurë solo, duke shndërruar pjesën instrumentale”Love’s theme” “Tema e dashurisë”, së cilës i përket merita, sipas kritikëve më të besueshëm, të ketë përuruar epokën e muzikës disko. Më 1974 ai solli në krye të listave albumin  “Can’t get enough” “Nuk mund të mjaftohemi”. Midis njërit turne dhe tjetrit me Glodean ai jo vetëm realizoi një album më 1981 por lindi edhe katër fëmijë të tjerë (ai ka gjithsejt tet fëmijëë), duke u divorcuar më pas më 1988.

Vitet tetëdhjetë ishin një periudhë e errësirës relative; vetëm në vitin 1994 u shfaq “Practise what you preach” “Praktiko atë që predikon” e Barry White në krye të listave pas gati shtatëmbëdhjetë vjet mungesë. Një episod është domethënës në këtë drejtim: megjithëse popullariteti i tij ishte më i larti gjatë viteve 70, këngëtari mori të parin nga dy “gramet” e tij në vitin 2000, për performancën më të mirë absolute mashkull dhe R&B tradicionale falë këngës së re “Staying power”.

Më 4 korrik 2003, në moshën 58 vjeç, këngëtari, i cili vuante nga problemet e veshkave të shkaktuara nga presioni i lartë i gjakut, vdiq, duke lënë të trullosur fansat që besuan zërin e tij shumë të veçantë si diçka të natyrshme në vetë muzikën dhe për këtë arsye të pakorruptueshme.

Ne kemi akoma “hitet” e shumta që Barry White ka prodhuar mbi tridhjetë vjet karrierë, mes të cilëve është e pamundur të mos kujtosh “Can’t get enough of your love, baby”-“Nuk mund të marr sa duhet nga dashuria jote, bejbi”, “You’re the first, the last, my everything” – “Ti je i pari, e fundit, gjithçka ime ”, “Practise what you preach”- “ Praktikoni atë që predikon ”dhe “It’s ecstasy when you lay down next to me” – “ Është ekstazë kur të shtrihet pranë meje ”. Të gjitha shtigjet e shkëlqyera që këngëtari, “i shkëlqyeshëm për të përfunduar në dhomën e gjumit” (siç është etiketuar nga një kritik i agabueshëm), i ka lënë si trashëgimi për dashuritë e ardhshme apo për historitë e pasioneve të nxehta./Elida Buçpapaj

Irani fut çiftelinë në Unesco, Ministria e Kulturës në Shqipëri: Ekzistojnë ngjashmëritë me tonën, por është regjistruar si dotar

Regjistrimi ne Unesco nga Irani i një instrumenti muzikor që njihet si dotar dhe ka ngjashmëri me çiftelinë, ka ngritur shqetësimin mes studiuesve  se pas lahutës, trashëgimia kulturore jomateriale shqiptare po humb një tjetër intrument. Nëse krahasimet mes dy instrumenteve deri tani ky mund të ishte një debat studiuesish, me regjistrimin si pasuri e Iranit, ai bëhet më i prekshëm.

“E kishin Turqia e Irani, por jane ndryshe. Prej 500 vitesh eshte instrument i joni. Pas lahutës humbim  çiftelinë, ç’na mbetet ne?”  – ngre shqetësimin kompozitori Mark Luli.    

Shqetësimev të specialistëve iu përgjigjet nje zë zyrtar, muzikologia Meri Kumbe, që tashmë mban detyrën e zëvendës minsitres së Kulturës.

”Nuk është regjistruar çifteli, por dotari. Ka studime për dy instrumentet. Ngjashmëritëmes dotarit e çiftelisë ekzistojnë”- tha zv. ministrja e Kulturës.

Pyetjes nese regjistrimi i Dotarit na pengon ajo i pergjigjet

“Nuk e pengon ciftelinë që nga emërtimi i dosjes. Nuk pengojmë as ne Iranin, as Irani ne”

Eposi i Kreshnikeve ka mbetur peng prej 10 vitesh, ndërsa Ministria e Kultures po ndjek katër propozime për trashegiminë jomateriale, mes të cilave përmend Vallen e Tropojës. bw

Më 3 korrik 1971 u nda nga jeta Jim Morrison, kantautor, poet, shkrimtar dhe prodhues filmash amerikanë

James Douglas Morrison, (8 dhjetor, 1943-3 korrik, 1971), ishte kantautor, poet, shkrimtar dhe prodhues filmash amerikanë. Ai njihet kryesisht si figura kryesore e grupit të muzikës The Doors dhe është konsideruar gjerësisht si një nga personalitetet më tërheqëse të historisë së muzikës rock. Ai ishte gjithashtu autori i një sërë librash me poezi si dhe regjisor i një dokumentari dhe i një filmi me metrazh të shkurtër. Morrison është i njohur për zërin e tij bariton.

Biografia

Vitet e para të jetës

Jim Morrison ka lindur nga paraardhës Skocezë dhe Irlandezë, si i biri i Admiralit George Stephen Morrison dhe Clara Clarke Morrison. Dy prindërit e tij ishin njohur dhe dashuruar në Hawaii, ku, Admirali i ardhshëm Morrison, që në atë kohë ishte nëntoger, ishte i vendosur. Gjashtë muaj pas lindjes së James, e ëma e tij u transferua në Clearwater, Kaliforni, ndërkohë që i shoqi vazhdonte shërbimin e tij në Paqësor gjatë viteve të mbetura të Luftës së dytë Botërore. Jim nuk e takoi babanë deri në vitin 1946 kur ishte tashmë 2 vjeç. Më pas prindërit e tij sollën në jetë motrën e Jim-it, Anne Robin, lindur në 1947, dhe vëllain e tij, Andrew “Andy” Lee, lindur në 1948.

Sipas vetë Jim-it, një nga ngjarjet më të rëndësishme dhe karakter-formuese të jetës së tij ka ndodhur kur ai ishte vetëm 5 vjeç. Familja e tij po bënte një udhëtim në New Mexico kur hasën gjatë rrugës nëpër shkretëtirë skenën e një aksidenti rrugor. Jim-i ka shkruar për këtë aksident në tekstet e këngëve “Peace Frog” si dhe “The Ghost Song” : “Indianë të përgjakur të shpërndarë në autostradën e agimit, Fantazma gugat mbi mendjen e brishtë e të hollë të fëmijës së ri”. Jim ka thënë se kishte vënë re indigjenët e gjakosur për vdekje nga mungesa e ndihmës mjekësore dhe të ishte dëshmitar i kësaj ndodhie e kishte frikësuar shumë.

Ai besonte se shpirtrat e indigjenëve të vdekur ishin duke u sjellë në ajër të lemerisur dhe njëri prej tyre kishte hyrë në trupin e tij. Çuditërisht, familja e tij e ka mohuar të kenë qenë dëshmitarë të ndonjë aksidenti. Duke komentuar për aksidentin, Morrison thoshte se ishte aq i mërzitur sa prindërit i kishin thënë se kishte parë një ëndërr të keqe. Megjithë mohimit të familjes së tij, Jim-i i është referuar vazhdimisht kësaj eksperience në këngët dhe poezitë e tij. Në fillimet e tij, Morrison bënte një jetë prej nomadi, pak a shumë si shumica e fëmijëve me prindër ushtarakë. I rritur në një mjedis kaq strikt dhe me disiplinë, Morrison ishte një fëmijë tepër i rregullt dhe i respektueshëm, i cili shkonte shumë mirë në shkollë, not dhe aktivitete të tjera jashtëshkollore. Për pak kohë familja e tij shpresoi se ai do të ndiqte hapat e të atit, duke u shkolluar në Akademinë Navale të Shteteve të Bashkuara në Anapolis, Maryland. Megjithatë, me hyrjen në adoleshencë, Morrison zbuloi alkoolin dhe filloi një rutinë të përdorimit të tij dhe të substancave narkotike që do të zgjaste gjatë gjithë jetës dhe do t`i jepte fund ëndrrave të prindërve të tij për një të ardhme në marinë. Gjithsesi ai ia doli të diplomohej në shkollën e mesme George Washington në vitin 1961.

Lidhjet e para me artin

I ati u transferua në Kaliforni për shërbim dhe Jim-i u rikthye tek gjyshërit në Clearwater sërish. Filloi të ndiqte St Petersburg Junior College, por vazhdoi të pinte dhe të dehej deri vonë çdo natë, duke u kthyer në shtëpi i dehur dhe duke i sjellë shqetësime gjyshërve të tij. Morrison filloi studimet universitare në Universitetin Shtetëror të Florida-s, por tashmë kishte zhvilluar një pasion për filmat, dhe me inkurajimin e një prej këshilluesve në Universitet, u transferua në shkollën e filmit në University College Los Angeles (UCLA), në Departamentin e Teatrit dhe Arteve të këtij Universiteti, ku arriti të diplomohej. Morrison bëri dy filma gjatë kohës kur studionte në UCLA, njëri quhej “Dashuria e Parë” dhe tjetri ishte më i gjatë dhe quhej “Obscura”. Pasi u diplomua në 1965, Morrison iu drejtua komuniteteve artistike bohemiane të artistëve dhe muzikantëve që rrinin përgjatë plazhit Venice, një pjesë periferike e Los Angeles. Gjendja e tij financiare ishte e dobët, prandaj në këtë periudhë ai humbi shumë peshë dhe fytyra e tij mori linjat e veçanta që do të merrnin famë botërore në fotot bardh-e-zi të bëra nga Joel Brodsky, që do të shfaqeshin më vonë në kapakun e albumit “Më të mirat e Doors”.

Jim Morrison dhe The Doors

Jim ishte një poet i mprehtë dhe duke lexuar në një nga takimet me lexime poetike në Venice, ai u lidh me ish-studentin e shkollës së tij të mëparshme, Ray Manzarek, i cili u intrigua menjëherë nga poezitë dhe shkrimet e Jim-it. Dy miqve iu bashkua shumë pak kohë më vonë edhe baterist-i John Densmore. Kitaristi Robby Krieger u bashkua me grupin pas një audicioni me rekomandimin e Densmore-it dhe kështu lindën The Doors. Duke pasur parasysh që eksperimentimi me drogën ishte një pjesë e rëndësishme në jetën e Morrison, besohet se emri i grupit ka ardhur nga libri i Aldous Huxley që fliste për efektet e drogës në perceptimet njerëzore “Dyert e parajsës dhe ferrit” (The doors of heaven and hell).

The Doors shumë shpejt krijuan një tingull tejet risor dhe në përputhje perfekte me zërin e veçantë bariton të Morrison. Ray Manzarek luante në tastierë, ndërsa stili në kitarë i Krieger kishte elementë si klasikë ashtu edhe të marrë nga flamenco Spanjolle. Interesant ishte fakti që në grup nuk kishte kitarë bas, dhe ky ishte një nga faktorët që bënte The Doors të ishin një katërshe muzikalisht unike në atë kohë. Elementet e basit i jepeshin muzikës së Doors nga Tastieristi Ray Manzarek, duke përdorur një tastierë të vogël për linja basi Fender. Duke përdorur teknologjinë e fundit të fundit të viteve ’60, The Doors prodhuan një tingull të veçantë dhe emocionues. Kjo i kushtohej në një pjesë jo të vogël teksteve të Morrison, kryesisht të nxjerra nga shkrimet dhe poezitë e tij. Këngët e tij preknin tema të errëta dhe të fuqishme, si vdekja, vrasja dhe çmenduria, së bashku me temat e zakonshme të seksit, drogës dhe Rock’n’Roll-it. Në shkrimin e teksteve gjithashtu kontribuoi edhe kitaristi Robb Krieger, i cili shkroi ose bashkëshkroi disa nga pjesët më të dëgjuara dhe të famshme të Doors, si “Touch me”, “Love me two times”, dhe më e rëndësishmja “Light my fire”.

The Doors firmosën një kontratë me shtëpinë diskografike ELektra në fillim të 1967, nxorën në treg albumin e tyre të parë The Doors dhe filluan të kishin shumë sukses menjëherë pas kësaj. Kënga e parë që nxorrën në treg ishte “Break on through”, por ishte me “Light My Fire” që ata kapën majat e klasifikimeve në qershor 1967 dhe vendosën emrin e tyre në listat e më të preferuarve të kohës.

Në kohën kur nxorrën albumin e tyre të dytë, Strange Days, Doors ishin kthyer në fenomen kombëtar të muzikës, si dhe një nga bandat e rock-ut më popullore të të gjithë botës. Përzierja e stileve nga blues-i dhe rock-u me psikedelikë-n, i bëri ata të parezistueshëm për të rinjtë adhurues të rock-ut. Zgjedhja e teksteve të tyre ishte aq e tejskajshme sa edhe shijet letrare të Morrison dhe përfshinte “Alabama Song” nga opereta e Brecht dhe Weill, “Rise and Fall of The City of Mahogonny” e cila ishte shkruar dhe luajtur për herë të parë në 1930. Grupi gjithashtu krijoi edhe një zhanër të ri këngësh duke prodhuar pjesë me koncepte të zgjeruara, si këngët e famshme epike “The End”, “When the Music`s Over” dhe pjesa e tyre e famshme në koncerte, “Celebration of the Lizard”.

Një faktor tjetër që i bënte The Doors tepër të famshëm dhe rinovues ishte mënyra se si Morrison dhe Manzarek prodhonin filma për të shoqëruar muzikën e tyre. Ata prodhuan një film për këngën e tyre të parë, “Break on Through”, që tregonte katër pjesëtarët e grupit duke luajtur nën një dritë të zbehtë me filmime të shkëputura dhe të alternuara. Gjithashtu prodhuan filma edhe për këngë të tjera, si “The Unknown Soldier”, “People are Strange” dhe “Moonlight Drive”.

Albumi i tretë i Doors, Waiting for the Sun, doli në 1968. Morrison fillimisht kishte planifikuar që ky album do të përmbante disa këngë me koncept të zgjeruar, përfshirë “Celebration of the Lizard”, e cila do të zinte të gjithë gjatësinë e anës B të diskut, por shtëpia diskografike Elektra hodhi poshtë këtë propozim, gjë që e zemëroi mjaft Morrison. Që nga ky moment, Jim u bë mjaft rezistues ndaj kërkesave, si të shtëpisë diskografike, ashtu edhe të publikut të grupit në koncerte, duke i injoruar vazhdimisht kërkesat e tyre për të kënduar këngët e tij më të famshme, siç ishin “Light my Fire” dhe “Love me two times”. Në një nga këto koncerte në Miami, Florida, ai u arrestua për sjellje të pahijshme dhe ekspozim të seksit të tij në publik. Gjyqi i tij i kushtoi The Doors shumë koncerte të anulluara dhe famë. Jim u gjykua në gusht të 1970 për ekspozim të turpshëm në publik dhe sharje dhe u dënua me 8 muaj burgim, por e shleu dënimin e tij në arrest shtëpie.

Albumi i katërt i Doors quhej The Soft Parade, dhe përmbante një tingull mjaft më të orkestruar, të drejtuar më shumë drejt pop-it sesa në disqet e tjera. Ndryshimi në stilin muzikor nuk u prit mirë dhe ky album u godit gjerësisht si nga kritika ashtu dhe nga publiku. Më pas regjistruan albumin Morrison Hotel dhe Absolutely live. Pas një pushimi të gjatë nga regjistrimet, grupi u mblodh përsëri bashkë në 1970 për të regjistruar atë që do të ishte edhe albumi i fundit i The Doors me Jim Morrison, L. A. Woman.

Ashtu si edhe albumi i tyre i katërt, edhe ky album kishte një tingull mjaft komercial dhe të përpunuar, me një instrumentim të imët, si për “Mr. Mojo Risin” dhe “Been Down so Long”, por albumi u shpëtua nga futja në të e këngës “Riders on the Storm”. Megjithë suksesin e albumit, producenti i tij Paul A. Rothschild, që kishte qenë me grupin që në albumet e parë, u largua duke thënë se muzika e tyre ishte kthyer në “muzikë baresh”. Albumi niste me një shpërthim të tingujve të vjetër, lirika personale dhe poetike, dhe më pas vazhdonte me muzikë të përpunuar, si shumë grupe rock-u të kohës.

Jim Morrison dhe jeta e tij personale

Gjatë karrierës së tij muzikore, Morrison ishte po aq famëkeq për seksualitetin e tij të harlisur dhe imoralitetin, sa ishte dhe për konsumimin e substancave haluçinogjene dhe stilin e jetës Rock’n’Roll. Tre muaj pasi arritën një sukses të jashtëzakonshëm me albumin e parë, The Doors u ftuan në spektaklin e Ed Sullivan, një spektakël shumë popullor me bisedime nate që kishte ftuar më parë figura të mirënjohura të muzikës si Elvis Presley dhe The Beatles. Morrison shkaktoi bujë kur pranoi të ndryshonte gjatë këngës “Light my Fire” një varg që implikonte përdorim të drogës dhe më pas vazhdoi gjithsesi të këndonte këngën në versionin e saj origjinal. Ftuesi i tyre Ed Sullivan, u nxeh tejmase për këtë aq sa refuzoi t’i jepte dorën anëtarëve të grupit pas shfaqjes së tyre. Ata nuk u ftuan më në këtë spektakël. Kundërpërgjigja e Jim për këtë ishte : “E çfarë pastaj ? Ne ishim njëherë aty !”. Ai u arrestua në 9 dhjetor 1967 në skenë gjatë një koncerti sepse kishte tentuar të shkaktonte një kryengritje duke i thënë adhuruesve të tij se ai dhe gazetarja Patricia Kennealy ishin gjuajtur me shkop gome nga policët. Megjithëse ai njohu partneren e jetës dhe shoqëruesen e përhershme, Pamela Courson, shumë kohë para se të bëhej i famshëm dhe ndenji me të deri sa vdiq, çifti kishte zënka të shpeshta, mendohet se për arsye të besnikërisë së munguar të Morrison. Ai thuhet se kishte marrëdhënie të rregullta seksuale me adhurueset e tij si dhe me personalitete të tjera të skenës së rock-ut në atë periudhë, si Nico nga Velvet Underground, Grace Slick nga Jefferson Airplane dhe Janis Joplin, të gjitha nën efektin e alkoolit, halucinogjenëve dhe LSD. Ai dhe Pamela u shpërngulën në Paris, Francë, në mars 1971, pasi një nga apelimet e tij të fundit në gjyqin e Miami-t u hodh poshtë, me qëllimin për të hequr dorë nga muzika dhe për të vazhduar me ambiciet e tij letrare.

Në 3 korrik 1971, Jim Morrison u gjend i vdekur në vaskën e apartamentit të tij në Paris. Policia lokale e shpalli vdekjen e tij të shkaktuar nga një atak zemre, por nuk iu nënshtrua autopsisë. Zëra ka se mund të jetë shkaktuar nga një mbidozë heroine dhe alkooli. Lajmi i vdekjes së tij u mbajt i fshehtë për pothuajse një javë nga pjesëtarët e tjrë të grupit dhe Pamela, gjë që ndezi zëra se mund të mos ishte e vërtetë. Varri i James Douglas Morrison ndodhet në varrezën Pere Lachaise, Paris, Francë dhe është atraksioni i katërt i Parisit pas Kullës Eiffel, Notre Damit dhe Harkut të Triumfit.

Pas Vdekjes

Vdekja e Jim Morrison shkaktoi shumë zhurmë në rrethet e artistëve kontemporanë dhe adhuruesve. Për The Doors ishte mbarimi i një epoke dhe fillimi i një tjetre;asaj të prodhimit të numrit më të madh të albumeve dhe të një fame të jashtëzakonshme. Gjatë viteve të fundit të jetës Jim-i kishte regjistruar një numër të konsiderueshëm të poezive të tij në studion ku grupi regjistronte këngët ose në vende të tjera alternative dhe pjesëtarët e tjerë të grupit i përdorën ato për të regjistruar albumin ”An American Prayer : Jim Morrison”, me pjesë muzikore nga The Doors dhe zërin e Jim Morrison.

Pas vdekjes së tij, e gjithë pasuria e tij i kaloi Pamela Courson, në bazë të një testamenti që Jim Morrison kishte hartuar në vitin 1969. Në këtë testament, megjithëse e deklaronte veten të pamartuar asnjëherë, ai ja linte të gjithë ato që i përkisnin shoqërueses së tij të gjithë jetës. Pas vdekjes së saj në 1974 nga një mbidozë heroine, pasuria e Jim Morrison i kaloi prindërve të saj, megjithë proçesit gjyqësor që zhvilluan prindërit e Morrison kundër tyre. Familja Courson ka në zotërim të saj të gjitha materialet si poezitë, materialet filmike, dhe regjistrimet e Jim Morrison.

Kuriozitete

  • Ka lindur në orën 11:55.
  • Jetoi në të gjithë kohën kur nuk ishte i famshëm në një hotel të lirë në bulevard-in La Cienega, Los Angeles.
  • Nuk u martua kurrë ligjshëm, por bëri një martesë pagane të quajtur “puthitje duarsh” me gazetaren Patricia Kennealy, e cila ndryshoi mbiemrin e saj në Morrison. Të njëjtën gjë bënte dhe Pamela Courson në raste të rralla.
  • Refuzoi të marrë pjesë në festival-in e Woodstock në 1969 sepse i druhej një atentati në skenë.
  • Këngëtari i tij i preferuar ishte Frank Sinatra.
  • U frymëzua nga shkrimet e Friedrich Nietzsche, Norman Mailer dhe Arthur Rimbaud, midis shumë të tjerëve.
  • Disa nga pseudonimet e tij ishin Mbreti Hardhucë, Politikani Erotik, Poeti Amerikan, Dionisi, Mr. Mojo Risint. Ky i fundit është edhe një anagram i emrit të tij Jim Morrison.
  • Gjatë viteve të fundit të jetës botoi me fondet e tij personale dy vëllime me poezi, Zotët dhe Krijesat, që pas vdekjes iu ribotuan në një vëllim të vetëm të quajtur Zotët dhe Krijesat.
  • Jim në moshën 5-vjeçare, duke kaluar kufirin e Meksisës, pa një indian, i cili e ndoqi gjatë të gjithë jetës, dhe ka qënë një nder frymëzuesit e tij.

«Herën e parë që kam zbuluar vdekjen… isha unë, nëna ime dhe babai im, dhe ndoshta edhe motra ime, dhe gjyshërit e mi, dhe ne po kalonim nëpër shkretëtirë në agim, dhe një kamion plotë me punëtorë indian ishte u përplasur me një tjetër makinë apo diçka, por mbaj mend se ka pasur indian të shpërndarë në rrugë, gjakderdhje dhe njerëz duke vdekur… mirë, ky ishte takimi im i parë me vdekjen, unë duhet të kem qenë katër apo pesë vjeç. Ne ndaluam makinën… unë isha vetëm një fëmijë, dhe një fëmijë është si një lule me petalet që i tund era… Unë me të vërtetë mendoj se në atë moment shpirti i një nga ato indianëve, ose ndoshta shpirtrat e shumë prej tyre ata ishin duke u endur si të çmendur dhe këto u hodhën në kokën time dhe unë kam qenë si një sfungjer të gatshëm për të thithur ato. Kjo nuk është një histori fantazmë. Kjo është diçka që ka një kuptim të thellë për mua.»

  • Së bashku me Ray Daniel Manzarek qenë nismëtarët e grupit Doors.
  • Një ndër thëniet e tij më të famshme ishte : «I am lizard king ! I can do anything !» : Unë jam Mbreti Hardhucë dhe mund të bëj cdo gjë !
  • Jim përpara se të krijoheshin Doors, shkoi të qëndronte në shkretëtirë për t´u frymëzuar.
  • Ai pati fatin e mallkuar të bënte pjesë në “Mallkimi i ´j´-27.”, i cili është mallkimi i të famshmëve të cilëve u fillon emri me ´j´dhe kanë ndërruar jetë në moshën 27-vjeçare, si : Jim Morrison, Janis Joplin, Jimmie Hendrix, Brian Jones (dhe të tjerë si Amy Winehouse të cilës nuk i fillon emri me ´j´).
  • Ka vdekur në Paris, në një vaskë. (Wikipedia)

Rolling Stones kërcënon me padi Trumpin për përdorimin e këngëve të tyre

Washington

Grupi i muzikës rok Rolling Stones ka kërcënuar presidentin amerikan Donald Trump me procedim ligjor për përdorimin e këngëve të tyre në mitingjet e tij, përkundër direktivave të ndalimit dhe mospërdorimit të tyre, transmeton Anadolu Agency (AA).

Stones përmes një deklarate theksoi se ekipi i tyre juridik po punon me organizatën e të drejtave të muzikës BMI për të ndaluar përdorimin e materialit të tyre në fushatën për rizgjedhjen e Trump-it.

“BMI e ka njoftuar fushatën e Trump-it në emër të Stones se përdorimi i paautorizuar i këngëve të tyre do të përbëjë shkelje të marrëveshjes së saj të licencimit”, tha Stones.

“Nëse Donald Trump nuk ndërpret përdorimin e materialit tonë dhe vazhdon, atëherë ai do të përballet me proces gjyqësor për thyerjen e embargos dhe për përdorimin e muzikës që nuk është licencuar”, shtoi grupi i muzkës rok.

Stones ishin ankuar gjatë fushatës së Trump-it në vitin 2016 për përdorimin e muzikës së tyre për të ndezur emocionet e përkrahësve të tij konservatorë në mitingje.

Kënga klasike e “The Rolling Stones” e vitit 1969, “You Can’t Always Get What You Want (Nuk mund të kesh gjithmonë atë që dëshiron)” ishte një këngë e famshme në mitingjet e tij. Ajo u lëshua përsëri në mbyllje të tubimit të fundit të Trump në Tulsa të Oklahoma-s.

Artistë të tjerë gjithashtu janë ankuar për përdorimin e muzikës së tyre në ngjarjet e Trump-it.

Familja e muzikantit të ndjerë të rokut, Tom Petty, tha se kishte lëshuar paralajmërim për ndalim dhe mospërdorim të pasi Trump lëshoi këngën “I Won’t Back Up” në Tulsa.

“Trump në asnjë mënyrë nuk ishte i autorizuar të përdorë këtë këngë në vazhdimin e fushatës së tij”, thuhet në deklaratë.

“Tom Petty dhe familja e tij qëndrojnë fuqishëm kundër racizmit dhe diskriminimit të çdo lloji. Tom Petty kurrë nuk do të dëshironte që një këngë e tij të përdoret në një fushatë të urrejtjes. Atij i pëlqente të mblidhte njerëzit së bashku”, thuhet më tej.

Muzikanti fitues i çmimit Grammy Neil Young kritikoi Trump-in në vitin 2018 pasi dëgjoi njërën nga këngët e tij të lëshuar kundër dëshirës së tij gjatë tubimeve të fushatës së Trump-it. Muzikantja me origjinë kanadeze paralajmëroi Trump-in kundër përdorimit të hitit të saj të vitit 1990, “Rockin’ in the Free World”, përkundër paralajmërimeve të mëparshme.

Kitara e yllit të rokut Kurt Cobain shitet për çmim rekord

Kitara e përdorur nga Kurt Cobain, performuesi i grupit të rokut Nirvana, në një shfaqje në MTV në vitin 1993, është shitur me një çmim rekord, transmeton Anadolu Agency (AA).

Biznesmeni australian Peter Freedman pagoi 6.010.000 dollarë për kitarën Martin D-18E të vitit 1959 në një ankand.

Çmimi fillestar i kitarës, me të cilin Kobain performoi në nëntor të vitit 1993 në shfaqjen MTV Unplugged, vetëm pesë muaj para vdekjes së tij, u caktua në 1 milion dollarë.

Megjithatë, simpatizantët e këngëtarit me famë botërore së bashku me investitorët garuan në ankand dhe thyen një rekord të ri botëror.

Rekordi i mëparshëm për kitarën më të shtrenjtë që është shitur ndonjëherë ishte për një kitarë Fender Stratocaster të zezë të vitit 1969 që i përkiste David Gilmour-it të grupit Pink Floyd, e cila u shit për 3,95 milionë dollarë në një ankand në vitin 2019.

Cobain ishte një kantautor dhe muzikant amerikan që lindi në vitin 1967. Në prill të vitit 1994, ai u gjet i vetëvrarë në shtëpinë e tij në moshën 27-vjeç.

Bob Dylan nxjerr albumin e tij të parë origjinal në tetë vjet

Muzikanti legjendar Bob Dylan nxorri sot albumin e tij të parë të këngëve origjinale në tetë vjet, të quajtur “Rough and Rowdy Ways”.

Në këtë album të 39-të në studio, i cili shfaqet 58 vjet pas opusit të tij të parë, ka edhe një baladë 17-minutëshe mbi vrasjen e John Kennedy-t, “Murder Most Foul” dhe një homazh për këngëtarin amerikan të bluzit, Jimmy Reed-in.

“Rough and Rowdy Ways” është albumi i parë i fituesit të çmimit “Nobel” në letërsi që nga albumi “Stuhia” në vitin 2012, edhe pse artisti ka nxjerrë, ndërkohë, disa albume cover.

Opusi përzihen rrymën bluz, rok dhe tingujt popullorë me vargje që lëkunden mes humorit të zi dhe evokimeve nostalgjike të fantazmave nga e kaluara.

Revista Rolling Stone e përshkroi albumin si “absolut klasik”.

Pavarësisht moshës së tij, Bob Dylan i ka kaluar tri dekadat e fundit të jetës së tij në një turne pothuajse të përhershëm. bw

Florian Binaj rezulton me Koronavirus, testohet i gjithë stafi i ‘Portokallisë’

Aktori i njohur i emisionit humoristik ‘Portokalli’ ka rezultuar i infektuar me koronavirus. Ndërkohë mësohet se i gjithë stafi dhe punonjësit e spektaklit humoristik janë testuar.



Përgjigja e tamponëve të tyre pritet të dalë nesër. Kujtojmë se Florian Binaj para një jave ka qenë në jug të Shqipërisë, ku ka zhvilluar ‘Rafting’ në lumin e Vjosës në Tepelenë, ka vizituar Përmetin e fshatra të tjerë turistikë, nën shoqërinë e shumë njerëzve të tjerë.

Duhet thënë se aktori i njohur nuk ka reaguar në lidhje me këtë lajm, për ta konfirmuar apo përgënjeshtruar. Sakaq, 66 persona kanë rezultuar pozitiv me koronavirus në 24 orët e fundit në vendin tonë. Ndërkohë te spitali Infektiv ka humbur jetën një 67-vjeçar nga Shkodra, duke e çuar në 39 numrin e viktimave nga koronavirusi në vendin tonë.

(Fotot) Edhe pse me paterica, Madona i bashkohet protestës “Black Lives Matter”

BRITANI E MADHE

Madonna ka habitur të gjithë kur u shfaq me paterica në protestën në nder të George Floyd, të quajtur “Black Lives Matter”.

Teksa i është bashkuar protestës që morën pjesë edhe shumë personazhe të famshëm si Anthony Joshua dhe Boris Becker, Madonna u shfaq me paterica.

Edhe pse është e lënduar në gju që nga turneu i saj në tetor të vitit të kaluar, 61-vjeçarja vendosi që t’i bashkohej kësaj proteste që bëri bujë në mbarë botën. Por pavarësisht se u shfaq me patericë, këngëtarja e famshme dukej në super formë.

Madonna gjatë protestës kishte veshur një bluzë të firmës ‘Nike’ me mbishkrimin “Black Lives Matter” dhe kishte vënë një palë syze dielli të mëdha.

George Floyd u vra në mënyrë diskriminuese nga oficeri i policisë dhe pamjet nga vrasja e tij bën xhiron e rrjetit ku dhe përlotën të gjithë botëm. Kjo ngjarje e tmerrmshme ngriti në këmbë të gjithë Amerikun ndërsa Chauvin është arretsuar me akuzën e shkallës së tretë.bw

VENEDIK Janar 1970: TAKIMI ME BEKIM FEHMIUN – nga Bajram Sefaj

Bekim Fehmiu në Teatrin ” Migjeni”, në Shkodër, prill të vitit 1972.

“Jam i lumtur që mbas 30 vjetëve gjendem në Shkodër, në qytetin ku kam kaluar vitet e para të fëmijërisë sime, rrënjët kishin qenë të thella dhe të pashpërngulta”
Bekim Fehmiu.

 

 

 

VENEDIK Janar 1970:

TAKIMI ME BEKIM FEHMIUN, (që sot do t’ishte 84 vjeç!).

nga Bajram Sefaj

 

(Shënime udhëtimi)

Të më lejohet të them: kam shikuar filmin “Aventurierët” në rrethana interesante dhe pakëz të çuditshme.

Qe, po tregoj si ndodhi.

Isha jashtëzakonisht i lodhur nga rruga e gjatë. Sa u vendosa, më mire të them, sa i lash ato pakëz rrobe në hotelin “Garibaldi” në Venedik (qyteti i ri), dola për të shetitur, anipse këmbët mire nuk me mbanin. Por, qetësi, ndejë në vnd nuk ka. Isha në Venedik, isha i etshëm për të pare sa më shumë krahë të tij, skuta, sheshe, tregje… E, për të shetitur me ngacmonte edhe koha jashtëzakonisht e bukur e asaj dite të freskët shtatori. I humbur në gërshetën e ngjyrërave të neonit që reklamonin (çka nuk reklamonin) nuk kam kaluar as 100 metra, duke mos e ditur as vetë për ku jam nisur dhe ku do të shkoj, e, në një kënd të rrugës shikimin ma ndali një afishe në të cilën shihej fytyra e Bekim Fehmiut. Ky pra, ishte takimi im me Bekimin në Venedik, në natën e 23 shtatorit të këtij viti. Kexoj: filmi “L`UI timo avanturiere”. Fjala e parë – Pultimo – me befasoj pakëz sepse nuk e kuptoja, por fjala e dytë – avanturiere – me bëri të shpresoj se, megjihtatë, fjala është për “Avanturierët”, film ky në të cilin Bekimi ynë interpreton rolin kryesor. Se kam të drejtë u binda kur pashë se në p lakatë, pos tjerash, shënonte: “unë film di Lavis Giblert”. E kam ndjekur porosinë e placates së vogël në të cilën shënonte se filmi çfaqet në një kinosallë me emrin “Exelsior”.

Në reklamën e madhe, e shumë mire të ndriçuar, të kësaj kinoje në të cilën shihej portreti i fortë e i mad hi Bekimit troç në një skenë maskimale të filmit. Nxitova. Pas ca minutash pashë se në dorë, tanimë, veç kam bulletën të cilën e pagova 750 lira (nja 15 dinarë të rinj). Meqenëse bulletën e bleva në çfaqjen e orës 22, e në atë moment akoma nuk ishte 20, vajta në njërën prej kafeneve të afërta. Të drejtën t`ua them mezi pritja momentin të futem në sallën e kinos e, në pelhurën e tij, të shoh ngjarjen e madhe filmore. Isha kurreshtar, aq më pare pse për këtë film, për këtë project të dimensioneve të mëdha, është shkruar aq shumë gjatë “ndërtimit” të tij, sidomos kohët e fundit. Në ndërkohë, m`u kujtua edhe premiera superspektakulare e këtij filmi organizuar në aeroplanin “Boing 747” dhe sezacioni gazetaresk lidhur me gjoja montimin e bombës, e cila, për fat, nuk eksplodoi, apo është evituar, ashtu diç. Tani mezi, siç thash pritja përjetimin e premierës sime të këtij filmi. Nejse. Ora 22 mbërriti.

Në hyrje të sallës së kinemasë kuptova se filmi kishte filluar të çfaqej para një ore, ose në orën 21 jugosllave, që do të thot në orën 22 italiane. U kuptuam: Italianët “ecin” rrafsh 50 minuta me shpejtë se ne. Këtë ndryshim kohësor, i cili bie në sy me të shkelur në trollin Italian, e pagova shtrenjtë.

Nuk do mend, një orë mire e kishte “brejtur” ngjarjen në filmin ,,Avanturierët” të cilin urishëm fillova për ta shikuar. Kurrsesi vetes fjalin për mos kujdes, nuk ia fala. Me kujdesin më të madh fillova të përcjell çdo lëvizje, edhe atë më të voglën, të Bekimit tone të madh. Anipse ishte jashtëzakonisht i lodhur, gjuhën italiane në të cilën ishte e sinkronizuar filmi ( sinkronizimi i kohës ma kishte ,,vjedhur” një orë, filmi ,, Avanturierët” më pëlqeu shumë. Bekimi ishte teje i madh.

Nesërbrëma, me të njëjtën bulletë, në saje të mirësisë së të zotëve të kinosallës, filmin e shikova edhe njëherë. Prej fillimit.

Me siguri është interesant për t`u thenë diç se çfarë është ky film? Qysh në fillim po them se filmi është jashtëzakonisht i mire, superspektakular.

Daxi (Bekim fehmiu), që nga moment kur plumb i armiqëve ia shtrin për tokë qenin, gjersa ishte duke luajtur me të moment ky i cili thekshëm e zgjon nga femijëria, sepse të njëjtit arëmiq i vrajnë mizorisht nënën dhe anëtarët tjerë të familjes, meqenëse të jatin e kishte dikund large, në krye të detyrës, e vazhdomisht, kur si femijë me automatic i kosit arëmiqët mizorë duke deklaruar: ,,Nuk jam më fëmijë”, – shtrëngon frenjtë e atit, për të përjetuar, në vrap, shumë caste të vështira: vrasjen spektakulare ( në teleferik) të të jatit, luftën e brendshme për fron, pastaj si plejboj, avanturier dhe bukurosh përjeton dashurinë e vajzave më gra cioze e, gjer në momentin kur gjen vdekjen nga dora tinzake e një qyqani, të jatin e të cilit, në hapin e qërimeve të hesapeve, Daxi e pushkaton – hyn thellë në shpirtin e shikuesit dhe fiton, pa reserve, simpatitë e tij të pakufishme.

Andaj, është e nevojshme të shënohet diç edhe përkitazi me reagimin e publikut venedikas. Kjo veç është punë e vështirë, sinçerisht. Kino-salla ishte jashtëzakonisht e madhe, solemne, e mbushur përplot me spectator. Spektatorët sahi ishin pakëz të çuditshëm. Ata që kan shikuar filma në Itali, e dine. Shikuesit lirisht pijnë duhan në sale. Hunë e dalin, pa ianda. Por, ç`është me rendësi, në rastin konkret, salla mbetej përplot. Natën e dytë (për mua), e shtunë brëma, në sale kishte bukur shumë vende të zbrazta.

Të shënojmë edhe diç: në listen e interpretëve në plakatën e madhe të këtij filmi emir i Bekimit ishte i nënti, kurse i Ana Mofos i dhjeti. Kjo na habiti. Vërejta në kllapa se renditja është bërë sipas alfabetit (i pari ishte Sharl Aznavur), më qetësoi. Me shpresë se edhe lexuesit se shpejti do të shikojnë këtë film, këtu po e vejmë pikën.

 

———————

Gaillard, 2.6.2020

Artisti italian këngë për Teatrin, Meta: Të na zgjojë për rivendosjen e demokracisë!

“Shembja brutale e Teatrit Kombëtar, ka indinjuar jo vetëm artistët në Shqipëri, por edhe në Europë, të cilët revoltën e tyre kundër dhunës dhe barbarisë ndaj trashëgimisë kulturore e historike të vendit tonë po e shprehin me art”, ka shkruar Presidenti Ilir Meta duke shpërndarë këngën “Atë natë të shtunë, përse?”, kënga homazh që dy muzikantët e mirënjohur Marco dhe Daria Zappa kanë krijuar si shprehje të dhimbjes për shkatërrimin kriminal të vlerave kulturore të kombit tonë nga dhuna e pushtetit.

“Një këngë homazh që duhet të na zgjojë dhe frymëzojë të gjithëve, për të krijuar një FRONT TË PËRBASHKËT PËR RIVENDOSJEN E DEMOKRACISË”, shkruan Meta, duke ndarë tekstin e këngës, si vijon.

ATË NATË TË SHTUNË, PËRSE?

E latë dalëngadalë të vdesë,

E katandisët dalëngadalë

Në një gërmadhë

Pastaj një të shtunë, natën

Goditja finale!

Mospërfillës ndaj të gjithë atyre

Që për njëzet e shtatë muaj,

Çdo mbrëmje, çdo natë

Besuan tek kjo ëndërr

Zemrën e tyre që rrihte.

Përse?

Dhuna e një pushteti

Kujton të kaluarën

S’e bëri tërmeti,

E bëri pushteti

Fikët një qiri

Që i jepte dritë qytetit

Dhe ne pyesim veten: Përse?

Sa bukur ishte të luaje

Në këtë teatër të mrekullueshëm

Po, pak i vjetër dhe i lënë pas dore

Por e vërtetë, i ngrohtë dhe shumë i dashur.

Shkatërruat një histori,

Duke mbytur çdo shpresë.

Përse? Përse? Përse?

Dhuna e një pushteti

Kujton të kaluarën …

S’e bëri tërmeti,

E bëri pushteti

Fikët një qiri

Që i jepte dritë qytetit

Dhe ne pyesim veten: Përse?

Unë jam Teatri

Unë jam Shqiptar

Fikët një qiri

Që jepte dritë…

Që i jepte dritë qytetit

Përse? Përse? Përse?

E latë dalëngadalë të vdesë,

E katandisët dalëngadalë në një gërmadhë

Pastaj një të shtunë, natën

Policia dhe buldozeri

Mospërfillës ndaj të gjithë atyre që …

Çdo mbrëmje, çdo natë,

Besuan te Teatri,

Te një zemër që rrihte

Fikët një qiri

Fikët një flakë!

Që na jepte jetë të gjithëve … ne!

Më 27 maj 1877 lindi Isadora Duncan, gruaja që revolucionarizoi baletin modern

Portret i balerinës humaniste Isadora Duncan

Isadora Duncan ( California , 27 maj 1877 – 14 shtator 1927) ishte balerina dhe koreografja e njohur e fillim shekullit XX, gruaja që revolucionarizoi baletin modern, pas humbjes së dy fëmijëve të saj qëndroi në Sarandë për disa muaj. Aty u njoh me Shqipërinë dhe gjendjen e mjeruar të njerëzve, ku kërkoi të jepte ndihmën e saj. Isadora duartrokitet në mbarë Evropën, pasi u dëbua nga Shtetet e Bashkuara për simpatitë e saj pro-sovjetike.

Lidhja me Shqipërinë

Rastësia e solli Isadora Duncan të jetojë disa muaj në Shqipëri, Saranda e sotme”, kështu shprehet në librin e tij “Santa Quaranta” autori Luan Rama,Paris , i cili studioi e mblodhi të dhëna mbi kohën kur Isadora qëndroi në Shqipëri. Në pranverën e vitit 1913, atëherë kur ajo përgatitej të interpretonte “Ifigjeninë” e Gluck-ut në teatrin e “Chatelait” në Paris, u godit nga një tragjedi akoma më e tmerrshme se ajo që do të interpretonte në skenën e atij teatri. Dy fëmijët e saj, viktimë e një aksidenti automobilistik, u mbytën në Senë. Jeta artistike u ndërpre menjëherë. I vëllai Raymond Duncan, (një intelektual dhe njohës i Epirit dhe Greqisë antike, por edhe i Shqipërisë), i cili jetonte në Korfuz bashkë me gruan e tij Penelopën, i kërkoi që ajo të shkonte me ta në brigjet e Korfuzit, në Santa Quaranta, për të lehtësuar dhimbjen e madhe të saj.

Letërkëmbimi

Në një letër dërguar nga Korfuzi një mikes së saj, Elena, Isadora shkruante: “Bashkë me vëllain tim Raymond, ne shkuam nëpër malet e Epirit, duke ecur 50 milje në ditë dhe duke fjetur në qiell të hapur, duke menduar e qarë për ata njerëz, në vend që të isha në një dhomë e të mendoja për ju. Ne vizituam qindra fshatra të djegur nga turqit; pamë ata njerëz të mjerë me shtëpitë dhe të korrat e shkatërruara. Nëse dikush nuk i ndihmon, ata do të vdesin nga skamja. Po përpiqem të ngremë disa streha për fëmijët. Ne do të kthehemi javës tjetër. Ah ata fëmijë, me ata sy aq të trishtë e të dëshpëruar dhe ato gra që s’kishin ç’t’u jepnin”. Më pas, një mikut të saj artist, Isadora i shkruante: “Vëllai im Raymond dhe Penelopa pa pasur asgjë me vete u nisën më këmbë për në Epir. Shkojnë drejt Janinës. ç’kurajo! Mendojnë të kthehen pas një jave dhe do të më tregojnë për gjendjen e saktë në të cilën ndodhen njerëzit dhe ai vend. Pastaj, përmes një thirrje, ne do të përpiqemi të mbledhim fonde në mënyrë që t’i ndihmojmë ata të mjerë. ç’mendon ti? Thuhet se janë një mijë familje që po vdesin urie. Dua të shkoj edhe unë që në një lloj mënyre t’i ndihmojmë ata fëmijë. Nëse Paris Singer mund të vijë, do të ishte më thjesht, por edhe vetëm do mund të bëja diçka. Këtu më thonë se janë peizazhe të njohura e të mrekullueshme. Do ëndërroja të ngrija atje një shkollë danci, një vend ku të mblidheshin artistët… Po pres kthimin e Raymond-it dhe do t’u shkruaj. Në vend që t’u shkruaj këto fjalë boshe me frëngjishten time të keqe, do të doja t’u dërgoja pamjen që kam përballë dritares, me hapësirën që hapet ballë detit. Përballë mund të shohësh deri tutje te malet, të cilët duken sikur përkunden në të kaltërtën midis tokës e qiellit, si në një imazh të “Tokës së Premtuar”. Ndonjëherë, duke admiruar këto imazhe, mendoj se ndoshta kam vdekur bashkë me fëmijët dhe se bashkë me ta kam hyrë në Parajsë. I ndiej shumë pranë meje. Dhe pastaj më kap dhimbja e tmerrshme fizike. Sytë e mi nuk do t’i shohin më ata. Duart e mia nuk do t’i prekin kurrë duart e tyre. Ende më shfaqen ato duart e tyre të dashura e të mjera që më përshëndesin nga makina që i mori me vete. E unë dua të klith nga dhimbja. Por në fakt është jeta vetë që vuan…”, kështu ka shkruar Isadora Duncan gjatë kohës që qëndroi në Shqipëri./Wikipedia